President Donald Trump tekende op 27 maart een uitvoerend bevel om wat hij beschouwde als “ongepaste, verdeeldheid zaaiende of anti-Amerikaanse ideologie” te verwijderen uit faciliteiten die worden beheerd door het Smithsonian Instituut.
In het bevel staat dat vice-president JD Vance, die lid is van de Smithsonian Board of Regents, zal toezien op de verwijdering van dergelijke ideologie uit de musea, onderzoekscentra en de Nationale Zoo van het instituut.
“Ooit werd het Smithsonian Instituut alom gerespecteerd als een symbool van Amerikaanse uitmuntendheid en een wereldwijd icoon van culturele prestaties, maar de laatste jaren is het onder invloed gekomen van een verdeelde, op rassen gerichte ideologie,” stond er. “Deze verschuiving heeft verhalen gepromoot die Amerikaanse en westerse waarden afschilderen als inherent schadelijk en onderdrukkend.”
Onder het bevel van Trump zal het de instelling verboden worden om tentoonstellingen te financieren die “gedeelde Amerikaanse waarden aantasten, Amerikanen verdelen op basis van ras, of ideologieën promoten die niet in overeenstemming zijn met de federale wetgeving.”
Er staat ook in dat het Amerikaanse Museum voor Vrouwengeschiedenis, dat momenteel wordt ontwikkeld, alleen tentoonstellingen of programma’s mag organiseren die de prestaties van vrouwen vieren en niet die van personen met een transgenderidentificatie, volgens de informatie over het besluit.
Het bevel geeft minister van Binnenlandse Zaken Doug Burgum de opdracht om federale parken, monumenten, gedenktekens, standbeelden en markeringen te herstellen die “in de afgelopen vijf jaar ten onrechte zijn verwijderd of veranderd om een onjuiste herziening van de geschiedenis te bestendigen of bepaalde historische figuren of gebeurtenissen ten onrechte te minimaliseren of in diskrediet te brengen.”
Trump gaf Burgum ook de opdracht om de restauratie van Independence Hall te voltooien tegen 4 juli 2026, vóór de 250e verjaardag van de ondertekening van de Onafhankelijkheidsverklaring, volgens de informatie.
In zijn bevel beschuldigde Trump de regering Biden van het bevorderen van “bijtende ideologie” in de musea, waaronder in het Independence National Historical Park in Philadelphia. Hier had de vorige regering een training gesponsord onder leiding van een organisatie die pleit voor het ontmantelen van ‘westerse fundamenten’ en het ‘onderzoeken van institutioneel racisme’.
In de beschikking staat dat het Amerikaanse Museum voor Vrouwengeschiedenis van plan was om programma’s te organiseren die “de heldendaden van mannelijke atleten in vrouwensporten” vieren.
Het noemde ook het National Museum of African American History and Culture, waarvan Trump zei dat zij “hard werken”, “individualisme” en “het kerngezin” hebben gekarakteriseerd als elementen van de “blanke cultuur”.
“In de afgelopen tien jaar zijn Amerikanen getuige geweest van een gezamenlijke poging om de Amerikaanse geschiedenis te herschrijven en onze natie te dwingen om een feitelijk ongefundeerde ideologie aan te nemen die gericht is op het verminderen van Amerikaanse prestaties,” verklaarde hij, waarbij hij opmerkte dat zijn opdracht is om “de waarheid in het historische verhaal te herstellen en federale sites te herstellen die gewijd zijn aan het Amerikaanse erfgoed”.
De Epoch Times heeft het Smithsonian Instituut om commentaar gevraagd, maar heeft vóór publicatie nog geen reactie ontvangen.
Het Smithsonian Instituut, opgericht door het Congres in 1846, heeft immuniteit tegen rechtszaken onder Amerikaanse wetten, behalve in gevallen waarin het Congres dergelijke juridische acties toestaat onder een specifiek statuut, aldus de website.
Het instituut beheert 21 musea, 12 onderzoeks- en culturele centra en de National Zoo en Conservation Biology Institute.
Het heeft meer dan 6500 werknemers en meer dan 3800 vrijwilligers ter plaatse die de faciliteiten beheren. Volgens een recent rapport trekken de musea en centra van Smithsonian meer dan 17 miljoen bezoekers per jaar.
Volgens de website ontvangt het Smithsonian Institution financiering uit federale subsidies en inkomsten uit giften, inkomstengenererende activiteiten en investeringen.
De instelling heeft meer dan 1,1 miljard dollar aan federale financiering aangevraagd voor het fiscale jaar 2025 om “essentiële operationele uitgaven, prioritaire programmaverhogingen en revitalisering van de fysieke infrastructuur van de instelling” te dekken.
De verwijdering van de ideologie maakt deel uit van de inspanningen van de Trump-administratie om programma’s voor diversiteit, gelijkheid en inclusie (DEI) te schrappen uit federale agentschappen en overheidsinitiatieven.
Trump verklaarde in een uitvoerend bevel van 20 januari dat “de vorige regering illegale en immorele discriminatieprogramma’s had afgedwongen in vrijwel alle aspecten van de federale overheid door middel van DEI-initiatieven.”
“Het openbaar maken van deze plannen toonde een immense publieke verspilling en schandelijke discriminatie. Daar komt vandaag een einde aan,” aldus het bevel.
Tijdens een persconferentie op donderdag 27 maart, ontweken de Chinese autoriteiten vragen over de status van de leider van het hoogste militaire orgaan van China, waardoor de speculaties over een mogelijke afzetting van de commandant alleen maar toenamen.
In een antwoord op de vraag over de berichtgevingen dat er een onderzoek loopt naar generaal He Weidong wegens corruptie, vertelde het Chinese ministerie van Nationale Defensie aan verslaggevers dat het “niet op de hoogte is van de situatie”.
Het officiële transcript dat gepubliceerd is op de website van het ministerie bevatte deze uitwisseling niet. Buitenlandse journalisten, waaronder die van het Taiwanese staatspersbureau CNA, die de maandelijkse persconferentie in Peking bijwoonden, bevestigden dat de verklaring afkomstig was van de woordvoerder van het ministerie van Defensie, kolonel Wu Qian.
De 67-jarige He is opgeklommen naar de top van het leger als nauwe bondgenoot van de leider van de Chinese Communistische Partij (CCP), Xi Jinping. Hij werd verheven tot vicevoorzitter van de Centrale Militaire Commissie – een partijcomité dat toezicht houdt op de strijdkrachten – tijdens het 20e Nationale Congres in oktober 2022, waarbij Xi een ongekende derde termijn als leider van de partij in de wacht sleepte.
De laatste keer dat He werd gezien was op 11 maart tijdens de slotceremonie van de door de partij goedgekeurde wetgevende macht in Peking. Zo blijkt uit beelden en rapporten van de Chinese staatsmedia, die strenge controle uitoefenen op de informatie die naar buiten wordt gebracht.
Enkele dagen later begonnen geruchten de ronde te doen op buitenlandse sociale media die erop wezen dat er een onderzoek werd ingesteld naar de militaire commandant als onderdeel van een grootschalige anti-corruptiecampagne die de hoogste rangen van het Volksbevrijdingsleger op zijn grondvesten heeft doen daveren.
Twee commentatoren voor China-zaken, die hun bronnen hebben in de hogere kringen van de partij, vertelden The Epoch Times deze week dat He door de autoriteiten was meegenomen voor ondervraging. The Washington Times meldde dinsdag ook dat de Amerikaanse inlichtingendiensten geloven dat He wordt verwijderd, en citeerde daarbij anonieme defensiefunctionarissen.
Voor externe waarnemers geeft de reactie van het ministerie van Defensie op donderdag aan dat de op twee na hoogste militaire functionaris uit de gratie is geraakt.
“Het lijkt bevestigd te zijn dat He Weidong is meegenomen,” zei Shen Ming-Shih, een expert op het gebied van het Chinese leger aan het Taiwanese Institute for National Defense and Security Research, een denktank die wordt gesteund door de Taiwanese regering.
“Gezien zijn belangrijke rol als vicevoorzitter van de Centrale Militaire Commissie…als er geen problemen waren geweest, zouden de autoriteiten zijn situatie snel hebben opgehelderd,” vertelde Shen aan The Epoch Times.
Vragen over het lot van He zijn naar voren gekomen na de abrupte val van een andere hooggeplaatste figuur binnen de machtige Centrale Militaire Commissie. De admiraal Miao Hua, die sinds 2017 toezicht hield op de politieke loyaliteit van de strijdkrachten, werd in onderzoek genomen wegens vermeende “ernstige schendingen van de discipline”, zei het ministerie van Defensie in november 2024, waarbij de codewoorden voor corruptie werden gebruikt.
Toen de woordvoerder van het ministerie van Defensie tijdens de briefing van donderdag werd gevraagd naar updates over de zaak van Miao, zei hij: “Ik heb op dit moment geen informatie om vrij te geven”, aldus CNA. Deze uitwisseling ontbrak ook in het officiële transcript.
Sinds de zomer van 2023 heeft de omvangrijke anti-corruptiecampagne meer dan een dozijn hoge militaire functionarissen en leidinggevenden bij defensie verwijderd, waaronder twee ministers van Defensie.
De reeks zuiveringen binnen het Chinese leger voedt de speculaties van buitenstaanders over de dynamiek achter de schermen. Sommige analisten hebben het in verband gebracht met de machtsstrijd tussen de partijelites.
Hoewel de juistheid van deze theorieën onduidelijk blijft, lijkt de drang naar zuiveringen niet af te nemen. Op woensdag werd volgens de staatsmedia, luitenant-generaal Tang Yong van de CCP, zonder uitleg uit het politieke adviesorgaan van de partij ontslagen. Tang was plaatsvervangend hoofd van de anticorruptie-eenheid van de strijdkrachten.
De essentiële elementen van goed onderwijs zijn door de eeuwen heen onveranderd gebleven. De menselijke natuur blijft hetzelfde en het proces waarmee een leraar een menselijke ziel tot volle bloei laat komen, blijft in veel opzichten onaangetast. Sterker nog, als het gaat om de studie van de klassieken en een traditionele benadering van de geesteswetenschappen, hadden geleerden uit voorbije eeuwen waarschijnlijk een beter begrip en een betere onderwijsmethode dan vele leraren vandaag de dag.
Eén zo’n geleerde was Thomas More, een Engels staatsman en humanist aan het einde van de 15e en het begin van de 16e eeuw. 500 jaar later profiteren we nog steeds van zijn wijsheid op het gebied van onderwijs.
More kreeg een uitstekende opleiding in St. Anthony’s in Threadneedle Street en als page in het huishouden van aartsbisschop John Morton, toenmalig kanselier van Engeland. Morton werd More’s beschermheer. Hij zorgde ervoor dat hij in Oxford kon studeren, waar de jonge geleerde zijn kennis van onderwerpen als Latijn en logica verdiepte. Hierna werd hij een rechtenstudent en in 1501 praktiserend advocaat.
Naast zijn juridische en politieke werk verwierf More ook naam als getalenteerd geleerde. Hij putte uit de bronnen van de klassieke literatuur, de Heilige Schrift en vroegchristelijke schrijvers. Hij droeg ook bij aan de literaire traditie door zijn eigen theologische, historische en politieke traktaten te schrijven, waarvan de bekendste “Utopia” is, een semi-satirische beschrijving van een ideale republiek. Hij schreef ook poëzie zowel in het Latijn als in het Engels.
More en zijn vele geleerde vrienden namen deel aan de christelijke humanistische beweging. Deze beweging probeerde de snelle intellectuele ontwikkelingen van die tijd – zoals hernieuwde interesse in de klassieke wereld, artistieke wedergeboorte en wetenschappelijke vooruitgang – te integreren binnen het christelijk geloof.
Thomas More was ook een toegewijde familieman. Hij trouwde rond 1504 met Jane Colt en ze kregen vier kinderen voordat Jane in 1511 overleed. More nam een tweede vrouw, de weduwe Alice Middleton, die al een dochter had. De twee verwelkomden nog twee pleegkinderen in hun huis.
Door zijn wetenschappelijke eruditie, vriendelijke karakter, diplomatieke diensten en uitstekende werk als advocaat en rechter klom Thomas More in 1529 op tot de gewaardeerde positie van Lord Chancellor, een functie die zeer dicht bij de koning zelf stond – toen koning Henry VIII. Helaas botsten de koning en de kanselier over Henry’s wens om van zijn vrouw Catharina van Aragon te scheiden en een Engelse kerk te stichten die onafhankelijk was van Rome en het pausdom. Toen Henry zichzelf uitriep tot hoofd van de kerk in Engeland, nam More ontslag. More weigerde een eed af te leggen waarin hij het gezag van de paus afwees en Henry’s scheiding accepteerde. Hiervoor werd hij gevangen gezet en uiteindelijk in 1535 geëxecuteerd. More wordt in de katholieke kerk vereerd als een heilige.
Hier zijn drie lessen over onderwijs van Thomas More.
Het uiteindelijke doel van onderwijs is om deugdzaamheid op te bouwen
Rond het jaar 1518 schreef More een brief aan de leraar van zijn kinderen, William Gunnell, en in de brief kwam hij op hetzelfde punt terug: Het doel van onderwijs is niet om lof van anderen te krijgen, maar om wijsheid en deugd te bevorderen. Hij benadrukte dat “ijdelheid iets verachtelijks is en bespuugd moet worden” en hij benadrukte hoe een goede opleiding het karakter van een student meer verbetert dan rijkdom, macht of respect.
Leren op zichzelf – zonder deugdzaamheid – is gevaarlijk. More schreef: “Hoewel ik leren samen met deugdzaamheid verkies boven alle schatten van koningen, is roem omwille van geleerdheid, als het niet samengaat met een goed leven, niets anders dan prachtige en beruchte schande.”
More stelde dat onderwijs van nature tot deugdzaamheid zou moeten leiden. Hij somde de juiste vruchten van het leren op: onschuld in het leven, het vermogen om de dood zonder angst tegemoet te treden, het bezit van vreugde en de kracht van het karakter om niet gevleid te worden door lof of gedeprimeerd door kritiek. Hij hoopte dat de opvoeding van zijn kinderen door Gunnel’s onderwijs ertoe zou leiden dat ze “de deugd op de eerste plaats zouden zetten en het leren op de tweede. En dat ze in hun studies het meest waarde zouden hechten aan alles wat hen vroomheid jegens God, naastenliefde jegens iedereen, en bescheidenheid en christelijke nederigheid jegens henzelf zou bijbrengen”.
More legde uit dat het uiteindelijke doel van onderwijs niet geld, lof of zelfs intelligentie op zichzelf was, maar in plaats daarvan het verwerven van de vaardigheden om een goed leven te leiden.
Een goede opleiding is voor iedereen
Thomas More’s ideeën over onderwijs waren ongebruikelijk voor zijn tijd. Hij drong aan op dezelfde strenge opleiding voor zijn dochters als voor zijn zoon, in een tijd waarin velen niet geloofden dat vrouwen een humanistische opleiding nodig hadden. Tegen de heersende opinie in schreef More aan Gunnell: “Ik denk ook niet dat de oogst [van een echte opleiding] veel beïnvloed zal worden door het feit of het een man of een vrouw is die de akker zaait. Ze hebben allebei dezelfde menselijke natuur, die zich door rede onderscheidt van die van beesten; daarom zijn ze allebei even geschikt voor studies waarmee rede wordt gecultiveerd.”
Het principe dat More hier formuleerde was dat iedereen dezelfde menselijke natuur bezit. Rekening houdend met variatie in temperament en natuurlijke vaardigheden tussen individuen, heeft iedereen hetzelfde vermogen om te profiteren van een goede, verheffende opvoeding.
Met betrekking tot het onderwijs van vrouwen hield More vol dat een goede opleiding een grotere schat voor zijn dochters zou zijn dan schoonheid of rijkdom: “als een vrouw … naast een uitmuntende deugdzaamheid ook nog een al was het maar middelmatige vaardigheid in de literatuur toevoegt, denk ik dat ze meer echte winst zal hebben dan wanneer ze de rijkdom van Croesus en de schoonheid van Helena zou hebben verkregen.”
More redeneerde op deze manier, niet vanwege de glorie en de lof die haar ten deel zouden vallen, maar omdat wijsheid een blijvend goed is waar mannen of vrouwen onbeperkt uit kunnen putten, in tegenstelling tot schoonheid of rijkdom.
We moeten de wijsheid van het verleden respecteren
More wilde dat Gunnell zijn kinderen zou vormen om van deugd te houden en ondeugd te haten. Hij zag het bestuderen van klassieke auteurs als een krachtig hulpmiddel om dit doel te bereiken. “Niets zal meer bijdragen aan dit doel dan hen de lessen van de oude Vaders voor te lezen,” schreef hij, “die, zoals ze weten, niet boos op hen kunnen zijn; en omdat ze hen eren om hun heiligheid, moeten ze wel erg geroerd zijn door hun autoriteit.”
Voor Thomas More werden respect en liefde voor de wijsheid van zijn voorouders gewoon beschouwd als een integraal onderdeel van de opvoeding. Die mening is vandaag de dag niet meer gebruikelijk!
Toch moet het advies van Thomas More serieus worden genomen – al zijn kinderen groeiden op tot intelligente, wijze en deugdzame volwassenen die een goed leven leidden. Zijn methoden werkten. More hoopte dat door zijn opvoedkundige aanpak “rust en kalmte in hun harten zullen wonen en dat ze niet gestoord zullen worden door overdreven vleierij of door de domheid van die ongeletterde mannen die onderwijs verachten”.
Dit lijkt het geval te zijn geweest voor al More’s kinderen, en hun opleiding biedt leraren vandaag de dag een model om te imiteren.
Een manier om het leven te beschrijven is dat het razendsnel op je afkomt. Er is altijd wel iets nieuws dat om je aandacht vraagt of iets dat verandert. De rommel stapelt zich op, taken stapelen zich op en de wereld draait door, met of zonder jou.
Het is gemakkelijk te begrijpen waarom zoveel mensen gestrest zijn en de wereld ervaren als een plaats van chaos. Als je niet goed aansluit bij wat je belangrijk vindt en je je niet vastberaden op je doelen richt, word je heen en weer geslingerd door de golven van degenen die om je heen bewegen.
Mijn oplossing hiervoor is niet woede – wensen dat de wereld anders was – of berusting – me verschuilen achter mijn favoriete gemakken en afleidingen – maar een leven dat gericht is op de paar dingen die voor mij het belangrijkste zijn.
Focus zonder angst
Een zeldzaam advies dat voor bijna iedereen werkt, is focussen. Als je angstig of overweldigd bent, of gewoon zou willen dat het leven wat trager aanvoelde, kun je kiezen voor een pad van gerichte aandacht.
Laat je niet afleiden door angst om iets te missen of door een verslaving aan nieuwigheden. Blijf bij je doelen waarvan je weet dat ze over 10 of 20 jaar nog steeds belangrijk voor je zijn. Deze langetermijndoelen zouden je leidende ster moeten zijn. Beslissen waarop je je wilt focussen is een belangrijke keuze, maar het is gelukkig niet een keuze die je elke ochtend opnieuw moet maken. Je kunt je verplichtingen hooguit elk jaar opnieuw evalueren, zodat ze beschermd zijn tegen je voorbijgaande stemmingen en grillen.
6 persoonlijke voorbeelden van focus
Om je in deze richting te laten denken, deel ik een paar gebieden die ik heb gekozen om me op te focussen – prioriteiten die al tien jaar of langer de test hebben doorstaan omdat ze belangrijk voor me zijn. Als je deze leest, kun je er misschien een paar bij jezelf wakker maken of versterken.
1. Kinderen opvoeden die zich geliefd voelen en mijn waarden delen. Als ik van deze aarde verdwijn, zullen de kinderen die mijn vrouw en ik achterlaten, samen met hun gezinnen, een van mijn nalatenschappen zijn. Ik neem deze verantwoordelijkheid serieus en probeer belangrijke waarden aan mijn kinderen door te geven, zodat hun hart overloopt van de liefde die we aan hen hebben gegeven.
2. Elk jaar dat voorbijgaat naar mijn echtgenote toegroeien. De meest hechte relatie die velen van ons hebben is die met hun echtgenoot of echtgenote. Waarom zou je niet willen dat die relatie zo goed mogelijk is? Zoveel van jullie huidige en toekomstige geluk is aan elkaar verbonden en je focus moet dat enorme potentieel weerspiegelen. Wat er ook gebeurt in mijn leven, ik probeer elke dag op een manier die niet oppervlakkig is, contact te maken met mijn echtgenote, een gewoonte die ik alle getrouwde koppels kan aanraden.
