Thursday, 18 Jul 2024

Analyse: Banken nemen het voortouw in het opzetten van persoonlijk sociaal kredietsysteem

Grote financiële banken lijken het voortouw te nemen in een trent om een systeem van persoonlijke sociale kredietscores op te bouwen.

Deze week werd de Britse bank Barclays beschuldigd van het afsluiten van rekeningen van haar klanten om politieke of religieuze redenen. Dit volgde op onthullingen in april dat Coutts, een privébank die eigendom is van de Britse bank NatWest, de rekeningen zou hebben gesloten en persoonlijke informatie zou hebben gepubliceerd van de conservatieve politicus Nigel Farage, een van de belangrijkste Brexit-voorstanders en een aanhanger van het beleid van de voormalige Amerikaanse president Donald Trump.

En Britse banken zijn niet de enigen. Velen zeggen dat de grootste banken van Amerika op één lijn zitten met Britse banken bij het opstellen van politieke en sociale criteria voor hun klanten en het straffen van degenen die zich daar niet aan houden.

“Helaas is wat we nu zien bij NatWest en Barclays niet verrassend,” vertelde Justin Haskins, directeur van het Heartland Institute, aan The Epoch Times. “Er is erg veel bewijs dat aantoont dat veel van Amerika’s grootste en machtigste banken klanten discrimineren vanwege hun ideologische, sociale, culturele, religieuze of politieke opvattingen.”

“Door middel van verschillende beleidslijnen en kaders op het gebied van milieu, maatschappij en goed bestuur (ESG) kiezen banken er regelmatig voor om klanten uit te sluiten die worden beschouwd als ‘reputatierisico’ of die deel uitmaken van sectoren die door elites en hun machtige instellingen worden verafschuwd”, aldus Haskins.

Britse ministers geven banken die discrimineren de schuld

In tegenstelling tot de Verenigde Staten, waar regelgevende instanties geen actie hebben ondernomen, zijn Britse ministers tussenbeide gekomen om hun burgers te beschermen tegen politieke discriminatie.

“Andrew Griffith, de minister van Economische Zaken van het Verenigd Koninkrijk, heeft onlangs een ontmoeting gehad met een aantal grote banken en heeft ze allemaal zover gekregen dat ze zich committeren aan een principe van non-discriminatie, gebaseerd op de wettelijke bepalingen,” vertelde Michael Ross, raadsman van de Alliance Defending Freedom (ADF), aan The Epoch Times.

Daarnaast zijn er momenteel wetten in de maak om Britse banken te verbieden klanten te discrimineren op politieke of religieuze gronden.

De Britse minister van Financiën, barones Penn, verklaarde vorige week het volgende: “Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat het recht op wettelijke vrijheid van meningsuiting fundamenteel is. En waar dat in twijfel lijkt te worden getrokken bij het leveren van diensten, hebben we reden om ons zorgen te maken.”

De Britse minister van Buitenlandse Zaken, James Cleverly, verklaarde dat het afsluiten van de rekeningen van Farage “op alle niveaus verkeerd was.”

“Dit ondermijnt volledig het vertrouwen dat we hebben in onze bank- en financiële systemen,” zei de heer Cleverly. “We zouden beter moeten weten.”

Suella Braverman, de Britse minister van Binnenlandse Zaken, plaatste op 19 juli op Twitter: “Het Coutts-schandaal legt de sinistere aard bloot van een groot deel van de Diversity, Equity & Inclusion-industrie. Blijkbaar kan iedereen die onze grenzen wil controleren & de instroom wil tegenhouden, worden gebrandmerkt als ‘xenofoob’ & kan hun bankrekening worden afgesloten in de naam van ‘inclusiviteit’.”

Het hoofdkantoor van de private bank Coutts in Londen op 28 juli 2023. (HENRY NICHOLLS/AFP via Getty Images)

Als onderdeel van de nieuwe Britse regelgeving moeten banken die rekeningen van klanten sluiten een reden opgeven en hebben klanten het recht om in beroep te gaan tegen de beslissing van de bank. Banken die blijven discrimineren kunnen hun vergunning kwijtraken.

Ondertussen lijken de Britse banken zelf zich tegen dit beleid te keren, of in ieder geval tegen de ongunstige publiciteit waarmee ze nu te maken krijgen.

Op 26 juli nam NatWest Chief Executive Alison Rose ontslag nadat de beschuldigingen van de heer Farage bevestigd waren en onthuld werd dat ze de details van de heer Farage besproken had met BBC news. Rose verklaarde dat ze schuldig was aan een “ernstige beoordelingsfout”.

Op donderdag nam Peter Flavel, CEO van Coutts, ook ontslag en zei dat hij “de uiteindelijke verantwoordelijkheid” nam voor het afsluiten van de bankrekeningen van de heer Farage. De gegevenswaakhond van de Britse overheid heeft een onderzoek beloofd en een brief naar de banken gestuurd om hen eraan te herinneren dat de persoonlijke informatie van klanten privé moet blijven.

John Edwards, de Britse commissaris voor informatie, zei hierover het volgende: “De geheimhoudingsplicht van banken is meer dan honderd jaar oud en het is duidelijk dat deze niet toestaat dat persoonlijke informatie van een klant met de media wordt besproken.

“We vertrouwen de banken met ons geld en met onze persoonlijke informatie”, aldus Edwards. “Telkens wanneer dit vertrouwen geschonden is, is dat verontrustend voor de klanten van een bank en voor regelgevers zoals ikzelf.”

Amerikaanse banken discrimineren ook, zeggen experts

JPMorgan Chase, de grootste bank van Amerika, heeft ook te maken gehad met beschuldigingen van politieke en religieuze discriminatie.

“We zien dit ook al gebeuren in de VS”, zei ADF’s Mr. Ross.

“Hiervoor waren er natuurlijk Sam Brownback en het National Committee for Religious Freedom,” zei hij, verwijzend naar rekeningen die door JPMorgan Chase gesloten zouden zijn. “Chase heeft een paar jaar geleden ook Defense of Liberty opgezegd, gepensioneerd generaal Michael Flynn, de Family Council, en ze zijn allemaal aangemerkt als hoog risico of reputatierisico.”

In mei spande oud-aandeelhouder David Bahnsen van JPMorgan Chase een rechtszaak aan tegen de bank, waarin hij beweerde dat de bank om politieke redenen de rekeningen had gesloten van een religieuze organisatie die was opgericht door voormalig senator en Amerikaans ambassadeur voor internationale godsdienstvrijheid Sam Brownback.

Hoewel de actie uiteindelijk geen meerderheid kreeg van de aandeelhouders, verklaarde Bahnsen: “Eén ding weet ik zeker: de volgende keer dat een bankdirecteur beslist om een rekening te sluiten voor iemand als ambassadeur Brownback, zullen ze zich wel twee keer bedenken. Dit werd breed uitgesmeerd door zowel de linkse als de rechtse pers en ik geloof niet dat het JPMorgan goed heeft gedaan.”

In november 2021 annuleerde WePay, een bedrijf voor betalingsdiensten dat eigendom is van JPMorgan Chase, abrupt de diensten die ze leverden aan Defense of Liberty, een conservatieve organisatie, voor een evenement met Donald Trump Jr. WePay zei toen dat ze niemand zouden bedienen die “haat, geweld, raciale intolerantie, terrorisme, de financiële exploitatie van een misdaad” promoot.

Dit was aanleiding voor de penningmeester van de staat Missouri, Scott Fitzpatrick, om te dreigen dat de staat Missouri geen zaken meer zou doen met de bank.

Mensen lopen langs een bord voor JPMorgan Chase & Co. op het hoofdkantoor in Manhattan in New York City op 2 oktober 2012. (Spencer Platt/Getty Images)

In juli 2021 kreeg Family Council te maken met een soortgelijke dienstweigering.

“Hoewel Family Council over het algemeen probeert te vermijden om zaken te doen met bedrijven als Chase, ontving ons kantoor op 7 juli 2021 om 10:29 uur een korte e-mail van onze creditcardverwerker—een bedrijf dat eigendom is van J.P. Morgan Chase—met de mededeling: ‘Helaas kunnen we uw bedrijf niet langer ondersteunen.’ Om 10:30 uur beëindigden ze onze account en konden we geen donaties meer accepteren”, aldus Family Council.

“Bijna twee jaar lang hadden we dit bedrijf gebruikt om donaties te verwerken die onze supporters via onze websites aan Family Council en de Education Alliance hadden gedaan. Als je met een creditcard of bankpas doneerde, verwerkte dit bedrijf de transactie. Zonder een verwerker is het onmogelijk voor een non-profit om online donaties te accepteren.”

Op 23 maart schreven financiële functionarissen uit 14 staten een brief aan Jamie Dimon, CEO van JPMorgan, waarin ze hun “bezorgdheid uitten over het feit dat de bank bezig is met wat lijkt op politiek gemotiveerd de-banking van bepaalde sectoren, individuen en groepen.”

“Een groot aantal van onze pensioenfondsen zijn directe aandeelhouders van Chase, en als rentmeesters van de investeringsdollars van onze staten, zijn we bezorgd dat het recente patroon van het duidelijk politiek gemotiveerde “de-banking” van het bedrijf een schending is van haar fiduciaire plicht,” verklaarden ze. “Volgens de wet moeten u en de andere functionarissen van het bedrijf handelen om winst te maximaliseren en mogen zij het financiële welzijn van het bedrijf op de lange termijn niet ondergeschikt maken aan externe persoonlijke of politieke doeleinden.”

En op 2 mei schreven 19 procureurs-generaal een brief aan Dimon waarin stond: “Het is duidelijk dat JPMorgan Chase & Co. aanhoudend bepaalde klanten heeft gediscrimineerd vanwege hun religieuze of politieke overtuiging.

“Deze discriminatie is onaanvaardbaar,” schreven de AG’s. “Chase moet een einde maken aan dergelijk gedrag en zijn bedrijfspraktijken in lijn brengen met het antidiscriminatiebeleid dat Chase verkondigt.”

Discriminatie kan zich verspreiden buiten de politiek

Sommigen zeggen zich zorgen te maken dat bankdiscriminatie zich zou kunnen uitbreiden van politieke en religieuze standpunten naar een breder sociaal kredietsysteem dat ook zaken als milieugedrag en wapenbezit zou kunnen omvatten.

“Er is alle reden om aan te nemen dat de huidige discriminerende praktijken in het bankwezen zich binnenkort zouden kunnen uitbreiden naar persoonlijke CO2-uitstoot of wapenaankopen”, aldus Haskins.

“Banken en andere financiële instellingen zijn al begonnen met het discrimineren van wapenbedrijven, hetzij door hogere kosten of tarieven, hetzij door te weigeren om zaken te doen, en elke grote bank in de Verenigde Staten, van Bank of America tot Citi en Wells Fargo, hebben gezegd dat ze begonnen zijn met het proces om de CO2-uitstoot uit hun hele bedrijfsmodel te halen, inclusief leningen en bankdiensten,” zei hij. “Dit zal een paar decennia duren, maar als deze banken hun plannen doorzetten, zullen individuen en bedrijven die afhankelijk zijn van fossiele brandstoffen—wat vandaag de dag neerkomt zowat iedereen—enorm worden getroffen.”

“Het beleid dat ze gebruiken om dit te doen is zeer expansief beleid, zoals ‘reputatierisico’ of ‘politiek prominente persoon’,” zei de heer Ross. “Er is niet echt een beperkend principe en dus kunnen we zeker zien dat het gericht is op elke soort politieke tegenstander of iedereen die standpunten heeft die activisten of zelfs overheidsactoren onpopulair vinden.”

“We hebben Chase nauwlettend in de gaten gehouden, dat generaal Flynn heeft uitgesloten en andere conservatieven heeft uitgesloten, en afgelopen herfst de organisatie van ambassadeur Brownback heeft uitgesloten”, vertelde Scott Shepard, directeur bij het National Center for Public Policy Research, aan The Epoch Times.

“En vorige week nog hebben ze een paar doktoren uitgesloten die praten over de ineffectiviteit van [COVID-19] vaccins, dat ze de overdracht niet stoppen, dat ze de gebruikers niet immuun maken, etc., en de bank heeft nog steeds niet uitgelegd waarom,” zei Shepard. Shepard: “We hebben soortgelijk gedrag gezien bij Bank of America, samen met Bank of America die privé-informatie deelde over de transacties van klanten zonder bevelschrift. En vorige week kwamen we erachter dat dat voortdurend gebeurt; aldus [FBI-directeur] Chris Wray.”

FBI-directeur Christopher Wray getuigt tijdens een hoorzitting van de House Judiciary Committee over het toezicht op het Federal Bureau of Investigation op Capitol Hill in Washington op 12 juli 2023. (Drew Angerer/Getty Images)

Tijdens een hoorzitting in het Congres op 12 juli vroeg Rep. Thomas Massie (R-Ky.) aan Mr. Wray: “George Hill, voormalig FBI toezichthoudend inlichtingenanalist in Boston, vertelde ons dat Bank of America, zonder wettelijk proces, aan de FBI gegevens gaf over wapenaankopen zonder geografische grenzen voor iedereen die klant was bij de Bank of America. Is dat waar?”

Waarop Mr. Wray antwoordde: “Een aantal partners in het bedrijfsleven, waaronder financiële instellingen, delen voortdurend informatie met ons over mogelijke criminele activiteiten en ik heb begrepen dat dat volledig legaal is.”

Sommigen hebben betoogd dat banken, als particuliere bedrijven, vrij zijn om zaken te doen met welke klanten ze maar willen. Dit standpunt is echter aangevochten op grond van het feit dat financiële diensten cruciaal zijn voor het vermogen van mensen en organisaties om te kunnen functioneren in de moderne samenleving.

“Banken in het bijzonder ontvangen erg veel reddingsoperaties en voordelen van de overheid en van de belastingbetalers hier,” zei Ross. “Ze doen dit zodat ze het publiek kunnen dienen.”

“Dus als ze zich omdraaien en deze financiële diensten als wapens gaan gebruiken om mensen met een mening die hen niet aanstaat de pas af te snijden, dan schenden ze het vertrouwen van het publiek,” merkte hij op.

“De Amerikaanse banken die de leiding lijken te nemen in dit de-banking en discriminatiebeleid zijn de too-big-to-fail banken,” zei Shepard. “Als je wordt gesteund door Amerikaanse belastingbetalers, mag je je winst houden maar dekken wij je verliezen—dan mag je niet discrimineren tegen het gezichtspunt van welke Amerikaan dan ook.”

The Epoch Times heeft JPMorgan Chase, NatWest en Barclays om commentaar gevraagd voor dit artikel, maar heeft op het moment van publicatie nog geen reactie ontvangen.

Gepubliceerd door The Epoch Times (31 juli 2023): IN DEPTH: Banks Take the Lead in Establishing Personal Social Credit System, Critics Charge

 

In een bos heeft een Tolkien-fan «het Huis van de Hobbit» gebouwd en bedekt met vegetatie – ze woont er zelfs in.

Als een stukje van de Gouw uit een Tolkien-roman is Katherine’s hobbit-geïnspireerde huis ontstaan uit de ruïnes van een oude stenen muur die ooit begraven lag in het struikgewas van een Frans bos. Zowel binnen als buiten verbeeldt een Art Nouveau-motief magische Keltische dieren op de wanden van leem. Een dak van levende aarde en een grote groene voordeur maken de fantastische sfeer compleet.

Dit hobbit-huis, dat nauwelijks aan de normale standaarden voldoet en momenteel niet geregistreerd is, is de plek waar Katherine en haar man sinds 2020 wonen – en comfortabel leven. Ze wilde haar echte naam niet onthullen (ze gaf ons haar pseudoniem: Katherine W.) en houdt de exacte locatie van hun huis liever geheim.

Deze activiteit is ontstaan op land dat zij en haar man in 2014 kochten – een paar hectare in de Dordogne. Er liggen veel kleine ommuurde ruïnes verscholen in de bossen, die ooit kleine woningen waren voor seizoensarbeiders in een wijngebied tot de Tweede Wereldoorlog.

Het “hobbit-huis” is versierd met fantastische motieven die mythische dieren voorstellen. (Met dank aan Katherine Wyvern)
Het ‘hobbit huis’ gebouwd door Katherine W. en haar man in het zuidwesten van Frankrijk. (Met dank aan Katherine Wyvern)

Vanaf 2016 ruimde het echtpaar het puin en de doornstruiken van deze ruïnes op om in 2017 en 2018 twee kleine bijgebouwen te bouwen. Terwijl ze over hun werk nadachten, dachten ze na over de mogelijkheden. “Ik stond daar met mijn man en een vriend en toen ik zei: ‘Hier ga ik wonen’ begonnen mijn man en onze vriend samen te lachen” vertelde Katherine aan de krant Epoch Times.  “Ik had besloten om de uitdaging aan te gaan.”

De schaduwrijke veranda van Katherine W.’s “hobbit huis” (Met dank aan Katherine Wyvern)

Ze hebben bewust de elementen uit de natuur behouden door geen materialen te gebruiken voor de constructie. Het wederzijdse levende dak werd in 2017 en 2018 gebouwd, zodat ze geen centrale balk nodig hadden die te zwaar was om met de hand te installeren. Dit dak bestaat uit een waterdicht membraan dat over isolatie van stro is gelegd en is bedekt met bovengrond en verschillende plantensoorten die van de schaduw van hoge bomen houden. Het effect is heel karakteristiek voor de huizen in de provincie.

Het huis is gebouwd rond een oude muur die half begraven ligt in het bos, in een gebied waar tot de Tweede Wereldoorlog wijn werd verbouwd. (Met dank aan Katherine Wyvern).
Een schaduwrijk uitzicht onder de luifel van de veranda. (Met dank aan Katherine Wyvern)

In 2019 begonnen ze met het beeldhouwen van de lemen muren en slaagden ze erin om van het huis een echt kunstwerk te maken. “Leem is een mengsel van klei, zand en stro,” legt Katherine uit. “De lemen muren moeten op stenen funderingen rusten, zodat ze hoger zijn dan de vochtige grond. Ze hebben ook een goed dak nodig om tegen de regen beschermd te zijn.

In tegenstelling tot cement, gemaakt van ruwe bakstenen, droogt leem op tot een monolithische structuur, een beetje zoals een beeldhouwwerk.

Het verplaatsen van de tonnen zware modder die ze nodig hadden was zwaar en verliep erg moeizaam en stelde de vastberadenheid van het stel op de proef. “Tijdens de lange, zware werkdagen nam mijn motivatie af,” zegt Katherine. “Maar ik bleef altijd gefascineerd door het prachtige kunstwerk dat onder mijn handen vorm kreeg. Tussen deze muren en de prachtige gebogen openingen die als bij toverslag gebeeldhouwd leken te zijn, werden planken hout van een zagerij gebruikt voor het plafond, de schappen, de deurdorpels, ramen en raamkozijnen.

