Thursday, 18 Jul 2024

Wat als je kind aankondigt dat het transgender is?

Het kan op elke willekeurige doordeweekse avond gebeuren: Terwijl je geniet van een etentje met je gezin, kondigt je tienerdochter plotseling aan dat ze in het verkeerde lichaam is geboren, dat je haar met een jongensnaam moet gaan aanspreken en dat ze geslachtsveranderende hormonen wil gaan slikken. En ze meent het.

En wat nu?

“Het is heel belangrijk voor de ouders om niet negatief of veroordelend te reageren, zelfs als ze op dat moment het gevoel hebben dat dit gewoon waanzin is en het nergens op slaat,” adviseert dr. Miriam Grossman, psychiater en schrijfster van vijf boeken. In haar boek “You’re Teaching My Child WHAT?” uit 2009 waarschuwde ze ouders voor hoe seksuele voorlichting is geëvolueerd naar het promoten van seksuele vrijheid en genderdysforie. In haar laatste boek uit 2023, “Lost in Trans Nation: A Child Psychiatrist’s Guide Out of the Madness” schrijft ze over de schade die de zogenaamde “genderbevestigende zorg” toebrengt aan onze jeugd.

Hoewel er geen uniforme gids is om door dit scenario te navigeren, zijn er een aantal belangrijke punten waar je rekening mee moet houden.

De grondbeginselen

Om te beginnen weet je zeker dat je dochter een vrouw is, of dat je zoon een man is, en dat kan niet veranderd worden. Je hebt gelijk. Je kind is diep in de war en waarschijnlijk gehersenspoeld. Je weet dat je er voor hem of haar moet zijn, om hem of haar terug te brengen naar de realiteit.

Het is belangrijk om te weten dat genderdysforie wel degelijk bestaat en al tientallen jaren gediagnosticeerd wordt, maar het is uiterst zeldzaam en komt bij volwassenen tussen de 2 en 14 per 100.000 mensen voor (tussen 0,002 en 0,014 procent). Bij minderjarigen is het zo zeldzaam dat de informatie schaars en onbetrouwbaar is.

De huidige golf jongeren die beweren dat ze in het verkeerde lichaam geboren zijn, is een ander fenomeen, dat meestal ideologisch en sociaal geconstrueerd is. De overgrote meerderheid van deze kinderen wordt beïnvloed door sociale media, hun school of universiteit, hun vrienden of een combinatie van al het bovenstaande.

Uit een onderzoek naar genderdysforie bij adolescenten bleek dat meer dan 86 procent van de ouders aangaf dat hun kind zich begon te identificeren als een ander geslacht nadat het zich te buiten was gegaan aan sociale media, nadat één of meerdere vrienden snel na elkaar uit de kast waren gekomen als transgender, of beide.

Invloeden van buitenaf zijn niet de enige factoren. “Deze kinderen zijn over het algemeen kwetsbaar”, legt dr. Grossman uit. “Ze hebben waarschijnlijk andere stoornissen. Veel van hen zitten in het autismespectrum, ze kunnen angst of depressie hebben, ze kunnen een moeilijk trauma hebben meegemaakt, [en] ze kunnen zijn mishandeld of misbruikt.”

Dr. Miriam Grossman in New York City in 2022. Ze is gespecialiseerd in kinder- en jeugdpsychiatrie en heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar seksuele voorlichting in de Verenigde Staten. (Blake Wu/De Epoch Times)

Het verband tussen transgenderidentiteiten en autismespectrumstoornissen is onmiskenbaar, schrijft dr. Grossman in haar boek. “Mensen met autisme voelen zich vaak anders, onbegrepen en geïsoleerd. Hun gedachtepatronen en non-conformiteit maken hen hier waarschijnlijk vatbaar voor.”

Diagnoses als ADHD, depressie, angst, PTSS en ernstige eetstoornissen komen ook vaak voor bij deze tieners en jongvolwassenen.

Het goede nieuws is dat volgens de observaties van dr. Grossman steeds meer ouders hun kinderen helpen om succesvol door geslachtsverwarring heen te komen.

Opnieuw contact maken met je kind

Een van je belangrijkste doelen zou moeten zijn om de relatie met je kind weer op te bouwen en om de teugels als ouder in handen te nemen, zodat ze dichter naar jou toe kan groeien en weg van de negatieve invloeden.