3. Mijn leven verankeren rond mijn geloof en de daarbij behorende gemeenschap. Ik ben nooit verlegen geweest om ervoor uit te komen hoe centraal het geloof in mijn leven staat. Het is de basis van wat ik geloof en van de keuzes die ik maak. Heb je een soortgelijke geloofsbeleving, dan raad ik je aan om je voor te stellen dat je op je sterfbed ligt en je af te vragen of er iets is dat belangrijker lijkt dan die transcendente hoop die je beweert te geloven. Zo niet, dan zouden je daden van vandaag die prioriteit moeten weerspiegelen.
4. Prioriteit geven aan mijn gezondheid en geestelijk welzijn. Een advies dat ik steeds weer hoor van ouderen is om zorg te dragen voor je gezondheid als je jong bent, want als je eenmaal geen goede gezondheid meer hebt, zijn er maar weinig dingen meer die belangrijk voor je zijn. Daarom behandel ik mijn lichaam, zelfs op mijn dertigste, alsof het nog zes of zeven decennia moet meegaan. Of dat nu wel of niet gebeurt, doet er niet toe – ik wil in optimale gezondheid genieten van de jaren die ik nog heb.
5. Dingen bouwen en maken die nuttig zijn voor anderen. Weinig dingen geven me dagelijks meer voldoening dan iets maken dat anderen nuttig vinden. Of ik nu artikelen schrijf die anderen lezen of workflows ontwerpen die een taak eenvoudiger maken, ik ben er trots op als ik goed werk aflever dat anderen kunnen zien en waarvan ze kunnen genieten. Het is niet altijd makkelijk om deze acties prioriteit te geven, omdat er zoveel afleidingen zijn die aantrekkelijker lijken, maar als ik mijn horizon van tijd verruim, zie ik hoe waardevol deze investeringen zijn.
6. Een leven lang leren en groeien in wijsheid. Als het om vrije tijd gaat, zijn er twee belangrijke manieren waarop je die kunt doorbrengen: actief engagement of passief genieten. Er is tijd en plaats voor beide. Als je net als ik bent, zijn dingen die wat meer inspanning kosten, zoals hobby’s of lezen, beter voor je hart en geest dan andere opties zoals tv-kijken. Dit wetende over mezelf, concentreer ik me op deze activiteiten in plaats van op makkelijkere activiteiten die meer onmiddellijke voldoening geven.
Meer dan 1.500 artiesten en hun familieleden hebben een petitie ondertekend die de Verenigde Staten oproept om de aanval van Peking op Amerikaanse instellingen, zoals de aanval tegen Shen Yun en tegen de Shen Yun gemeenschap, te onderzoeken.
De petitie werd in december 2024 gelanceerd in het kielzog van toenemende haatverhalen tegen het in New York gevestigde gezelschap, Shen Yun Performing Arts. Velen die de petitie ondertekenden beschouwen het als een aanval op hun waarden, werk en manier van leven en vertelden dat ze de belasteringen afschuwelijk vonden.
De “grove vervormingen en valse verhalen” werden “verspreid door de mainstream media,” deels ondersteund door kwaadwillige juridische acties en “malafide oproepen tot onderzoek door de overheid,” schreven ze in de petitie. Deze werd gepresenteerd tijdens een persconferentie in het Lincoln Center in New York City, enkele uren voor de openingsvoorstelling van Shen Yun Performing Arts.
“We zijn bezorgd over het geliefde Amerikaanse bedrijf dat miljoenen mensen hoop en vreugde brengt. We zijn bezorgd over het vermogen van Peking om onze samenleving te manipuleren en te controleren,” zeiden ze.
De petitie roept op tot een onderzoek door het Ministerie van Justitie naar de “buitenlandse kwaadaardige beïnvloedingscampagne” en roept ook op om de aanstokers erachter te berechten. Ook wordt het Congres en de president gevraagd om Amerikaanse bedrijven te beschermen tegen Chinese beïnvloedingsoperaties. Tenslotte worden mediakanalen opgeroepen “verantwoordelijk te handelen”, al hun bronnen die banden hebben met Peking bekend te maken en “echte objectiviteit” na te streven.
Shen Yun werd opgericht door beoefenaars van Falun Gong, een geloofsgroep die sinds 1999 wreed wordt vervolgd door het Chinese regime, nadat de regerende Chinese Communistische Partij (CCP) bang werd voor de populariteit van Falun Gong.
Tijdens haar jaarlijkse tournee voert Shen Yun honderden klassieke Chinese dans- en muziekvoorstellingen op over de hele wereld, waarbij traditionele waarden naar voren worden gebracht door middel van op verhalen gebaseerde dansen en waarbij de schendingen van mensenrechten in het hedendaagse China worden belicht – dit alles terwijl het pogingen tot verstoring door Chinese diplomaten en sabotage door agenten die door de CCP worden gesteund moet trotseren.
Een rapport uit 2024 van het Falun Dafa Informatiecentrum documenteerde meer dan 130 sabotagepogingen tegen Shen Yun sinds de oprichting in 2006.
Escalatie
In het afgelopen jaar is de campagne tegen Shen Yun geïntensiveerd, met tientallen bommeldingen en doodsbedreigingen aan het adres van theaters waar het gezelschap optreedt en de trainingsfaciliteiten van het gezelschap in de staat New York. Er zijn zelfs bedreigingen geuit tegen Amerikaanse wetgevers die hun steun betuigen aan het bedrijf of aan Falun Gong.
Eén van de meer recente bommeldingen resulteerde in een urenlange evacuatie van het John F. Kennedy Center for the Performing Arts in Washington waar Shen Yun diezelfde dag de openingsvoorstelling zou vertonen.
Ceremoniemeester van Shen Yun, Leeshai Lemish toonde op de persconferentie in New York City een grafiek die een duidelijke toename laat zien van bommeldingen in de afgelopen maanden die samenvalt met een toename in online haatverhalen en beschuldigingen.
Sinds augustus vorig jaar heeft The New York Times meer dan 10 artikelen gepubliceerd waarin Shen Yun en Falun Gong werden aangevallen, waarbij grote hoeveelheden informatie werden genegeerd, die de premissen van de artikelen zouden hebben ondermijnd.
De artikelen werden op het sociale mediaplatform X gepromoot door duizenden niet-authentieke accounts, waarvan uit een onderzoek van The Epoch Times bleek dat ze waarschijnlijk banden hadden met China. Duizenden van dergelijke accounts werden door X verwijderd als gevolg van het onderzoek.
De verslaggeving van The New York Times miste een cruciaal deel van het verhaal van Shen Yun, zei Lemish.
“We hebben families die vervolgd worden in China. We hebben artiesten die ouders verloren hebben aan vervolging in China,” zei hij. “We hebben artiesten die hun ouders niet voor de laatste keer konden zien, die de bruiloften van hun kinderen hebben gemist.”
Door vervolgingsscènes op het podium na te spelen proberen de artiesten “een stem te geven aan de mensen in China die geen stem hebben”, zei hij.
Piotr Huang, hoofddanser van Shen Yun, spreekt tijdens een persconferentie over de transnationale onderdrukkingsactiviteiten van de Chinese Communistische Partij gericht tegen het gezelschap, in het Lincoln Center in New York City op 26 maart 2025. Samira Bouaou/ The Epoch Times
Shen Yun artiesten toonden zich geschokt door de beschuldigingen in de artikelen in The New York Times, zoals dat het gezelschap een giftige werkomgeving heeft. Hoofddanser Piotr Huang noemde de beweringen “beledigend”.
‘Eng’
Kay Rubacek, een ervaren producent van documentaires wiens zoon en dochter optreden met Shen Yun als onderdeel van hun studie aan scholen die aangesloten zijn bij Shen Yun, zei dat de demonisering van Shen Yun door de CCP directe veiligheidsimplicaties heeft voor haar kinderen.
“Het is echt eng. Hoezeer we ook de serieuze veiligheidszorgen kennen die Shen Yun neemt voor elke tournee, kunnen we niet anders dan bezorgd zijn over hun veiligheid,” zei ze.
Geen van de bommeldingen is werkelijkheid geworden, maar “we willen het niet te licht opvatten,” vertelde voormalig Shen Yun danseres Alison Chen aan The Epoch Times. Chen geeft nu les op een school in New York die verbonden is aan Shen Yun.
Kay Rubacek (R), moeder van Lee Rubacek, student aan het Fei Tian College (L), spreekt tijdens een persconferentie over de transnationale repressieactiviteiten van de Chinese Communistische Partij tegen het bedrijf, in het Lincoln Center in New York City op 26 maart 2025. Samira Bouaou/ The Epoch Times
Onbekenden die vermoedelijk banden hebben met Peking hebben herhaaldelijk in de banden van Shen Yun tourbussen gesneden op zo’n manier dat de banden zouden klappen wanneer de bussen op snelheid reden. Sommige banden werden zelfs nog ingesneden nadat het bedrijf 24-uurs beveiliging voor de bussen had ingesteld, zoals bij een incident met twee bussen vorig jaar in Costa Mesa, Californië, zei Lemish. Gelukkig werden de inkepingen gevonden voordat de bussen aan een volgende etappe van de tour begonnen, aldus het bedrijf.
Aanvallen als deze zijn “volstrekt onacceptabel”, zei Rubacek. “Dat is geen bedreiging. Dat is poging tot moord.”
Haar zoon, Fei Tian College student Lee Rubacek, voegde eraan toe dat de dreigcampagne het gezelschap deels van zijn focus afhoudt.
Shen Yun Performing Arts artiesten willen gewoon aan hun kunst werken, zei hij. “Wat hebben we gedaan om deze bombedreigingen, deze doodsbedreigingen te verdienen?”
Petitie
Rond december 2024 begonnen verschillende Shen Yun artiesten en andere stafleden een online petitie te verspreiden die de aanvallen op Shen Yun veroordeelde en de Amerikaanse overheid opriep om een onderzoek in te stellen. De petitie werd later doorgestuurd naar ouders en andere naaste familieleden van de artiesten, evenals enkele voormalige artiesten.
In ongeveer twee maand verzamelde de petitie 1.557 handtekeningen, waaronder 624 handtekeningen van Shen Yun dansers, muzikanten en productiepersoneel; 142 van voormalige dansers en muzikanten; en 791 van hun familieleden, voornamelijk ouders, zei Rubacek. Minstens een paar honderd ondertekenaars voegden commentaar bij hun handtekeningen, ontdekte The Epoch Times bij het bekijken van de petitie, die de naam en positie van elke ondertekenaar bevatte.
Enkele van de ondertekenaars zijn nu bezig met het opzetten van een vereniging en zijn van plan om de petitie in te dienen bij de Amerikaanse overheid, aldus Rubacek.
Rubaceck produceerde eerder een documentaireserie voor NTD, een zusterorganisatie van The Epoch Times.
Voorbij Shen Yun
De invloed van Peking in de Verenigde Staten onderzoeken is niet alleen van belang omwille van Shen Yun, zegt Levi Browde, uitvoerend directeur van het Falun Dafa Informatiecentrum.
“Dit is een draaiboek, dat toont waartoe het Chinese regime in staat is. En als ze erin slagen om dit te doen tegen Shen Yun, tegen de Falun Gong gemeenschap, dan zal het daar niet bij blijven,” zei hij op de persconferentie.
De Amerikaanse regering heeft vastgesteld dat Falun Gong wordt geconfronteerd met transnationale onderdrukking door agenten van de CCP op Amerikaanse bodem. In de afgelopen jaren heeft het Ministerie van Justitie een handvol personen aangeklaagd of veroordeeld voor het bevorderen van de onderdrukking door middel van criminele activiteiten namens Peking, waaronder twee mannen die werden veroordeeld voor het proberen om te kopen van een IRS ambtenaar om de non-profit status van Shen Yun in te trekken.
Levi Browde, uitvoerend directeur van het Falun Dafa Information Center, spreekt tijdens een persconferentie over de transnationale onderdrukkingsactiviteiten van de Chinese Communistische Partij tegen Falun Dafa beoefenaars. Lincoln Center, New York City, 26 maart 2025. Samira Bouaou/ The Epoch Times
Zoals The Epoch Times eerder meldde, heeft CCP-leider Xi Jinping zijn interne kringen verteld dat eerdere campagnes tegen Falun Gong zijn mislukt en eind 2022 lanceerde hij nieuwe campagnes die erop gericht zijn Falun Gong wereldwijd aan te vallen.
Een hoeksteen van die nieuwe campagnes is om beschuldigingen te verspreiden in westerse media en op sociale media die dan de Amerikaanse regering ertoe zouden aanzetten om Falun Gong te onderzoeken. Agenten van de CCP binnen de Falun Gong gemeenschap zouden dan binnen die gemeenschap de oppositie aanwakkeren tegen de Amerikaanse regering. Als reactie daarop, zo luidt het plan, zou de Amerikaanse regering Falun Gong uit de weg ruimen namens Peking.
De artiesten zeiden dat ze vastbesloten zijn om door te zetten. Huang zei dat ze niet bang zijn, omdat wat er gebeurt het bewijs is dat de “CCP bang voor ons is”.
De Amerikaanse waakhond voor religieuze vrijheid noemde het communistische regime van China in zijn jaarverslag over 2025, dat op 25 maart werd gepubliceerd, de voortzetting van zijn “ondermijnende siniseringbeleid” tegen religieuze groeperingen.
De Amerikaanse Commissie voor Internationale Religieuze Vrijheid (USCIRF), een onafhankelijke federale commissie, zei in het rapport dat de omstandigheden op het gebied van godsdienstvrijheid in China in 2024 “tot de slechtste ter wereld bleven behoren”, omdat de Chinese Communistische Partij (CCP) haar “ideologische agenda blijft opdringen in elk facet van het religieuze leven” onder gelovigen.
Verschillende wetgevers namen deel aan de lancering van het rapport, waaronder afgevaardigde John Moolenaar (R-Mich.), voorzitter van de House Select Committee on the CCP.
“Decennialang heeft de CCP religie tot zonde gemaakt, wat een grootschalige aanval is op het geloof en de moedige Chinezen die ervoor kiezen om te geloven in een macht die hoger is dan het communisme,” zei Moolenaar.
“De vervolging van gelovigen door de CCP onthult een regime dat de waardigheid van het individu ontkent. De genocide op de Oeigoeren, de interneringskampen, de vernietiging van moskeeën en de gedwongen sterilisatie van vrouwen zijn allemaal verschrikkingen waarvan we niet mogen wegkijken.”
“De CCP heeft ook de Bijbel en andere heilige teksten herschreven, niet om ze te verduidelijken, maar om ze te corrumperen en de spirituele waarheid te verdraaien in communistische propaganda.”
Het Chinese regime voert al oorlog tegen het geloof sinds het aan de macht is, waarbij opeenvolgende partijleiders campagne na campagne hebben gelanceerd om religieuze gemeenschappen in China te onderdrukken en te controleren.
In het USCIRF-rapport worden verschillende groepen genoemd die het doelwit zijn van de CCP, waaronder islamitische Oeigoeren, Hui-moslims, Tibetaanse boeddhisten, christenen en beoefenaars van Falun Gong.
Volgens het rapport maken de Chinese autoriteiten in China regelmatig gebruik van kunstmatige intelligentie, big data en gezichts-, stem- en loopherkenning om deze groepen massaal in de gaten te houden.
Verschillende personen worden in het rapport genoemd, waaronder de protestantse dominee Kan Xiaoyong, die in januari 2024 door een Chinese rechtbank werd veroordeeld tot 14 jaar gevangenisstraf op grond van wat het rapport omschrijft als “ongegronde beschuldigingen”.
Falun Gong
Een andere persoon die in het rapport wordt genoemd, Xu Na, een beoefenaar van Falun Gong, werd in januari 2022 veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf. Xu was een van de 11 Falun Gong-beoefenaars die werden veroordeeld voor het leveren van materiaal aan The Epoch Times dat de vroege gevolgen van de COVID-19-pandemie in China aan het licht bracht.
Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een traditionele Chinese discipline voor zelfverbetering die bestaat uit meditatieve oefeningen en morele leringen gericht op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.
In 1999 gaf de CCP het bevel om de beoefening uit te roeien uit angst voor de populariteit ervan, omdat het aantal beoefenaars groter was dan het aantal partijleden. Volgens officiële schattingen beoefenden op dat moment meer dan 70 miljoen mensen Falun Gong.
De vervolging vindt vandaag de dag nog steeds plaats en miljoenen mensen zijn opgesloten in gevangenissen, werkkampen en andere faciliteiten. Honderdduizenden zijn gemarteld tijdens hun gevangenschap en onnoemelijk veel mensen zijn gedood, volgens het Falun Dafa Informatiecentrum.
Twee federale strafzaken in verband met Falun Gong zijn opgenomen in het rapport, als voorbeelden van hoe de Amerikaanse overheid de kwestie van godsdienstvrijheid in China heeft opgepakt.
Afgelopen november werd Li Ping, een ingenieur uit Florida en genaturaliseerd Amerikaans staatsburger, veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf voor het helpen van het Chinese regime bij het verzamelen van informatie over dissidenten, waaronder Falun Gong-beoefenaars. Li gaf de informatie die hij had verzameld door aan het Chinese ministerie van Staatsveiligheid, het belangrijkste spionageagentschap van het regime.
In dezelfde maand werd John Chen, een Amerikaans staatsburger, veroordeeld tot 20 maanden gevangenisstraf voor een plan om de Belastingdienst om te kopen en te manipuleren om de non-profitstatus van het in New York gevestigde Shen Yun Performing Arts in te trekken. Zijn medeplichtige, Lin Feng, werd enkele maanden eerder veroordeeld tot een gevangenisstraf van 16 maanden.
Shen Yun, een klassieke Chinese dansgezelschap opgericht in 2006, laat de oude Chinese cultuur zien die heerste voordat de CCP China overnam. Het heeft regelmatig de aandacht gevestigd op de vervolging van Falun Gong door het regime.
Het rapport wees ook op de zaak tegen Linda Sun, voormalig plaatsvervangend stafchef van de New Yorkse gouverneur Kathy Hochul, wegens vermeende spionage voor China. Sun zou “de gouverneur van New York ervan hebben weerhouden om in het openbaar te spreken over China’s massale opsluiting van Oeigoeren op basis van feedback van een Chinese regeringsfunctionaris,” aldus het rapport.
Aanbevelingen
Senator James Lankford (R-Okla.), lid van de Inlichtingencommissie van de Senaat, vertelde The Epoch Times tijdens het evenement dat hij het belang van godsdienstvrijheid zal blijven benadrukken.
“Ik heb me daar keer op keer over uitgesproken en ik zal me daarvoor blijven uitspreken als China blijft zeggen: ‘Er is geen probleem, er is geen kwestie, de Oeigoeren zijn allemaal gelukkig en niemand wordt vervolgd.’ We weten allemaal dat dat niet waar is,” zei Lankford.
“Dus je uitspreken voor de rechten van individuen, een geloof hebben, van geloof veranderen of een geloof kiezen, zou een fundamenteel mensenrecht moeten zijn, of je nu in Tibet bent, een van de Oeigoeren bent of wie dan ook.”
Rep. Brad Sherman (D-Calif.), lid van de House Foreign Affairs Committee, zei dat het belangrijk is om de onderdrukking door de CCP aan te pakken.
“Ik wou dat ik erop had gewezen hoe de Oeigoeren worden onderdrukt en hoe zoveel andere religieuze groepen worden onderdrukt in China. Absoluut,” vertelde Sherman aan The Epoch Times tijdens het evenement.
Het rapport doet verschillende aanbevelingen aan de Amerikaanse regering, waaronder het verzoek aan het ministerie van Buitenlandse Zaken om China opnieuw aan te merken als een “land van bijzondere zorg” onder de International Religious Freedom Act (IRFA) van 1998.
Een andere aanbeveling betreft de coördinatie met internationale partners om sancties op te leggen aan Chinese functionarissen en entiteiten vanwege schendingen van godsdienstvrijheid.
Het rapport stelt voor dat het Congres wetgeving onderzoekt om de beperkingen aan te scherpen op het gebruik door China van technologieën die bijdragen aan mensenrechtenschendingen, om betaald lobbyen te verbieden door agenten die Chinese entiteiten vertegenwoordigen die de mensenrechten ondermijnen, en om China’s zorgen over godsdienstvrijheid aan de orde te stellen door middel van delegatiebezoeken, bijeenkomsten en hoorzittingen.
“Ondanks de escalerende bedreigingen voor de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging, zijn er reële mogelijkheden om een terugtrekking van deze fundamentele vrijheid af te wenden en, indien deze met energie en vastberadenheid wordt nagestreefd, te bevorderen,” zei Meir Soloveichik, vicevoorzitter van USCIRF, in een verklaring. “Godsdienstvrijheid is een duidelijke prioriteit van de Verenigde Staten.”
In een verklaring zei Stephen Schneck, voorzitter van de USCIRF: “De Amerikaanse regering moet standvastig blijven tegen deze bedreigingen van het universele recht op vrijheid van godsdienst.”