Stukadoors- en vloerwerkzaamheden maakten de woning bewoonbaar in 2020.

Tot slot werd in 2021 en 2022 de schaduwrijke veranda toegevoegd, met uit bomen gehouwen pilaren die een rustieke luifel ondersteunen om het exterieur af te maken.

De kat van Katherine W. rust uit op de koele veranda buiten het “hobbit huis” waar zij en haar man wonen (Met dank aan Katherine Wyvern).
De toegangspoort tot het op Tolkien geïnspireerde huis van Katherine W. en haar man in het zuidwesten van Frankrijk. (Met dank aan Katherine Wyvern)
Zicht op het interieur van het huis van Katherine W. en haar man (met dank aan Katherine Wyvern).

Via het stenen pad vanuit de tuin, waar ze veel van hun voedsel verbouwen, langs de veranda en door de lommerrijke voordeur, kom je in het eigenlijke huis. In deze kamer van 4 bij 4 meter, die het interieur van het huis vormt, bevindt zich aan de ene kant de keuken en aan de andere kant een werktafel in een lichtrijke erker. Vanaf hier leidt een ladder naar een slaapzolder.

Binnen zijn de meubels vintage of handgemaakt. Het artistieke decor past op natuurlijke wijze bij het landschap buiten, legt Katherine uit, en roept “het denkbeeldige landschap van de Gouw” op.

En net als het huis van een hobbit is het hare verrassend comfortabel, voegt ze eraan toe. Het is stil omdat de leem een uitstekende geluidsisolator is. Het interieur is ook heerlijk koel in de zomer, wanneer de temperaturen in het zuidwesten van Frankrijk 37°C bereiken. In de winter heeft het huis ook heel weinig verwarming nodig.

Een erker verlicht het interieur van Katherine W.’s “hobbit huis” en een ladder leidt naar een zolder waar je kunt slapen (met dank aan Katherine Wyvern).
(Links) Zicht op het dak van het huis van binnen; (Rechts) Badkamer in het Hobbitshuis (Met dank aan Katherine Wyvern)
Een werkruimte in het huis van de hobbit (Met dank aan Katherine Wyvern)

Hier, tussen deze organisch gevormde muren die lijken op te gaan in de natuur, omringd door mythische motieven, een open haard en een fornuis in de vorm van een draak, creëert Katherine haar kunstwerken, aangezien ze hier sinds 2008 fulltime woont. Ze wordt voortdurend geïnspireerd door het huis dat zij en haar man van de grond af aan hebben opgebouwd. “Dit huis heeft een tijdloze kwaliteit, zoals sommige oude huizen waar al generaties lang in gewoond wordt, ook al hebben we het zeven jaar geleden helemaal nieuw gebouwd,” zegt ze.

Ze is er trots op om haar huis, een waar kunstwerk, aan haar gasten te laten zien. Dit huis maakt altijd veel indruk. “Iedereen die mijn huis ziet, is meteen gefascineerd door de sprookjesachtige architectuur en het unieke karakter,” zegt ze. “Sommige mensen denken dat het niet echt is!

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (31 juli 2023): Une passionnée de Tolkien construit la « maison du hobbit » recouverte de végétation dans une forêt – elle y vit.

EXCLUSIEF: ‘We worden totaal overspoeld door pseudowetenschap’

Nobelprijswinnend natuurkundige John Clauser is niet bang om tegen de stroom in te gaan.

In een interview met The Epoch Times op 26 juli legde de heer Clauser uit dat hij zijn vroege onderzoek naar kwantummechanica uitvoerde ondanks tegenwerking van sommigen in zijn vakgebied.

Als jonge man voerde hij het eerste experiment uit om de realiteit van non-lokaliteit van kwantumverstrengeling aan te tonen, dat wil zeggen de vreemde koppeling tussen verschillende deeltjes over een willekeurige fysieke afstand. Dat baanbrekende werk leverde hem een derde van de Nobelprijs voor natuurkunde van 2022 op.

Vandaag moet de 80-jarige wetenschapper het opnemen tegen een andere gevestigde orde. Deze keer schendt hij echter niet alleen een voorspelling om een alternatieve verklaring voor de kwantummechanica uit te sluiten. Hij schendt een taboe dat langzaam maar zeker is uitgegroeid tot een van de grootste in de wetenschap en politiek.

“Ik ben, denk ik, wat je een ‘klimaatontkenner’ zou kunnen noemen,” vertelde Clauser aan The Epoch Times.

Zijn wetenschappelijke opleiding maakt hem “een beetje anders dan sommige anderen”, zei hij.

De natuurkundige, die ook een derde van de Wolfprijs won voor zijn bijdragen aan de kwantummechanica, deelde enkele van zijn standpunten over het klimaat tijdens een recente toespraak in Zuid-Korea, kort na zijn verkiezing tot lid van de raad van bestuur van de CO2 Coalitie.

Gevaarlijke desinformatie

“Ik geloof dat klimaatverandering geen crisis is”, zei Clauser tegen het publiek van Quantum Korea 2023.

Hij beschreef ook het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) van de Verenigde Naties als “een van de ergste bronnen van gevaarlijke desinformatie.”

De heer Clauser ging verder in op zijn standpunten in zijn interview met The Epoch Times.

In tegenstelling tot het IPCC en andere grote instituten stelt hij dat het klimaat voornamelijk wordt bepaald door wat hij de “wolkenbedekkingsthermostaat” noemt, een zelfregulerend proces waarbij meer wolken de aarde omhullen als de temperatuur te hoog wordt, en vice versa. Hoewel hij waarnemingen accepteert die aantonen dat koolstofdioxide in de atmosfeer toeneemt, gelooft hij dat het effect van dit gas op de warmteoverdracht wordt tenietgedaan door een grote natuurlijke wolkencyclus.

“Het [de koolstofdioxide] kan al dan  niet door mensen gemaakt zijn,” zei Clauser. “Het maakt niet echt uit waar het vandaan komt.”

De natuurkundige vindt dat objectieve wetenschap over het klimaat is opgeofferd aan de politiek. Het overwicht van de politiek is des te erger, zei hij, omdat er al zoveel geld naar het klimaat is gegaan.

“We hebben het over triljoenen dollars,” zei hij, eraan toevoegend dat machtige mensen niet willen aanhoren dat ze “fouten van triljoenen dollars” hebben gemaakt.

De bezorgdheid over zulke fouten kan relevant zijn geweest nadat de heer Clauser op 25 juli zou spreken voor het Internationaal Monetair Fonds (IMF) van de VN.

De afgelopen jaren heeft het internationale economische en monetaire agentschap veel aandacht besteed aan het klimaat. Ambtenaren hebben vooral de nadruk gelegd op internationale CO2-belastingen.

“Volgens de laatste analyse van het IMF moeten landen met een grote uitstoot een CO2-belasting invoeren die snel stijgt tot 75 dollar per ton in 2030”, aldus de website van het agentschap over klimaatmitigatie.

Slechts enkele dagen voordat zijn toespraak zou plaatsvinden, kreeg de Nobelprijswinnaar alarmerend nieuws te horen.

Clauser vertelde The Epoch Times dat hij een e-mail had ontvangen waarin stond dat de directeur van het Independent Evaluation Office van het IMF, Pablo Moreno, niet wilde dat zijn toespraak die dag doorging.

In een e-mail vertelde een hoge IEO-functionaris aan The Epoch Times dat de toespraak van de heer Clauser “is uitgesteld om er een paneldiscussie van te maken.”

“We werken eraan om de toespraak na de zomer opnieuw te plannen”, voegde de ambtenaar eraan toe.

Geen nieuwe datum vastgesteld

Voorlopig is er nog geen nieuwe datum vastgesteld.

Clauser wees erop dat een eerdere poging tot een krachtig, transparant debat over klimaatverandering—namelijk de “rode team, blauwe team”-oefening die in 2017 werd voorgesteld door oudgediende Steve Koonin van de Obama-regering—uiteindelijk werd afgeblazen tijdens de Trump-regering. Toen directeur Scott Pruitt van het Environmental Protection Agency (EPA) de oefening wilde uitvoeren, heeft John Kelly, de stafchef van het Witte Huis, het idee naar verluidt afgeschoten.

In de ogen van sommige waarnemers lijkt het genoemde uitstel meer op een regelrechte annulering.

“Dr. John Clauser, Nobelprijswinnaar voor natuurkunde, 2022, & bestuurslid van de CO2 Coalitie, is plotseling geannuleerd als bevestigd spreker op 25 juli bij het Internationaal Monetair Fonds. Ze zeggen dat zijn toespraak is “uitgesteld.” Houd je adem niet in!” schreef Patrick Moore, medeoprichter van Greenpeace en nu een vooraanstaand klimaatscepticus, op X, de site die vroeger bekend stond als Twitter.

De heer Moore is een voormalig voorzitter van de CO2 Coalitie.

“Wat je ook doet, je mag ‘De Wetenschap’ niet in vraag stellen, zelfs niet als je een Nobel laureaat bent,” schreef Joshua Steinman, een cyberbeveiligingsondernemer die deel uitmaakte van de Nationale Veiligheidsraad van de Trump-regering, op dezelfde site.

Als het IEO van het IMF de heer Clauser opnieuw uitnodigt, zouden zijn opmerkingen wel eens meer indruk kunnen maken dan zijn oorspronkelijk geplande toespraak.

Net als Robert F. Kennedy Jr. kan het voor Clauser echter moeilijk zijn om zijn boodschap uit te dragen als de oppositie voldoende verankerd blijft.

Voorlopig klinkt het niet waarschijnlijk dat de natuurkundige zal zwichten.

“We worden volledig overspoeld door pseudowetenschap,” vertelde meneer Clauser aan The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (29 juli 2023): EXCLUSIVE: ‘We Are Totally Awash in Pseudoscience’: Nobel Prize-Winning Physicist on Climate Agenda

Waarom vaders met hun zonen zouden moeten gaan vissen

De eerste keer dat ik met mijn vader ging vliegvissen, haakte ik hem meteen door zijn vinger. We wisten allebei niet wat we deden (dat was duidelijk) en mijn eerste worp eindigde met een klein bloedbad. Maar even later kregen we de haak eruit en was er geen grote schade aangericht.

We hielden de visexpeditie vol – we trokken samen wankelend dit onbekende rijk van vliegvissen binnen, we waadden ons verder in het koude, zonovergoten, met bladeren omzoomde, door forel geteisterde poelen van de kreek. Die dag vingen we geen enkele vis. Of de volgende. Of die erna.

De hele zomer lang baanden we ons, zittende in een roestende rode F-150, een weg over stoffige landweggetjes door de valleien en over de bergkammen van de Driftless Area op zoek naar forelstroompjes, waarvan de meeste overwoekerde, hopeloze toestanden bleken te zijn. En toen we een geschikte plek gevonden hadden om te vissen, bleef de forel ongrijpbaar.

Er is iets bijna archetypisch aan een vader en een zoon die tijdens de lange, lome zomerdagen met hengel en molen het water op gaan. Of ze nu langs de oevers van glinsterende meren zwerven of in een bootje de stromingen van modderige rivieren trotseren, mannen en jongens hebben altijd hun vrije tijd – en soms hun carrière – besteed aan het achtervolgen van hun vinachtige tegenstanders. Misschien is dat reden genoeg voor de suggestie dat vaders hun zonen moeten meenemen om te gaan vissen. Vissen is zo oud als de menselijke beschaving zelf. Prehistorische vishaken gesneden uit zeeslakkenhuizen werden in 2016 ontdekt in een grot op het Japanse eiland Okinawa.

Maar waarom zouden vaders hun zonen mee moeten nemen om te gaan vissen, naast het feit dat het ons verbindt met onze roots en duizenden jaren oude tradities? Laat me een paar belangrijke redenen geven.

Je verbinden met het buitenleven

In een tijd waarin tieners gemiddeld meer dan zeven uur per dag voor een scherm doorbrengen, zorgt vissen voor het broodnodige contact met de realiteit en een pauze van de digitale wereld. Aan de andere kant biedt tijd in de natuur aantoonbare voordelen voor de gezondheid, zoals een beter kortetermijngeheugen, probleemoplossend vermogen, creativiteit, stressvermindering en een gevoel van welzijn.

Een gevoel van verwondering opbouwen

Naast de louter fysieke voordelen, vormt blootstelling aan de rauwe schoonheid en kracht van het buitenleven onze geest en verbeelding op een diepgaande manier. Zulke ervaringen vermenselijken en veredelen ons. Onderwijskundige John Senior verdedigde de noodzaak om dit gevoel van verwondering in ons leven te koesteren, dat hij definieerde als “de eerbiedige angst die schoonheid in ons opwekt”.

Er is geen alternatief voor het gevoel van vrede, ontzag en mysterie dat je overvalt als de marineblauwe hemel begint te zuchten, sterren tevoorschijn komen en de nachtwezens beginnen te zingen – en ook al is het te donker om nog langer te turen, je verlangt ernaar om te blijven. Dit is voedsel voor het hart en de ziel. In de woorden van Leon Bean leren ervaringen in grote open ruimten ons “ de gemene en kleinzielige dingen van het leven te vergeten.”

Masculiniteits training

De rol die vaders spelen in het bijbrengen van een gezond gevoel van mannelijkheid bij hun zonen is het onderwerp van talloze artikelen en boeken op zich. Voor ons huidige doel is het gewoon de moeite waard om op te merken dat vissen jongens de tijd geeft om het mannelijke gedrag van hun vader te bestuderen en te imiteren. Specifiek vissen biedt een uitstekende manier voor dit soort training omdat het zoeken naar voedsel in het wild een inherent mannelijke handeling is. Mannen moeten voor anderen zorgen en vissen is een heel concrete, praktische manier om dat te doen.

Gezond eten

We kunnen niet om de voor de hand liggende, praktische voordelen van vissen heen: heerlijke, verse vis om thuis boven het kampvuur te grillen of op het fornuis te bakken. Vis zit boordevol voedingsstoffen zoals eiwitten, omega-3 vetzuren, vitamine D en B2, calcium, ijzer, zink, jodium, magnesium en kalium. Het helpt een gezonde hart- en hersenfunctie te ondersteunen. Er gaat een diepe voldoening uit van het eten van iets dat je met je eigen handen hebt gevangen en waarvan je weet dat het gezond en voedzaam is voor jouw lichaam en dat van je dierbaren.

Relaties bevorderen

Vissen biedt vaders en zonen de kans om sterke relaties op te bouwen door middel van een zinvolle activiteit. (Biba Kayewich)

Gedeelde, zinvolle activiteiten en de daaruit voortvloeiende herinneringen bouwen relaties op tussen mensen, vooral tussen mannen. Mijn ervaring is dat mannen minder snel persoonlijk met elkaar willen praten en hun diepste gedachten, angsten en hoop bij een kopje koffie willen onthullen. Maar mannen leren elkaar wel kennen en respecteren als ze zij aan zij werken aan een waardevol doel. In zo’n geval staat de relatie niet openlijk centraal, waardoor veel mannen zich meer op hun gemak voelen in de situatie.

Maar de relatie blijft, zo niet het hoofddoel van de tijd die aan de activiteit wordt besteed (zeg dat alleen niet tegen de andere jongens). En omdat het vissen (of een andere taak) de handen en ogen bezig houdt, volgen de gesprekken – de echte, betekenisvolle, persoonlijke gesprekken – vaak vanzelf.

Sommige van de meest intieme en vormende gesprekken met mijn vader vonden plaats tijdens die tochten tussen de rotswanden en langs de beekjes op zoek naar beekforel en bruine forel. Meer dan elke andere mannelijke band heeft de relatie tussen zoon en vader deze gelegenheid nodig om de echte, essentiële gesprekken te voeren – gesprekken over toekomstige hoop en vrees, over carrière en roeping, over meisjes, over fouten in het verleden, over misverstanden en vergeving, over gewoon een man zijn in de moderne wereld.

Ik weet niet zeker wat ons, mijn vader en ik, op de been hield tijdens die eerste zomer waarin we op het water de ene mislukking na de andere moesten incasseren. Ik denk dat het een combinatie was van de hierboven beschreven redenen. Maar ik ben blij dat we volhielden – en niet alleen omdat we dat jaar uiteindelijk onze eerste forel aan land brachten. Het kostte zweet, teleurstelling, vechten tegen zwermen muggen en zelfs wat bloed. Maar het was het waard. We hebben de liefde voor een lonende levenslange sport verworven en een band opgebouwd die alle onzekerheden van het leven heeft doorstaan. Het werkte voor ons. Het kan ook werken voor andere vaders en zonen.

Gepubliceerd door The Epoch Times (11 juli 2023): Why Fathers Should Take Their Sons Fishing

De ezel probeert net als de sprinkhaan te worden door de natuur te trotseren

Op een dag liep een ezel in de wei en vond hij een paar sprinkhanen die vrolijk tsjilpten in een hoekje van het grasveld.

Hij luisterde met veel bewondering naar het lied van de sprinkhanen. Het was zo’n vrolijk lied dat zijn hart, dat van plezier hield, vervuld werd met de wens om net zo te kunnen zingen als zij.

“Hoe komt het dat jullie zo’n mooie stem hebben?” vroeg hij eerbiedig, “Is er iets speciaals dat jullie eten of is het een goddelijke nectar die jullie zo mooi laat zingen?”

Een illustratie ontworpen door The Epoch Times met beeldmateriaal van Shutterstock. (ArtoPhotoDesigno Studio/Morphart Creation/ArtMari/bioraven/Valentin Agapov/Shutterstock)

“Ja,” zeiden de sprinkhanen, die wel van een grapje hielden, “het is de dauw die we drinken! Probeer het eens en zie.”

Dus daarna zou de ezel niets meer eten en alleen nog maar dauw drinken.

Natuurlijk stierf de arme dwaze ezel al snel.

De natuurwetten zijn onveranderlijk.

Deze fabel is overgenomen uit The Project Gutenberg eBook of “The Aesop for Children” (1919).

Aesop (ca. 620-564 v. Chr.) was een Griekse verhalenverteller aan wie een aantal fabels wordt toegeschreven die nu gezamenlijk bekend staan als de “Fabels van Aesop”. Zijn verhalen, met hun morele waarde, hebben onze cultuur en beschaving lang beïnvloed. Ze hebben niet alleen bijgedragen aan de opvoeding en morele karaktervorming van kinderen, maar ook, met hun universele aantrekkingskracht, aan de zelfreflectie van volwassenen die ervoor hebben gekozen om de deugden te omarmen of de waarschuwingen in zich op te nemen.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (12 juli 2023): Ass Tries to Become Like Grasshoppers by Defying Nature: The Laws of Nature Are Unchangeable

Wees er zeker van dat je gelijk hebt

In een van de beste stripverhalen aller tijden, “Calvin and Hobbes” van Bill Watterson, is Calvin een welbespraakte, ondeugende en egocentrische jongen. Hobbes is zijn opgezette tijger, die in Calvins verbeelding tot leven komt als zijn beste vriend. In een van deze cartoons scheuren de twee in een wagen een heuvel af, Calvin zit voor Hobbes.