Het onderliggende probleem aanpakken is net zo belangrijk. Haar intentie om haar lichaam, naam en identiteit te veranderen is een symptoom dat er iets is waarvoor ze wegloopt of dat ze probeert te vermijden.

“Het kind komt naar de ouder omdat het wat verward of verdrietig is. En daarom moet de ouder zich richten op horen, luisteren, vragen stellen en meer te weten komen over wat het kind eigenlijk zegt,” aldus dr. Grossman.

Het proces om het kind uit zijn of haar geslachtsverwarring te halen kan lang duren, van enkele maanden tot enkele jaren.

Het opbouwen van een sterke relatie met je kind is de sleutel tot het kunnen voeren van eerlijke gesprekken over geslachtsverwarring. (fizkes/Shutterstock)

“Je wilt je kind laten weten dat je erkent dat hij of zij iets doormaakt, dat het iets belangrijks voor hem of haar is, dat het iets ernstigs is en dat je er zoveel mogelijk over te weten wilt komen,” zegt dr. Grossman. “Kom op een liefdevolle en ondersteunende manier over, zonder het eigenlijk eens te zijn met wat je kind zegt – dat ze van het andere geslacht zijn, of dat je de nieuwe naam en de nieuwe voornaamwoorden gaat gebruiken.”

Dat is een belangrijk punt: je kind laten instemmen met het oneens zijn. Op sociale media, in “bevestigende” scholen, door vrienden en zelfs door sommige therapeuten en artsen wordt kinderen wijsgemaakt dat de volwassenen in hun leven, hun ouders en anderen, die het niet meteen eens zijn en meegaan met hun “genderidentiteit”, hen niet steunen.

“Het is belangrijk voor het kind en de volwassene om te begrijpen dat je een liefdevolle relatie kunt hebben, zelfs als er grote meningsverschillen zijn,” zei dr. Grossman. “Je wilt dat dit een moment is waarop je kind wegloopt van het gesprek met het gevoel: ‘Nou, ze waren het niet met me eens. Ze geven me nu niet wat ik wil, maar ze hebben me ook niet afgewezen. Ze willen het begrijpen en er meer over te weten komen.”

De dochter van January

In de lente van 2020 vertelde de tienerdochter van January Littlejohn haar ouders dat ze zich geen meisje voelde. Achter de rug van haar ouders om werd ze sociaal “getransformeerd” op haar middelbare school in Florida. Ze was 13 jaar.

De moeder van Florida en gediplomeerd psycholoog January Littlejohn, in Tallahassee, Florida., in 2022. (Otabius Williams/De Epoch Times)

Tegenwoordig heeft haar dochter zich teruggetrokken uit de transidentificatie en voelt ze zich nu “op haar gemak als meisje”, aldus mevr. Littlejohn. Nu besteedt mevr. Littlejohn haar tijd aan het helpen van andere ouders in soortgelijke situaties. Ze is voorstander van Do No Harm, een organisatie die zich richt op het vergroten van het bewustzijn over de gevaren van identiteitspolitiek in de medische praktijk.

Ze beschrijft wat gezinnen meemaken als ze te maken hebben met een kind met geslachtsverwarring als “een machtsstrijd”. In haar geval was dat niet alleen met haar eigen dochter, maar ook met de school.

“Ze stuurden haar in wezen een heel duidelijke boodschap dat ons ouderlijk gezag niet langer werd gerespecteerd of nodig was. En dat creëerde een enorme wig in onze relatie met onze dochter, want in haar gedachten waren wij de enigen in haar leven die het niet bevestigden. Maar in werkelijkheid waren wij de enigen in haar leven die haar vasthielden aan de realiteit en haar probeerden te beschermen tegen dit pad. Uiteindelijk werd ze rechtstreeks naar medische schade geleid,” zei mevr. Littlejohn.

Het vermijden van medische procedures die zogenaamd helpen bij “geslachtsverandering” is een belangrijk punt. Een groeiend aantal onderzoeken en artsen waarschuwt voor de gevaren van geslachtsveranderende hormonen, puberteitsremmers en operaties. In haar boek legt dr. Grossman in detail uit hoe de “wetenschap” achter deze behandelingen is ontkracht. Ze raadt ouders aan om de risico’s van deze procedures te leren kennen en ze met hun kinderen te delen.

Nogmaals, elk gezin is anders en ouders moeten uitzoeken wat de beste manier is om de kwestie aan te pakken.