Generaal He Weidong, de derde bevelhebber van het Volksbevrijdingsleger (PLA) van communistisch China, en verschillende andere militaire leiders zijn naar verluidt gearresteerd in het kader van de militaire zuivering die het Chinese regime aan het doorvoeren is en die door een China-expert wordt omschreven als mogelijk een van de “gevaarlijkste ontwikkelingen in de wereld van vandaag”.
Het is onduidelijk of de leider van de Chinese Communistische Partij (CCP), Xi Jinping, of zijn politieke vijanden achter de vermeende zuivering zitten van de Fujian kliek, een van de twee groepen die als bondgenoten van Xi worden beschouwd. De mogelijkheid van het tweede scenario heeft de vrees doen ontstaan dat Xi agressiever zou kunnen worden op het internationale toneel als hij denkt dat hij op het punt staat zijn macht te verliezen.
He, de tweede vicevoorzitter van de Centrale Militaire Commissie (CMC) van de CCP en lid van het Politbureau van de partij, is niet meer in het openbaar gezien sinds 11 maart, toen hij de slotzitting van het Nationale Volkscongres (NPC) van dit jaar bijwoonde. Dit is de wetgevende macht van het Chinese regime en het hoogste staatsorgaan.
Gedurende deze twee weken waren He en de eerste vicevoorzitter van de CMC, Zhang Youxia, beiden aanwezig op een seminarie ter gelegenheid van de invoering van de anti-afscheidingswet door de CCP, 20 jaar geleden. De wet is gericht tegen zogenaamde Taiwanese separatisten. Ook werden ze niet gezien tijdens Xi’s bezoek aan China’s zuidwestelijke provincie Yunnan. Hun afwezigheid werd als ongebruikelijk beschouwd omdat dergelijke evenementen in het verleden werden bijgewoond door ten minste één van de twee vicevoorzitters van de CMC.
Zhao Lanjian, een voormalige onderzoeksjournalist in China die nu in de Verenigde Staten woont, vertelde onlangs aan The Epoch Times dat ten minste drie bronnen hem hadden bevestigd dat He op 11 maart werd gearresteerd.
Volgens Zhao Lanjian, die op 13 maart voor het eerst rapporteerde over He’s vermeende arrestatie op X, werd de PLA-generaal kort na de NPC-zitting meegenomen, kreeg hij vervolgens een hartaanval en werd hij vastgehouden in het 301 Hospital, een topziekenhuis van de PLA dat hooggeplaatste ambtenaren van de CCP behandelt. Het ziekenhuis wordt vaak genoemd in geruchten over politieke moorden binnen het Chinese regime.
Zhao Lanjian citeerde een van de bronnen en zei dat de CMC de toespraken van He als vicevoorzitter van de CMC, samen met documenten, foto’s en video’s waarbij hij betrokken was, aan het nakijken is om zijn invloed te verwijderen.
De informatie werd bevestigd door Cai Shenkun, een China Affairs commentator die eerder de verhalen over de ontslagen van de voormalige minister van Defensie Li Shangfu en admiraal Miao Hua naar buiten bracht.
In een YouTube livestream op 24 maart zei Cai dat de commandoleiders van de PLA op de hoogte zijn gebracht van He’s arrestatie.
Meer geruchten over arrestaties, afwezigheid
Naast He, zouden volgens Zhao Lanjian en Cai ook verschillende andere PLA-commandanten van de Fujian-factie onderzocht worden.
Zhao Lanjian zei dat He’s secretaris aan een onderzoek is onderworpen, mogelijk voor het lekken van informatie. Zhao Lanjian zei ook dat Zhao Keshi, voormalig hoofd van de Algemene Logistieke Afdeling van de PLA, en verschillende andere militaire commandanten uit de provincie Fujian, waar Xi 17 jaar verbleef voordat hij aan de macht kwam, gearresteerd zijn.
Op 25 maart zei Cai dat Lin Xiangyang, commandant van het Eastern Theater Command, op 24 maart werd gearresteerd voor het lekken van een “zogenaamd Taiwan Strait gevechtsplan”. Het is onduidelijk naar wie de informatie zou zijn gelekt.
Ondertussen deed de afwezigheid van minister van Defensie Dong Jun bij een plenaire vergadering van de Staatsraad eerder deze maand ook de wenkbrauwen fronsen.
Tot nu toe heeft Peking nog geen commentaar gegeven op de rapporten over de arrestaties of een verklaring gegeven voor de afwezigheid van Dong.
Het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken heeft vóór publicatie niet gereageerd op een vraag van The Epoch Times over waar de personen zich bevinden.
Ongekende interne strijd
Sinds Xi in 2012 aan de macht kwam, heeft de CCP-leider een grootschalige anti-corruptiecampagne gelanceerd. Volgens een recent niet-geclassificeerd document dat is gepubliceerd door het Amerikaanse Office of the Director of National Intelligence, zijn anno 2022 bijna 5 miljoen ambtenaren onderzocht en schuldig bevonden.
De campagne “weerspiegelt echter een door de partij gestuurde veiligheidscampagne, of een campagne gericht op politieke ontucht en ideologische onzuiverheid, vooral op de hoogste regeringsniveaus, in een poging om de binnenlandse controle en legitimiteit van de CCP te behouden,” aldus het rapport.
Xi’s beleid, met name zijn anti-corruptiecampagne en centralisatie van de macht, heeft vijanden gecreëerd binnen het regime. Het gaat om partijoudsten, zogeheten CCP-prinsen en een deel van de top van de PLA.
In de afgelopen twee jaar zijn een aantal hoge CCP-functionarissen en PLA-commandanten ontslagen of geschorst na hun onverklaarbare verdwijningen.
Sommige analisten hebben gezegd dat Zhang, die van de Shaanxi bende is, een andere factie die beschouwd wordt als Xi’s bondgenoot, mogelijk achter de recentere zuiveringen zit, die gericht waren tegen de Fujian-kliek.
Politiek commentator en China-expert Gordon Chang zei dat de geruchten over de arrestaties van He en Zhao Keshi “de gevaarlijkste ontwikkelingen in de wereld van vandaag zouden kunnen zijn,” omdat het PLA “er niet stabiel of loyaal uitziet voor de hoogste leider van China,” ongeacht wie er achter de zuiveringen zat en of de geruchten waar zijn.
“Het feit dat ze circuleren vertelt ons dat er elementen zijn die de Chinese heerser proberen te destabiliseren,” schreef Chang in een artikel dat op 19 maart in The Hill werd gepubliceerd.
“Een Xi die onder vuur ligt zou kunnen besluiten om uit te halen.”
In een interview met The Epoch Times zei Zhao Lanjian dat de laatste ontwikkeling suggereert dat de interne strijd binnen de CCP een “ongekend” niveau heeft bereikt.
Of Xi heeft zijn oude ondergeschikten “volledig in de steek gelaten” of “anti-Xi-krachten binnen het leger” elimineren Xi’s mensen, zei hij.
Zhao Lanjian zei dat de instabiliteit binnen de PLA betekent dat het leger niet in staat zal zijn om in de nabije toekomst een invasie in Taiwan te lanceren.
Shen Ming-Shih, onderzoeker aan het Taiwanese Institute for National Defense and Security Research en directeur van de afdeling nationaal veiligheidsonderzoek van het instituut, vertelde The Epoch Times dat de macht van Zhang lijkt toe te nemen met de rapportering van de ondergang van Xi’s volgelingen en de aanwezigheid van Zhangs bondgenoten op belangrijke militaire posities.
Shen zei dat terwijl Xi degenen afweert die hem willen verdrijven, de controle over het leger “cruciaal is geworden”.
Chi Yue-yi, een PLA-expert aan het Institute for National Defense and Security Research, zei dat hij gelooft dat Xi nog steeds gestaag zijn macht behoudt.
Hoewel er misschien “verschillende stemmen” zijn binnen de CCP- en PLA-klieken die tegen Xi zijn, lijken ze niet “genoeg om een anti-Xi-kracht te vormen”, vertelde hij aan The Epoch Times.
Cai zei op zijn YouTube livestream dat als de positie van de Chinese leider ernstig bedreigd zou worden, hij een oorlog zou kunnen beginnen in de Straat van Taiwan om de status quo te veranderen.
Luo Ya en Yi Ru hebben bijgedragen aan dit verslag.
De Europese Unie (EU) wees de eis van Rusland af om de sancties tegen zijn belangrijkste landbouwbank op te heffen af als onderdeel van een door de VS tot stand gekomen staakt-het-vuren met Oekraïne. Brussel zei dat de beperkingen van kracht blijven totdat Moskou zijn troepen volledig terugtrekt van het Oekraïense grondgebied.
Anitta Hipper, woordvoerster van de Europese Commissie, vertelde The Epoch Times op 26 maart in een verklaring per e-mail dat de sancties niet zullen worden versoepeld. Tenzij Rusland stopt met wat de EU omschrijft als zijn “ongeprovoceerde en ongerechtvaardigde agressie” tegen Oekraïne en zijn troepen terugtrekt.
“Het beëindigen van de ongeprovoceerde en ongerechtvaardigde agressie van Rusland in Oekraïne en de onvoorwaardelijke terugtrekking van alle Russische strijdkrachten op het gehele grondgebied van Oekraïne zou een van de belangrijkste voorwaarden zijn om de sancties aan te passen of op te heffen,” zei Hipper.
De verklaring van de EU volgde op een aankondiging van de Verenigde Staten op 25 maart dat Rusland en Oekraïne hadden ingestemd met een beperkt staakt-het-vuren in de Zwarte Zee. Volgens de overeenkomst zouden beide partijen zich ertoe verbinden de veiligheid van de scheepvaart te garanderen, het gebruik van geweld op zee te beëindigen en te voorkomen dat commerciële schepen voor militaire doeleinden worden gebruikt.
Kort na de aankondiging van de VS kwam het Kremlin echter met een eigen verklaring waarin het zijn goedkeuring hechtte aan de opheffing van een reeks sancties, met name die tegen de Rosselkhozbank (de Russische landbouwbank) en aanverwante financiële instellingen.
Moskou zei dat het staakt-het-vuren op zee pas van kracht wordt als Rusland weer toegang krijgt tot het wereldwijde banksysteem van de Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunications en toestemming krijgt om met minder beperkingen handel, financiën en havenactiviteiten uit te voeren.
Hipper zei dat door het afwijzen van deze voorwaarden, de EU gefocust blijft om Rusland onder druk te zetten en hun oorlogscapaciteit te verminderen. Ze zei dat de belangrijkste doelstelling van de EU een “rechtvaardige en duurzame vrede” is.
“De belangrijkste focus van de EU blijft het maximaliseren van de druk op Rusland, met behulp van alle beschikbare instrumenten, waaronder sancties, om het vermogen van Rusland om oorlog te voeren tegen Oekraïne te verminderen,” zei ze.
“Tegelijkertijd heeft de EU consequent inspanningen gesteund die de mondiale voedselzekerheid verbeteren. EU-sancties zijn op geen enkele manier gericht op de handel in landbouwgoederen, waaronder voedsel, graan en meststoffen, tussen Rusland en derde landen. Het beëindigen van de illegale aanvalsoorlog van Rusland tegen Oekraïne zou de grootste en meest blijvende positieve impact hebben op de wereldwijde voedselzekerheid.”
De Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy herhaalde dat standpunt in een toespraak op de avond van 25 maart, waarin hij Rusland beschuldigde van het geven van een verkeerd beeld van de voorwaarden van de wapenstilstand. Hij zei dat het opheffen van sancties nooit een onderdeel was van de staakt-het-vuren-overeenkomst, die tot stand was gekomen tijdens besprekingen in Riyad, Saudi-Arabië.
“We zien hoe de Russen al begonnen te manipuleren,” zei Zelenskyy. “Ze proberen nu al de afspraken te verdraaien en onze bemiddelaars en de hele wereld te misleiden.”
Zelenskyy zei dat Rusland, en niet Oekraïne, de voortgang van een breder staakt-het-vuren tegenhield.
“Ik wil iedereen er ook aan herinneren dat sinds 11 maart het Amerikaanse voorstel voor een volledig en onvoorwaardelijk staakt-het-vuren op tafel ligt – niet alleen op het gebied van energie-infrastructuur en in de Zwarte Zee maar overal,” zei Zelenskyy. “Het was Rusland die weigerde het te accepteren. Het is de houding van Rusland die deze oorlog verlengt.”
De Amerikaanse president Donald Trump, die de Amerikaanse diplomatieke inspanningen leidt om een einde te maken aan de oorlog in Oekraïne, zei dat Rusland het staakt-het-vuren mogelijk vertraagt.
“Ik weet het niet,” zei Trump tegen Newsmax in een interview op 25 maart. “Ik bedoel, ik zal het je op een gegeven moment wel laten weten…Ik denk dat Rusland wil dat er een einde aan komt, maar het zou kunnen dat ze treuzelen.”
“Zoals je weet, ik heb het door de jaren heen gedaan. Ik wil geen contract tekenen, ik wil in het spel blijven, misschien wil ik het niet…Ik weet het niet zeker. Maar ik denk dat Rusland graag wil dat er een einde aan komt, en ik denk dat Zelenskyy dat op dit moment ook wil.”
Trump merkte ook op dat beide partijen zware verliezen lijden, waarbij iedere week ongeveer 2.500 soldaten sneuvelen. Hij sprak de wens uit om een einde te maken aan het verlies van mensenlevens.
Zowel Kiev als Moskou hebben verklaard dat ze verwachten dat de Verenigde Staten elk staakt-het-vuren zullen afdwingen, terwijl ze allebei op hun hoede blijven of de ander zijn beloften wel zal nakomen.
Ondertussen onthulde de Europese Commissie op 25 maart een nieuwe “EU-strategie inzake paraatheid van de Unie”, die erop gericht is het vermogen van het continent te versterken om opkomende bedreigingen te voorkomen en erop te reageren – van natuurrampen en cyberaanvallen tot geopolitieke crisissen en potentiële gewapende agressie.
De strategie roept de EU-lidstaten op om hun voorraden van kritieke benodigdheden te vergroten en dringt er bij de burgers op aan om in noodgevallen minstens 72 uur aan essentiële benodigdheden bij de hand te hebben. Er worden ook 30 belangrijke acties beschreven om de systemen voor vroegtijdige waarschuwing te verbeteren. De continuïteit van essentiële diensten zoals gezondheidszorg en schoon water moet worden gegarandeerd en in alle sectoren moet er een cultuur van “paraatheid” worden gecreëerd.
Volgens een recent rapport van de Amerikaanse inlichtingendienst is corruptie een “endemisch kenmerk” van het communistische China vanwege het ondoorzichtige politieke systeem in de partijstaat en het gebrek aan controlemechanismen.
In het rapport, dat op 20 maart werd gepubliceerd door het Office of the Director of National Intelligence (ODNI), staat dat omkoping “de wettelijke inkomsten van een ambtenaar met vier tot zes keer verhoogt”.
Er wordt ook in vermeld dat de leider van de Chinese Communistische Partij (CCP), Xi Jinping, en zijn familie sinds 2012 meer dan 1 miljard dollar aan rijkdom hebben vergaard.
Sinds Xi in 2012 aan de macht kwam, is het moeilijker om informatie over corruptie onder CCP-functionarissen te verkrijgen, aldus het rapport. Het voegde eraan toe dat het geweten is dat Xi’s familie sinds vorig jaar miljoenen aan financiële investeringen aanhoudt.
De Intelligence Authorization Act van 2023 verplicht het ODNI om een niet-geclassificeerd rapport voor het grote publiek op te stellen over de rijkdom en corruptie van hooggeplaatste CCP-leiders. Minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio nam die eis op in het wetsvoorstel toen hij in de Senaat zat en vicevoorzitter was van de Senate Intelligence Committee.
Een voormalige Chinese provinciale ambtenaar zei dat het rapport om meer vraagt.
Du Wen, een voormalig uitvoerend directeur van het juridisch adviesbureau van Binnen-Mongolië, heeft in China 12 jaar gevangenisstraf gekregen wegens omkoping. Hij zei dat hij slechts een zondebok was voor een factie die verslagen was in een machtsstrijd.
De voormalige ambtenaar vertelde The Epoch Times dat hij het in het rapport genoemde getal van “miljoenen” met betrekking tot Xi’s huidige rijkdom moeilijk te geloven vond. Hij zei dat hij in China had gehoord dat Xi’s royalty’s voor “Xi Jinping Thought”, Xi’s weergave van marxisme-leninisme doctrines, dat bedrag ver overschreden.
Du Wen zei dat uitgeverijen die eigendom zijn van de CCP Xi zeer hoge royalty’s betalen en dat de boeken op alle partijniveaus verplicht moeten worden gekocht.
“De corruptie van de Chinese Communistische Partij is overal,” zei hij. “Onder het vaandel van de proletarische revolutie namen ze de politieke macht over.”
“Daarna was hun betrachting niet om de armen rijk te maken, noch om de ‘gemeenschappelijke welvaart’ te bereiken waar Xi naar verwijst, maar wel om al het geld in de zakken van de partijfunctionarissen te stoppen.”
Het ODNI rapport merkt op dat in China de hoge partijfunctionarissen de winnaars voor licenties en contracten kunnen ‘kiezen’. De rang van een functionaris is direct gekoppeld aan zijn autoriteit en zijn toegang tot macht en informatie. Autoriteiten functioneren dus volgens een patroon van omkopen om macht te verkrijgen en nadien, eenmaal men aan de macht is gekomen, steekpenningen aannemen.
Du Wen is het eens met het rapport wat betreft de corrupte aard van het communisme. Hij beschrijft het als “een boom die consequent slechte vruchten draagt”.
Paul Berkowitz, een China-expert en voormalig assistent van het Congres, zei dat het ODNI rapport een “eerste stap” is en “een bewijs” is dat sommige Amerikaanse regeringsfunctionarissen, waaronder Rubio, de zwakte van CCP functionarissen inzien en “niet bang zijn om ze bekend te maken”.
“Rubio, in zijn genialiteit, begrijpt de communisten als geen ander,” vertelde hij aan The Epoch Times. “Hij begrijpt dat hun achilleshiel hun rijkdom is.”
Berkowitz zei dat het blootleggen van de aan corruptie gekoppelde rijkdom van hoge CCP-functionarissen hun hypocriete imago als “dienaren van het volk” onderuit haalt.”
Berkowitz is het eens met Du’s beoordeling van het rapport. Naar zijn mening had de gepubliceerde versie meer specifieke informatie moeten onthullen over de rijkdom van CCP-leiders in de Verenigde Staten, om zo een sterkere afschrikkende werking te hebben.
Hij is ook van mening dat het rapport daardoor minder krachtig is en dat de kracht van het rapport daardoor niet de consensus weerspiegelt die in Washington bestaat over de dreiging van de CCP voor het Chinese volk en voor de Verenigde Staten.
“De CCP mikt bewust en actief op Amerikanen en doodt hen door middel van fentanyl,” zei Berkowitz. “Het wordt niet [gedaan door] een paar losgeslagen criminelen binnen China. Dit is allemaal goedgekeurd.”
“Deze hele operatie is goedgekeurd door de Communistische Partij, net als het vermoorden van Falun Gong-beoefenaars en het verwijderen van hun organen.”
Fentanyl overdosis is de belangrijkste doodsoorzaak voor Amerikanen van 18 tot 45 jaar, en is verantwoordelijk voor de dood van meer dan 200 Amerikanen per dag.
In 2024 publiceerde het House Select Committee on the Chinese Communist Party (een sub-comité van het Amerikaanse parlement) bewijs dat de CCP de export van illegale chemicaliën voor de productie van fentanyl mogelijk maakte en aanmoedigde door middel van belastingvoordelen. De korting, die voor sommige fentanylprecursoren kan oplopen tot 13 procent, is lucratiever dan die voor andere producten, die meestal minder dan 10 procent bedraagt.
President Donald Trump heeft 20 procent extra heffingen ingesteld op alle in China geproduceerde goederen om de CCP aan te moedigen de productie van fentanyl-precursoren te beteugelen. Deze precursoren worden vervolgens gebruikt om illegale fentanyl te maken in Mexico, voordat het via de zuidelijke grens de Verenigde Staten wordt binnengebracht. Peking noemde fentanyl het “eigen probleem van de Verenigde Staten” en de daaraan verbonden tarieven “chantage”.
In China heeft de CCP Chinese burgers vermoord om hun organen te verkopen. Vervolgde Falun Gong-beoefenaars – die meditatie beoefenen en de principes van waarachtigheid, mededogen en tolerantie aanhangen – zijn de voornaamste bron van organen geweest, volgens het in Londen gevestigde China Tribunaal, een onafhankelijk orgaan dat de kwestie heeft onderzocht. In de afgelopen jaren heeft de CCP haar misdaden uitgebreid naar Oeigoeren en andere gewetensgevangenen.