Calvin: Ik ben het zat om over persoonlijke verantwoordelijkheid te horen! Ik heb mijn deel al gedaan om van de wereld een betere plek om te leven te maken.

Hobbes: Echt waar?

Calvin: Natuurlijk, ik ben geboren!

Hobbes (Ongemerkt rolt Calvin met zijn ogen): O ja, ik vergat je te bedanken.

Calvin: Join the club!

Sommige mensen geloven, net als Calvin, dat de wereld voor hen geschapen is in plaats van andersom. Zij zijn degenen wiens enorme ego’s hun hersenen of talent overtreffen en die, wanneer hun plannen mislukken, altijd anderen de schuld geven. Voor voorbeelden van dit overdreven gevoel van eigen belangrijkheid hoeven we alleen maar te kijken naar veel van de beroemdheden en politici van vandaag.

Natuurlijk is een zekere mate van zelfvertrouwen cruciaal voor succes. Ondanks zijn verarmde jeugd, slechte opleiding en grillige politieke carrière had Abraham Lincoln genoeg vertrouwen in zichzelf om het presidentschap te winnen. Booker T. Washington overwon de obstakels van zijn ras en zijn armoedige jeugd om het Tuskegee Instituut op te richten en zwarte gemeenschappen honderden leraren, artsen en advocaten te geven.

Dus hoe koesteren we een dergelijke zelfverzekerdheid zonder in arrogantie te vervallen?

Om dit te beantwoorden heeft een andere iconische Amerikaan wat hulp aangeboden. In “The Narrative of the Life of David Crockett” begint de “koning van de wilde grens” zijn autobiografie met dit advies: “Ik laat deze regel achter voor anderen als ik dood ben: Wees er altijd zeker van dat je gelijk hebt—GA DAN VOORUIT!”

Dat eenvoudige motto bevat veel wijsheid. Het raadt aan om actie te ondernemen, maar herinnert ons er ook aan om zeker te weten dat we het juiste pad bewandelen. Het is een gele vlag die ons waarschuwt om een taak of onderneming af te wegen voordat we eraan beginnen, om rekening te houden met variabelen en verborgen gevaren in ons plan van aanpak. We doen onderzoek, luisteren naar anderen, vooral naar degenen met een andere mening dan de onze, en bedenken welke haperingen en valkuilen ons te wachten kunnen staan.

Als we ons in onze plannen storten, verblind door overmoed en onwetendheid, kan dat rampzalige gevolgen hebben. We hebben de gevolgen van deze verwaandheid gezien tijdens de COVID-19 pandemie, toen ambtenaren winkels sloten en scholen sloten, ogenschijnlijk om levens te redden, maar zonder rekening te houden met de sociale en economische catastrofes die dit beleid veroorzaakte voor miljoenen mensen. Op een veel kleinere schaal doen we soms hetzelfde in ons persoonlijke leven, zoals van de ene werkgever naar de andere springen met als enig voordeel een hoger inkomen, om er vervolgens achter te komen dat onze ondoordachte overstap ons heeft geketend aan een baan die we verachten.

“Geef me zes uur om een boom om te hakken en ik zal de eerste vier uur besteden aan het slijpen van mijn bijl.” Abraham Lincoln heeft deze woorden die soms aan hem worden toegeschreven misschien nooit uitgesproken, maar ze bevatten niettemin waardevol advies. Ja, soms dwingt een noodsituatie tot dringende actie, maar vaker wel dan niet hebben we tijd om een stapje terug te doen, na te denken en een plan op te stellen.

Als we, zoals Calvin impliceert, als narcisten leven, geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen en eisen dat de wereld ons tegemoet komt op onze voorwaarden, dan zal die lelijke trots vroeg of laat tot onze ondergang leiden.

Aan de andere kant kunnen degenen die zeker genoeg van zichzelf zijn om op de rem te trappen en de tijd te nemen om een situatie nederig te beoordelen zulke nederlagen vermijden. Het beste van alles is dat we winnen als we stoppen met indruk proberen te maken op anderen en werken aan het indruk maken op onszelf.

Gepubliceerd door The Epoch Times (27 juli 2023): Be Sure You’re Right

Een rolmodel kiezen: Luister niet naar degenen die je tot hun eigen niveau willen verlagen

Een vos die in de val zat, slaagde er na veel pijnlijk getrek eindelijk in om weg te komen. Maar hij moest zijn mooie pluimstaart achterlaten.

Lange tijd bleef hij uit de buurt van de andere vossen, want hij wist goed genoeg dat ze allemaal de spot met hem zouden drijven, grappen zouden maken en achter zijn rug om zouden lachen. Maar het was moeilijk voor hem om alleen te leven en uiteindelijk bedacht hij een plan dat hem misschien uit de problemen zou helpen.

Hij riep alle vossen bijeen en zei dat hij de stam iets belangrijks te vertellen had.

“De vos zonder staart”, geïllustreerd door Milo Winter, uit “De Aesop voor kinderen”, 1919. (PD-US)

Toen ze allemaal bij elkaar waren, stond de Vos Zonder Staart op en hield een lange toespraak over de vossen die door hun staart gewond waren geraakt.

Deze was door de honden gevangen toen zijn staart in de heg verstrikt was geraakt. De andere kon niet snel genoeg rennen door het gewicht van zijn borstel. Bovendien was het bekend, zei hij, dat mannen alleen maar op vossen jagen voor hun staarten, die ze afknipten als prijs voor de jacht. Met zo’n bewijs van het gevaar en de nutteloosheid van het hebben van een staart, zei Meester Vos, zou hij elke Vos aanraden om hem af te knippen, als hij waarde hechtte aan leven en veiligheid.

Toen hij uitgesproken was, stond een oude vos op en zei glimlachend:

“Meester Vos, draait u zich even om, dan krijgt u uw antwoord.”

Toen de arme vos zonder staart zich omdraaide, ontstond er zo’n storm van hoongelach en getoeter dat hij zag hoe zinloos het was om nog langer te proberen de vossen over te halen hun staart af te staan.

Luister niet naar het advies van degene die je tot zijn eigen niveau wil verlagen.

Deze fabel is overgenomen uit The Project Gutenberg eBook of “The Aesop for Children” (1919).

Gepubliceerd door The Epoch Times (18 juli 2023): Choosing a Role Model: Do Not Listen to Those Who Seek to Lower You to Their Own Level

Hampton Court: De koninklijke residentie van Hendrik VIII

Hampton Court Palace is beroemd als de residentie van Henry VIII en ligt in Richmond, een deelgemeente van Londen. De rijke geschiedenis van het paleis en de opeenvolging van eigenaars maken het tot een etalage voor een unieke mix van architecturale stijlen.

Oorspronkelijk behoorde Hampton Court toe aan kardinaal Thomas Wolsey, de administrateur van Henry VIII, die het landgoed in 1514 kocht. In 1529 verwijderde de koning de kardinaal uit Hampton Court en woonde Henry er met zijn vrouwen. Het paleis werd toen een officiële residentie voor toekomstige royals en de eigenaars verbeterden Hampton Court volgens de smaak en mode van hun tijd.

Aan de westkant van het paleis tonen de appartementen van Henry VIII de Tudorstijl, die het best te zien is in de rode bakstenen gevel van het gebouw, de enorme Grote Zaal en het gewelfde plafond van de koninklijke kapel.

Aan de oostkant van het paleis zijn de appartementen van Willem III gebouwd in een 17e-eeuwse barokstijl, ontworpen door Sir Christopher Wren. Een van de hoogtepunten is de barokke ingang van Willem III, die leidt naar de rijk gemeubileerde kamers.

Een eeuw later onderging het paleis zijn laatste verandering onder het bewind van George II en koningin Caroline, met de toevoeging van het Georgiaanse verhaal, inclusief Georgische appartementen en kunstgalerijen gevuld met renaissanceschilderijen. Na George II woonde er geen Britse vorst meer in Hampton Court. In 1839 opende de jonge koningin Victoria Hampton Court voor het eerst voor betalende bezoekers om een restauratie te financieren.

Het complex, met meer dan 60 hectare aan formele tuinen en een historisch doolhof, is een prachtige omgeving voor een koninklijke residentie.

De astronomische klok op het poortgebouw van Anne Boleyn wordt omsloten door een gevel van rood metselwerk, kleine ramen en twee torentjes. De klok heeft complexe tandwielen en vergulde wijzerplaten die een middeleeuwse wereld voorstellen waarin de zon om de aarde draait. De buitenste zwarte ring toont de uren van de dag in Romeinse cijfers, terwijl de buitenste wijzerplaat jaarlijks ronddraait en de datum en de positie van de zon in de dierenriem toont. De middelste wijzerplaat is de zonnewijzer en de binnenste wijzerplaat is de maanklok. De bovenkant van het Tudorgebouw wordt gecompleteerd door een klok in laatmiddeleeuwse stijl. (Mistervlad/Shutterstock)
Fountain Court is de plek waar Henry VIII en zijn vrouwen hun privéappartementen hadden. Tussen 1689 en 1694 werd het grootste deel van dit gebied herbouwd in barokstijl, zoals te zien is aan de zuilen, ronde bogen, formele ramen en standbeelden van het gebouw, die geïnspireerd zijn op enkele bouwtechnieken uit de Renaissance. Onder elke boog staan gebeeldhouwde bloemen, elk bekroond door een gebeeldhouwd hoofd van een klassieke god of mythisch wezen. (Ion Mess/Shutterstock)
De Great Hall is de grootste ruimte in het paleis en is 30 meter lang, 12 meter breed en 18 meter hoog. Deze zaal ligt in het hart van het Tudor-paleis van Henry VIII en werd gebouwd in de jaren 1530. Veel van het huidige uiterlijk is te danken aan de restauratie in 1840. De muren zijn bekleed met wandtapijten die het verhaal van Abraham uitbeelden, gekozen door Henry VIII. Boven de wandtapijten zijn glas-in-lood ramen en jachttrofeeën te zien, aangezien Hampton Court een beroemd jachtslot was. (The Picture Studio/Shutterstock)
Het houten plafond van de Grote Zaal heeft een indrukwekkend dak van hamerbalken, ontworpen door James Nedeham, de meestertimmerman van Henry VIII, en is beschilderd in blauw, rood en goud. Het unieke plafond is een belangrijk element van de Tudorstijl, geïnspireerd door zowel de Engelse gotiek (Perpendicular Gothic) als de Europese renaissance. De glas-in-loodramen zijn typerend voor de Engelse gotiek. (Ion Mess/Shutterstock)
Het gewelfde plafond werd in de jaren 1530 door Henry VIII in de kapel geïnstalleerd en werd begin 1700 door Sir James Thornhill in blauw geschilderd voor Queen Anne. Het hemelse thema toont een speels tafereel van vergulde cherubijntjes die muziekinstrumenten bespelen, wat een barok element toevoegt aan het gotische plafond. In de rechterhoek staat in witte letters het motto van de Britse koninklijke familie: “Dieu et mon droit” (God en mijn recht). (Ion Mess/Shutterstock)
Een marmeren trap verbindt de verdiepingen van de appartementen van Willem III. Hier kunnen bezoekers het kleurrijke illusionistische schilderij met vergulde lijsten bewonderen terwijl ze de marmeren trap opklimmen om de hoofdverdieping te bereiken – alles in barokstijl. Willem III gaf de Italiaanse schilder Antonio Verrio de opdracht om de illusie van een grote Romeinse zaal te creëren, met een afbeelding van een wedstrijd tussen Alexander de Grote en Julius Caesar. (Gordon Bell/Shutterstock)

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (27 juni 2023): Hampton Court: Henry VIII’s Royal Residence

Leden van het Huis van Afgevaardigden zeggen dat het leger informatie over UFO’s achterhoudt voor het Amerikaanse Congres

De Amerikaanse regering houdt informatie over UFO’s achter voor het Congres en het Amerikaanse volk, waardoor het vertrouwen van het publiek wordt aangetast en de nationale veiligheid in gevaar komt, aldus leden van het Huis van Afgevaardigden.

UFO’s werden ooit beschouwd als een randverschijnsel, het terrein van bedriegers en samenzweringstheoretici.

Maar nu er steeds meer bewijs komt van onverklaarbare, mogelijk buitenaardse vliegtuigen met geavanceerde capaciteiten, heeft de Subcommissie Nationale Veiligheid, Grensbewaking en Buitenlandse Zaken van het Huis op 26 juli een hoorzitting belegd om licht op de zaak te werpen.

“Het gebrek aan transparantie over Unidentified Anomalous Phenomena (Ongeïdentificeerde afwijkende fenomenen) – UAP’s – heeft decennialang tot wilde speculaties en discussies geleid, waardoor het vertrouwen van het publiek in de instellingen die bedoeld zijn om hen te dienen en te beschermen, is aangetast,” zei voorzitter Glenn Grothman (R-Wis.), verwijzend naar het acroniem voor Unidentified Anomalous Phenomena (UAP’s). “We moeten transparantie eisen van het ministerie van Defensie, onze inlichtingengemeenschap en het werk over UAP van onze defensie-industrie.”

Toenemend bewijs

Het bestaan van UAP’s is al jaren een publiek geheim onder piloten, vertelden getuigen aan de subcommissie.

Het Congres richtte in 2022 het All-domain Anomaly Resolution Office (AARO) op om de fenomenen te volgen. Het bureau heeft ten minste 171 meldingen van UAP’s in kaart gebracht die ongewone vliegeigenschappen of prestatievermogens lijken te hebben vertoond, volgens volksvertegenwoordiger Jared Moskowitz (D-Fla.).

David Grusch, een voormalig nationaal verkenningsofficier die deel uitmaakte van de Unidentified Anomalous Phenomena Task Force op het Ministerie van Defensie, vertelde de subcommissie dat de Amerikaanse regering jarenlang hersteloperaties had uitgevoerd op neergestorte UAP’s terwijl die informatie geheim werd gehouden voor het Congres.

Een F-18 Hornet-gevechtsvliegtuig bereidt zich voor om te landen op het dek van het Amerikaanse marinevliegdekschip USS Harry S. Truman in de oostelijke Middellandse Zee op 8 mei 2018. (Aris Messinis/AFP/Getty Images)

“Mijn getuigenis is gebaseerd op informatie die ik heb gekregen van personen met een lange staat van dienst op het gebied van legitimiteit en dienstbaarheid aan dit land – van wie velen ook overtuigend bewijsmateriaal hebben gedeeld in de vorm van foto’s, officiële documentatie en geheime mondelinge getuigenissen,” zei de heer Grusch.

Het bestaan van UAP’s, zoals UFO’s nu worden genoemd, werd bevestigd door Ryan Graves, een voormalig F-18 piloot die heeft gediend in Operation Enduring Freedom.

“Ik ben getuige geweest van geavanceerde UAP op meerdere sensorsystemen en ik ben hier om de bezorgdheid te uiten van talloze commerciële vliegtuigbemanningen en militaire veteranen die mij hun soortgelijke waarnemingen hebben toevertrouwd,” vertelde de heer Graves aan de subcommissie. “Ik kan u vertellen dat geavanceerde UAP een nationaal veiligheids- en een luchtvaartveiligheidsprobleem zijn.”

David Fravor, een gepensioneerd Navy commandant en F-18 piloot, vertelde dat hij in 2004 op een trainingsmissie was toen hij werd gestuurd om een ariel-fenomeen te onderzoeken dat al ongeveer twee weken op de radar van het commandoschip verscheen.

Hij rapporteerde dat hij een “klein, wit, Tic Tac-vormig object” snel over het wateroppervlak zag bewegen zonder rotors of zichtbare voortstuwing.

“Terwijl we de neus van ons vliegtuig optrokken richting het object tot op ongeveer een halve mijl met het object net links van ons, versnelde het snel en verdween het vlak voor ons vliegtuig. Onze andere piloot, ruwweg 8.000 voet boven ons, verloor het object ook uit het zicht,” zei Fravor.

Kort daarna meldde het commandoschip aan de heer Fravor dat het object opnieuw op de radar was gekomen en in minder dan één minuut ongeveer 60 mijl had afgelegd.

Vertrouwen van het publiek

De hoeveelheid niet-gerapporteerd bewijs voor het bestaan van deze onverklaarbare fenomenen levert volgens wetgevers twee problemen op. Het eerste is dat het het vertrouwen van het publiek in de overheid ondermijnt.

“De waarnemingen van UAP’s zijn zelden verklaard geweest door de mensen die deze situaties uit de eerste hand hebben meegemaakt”, zegt afgevaardigde Paulina Luna (R-Fla.).

“Dit is grotendeels te wijten aan het gebrek aan transparantie van onze eigen regering en het falen van onze gekozen leiders om hun beloften na te komen om verklaringen en beelden vrij te geven en bergen overgeclassificeerde documenten die verborgen blijven voor het Amerikaanse volk.”

Mr. Moskowitz zei dat geheimhouding over deze zaak het politieke proces degradeert.

“Helaas leven we in een tijd waarin veel mensen de overheid en onze instellingen wantrouwen. En overclassificatie van informatie weg van het Amerikaanse publiek of zelfs het Congres draagt bij aan de huidige politiek,” zei hij.

Volksvertegenwoordiger Tim Burchett (R-Tenn.) spreekt tijdens een nieuwsconferentie buiten het Amerikaanse Capitool in Washington op 19 mei 2021. (Chip Somodevilla/Getty Images)

Volksvertegenwoordiger Tim Burchett (R-Tenn.) beschreef het gebrek aan vertrouwen in meer kleurrijke termen.

“Dit is een onpartijdige kwestie. Dit heeft niets te maken met partijpolitiek. Ik denk dat de doofpot veel dieper gaat dan dat,” zei de heer Burchett, verwijzend naar de tegenwerking die hij ondervond bij het zoeken naar informatie over het onderwerp.

“Ik denk dat het tijd is voor dit volk om ons land terug te nemen. We moeten de mensen in het Pentagon vertellen dat ze voor ons werken. … Wij werken niet voor hen,” zei hij.

“Als we inderdaad programma’s hebben die deze technologie bezitten, dan moet er toezicht zijn van de mensen die de burgers van dit geweldige land hebben gekozen om te vertegenwoordigen wat het beste is voor de Verenigde Staten en in het belang van haar burgers”, zei Fravor.

Nationale veiligheid

Wetgevers uitten ook hun bezorgdheid over de gevolgen voor de nationale veiligheid van het geheim houden van UAP-informatie.

“UAP’s, wat ze ook mogen zijn, kunnen een serieuze bedreiging vormen voor onze militaire of civiele vliegtuigen en dat moet worden begrepen,” zei Eerste Kamerlid Robert Garcia (R-Calif.).

Hoewel er een legitieme noodzaak is om militaire geheimen te beschermen, mag dat de regering er niet van weerhouden om verantwoording af te leggen aan het Amerikaanse volk, aldus de heer Moskowitz.