“Ook al had mijn dochter het over chirurgische ingrepen en dat soort dingen, we hebben heel duidelijke, gezonde grenzen met haar gesteld, in de zin dat ze haar haar mocht dragen zoals ze wilde – binnen een gepaste, redelijke manier,” zei mevr. Littlejohn. “Dus geen medische ingrepen. We spraken met onze dochter over de ontwikkeling van haar hersenen en we kregen haar zover dat ze instemde met geen fysieke ingrepen tot ze 25 tot 27 was, wanneer ze financieel onafhankelijk zou zijn en haar hersenen volledig ontwikkeld zouden zijn.”

Het belang van de puberteit

Dr. Grossman wijdt een heel deel van haar boek aan het uitleggen hoe cruciaal de puberteit is voor de ontwikkeling van het lichaam en hoe de hersenen pas tot ver in het derde levensdecennium volledig tot ontwikkeling komen.

“De puberteit is iets waarvan we willen dat kinderen het doormaken,” zei dr. Grossman. “Het is het belangrijkste ontwikkelingsproces dat kinderen moeten doormaken, buiten de ontwikkeling die ze voor hun geboorte doormaakten. De puberteit beïnvloedt elk systeem in het lichaam. De blootstelling van de hersenen aan de hormonen van de puberteit zorgt ervoor dat de hersenen door de jaren heen rijpen.

“Als we kinderen puberteitsremmers geven … vertragen we hun natuurlijke puberteit, die natuurlijke ontwikkelingsfase. We hebben geen idee wat de langetermijneffecten zullen zijn.”

De puberteit is een complex veranderingsproces. Iedereen die de puberteit en adolescentie heeft doorgemaakt, weet hoe verwarrend en frustrerend deze veranderingen zijn.

“Het is een erg ongemakkelijke ervaring,” zegt mevr. Littlejohn, die ook een gediplomeerd psycholoog is. “Maar in plaats van te horen: ‘Dit is normaal, je slaat je er wel doorheen. Het komt goed, we voelden ons allemaal hetzelfde,’ wordt veel van deze kinderen verteld en geconditioneerd om te geloven: ‘Als je je ongemakkelijk voelt, is dat omdat je waarschijnlijk transgender bent.'”

De hersenen rijpen tijdens de puberteit, waardoor een volgroeide prefrontale cortex rationeel acties en de gevolgen ervan kan afwegen. De amygdala ontwikkelt zich ook en zorgt voor emotioneel evenwicht. Het is dan ook niet verwonderlijk dat veel kinderen over hun geslachtsverwarring heen groeien na hun puberteit.

“Tussen de 60 en 90 procent van deze kinderen zal, als ze door de puberteit heen komen en volwassen worden, hun genderdysforie ontgroeien,” zei dr. Grossman.

Daarom pleit ze voor een afwachtende houding. “Waakzaam afwachten betekent dat je ze steun geeft bij hun gevoelens, dat je de familie steun geeft en dat je bepaald gedrag of een bepaalde manier van kleden toestaat. Maar je vermijd een sociale transitie zoals dat momenteel gebeurt,” zegt ze.

Is therapie een goed idee?

Hoewel therapie in sommige gevallen nuttig kan zijn, adviseerden zowel dr. Grossman als mevr. Littlejohn voorzichtigheid bij het kiezen van een therapeut voor je kind.

“Niet elk kind heeft therapie nodig”, zegt dr. Grossman. “Als de familie vindt dat ze therapie nodig hebben, willen ze niet naar iemand die zichzelf een ‘genderbevestigende’ therapeut noemt.

“Die therapeut gaat de nieuwe identiteit onmiddellijk accepteren en gaat de ouders vertellen dat ze de nieuwe identiteit moeten accepteren.”

Sommige professionals kiezen voor de benadering van waakzaam afwachten en graven in de onderliggende problemen. Therapy First is een organisatie met niet-bevestigende therapeuten die zowel met de ouders als met de kinderen werken.

Als ouder de teugels weer in handen nemen

“Het is echt belangrijk voor ouders om te begrijpen dat jij de expert van je kind bent; je kunt niet op iemand anders vertrouwen om je kind hieruit te halen,” zei mevr. Littlejohn. “De ouders moeten bereid zijn om hun ouderlijk gezag uit te oefenen. En dan bedoel ik niet op een autoritaire, beperkende, controlerende manier. Ik bedoel deze kwestie benaderen vanuit liefde en medeleven voor je kind.”