Selectieve corruptiebestrijding
Van 2012 tot 2022 heeft het disciplinaire orgaan van de CCP volgens het rapport ongeveer 5 miljoen ambtenaren onderzocht op corruptie en daarvan 4,7 miljoen veroordeeld, oftewel 94 procent.
Li Chuanliang, een voormalige vice-burgemeester in de Chinese noordoostelijke provincie Heilongjiang, was een doelwit van het onderzoek. Hij nam in 2017 ontslag en vluchtte een jaar later uit China. Peking probeerde hem in 2020 via Interpol te laten uitleveren. Hij nam een advocaat onder de arm en het lukt hem om het arrestatiebevel dat tegen hem was uitgevaardigd ongedaan te maken.
In oktober 2024 rapporteerden Chinese media dat een rechtbank meer dan 400 miljoen dollar van Li in beslag had genomen, die Li zou hebben verduisterd toen hij in China was. Li zei dat het nieuws een vergelding was voor zijn kritiek op de CCP in interviews met de media in de Verenigde Staten.
Li zei dat het ODNI rapport corrupte activiteiten koppelt aan de rijkdom van de hoge CCP functionarissen. Hij voegde eraan toe dat het rapport accuraat is in zijn verslag over de corrupte aard van de CCP.
Hij zei dat toen hij in China was, de disciplinaire afdeling van de CCP hem elk jaar controleerde. Hij zei dat ze veel Chinezen openlijk hebben bedreigd en hen hebben verteld dat ze de macht hebben om iedereen als corrupt te bestempelen.
“Mijn eigen ervaring zegt me dat er geen gerechtelijk proces nodig is,” zei hij tegen The Epoch Times. “De conclusie dat ik corrupt ben, is al getrokken. Of je het misdrijf nu wel of niet hebt gepleegd, je bent al veroordeeld voor diefstal.”
Daarom, zei Li, worden Chinese ambtenaren het doelwit van corruptie om andere redenen. Een corrupte ambtenaar zou beschermd worden in het communistische systeem als zijn netwerk hem zou beschermen; een eerlijke ambtenaar zou als corrupt worden bestempeld als die ambtenaar de persoon aan de macht zou beledigen, vooral diegenen die verantwoordelijk zijn voor discipline.
Dergelijke “selectieve anti-corruptie” campagnes maken corruptie tot een onoplosbaar probleem in het CCP systeem, zei hij.
Een vertraagde publicatie
De publicatie van het ODNI rapport werd meer dan een jaar uitgesteld. Het moest in december 2023 uitkomen, een jaar nadat de wet was aangenomen als onderdeel van de autorisatie van de nationale defensiebegroting voor dat jaar.
De wet bepaalde dat ODNI moest coördineren met het ministerie van Buitenlandse Zaken om het niet-geclassificeerde rapport beschikbaar te maken voor het Amerikaanse publiek.
Du vermoedde een achtergrond voor de vertraagde vrijgave van het rapport.
“Het proces verliep misschien niet vlekkeloos; het rapport zag pas het daglicht na een aantal krachtmetingen,” zei hij.
Berkowitz, die al drie decennia werkzaam is op Capitol Hill, zei dat hij gelooft dat de vertraging het gevolg kan zijn van communistische infiltratie in federale agentschappen en angst onder bureaucraten in de Amerikaanse buitenlandse beleidsgemeenschap.
“Ze verzinnen altijd wel een reden om iets niet te doen. Het was altijd niet het juiste moment. Dat heb ik altijd gehoord,” zei hij over het ministerie van Buitenlandse Zaken, eraan toevoegend dat het agentschap altijd wel een reden gaf om toegevingen te doen aan de CCP, bijvoorbeeld om te helpen met de oorlog tussen Rusland en Oekraïne.
Berkowitz is hoopvoller nu het ministerie van Buitenlandse Zaken een leider heeft die communistische regimes begrijpt. Volgens hem moet Rubio het rapport terugsturen en vragen om een grondigere versie waarin de corruptie van alle in de wetgeving genoemde personen aan bod komt: “de Algemeen Secretaris van de Chinese Communistische Partij en hoge leidinggevende functionarissen in het Centraal Comité, het Politburo, het Permanent Comité van het Politburo en alle andere regionale partijsecretarissen.”
The Epoch Times nam contact op met ODNI en het ministerie van Buitenlandse Zaken voor commentaar, maar ontving voor publicatie nog geen antwoord.
Als je in je plaatselijke natuurvoedingswinkel rondkijkt, zul je zeker schappen vol met oude granen tegenkomen. Eenkoorn, emmertarwe en spelt zijn allemaal oude tarwesoorten. Dankzij gepassioneerde boeren en wellness-koks beleven ze een heropleving. Deze granen brengen een gevoel van genot in de keuken en een band met de charmes van het verleden.
In tegenstelling tot moderne, conventionele tarwe, die selectief is gekweekt voor een hoge opbrengst en sterke gluten, blijven historische granen dichter bij hun oorspronkelijke vorm met weinig verandering in de loop van duizenden jaren. Daardoor zijn ze rijker aan voedingsstoffen en bevatten ze meer antioxidanten, vooral carotenoïden, vitamine E en B-vitamines.
Hun glutenstructuur is ook fundamenteel anders dan die van moderne tarwe. Eenkoorn, emmertarwe en spelt bevatten zwakkere vormen van gluten die gemakkelijker afbreken. Sommige mensen zeggen dat ze makkelijker te verteren zijn dan moderne tarwesoorten, maar de resultaten van de onderzoeken hierover lopen uiteen. Sommige onderzoeken suggereren dat een lager gehalte aan enzymremmers of FODMAPS (complexe koolhydraten die spijsverteringsproblemen kunnen veroorzaken bij gevoelige mensen) in oude granen ervoor kan zorgen dat ze makkelijker te verteren zijn – vooral als er zuurdesem van wordt gemaakt.
Als de belofte van voedzamere bakwaren nog niet genoeg is, is er nog een andere grote aantrekkingskracht: hun ongeëvenaarde smaak. Deze oude granen leveren verschillende smaken en veel voedingsstoffen.
Als je ooit hebt gekookt met farro, het zachte Italiaanse graan dat wordt gebruikt in soepen en andere traditionele gerechten, dan heb je gekookt met historische tarwe. Eenkoorn, emmertarwe en spelt worden samen farro genoemd en onderscheiden zich alleen door de grootte van de afzonderlijke korrel, ook wel bes genoemd. De kleinste van de drie korrels is eenkoorn, of farro piccolo, terwijl emmertarwe bekend staat als farro medio en spelt als farro grande. Hoewel farro traditioneel in zijn geheel wordt gekookt, net als zilvervliesrijst, kun je de bessen ook malen of er bloem van kopen om mee te bakken.
Eenkoorn
Eenkoorn (Triticum monococcum), door wetenschappers beschouwd als de eerste tarwe in de natuur, wordt al 10.000 jaar gebruikt in het menselijke dieet. Het graan was van cruciaal belang als basisgewas voor de vroege landbouw en onderzoekers hebben het gevonden op vroege neolithische vindplaatsen in de vruchtbare sikkel (Wikipedia: de vruchtbare sikkel, ook de vruchtbare halvemaan genoemd, is een gebied in het Midden-Oosten, dat (delen van) het huidige Egypte, Israël, Palestina, Jordanië, Koeweit, Libanon, Syrië, Irak, Iran en Turkije omvat. De term wordt meestal gebruikt om het gebied aan te geven waarvan archeologisch is vastgesteld dat er reeds zeer vroeg akkerbouw ontstond.)
Koks waarderen dit kleine, gouden graan om zijn zoete, nootachtige smaak en zachte textuur. De zwakke glutenstructuur van het graan werkt in het voordeel van de bakker: het produceert malse cakes, snelle broden en koekjes met een fijne kruimel. Eenkoorn bevat ook veel voedingsstoffen. Het is rijker aan antioxidanten, bètacaroteen, B-vitamines en eiwitten dan moderne tarwe. Het is bijzonder rijk aan luteïne, een krachtige antioxidant die de gezondheid van de ogen ondersteunt.
Eenkoorn is ideaal voor het maken van zachte cakes, snelle broden en koekjes met een fijne kruimel. yengeceovgu/Shutterstock
Emmertarwe
Emmertarwe (Triticum dicoccum) werd ongeveer 9000 jaar geleden voor het eerst verbouwd in de vruchtbare sikkel. Het was een belangrijk gewas in het oude Egypte, waar het werd gebruikt voor bier en broodbereiding. Het speelde ook een rol in de Romeinse keuken.
Emmertarwebessen hebben een stevige, taaie textuur en een zachte, nootachtige smaak. Ze zijn perfect voor pilafs, soepen en salades. Emmertarwe meel heeft een zachte, delicate zoetheid die goed werkt in koekjes en snelle broden. Net als ander meel van oude granen bevat het minder gluten dan moderne tarwe en is het minder elastisch. Hierdoor werkt het goed in crackers en pannekoeken, maar wil je het misschien combineren met tarwemeel bij het bakken van brood. Emmertarwe bevat een rijk mineralenprofiel en is een betere bron van vitamine B2 (riboflavine) en vitamine E dan moderne tarwe.
Emmertarwebessen kunnen worden toegevoegd aan pilafs, soepen en salades. CalypsoArt/Shutterstock
Spelt
Spelt (Triticum spelta) heeft ook wortels die teruggaan tot het begin van de landbouw. Het werd op grote schaal verbouwd in middeleeuws Europa, waar het werd gebruikt in broden en pap.
Spelt heeft een rustieke textuur en een zoete, licht nootachtige smaak. Speltbloem is een prima vervanger voor moderne tarwebloem, hoewel de zwakkere glutenstructuur zorgt voor dichtere en iets brokkeligere bakwaren.
Net als eenkoorn is spelt een krachtpatser op het gebied van voeding. Het is rijk aan vezels en eiwitten en bevat meer antioxidanten, B-vitamines en mineralen dan moderne tarwe.
Bakken en koken met oude granen
Door het ontdekken van oude granen kun je experimenteren met nieuwe smaken en texturen terwijl je zowel de diversiteit in je dieet als de voedingsstoffen dichtheid ervan verbetert. Als je gewend bent om met tarwe te bakken, moet je een paar aanpassingen doen voordat je met oude granen aan de slag gaat. Je zal je recepten moeten aanpassen aan de unieke eigenschappen van de oude granen, zoals hun glutenstructuur of hoe snel ze water absorberen. Natuurlijk zijn er geen aanpassingen nodig als je recepten gebruikt die op basis van deze granen zijn ontwikkeld.
Eenkoorn heeft bijvoorbeeld een zachtere glutenstructuur en produceert plakkerig deeg. Je moet ook ongeveer 20 tot 30 procent minder water en vet gebruiken als je moderne tarwerecepten omzet naar eenkoorn. Door de zwakke glutenstructuur vereist eenkoorn brood een delicate behandeling en kan het het beste gebakken worden in vormen, zoals een broodvorm, in plaats van vrije vormen. Ook spelt heeft minder vloeistof nodig dan moderne tarwe en hoewel het geen kleverig deeg produceert zoals eenkoorn, heeft speltdeeg de neiging om uit te spreiden.
Als je net begint met deze oude granen, zoek dan naar recepten die speciaal voor deze granen zijn ontwikkeld. Recepten die speciaal zijn ontwikkeld voor oude granen benadrukken hun beste eigenschappen en helpen je hun unieke eigenschappen te begrijpen. Het is een manier om het graan te leren kennen voordat je gaat experimenteren.
Welke geneeskunde is veilig, effectief, gratis en vereist slechts een subtiele verschuiving in perspectief? We nodigen je uit om de verwaarloosde link tussen deugd en gezondheid te verkennen – ‘Deugdzame Geneeskunde’.
Op 61-jarige leeftijd geniet Ursula Dusolt van een rustig leven in Duitsland, waar ze omringd wordt door een zorgzame echtgenoot, drie bloeiende kinderen en zes gezonde kleinkinderen. De weg naar geluk verliep echter niet van een leien dakje: “Ik had eigenlijk helemaal niets,” herinnert ze zich.
Tientallen jaren vocht ze tegen verlammende angsten en depressies.
Dusolt werd al vanaf haar tweede jaar door een man misbruikt – een trauma dat geen enkel klein meisje zou mogen meemaken. De ervaringen plantten onbewust gevoelens van machteloosheid en verdriet die in de adolescentie dieper werden en op volwassen leeftijd in een depressie veranderden. Ze voelde zich niet gewaardeerd, onbemind en had geen doel meer in haar leven.
Ondanks haar huwelijk bleef het gevoel van hopeloosheid aanhouden. “Ik ademde maar leefde niet echt,” zei ze. Toch ging ze door uit verantwoordelijkheidsgevoel voor de opvoeding van haar kinderen.
“Op 44-jarige leeftijd waren mijn kinderen tieners en verloor ik alle hoop en vertrouwen dat mijn situatie ooit zou verbeteren.” De zelfmoordgedachten, die haar al jaren achtervolgden, werden sterker. “Ik wilde gewoon vrede en verlichting van het ondraaglijke gewicht van mijn bestaan,” zei ze.
Voordat ze er iets aan kon doen, bracht de jongere broer van Dusolt – die ze al jaren niet meer had gezien – haar een bezoek uit Zuid-Afrika. “Hij nodigde me uit voor een etentje – een gebaar dat mijn leven zou veranderen,” vertelt ze.
Tijdens het diner gaf de broer van Dusolt haar een boek. Ze begon het boek te lezen toen ze thuis kwam en kon niet meer stoppen.
Een lang vergeten woord steeg op in haar hart: hoop.
De innerlijke en uiterlijke transformatie
De naam van het boek was “Zhuan Falun”, de belangrijkste tekst van Falun Gong, een spirituele praktijk die geworteld is in de boeddhistische traditie.
Het boek gaf Dusolt een kompas, waarmee ze door de innerlijke chaos en angst die ze ervoer kon navigeren door gebruik te maken van de principes waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. De praktijk benadrukt het belang van spirituele cultivatie door zelfreflectie en door zichzelf te vereenzelvigen met deze deugden.
Dusolt ervoer al snel een diepgaande transformatie. Ze leerde naar binnen te kijken, negatieve aspecten in zichzelf los te laten en tijdens dit proces openbaarde haar ware aard zich.
“In werkelijkheid is mijn karakter van nature levendig, energiek en actief,” zei ze, ”maar de pijn [van depressie] beroofde me steeds meer van deze eigenschappen.”
Na verloop van tijd leerde ze de dingen rustig te bekijken en ontwikkelde ze een positieve instelling in elk aspect van haar leven. Terwijl ze de zware last van hopeloosheid losliet, verbeterde haar lichamelijke gezondheid opmerkelijk. De slopende pijn in haar benen en haar hoofd die haar jarenlang hadden geteisterd – de voortdurende metgezellen van haar mentale lijden – verdwenen. Het belangrijkste was dat haar zelfmoordgedachten volledig verdwenen.
Ze voelde zich sterker, sliep beter en kon meer huishoudelijk werk aan – ze begon zelfs weer te lachen.
Met dank aan Ursula Dusolt
Hoop op genezing
“Hoop is het geloof dat je toekomst beter zal zijn dan vandaag en dat je de kracht hebt om dat waar te maken,” vertelde Chan Hellman, directeur van het Hope Research Center aan de Universiteit van Oklahoma, aan The Epoch Times.
Hellman zei dat de herontdekking van spiritualiteit in het geval van Dusolt haar een gevoel van betekenis, doel en verbondenheid gaf, waardoor ze dat sprankeltje hoop terugvond, ook al was ze dat al tientallen jaren kwijt. Haar mentaliteit veranderde van pessimistisch en ontwijkend naar optimistisch en doelgericht.
“Alles begint met hoop,” zei hij.
De reis van Dusolt weerspiegelt een groeiend aantal onderzoeken naar de invloed van hoop op de gezondheid.
Hellman bevestigt dat duizenden wetenschappelijke onderzoeken nu bevestigen dat hoop pijn verlicht en depressie, angst en zelfmoordgedachten vermindert. Als mensen hoopvol zijn, zijn ze eerder geneigd om zich een betere toekomst voor te stellen en daar naartoe te werken, wat gevoelens van hulpeloosheid en hopeloosheid vermindert.
De verandering in perspectief heeft tastbare en significante gevolgen voor de gezondheid. Een Harvard-studie met bijna 13.000 deelnemers toonde aan dat mensen met veel hoop 43 procent minder depressie hadden, 16 procent minder sterfte (allerlei oorzaken) en 12 procent minder kans op kanker vergeleken met mensen met weinig hoop.
Volgens de auteurs van de studie kunnen interventies op het gebied van hoop helpen om “sterfgevallen door wanhoop” te verminderen en de volksgezondheid in verschillende bevolkingsgroepen te verbeteren.
Illustratie door The Epoch Times.
De spirituele dimensie van hoop
Hoop wordt vaak beschreven als een cognitief proces waarbij doelen, paden en wilskracht een rol spelen. Hellman illustreerde dat het doel je bestemming is. De paden zijn de verschillende routes die je kunt nemen, waarvan sommige misschien omwegen vereisen als er obstakels opduiken. Wilskracht is geloven dat je vooruit kunt, zelfs als het moeilijk wordt. Hellman zei echter dat er een meer transcendente, bijna mystieke kwaliteit kan zijn in hoe hoop zich manifesteert, vooral in tijden van diepe wanhoop.
Everett Worthington, emeritus hoogleraar aan de Virginia Commonwealth University en een vooraanstaand expert op het gebied van hoop en vergeving, benadrukte dat religieus geloof en spiritualiteit een uniek doel en wilskracht bieden omdat ze zich vaak richten op eeuwige dingen, zoals God en het hiernamaals. De nadruk ligt niet op het bereiken van iets op dit moment, maar “op een zelfverzekerde toewijding aan welzijn voorbij het hier en nu,” vertelde hij The Epoch Times.
Onderzoek toont aan dat deelnemen aan religieuze praktijken, zoals het lezen van geschriften en erediensten, de hoop kan versterken en een basis kan bieden voor veerkracht, ongeacht de religieuze denominatie.
De spirituele dimensie van hoop wordt vooral duidelijk in het geval van een terminale ziekte. Michael Barry, auteur en voormalig directeur pastorale zorg bij Cancer Treatment Centers of America, was getuige van de kracht van hoop in het genezingsproces. “Veel van mijn patiënten waren patiënten in een vergevorderd stadium, vaak met weinig of geen hoop op overleven, laat staan op een betere toekomst,” vertelde hij The Epoch Times.
“Veel van de geneeskunde is gehuld in mysterie,” zei Barry, omdat sommige patiënten die hoop hielden opmerkelijke remissies doormaakten. Hij vertelde over een geval van een parochiaan bij wie een tumor in de ruggengraat was vastgesteld. Nadat hij met de man had gebeden, ervoer de parochiaan een diep gevoel van warmte die zijn lichaam omhulde. De volgende dag ging hij naar zijn dokter en ontdekte dat de tumor verdwenen was – wat de medische wetenschap beschouwt als een “spontane remissie” of, meer in de volksmond, een “medisch wonder”.
“ Zowel hij als ik wisten dat God een gebed had verhoord,” zei Barry. “Hoop brak het lijden niet. God deed dat.”
Voor Barry is het cultiveren van hoop nauw verweven met spiritualiteit. “Het leven draait niet om het vermijden van lijden,” zei hij. “Het gaat er veeleer om dat we erop vertrouwen dat God ons tijdens het lijden zal troosten, steunen en ons zal verlossen, hetzij in dit leven, hetzij in het volgende.”
Het licht vinden
Hellman, die al meer dan 15 jaar onderzoek doet naar hoop, benadrukt dat hoop een mentaliteit en een vaardigheid is die aangeleerd en gevoed kan worden – niet een persoonlijkheidskenmerk dat sommige mensen hebben en anderen niet.
In het geval van Dusolt werd meditatie – een belangrijk aspect van haar spirituele lessen – een krachtig medium om hoop te cultiveren.
“Midden in de chaos is het moeilijk om je te concentreren op een weg voorwaarts”, legt Hellman uit. “Mindfulness stelt ons in staat om onze geest tijdelijk tot rust te brengen en door de chaos heen een weg vooruit te zien,” zei hij.
“Hoop is niet het licht aan het einde van de tunnel. Hoop is het licht vinden in de tunnel.” Het is vaak gewoon een kwestie van identificeren wat binnen onze controle ligt en haalbare doelen stellen, waardoor we de mogelijkheden en de kracht kunnen ontwikkelen die hoop vormgeven.