“We kunnen niet toestaan dat dit als schild wordt gebruikt om het Amerikaanse volk volledig in het ongewisse te laten,” zei hij.

Open geest

De wetgevers erkenden dat het onderwerp op zichzelf al uitnodigt tot spot, maar benadrukten dat het serieus en met een open geest moet worden behandeld.

“We brengen geen kleine groene mannetjes of vliegende schotels naar de hoorzitting,” zei Burchett.

“We gaan gewoon naar de feiten. Ik denk dat een open geest absoluut het beste is,” voegde Garcia eraan toe.

“We moeten naar deze hoorzitting komen met een open geest en we moeten ons niet laten beperken door onze bestaande ideeën,” zei Garcia. “We moeten naar deze hoorzitting kijken en geloven dat alles met betrekking tot UAP’s op tafel ligt.”

“Het is tijd voor een open discussie over dit onderwerp om het bewijs te horen en de omvang te begrijpen van wat dit betekent, niet alleen voor onze natie maar voor de mensheid,” zei mevrouw Luna.

Commentaar van het Witte Huis

Daags voor de hoorzitting zei Karine Jean-Pierre, persvoorlichter van het Witte Huis, dat er geen bewijs is dat de regering het bestaan van buitenaardse levensvormen heeft bewezen.

“Zoals u weet, nemen we interesse in luchtverschijnselen serieus. En dus heeft het Ministerie van Defensie vorig jaar het All Domain Anamoly Resolution Office opgericht om de inspanningen te coördineren voor het detecteren, identificeren en toekennen van identificerende objecten. Dus ik heb begrepen dat ze geen verifieerbare informatie hebben ontdekt om claims over buitenaardse wezens te ondersteunen,” vertelde ze verslaggevers op 25 juli, waarbij ze verder onderzoek doorverwees naar het ministerie van Defensie.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (26 juli 2023): Military Withholding Information on UFOs From Congress, Members Say.

Categories VS

China’s trage economie zal leiden tot een recessie die erger is dan het verloren decennium van Japan

China worstelt momenteel met escalerende economische problemen, aangezien de export en binnenlandse vraag een aanhoudende daling hebben doorgemaakt, terwijl de particuliere investeringen zijn afgenomen en de eens zo bloeiende vastgoedsector snel aan kracht heeft ingeboet.

Hoewel sommige analisten hebben gesuggereerd dat de Chinese economie nu stagneert op een manier die vergelijkbaar is met die van Japan aan het begin van zijn “verloren decennium”, wijst een econoom erop dat de problemen van China ernstiger zijn dan die van Japan in de jaren 1990.

Een verloren decennium is een situatie waarin een land of regio een langdurige economische neergang doormaakt die ongeveer een decennium duurt. Typische voorbeelden zijn het Verenigd Koninkrijk na de Tweede Wereldoorlog, Latijns-Amerika na een langdurige economische neergang in de jaren tachtig en Japan na het uiteenspatten van de zeepbel in de jaren negentig.

Kort nadat China zijn economische cijfers voor het tweede kwartaal bekendmaakte, realiseerden veel westerse media zich dat de opleving van het land in het eerste kwartaal van korte duur was. Meer recent voorspelde de Wall Street Journal dat China’s “verloren decennium” voor beleggers al achter de rug is.

De situatie in China is compleet anders dan in Japan

Frank Tian Xie, een economisch expert, vertelde The Epoch Times op 25 juli dat de Chinese economie zich duidelijk in een ernstige recessie bevindt.

Xie is professor in Business aan de John M. Olin Palmetto chair van de Universiteit van South Carolina Aiken.

Sommige mensen denken dat China op deflatie afstevent. De heer Xie gaf aan dat het nog onzeker is of deflatie onvermijdelijk is in China. China heeft echter wel een serieus probleem met het uiteenspatten van de vastgoedzeepbel en vertoont vroege waarschuwingssignalen van een financiële crisis.

“Sommige mensen zeggen dat China zich in een situatie bevindt die vergelijkbaar is met het ‘verloren decennium’ in Japan, en er zijn inderdaad enkele overeenkomsten,” zei Xie. “Het is waar dat Japan in die tijd een crash van de aandelenmarkt en de huizenmarkt meemaakte, en de Japanse economie vertraagde gedurende de jaren negentig. In feite is het Verloren Decennium meer dan een decennium lang, het is uitgebreid naar 20 en 30 jaar. Maar in werkelijkheid is de huidige situatie in China nog steeds heel anders dan die in Japan in de jaren 90.”

Ten eerste waren de overinvesteringen en expansie van Japanse bedrijven die leidden tot de vastgoedzeepbel en de verspilling van bronnen van bedrijfsmatige acties, en niet van overheidsacties. Japan werd als natie niet direct getroffen door het faillissement van deze bedrijven. De problemen in China werden daarentegen veroorzaakt door een situatie die door de overheid werd gestuurd, zei Xie.

“Verschillende lokale overheden in China waren allemaal betrokken bij onroerend goed. De schulden van deze overheden, de schulden van de financieringsplatforms en de schulden met een hoge hefboomwerking van de staatsbanken als gevolg van vastgoedleningen zijn allemaal de problemen van de overheid, of met andere woorden, de problemen van de hele bevolking,” vervolgde hij. “De rijken en machtigen van de Chinese Communistische Partij, hun zakelijke vertegenwoordigers in de vastgoedsector en een paar ontwikkelaars hebben hiervan geprofiteerd, maar in feite hebben alle gewone Chinezen nu schulden, wat heel anders is dan de situatie in Japan.”

Consumptie, investeringen in vaste activa en export worden samen de “drie paardenkoetsen” genoemd, de belangrijkste motor van de Chinese economie.

Xie wees erop dat in het huidige China alle “drie de rijtuigen” tot stilstand zijn gekomen.

“China heeft te maken met een grote daling van zowel import als export, een overmatige opbouw van infrastructuur en een trage binnenlandse vraag, maar Japan had deze problemen niet. Voor Japanse mensen is er nooit een probleem geweest met de levensstandaard of het consumptieniveau, en ze hebben ook nooit te kampen gehad met zo’n hoge werkloosheid als in China,” vervolgde Xie.

Achteraf gezien gaven sommige analisten een nieuw perspectief op het verloren decennium van Japan door te zeggen dat er ondanks een decennium van economische recessie geen ernstige sociale problemen waren. Bovendien heeft het economische klimaat in Japan sindsdien gestage veranderingen ondergaan en hebben Japanse bedrijven zich in deze periode ook aangepast en hun technologische leiderspositie heroverd door hun technologie verder te ontwikkelen. De situatie is dus heel anders dan in China.

“Als je erop staat dat er een overeenkomst is, dan is het aan de oppervlakte dat het uiteenspatten van de vastgoedzeepbel in beide landen gebeurde. Maar wat betreft de werkelijke problemen is er geen enkele vergelijking”, zei Xie.

Dit komt omdat er in Japan geen sociale onrust of politieke instabiliteit was en er ook geen problemen waren met de sociale structuur. Aan de andere kant, als de huizenprijzen in China blijven dalen, in combinatie met een stijgende werkloosheid en dalende inkomens, zullen de heerschappij van de Chinese Communistische Partij (CCP) en de stabiliteit van de samenleving ernstig worden bedreigd en zullen de gevolgen veel ernstiger zijn dan die in Japan, aldus Xie.

Economische gegevens wijzen op depressie

In juni daalde de Chinese export met 12,4 procent jaar-op-jaar, de grootste daling sinds februari 2020. De totale invoer daalde met 6,8 procent jaar-op-jaar, een daling van 2,3 procentpunten ten opzichte van de voorgaande maand. De prestaties van zowel de export als de import bleven achter bij de marktverwachtingen.

Op 10 juli publiceerde het Chinese Nationaal Bureau voor de Statistiek CPI-gegevens voor alle Chinese provincies in juni. In 17 provincies daalde de CPI op jaarbasis.

Daarnaast daalde de Producentenprijsindex (PPI) in juni met 5,4 procent, 0,8 procentpunt meer dan de daling in mei. Volgens officiële gegevens is dit de zesde maand op rij met toenemende dalingen en het laagste niveau sinds januari 2016.

Op 15 juli werden de verkoopprijzen van woningen in 70 grote en middelgrote steden in China vrijgegeven zoals gepland. De hoofdstatisticus van het Nationaal Bureau voor de Statistiek interpreteerde de verkoopgegevens en zei dat de totale verkoopprijzen van woningen in juni daalden ten opzichte van de voorgaande maand en dat de prestaties van de vastgoedmarkt in juni nog steeds achterbleven bij de verwachtingen.

Chinese staatsmedia gaven toe dat ondanks talrijke stimuleringsmaatregelen voor de vastgoedmarkt, de vastgoedmarkt sinds april is afgekoeld, omdat een aanzienlijk deel van de huizenkopers die een huis willen kopen nog steeds geen vertrouwen heeft in de markt en een afwachtende houding aanneemt.

Een aantal A-share beursgenoteerde vastgoedbedrijven zijn de afgelopen drie maanden gedwongen hun notering te schrappen omdat hun aandelenkoersen gedurende 20 opeenvolgende handelsdagen onder één yuan ($0,14) lagen, terwijl meer dan 15 vastgoedbedrijven op de Hong Kong Stock Exchange nog steeds geschorst zijn.

China’s hoge jeugdwerkloosheid heeft ook voor onrust gezorgd. Het bureau voor de statistiek meldde dat de werkloosheid onder werknemers tussen 16 en 24 jaar in juni een recordhoogte van 21,3 procent bereikte. Zhang Dandan, een wetenschapper aan de Universiteit van Peking, zei echter dat als de ongeveer 16 miljoen mensen—die ervoor kiezen niet te werken en van hun ouders leven—allemaal als werkloos worden beschouwd, de jeugdwerkloosheid in maart 46,5 procent bedroeg.

Zelfs op basis van de economische gegevens die het Chinese regime zelf vrijgeeft, lijkt de huidige economische situatie in China op die aan het begin van het “verloren decennium” in Japan. Gezien de lange geschiedenis van de CCP in het vervalsen van allerlei statistieken om problemen te verdoezelen, is de werkelijke staat van de Chinese economie waarschijnlijk nog veel erger.

Kane Zhang en Olivia Li hebben bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (26 juli 2023): China’s Sluggish Economy Will Lead to a Recession Worse Than Japan’s Lost Decade: Expert

Meer dan 300.000 Chinese ambtenaren onderzocht op fraude in 1e helft van 2023

De hoogste tuchtwaakhond van de Chinese Communistische Partij (CCP) maakte op 22 juli de resultaten bekend van haar tucht- en strafrechtelijke onderzoeken voor de eerste helft van dit jaar, waarbij het aantal ambtenaren dat onderzocht werd voor corruptie het hoogste niveau van de afgelopen tien jaar bereikte.

De Centrale Commissie voor Disciplinaire Inspectie (CCDI) publiceerde een kort bericht op haar officiële website, waarin staat dat van januari tot juni 316.000 ambtenaren op verschillende niveaus in het hele land strafrechtelijk zijn onderzocht.

Dit aantal is 36 procent hoger dan het gemiddelde resultaat in eerdere zaken sinds CCP-leider Xi Jinping in 2012 aan de macht kwam. In het kader van zijn anticorruptiecampagne heeft Xi de CCDI gebruikt om zowel “tijgers als vliegen” te vangen, verwijzend naar hoge en lage ambtenaren; ongeveer 4.648.000 partijfunctionarissen werden de afgelopen tien jaar onderzocht op corruptie.

Ambtenaren gezuiverd

De meeste ambtenaren waartegen een strafrechtelijk onderzoek loopt, zijn laaggeplaatste leden van de CCP, waaronder 1.588 ambtenaren op provinciaal niveau, 13.000 op stads- en districtsniveau en 31.000 op dorpsniveau.

Afgevaardigden arriveren op 12 maart 2023 in Peking bij de vijfde plenaire zitting van de Chinese wetgevende macht, het Nationale Volkscongres. China’s jaarlijkse politieke bijeenkomst, bekend als de Twee Zittingen, roept de leiders en wetgevers van de natie bijeen om de agenda van de regering voor de binnenlandse economische en sociale ontwikkeling van het volgende jaar vast te stellen. (Lintao Zhang/Getty Images)

In slechts 36 gevallen gaat het om hooggeplaatste ambtenaren die benoemd zijn door het hoogste kaderpersoneelsmanagement van Peking, het Organisatiedepartement van het Centraal Comité van de CCP.

Onder deze 36 ambtenaren, die bekend staan als “kaders die worden aangestuurd door het Organisatiedepartement van het Centraal Comité”, bevinden zich voormalige hoofden van provinciale regeringen, provinciale en stadswetten, provinciale en stadscomités van de Politieke Raadgevende Conferentie van het Chinese Volk (CPPCC)—inclusief het departement Werk van het Verenigd Front van de CCP, voormalige topambtenaren van Chinese staatsbedrijven, banken, sportbureaus en de administratie van staatsactiva.

Het kaderbeheersysteem van de CCP is een kopie van de nomenklatura of “namenlijst” van de voormalige Sovjet-Unie, een systeem waarbij invloedrijke posten in de regering, staatsbedrijven en andere gelieerde overheids- of bedrijfsorganen worden bezet door door de CCP benoemde personen. De afdeling Organisatie zorgt ervoor dat haar vestigingen beslissen over alle promoties en benoemingen van ambtenaren op elk niveau en in elke bedrijfstak. Het stelt ook gedetailleerde en vertrouwelijke rapporten op over toekomstige potentiële leiders van de CCP.

In het CCDI-bericht stond ook dat 258.000 ambtenaren zijn gestraft op grond van disciplinaire of administratieve regels. Van deze ambtenaren zijn er 18 voormalige provinciale en ministeriële kaderleden en 178.000 voormalige personeelsleden in staatsbedrijven en dorpshoofden in landelijke gebieden. Ongeveer 80.000 zijn voormalige provinciale, gemeentelijke, provinciale en gemeentelijke kaderleden.

Machtsstrijd gaat door

Sinds zijn aantreden heeft de heer Xi zijn politieke tegenstanders gezuiverd. Tot nu toe zijn bijna 5 miljoen ambtenaren publiekelijk onderzocht op diefstal. De hoogste ambtenaar die is onderzocht en levenslang heeft gekregen is Zhou Yongkang, voormalig hoofd van de veiligheidsdienst en lid van het Permanent Comité van het Politbureau, het hoogste besluitvormingsorgaan van de CCP.

Zhou is ook de hoogste voormalige politicus die voor de rechter moet verschijnen sinds het proces wegens verraad in 1981 tegen de vrouw van Mao Zedong en andere leden van de “Bende van Vier” die politieke tegenstanders vervolgden tijdens de Culturele Revolutie van 1966–1976.

Hoewel de Chinese staatsmedia de veroordeling van Zhou afschilderden als een overwinning in de strijd tegen corruptie, was zijn val een belangrijke stap in de campagne van Xi om de politieke factie van de voormalige leider van de Communistische Partij, Jiang Zemin, te ontmantelen. Hoewel hij officieel maar van 1989 tot 2002 in functie was, hadden wijlen Jiang en zijn kliek (waaronder Zhou) de facto meer dan tien jaar lang de politieke en economische macht over de partij en het land, nadat Jiang met pensioen was gegaan. Jiang overleed in november 2022.

“Het autoritaire regime behoudt zijn macht door strijd,” vertelde Li Mianying, een Chinese filosoof en ondernemer die onlangs naar de Verenigde Staten verhuisde, in een recent interview aan de Chinese editie van The Epoch Times.

“Net als voormalig CCP-leider Mao Zedong heeft Xi Jinping ook interne strijd nodig om zijn autoriteit te behouden,” zei Li.

Hij zei dat Xi zich nog steeds bedreigd voelt, ook al is hij op het hoogtepunt van zijn macht.

“De interne strijd van de CCP zal niet stoppen tot hij instort.”

Li Jing en Leo Timm hebben bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (24 juli 2023): Over 300,000 Chinese Officials Probed for Graft in 1st Half of 2023

Als VS Oekraïne blijft bewapenen, kan oorlog uit de hand lopen

De voortdurende bewapening van Oekraïne zou kunnen leiden tot een escalatie van de oorlog met Rusland die uiteindelijk uit de hand zou kunnen lopen en zich buiten Oekraïne zou kunnen uitbreiden, aldus een internationale veiligheidsexpert.

“Ik geloof niet dat het voortdurend [en] onbeperkt bewapenen van de Oekraïners [de Russische president Vladimir] Poetin zal dwingen om al het grondgebied van na 1991 gewoon te verlaten”, zei Max Abrahms, universitair docent politieke wetenschappen, op 17 juli tijdens het programma “Crossroads” van EpochTV.

“Ik denk dat hoe meer wapens we hierop inzetten, hoe meer de kans bestaat dat Rusland ook zal terugslaan,” voegde de heer Abrahms eraan toe.

In 1991 hield de Sovjet-Unie, die bestond uit 15 republieken waaronder Oekraïne, op te bestaan als soevereine staat en werden de deelrepublieken onafhankelijk.

Max Abrahms, internationaal veiligheidsexpert en universitair docent politieke wetenschappen, geïnterviewd voor EpochTV’s “Crossroads” op 13 juli 2023. (Screenshot via The Epoch Times)

Abrahms zei dat hij voorstander is van een soort “off-road” of “off-ramp” oplossing om het conflict tussen Rusland en Oekraïne op te lossen.

De oorlog heeft het potentieel om uit te groeien tot een “hete oorlog” buiten Oekraïne, zei hij.

Het heeft volgens hem al ontzettend veel schade toegebracht aan Oekraïners, inclusief de burgerbevolking. Rusland zou nog meer burgers kunnen schaden als het dat zou willen, hoewel het niet bekend is “wat de drempel is voor Poetin.”

“De huidige Amerikaanse strategie is om Poetin naar de onderhandelingstafel te dwingen door onbeperkte hulp te bieden aan Oekraïne, maar ik denk niet dat dat gaat werken.”

De Verenigde Staten zetten waarschijnlijk in op “een afschrikkingsmodel” in hun benadering van de oorlog in Oekraïne, zei Abrahms. “Het idee is dat als één kant, namelijk Oekraïne, sterk genoeg wordt, dit Rusland ervan zal weerhouden om de oorlog voort te zetten.

Maar er is ook het “neerwaartse spiraalmodel” dat in overweging moet worden genomen als “even belangrijk”, zei Abrahms.

“Het idee is dat hoe meer wapens we leveren, inclusief wapens die zeer controversieel zijn, hoe meer dit de mogelijkheid van escalatie aan Russische kant versterkt en hoe meer de dingen uit de hand zullen lopen, zowel in Oekraïne als daarbuiten.

Abrahms gelooft dat de leiders van de NAVO-landen, die eerder deze maand bijeenkwamen op de NAVO-top in Litouwen, met een overgrote meerderheid dit afschrikkingsmodel steunen, maar “ze zouden beter ook het neerwaartse spiraalmodel serieus nemen.”