Hoewel de details van elke situatie afhangen, deelde mevr. Littlejohn de volgende vier algemene stappen die zij en andere ouders hebben genomen om hun kinderen te helpen.

  • Beperk het internetgebruik. Veel van de invloed op je kind komt van het internet. Negatieve invloeden komen van sociale media, online chatgroepen en websites van online gemeenschappen. Mensen die kinderen online lokken, vertellen hen over transgenderisme en moedigen hen aan om het voor hun ouders te verbergen. Sommige ouders kiezen ervoor om hun kinderen helemaal de toegang tot het internet te ontzeggen; anderen nemen de telefoons van hun kinderen af. Verschillende hulpmiddelen, zoals apps voor het filteren van inhoud, kunnen ouders helpen om te beperken wat hun kinderen online kunnen doen.
Sociale media zijn vaak de plaats waar kinderen voor het eerst in aanraking komen met genderdysforie en transgenderidentiteit. (Fiordaliso/Moment/Getty Images)
  • Breng samen tijd door. Plan samen activiteiten om het contact met je kind te herstellen. Koken, kamperen, wandelen en familiefilms kijken zijn enkele opties. Het doel is om de emotionele band met je kind te versterken, zodat hij of zij je vertrouwt en je mening waardeert.
Versterk jullie band door samen leuke activiteiten te doen. (Justin Paget/DigitalVision/Getty Images)
  • Voer open gesprekken met je kind. Laat hem praten over hoe hij zich voelt, maar zet hem niet onder druk over de genderkwestie, want dan zal hij minder openstaan voor een andere mening. “Je kunt beginnen met zaadjes te planten en dingen te vragen die hen kritisch zullen laten nadenken over deze ideologie, want ze zit vol tegenstrijdigheden,” zei mevrouw Littlejohn. Als het geslacht bijvoorbeeld vloeibaar is en op elk moment kan veranderen, waarom zou je dan permanente veranderingen aan je lichaam aanbrengen? “Ik begon vragen te stellen vanuit een nieuwsgierige houding, gewoon vragen stellen aan mijn dochter, luisteren, niet oordelen. Haar gewoon kritisch laten nadenken over sommige tegenstrijdigheden zonder haar de tegenstrijdigheid te vertellen,” zei ze.
  • Neem preventieve maatregelen. Voordat deze kwestie je huis binnendringt, kun je – in de woorden van mevr. Littlejohn – je kinderen “inenten” tegen de transgenderideologie. Praat met ze over de realiteit van de biologie – dat er maar twee geslachten zijn en dat iedereen die iets anders beweert tegen ze liegt of diep in de war is. Je moet ze ook waarschuwen voor andere mensen die hen vertellen dat ze geheimen voor hun ouders moeten hebben, zodat ze het in plaats daarvan meteen aan jou zullen vertellen. En net zoals je hen uitlegt dat niemand aan hun geslachtsdelen mag komen, kun je hen ook laten weten dat geen enkele volwassene naar hun voornaamwoorden mag vragen of met hen over geslacht en seks mag praten. Dit zouden allemaal rode vlaggen moeten zijn waar je kind zich bewust van is.

De ‘nucleaire’ opties

In extremere gevallen hebben sommige ouders drastische maatregelen moeten nemen.

“Ouders moeten zich realiseren dat dit een radicale ideologie is. Er zijn vaak radicale stappen nodig om je kind hieruit te krijgen,” zei mevr. Littlejohn. “In het begin begreep ik dat niet helemaal, maar ik ben er nu 100 procent van overtuigd.”

Sommige ouders hebben hun kinderen verwijderd van de scholen waar ze sociaal getransformeerd werden. Sommige gezinnen in de VS zijn zelfs verhuisd naar andere staten waar de ouderlijke macht sterker is.

Dr. Grossman noemde dit “nucleaire opties” en zei dat ouders zich hierdoor sterker en zelfverzekerder voelen. Ze helpen het kind ook om te zien tot hoever hun ouders bereid zijn te gaan om hen te helpen. Hopelijk zullen ze dat waarderen.

“De ouders die bereid zijn om voor hun kinderen te vechten en creatief te zijn in hun opvoeding, dat zijn degenen die succes hebben,” zei mevr. Littlejohn.