Voor Dusolt uitte dit zich in een dagelijkse gewoonte van zelf-bevestiging. Ze begint nu elke dag met: “Wat er ook komt, ik zal er goed mee omgaan.” Deze eenvoudige herinnering weerspiegelt haar acceptatie van de onzekerheden van het leven en haar vertrouwen in hoe ermee om te gaan – de essentie van hoop in actie.
Verder is hoop een sociaal geschenk dat kan worden ontvangen en gegeven, volgens Hellman. Hij herinnerde zich een moment uit zijn leven toen hij als dakloze tiener door een leraar werd aangemoedigd: “Chan, het komt goed met je.” Deze woorden gaven hem een gevoel van hoop, dat hem door moeilijke omstandigheden heeft geholpen. Deze ervaring toonde aan dat hoop besmettelijk is – het kan in anderen worden gekoesterd door hun toekomstgerichte uitspraken te herkennen, aanmoediging te bieden en verhalen van veerkracht en doorzettingsvermogen te delen.
Dusolt heeft nu zes kleinkinderen en doet vrijwilligerswerk in de plaatselijke kleuterschool en bibliotheek. Ze reist vaak met haar man en brengt tijd door in de natuur. Ze heeft ook een hobby ontwikkeld in natuurfotografie, wat haar nog meer geduld en mindfulness heeft bijgebracht.
“Ik begon mijn ware leven op 44-jarige leeftijd. Ik begon echt mijn bestaan te ervaren en wat het leven inhoudt,” zei ze.
Het lijkt een boude bewering, maar de Westerse mainstream—politici, academici, kunstenaars, pedagogen, opiniemakers, journalisten, etc.—hangt voor een groot stuk de denkwijze van Karl Marx aan. Daarmee bedoel ik niet dat ze het communisme prediken, of zelfs maar dat ze Marx zouden gelezen hebben—dit is grotendeels irrelevant. De dialectische denkwijze van Marx heeft zich de afgelopen eeuw via academici en intellectuelen verspreid naar allerlei takken van de maatschappij, tot het punt dat ze heden gemeengoed geworden is. De meeste mensen hebben er geen idee van hoezeer het dialectische denken het sociale weefsel doordrongen heeft—en langzaam aan stukken rijt. En dus is het tijd voor een ontwaken.
Wat is de Marxiaanse dialectiek? Marx stelde dat de menselijke geschiedenis gedreven wordt door klassenstrijd. Hij stelde het als volgt: een bepaalde economie creëert een klasse van rijken en een klasse van armen, de armen komen in opstand tegen de rijken, er volgt een grote revolutie, en vervolgens ontstaat een nieuwe economie. Het proces herhaalt zich keer op keer, en dit is de dialectiek.
Maar Marx was ook een utopist: hij beweerde dat wanneer de revolutie het kapitalisme omver zou werpen, het communisme het einde van de dialectiek zou inluiden. Het communisme zou een wereld van overvloed, gelijkheid, en vrede brengen; een maatschappij zonder klassen—en dus ook zonder klassenstrijd. Deze communistische belofte heeft met de val van de Sovjet-Unie haar glans grotendeels verloren. Daar staat tegenover dat de dialectische visie aan invloed heeft gewonnen, vooral dan omdat ze ongelijkheid aankaart, en de aandacht vestigt op sociaal achtergestelde en onderdrukte groepen. Dit geeft haar een grote morele aantrekkingskracht—de dialectiek is namelijk dé basisidee achter de progressieve stroming. Maar de empathische boodschap ten spijt, schuilt er een giftige adder onder het gras. Die zit verweven in de drie premissen van de Marxiaanse dialectiek:
1) De vervreemdingstheorie, die stelt dat we allemaal egoïstische wezens zijn. Vervreemd van onze aangeboren sociale aard en gevangen in een staat van vals bewustzijn, zijn we erop uit om elkaar te onderdrukken en uit te buiten.
2) Het determinisme van Marx, dat stelt dat het menselijk gedrag bepaald is door de klasse waartoe men behoort (economische situatie).
3) De overtuiging dat zinvolle sociale verandering alleen tot stand komt door een volledige “omverwerping” van het huidige systeem. Zoals Marx het stelde: “De communisten … verklaren openlijk dat hun doel slechts bereikt kan worden door de gewelddadige omverwerping van iedere tot nu toe heersende maatschappelijke orde.”
Hieruit is af te leiden dat de dialectiek alleen met negatieve variabelen werkt. Marx maakte dit heel duidelijk: hij dreef de spot met initiatieven om de maatschappij te verbeteren. Deze kunnen de bestaande vervreemding helemaal niet verhelpen, redeneerde hij, aangezien deze remedies allemaal voortkomen uit een vervreemd bewustzijn, en dus alleen in nog meer vervreemding resulteren. Het enige wat de mens uit zijn vals bewustzijn kon schudden, was de gedachte aan revolutie—dit was het ontwaken van het echte, “menselijke” bewustzijn, stelde hij. Het is een uiterst waanzinnige cirkelredenering: alles wat je kan bedenken is het product van een vals bewustzijn, behalve de gedachte om alles omver te werpen.
En hier zit het probleem: de Marxiaanse dialectiek vereist dat de klassenstrijd escaleert, zodat er een grote revolutie ontstaat die ons allen bevrijd. Dit wil zeggen dat iedere maatregel die de maatschappelijke vrede en welvaart bevordert, de dialectiek tegenwerkt. Een tevreden bevolking zal de bestaande orde immers niet willen omverwerpen. En dus zal de dialectiek de sociale onvrede willen doen toenemen. En daar is ze heel goed in.
Omdat de dialectiek geen positieve variabelen in rekening brengt, kan het niet anders dan successen te verklaren als het resultaat van uitbuiting en onderdrukking. Op deze manier ondermijnt de dialectiek handig alle argumenten die er bestaan om zich te schikken in de huidige stand van zaken, hoe goed die ook moge zijn. Niemand mag trots zijn op welke prestaties dan ook, omdat deze alleen maar bereikt zijn door anderen te onderdrukken; en geen verliezen zijn acceptabel, omdat deze het altijd resultaat zijn van “ongelijkheid,” dat wil zeggen: onderdrukking en uitbuiting.
Marx richtte zich op economische ongelijkheid, maar de dialectische methode is sindsdien toegepast op vrijwel elk facet van de samenleving, van nationale identiteit, ras, en geslacht, tot filosofie, moraal, kunst, én onderwijs. Mannen en vrouwen zijn niet langer samenlevende wezens die elkaar aanvullen, maar twee soorten verwikkeld in een machtsstrijd; rassen kunnen niet samenleven, want het zijn strijdende klassen; cultuur is niet langer te bewonderen, maar wordt gezien als een expressie van klassenheerschappij; zeden en tradities moeten niet worden eerbiedigd, want het zijn instrumenten van onderdrukking; enzovoort. Alles wordt herkaderd als een klassenstrijd, een machtsstrijd. En dat is het enige wat de dialectiek in feite doet: sociale relaties herkaderen als een klassenstrijd.
Wanneer zich een specifiek probleem voordoet in de maatschappij zal de dialectiek alle persoonlijke factoren loskoppelen van het probleem en vervangen door klassenfactoren (het menselijk gedrag wordt immers bepaald door de klasse waartoe de betrokkenen behoren). Ieder specifiek probleem wordt op die manier herkaderd als een manifestatie van maatschappij-grote dialectische fenomenen die betrekking hebben op hele klassen. Deze complicatio ad colossalem koppelt daarmee zoveel variabelen aan ieder specifiek probleem dat het onmogelijk wordt om nog met normale middelen tot een oplossing te komen.
Misschien is het best geïllustreerd met een imaginair maar herkenbaar voorbeeld. Het welvarende land Utilia heeft veel immigranten uit het relatief arme land Atolia. Onder de migranten vormt zich een criminele bende die een hele wijk terroriseert, en de situatie ontwikkelt zich van kwaad tot erger. Er is sprake van intimidatie, berovingen, geweldplegingen, misschien gebeuren er nog ergere dingen. Vele buurtbewoners zijn bang om het huis te verlaten, zeker na zonsondergang, en zelfs overdag is het niet veilig meer. Op een persconferentie kondigt een wetshandhaver, Mevr. Morris, aan dat de stad heeft besloten om de bende eens en voor altijd op te rollen. Om de vastberadenheid van de stad te benadrukken, gebruikt ze harde taal, en ze sluit haar toespraak af met “we zullen dit Atolisch krapuul van onze straten ruimen.” Iedereen uit de getroffen wijk, inclusief Atoliërs, juicht instemmend want het gevaar waar ze dagelijks voor moeten oppassen zal gauw tot het verleden behoren. Hoe vlugger, hoe liever!
Maar de dialectiek bekijkt de zaak heel anders. Aangezien successen voortkomen uit onderdrukking, rust op alle Utilianen, als inwoners van een rijk land, een onuitgesproken beschuldigende last, terwijl Atoliërs … omdat hun land arm is, moéten ze wel een onderdrukte klasse zijn, en de onderdrukten zijn per definitie de kampioenen van de revolutie. Dit zijn de staalharde vooroordelen die de dialectiek hanteert.
Omdat de dialectiek geen individuen ziet maar enkel klassen, zullen dialectici de uitspraak van Mevr. Morris interpreteren alsof deze betrekking had op een hele bevolkingsklasse. In plaats van zich te richten op de kwestie van de losgeslagen criminaliteit, zullen dialectische journalisten schrijven: “Morris noemt Atoliërs uitschot.” De dialectici kunnen haar niet begrijpen: “Morris durft wel—zomaar alle Atoliërs uitschot noemen!” Het is helemaal niet wat Mevr. Morris zei, noch bedoelde, maar het is zeker wél wat de dialectici hoorden: ze noemde een hele klasse uitschot. Het zal hun gedachten helemaal domineren. “Zie daar,” zeggen ze, “de klassenonderdrukking steekt zijn smerige kop op!” Het bevestigt hun wereldbeeld, en ze vinden het maar niets. Een professioneel dialecticus zal op tv betogen dat het wel “duidelijk” is dat Mevr. Morris niet gedreven wordt door een gevoel om te doen wat juist is, maar door klassenhaat. Waarom zou ze Atoliërs anders “uitschot” hebben genoemd? Inmiddels is het onderwerp van de publieke discussie volledig verschoven van een echt, reëel probleem naar een dialectisch verhaal: Mevr. Morris is ontmaskerd als een onderdrukker en wordt uit haar positie verwijderd.
In de nasleep van haar ontslag zal een hoogopgeleide dialecticus dan het absurde beweren—kaderend in het omver werpen van iedere bestaande maatschappelijke orde—en stellen dat de criminelen eigenlijk de grootste slachtoffers zijn: slachtoffers van onze onrechtvaardige, onderdrukkende maatschappij. Omdat Atoliërs een onderdrukte klasse zijn, kan hun criminaliteit hen toch niet kwalijk genomen worden—ze kunnen niet anders, gezien hun klassensituatie. Zijn degenen die een doortastende aanpak voorstaan niet allemaal een beetje zoals Mevr. Morris: gedreven door het verlangen om een reeds onderdrukte klasse nog verder te onderdrukken? Gedreven door “haat”? Verblind door de dialectische schijnwerpers, ziet men het lijden van de wijkbewoners niet meer. Dit blijft niet zonder gevolgen.
Als Mevr. Morris niet vervangen wordt door een uitgesproken dialecticus, zal haar opvolger er desalniettemin alles aan doen om niet in de dialectische vuurlinie terecht te komen. Misschien worden er tegen de criminele bende enkele halve maatregelen genomen, om de dialectici op afstand te houden, net genoeg om de bevolking wat te sussen, maar onvoldoende om het probleem werkelijk op te lossen. Het resultaat: ambtenaren durven hun verantwoordelijkheden niet uit te voeren, de criminaliteit blijft bestaan, en wijkbewoners leven nog steeds in angst, wat allemaal sociale spanningen, ontevredenheid, en wrevel bestendigt in de tijd—exact wat de dialectiek nodig heeft om zich te ontwikkelen tot een maatschappijgrote crisis die geboorte geeft aan de grote revolutie—het enige wat “zinvolle” verandering teweeg zal brengen zoals Marx het beschreef. Maar hoeveel waarheid zit er in die vage belofte?
Vandaag zijn we op het punt beland dat vele westerse landen zichzelf ervan hebben overtuigd dat het simpelweg ontoelaatbaar is een einde te stellen aan zelfs de meest dringende problemen, de meest eenvoudig op te lossen problemen, aangezien elke maatregel die paal en perk stelt aan een probleem een ondraaglijke aanval betekent op de hele klasse waartoe de mensen behoren die het probleem veroorzaken. Als u zich afvroeg waarom de maatschappij uit elkaar valt, waarom zelfs de meest verontrustende problemen eindeloos blijven voortbestaan, en waarom degenen die bereid zijn werkelijk misstanden te verhelpen steevast tegen een dialectische muur aanlopen, dan leidt het antwoord helemaal terug naar de 19e-eeuwse Karl Marx.
De vragen die elke westerling zichzelf op dit cruciale moment in de geschiedenis moet stellen zijn de volgende:
Wegen de nobele aspiraties van de dialectiek op tegen de bestuurlijke verlamming die voortvloeit uit het kaderen van alles en iedereen binnen een klassenstrijd?
Hebben de eindeloze dialectisch geïnformeerde halve maatregelen van justitie een travestie gemaakt? Hoezeer gaan misdadigers overal hun vrije gang?
In welke mate is de bevolking gedemoraliseerd door het meedogenloos dialectisch herkaderen van heel de beschaving als een demonisch complot om mensen te onderdrukken, en in hoeverre heeft het psychologische schade toegebracht aan de jonge generaties?
Wat is, tenslotte, de legitimiteit van de belofte van utopie door eindeloze “omverwerping”?
De geschiedenis heeft onveranderlijk getoond dat communistische projecten desastreus mislopen. Het lijkt er goed op dat de dialectische belofte in hetzelfde bedje ziek is. Als het morele kompas van een beschaving gefundeerd is op negatieve principes zoals die van de dialectiek—en ik zeg “principes,” niet “ambities”—dan zal de naald altijd de weg leiden naar negatieve uitkomsten. Als een beschaving wil overleven en floreren, moét ze eerst een positieve basis vinden voor haar moraliteit, en die heeft Marx nooit te bieden gehad, noch zijn navolgers.
Tijd voor bezinning.
Opvattingen in dit artikel zijn meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.
Een groep Republikeinen van het Amerikaanse Huis hebben een wet geïntroduceerd om ervoor te zorgen dat Amerikanen niet onbewust medeplichtig worden aan de systematische gedwongen orgaanoogst bij gewetensgevangenen in Peking.
Afgevaardigde Neal Dunn (R-Fla.), die zetelt in de parlementaire onderzoekscommissie inzake de Chinese Communistische Partij, heeft op 14 maart de Block Organ Transplant Purchases from China Act (H.R.2114) geïntroduceerd. Het wetsvoorstel, ook bekend als de BLOCK Act, is mede ingediend door twee andere commissieleden, namelijk commissievoorzitter John Moolenaar (R-Mich.) en afgevaardigde Gus Bilirakis (R-Fla.).
“De Chinese Communistische Partij heeft een lange geschiedenis van mensenrechtenschendingen door het illegaal oogsten van organen in eigen land,” zei Dunn in een verklaring. “De autoriteiten van de Communistische Partij richten zich regelmatig op Oeigoeren en andere etnische en religieuze minderheden in China voor deze barbaarse praktijk.”
“De Verenigde Staten moeten alles doen wat in hun macht ligt om ervoor te zorgen dat we niet meedoen aan illegale orgaanoogst in China.”
Dunn zei dat de wetgeving “een belangrijke stap is om ervoor te zorgen dat zorgverleners niet medeplichtig zijn aan deze gruweldaad en om iedereen die bewust deelneemt aan deze praktijk ter verantwoording te roepen.”
De wetgeving is bedoeld om een federale vergoeding voor orgaantransplantaties en aanverwante medische diensten te verbieden als niet kan worden bevestigd dat de getransplanteerde organen afkomstig zijn van een entiteit die deelneemt aan het Organ Procurement and Transplantation Network (OPTN).
Het OPTN, een publiek-private samenwerking die in 1984 is opgericht onder de National Organ Transplant Act, verbindt alle professionals die betrokken zijn bij het donatie- en transplantatiesysteem in de Verenigde Staten. Het wordt beheerd door het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid en Human Services. OPTN-leden zijn ziekenhuizen, orgaandonatieorganisaties, medische en wetenschappelijke organisaties en individuen.
Volgens OPTN-gegevens werden er in 2024 in de Verenigde Staten in totaal 48.149 transplantaties uitgevoerd, met orgaanbijdragen van 16.988 overleden donoren en 7.030 levende donoren.
“De BLOCK Act is een cruciale stap om ervoor te zorgen dat er geen federaal geld wordt gebruikt om de illegale en onmenselijke verwerving van organen te ondersteunen in het kader van China’s brute, door de staat gesteunde campagne”, aldus Moolenaar in een verklaring.
“Terwijl we dit afschuwelijke misbruik aanpakken, moeten de Verenigde Staten een duidelijke boodschap geven: we zullen niet medeplichtig zijn aan deze afschuwelijke misdaad. Amerikanen die meewerken aan deze schending van de mensenrechten zullen zwaar gestraft worden.”
De BLOCK Act stelt civielrechtelijke straffen in voor zorgverleners die bewust meewerken aan verboden orgaantransplantaties.
Volgens het wetsvoorstel kan de civielrechtelijke straf “gelijk zijn aan drie keer de kosten” van de verboden orgaantransplantatie of -dienst. Daarnaast voorziet de wetgeving een strafrechtelijke sanctie van maximaal twee jaar gevangenisstraf.
Texas, Utah en Idaho hebben wetten aangenomen om te voorkomen dat verzekeringsmaatschappijen transplantatieoperaties vergoeden die gerelateerd zijn aan China. Arizona dringt momenteel aan op soortgelijke wetgeving.
De CCP heeft haar orgaanbank gebruikt om van China een topbestemming voor transplantatietoerisme te maken omdat Chinese ziekenhuizen vaak korte wachttijden bieden voor geschikte organen voor patiënten, veel sneller dan ontwikkelde landen met gevestigde orgaandonatiesystemen.
In een verklaring zei Bilirakis dat er “overweldigend bewijs is dat China systematisch etnische en religieuze minderheden tot doelwit maakt van gedwongen orgaanoogst.”
“We kunnen niet zwijgen over deze grove mensenrechtenschendingen en de praktijk in stand houden door een markt te bieden voor de onwettig verkregen organen.”
Gedwongen orgaanoogst in China
In 2019 concludeerde het onafhankelijke China Tribunaal in Londen dat het Chinese regime jarenlang “op grote schaal” organen had verwijderd van gewetensgevangenen, waarbij Falun Gong-beoefenaars de “belangrijkste bron” van organen waren.
Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een spirituele discipline gebaseerd op de morele leer van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. De discipline werd een doelwit voor eliminatie in juli 1999, toen de CCP begon met het opsluiten van beoefenaars in gevangenissen, werkkampen en andere faciliteiten.
De voortdurende vervolging in China heeft volgens het Falun Dafa Information Center geleid tot honderdduizenden beoefenaars van Falun Dafa die tijdens hun gevangenschap zijn gemarteld en een groot aantal beoefenaars zijn vermoord.
Volgens een onderzoek uit 2022, gepubliceerd in het American Journal of Transplantation, zijn 348 medische professionals of onderzoekers opgetreden als “beulen”. Ze waren medeauteurs van 71 Chinese publicaties waaruit bleek dat ze harten en longen uit mensen hadden gesneden voor transplantatie zonder eerst een test uit te voeren om hersendood vast te stellen.
Bilirakis is mede-indiener van de Falun Gong Protection Act, die sancties oplegt aan iedereen die door de Amerikaanse president wordt aangemerkt als een bewuste deelnemer of facilitator van het gedwongen oogsten van organen door het Chinese regime.
De wetgeving werd eerder dit jaar opnieuw ingediend in zowel het Huis (H.R.1540) als de Senaat (S.817). Een versie van de beschermingswet werd afgelopen juni door het Huis aangenomen, maar stagneerde in de Senaat.
Levi Browde, uitvoerend directeur van het Falun Dafa Informatiecentrum, drong er bij het Congres, na de indiening van het wetsvoorstel in een verklaring op aan om “het zonder uitstel aan te nemen”.
“Deze wetgeving gaat niet alleen over Falun Gong, het gaat over het opkomen voor gerechtigheid en menselijke waardigheid en het beschermen van de levens van alle gevangenen in China die het slachtoffer zijn van orgaanoogst,” zei Browde.
“Met de herintroductie van dit wetsvoorstel bevestigt het Congres opnieuw zijn toewijding aan religieuze vrijheid en mensenrechten.”