Kinderfietsen tussen het puin van een flatgebouw dat beschadigd is geraakt tijdens Russische raket- en drone-aanvallen, in de buurt van Odesa, Oekraïne, op 19 juli 2023. (Stringer/Reuters)

Mogelijkheid van burgerslachtoffers

Abrahms is bezorgd dat “het Westen, door wapens aan Oekraïne te geven, deze uitputtingsslag zal rekken, waardoor de Russen nog meer geneigd zullen zijn om hun wapens rechtstreeks op de bevolking te richten.

Uit ” wetenschappelijk methodologisch onderzoek” is gebleken dat de belangrijkste factor die bepaalt of een regering meer of minder geneigd is om massaal geweld te gebruiken tegen de bevolking en ze met duizenden tegelijk af te slachten, is hoe wanhopig die regering wordt, zei Abrahms.

“Wanhoop wordt gemeten in termen van de lengte van de oorlog en het aantal troepen dat ze in de loop van de oorlog hebben verloren.”

“Er is al burgerlijk bloedvergieten geweest in Oekraïne, maar het kan echt nog erger worden,” zei hij.

Er kan een parallel worden getrokken met niet-statelijke actoren die zich tot terrorisme wenden omdat ze wanhopig zijn geworden en omdat er geen “alternatieve wegen voor politieke hervorming” zijn, legde Abrahms uit.

De rol van wanhoop moet worden aanzien als een risicofactor voor het escaleren van de oorlog tegen de bevolking, voegde Abrahms eraan toe.

Hij bekritiseerde ook de beslissing van de regering Biden om Oekraïne te voorzien van clustermunitie, die in veel landen verboden is en het aantal burgerslachtoffers aardig kan doen toenemen.

Dit soort munitie “kan jarenlang blijven woekeren” en burgers kunnen erdoor verminkt raken of gedood worden, zei Abrahms .

“Dit is de grote ironie omdat de VS hun steun aan Oekraïne grotendeels rechtvaardigen doordat ze de bevolking willen verdedigen tegen Vladimir Poetin. Maar in werkelijkheid zullen onze eigen wapens sommigen van hen schade berokkenen.”

Een Russische militair patrouilleert op het grondgebied van de kerncentrale Zaporizhzhia in Energodar, op een foto die is genomen tijdens een mediatrip georganiseerd door het Russische leger, op 1 mei 2022. (Andrey Borodulin/AFP via Getty Images)

Mogelijkheid van nucleaire oorlog

Abrahms zei dat het niet waarschijnlijk is dat kernwapens gebruikt zullen worden in het conflict in Oekraïne, maar dat de Verenigde Staten zich wel degelijk zorgen moeten maken over het gebruik met nucleaire wapens.

“Risico is eigenlijk een functie van twee dingen: de waarschijnlijkheid dat iets gebeurt en de ernst van de uitkomst als het gebeurt.

“Ik denk dat alleen al het feit dat het gebruik van nucleaire wapens zo catastrofaal zou zijn en zelfs zou kunnen uitmonden in een nieuwe wereldoorlog, dat we dat heel serieus moeten nemen.”

De regering rechtvaardigt de positie van de Verenigde Staten in conflicten graag “in zeer grimmige morele termen”, waarbij de Verenigde Staten de hoogste positie innemen en de vijanden “puur kwaadaardig” zijn, zei Abrahms.

De oorlog in Oekraïne is gecompliceerd en zowel de Russische als de Oekraïense kant zijn moreel bezoedeld, beweerde de heer Abrahms.

Hij zei dat zijn onderzoek aantoonde dat er “neonazistische banden zijn binnen extreem rechts onder de Oekraïense strijders”.

Het vaak genoemde bewijs van Oekraïense banden met neonazisme is het Azov Bataljon, een paramilitaire vrijwilligersorganisatie die in 2014 werd opgericht, een maand nadat de oorlog begon in de Donbas regio van Oekraïne tussen door Rusland gesteunde separatisten en Oekraïense troepen. Het bataljon mengde zich in de strijd en boekte enig succes in de strijd tegen de separatisten.

Eind 2014 werd het bataljon van meer dan 400 leden uitgebreid tot een regiment en opgenomen in de Oekraïense Nationale Garde, waar het uitgroeide tot ongeveer 2.500 soldaten.

Het Azov Bataljon had sterke banden met de nazi’s die in de loop der tijd zijn blijven bestaan, ook na de Russische invasie in februari 2022, ondanks het feit dat het bataljon was geïntegreerd in het Oekraïense leger, zei Abrahms.

Het narratief van de gevestigde orde werd dat er eigenlijk geen reden is tot bezorgdheid over de nazi-ideologie van het bataljon nadat het onderdeel werd van het Oekraïense leger, voegde de heer Abrahms eraan toe.

“De gevestigde orde probeert veel van de negatieve aspecten van de oorlog te verdoezelen, maar over het algemeen zijn beide kanten behoorlijk smerig.”

Er vechten ook neonazi’s aan de Russische kant, schreef Massimo Introvigne, een Italiaanse socioloog en directeur van het Centrum voor Studies over Nieuwe Religies in Italië.

Sommige leden van de Russische Nationale Eenheid – een neonazipartij die in 1999 theoretisch verboden werd in Rusland maar nog steeds actief is – zijn aanwezig in het door Rusland bezette gebied in Oost-Oekraïne en vechten aan Russische zijde, schreef Introvigne voor Bitter Winter.

Banden met neonazi’s

Andreas Umland, een politicoloog die onderzoek heeft gedaan naar het Azov Bataljon, vertelde in 2014 aan de Oekraïense krant Hromadske.tv dat het Azov Bataljon “geen neonazi-beweging is”, maar dat sommige oprichters en leden dat wel zijn.

Na de integratie in het Oekraïense leger behield het bataljon hetzelfde wolfshaak-insigne dat door de nazi’s werd gebruikt. In Oekraïne heeft dit symbool echter “niet meer de connotatie van een soort fascistisch symbool”, vertelde Umland een maand na de Russische invasie aan Agence France-Presse.

Voor de invasie van Oekraïne gaf Poetin een toespraak vrij die een vooraf opgenomen opname leek te zijn, waarin hij zei dat hij een “speciale militaire operatie” in Oekraïne toestond. Poetin beweerde in de toespraak dat de operatie bedoeld was voor de “demilitarisering en denazificatie” van Oekraïne.

De Oekraïense banden met de nazi’s begonnen tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen een Oekraïense nationalistische beweging begon samen te werken met nazi-Duitsland bij de invasie van de Sovjet-Unie in 1941, schreef Introvigne voor Human Rights Without Frontiers.

De Oekraïners leden enorm onder de Sovjetonderdrukking die culmineerde in de Holodomor, de door de mens veroorzaakte hongersnood “gecreëerd door Stalin om de Oekraïense kleine landeigenaren uit te roeien, die werden beschouwd als de ruggengraat van de pro-onafhankelijkheidsbeweging, waarin ten minste drie en een half miljoen Oekraïners stierven van de honger in 1932 en 1933,” schreef Introvigne.

“Na de onafhankelijkheid ontwikkelde zich een kleine neonazistische beweging in Oekraïne,” zei Introvigne. “Deze bestond niet uit veteranen van de Tweede Wereldoorlog. … Een groot deel van deze nieuwe jonge nazi’s kwam uit het gewelddadige kamp van fanatieke voetbalfans.”

De beweging speelde geen rol van betekenis in de politieke arena, maar gaf aanleiding tot het Azov Bataljon nadat de door Rusland gesteunde separatistische revolutie uitbrak in Oost-Oekraïne, aldus Introvigne, die Oekraïne in 2011 bezocht als vertegenwoordiger van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa om de mensenrechtensituatie te beoordelen.

Jack Phillips en Reuters hebben bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (24 juli 2023): IN DEPTH: If US Keeps Arming Ukraine, War Can Spiral out of Control: International Security Expert

Milieuactivisten ‘negeren de winter’ en ‘hypen’ de zomers om het beeld over de klimaatverandering in stand te houden

Volgens Daniel Turner, oprichter en directeur van de nationale non-profit belangengroep Power the Future, is het aanhoudende narratief waarin de huidige hoge temperaturen over de hele wereld als iets alarmerends worden voorgesteld, ronduit belachelijk.

Eerder deze maand zei Christopher Hewitt, directeur van de klimaatafdeling van de Wereld Meteorologische Organisatie (WMO), dat de wereld zich op “ongekend terrein” bevindt als gevolg van de “recordhoge temperaturen”. In een interview op 19 juli met Joshua Philipp op EpochTV’s “Crossroads” noemde meneer Turner dergelijke beweringen echter “lachwekkend”.

Power the Future pleit in Washington voor Amerikaanse ‘energiebanen’. Hij wees erop dat heel lang geleden, toen de Sahara woestijn nog een oceaan was, de gemiddelde temperatuur op aarde ongeveer 30 graden hoger was dan nu.

“Er waren geen mensen die dat veroorzaakten. Het kwam gewoon door de natuurlijke cyclus van de aarde,” zei hij. “Maar de milieuactivisten zijn helemaal in de ban van het feit dat het momenteel 1,2 tot 1,8 graden Celsius warmer is dan 150 jaar geleden. Dat is eigenlijk een te verwaarlozen waarde als je kijkt naar de evolutie doorheen de miljarden jaren dat de aarde al bestaat.”

De aarde beleefde haar “koelste juni in de afgelopen 30 jaar”, volgens meneer Turner. Dit feit “kwam echter nauwelijks in het nieuws omdat het geen leuk, aantrekkelijk verhaal is. Dus werd het eenvoudigweg genegeerd.”

Melanie Anguay, uit Las Vegas, staat op de foto naast een digitale display met de temperatuur in het Furnace Creek Visitor Center tijdens een hittegolf in Death Valley National Park in Death Valley, Californië, op 16 juli 2023. (Ronda Churchill/AFP via Getty Images)

Hoewel de Verenigde Staten op dit moment een hete julimaand kennen, is dat niet verwonderlijk omdat de Verenigde Staten uitmaken van het noordelijk halfrond, waar de maanden juli en augustus “heet zouden moeten zijn”, aldus Turner. Hij bekritiseerde milieuactivisten voor het ophemelen van hitte terwijl ze de intense winters negeren.

“Het is heel vreemd dat milieuactivisten het graag over de zomer hebben, ze hebben het graag over de hitte. Omdat het zo extreem is, de hitte is drukkend, het is erg oncomfortabel. Maar kou is eigenlijk veel dodelijker,” zei hij.

“Gemiddeld sterven er vier keer meer mensen aan de kou. En toch, als we verschrikkelijke winters hebben, geven we de klimaatverandering daar niet de schuld van. We noemen het gewoon winter omdat het niet past in het verhaal dat de planeet warmer wordt.”

“Dus negeren ze de winter gewoon.”

Turner zei dat het “verschrikkelijke milieubeleid” dat door de regering wordt gepusht niet alleen de energiekosten verhoogt en “voortdurende blackouts en brownouts” veroorzaakt, maar ook dodelijker is in de winter dan in de zomer.

“De mens kan veel beter tegen hitte dan tegen kou,” zei hij.

Voordelen van fossiele brandstoffen, elektrische infrastructuur

Terwijl de mainstream media de klimaatalarmisten in stand houden, probeert de regering Biden het gebruik van bepaalde huishoudelijke apparaten te beperken in een poging om de CO2-uitstoot onder controle te houden.

Het ministerie van Energie heeft onlangs rendementsnormen voorgesteld voor nieuwe boilers om klimaatverandering tegen te gaan.

In februari heeft het ministerie normen voorgesteld voor huishoudelijke kooktoestellen die de verkoop van minstens de helft van de Amerikaanse kooktoestellen zouden verbieden.

De regering Biden dringt ook aan op nieuwe normen voor de efficiëntie van vaatwassers en door gas aangedreven draagbare generatoren.

Turner noemde het gebruik van termen als “extreem weer” een van de vele “vage uitdrukkingen die de linkse milieubeweging zoveel als ze ook maar willen mag gebruiken, definiëren en uitleggen … om hun verhaal door te drukken”. Hij benadrukte dat fossiele brandstoffen een zegen zijn voor de mensheid omdat ze mensen in staat stellen te overleven in de natuur door diverse toepassingen van energie te voorzien.

Als de mensheid meer fossiele brandstoffen zou hebben, zou de mensheid “meer floreren”, zei hij.

Een Tesla-superlaadstation in San Rafael, Californië, op 15 februari 2023. (Justin Sullivan/Getty Images)

“We zouden meer mensen hebben met airconditioning en verwarming, en we zouden meer voedsel en goederen en diensten hebben die goedkoper over de hele wereld zouden worden vervoerd. Dus fossiele brandstoffen hebben de planeet niet slechter gemaakt,” zei Turner.

“De natuur is verschrikkelijk. We zien bijvoorbeeld de Canadese bosbranden die nauwelijks onder controle zijn. De natuur is een brute kracht. Orkanen zijn wreed, tornado’s zijn wreed. Maar fossiele brandstoffen hebben ons in staat gesteld om de natuur te temmen zodat we hier kunnen gedijen.”

“En sinds de revolutie van fossiele brandstoffen begon in de jaren 1850, is de bevolking van de planeet exponentieel gegroeid omdat we veel beter kunnen overleven. Dat is een voordeel van fossiele brandstoffen, geen nadeel.”

Op de vraag over het besluit van de regering Biden om gratis airconditioners voor de mensen te voorzien als onderdeel van een plan om “rechtvaardigheid en milieurechtvaardigheid” te bevorderen, terwijl tegelijkertijd beperkingen worden opgelegd aan het gebruik ervan, benadrukte Turner de kwetsbaarheden van het streven van de regering naar een geëlektrificeerde economie.

“Hoe voorzien ze die van stroom? Ze voeden ze via het elektriciteitsnet. En het elektriciteitsnet in de Verenigde Staten wordt op dit moment voor 65 procent aangedreven door fossiele brandstoffen,” zei hij. “Het andere grote percentage is kernenergie. En toch zijn dit de twee industrieën die door deze regering worden ondermijnd.

“Hetzelfde als met elektrische voertuigen, toch? Het is hetzelfde als tegen mensen zeggen dat ze hun elektrische auto moeten opladen, maar vervolgens niet zorgen voor een degelijk elektriciteitsnet om dat te kunnen doen.”

“En dus ontstaat er een enorme kloof tussen enerzijds hoe dit land functioneert, hoe onze economie functioneert en anderzijds hoe wij als samenleving evolueren.”

“We pushen een geëlektrificeerde economie. En toch voorzien we niet in het elektriciteitsnet om zo’n geëlektrificeerde economie te voeden. Dat laat zien dat er geen serieus beleid is. Er is veel onwetendheid in deze regering. En in dit geval is onwetendheid dodelijk.”

Gepubliceerd door The Epoch Times (23 juli 2023): Environmentalists ‘Ignore the Winter’ While ‘Hyping Up’ Summers to Maintain Climate Narrative, Expert Claims

Elon Musk kondigt het einde van Twitter’s Bird Logo aan

Elon Musk zegt dat hij van plan is om het blauwe vogellogo van Twitter te veranderen in een “X”, in wat nog een grote verandering zou zijn voor het sociale mediaplatform dat hij vorig jaar kocht.

Musk zei dat hij de verandering al op 24 juli wereldwijd wil doorvoeren.

“Binnenkort zullen we afscheid nemen van het merk Twitter en geleidelijk aan van alle vogels,” schreef hij in een reeks berichten op zijn Twitter-account beginnend net na middernacht New Yorkse tijd op 23 juli. Musk zei dat de verandering “al lang geleden had moeten plaatsvinden”.

Musk plaatste op 23 juli een foto van zichzelf waarop hij met zijn handen een “X”-teken maakt met de boodschap: “Niet zeker welke subtiele aanwijzingen het weggaven [sic], maar ik hou van de letter X.”

Sinds Musk vorig jaar Twitter kocht voor $44 miljard, heeft het bedrijf zijn bedrijfsnaam veranderd in X Corp., wat het plan van de multimiljardair weerspiegelt om een “super app” te creëren in het Westen, verwant aan WeChat in China.

Eerder deze maand stelde Mr. Musk, die ook CEO is van Tesla, een nieuw tijdschema in voor zijn digitale stadsplein, een stap die op scherpe kritiek stuitte omdat het meer adverteerders zou wegjagen en zijn culturele invloed als trendsetter zou ondermijnen. De hogere drempel voor het bekijken van tweets maakt deel uit van een abonnementsdienst van $8 per maand die het bedrijf eerder dit jaar introduceerde in een poging om de inkomsten van Twitter te verhogen.

De inkomsten zijn sterk gedaald sinds Dhr. Musk het bedrijf overnam en ongeveer driekwart van het personeel ontsloeg om kosten te besparen en een faillissement te voorkomen. Hij zei onlangs dat Twitter te maken heeft met een “zware schuldenlast” nadat het ongeveer 50 procent van zijn adverteerders verloor.

“We hebben nog steeds een negatieve cashflow, als gevolg van ~50 procent daling in advertentie-inkomsten plus zware schuldenlast. We moeten een positieve cashflow bereiken voordat we de luxe van iets anders hebben”, schreef hij eerder deze maand op Twitter.

Concurrentie

De stap van Musk om het logo van Twitter te veranderen in een “X” komt ook omdat Meta deze maand een nieuwe app uitrolde. Threads werd gezien als een alternatief voor mensen die Twitter niet meer zien zitten.

Threads wordt aangeprezen als een op tekst gebaseerde versie van Meta’s fotodeel-app Instagram die volgens het bedrijf “een nieuwe, aparte ruimte voor realtime updates en openbare gesprekken” biedt.

Het Threads-logo wordt weergegeven op een mobiele telefoon in San Anselmo, Californië, op 5 juli 2023. (Justin Sullivan/Getty Images)

De betrokkenheid van gebruikers bij Threads is de afgelopen weken echter gekelderd, nadat het bedrijf aankondigde dat 100 miljoen gebruikers zich na ongeveer een week hadden aangemeld. In de tussentijd ontdekte het analysebedrijf Sensor Tower dat de app ongeveer 70 procent van zijn dagelijkse gebruikers heeft verloren en nog maar 13 miljoen mensen de app dagelijks gebruiken.

Threads-gebruikers spenderen gemiddeld ongeveer 4 minuten per dag op de site, terwijl Twitter-gebruikers gemiddeld ongeveer 30 minuten per dag doorbrengen, volgens het bedrijf.

“Deze vroege resultaten geven aan dat ondanks de hoopla tijdens de lancering, het nog steeds een zware klim zal zijn voor Threads om ruimte te veroveren in de sociale netwerkroutine van de meeste gebruikers,” vertelde Anthony Bartolacci, managing director bij marketing intelligence bedrijf Sensor Tower, in juni aan CNBC. “De steun van Meta en de integratie met Instagram geeft Threads waarschijnlijk een veel hogere overstroming dan andere diensten, maar het zal een overtuigender waardevoorstel nodig hebben dan simpelweg ‘Twitter, maar dan zonder Elon Musk.'”