Thuis omgaan met dit soort situaties kan een tol eisen van de fysieke en mentale gezondheid van ouders. Tegenwoordig zijn er veel steungroepen voor ouders. Het verdriet en de trauma’s van ouders worden meestal over het hoofd gezien door de ouders zelf en door de maatschappij als geheel. Dit onderwerp zal in een volgend artikel worden besproken.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (23 maart 2024): Your Kid Announces They’re Trans. Now What?

 

Vertekende berichtgeving van New York Times over misstanden CCP kost waarschijnlijk levens

Volgens een nieuw verslag heeft The New York Times grote delen van de mensenrechtenschendingen in China genegeerd, gebagatelliseerd of verkeerd weergegeven. Het verslag stelt dat de schendingen van de krant tegen de journalistieke integriteit waarschijnlijk levens hebben gekost door het beleidsdebat scheef te trekken en de ontmenselijkende propaganda van het regime te steunen.

“Niet alleen wordt de benarde situatie van de slachtoffers meestal met stilte en onverschilligheid behandeld, maar wat nog schadelijker is – als er al verslag van wordt gedaan – zijn de artikelen doorspekt met onjuiste voorstellingen, onnauwkeurigheden en regelrechte vijandigheid, wat getuigt van een schokkende mate van onprofessionaliteit en vooringenomenheid,” staat in het verslag dat op 21 maart is uitgebracht door het Falun Dafa Informatie Centrum (FDIC), een non-profit organisatie die zich inzet voor het monitoren van de vervolging van mensen die Falun Gong beoefenen in China.

Falun Gong, een spirituele praktijk die bestaat uit oefeningen met langzame bewegingen en de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid, was in 1999 het doelwit van eliminatie door de Chinese Communistische Partij (CCP), nadat uit een onderzoek van de overheid was gebleken dat meer mensen Falun Gong beoefenden dan dat er lid waren van de Partij.

Ondanks haar zelfbenoemde deskundigheid in het interpreteren van ontwikkelingen in China, was de berichtgeving van The New York Times over de Falun Gong-situatie “beschamend,” aldus het verslag.

Vergelijking van het aantal artikelen van The New York Times over Falun Gong met het aantal artikelen over Tibetanen en Oeigoeren van 2009 tot 2023, volgens een verslag van het Falun Dafa Informatie Centrum.

“Het effect van de verdraaide berichtgeving van de Times en de onverantwoordelijke behandeling van Falun Gong-beoefenaars als ‘onwaardige slachtoffers’ heeft bijgedragen aan de straffeloosheid die de daders genieten en heeft hun slachtoffers beroofd van vitale internationale steun, wat ongetwijfeld heeft geleid tot meer lijden en verlies van mensenlevens in China zelf,” aldus het verslag.

Dat wil niet zeggen dat de krant de mensenrechtenschendingen van de CCP in het algemeen heeft genegeerd, aldus het verslag. Als het ging om etnische minderheden zoals Tibetanen en Oeigoeren, heeft de New York Times aanzienlijke middelen, aandacht en ruimte in de kolommen besteed aan dergelijke berichtgeving.

“Maar als het verhaal over Falun Gong gaat, is het perspectief van de krant opvallend anders,” zegt het.

De New York Times deed de conclusies van het verslag af als “pertinent onjuist.”

Propaganda napraten

In de afgelopen 25 jaar was de meerderheid van de berichtgeving van The New York Times over Falun Gong negatief of onnauwkeurig, met het veelvoorkomende gebruik van denigrerende etiketten die de anti-Falun Gong propaganda van de CCP weerspiegelen, aldus het verslag.

De krant beschreef Falun Gong in tientallen artikelen als “kwade cultus”, “kwade sekte” of “sekte.”

In sommige gevallen merkte de krant op dat het label “sekte” afkomstig was van de CCP, maar zonder verdere uitleg over de vraag of dit waar is of niet. In andere gevallen gaf de krant het label in eigen woorden.

Experten op het gebied van Chinese religie, mensenrechtenonderzoekers en zelfs journalisten die hebben geprobeerd om het label op zijn juistheid te beoordelen, kwamen tot de conclusie dat het ongegrond is.

Ian Johnson, die in 2000 een reeks verslagen over Falun Gong schreef voor The Wall Street Journal, merkte op dat de praktijk niet voldoet aan veel gangbare definities van een sekte.