Een oud netwerk van pelgrimspaden doorkruist Europa. Ze komen samen bij het graf van Sint-Jacob in het noordwesten van Spanje, als bloedvaten die naar het hart leiden. Deze wegen staan bekend als de Camino de Santiago, of de Weg van Sint-Jacob. Elk jaar lopen honderdduizenden pelgrims deze routes, op dezelfde paden als ontelbare generaties pelgrims voor hen. De traditie gaat helemaal terug tot de negende eeuw, toen de routes voor het eerst werden vastgelegd.
Deze paden hebben door de eeuwen heen de liederen en stappen van ontelbare pelgrims gekend. Zoveel levensverhalen, zoveel reizen, zowel spiritueel als fysiek, hebben de Camino doorkruist en zijn als stof neergedwarreld in de geschiedenis van de weg. Pelgrims op de Camino dragen speciale paspoorten die zich in de loop van de reis vullen met stempels van historische plaatsen langs de routes, zoals het geheugen van de wandelaars zich vult met stempels van gezichten, uitzichten, ervaringen en innerlijke openbaringen.
Mensen lopen de Camino om veel verschillende redenen. Sommigen lopen de Camino de Santiago als een persoonlijke uitdaging. Anderen doen het om zich terug te trekken uit het dagelijks leven en diepere zelfkennis of perspectief te krijgen. En sommigen doen het om dezelfde reden als de pelgrims in de Middeleeuwen: spirituele groei en religieuze toewijding.
De minder bereisde weg: pelgrims op de Camino de Santiago. Burkard Meyendriesch/Unsplash
Een niet-religieuze, Amerikaanse tegenhanger van de Camino is de Appalachian Trail, die zich over ruim 3540 km door het Oosten van de Verenigde Staten slingert.
“Een van de redenen waarom veel mensen de Appalachian Trail doen, is dat ze een nederlaag hebben geleden en iets willen bereiken,” vertelde een wandelaar die het hele pad heeft afgelegd en zichzelf “Mosey” noemde, aan The Epoch Times. “[Het lopen van de trail] geeft mij het gevoel dat ik iets bereikt heb.”
Wat de beweegredenen van de wandelaars ook zijn, de blijvende populariteit van paden zoals de Camino of de Appalachian Trail bewijst de diepgaande beloningen van zoiets simpels als wandelen. Zelfs degenen onder ons die niet de steile, zonovergoten paden van de Camino of de ruige ravijnen van de Appalachian Trail hebben getrotseerd, hebben waarschijnlijk de therapeutische kracht van wandelen ervaren.
Een beslissing, probleem of conflict zorgt ervoor dat je van binnen in de knoop zit; je maakt een wandeling om je gedachten te kalmeren. Het zonlicht sijpelt langzaam door het lappendeken van bladeren over de weg en de vogels kwetteren zachtjes. Het leven vertraagt. Het ritme van je voetstappen brengt je tot rust en laat de zijrivieren van je gedachten in één kanaal samenvloeien. En op de een of andere manier, als je klaar bent met de wandeling, is die knoop van binnen losser geworden, misschien zelfs verdwenen. Je hebt enkele van de vele voordelen van wandelen ervaren.
Henry David Thoreau vond wandelen zo onmisbaar voor zijn gezondheid dat hij schreef: “Ik denk dat ik mijn gezondheid en geest niet kan behouden tenzij ik minstens vier uur per dag – en meestal meer dan dat – door de bossen en velden zwerf, absoluut vrij van alle wereldse verplichtingen.”
Wetenschappelijk onderzoek heeft Thoreau’s intuïtieve begrip van de voordelen van wandelen versterkt. Onderzoek heeft aangetoond dat wandelen depressie, verdriet en angst kan verminderen. Soms zijn er maar 10 minuten wandelen nodig om je stemming te verbeteren. Wandelen verhoogt de zuurstofstroom door het lichaam en stimuleert het niveau van epinefrine en noradrenaline. Regelmatig wandelen kan ook het cortisolniveau verlagen, waardoor de effecten van stress afnemen. Onderzoekers hebben ook vastgesteld dat wandelen de creativiteit en helderheid van denken bevordert.
Dit alles verklaart waarom zelfs een korte wandeling je kan helpen om problemen, beslissingen en dilemma’s te verwerken. Maar naast de mentale gezondheid verbetert wandelen ook de gezondheid van je hele lichaam. Uit een onderzoek van Harvard University bleek dat mensen die een uur per dag stevig wandelen de effecten van obesitasbevorderende genen met de helft kunnen verminderen. Wandelen blijkt ook het risico op borstkanker en gewrichtspijn te verminderen en de immuunfunctie te verbeteren. Uit een onderzoek bleek dat mensen die vijf keer per week minstens 20 minuten wandelden 43 procent minder vaak ziek waren dan mensen die maar één keer per week sportten.
Mosey, de veteraan van de Appalachian Trail, zei dat hij dit soort mentale en fysieke oppeppers had ervaren tijdens zijn maandenlange trektocht.
“Ik lijd aan migraine,” vertelde hij aan The Epoch Times. “Ik heb meestal een of twee migrainegevallen per maand. In de vijf maanden dat ik aan het wandelen was, heb ik geen enkele keer migraine gehad.”
“Weet je, er is een connectie. Er is een soort … metafysische verbinding die je met het land hebt [tijdens het wandelen].”
Dat de ooit alledaagse praktijk van een rustige, meditatieve wandeling tegenwoordig niet meer zo gewoon is, wordt geïllustreerd door de social media trend van “stil wandelen”. “Stil wandelen” betekent gewoon wandelen zonder de auditieve afleidingen van muziek en podcasts, die zo standaard zijn geworden. Er is iets deprimerend grappigs aan het feit dat wat duizenden jaren lang als een gewone activiteit werd beschouwd, nu een speciale naam en verhaal krijgt op sociale media. In ieder geval is deze socialemediatrend gezond en natuurlijk.
Senioren kunnen vaak een fysieke of mentale oppepper voelen na het maken van korte wandelingen. Mladen Mitrinovic/Shutterstock
In antwoord op de paradox van Zeno, die beweerde dat beweging een illusie is, zei Augustinus: “Solvitur ambulando” ofwel “Het wordt opgelost door te wandelen.” Zeno’s argument kan overtuigend lijken, maar gezond verstand toont de nutteloosheid van deze abstracte redenering aan. We weten dat beweging echt is omdat we kunnen genieten van een wandeling.
De les hier is dat een concrete ervaring van de werkelijkheid, zoals wandelen, soms meer wijsheid kan brengen dan eindeloze hypothetische veronderstellingen die los staan van de werkelijkheid. Soms is de echte oplossing voor de raadsels waar we voor staan het binden van onze schoenen en het naar buiten gaan voor een wandeling.
Grotere problemen vragen om grotere wandelingen – dat is een van de redenen waarom mensen een wandeling van meerdere weken maken, zoals de Camino, met al zijn ups en downs, beproevingen en triomfen. Sommigen noemen de Camino een metafoor voor het leven. Misschien is dat wel het echte geheim van de kracht van wandelen: Het herinnert ons eraan dat het leven een reis is. Zon volgt op regen en panoramische uitzichten begroeten degenen die steile heuvels beklimmen. En misschien nog wel het belangrijkste: het herinnert ons eraan hoe belangrijk het is om de ene voet voor de andere te zetten.
In zijn nieuwe rol als hoofd van het Environmental Protection Agency (EPA – Amerikaans Milieubeschermingsagentschap) heeft Lee Zeldin veranderingen voorgesteld die de overheidsregulering van de Amerikaanse energie- en transportindustrie fundamenteel zouden veranderen – als de veranderingen de juridische uitdagingen van milieugroeperingen overleven.
Op 12 maart kondigde Zeldin “31 historische acties in de grootste en meest ingrijpende dag van deregulering in de Amerikaanse geschiedenis” aan.
In een officiële verklaring zei Zeldin: “We steken een dolk recht in het hart van de ‘klimaatveranderingsreligie’ om de kosten van levensonderhoud voor Amerikaanse gezinnen te verlagen, Amerikaanse energie te ontketenen, banen in de auto-industrie terug te brengen naar de VS en nog veel meer”.
Deze veranderingen, zei hij, zouden “biljoenen aan regelgevingskosten en verborgen ‘belastingen’ voor Amerikaanse gezinnen terugdringen” en het “betaalbaarder maken om een auto te kopen, huizen te verwarmen en een bedrijf te runnen”.
De aankondiging leidde tot zowel applaus als afkeuring.
“De recente deregulerende verschuiving van het EPA weerspiegelt een filosofie van regelgevende nederigheid en weg van het micromanagement van Washington,” vertelde Sarah Montalbano, expert op het gebied van energie- en milieubeleid bij het Center for the American Experiment, aan The Epoch Times. “Het EPA her-evalueert onwerkbare broeikasgasregels voor energiecentrales.”
“Deze regelgeving zou ervoor hebben gezorgd dat betrouwbare kolencentrales moeten gesloten worden en dat de bouw van nieuwe aardgascentrales zou belemmerd worden, tenzij ze in 2032 90 procent van hun uitstoot hadden afgevangen. Het is geweldig nieuws voor nutsbedrijven en Amerikaanse consumenten dat betrouwbare energieopwekking zoals kolen en aardgas kan blijven bestaan. Daarmee kunnen verwoestende black-outs worden voorkomen.”
Milieugroeperingen zagen het anders.
“Meneer Zeldin lijkt de missie van het Environmental Protection Agency (EPA – Amerikaans Milieubeschermingsagentschap) uit het oog te zijn verloren,” vertelde Jason Rylander, juridisch directeur bij het Climate Law Institute van het Center for Biological Diversity aan The Epoch Times. “Het is de taak van het EPA om het milieu en de volksgezondheid te beschermen, niet om de Amerikaanse industrie te promoten.
“De regels van het EPA weerspiegelen al een balans die meer dan rekening houdt met de belangen van Amerika’s automakers, energiecentrales en fabrikanten.”
De ‘Endangerment Finding’
Van alle veranderingen die Zeldin heeft voorgesteld met betrekking tot de EPA regelgeving, “is de ‘Endangerment Finding’ (letterlijk: de vaststelling van gevaar) verreweg de grootste,” vertelde Dan Kish, beleidsexpert bij het Institute for Energy Research, aan The Epoch Times. “Het is de hele premisse van de regulering van koolstofdioxide als vervuilende stof, die de basis vormt van alles waar de overheid zich op heeft gericht” met betrekking tot klimaatmaatregelen, zei hij.
Een gasvlam van de olieraffinaderij Shell Chemical LP verlicht de lucht in Norco, Louisiana, op 21 augustus 2019. Drew Angerer/Getty Images
Het gaat om de vraag of koolstofdioxide (CO2) en andere broeikasgassen wel of niet als verontreinigende stof kunnen worden gereguleerd onder de Clean Air Act van 1970.
In 2007 oordeelde het Amerikaanse Hooggerechtshof in Massachusetts v. EPA dat broeikasgassen, waaronder CO2, methaan en lachgas, vervuilende stoffen zijn die het EPA mag reguleren onder de Clean Air Act. In 2009, tijdens de regering-Obama, baseerde het EPA zich op deze uitspraak om haar “Endangerment Finding” te implementeren. Daarin werd gesteld dat de huidige en verwachte concentraties van broeikasgassen “een bedreiging vormen voor de volksgezondheid en het welzijn van huidige en toekomstige generaties” door de opwarming van de aarde te veroorzaken.
Het EPA, het Department of Energy (het Amerikaanse ministerie van energie) en andere federale agentschappen baseerden zich hierop om klimaatgerelateerde regels op te leggen voor de uitstoot van auto’s, energiecentrales, vliegtuigen, de productie van olie, gas en kolen en andere industrieële activiteiten die broeikasgassen uitstoten.
Milieugroeperingen zeggen nu dat elke stap van Zeldin om de classificatie van broeikasgassen als vervuilende stoffen terug te draaien, zal worden beantwoord met rechtszaken.
“In plaats van gemeenschappen te beschermen die te lijden hebben onder de ravage die wordt veroorzaakt door klimaatrampen, proberen Trump en Zeldin het fundament te verbrijzelen dat ten grondslag ligt aan onze klimaatbescherming,” verklaarde Joanne Spalding, juridisch directeur bij de Sierra Club, op de website van de milieuorganisatie. “De Sierra Club had deze onwettige actie zien aankomen en heeft zich erop voorbereid. We zullen alle beschikbare juridische middelen gebruiken om ze aan te vechten.”
Volgens Steve Milloy, senior legal fellow bij het Energy and Environment Legal Institute en een criticus van veel klimaatgerelateerde beleidsmaatregelen, zullen juridische uitdagingen waarschijnlijk via het District of Columbia Circuit Court lopen. (District of Columbia, DC, ook bekend als ‘Washington DC’, de administratieve hoofdstad en tevens ‘federaal district’ van de Verenigde Staten).
“Het valt te verwachten, of het is zelfs waarschijnlijk, dat het D.C. Circuit zal proberen om het EPA van Trump te stoppen,” vertelde Milloy aan The Epoch Times. Hij verwacht echter dat het Hooggerechtshof in hoger beroep waarschijnlijk de kant van de Trump-administratie zal kiezen.
“Federale rechtbanken hebben als beleid dat ze de wetenschap niet beoordelen; ze vertrouwen hierin op de standpunten van de agentschappen. Maar nu Chevron is verdwenen, zullen ze dit niet meer delegeren aan de agentschappen.”
President Donald Trump neemt deel aan een rondetafelgesprek met de genomineerde EPA-administrateur Lee Zeldin in Drexel Hill, Pennsylvania, op 29 oktober 2024. Chip Somodevilla/Getty Images
Belangrijke uitspraken van het Hooggerechtshof
In een zaak uit 1984, Chevron v. Natural Resources Defense Council, oordeelde het Hooggerechtshof dat federale agentschappen veel ruimte hadden om de mandaten die ze van het Congres hadden gekregen te interpreteren. Dit werd bekend als de “Chevron doctrine” en schiep een precedent voor rechtbanken die agentschappen de ruimte geven om de omvang van hun bevoegdheden en de inhoud van hun regelgeving te bepalen.
Maar een uitspraak in 2024 van het Hooggerechtshof in Loper Bright Enterprises v. Raimondo maakte die “Chevron doctrine” ongedaan en beperkte de autoriteit van agentschappen tot wat specifiek aan hen was toegekend door het Congres.
Daarnaast verwees het Hooggerechtshof in een uitspraak van 2022 in West Virginia v. Environmental Protection Agency naar wat de “doctrine van de grote vragen” wordt genoemd, die stelt dat voor kwesties die van groot belang zijn voor het Amerikaanse publiek, de toestemming van het Congres voor een agentschap om te handelen expliciet moet zijn.
“Volgens deze wetgeving, die bekend staat als de doctrine van de grote vragen, moet het agentschap, gezien de principes van de scheiding der machten en een praktisch begrip van de bedoeling van de wetgever, wijzen op een ‘duidelijke machtiging van het Congres’ voor de autoriteit die het opeist,” aldus het meerderheidsstandpunt.
“Het lijdt geen twijfel dat activistische natuurbeschermingsgroepen de veranderingen [van Zeldin] zullen aanvechten, en ik zou een kristallen bol nodig hebben om te kunnen zien hoe dat zal aflopen,” zei Montalbano. “Recente uitspraken van het Hooggerechtshof, zoals 2022 West Virginia v. EPA, zullen voor de regering een aanknopingspunt zijn om te beargumenteren dat het EPA nooit ‘duidelijke toestemming van het congres’ heeft gekregen om de uitstoot van koolstofdioxide te reguleren onder de Clean Air Act.”
Deze recente rechterlijke uitspraken zullen het voor de rechtszaken tegen het EPA van Zeldin waarschijnlijk moeilijker maken, zowel om de rechtbanken ervan te overtuigen dat het Congres het EPA heeft gemachtigd om de CO2-uitstoot te reguleren als om een overtuigend wetenschappelijk bewijs te leveren dat CO2 schade veroorzaakt.
Het Amerikaanse Hooggerechtshof in Washington op 25 mei 2023. Mandel Ngan/AFP via Getty Images
Wat zegt de wetenschap?
Deskundigen verschillen van mening over de vraag of de wetenschap het standpunt van Zeldin zal ondersteunen.
“Meneer Zeldin zal het heel moeilijk krijgen om de ‘Endangerment Finding’ terug te draaien,” zegt Rylander.”Sinds het EPA voor het eerst van mening was dat koolstofdioxide, methaan en andere broeikasgassen bijdragen aan klimaatverandering en schadelijk zijn voor de volksgezondheid, is de wetenschap op dat punt alleen maar sterker geworden.”
“Het EPA zou een overweldigende wetenschappelijke consensus moeten weerleggen en de bevindingen van meerdere presidentiële administraties moeten verwerpen om de ‘Endangerment Finding’ terug te draaien. Rechtbanken zullen die ommezwaai arbitrair en grillig vinden.”
NASA stelt op haar website dat “recordbrekende hittegolven op het land en in de oceaan, stortregens, ernstige overstromingen, jarenlange droogtes, extreme bosbranden en wijdverspreide overstromingen tijdens orkanen steeds vaker en intenser voorkomen.”
Anderen zijn echter van mening dat de regering Trump een sterk wetenschappelijk argument heeft om de Endangerment Finding ongedaan te maken.
“Consensus is geen wetenschap, en wetenschap is geen consensus,” vertelde Greg Wrightstone, uitvoerend directeur van de CO2 Coalition, aan The Epoch Times. “Wij geloven dat koolstofdioxide een broeikasgas is en enige opwarming veroorzaakt, alleen niet heel veel.”
Historisch gezien, zei Wrightstone, heeft de aarde op dit moment relatief lage CO2-niveaus in de atmosfeer. NASA rapporteert dat het CO2-niveau in de atmosfeer momenteel ongeveer 420 delen per miljoen is, tegen 320 in de jaren zestig.
Maar volgens Wrightstone “was het gemiddelde in de geschiedenis van de aarde ongeveer 2.600 delen per miljoen.”
De CO2 Coalitie heeft ook betoogd dat, over de afgelopen millennia gezien, er dramatische veranderingen zijn geweest in zowel CO2 niveaus als de temperatuur op aarde, maar dat hoge CO2 niveaus over het algemeen niet gecorreleerd zijn met hoge temperaturen.
Milloy betwistte de vooronderstelling dat atmosferische CO2 een toename veroorzaakt van orkanen, tornado’s, overstromingen, droogtes en andere natuurlijke crises, of andere bedreigingen voor de menselijke gezondheid.
Een senior orkaanspecialist volgt orkaan Beryl in het National Hurricane Center in Miami op 1 juli 2024. Orkaan Beryl werd historisch gezien de sterkste orkaan die zich zo vroeg in het seizoen in dit deel van de Atlantische Oceaan heeft gevormd. Joe Raedle/Getty Afbeeldingen
“CO2 emissies correleren niet met extreme weersomstandigheden,” zei hij.
Ondanks de verklaring van de secretaris-generaal van de V.N. Antonio Guterres in 2024 dat “ons klimaat implodeert”, rapporteert het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) van de V.N. dat er tot nu toe weinig toename van extreme weersomstandigheden is waargenomen.
De 2023 IPCC beoordeling van de impact van extreme weersomstandigheden stelt dat hoewel de temperaturen zijn gestegen en klimaatmodellen een toename van extreem weer voorspellen, er tot nu toe geen significante toename is geweest van overstromingen, regenbuien, aardverschuivingen, droogte, “vuurweer”, cyclonen, orkanen, tornado’s, zand- en stofstormen, hagel, zeespiegelstijging, kustoverstromingen en erosie.
Evenzo stelde een analyse van tornadotrends door de National Oceanic and Atmospheric Administration dat “het aantal sterke en gewelddadige tornado’s sinds 1970 niet veel veranderd is”. Hoewel het aantal gerapporteerde tornado’s in de afgelopen decennia is toegenomen, stelt dit rapport dat deze “toename in gerapporteerde tornadofrequentie in het begin van de jaren negentig overeenkomt met de operationele implementatie van Doppler weerradars; … de komst van mobiele telefoons; de ontwikkeling van spottersnetwerken door NWS-kantoren (National Weather Service, de Amerikaanse nationale weerdienst), de aanstelling van lokale verantwoordelijken voor noodhulp, de inbreng van lokale media en bevolkingsverschuivingen,” evenals “de groeiende ‘hobby’ van tornado-jagen.”
En een rapport uit 2022 in Nature vond een “afnemende frequentie van tropische cyclonen bij opwarming van de aarde”.
Bovendien, zei Wrightstone, “toen ze in 2009 onder Obama’s EPA de Endangerment Finding uitvaardigden, hielden ze geen rekening met positieve effecten, en er zijn enorm veel positieve effecten van toenemende CO2.”