Maar Meta CEO Mark Zuckerberg gaf onlangs een Threads post uit waarin hij zei dat het bedrijf zich eerst richt op stabilisatie voordat het zijn gebruikersbestand laat groeien.

Sinds de lancering van de app begin juli zijn er zorgen geweest over censuur. Sommige gebruikers meldden al dat het bereik van hun account werd beperkt in de dagen nadat Threads zijn debuut maakte.

“Toen Mark Zuckerberg—de eigenaar van Meta, Facebook, Threads en WhatsApp—Threads aankondigde, zei hij dat het een vrij en open platform zou worden”, schreef onderzoeksjournalist Michael Shellenberger in een bericht. “Nou, meteen waren er gebruikers die lieten zien dat ze gecensureerd waren.”

De conservatieve commentator Rogan O’Hanley, die @DC-Draino wordt genoemd op Twitter, beweerde ook dat hij was gemarkeerd voor censuur op Threads nadat hij “een keer had gepost dat hij de corrupte regering van [President Joe] Biden wilde blootleggen.”

Een screenshot gedeeld door Mr. O’Hanley bleek een waarschuwing te tonen die was toegepast op zijn Threads account voor iedereen die hem wil volgen. Het bericht luidt: “Dit account heeft herhaaldelijk onjuiste informatie geplaatst die is beoordeeld door onafhankelijke fact-checkers of in strijd was met onze Community Guidelines.”

The Associated Press heeft bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (23 juli 2023): Elon Musk Announces the End of Twitter’s Bird Logo

De Rafaël van bloemen: Pierre-Joseph Redouté

De meesten van ons hebben Rafaël’s “Sixtijnse Madonna” en de rozen van Pierre-Joseph Redouté wel eens gezien, maar misschien niet in hun oorspronkelijke context. Ze zijn zo vaak gecommercialiseerd – gedrukt op tassen, ansichtkaarten, textiel en dergelijke – dat sommigen van ons misschien niet eens weten wat de oorspronkelijke bedoeling van de werken was of wie ze gemaakt heeft.

De kunst van Rafaël behoeft geen introductie, maar die van Redouté misschien wel. Hij tekende, schilderde, graveerde en drukte rozen en allerlei soorten flora, voor de wetenschap en voor de pure schoonheid ervan.

Pierre-Joseph Redouté was een pionier op het gebied van botanische prenten. “Een boeket bloemen met insecten”, datum onbekend, door Pierre-Joseph Redouté. Aquarel met goud op perkament; 9 7/8 inches bij 6 3/4 inches. Ailsa Mellon Bruce Fonds. De National Gallery of Art, Washington. (Publiek domein)

Pierre-Joseph Redouté (1759-1840) blonk uit in de drie soorten kunst die flora afbeelden: botanische illustraties, botanische kunst en bloemschilderijen. Elk type heeft een eigen doel. Botanische kunst wordt gemaakt met dezelfde nauwkeurigheid als botanische illustraties, maar alleen voor de esthetiek. Bloemenschilderijen grenzen aan het fantasierijke met minder botanische nauwkeurigheid.

“Een boeket bloemen”, 1834, door Pierre-Joseph Redouté. Aquarel op perkament; 27 3/8 inches bij 22 inches. Privécollectie. (Publiek domein)

Kunstenaars maken botanische illustraties voor wetenschappelijke en identificatiedoeleinden. Deze nauwkeurige en gedetailleerde tekeningen worden gemaakt aan de hand van levende planten of specimens en bevatten meestal de levenscyclus en alle delen van de plant. Een goed voorbeeld is Redouté’s delicaat weergegeven aquarel van de heide Erica fulgida, met onderaan de bloemonderdelen genummerd van één tot vijf.

Delicate heide: “Erica Fulgida, 1813, door Pierre-Joseph Redouté. Aquarel en grafiet op perkament voor “Description des Plantes Rares Cultivées à Malmaison et à Navarre” (“Beschrijving van zeldzame planten gekweekt in Malmaison en in Navarra.”); 17 3/4 inches bij 11 3/4 inches. Gift van Anne H. Bass (2015), The Metropolitan Museum of Art, New York. (Publiek domein)

Botanici vertrouwen tegenwoordig meer op botanische illustraties dan op foto’s. Alice Tangerini, illustrator op de botanische afdeling van het National Museum of Natural History van het Smithsonian Institution, legt uit dat “botanische illustraties weergeven wat een botanicus beschrijft, waarbij ze fungeren als proeflezer voor de wetenschappelijke beschrijving. Digitale fotografie wordt weliswaar steeds meer gebruikt, maar kan geen oordeel vellen over de complexiteit van het afbeelden van de plantendelen die een wetenschapper wil benadrukken en een camera kan geen levensecht botanisch exemplaar reconstrueren uit gedroogd, geperst materiaal.”

Een kunstenaar uit zijn tijd

Het kweken, bestuderen en verzamelen van exotische planten en bloemen was populair geworden in de 16e eeuw. Vroege botanici maakten illustraties in het veld of huurden kunstenaars in om hen te begeleiden in plaats van het risico te lopen dat de specimens tijdens het transport beschadigd zouden raken. “Het doel van natuurhistorische kunst is om de wetenschapper te helpen bij het identificeren, beschrijven, classificeren en benoemen van de soorten,” zegt Judith Magee, conservator zeldzame boeken, manuscripten en kunstwerken in The Natural History Museum in Londen in een video. Een verzamelaar maakte gedetailleerde illustraties van planten en publiceerde deze als etsen of gravures in een album dat “florilegium” werd genoemd, uit het Latijn vertaald als “een verzameling bloemen”. En in de 18e eeuw begonnen botanici de nieuwe classificaties van de Zweedse taxonoom Carl Linnaeus voor de natuurlijke wereld (in koninkrijken en klassen) te gebruiken, zoals vermeld in zijn werk “Systema Naturae” uit 1735, een classificatiesysteem dat we tot op de dag van vandaag gebruiken.

“Portret van Pierre-Joseph Redouté, circa 1800, door Louis-Léopold Boilly. Olieverf op doek; 7 inch bij 8 5/8 inch. (Publiek domein)

Tijdens zijn leven (en daarna) werd de botanische kunstenaar Redouté erkend als de meest vooraanstaande kunstenaar in zijn vakgebied en een favoriet van vorsten en aristocraten, met name Marie Antoinette en Joséphine Bonaparte, die beiden zijn begunstigers en leerlingen waren.

“Botanische tekenschool van Pierre-Joseph Redouté in de Salle Buffon in de Jardin des Plantes, 1830, door Julie Ribault. Stylus en aquarel; 10 5/8 inch bij 14 inch. Fitzwilliam Museum, Cambridge, Engeland. (Publiek domein)

Hij maakte meer dan 2100 botanische schilderijen, met meer dan 1800 soorten, waarvan sommige nog nooit eerder waren beschreven en andere sindsdien zijn uitgestorven.

“Ik geloof dat ik geslaagd ben in de drievoudige combinatie van exactheid, compositie en kleur, waarvan de vereniging de enige manier is om de vegetale iconografie tot perfectie te brengen,” zei Redouté over zijn kunst in 1817, volgens auteur H. Walter Lack in zijn “Redouté: The Book of Flowers”.

Naast zijn bekendste werken “Les Roses” en “Les Liliacées” schilderde Redouté ook andere plantensoorten. Hij schilderde bijvoorbeeld spectaculaire vetplanten en cactussen zoals Heliocereus speciosus, in volle bloei te zien op een aquarel voorbereidende tekening op perkament, die wordt bewaard in het Los Angeles County Museum of Art. En Redouté maakte monochrome studies van Noord-Amerikaanse bomen, in André Michaux’s “Histoire des Chênes de l’Amérique” (1801) (“Geschiedenis van de Amerikaanse eiken”) om bomen te benadrukken die het Franse platteland opnieuw zouden kunnen bevolken.

“Een bloeiende cactus: Heliocereus Speciosus,” 1831, door Pierre-Joseph Redouté. Aquarel op perkament; 27 3/4 inches bij 22 1/2 inches. Gift van het 2003 Collectors Committee; Los Angeles County Museum of Art. (Museumvrienden/LACMA)

Pierre-Joseph Redouté

Redouté werd geboren in St. Hubert in de Ardennen, in het huidige België. Hij leerde schilderen van zijn vader, een familietraditie die begon bij Redouté’s grootvader. Toen hij 6 jaar oud was, maakte hij al kleine schilderijtjes en toen hij 13 jaar oud was, verliet hij zijn huis om de kost te verdienen als rondreizend kunstenaar. In die tijd studeerde hij bij Vlaamse meesters in Vlaanderen en de Lage Landen en ontdekte hij het werk van de Nederlandse bloemenschilders Rachel Ruysch en Jan van Huysum.

In Parijs ontwierp hij toneeldecors met zijn oudere broer. In zijn vrije tijd leerde hij kleurendruk en ging hij naar lezingen van Gerard van Spaendonck, een Nederlandse schilder en de officiële koninklijke professor in de schilderkunst aan het Franse hof.

Hij tekende en schilderde ook zeldzame planten in de kassen (commerciële serres) van Le Jardin Royal des Plantes Médicinales (De Koninklijke tuin van geneeskrachtige planten). Tijdens een uitstapje naar de kassen ontmoette hij de aristocraat, bioloog en fervent plantenverzamelaar Charles L’Héritier, die hem de anatomie van planten leerde, dissectie en hoe hij illustraties voor botanici moest maken. L’Héritier gaf Redouté de eerste opdracht om 50 tekeningen te maken voor gravures in zijn “Stirpes Novae” (“Nieuwe planten”, 1784-1785).

Redouté maakte in totaal 500 tekeningen voor L’Héritier, waaronder zeldzame planten die in Kew Gardens groeiden. Deze tekeningen werden in 1788 gepubliceerd als “Sertum Anglican” (“Een Engelse slinger”).

Redouté leerde aquarelleren op perkament van de bloemenschilder van de koning, van Spaendonck, die toezicht hield op Redouté’s werk voor “Les Vélins du Roi” (“De Vellums van de Koning”), een document met bijna 7000 schilderijen waarin de koninklijke flora- en faunaverzameling werd vastgelegd. De koninklijke graveur, Gilles Demarteau, leerde Redouté stippelgraveren en in 1790 leerde Redouté kleurenstippelgraveren van de Italiaanse graveur Francesco Bartolozzi in Kew Gardens in Engeland. Kunstenaars maken stippelplaten door punten, in plaats van lijnen, van verschillende dichtheid in de koperplaat te snijden om toon en schaduw over te brengen.

Toen Marie Antoinette Redouté de opdracht gaf, had hij het hele nieuwe Petit Trianon en de bijbehorende tuinen tot zijn beschikking. Koning Lodewijk XVI had dit beroemde geschenk aan zijn koningin gegeven door te zeggen: “Aan u, die zo van bloemen houdt, presenteer ik dit boeket”.

Baanbrekende botanische afdrukken

Redouté schilderde aquarel op perkament en later op velijn voor zijn prenten. In zijn vroege werken gebruikte hij de lijngravure, later perfectioneerde hij de kleurenstippelgravure, die subtielere tinten en schakeringen opleverde. Hij introduceerde de stippelgravure in Frankrijk en de botanische kunst.

“Weideroos (Rosa Carolina Corymbosa), 1817-1824, door Pierre-Joseph Redouté. Aquarel op perkament. Gift in naam van Warren H. Corning van zijn vrouw en kinderen, The Cleveland Museum of Art. (Publiek domein)

Redouté drukte stippelgravures door eerst een aantal afdrukken met zwarte inkt op de nieuwe platen te drukken. Dit haalde de scherpte weg van de afdrukken van de ongerepte platen. Hij koos geel-oker getint papier voor de zwarte afdrukken om de subtiele tinten van de stippelgravures te benadrukken, die niet tot hun recht zouden komen op helder wit papier. Hij publiceerde deze monochrome afdrukken in speciale edities van de boeken.

De tijdrovende techniek die Redouté gebruikte om planten in kleur af te beelden vereiste dat alle kleuren inkt in één keer werden toegevoegd. Hiervoor gebruikte hij een klein zeemleren of katoenen mopje op een gegraveerde plaat, waardoor de delicate zachte tinten en de vloeiende contouren van de planten uit de afdrukken tevoorschijn kwamen. Na het afdrukken kleurde Redouté de afdrukken met de hand in en vernietigde vervolgens de koperplaten om te voorkomen dat er nog meer afdrukken werden gemaakt.

“Ornithogalum Longibracteatum, 1802-1816, door Pierre-Joseph Redouté. Stippel- en lijngravure, met handkleuring voor “Les Liliacées.” Gift van The Print Club of Cleveland ter ere van Arnold M. Davis, The Cleveland Museum of Art. (Publiek domein)

Rozen en Lelies

In 1798 gaf de vrouw van Napoleon, keizerin Joséphine, Redouté voor het eerst de opdracht om botanische aquarellen te schilderen voor haar slaapkamer in Château de Malmaison, ongeveer 14.5 km van het centrum van Parijs. Latere opdrachten werden gepubliceerd in de “Jardin de la Malmaison” van botanicus Étienne Pierre Ventenat en de “Description des Plantes Rares Cultivées à Malmaison et à Navarre” van botanicus Aimé Jacques Alexandre Bonpland (“Beschrijving van de zeldzame planten van Malmaison en Navarra”).

Als fervent bloemenverzamelaarster had Joséphine alle bekende soorten rozen in haar tuinen in Malmaison. De oorlog weerhield haar tuinen er niet van zich uit te breiden, want Napoleon gaf zijn marinecommandanten opdracht elk schip te doorzoeken op planten voor haar tuin. Zelfs toen Frankrijk en Engeland in oorlog waren, importeerde Joséphine rozen van haar Engelse kweker. En Sir Joseph Banks, de directeur van Kew Royal Botanic Gardens, stuurde haar rozen.

In het voorwoord van “Jardin de la Malmaison (1803)” richt Ventenat zich tot Joséphine en haar passie voor het verzamelen van bloemen.

Redouté voerde zijn bekendste werken uit onder het patronaat van Joséphine: “Les Roses’ en ‘Les Liliacées’. Hij maakte de drie delen van “Les Roses” tussen 1817 en 1824 en publiceerde de 168 platen in 30 afleveringen. De botanicus Claude Antoine Thory schreef wetenschappelijke beschrijvingen bij elk exemplaar.

“Cabbage Rose (Rosa Centifolia Simplex) “, 1817-1824, door Pierre-Joseph Redouté. Aquarel op perkament. Gift in naam van Warren H. Corning van zijn vrouw en kinderen, The Cleveland Museum of Art. (Publiek domein)

Deskundigen zijn van mening dat de platen in “Les Roses” artistieke, botanische en documentaire waarde hebben, zowel voor de soorten en cultivars die nog bestaan als voor de soorten en cultivars die verdwenen zijn. Joséphine heeft Redouté’s “Les Roses” nooit zien floreren, omdat ze stierf voordat hij het werk had voltooid.

“Keizerin Josephine of Frankfort Rose (Rosa Turbinata), 1817-1824, door Pierre-Joseph Redouté. Gekleurde stippelgravure voor “Les Roses”; 13 3/4 inch bij 9 7/8 inch. Schenking van Kathy en Michael Mouron, ter ere van W. Graham Arader III (2018), The Metropolitan Museum of Art, New York. (Publiek domein)

“Les Liliacées” was het grootste werk van Redouté, met acht delen en 503 platen, gepubliceerd in 80 afleveringen tussen 1802 en 1816. De werken bevatten niet alleen lelies, maar ook bloemen buiten de leliefamilie, zoals irissen, orchideeën, heliconia’s, agaves, amaryllis en bromelia’s, waaronder de ananas en de banaan. Redouté heeft 18 grote papieren kopieën van “Les Lilacées” met de hand ingekleurd.

“Limodorum Purpureum, 1802-1816, door Pierre-Joseph Redouté. Stippel- en lijngravure, met handkleuring voor “Les Liliacées.” Gift van The Print Club of Cleveland ter ere van Arnold M. Davis, The Cleveland Museum of Art. (Publiek domein)
“Scilla Amaena, 1802-1816, door Pierre-Joseph Redouté. Stippel- en lijngravure, met handkleuring voor “Les Liliacées.” Gift van The Print Club of Cleveland ter ere van Arnold M. Davis, The Cleveland Museum of Art. (Publiek domein)

Hij hernoemde een lelie ter ere van Joséphine. Brunsvigia josephinae, beter bekend als Joséphine’s lelie of kandelaarlelie, heeft meer dan tien jaar nodig om zich te vestigen voordat ze bloeit. Joséphine kocht een bol in Nederland nadat deze voor het eerst in 20 jaar had gebloeid. Redouté merkte op dat de bol onder Joséphine’s hoede al twee keer had gebloeid, dus gaf hij hem een andere naam.

“Amaryllis Josephinae” (ook bekend als “Brunsvigia Josephinae” of “Josephine’s Lelie”), circa 1809-1812, door Pierre-Joseph Redouté. Aquarel over grafiet op perkament; 19 3/4 inches bij 28 1/4 inches. Gift van Ira Brind, ter nagedachtenis aan Myrna Brind, en ter ere van David Brind (2012), Philadelphia Museum of Art. (Publiek domein)

Na de dood van Redouté schreef zijn bevriende journalist over “Les Liliacées”:

“Er was een genie voor nodig om deze sprankelende en elegante familie van de Liliaceae te beschrijven, met zo’n moeilijke genealogie en met verschillende rassen die zich zo goed vermengen en in elkaar overgaan.”

Wil je andere soorten kunst- en cultuurartikelen zien? Mail ons dan je verhaalideeën of feedback naar features@epochtimes.nyc

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (17 juli 2023): The Raphael of Flowers: Pierre-Joseph Redouté

 

Amerikaans video-sharing platform aangevallen door hackers van de CCP tijdens livestream van een parade voor Falun Gong

Het in New York gevestigde video-sharing platform Gan Jing World werd op 20 juli aangevallen door hackers van het Chinese communistische regime tijdens het uitzenden van een live stream van een evenement ter gelegenheid van de 24-jarig bestaan van de vervolging op Falun Gong. De hackers probeerden haatberichten tegen de spirituele praktijk te verspreiden.

Beoefenaars van Falun Gong hielden een bijeenkomst en parade in Washington om het begin te herdenken van de vervolging van het geloof door de Chinese Communistische Partij (CCP), waarbij miljoenen mensen te maken kregen met intimidatie, willekeurige opsluiting, marteling, dwangarbeid en zelfs de dood door gedwongen orgaanoogst. NTD, een zusterorganisatie van The Epoch Times, zond de parade live uit op het online platform Gan Jing World, waarvan de naam “Gan Jing” in het Chinees “schoon” betekent.