“We zien enorme stijgingen, jaar na jaar en decennium na decennium, in vrijwel elke vorm van landbouwproductie, en dat komt door het CO2-bemestingseffect,” zei Wrightstone.
Bedrijven kijken en wachten
Of de her-evaluatie door het EPA van de Endangerment Finding uit 2009 de productie van fossiele brandstoffen zal stimuleren of zal leiden tot grote veranderingen in auto’s en apparaten, valt nog te bezien. Analisten zeggen dat veel bedrijven afwachten of de nieuwe beoordeling van de uitstoot van broeikasgassen door het EPA de rechtszaken overleeft, voordat ze investeren in nieuwe productieprocessen.
Het U.S. Environmental Protection Agency in Washington op 18 november 2024. Madalina Vasiliu/De Epoch Times
“Er is veel onzekerheid over wanneer deze veranderingen van kracht worden,” zei Montalbano. “Sommige acties zullen meerdere jaren van her-evaluatie, nieuwe regelgeving en rechtszaken moeten doorstaan. Dit kan zelfs duren tot na de volgende presidentsverkiezingen.”
“Bedrijven handelen op dit moment voorzichtig, maar hun standpunten zullen met de tijd duidelijker worden. Ze zullen na verloop van tijd deelnemen aan het publiek debat en het regelgevingsproces.”
Volgens Wrightstone zijn er ongeveer 100 verschillende regels met betrekking tot broeikasgasemissies, die onder de regering Trump waarschijnlijk stuk voor stuk zullen worden herzien.
“Wat deze regels hebben gedaan is de vrijheden van burgers beperken,” zei hij. “Ze hebben de vrijheid beperkt om te kiezen in wat voor auto je rijdt; ze hebben geprobeerd om EV’s verplicht te stellen; ze beperken nu wat voor douchekoppen, wasmachines, drogers, vaatwassers, noem maar op … je mag gebruiken. En veel van die regelgeving loopt via het Ministerie van Energie, niet via het EPA.”
Maar volgens Rylander zijn die beperkingen nodig om het publiek te beschermen.
“Als ze erin slagen om de Endangerment Finding ongedaan te maken, zal dat gevolgen hebben voor de luchtvervuilingsregels voor auto’s en vrachtwagens, energiecentrales en olie- en gasontwikkeling,” zei hij. “Dat zal niet alleen de broeikasgassen doen toenemen, maar het zal ook onze lucht en ons water vuiler maken en de volksgezondheid in gemeenschappen in het hele land schaden.”
Uiteindelijk zal het, behoudens nieuwe wetgeving vanuit het Congres, waarschijnlijk aan de rechters van het Hooggerechtshof zijn om te kiezen tussen deze tegengestelde standpunten en om te bepalen of de vele klimaatgerelateerde regels in de boeken blijven staan of worden afgeschaft.
De leiders van de Europese Unie zijn overeengekomen dat het blok van 27 landen zich tegen 2030 volledig moet kunnen verdedigen tegen een mogelijke Russische aanval, zei de Poolse premier Donald Tusk vrijdag.
“Tegen 2030 moet Europa – qua leger, wapens, technologie – duidelijk sterker zijn dan Rusland. En dat zal het ook zijn,” zei hij.
In zijn toespraak na een top van EU-leiders die het plan van Europa bespraken om de defensiegereedheid op te voeren, zei Tusk dat landen die nu minder dan anderen aan defensie uitgeven, terughoudend waren om het vijfjarenplan van de Europese Commissie te accepteren.
“Ons standpunt, gedeeld met Denemarken en Zweden, is dat hoe meer Rusland vandaag in het voordeel is, hoe meer haast we moeten maken. Uiteindelijk hebben we als Europese Raad de verbintenis aanvaard dat Europa tegen 2030 over volledige defensiecapaciteiten moet beschikken,” vertelde Tusk op een persconferentie.
Ondanks eerdere weerstand van sommige landen tegen de deadline, verhoogt Europa nu de defensie-uitgaven uit bezorgdheid dat de Verenigde Staten hun focus steeds meer verleggen naar de Indo-Pacific.
Terwijl Washington sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog garant staat voor de veiligheid van Europa, heeft de Amerikaanse president Donald Trump gevraagd om veel hogere defensie-uitgaven van zijn bondgenoten.
Er is echter geen uniforme houding in de EU-landen over hogere defensie-uitgaven, vooral niet in de landen die ver van de oostgrens van de Unie liggen.
“Achter de schermen … heeft het wat emoties losgemaakt,” vertelde Tusk op de persconferentie, verwijzend naar de reactie van EU-landen op Trumps oproep tot hogere defensie-uitgaven. “Vooral in landen die nu weinig uitgeven aan defensie. Er zijn verschillende grote landen die nog steeds heel weinig uitgeven. En ze willen niet meer uitgeven. Voorlopig.”
Ondanks drie jaar oorlog in Oekraïne en Amerikaanse druk om de uitgaven voor de NAVO verder te verhogen, gaf Spanje in 2024 slechts 1,28 procent van zijn BBP uit aan defensie en Italië 1,49 procent, ver onder de afgesproken NAVO-doelstelling van 2 procent van het BBP.
Rome is van plan om de militaire uitgaven te verhogen tot 1,6 procent van het BBP in 2027, terwijl Spanje ambities heeft om de NAVO-doelstelling van 2 procent te halen in 2029, maar intern verdeeld is over de kwestie.
Slovenië, België en Portugal geven ook veel minder uit aan defensie dan de NAVO-doelstelling voor het BBP.
Tusk zei dat de deadline van vijf jaar overeenkomt met een analyse van NAVO-hoofd Mark Rutte waaruit blijkt dat dit de tijd is die Europa heeft voordat Moskou zijn offensieve capaciteiten weer voldoende heeft opgebouwd na de verliezen die het heeft geleden in Oekraïne.
Hij verduidelijkte echter dat dit niet betekent dat Europa in 2030 een aanval van Rusland verwacht.
“Het is belangrijk dat Europa echt in staat is om zichzelf te verdedigen en Poetin af te schrikken,” zei Tusk.
“Of het gaat minder om verdedigen en meer om door middel van feiten en beslissingen te laten zien dat het Rusland van Poetin geen kans maakt tegen een verenigd en goed bewapend Europa. Het is de enige effectieve methode om een oorlog te voorkomen.”
Tusks verklaring komt slechts enkele dagen nadat Polen, samen met de Baltische staten Letland, Litouwen en Estland, plannen aankondigde om zich terug te trekken uit het internationale verdrag dat landmijnen verbiedt.
Het kwartet landen aan de oostflank van de NAVO noemde de dreiging van Rusland als reden om zich terug te trekken uit het verdrag, dat in 1997 in de Canadese hoofdstad Ottawa werd ondertekend en in 1999 van kracht werd.
In een gezamenlijke verklaring zeiden de ministers van Defensie van de vier landen dat sinds de ratificatie van het verdrag de veiligheidssituatie in hun regio “fundamenteel is verslechterd”.
Warschau kondigde vervolgens aan dat het de productie van antipersoonsmijnen heeft hervat.
“Het vermogen ontwikkelen om deze mijnen te produceren is een taak voor de wapenindustrie,” vertelde de Poolse minister van Defensie Wladyslaw Kosiniak-Kamysz op een persconferentie. Hij zei ook dat hij informatie had dat er bereidheid was om dit te doen.
Volgens een China-expert bemoeit Peking zich met een lopende verkoop van havenrechten – die in handen zijn van een bedrijf uit Hongkong – aan een Amerikaans bedrijvenconsortium onder leiding van BlackRock.
Bij de deal die op 4 maart werd aangekondigd, zijn 43 havens in 23 landen betrokken. Twee havens – Balboa en Cristobal – krijgen echter onevenredig veel aandacht omdat ze aan het Panamakanaal liggen.
De verkoper, CK Hutchinson, is eigendom van Li Ka-shing, een iconische miljardair in Hongkong. Tientallen jaren lang bewonderden Hongkongers zijn succes en gaven hem de bijnaam “Superman”. Als immigrant van het Chinese vasteland bouwde Li zijn imperium op met de verkoop van plastic bloemen en stapte vervolgens over naar onroerend goed, telecommunicatie en scheepvaart.
Nu wordt de 96-jarige tycoon vanwege de deal bestempeld als een verrader omdat hij “het land en de hele Chinese bevolking heeft verraden” en “ zonder ruggengraat door de knieën is gegaan” voor de Verenigde Staten.
Tussen 13 en 19 maart publiceerde de pro-Peking krant Ta Kung Pao in Hong Kong meer dan 10 redactionele artikelen en commentaren waarin hij werd berispt. In de artikelen werden alle zakenlieden verder geadviseerd om de Chinese Communistische Partij (CCP) in kritieke kwesties te steunen. In een artikel op 13 maart werd gezegd dat de deal gevolgen zou kunnen hebben voor de buitenlandse handel van China en het Belt and Road Initiative, China’s geopolitieke infrastructuurinvestering van 1 biljoen dollar wereldwijd.
Het arbeidsbureau van Hongkong en Macau, de vertegenwoordiger van de CCP in Hongkong, heeft drie artikelen van Ta Kung Pao herdrukt op hun officiële website.
Toen er tijdens een persbriefing op 18 maart naar de kritiek werd gevraagd, herhaalde John Lee, algemeen directeur van Hongkong, het standpunt van het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken dat zijn regering wil dat buitenlandse regeringen “een eerlijk en rechtvaardig klimaat” scheppen voor Hongkongse ondernemingen, en dat hij “tegen elk gebruik van dwang of druk in de internationale handel” is. Hij voegde eraan toe dat alle transacties de Chinese wet- en regelgeving moeten volgen.
Alexander Liao, een China-deskundige en medewerker van The Epoch Times, zei dat zijn CCP-bronnen in Peking hem vertelden dat de Chinese leider Xi Jinping boos is over de deal die president Donald Trump op 3 maart in zijn State of the Union-toespraak aanprees. Als gevolg hiervan, zei Liao, stuurde Ding Xuexiang, lid van het Permanent Comité van het CCP en vicepremier van China, op 15 maart een speciaal werkteam naar Hongkong om de Panama Kanaal-deal onder de loep te nemen.
Liao groeide op in het Chinese militaire systeem en was meer dan tien jaar als journalist in Hongkong gestationeerd. Hij heeft geleerd dat ambtenaren in de regering van Hongkong zich niet op hun gemak voelen bij het uitoefenen van druk op een zakelijke deal, iets wat Hongkong historisch nooit heeft gedaan. Daarom heeft het team uit Peking de leiding genomen, zei hij.
Hij vertelde The Epoch Times dat de lastercampagne van Ta Kung Pao tegen Li en de acties van het CCP-kantoor in Hongkong werden uitgevoerd op aanwijzing van de delegatie in Peking.
De CCP heeft echter beperkte invloed op Li, zei hij.
Hoewel CK Hutchinson, het vlaggenschip van Li, genoteerd staat aan de Hong Kong Stock Exchange, is het bedrijf gevestigd op de Kaaimaneilanden. In de afgelopen tien jaar is het aandeel van de activiteiten op het vasteland en in Hongkong gekrompen tot iets meer dan 10 procent. Li zal ongeveer 19 miljard dollar (17,4 miljard euro) opstrijken met de transactie, wat ongeveer 14 keer de winst over 2024 is en hoger is dan het gemiddelde voor industriële ondernemingen van 8 of 11 keer de winst.
Liao zei, een instrument dat de lokale overheid zou kunnen gebruiken is de nationale veiligheidswet van Hong Kong. Vanwege de vage definitie van de nationale veiligheidswet en de bepaling dat de wet van toepassing is op personen zowel binnen als buiten Hongkong, protesteerden duizenden prodemocratische activisten in 2020 tegen deze wet. Toch legde Peking de wet in hetzelfde jaar op aan de voormalige Britse kolonie.
Peking zou deze wet kunnen gebruiken om represailles te nemen tegen Li. Volgens Liao zou dit echter een onomkeerbare klap voor de Chinese economie kunnen betekenen, omdat een dergelijk precedent een huiveringwekkend effect zou hebben op zakenlieden en buitenlandse investeerders in Hongkong.
In de commentaren van Ta Kung Pao werd Li beschuldigd van “verwaarlozing van het nationaal belang”.
Politiek commentator Heng He zei in zijn Chineestalige programma, dat Ta Kung Pao namens Peking sprak en hij de deal eerder politiek zag dan als een zakelijke transactie van een privébedrijf. De CCP is bang dat Washington het Panamakanaal tegen Peking kan gebruiken nadat een Amerikaans bedrijf de rechten heeft gekocht om de havens te exploiteren. Dat bewijst volgens Heng indirect dat de CCP zelf de optie wil houden om de havens op een vijandige manier tegen de Verenigde Staten te gebruiken onder het beheer en de controle van een Chinees bedrijf.
Illustratie door The Epoch Times, Google Earth, Shutterstock
Kernbelangen VS
Het Panamakanaal is een strategisch knooppunt dat een cruciale rol speelt in de militaire en economische activiteiten van de VS. Het fungeert als een vitale doorgang voor oorlogsschepen en cargo tussen de Atlantische en Stille Oceaan.
Elk jaar verwerkt het Panamakanaal 270 miljard dollar (248 miljard euro) aan cargo, wat neerkomt op 5 procent van de wereldwijde maritieme handel. Meer dan 70 procent van die handel is verbonden met Amerikaanse havens. Het kanaal stond tot 1999 onder controle van de VS, toen de soevereiniteit werd overgedragen aan Panama onder een verdrag uit 1977 dat werd ondertekend door president Jimmy Carter.
Het Carter-Torrijos Verdrag van 1977 vereist de “permanente neutraliteit” van het kanaal, zodat geen enkel land wordt gediscrimineerd en geen enkel schip zich vijandig gedraagt. Volgens het verdrag mogen de Verenigde Staten, als die neutraliteit in gevaar komt, militair geweld gebruiken om het te verdedigen.
Na zijn aantreden in januari trok Trump de neutraliteit in twijfel. Hij beweerde dat het kanaal werd geëxploiteerd door het Chinese regime en beloofde in te grijpen, wat dan weer leidde tot ontkenningen vanuit Peking en Panama.
“China beheert het Panamakanaal”, zei Trump tijdens zijn inauguratietoespraak. “En we hebben het niet aan China gegeven. We hebben het aan Panama gegeven en we nemen het terug.”
In 1997 verkreeg CK Hutchinson de rechten om de twee havens aan beide uiteinden van het Panamakanaal voor 25 jaar te beheren. In 2021 werd de overeenkomst verlengd tot 2047.
Bij de aankondiging van de meest recente deal zei het bedrijf dat het een puur zakelijke transactie was, die niet relevant was voor het recente politieke nieuws rond de waterweg.
Het Panamakanaal is een perifeer strategisch belang voor de CCP, maar het is een “kernbelang van de VS”, zei Liao.
Enkele dagen voor zijn eerste bezoek aan Panama zei minister van Buitenlandse Zaken van Amerika, Marco Rubio in een interview op 31 januari: “Het is volstrekt onaanvaardbaar dat in Hongkong gevestigde bedrijven controle hebben over de in- en uitgangen van het kanaal. Dat kan zo niet doorgaan.”
“Als er een conflict komt en China zegt, doe alles wat je kunt om het kanaal te blokkeren zodat de VS geen handel kan drijven, dan zou het Amerikaanse leger en de Amerikaanse marinevloot niet snel genoeg in de Indo-Pacific kunnen komen. En als ze dat zouden doen, dan hebben we een groot probleem,” zei hij.
Na het bezoek van Rubio zei Panama op 2 februari dat het zijn overeenkomst met Peking’s Belt and Road Initiative niet zou verlengen als de huidige overeenkomst volgend jaar verloopt.
Een voorbode van een wereldwijde confrontatie tussen de VS en China
Chinese bedrijven hebben ook contact opgenomen met het bedrijf CK Hutchinson van Li voor de aankoop van de rechten om de twee havens in Panama te exploiteren. Volgens Chinese media zouden de partners en de omvang van de deal kunnen veranderen.
2 april is een belangrijke mijlpaal wanneer CK Hutchinson en het Amerikaanse consortium onder leiding van BlackRock een definitieve overeenkomst zullen ondertekenen.
Liao zei dat de kans klein is dat een Chinees bedrijf koper wordt. Trump zou druk kunnen uitoefenen op Panama om de havenrechten niet langer beschikbaar te stellen aan particuliere bedrijven. Als dat het geval is, zou Li de rechten niet langer kunnen verkopen. Als de rechten na de deal zouden worden ingetrokken, zou de Chinese koper uiteindelijk niets overhouden.
Volgens Liao kunnen de Verenigde Staten het zich niet veroorloven dat de CCP de machtsstrijd om het Panamakanaal wint, want als dat zou gebeuren, zou Washington een deel van zijn invloed in de wereld verliezen, wat indruist tegen de “Make America Great Again” agenda van Trump.
Daarom kan de CCP hooguit andere Chinese zakenlieden ervan weerhouden om te doen wat Li heeft gedaan, aldus Liao.
“De deal over het Panamakanaal is slechts een voorbode van de confrontatie tussen de Verenigde Staten en de Chinese Communistische Partij,” voegde hij eraan toe. “In de toekomst zullen veel belangrijke strategische activa wereldwijd het onderwerp zijn van soortgelijke gevechten. Dan zal een tijdperk van botsingen officieel beginnen.”
Darlene McCormick Sanchez heeft bijgedragen aan dit verslag.
Dit is deel 9 in “De kracht van de nervus vagus activeren”. De nervus vagus werkt als een snelweg die de vitale organen met de hersenen verbindt. Als je weet hoe je de nervus vagus kunt stimuleren, kan dat verlichting geven bij hardnekkige aandoeningen en tegelijkertijd kalmte en veerkracht bevorderen.
De nervus vagus kan op verschillende manieren gestimuleerd worden, van medische ingrepen tot eenvoudige, natuurlijke technieken die je gratis thuis kunt uitproberen.
In eerdere artikelen in deze serie hebben we verteld hoe het stimuleren van de nervus vagus de geestelijke gezondheid en de gezondheid van de hersenen kan helpen ondersteunen en zelfs gunstig kan zijn voor aandoeningen zoals autisme en bepaalde auto-immuunziekten.
Hoe stimuleer je nu precies de nervus vagus? De techniek vinden die voor jou het beste werkt kan een belangrijke stap zijn in het ervaren van de kalmerende en helende effecten.
Natuurlijke technieken
Je zenuwstelsel is zich voortdurend aan het ontwikkelen en is zeer ontvankelijk voor ondersteuning. Eenvoudige handelingen zoals een hand over je hart leggen of een paar keer diep ademhalen kunnen je gevoel al snel veranderen. Hier zijn enkele effectieve technieken die je zelf kunt uitproberen:
Bewustzijn en oriëntatie
De eerste stap in het reguleren van het zenuwstelsel is je bewust worden van hoe je je voelt. Let op fysieke signalen zoals spierspanning, oppervlakkige ademhaling of een bonzend hart, en emotionele signalen zoals angst of prikkelbaarheid. Als je bijvoorbeeld merkt dat je schouders gespannen zijn en je ademhaling sneller wordt, kan dat een teken zijn dat je gestrest bent. In dat geval kun je diep ademhalen of een andere kalmerende techniek proberen om jezelf weer in balans te brengen.
Ademhaling
Het hart, de longen en het autonome zenuwstelsel zijn onderling met elkaar verbonden, waardoor ademregulatie essentieel is voor het behouden van het evenwicht in het zenuwstelsel. Het autonome zenuwstelsel regelt onwillekeurige lichaamsfuncties zoals de hartslag en de spijsvertering.
Er zijn verschillende soorten ademhalingsoefeningen om te proberen:
Lang en langzaam uitademen stimuleert de nervus vagus, waardoor een parasympathische ontspanningsreactie op gang komt die het lichaam kalmeert. Probeer vier tellen in te ademen en zes tellen uit te ademen. Herhaal dit minstens 15 keer.
Zuchten kun je zien als een reset voor het zenuwstelsel. Adem flink in, of zelfs twee keer, en adem dan uit met een zuchtend geluid. Herhaal dit verschillende keren.
Het is ook aangetoond dat afwisselend ademhalen via de linker en rechter neusvleugel het parasympathische zenuwstelsel aanzienlijk beïnvloedt en een gevoel van balans, rust en vrede kan creëren.
Neuriën
Neuriënd ademen creëert trillingen in de keel, borst en het binnenoor, waardoor de nervus vagus wordt gestimuleerd. Plaats je handen over je ogen en sluit je oren zachtjes met je duimen. Adem dan in en uit op een zoemende toon die voor jou natuurlijk aanvoelt. Doe dit een aantal keren. Experimenteer met hogere of lagere tonen en merk hoe elke toon resoneert met verschillende delen van je lichaam.
Je kunt ook je favoriete liedje neuriën of meedoen met een deuntje dat wordt afgespeeld, beide benaderingen kunnen even rustgevend zijn.
Lichaamshouding en bewegingen van de wervelkolom
Veelvoorkomende afwijkingen in de wervelkolom kunnen het zenuwstelsel belasten en een negatieve invloed hebben op de vitale organen. Een effectieve manier om het functioneren van het autonome zenuwstelsel te verbeteren is door verschillende bewegingen te maken die de flexibiliteit van de wervelkolom bevorderen en veelvoorkomende onevenwichtigheden corrigeren. Dit helpt de spanning langs de zenuwbanen te verminderen, inclusief gebieden in de buurt van de nervus vagus. Dit kan de nervus vagus op effectievere wijze activeren.
Video door The Epoch Times, bewegingen ontworpen door Arielle Schwartz, klinisch psycholoog
Oogbewegingen
Oogbewegingen stimuleren de nervus vagus via de oculocardiale reflex die een parasympathische – ontspannende en herstellende vertraging – van je hartslag en verlaging van je bloeddruk teweegbrengt.
Video door The Epoch Times, bewegingen ontworpen door Arielle Schwartz, klinisch psycholoog
EMDR
EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) of ‘desensitisatie en herprogrammering door oogbewegingen’ is een therapeutische interventie die gebruik maakt van cross-laterale beweging. Oogbeweging is ook een extra krachtige manier om de nervus vagus te stimuleren. EMDR bootst de snelle oogbewegingenslaap (REM – Rapid Eye Movement) na. Dit is belangrijk omdat de REM-slaap een sleutelrol speelt bij het verwerken van emoties, het reguleren van het zenuwstelsel en het activeren van het parasympathische zenuwstelsel.
Aanraking en gerichte acupunctuur
De nervus vagus loopt door het gezicht, de oren en de nek. Het masseren en aanraken van deze gebieden en het cultiveren van zintuiglijk bewustzijn in het hele lichaam kan deze zenuw op natuurlijke wijze stimuleren.
Gezichtsacupunctuur is effectief omdat het drukpunten stimuleert waar je nervus vagus dicht bij het huidoppervlak komt.
“Gerichte acupunctuur of stimulatie van het oor, waar vertakkingen van de nervus vagus zich bevinden, kan heel effectief zijn bij het activeren van de ontstekingsreflex (het verminderen van ontstekingen),” vertelde Nasha Winters, een natuurgeneeskundige, aan The Epoch Times.
Video door The Epoch Times, bewegingen ontworpen door Arielle Schwartz, klinisch psycholoog
Ritmische bewegingen
Zachte, herhalende handelingen zoals schommelen, wiegen of stuiteren activeren de vagale banen, waardoor ontspanning wordt bevorderd en het lichaam tot rust komt. Activiteiten zoals dansen of zelfs wiegen in een schommelstoel kunnen deze natuurlijke ritmes nabootsen en het aangeboren vermogen van het lichaam om zichzelf te kalmeren aanspreken, net zoals je je voorstelt bij het kalmeren van een jong kind.
Ga op de grond zitten of op een stoel en schommel zachtjes heen en weer. Je kunt langzaam of snel bewegen. Je kunt ook je handen op je hart of buik leggen terwijl je schommelt. Ga een paar minuten door en keer dan terug naar de staat van rust. Observeer wat er bij je opkomt.
Blootstelling aan koud water
De vagale tonus kan worden verhoogd door de activiteit van je parasympatische zenuwstelsel te versterken door blootstelling aan koude, zoals een koude douche of een ijsbad. Mensen met hartproblemen, zoals hartritmestoornissen of hartaandoeningen, moeten blootstelling aan extreme kou echter vermijden, omdat dit het risico op hartgerelateerde problemen kan verhogen. Mensen met astma of aandoeningen aan de luchtwegen kunnen merken dat blootstelling aan kou symptomen zoals kortademigheid of een piepende ademhaling veroorzaakt. Zwangere vrouwen moeten een arts raadplegen voordat ze met blootstelling aan kou beginnen om er zeker van te zijn dat het veilig is.
Lachen
De ritmische ademhaling en spieractiviteit die gepaard gaan met lachen activeren de parasympathische paden van de nervus vagus. Kijk naar een grappige film of clip en breng tijd door met mensen die je aan het lachen maken.
Apparaten om de nervus vagus te stimuleren
Er zijn twee soorten apparaten die de nervus vagus stimuleren.
Invasieve halszenuwstimulatie
Invasieve nervus vagus stimulatie (NVS) is een medische procedure waarbij een klein apparaatje, vergelijkbaar met een pacemaker, onder de huid van de borst wordt geïmplanteerd. Dit apparaatje wordt via dunne draden verbonden met het cervicale (nek) deel van de nervus vagus. Het stuurt elektrische pulsen naar de zenuw, die vervolgens signalen doorgeeft aan de hersenen en andere delen van het lichaam.
Deze pulsen helpen het zenuwstelsel te reguleren.
NVS is goedgekeurd om te helpen bij het herstel van beroertes en om obesitas, depressie en epilepsie te behandelen. Het vereist echter een operatie, is duur en kan bijwerkingen hebben zoals nekpijn, hoesten, moeite met slikken, hoofdpijn, heesheid en keelpijn.
Niet-invasieve transcutane NVS
Transcutane NVS (tNVS) is een niet-invasief alternatief dat betaalbaarder en gebruiksvriendelijker is. Een draagbaar apparaatje stimuleert de nervus vagus via de huid bij het oor, waardoor reflexen worden opgewekt zonder operatie of implantatie.
Deze behandeling kan delen van de hersenen die betrokken zijn bij emoties en automatische lichaamsfuncties activeren of kalmeren, waardoor het een nuttig hulpmiddel is bij de behandeling van depressie, hartfalen, pijn, ontstekingen en hoofdpijn.
Eén draagbaar apparaat, de Sensate, stimuleert de nervus vagus zachtjes door middel van geluids- en vibratietherapie. Het apparaatje, dat op de borst gedragen wordt, zendt laagfrequente trillingen uit die door het lichaam resoneren en de zenuwbanen van de nervus vagus activeren. Deze trillingen worden vaak gecombineerd met kalmerende geluiden via een app om een multisensorische ervaring te creëren.
“Draagbare apparaten zijn vooral nuttig voor cliënten die het een uitdaging vinden om ontspanning te bereiken door alleen ademhalingsoefeningen te doen of die de voorkeur geven aan een meer tactiele benadering,” vertelde Jodi Duval, een in Australië gevestigde natuurgeneeskundige met meer dan 15 jaar ervaring en eigenaar van Revital Health, aan The Epoch Times.
Zorg dat je niet vast komt te zitten
In de snelle wereld van vandaag brengen veel mensen heel wat tijd door in de vecht-, vlucht- of bevriestoestand. Stressreacties zijn een normaal onderdeel van het leven – ze kunnen niet worden vermeden – maar de sleutel is om niet vast komen te zitten. Het belangrijkste is om je bewust te zijn van de staat van je zenuwstelsel en je weg terug te vinden naar een ventrale vagale staat (een ruimte van veiligheid en regulatie) wanneer dat nodig is.
Of het nu door middel van oefeningen is die de nervus vagus activeren, een kalmerende omgeving of betekenisvolle verbindingen, het herstellen van balans is van vitaal belang. Deze balans legt de basis voor genezing en welzijn.
“Het lichaam weet hoe het moet genezen. We hoeven alleen maar de obstakels weg te nemen en de juiste hulpmiddelen te bieden”, aldus Winters.
“Door consequente, zachte stimulatie van de nervus vagus kunnen we een toestand van helderheid, veerkracht en vrede bevorderen, waardoor de verbinding tussen lichaam en geest wordt versterkt op een manier die met medicijnen alleen vaak niet mogelijk is.”
Ping! Nog een sms. Een inkomend telefoontje. Muziekgeschal uit de radio. Een ronkende vliegtuigmotor. Een toeterende claxon. Een alarmerende krantenkop.
Zo ervaren we een wereld vol voortdurend lawaai – snel, gefragmenteerd, gebroken, onderbroken. We worden op elk moment van de dag overvallen door geluiden, vanaf het moment dat we wakker worden door het schelle gepiep van de wekker tot we in slaap vallen door het geroezemoes en geflikker van de tv. Deze voortdurende drukte maakt het moeilijk om innerlijke rust te bewaren.
Toch hebben veel wijze mensen, van oude Chinese filosofen tot middeleeuwse monniken en hedendaagse MIT-professoren, de kracht en het belang van stilte gepredikt. Zelfs wetenschappelijke studies bevestigen de conclusies van de wijzen: Onderzoek toont aan dat stilte voordelen heeft voor de gezondheid, waaronder een lagere bloeddruk, verbeterde concentratie, minder cortisol en een betere focus. Het kan zelfs de groei van de hersenen stimuleren.
“Een veelheid aan woorden is vermoeiend/ In tegenstelling tot gecentreerd blijven”, schreef Lao Tzu in “Tao Te Ching” rond 400 v.Chr. Stilte brengt evenwicht, balans. Een stortvloed van spraak, geluid en gedachten kan zorgen voor een verstoring van het evenwicht, wat alleen door rust en kalmte kan worden verholpen.
In ons digitale tijdperk hebben we meer behoefte aan stilte om ons te heroriënteren dan toen “Tao Te Ching” 2.400 jaar geleden werd geschreven. In een artikel voor Plough magazine wees Stephanie Bennett erop dat de toename van informatie in het big data tijdperk de verwerkingscapaciteit van onze hersenen onder druk zet. Dit kan een oorzaak zijn van de toenemende angst en stress in de wereld van vandaag.
De mantra van een monnik in een modern jasje
Lang voor de uitvinding van machines, internet en massa-entertainment wisten middeleeuwse monniken zoals de heilige Benedictus van Nursia dat te veel lawaai de ziel verstoort. Stilte wordt benadrukt in “De Regel van Sint Benedictus”, waarin staat: “Monniken moeten ijverig stilte cultiveren te allen tijde, maar vooral ’s nachts.”
“Laten we de raad van de profeet volgen: Ik zei, Ik heb me voorgenomen om mijn wegen te bewaken, opdat ik nooit met mijn tong zal zondigen”, schrijft Sint Benedictus. “Ik heb een bewaker op mijn mond gezet. Ik zweeg en werd nederig.
Het eerste woord van “De Regel van Sint-Benedictus” is “luister” – dat wil zeggen, wees stil, stil en ontvankelijk voor wat anderen, de wereld en God je bieden. Stilte en aandacht stellen de schepping in staat haar schoonheid en mysterie aan ons te tonen.
Zelfs vandaag de dag getuigen veel mensen in de benedictijnse traditie over de manier waarop stilte hun ervaring van de wereld versterkt. Men wordt meer synchroon met de ritmes van het leven, de wereld en het bestaan zelf. Jodi Blazek Gehr, een Benedictijnse oblaat, schreef op haar blog: “In stilte kunnen we getransformeerd worden. … We worden aandachtiger. We merken de details om ons heen op en we zien wat er in ons gebeurt.”
Gehr herinnerde zich een bezoek aan een klooster waar zelfs de maaltijden in stilte werden gehouden. Ze beschreef de verrassende effecten van deze praktijk: “We zaten in stilte, wat mijn zintuigen versterkte – de rust en stilte boden een achtergrond waardoor ik de kleur en de smaak van gewoon voedsel ging waarderen – sla, tomaten, brood, pasta, boter, melk. Het was pure extase om ernaar te kijken, het aan te raken en te proeven – om interactie te hebben met mijn eten.
“Dit gevoel – de gevoeligheid voor fysieke, tastbare signalen – zette zich voort in het kijken naar vissen die in de vijver zwommen, sprinkhanen die in het rond sprongen, een kaars die flikkerde. Alles leek voor mij gemaakt te zijn. Elke beweging, kleur, smaak en sensatie leek speciaal, terwijl het een paar dagen daarvoor nog gewoon was.”
Een wetenschappelijk perspectief
Gehr is niet de enige hedendaagse denker die de onverwachte gevolgen van een stiltedieet opmerkt. Bennett beschreef de reacties van een aantal van haar studenten toen ze in haar klas de opdracht kregen om zich 24 uur lang te onthouden van elektronische media. Velen van hen rapporteerden gevoelens van angst en depressie, en wezen op onzichtbare ketens van psychologische afhankelijkheid die hen met hun telefoons verbonden.
Maar sommige studenten hielden vol doorheen de aanvankelijke duisternis toen het blauwe licht van de schermen uit hun leven verdween. Bennett schrijft: “Sommigen zeggen dat ze momenten van grote helderheid en bewustzijn bereiken; anderen merken dat ze een bijna extatische creativiteit krijgen. Het is niet ongewoon dat studenten de drang voelen om te bidden.”
De mentale helderheid die ontstaat door stilte en eenzaamheid is bestudeerd door MIT professor Sherry Turkle. Volgens haar is het een essentieel onderdeel van zelfkennis. Op zijn beurt maakt deze zelfkennis de weg vrij voor diepere verbindingen en relaties met anderen.
In haar boek “Reclaiming Conversation: The Power of Talk in a Digital Age” schrijft Turkle: “Zonder eenzaamheid kunnen we geen stabiel zelfgevoel opbouwen. Maar kinderen die digitaal opgroeien hebben altijd iets externs gehad om gehoor aan te geven.”
Ze klaagde over hoe de constante aanwezigheid van digitale media bij de meeste mensen de natuurlijke stilteperiodes opvult. Toch is stilte goud waard – in dit geval een gouden kans op een diepere band tussen gezinsleden.
“De echte alarmsituatie kan zijn dat ouders en kinderen niet met elkaar praten of een stilte met elkaar delen die ieder de tijd geeft om een grappig verhaal of een verontrustende gedachte naar voren te brengen,” schrijft ze.
Bennetts overpeinzingen sluiten aan bij Turkles gedachte: “Door [stilte] leren we onze eigen gedachten en motivaties beter begrijpen. We merken dat we ons beter verhouden tot onze wereld en tot anderen. We krijgen een sterker begrip van wat het betekent om mens te zijn. … Onophoudelijk intern lawaai vervangt de reflectieve ruimte die je nodig hebt om na te denken, te piekeren, je te verwonderen en te bidden.”
Maar het kan zijn dat het onophoudelijke lawaai in onze samenleving voortkomt uit ons verlangen om juist aan die dingen te ontsnappen: denken, piekeren, ons verwonderen, bidden. Zulke activiteiten lijken onschuldig, maar toch behoren ze tot de meest formidabele dingen die we doen. In zelfreflectie, in het stellen van de grote vragen, voeren we enkele van onze moeilijkste – en meest essentiële – menselijke taken uit. We worstelen met onszelf, onze angsten, onze zwakheid, onze eigen sterfelijkheid en het mysterie van het universum.
Stilte is eng; het dwingt je om jezelf onder ogen te zien. En het dwingt je om realiteiten onder ogen te zien die groter zijn dan jezelf.
Maar zoals elke motiverende spreker zal verkondigen, groeien we het meest door onze angsten onder ogen te zien. Kunnen innerlijke problemen echt worden opgelost door weg te lopen? Kunnen we ze oplossen door onszelf te verdrinken in lawaai?
Je bezighouden met lawaai – zowel lichamelijk als geestelijk – lijkt misschien de veiligste optie. Maar er zijn risico’s verbonden aan zowel stilte als geluid. Filosoof Blaise Pascal ging zo ver om te beweren dat “alle problemen van de mensheid voortkomen uit het onvermogen van de mens om rustig alleen in een kamer te zitten”.
Zijn woorden zijn het overwegen waard. En met die woorden zal ik stil worden.
De FBI breidt haar antiterrorismemissie uit door de transnationale georganiseerde misdaad agressief aan te pakken, waaronder beruchte criminele groepen zoals de Tren de Aragua-bende. De leden van deze bende werden onlangs door president Donald Trump bestempeld als “buitenlandse vijanden” die bezig zijn met een invasie op Amerikaans grondgebied.
De verschuiving, aangekondigd in een verklaring van 19 maart, onderstreept de groeiende dreiging die uitgaat van transnationale drugskartels en bendes, waarvan er acht onlangs werden aangeduid als Buitenlandse Terroristische Organisaties (FTO). Het weerspiegelt een bredere nationale veiligheidsstrategie die de maatregelen voor terrorismebewaking uitbreidt naar leden van de kartels, die vaak betrokken zijn bij illegale grensovergangen, drugshandel en geweldmisdrijven in de Verenigde Staten.
“Grensbeveiliging is essentieel om ons land te beschermen en onze burgers veiligere gemeenschappen te bieden,” zei FBI-directeur Kash Patel in een verklaring. “We breiden de controlelijst uit met kartelleden en bendeleden van onlangs erkende buitenlandse terroristische organisaties. Deze verandering zal onze partners in wetshandhaving en de inlichtingendiensten helpen terwijl we allemaal samenwerken om gewelddadige criminaliteit binnen onze grenzen te bestrijden.”
De verscherpte focus van de FBI op internationale kartels en bendes wordt benadrukt door de naamsverandering van het Terrorist Screening Center (TSC) in het Threat Screening Center. De FBI zei dat deze verandering de reikwijdte van de nationale veiligheidsscreening uitbreidt van traditioneel terrorisme naar groepen zoals Tren de Aragua, MS-13 en het Sinaloa-kartel, die hun activiteiten hebben uitgebreid naar Amerikaans grondgebied.
TSC-directeur Michael Glasheen zei in een verklaring: “Het screenen van transnationale georganiseerde misdaad speelt een belangrijke rol in de veiligheidsbelangen van de VS, terwijl we terroristische aanvallen blijven voorkomen. De naamsverandering is een signaal aan het Amerikaanse volk dat de TSC een krachtig instrument is dat gebruikt kan worden om alle nationale veiligheidsbedreigingen te bestrijden.”
De verandering bouwt voort op de formele classificatie door het ministerie van Buitenlandse Zaken van acht grote kartels en bendes als FTO’s (Foreign Terrorist Organisation – Buitenlandse Terroristische Organisaties) en speciaal aangewezen wereldwijde terroristen (Specially Designated Global Terrorists). Een stap die de Amerikaanse rechtshandhaving aanzienlijk meer mogelijkheden geeft om tegoeden te bevriezen, visums te weigeren en financiële sancties op te leggen aan degenen die gelieerd zijn aan deze groepen.
De acht geviseerde organisaties zijn Tren de Aragua, Mara Salvatrucha (MS-13), Cártel de Sinaloa, Cártel de Jalisco Nueva Generación, Cártel del Noreste (voorheen Los Zetas), La Nueva Familia Michoacana, Cártel del Golfo (Golfkartel) en Cárteles Unidos.
De classificatie snijdt deze organisaties af van het Amerikaanse financiële systeem, waardoor het voor hen moeilijker wordt om geld en middelen over de grenzen te sluizen. Ze bieden ook een wettelijke basis voor strengere vervolging van kartelleden die actief zijn in de Verenigde Staten.
Trump heeft op 15 maart een proclamatie uitgevaardigd als onderdeel van zijn bredere aanpak van criminaliteit en zijn campagne om de veiligheid aan de grens te verbeteren. Hij beriep zich daarbij op een wet uit de 18e eeuw om de leden van Tren de Aragua te classificeren als “buitenlandse vijanden” die betrokken zijn bij een “invasie of roofzuchtige inval” op Amerikaans grondgebied. Op grond van deze classificatie kunnen ze onmiddellijk gearresteerd en gedeporteerd worden krachtens de noodtoestand met betrekking tot immigratie.
De proclamatie beschuldigt bovendien de Venezolaanse regering van Nicolás Maduro van het faciliteren van de toegang van Tren de Aragua tot de Verenigde Staten als onderdeel van een doelbewuste strategie om het land te destabiliseren. Verschillende leden van de bende zijn al gedeporteerd onder deze richtlijn, hoewel de proclamatie juridisch wordt aangevochten in Amerikaanse rechtbanken.
In het kader van de verscherpte aandacht van de regering voor wetshandhaving en nationale veiligheid, kondigde het Witte Huis op 19 maart aan dat de FBI sinds het aantreden van Trump in januari met succes drie voortvluchtigen van de “Ten Most Wanted” lijst heeft opgepakt.
Onder de voortvluchtigen bevindt zich Francisco Javier Roman-Bardales, een meedogenloze MS-13 figuur die beschuldigd wordt van opdracht geven tot moorden, drugshandel en afpersingsoperaties in de Verenigde Staten en El Salvador.
“Onder president Donald J. Trump is de boodschap aan criminelen die onze gemeenschappen schade berokkenen en vernielen simpel: jullie ZULLEN gevonden worden en jullie ZULLEN berecht worden,” zei het communicatieteam van het Witte Huis in een bericht op social media platform X.