De commentaarsecties van de kanalen van NTD en die van verschillende commentatoren op Gan Jing World werden overspoeld met kwaadaardige berichten gericht tegen Falun Gong, gepost door honderden accounts tegelijkertijd.

Falun Gong is een traditionele spirituele praktijk gebaseerd op de principes van waarheid, mededogen en verdraagzaamheid. De naar schatting 100 miljoen aanhangers worden wreed vervolgd door het Chinese regime sinds de voormalige CCP-leider Jiang Zemin in 1999 een campagne lanceerde om Falun Gong uit te roeien.

Beoefenaars van Falun Gong namen deel aan een parade in Washington op 20 juli 2023 ter gelegenheid van het 24 jarig bestaan van de vervolging van de spirituele discipline in China door de Chinese Communistische Partij. (Madalina Vasiliu/The Epoch Times)

Op 20 juli gaf het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken een verklaring uit waarin het engagement van de VS werd bevestigd om de vrijheid van geloof van Falun Gong-aanhangers te ondersteunen. De Amerikaanse ambassadeur voor internationale godsdienstvrijheid Rashad Hussain riep de CCP op om een einde te maken aan de al 24 jaar durende vervolging van Falun Gong-aanhangers op Twitter. De U.S. Congressional-Executive Commission on China gaf ook een verklaring uit waarin ze de “meest afschuwelijke mensenrechtenschendingen” van de CCP veroordeelde en er bij de Chinese autoriteiten op aandrong om alle vastgehouden Falun Gong-aanhangers onvoorwaardelijk vrij te laten.

Gan Jing World, met hoofdkantoor in Middletown, New York, is een nieuwe generatie van online informatie- en video-sharing platform. Volgens de website maakt het platform gebruik van de nieuwste streaming- en cloudtechnologieën om een levendige online gemeenschap te creëren en gezonde en positieve inhoud te bieden. Het stelt mensen in staat om traditie en moraliteit te herstellen. Het platform richt zich op de bescherming van de privacy van klanten en is momenteel een van de snelst groeiende online platforms.

Gecoördineerde aanval

Volgens technici van Gan Jing World waren de schadelijke berichten die op 20 juli op het platform verschenen allemaal in het Chinees en gemiddeld niet langer dan 30 tekens. Honderden accounts kopieerden in wezen dezelfde berichten, die laster tegen Falun Gong bevatten. Bijna alle accounts waren in korte tijd geregistreerd en slechts weinige hadden andere reacties geplaatst dan de bovengenoemde haatberichten.

Beoefenaars van Falun Gong namen deel aan een parade in Washington op 20 juli 2023 ter gelegenheid van het 24 jarig bestaan van de vervolging van de spirituele discipline in China door de Chinese Communistische Partij. (Madalina Vasiliu/The Epoch Times)

Nick Janicki, een woordvoerder van Gan Jing World, vertelde The Epoch Times dat de hackers sommige accounts speciaal hadden opgezet om video’s te uploaden die Falun Gong belasteren. Naast NTD’s live-uitzending van het evenement op 20 juli, waren andere programma’s het doelwit van bekende Chinese actualiteitencommentatoren, met name degenen die de misdaad van de CCP van het gedwongen oogsten van organen van levende Falun Gong beoefenaars aan de kaak hebben gesteld. De kwaadaardige commentaren en de kanalen die werden aangevallen waren allemaal in het Chinees, zei hij.

Janicki zei dat Gan Jing World de bron van de aanvallen onderzoekt en ook accounts zal aanpakken die haatdragende en kwaadaardige inhoud verspreiden, in overeenstemming met de richtlijnen van het platform.

Westerse inlichtingendiensten en cyberbeveiligingsorganisaties beschuldigen de CCP al lange tijd van het uitvoeren van gecoördineerde cyberaanvallen over de hele wereld gericht op gouvernementele en militaire organisaties, bedrijven en mediagroepen.

Het exporteren van de vervolging

Met betrekking tot de online aanval van de CCP op de livestreaming van de Falun Gong-parade zei de Amerikaanse commentator Heng He dat telkens wanneer de CCP dit soort aanvallen uitvoert, het haar kwaadaardige aard blootlegt.

De CCP houdt zich niet aan internationale regels, zei hij.

“Het is in haar natuur om internationale regels te overtreden”, zei Heng. “Dit soort cyber trollenaanvallen heeft, net als de rechtspraak die ze gebruikt, een sterk politiek doel, met als doel de vervolging van Falun Gong, vrijheid van geloof en mensenrechten uit te breiden naar andere landen.

Ambassadeur Andrew Bremberg, voorzitter en CEO van de Victims of Communism Memorial Foundation, spreekt tijdens een bijeenkomst voor Falun Gong in Washington op 20 juli 2023 ter gelegenheid van het 24-jarig bestaan van de vervolging van de spirituele discipline in China door de CCP. (Madalina Vasiliu/The Epoch Times)

Heng merkte op dat Falun Gong, ondanks 24 jaar vervolging in China, wereldwijd goed ontvangen wordt behalve in China en dat de CCP niet bij machte is om de beoefening te stoppen.

“Mensen in veel landen en regio’s erkennen Falun Gong al lang en de Amerikaanse regering heeft Falun Gong gesteund tegen de vervolging,” zei hij. “De CCP voelt zich erg radeloos.”

Lin Nan heeft bijgedragen aan dit verslag.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (23 juli 2023): US Video-Sharing Platform Attacked by CCP Hackers During Falun Gong Parade Livestream

Dans door de eeuwen heen

Schilderachtige afbeeldingen van dans behoren tot de mooiste en meest geliefde werken in de kunstgeschiedenis. Beroemde voorbeelden beelden dit thema uit in verschillende stijlen, waaronder historieschilderkunst, portretschilderkunst en genrescènes. Ze tonen mythische figuren, aristocraten en gewone mensen die zich bezighouden met lichamelijke ritmische bewegingen, een oeruitdrukking van onze menselijkheid.

‘Een dans op de muziek van de tijd’

“Een dans op de muziek van de tijd”, tussen 1634 en 1636, door Nicolas Poussin. Olieverf op doek; 32,4 inch bij 40,9 inch. Collectie Wallace, Londen. (Publiek domein)

De 17e-eeuwse Franse schilder Nicolas Poussin (1594–1665) wordt beschouwd als een van de belangrijkste barokkunstenaars. Hij wordt ook wel de “Vader van het Franse Classicisme” genoemd, hoewel hij het grootste deel van zijn carrière in Rome doorbracht. Prestigieuze opdrachtgevers waren onder andere koning Lodewijk XIII van Frankrijk, koning Filips IV van Spanje en kardinaal Richelieu.

Poussin was een fervent bewonderaar van de klassieke principes van de antieke kunst; hij streefde ernaar om hun zuiverheid, adel, formaliteit, geleerdheid en structuur te bereiken in zijn nauwkeurige composities. Hij werd vooral geïnspireerd door dansende figuren in de antieke beeldhouwkunst. Het verschafte hem een elegant en geraffineerd voertuig om op innovatieve wijze beweging te verkennen in zijn historieschilderijen. Hij maakte een serie schilderijen met een dansthema, waarvan de meest eminente “A Dance to the Music of Time” is. Het werd gemaakt in opdracht van Giulio Rospigliosi (de latere paus Clement IX) en maakt nu deel uit van The Wallace Collection.

In “Een dans op de muziek van de tijd” zijn de hoofdfiguren eeuwig in beweging, maar toch weet Poussin met harmonieuze kleuren en lijnen een gevoel van buitenaardse stilte te creëren. Dit is een allegorisch schilderij in een pastoraal landschap en de exacte betekenis is voor interpretatie vatbaar. Het onderwerp is afkomstig van een fragment uit “Les Dionysiaques” van Claude Boitet de Frauville dat gaat over de seizoenen en de goden Jupiter en Bacchus; de cirkelvormige figuren die elkaars hand vasthouden kunnen worden gezien als de gepersonifieerde seizoenen die dansen, terwijl de gevleugelde Vadertje Tijd rechts een lier bespeelt. Een sokkel aan de linkerkant wordt bekroond door gebeeldhouwde hoofden van zowel een jonge als een oudere Bacchus.

Dit schilderij is ook symbolisch voor verschillende toestanden van de menselijke conditie, met de dansende figuren die ritmisch voortdurend door de cyclus van het leven dwarrelen. Deze figuren staan voor armoede, arbeid, rijkdom en plezier; als men zich te buiten gaat aan plezier, keert men terug naar armoede.

Detail van de cyclus van fortuin: armoede, arbeid, rijkdom en plezier. Plezier (L) grijnst terwijl ze handen vasthoudt aan Armoede (man met zijn rug naar de kijker) terwijl Rijkdom met tegenzin handen vasthoudt aan Arbeid (R). (Publiek domein)

De meest opvallende en verlichte van de vier danseressen zijn Wealth en Pleasure. Wealth, de dame in het geel, draagt beschoten zijden kleding (twee of meer gekleurde draden die een iriserende uitstraling geven) en parels in haar haar.

Pleasure wordt gekroond door een bloemenkrans en draagt vloeiende gewaden, die worden geaccentueerd door haar verleidelijke uitdrukking. Aan weerszijden van het doek staat een putto (mollig mannelijk kind). De een houdt een zandloper vast en de ander blaast bellen—beide als herinnering aan de kortstondigheid van het leven. Het vignet bovenaan het doek toont Aurora (de dageraad) die een processie leidt langs de ochtendhemel. Ze wordt gevolgd door de zonnegod Apollo, die op zijn strijdwagen rijdt, en de Uren, die het gevoel van het verstrijken van de tijd nog meer ondersteunen.

Detail van Aurora die een processie leidt langs de ochtendhemel uit Poussins “Een dans op de muziek van de tijd”. (Publiek domein)

‘La Camargo dansen’

De kunstvorm ballet bereikte zijn hoogtepunt in Frankrijk rond het midden van de 17e eeuw. In het begin werd het vooral uitgevoerd door aristocratische mannen aan het hof en omvatte het meestal de viering van klassieke thema’s uit de oudheid. Koning Lodewijk XIV, ook wel de Zonnekoning genoemd, was zelf een bekwaam en toegewijd danser.

Lodewijk XIV, als Apollo de Zonnekoning, in “Het Ballet van de Nacht”, 1653, door Henri de Gissey. (Publiek domein)

Geleidelijk aan speelden vrouwen een belangrijkere rol in het ballet. In de 18e eeuw was een van de grootste balletsterren van deze eerste generatie professionele vrouwelijke hoofdrolspelers Marie de Camargo (1710–1770), die optrad in het Parijse Opéra Ballet. Camargo stond bekend om haar atletisch en technisch vernuft dat zich kon meten met dat van mannelijke dansers, en ze breidde het repertoire van die tijd uit met nieuwe passen. Om haar actieve voetenwerk mogelijk te maken, verkortte ze de rokken van haar kostuums en was ze misschien wel een van de eerste balletdansers die slippers droeg in plaats van schoenen met hakken. Ze was een modetrendsetter, van haar schoenen tot haar kapsels.

Camargo was een muze voor de kunstenaar Nicolas Lancret (1690–1743), die verschillende schilderijen van haar maakte die later werden omgezet in gravures. De beroemdste uit deze serie is de eerste die hij maakte, “La Camargo Dancing”. Het maakt nu deel uit van de National Gallery of Art.

“La Camargo dansend”, circa 1730, door Nicolas Lancret. Olieverf op doek; 30 inch bij 42 inch. National Gallery of Art, Washington, D.C. (Publiek domein)

Lancret was een zeer getalenteerde volgeling van Antoine Watteau en ook hij schilderde “fêtes galantes”, of kleine werken die groepen elegante mannen en vrouwen tonen die prachtig gekleed zijn in een parkachtige omgeving. Lancret ontwikkelde echter zijn eigen kenmerkende stijl en creëerde scènes die directer refereerden aan de hedendaagse maatschappij en gebruikte brutalere en levendigere kleuren. Zijn werk was populair en werd opgenomen in collecties zoals Versailles en Frederick de Grote’s Sanssouci in Potsdam, waar “La Camargo Dancing” voor het eerst zijn intrek nam. Hij inspireerde latere kunstenaars waaronder François Boucher, William Hogarth en Thomas Gainsborough.

In de compositie van “La Camargo Dancing” zijn stijlvolle toeschouwers geplaatst in een ingewikkeld “S”-curve-ontwerp dat de beweging accentueert van het danspaar dat een pas de deux uitvoert. Ze dansen op muziek gespeeld door instrumentalisten die gedeeltelijk verborgen worden door bomen aan de linkerkant. Lancret had een fête galante genrescène geschilderd, maar het is ook een hedendaags portret.

Detail van dansers in “La Camargo Dancing”, circa 1730, door Nicolas Lancret. (Publiek domein)

La Camargo, nog steeds op hakken, draagt een ijsblauwe jurk versierd met blauwe, roze en gouden bloemen die van haar rok tot aan haar zoom vallen. Dit vestigt de aandacht van de kijker op haar voetenwerk in de ballethouding à demi-pointé. In dit groene landschap zijn zelfs de bomen sierlijk—hoog met slanke stammen, maar met een schaduwrijk bladerdak. Een stenen sokkel met daarop een hoofd met een lauwerkrans is een verwijzing naar het klassieke tijdperk en doet denken aan het standbeeld in Poussins “Een dans op de muziek van de tijd”. De fontein rechts, met zijn zachte waterstraal, draagt bij aan de idyllische kwaliteit van het bos. Lancret voegt niet alleen theatraliteit en landschap samen, hij creëert ook poëzie.

‘De huwelijksdans’

“De Bruiloftsdans” door Pieter Bruegel de Oude, 1525–1569. Olieverf op houtpaneel; 47 inch bij 62 inch. Detroit Institute of Arts. (Publiek domein)

Het werk van de 16e-eeuwse kunstenaar Pieter Bruegel de Oude (circa 1525–1569) vormt een tegenhanger voor decoratieve schilderijen van verfijnde en gecodificeerde dans. Hij staat bekend als “Boeren Bruegel” vanwege zijn complexe, gedetailleerde en niet-ideale afbeeldingen van het alledaagse boerenleven in Nederland (in het huidige België) die gebaseerd waren op directe observaties. Concrete biografische details zijn schaars, maar hij was het meest talentvolle lid van een artistieke familie met meerdere generaties—onder zijn zonen bevonden zich de prominente kunstenaars Pieter Brueghel de Jonge en Jan Brueghel de Oude—en zijn roem en invloed verspreidden zich via de verspreiding van prenten naar zijn werk.

Een van zijn populairste schilderijen is het pittige “De Bruiloftsdans” in het Detroit Institute of Arts. Het is een van de slechts drie grote schilderijen van Bruegel in een Amerikaans museum. Het toont een joviale scène op een druk bruiloftsfeest in een bos. De bruid, die zwart draagt (zoals toen gebruikelijk was), danst met haar onbevangen gasten terwijl een doedelzakspeler, rechts, speelt. De figuren zijn gemodelleerd met eenvoudige en brede streken. Het prominente gebruik van gebogen lijnen voor individuen en hun groepsvorming versterkt de wervelende beweging van het schilderij. Dit gevoel van beweging wordt nog versterkt door de levendige kleuren die Bruegel koos, hoewel sommige in de loop der tijd zijn aangetast. Recente wetenschappelijke analyse toont aan dat veel van de roodachtige grijzen en bruintinten die nu zichtbaar zijn oorspronkelijk een violetblauwe kleur waren die werd gemaakt door kobaltglas te malen. Het was een onstabiel pigment dat nu een stoffige kleur heeft gekregen.

Details van de bruid (L) en de vioolspeler uit “De Bruiloftsdans” van Pieter Bruegel de Oude. (Publiek Domein)

De wetenschappelijke analyse van “De Bruiloftsdans” is omstreden, net als veel andere werken van Bruegel, en onthult de complexiteit en originaliteit van zijn oeuvre. Er zijn meerdere interpretaties, van morele lessen tot politieke stellingnames. In het eerste geval zou het een didactische waarschuwing kunnen zijn dat hufterig en losbandig gedrag tot zonde leidt.

Een andere interpretatie is dat het een weerlegging is van de onderdrukking van het protestantisme in de Nederlandse provincies door de katholieke Spaanse koning. Veel boeren praktiseerden het protestantisme, dus misschien weerlegt Bruegel de koninklijke macht door een soort vrolijkheid te vieren die door het toenmalige katholicisme werd afgekeurd. Ongeacht de verschillende interpretaties is men het erover eens dat dit schilderij niet simpelweg een recreatie is van een dansscène uit het dagelijks leven, maar eerder de humor en geestigheid van de kunstenaar laat zien, samen met diepere betekenissen.

Deze drie schilderijen hebben elk moderne roem. Het schilderij van Poussin vormde de inspiratiebron voor de gelijknamige 12-delige romancyclus van de 20e-eeuwse schrijver Anthony Powell. Lancrets afbeelding van Camargo stond model voor een van de typische ballerinabroches van het Franse juwelenbedrijf Van Cleef & Arpels. Deze serie, begonnen in de jaren 1940, inspireerde George Balanchine misschien wel tot de choreografie van zijn prachtige ballet “Jewels” uit 1967, dat vandaag de dag nog steeds wordt opgevoerd. Tot slot, toen het Detroit Institute of Arts geconfronteerd werd met de verkoop van zijn collectie vanwege de faillissementscrisis van de stad Detroit, speelde Bruegels “Bruiloftsdans” een prominente rol bij het redden van de collectie.

Elk schilderij blijft “dansen”—kunstenaars inspireren en kijkers verrukken.

Gepubliceerd door The Epoch Times (13 juli 2023): Dance Through the Ages

Paleis Ludwigsburg in Duitsland: Het ‘Zwabische Versailles’

Paleis Ludwigsburg (Schloss Ludwigsburg), net ten noorden van Stuttgart, Duitsland, is een van de grootste barokke complexen van Europa. Het paleiscomplex vertoont veel gelijkenissen met Versailles wat betreft grootte, historisch belang en architecturale stijlen en heeft de bijnaam “Zwabisch Versailles” vanwege de ligging in de zuidwestelijke regio van Duitsland die bekend staat als Zwaben.

Eberhard Ludwig, hertog van Wurttemberg, bouwde in 1704 een jachtslot op het terrein. In 1718 breidde de hertog het terrein uit tot een weelderig paleis met 18 gebouwen, 452 kamers en een prachtig park van 79 hectare. Carl Alexander, hertog van Wurttemberg, de opvolger van Eberbard Ludwig, voegde appartementen toe in de Franse rococostijl.

Paleis Ludwigsburg werd het zomerverblijf van de eerste koning van Wurttemberg, Frederik I, die veel kamers opnieuw inrichtte in de Empirestijl, een neoklassieke stijl beïnvloed door Napoleon en gekenmerkt door zijn eclecticisme en klassieke revivalmotieven.

Wat Paleis Ludwigsburg zo uniek maakt, is de mix van stijlen, die drie verschillende historische periodes vertegenwoordigen. Het gebouw kenmerkt zich door de barokstijl met zijn pleisterwerk, marmer, verguldsel, zijden damast, dramatische trappen en kroonluchters die de vertrekken en de kapel versieren. De luchtige rococostijl en de elegante neoklassieke stijl zijn ook aanwezig, zoals te zien is in de vele vergulde spiegels en Egyptisch geïnspireerde meubels. Vandaag de dag is Paleis Ludwigsburg Duitslands best bewaarde barokke residentie.

De Marmeren Hal is een van de mooiste kamers van paleis Ludwigsburg en is een perfecte weergave van de unieke mix van stijlen van het paleis, met zowel barokke als neoklassieke elementen. De ovale vorm en indeling doen denken aan de barokke stijl. De muren in neoklassieke stijl zijn van delicaat roze synthetisch marmer en zijn bedekt met witte gepleisterde reliëfs, guirlandes, platte pilasters en beelden die doen denken aan priesteressen uit de oudheid, gebeeldhouwd door Johann Heinrich von Dannecker. Kroonluchters hangen aan het trompe l’oeil plafond dat een blauwe wolkenlucht afbeeldt en de ruimte naar boven opent. (Steffen Hauswirth/Courtesy van de Staatspaleizen en Tuinen van Baden-Wurttemberg)
De wachtkamer van de koning, in een eclectische mix van stijlen, doet dienst als de koninklijke audiëntiekamer. Het meubilair is versierd met rood damast en aan het plafond hangt een barokke kroonluchter. De rest van de kamer heeft een neoklassieke stijl met symmetrische deuren, muurranden en blauwe en gouden lambrisering. (Andrus Ciprian/Shutterstock)
De Spiegelzaal toont de speelse Rococostijl. Zoals de naam al aangeeft, is deze zaal bedekt met spiegels in rococostijl in sierlijke en complexe lijsten, gebeeldhouwd in gips en verguld. Het plafond is versierd met vergulde bloem- en bladmotieven. Een fluwelen bank, een ingewikkelde kast van ingelegd hout en delicate porseleinen figuren versieren de kamer. (Andrus Ciprian/Shutterstock)
Het theater is een van de oudste nog bestaande in zijn soort in Europa, met originele toneelmachines uit de 18e en 19e eeuw. Het theater werd in 1750 volledig gebouwd uit hout en heeft drie verdiepingen met zitplaatsen, een podium, een reeks geschilderde decors en een rood gordijn. In 1811 voegde koning Friedrich I enkele neoklassieke elementen toe, zoals de zuilen en het blauwe fries. De achtergronddecors worden mechanisch veranderd en het mechanisme, zeer geavanceerd voor die tijd, functioneert nog steeds. (Joachim Feist/Courtesy of State Palaces and Gardens of Baden-Wurttemberg)
Als onderdeel van het complex van Ludwigsburg ligt op een nabijgelegen heuvel achter het hoofdgebouw een veel kleiner paleis, het Favorite Paleis (Schloss Favorite), dat werd gebruikt als plattelandsvilla. Het Schloss Favorite heeft een gele gevel met torentjes en balustrades, Franse ramen, een trap en een breed terras met Grieks geïnspireerde beelden. (in kleuren/Shutterstock)
Deze kamer in het Favorite Paleis vertegenwoordigt de neoklassieke stijl, in zijn algemene indeling en elegantie. Hoge deuren en rechthoekige ramen laten het licht binnen, wat de kamer een gevoel van helderheid en luchtigheid geeft. Boven de ronde bogen en rechte pilaren zijn klassieke friezen en geometrische motieven aangebracht om Griekse beelden te onthullen. (trabantos/Shutterstock)

Gepubliceerd door The Epoch Times (18 juli 2023): Germany’s Ludwigsburg Palace: The ‘Swabian Versailles’

REDACTIONEEL: Waarom Falun Gong belangrijk is

Vandaag is het 24 jaar geleden dat de spirituele discipline Falun Gong werd vervolgd in China. Op 20 juli 1999 begon de toenmalige Chinese leider van de Communistische Partij, Jiang Zemin, met een wrede vervolging van deze groep vreedzame beoefenaars van meditatie.

Als je een regelmatige lezer van The Epoch Times bent, zul je gemerkt hebben dat we regelmatig aandacht aan dit verhaal besteden, terwijl veel andere media het grotendeels negeren. Dat is omdat we het belang ervan begrijpen.

Het verhaal van Falun Gong is niet alleen belangrijk vanwege de aantallen – naar schatting 70 tot 100 miljoen mensen zijn onderworpen aan de meest wrede vervolgingen, waaronder dood door marteling en de praktijk van gedwongen orgaanoogst, waarbij de organen van een slachtoffer onder dwang worden verwijderd, vaak terwijl de persoon nog in leven is.

Het is ook belangrijk omdat, net als bij andere religieuze vervolgingscampagnes in de geschiedenis, het een strijd is tussen goed en kwaad, waarin iedereen uiteindelijk een kant kiest.

De verschillen tussen de twee kanten kunnen niet schrijnender zijn. Aan de ene kant staan mensen die leven volgens de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid, die het goede in hun leven nastreven en hun morele karakter verbeteren. Zij vormen een groep die decennialang vreedzaam en moedig is gebleven ondanks grote tegenslagen.

Aan de andere kant is er een communistisch regime dat met absolute autoriteit regeert en nergens voor terugdeinst om zijn macht te behouden en uit te breiden.

Terwijl Falun Gong beoefenaars zowel binnen als buiten China vreedzame manieren hebben gebruikt om de waarheid over de vervolging duidelijk te maken en de ware aard van de CCP bloot te leggen, heeft het regime zijn steeds groter wordende totalitaire veiligheids- en surveillanceapparaat tegen hen gebruikt.

Beoefenaars van Falun Gong hebben anderen aangemoedigd om betere mensen te worden en zijn zeer creatief geweest in hun benaderingen, zoals de “Quit the CCP” beweging, om voorlichting te geven over de kwaadaardige aard van de CCP. Ze hebben meer dan 415 miljoen Chinezen geholpen om hun banden met de Communistische Partij en haar gerelateerde organisaties op te geven.

Beoefenaars van Falun Gong proberen ook de traditionele cultuur nieuw leven in te blazen en te promoten door middel van de onnavolgbare voorstellingen van Shen Yun Performing Arts, die nu elk jaar in ongeveer 150 steden over de hele wereld voorstellingen geeft.

Ondertussen heeft de CCP in de loop van haar geschiedenis haar macht gebruikt om politieke campagnes te lanceren zoals “de Grote Sprong Voorwaarts” en de “Culturele Revolutie” om de traditionele cultuur te vernietigen en de macht te consolideren.

Met de vervolging van Falun Gong heeft de CCP heel China in haar greep, door iedereen, gaande van elites tot schoolkinderen, te dwingen een gelofte af te leggen tegen de spirituele praktijk Falun Gong. De CCP heeft de vervolgingsmethoden die ze tegen Falun Gong heeft aangescherpt ook gebruikt om andere groepen met geweld aan te pakken. Het regime gebruikt digitale controle en censuurtechnologie zoals het “Gouden Schild” tegen alle Chinese burgers.

Door het hele staatsapparaat in te zetten om Falun Gong te vervolgen, heeft de CCP China ook in een morele afgrond gestort en een aanzienlijk deel van de Chinese samenleving ingeschakeld om de vervolging uit te voeren. Door een oorlog te ontketenen tegen goedhartigheid en deugdzaamheid, stimuleert de CCP een gedegenereerd en immoreel gedrag.

De CCP is niet gestopt aan haar eigen grenzen. Het regime probeert dit moreel verarmde model van techno-totalitarisme actief over de hele wereld te exporteren. Het heeft zijn invloed, zowel politiek als economisch, gebruikt om landen over te halen zich aan het regime te verankeren.

De vervolging van Falun Gong is de afgelopen twintig jaar een belangrijke onderstroom geweest in de betrekkingen tussen de VS en China. Terwijl de CCP van oudsher volhoudt dat Falun Gong een verboden onderwerp is, dat alleen achter gesloten deuren besproken mag worden, hebben de Verenigde Staten in toenemende mate een directer standpunt ingenomen tegen het communistische regime, des te meer wanneer het gaat over de vervolging van Falun Gong.

De CCP heeft allerlei prikkels en ontmoedigingen gebruikt om mediaorganisaties, bedrijven en regeringen over de hele wereld over te halen de andere kant op te kijken terwijl ze Falun Gong blijft vervolgen.

En terwijl de wereld deze gruweldaad vermeed, drong het gif van de CCP diep door.

Ze heeft onophoudelijk haar doelen nagestreefd om het menselijk geweten uit te roeien en “de hele mensheid te bevrijden”, terwijl in werkelijkheid veel van de huidige problemen en chaos in de wereld zijn terug te voeren op de machinaties van de CCP. Om deze problemen aan te pakken is het belangrijk dat mensen over de hele wereld de agenda van de CCP kunnen erkennen.

Recente voorbeelden zijn er in overvloed, zoals de inspanningen van de CCP om instellingen in het vrije westen te ondermijnen, het bevorderen van de instroom van dodelijke fentanyl naar Amerika en een wereldwijde verspreiding van COVID-19 door de uitbraak ervan te verdoezelen. Afgezien van deze voorbeelden is de rechtstreekse invloed van de CCP terug te vinden achter de meeste dodelijke regimes en terroristische groeperingen die vandaag de dag in de wereld actief zijn.

Terwijl de wereld de laatste jaren is wakker geschud voor de dreigingen die uitgaan van de CCP, staan Falun Gong beoefenaars al tientallen jaren in de voorste gelederen om deze dreigingen aan de kaak te stellen. Als alle landen in de wereld de CCP net zo duidelijk kunnen zien als Falun Gong beoefenaars, en zich er actief tegen verzetten, zal de wereld er heel anders uitzien.

Deze situatie zorgt ervoor dat iedereen voor een keuze staat: de kant kiezen van goedheid en welwillendheid, of aan de kant van de CCP gaan staan.

Terwijl veel andere media de andere kant opkijken, zal The Epoch Times op de voorgrond blijven om verslag te doen van dit verhaal, dat wij beschouwen als een van de meest belangrijke, onderbelichte verhalen van het huidige moderne tijdperk.

Gepubliceerd door The Epoch Times (20 juli 2023): EDITORIAL: Why Falun Gong Matters

Mnemosyne en de Muzen: De rol van het geheugen in het onderwijs

In de Griekse mythologie was Mnemosyne, de godin van het geheugen, de moeder van de negen muzen, de godinnen van de kunsten en wetenschappen. Zoals gewoonlijk leert de Griekse poëtisch-allegorische geest iets waars en belangrijks over de concepten die in het verhaal worden verpersoonlijkt.

In hun verhaal over deze goddelijke wezens communiceerden de Grieken dat, in een zeer reële zin, het geheugen de generator en bewaarder is van menselijke kennis en cultuur—en, bij uitbreiding, van onderwijs.

De echtheid van mythe

Ik denk dat onze moderne, postwetenschappelijke revolutionaire denkwijze mythologie, zoals die van de Grieken, te gemakkelijk wegzet als onverlicht en oninteressant omdat ze niet echt en kwantificeerbaar is in de letterlijke zin, zoals bijvoorbeeld de chemische samenstelling van een blad echt is. Maar, zoals James Sale onlangs opmerkte hier in The Epoch Times, mythologie verkent en verklaart die aspecten van de werkelijkheid die dieper zijn dan wat gemakkelijk kwantificeerbaar is, die waarheden die constant, tijdloos, transcendent en vaak mysterieus zijn.

Mythe of poëzie kan ons veel meer vertellen over de menselijke natuur, liefde, dood, oorlog, het lot, schoonheid en dergelijke dan een wetenschappelijke analyse kan. Dergelijke realiteiten vormen de kern, de essentie van ons leven. Bijgevolg is mythologisch of poëtisch denken, eerder dan “niet echt” te zijn, in zekere zin echter dan louter gegevens of voor de hand liggende feiten. We zouden kunnen zeggen dat grote mythen en gedichten “supra-reëel” zijn in zoverre ze handelen over de belangrijkste, universele, tijdloze en mysterieuze realiteiten van ons bestaan.

Geheugen, kunst, wetenschap en onderwijs

Zo is het ook met het verhaal van de Titaan Mnemosyne, die Zeus negen dochters schonk. In het Griekse denken inspireert en leidt elk van de negen muzen een bepaalde kunst of wetenschap. Een gebruikelijke maar niet-definitieve lijst is als volgt: Calliope (epische poëzie), Clio (geschiedenis), Erato (liefdespoëzie), Euterpe (muziek), Melpomene (tragedie), Polymnia (heilige poëzie), Terpsichore (dans en zang), Thalia (komedie) en Urania (astronomie).

Griekse epische poëzie begint altijd met de aanroeping van de muze, een gebed van de dichter waarin hij de goddelijke hulp van Calliope inroept om hem dichterlijke inspiratie te geven bij het vertellen van zijn verhaal.

De Griekse voorstelling van deze gepersonifieerde kunsten en wetenschappen onthult ons hun onlosmakelijke band met het geheugen. En als onderwijs grotendeels draait om inwijding in onderwerpen zoals de hierboven genoemde, dan blijft ook onderwijs fundamenteel afhankelijk van het geheugen.

Wat is de aard van dit verband tussen geheugen, kennis, kunst en onderwijs? Ik denk dat deze Griekse allegorie op twee manieren kan worden opgevat: Ten eerste is het duidelijk dat we op praktisch niveau niets nieuws kunnen weten of leren zonder geheugen. De epische dichter moet een uitstekend geheugen hebben om zijn verzen te onthouden en uit te voeren, de historicus moet zijn data onthouden, de astronoom moet zijn sterrenbeelden onthouden, net zoals de moderne algebra student bepaalde formules en de volgorde van bewerkingen moet onthouden en moet weten hoe hij zijn Texas Instruments rekenmachine moet gebruiken. Wat bekend is maakt de weg vrij voor wat geleerd moet worden. Alle kennis bouwt voort op wat er eerder in de geest was en het geheugen heeft de leiding over dat proces. Dit is op individueel niveau.

Maar in een tweede en diepere betekenis onthult de Griekse mythe ons dat, op maatschappelijk niveau, ware kunst en wetenschap voortkomen uit een collectieve herinnering aan en eerbied voor het culturele verleden. Om echt bekwaam te zijn, moet een generatie schilders leren van degenen die voorgingen. De dichter moet nederig de poëtische traditie die aan hem voorafging in zich opnemen—evenals de mythen, helden en geschiedenissen van zijn samenleving, waarvan hij deels een bewaarder moet zijn—voordat hij echt kan beginnen met componeren. Stel je een wetenschapper voor die weigert de feiten, experimenten of theorieën die hem zijn voorgegaan te geloven en erop staat alles zelf te bewijzen. Hij zou geen enkele wetenschappelijke vooruitgang boeken.

Net als een boom die bij zijn wortels is weggehakt, worden kunsten en wetenschappen die afgesneden zijn van de traditie die aan hen voorafging en hen leven gaf, verschrompeld, droog en dood. (Ik denk aan de neiging van de moderne beeldende kunst om traditionele schildertechnieken en begrippen als proportie te verwerpen en hoe dit leidt tot veel banale, lelijke en levenloze stukken).

De aard van het ware onderwijs

De eerste taak van de student is dus om nederig het Geheugen (met een hoofdletter M) van zijn of haar cultuur in het algemeen en zijn of haar specifieke onderwerp in het bijzonder te erven. Als de student Clio of Urania in zijn leven wil, moet hij eerst Mnemosyne binnenlaten. Dat Geheugen kan dan geboorte geven aan nieuwe kennis, creativiteit en ontdekking. Het is niet alleen een kwestie van de praktische noodzaak om het geheugen te trainen voor pragmatische doeleinden, zodat de student testantwoorden, e-mailwachtwoorden, boodschappenlijstjes en telefoonnummers kan onthouden (hoewel wie onthoudt telefoonnummers in dit tijdperk van smartphones met contactlijsten?). Het is een kwestie van jezelf laten vormen door het beste dat het verleden te bieden heeft, en om erdoor gevormd te worden moeten we het in ons geheugen opnemen, het een deel van onszelf maken.

Echte educatie betekent immers meer dan alleen kennis van feiten of vaardigheden. Ware educatie betekent de vorming van de hele persoon, inclusief iemands karakter, iemands manier van denken, iemands handelingen, iemands moraliteit. Hoe verder we gaan, hoe meer ons geheugen ons leven en onze opvoeding lijkt te bepalen. We worden voor een deel gedefinieerd door onze herinneringen—niet alleen onze persoonlijke ervaringen, maar ook de dingen die we hebben gelezen, bekeken, beluisterd, gezien en gehoord. Alles wat we hebben geconsumeerd wordt, via ons geheugen en onze verbeelding, een deel van ons en vormt zo wie we zijn.

Aristoteles vertelt ons in deel 8 van “Over de ziel” dat wanneer we aan iets denken, we er een beeld bij denken. Als we bijvoorbeeld aan koeien denken, denken we onmiddellijk aan het uiterlijk, de geur of zelfs het gevoel van een koe (in dit voorbeeld gemakkelijker voor plattelanders!). Dat beeld beïnvloedt op zijn beurt hoe we over het onderwerp in kwestie denken. Die beelden worden opgeslagen in ons geheugen en onze verbeelding. Redeneren, geheugen en verbeelding zijn dus nauw met elkaar verbonden.

Met dit in gedachten zien we hoe geheugen en verbeelding cruciaal zijn om goed te kunnen denken (een van de belangrijkste doelen van onderwijs). Het geheugen van eerdere ervaringen en kennis voorziet ons van het ruwe materiaal waarmee onze redenering kan werken. Als we onze redenering van slecht materiaal voorzien, zullen we slecht denken. Als we het daarentegen voorzien van een rijk scala aan zintuiglijke beelden, zullen we goed en oprecht denken. De grote pedagoog John Senior leerde dat als iemands geheugen en verbeelding slecht gevormd waren, zijn redeneerproces fout zou aflopen. Hij worstelde met wat hij zag als de “zieke verbeelding” van zijn studenten.

De vraag wat goed materiaal is om op te slaan in ons geheugen en onze verbeelding zal het onderwerp moeten zijn van een toekomstig artikel, maar voor het hoogtepunt van de huidige beschouwing kunnen we dit zeggen: Het belangrijkste werk van het geheugen in het onderwijs is—puttend uit bronnen zoals het collectieve culturele geheugen—het opslaan van beelden en ideeën van het goede, het ware en het mooie om te helpen bij de vorming van de persoon en om de basis te leggen voor toekomstig leren, denken en creëren.

Gepubliceerd door The Epoch Times (5 juli 2023): Mnemosyne and the Muses: The Role of Memory in Education