“De leden trouwen buiten de groep, hebben vrienden buiten de groep, hebben een normale baan, leven niet geïsoleerd van de samenleving, geloven niet dat het einde van de wereld nabij is en geven geen grote sommen geld aan de organisatie. Het belangrijkste is dat zelfmoord niet wordt geaccepteerd, evenmin als fysiek geweld,” schreef hij.

“Falun Gong is in de kern een apolitieke, naar binnen gerichte discipline, met als doel jezelf spiritueel te reinigen en je gezondheid te verbeteren.”

De New York Times publiceerde in zijn editie van 25 november 2018 een katern met de naam “China Rules”. Het katern bevatte gigantische Chinese karakters op een rode achtergrond en een schitterend verslag over de CCP, terwijl het tegelijkertijd de Verenigde Staten kleineerde. (Samira Bouaou/De Epoch Times)

Terwijl andere media, zoals The Washington Post en The Wall Street Journal, ter plekke onderzoek deden naar de vervolging van Falun Gong, was de eerste berichtgeving van The New York Times reactief en oppervlakkig in vergelijking daarmee, “bijna volledig vertrouwend op verklaringen van Chinese regeringsbronnen of zeer zichtbare protesten om de berichtgeving te bepalen,” aldus FDIC.

Het herhalen van de propaganda van het regime is roekeloos en gevaarlijk, aldus het verslag, waarin gewezen wordt op een rapport van Amnesty International waarin staat dat “de officiële campagne van het publiekelijk belasteren van Falun Gong in de officiële Chinese pers een klimaat van haat tegen Falun Gong-beoefenaars heeft gecreëerd, wat gewelddadigheden tegen hen kan aanmoedigen.”

Aan de andere kant bevatte slechts ongeveer 3 procent van de artikelen in The New York Times over Falun Gong de meest elementaire beschrijving van de beoefening – de kernprincipes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.

Het verslag belichtte twee opmerkelijke uitzonderingen op de trend van scheve berichtgeving van de krant: Andrew Jacobs, die niet langer China verslaat voor de krant, schreef een artikel in 2009 over de benarde situatie van verschillende Falun Gong-gevangenen en overlevenden van martelingen en een ander artikel in 2013, nadat een briefje van een Chinese gevangene in een werkkamp was gevonden in een Kmart-product in de Verenigde Staten.

Het aantal nieuwsberichten met een verwijzing naar gevangenschap, detentie of arrestatie in de kop of de eerste alinea in The New York Times voor artikelen over Falun Gong vergeleken met artikelen over Tibetanen en Oeigoeren van 2009 tot 2023, volgens een rapport van het Falun Dafa Informatie Centrum.

Leugens over omvang

Voordat de vervolging door de CCP begon, meldden verschillende westerse en Chinese media, waaronder The Associated Press en The New York Times, dat er 70 tot 100 miljoen beoefenaars van Falun Gong waren, waarbij de aantallen meestal werden toegeschreven door de Chinese Staats Sportadministratie. De sportadministratie voerde eind jaren negentig een uitgebreid onderzoek uit naar Falun Gong.

Falun Gong-beoefenaars zelf hadden geen manier om de cijfers te bevestigen omdat de praktijk geen lidmaatschap heeft, merkte FDIC op.

Toen de vervolging begon, had de CCP er echter belang bij om Falun Gong als marginaal af te schilderen. Er werd beweerd dat er nooit meer dan 2 miljoen beoefenaars zijn geweest. Dit aantal werd nooit gestaafd met enig bewijs.

De New York Times begon echter kritiekloos het aantal van 2 miljoen te gebruiken. De krant ging nog een stap verder en suggereerde dat het cijfer van 70 miljoen door Falun Gong verzonnen was, waarbij ze zelfs haar eigen berichtgeving van slechts een paar jaar daarvoor negeerde, zoals het FDIC-verslag documenteerde.

Beoefenaars van Falun Gong doen oefeningen in Guangzhou, China, voordat de vervolging begon in juli 1999. Op het spandoek staat “Falun Dafa gratis oefenplaats.” (ClearWisdom.net.)

In 2002 verklaarde The New York Times dat Falun Gong “verpletterd” was en dus geen nieuwswaardig onderwerp. Maar dat bleek alleen maar nog meer propaganda van de CCP te zijn.

De in Washington gevestigde non-profit organisatie Freedom House schatte in 2017 dat er in China 7 miljoen tot 20 miljoen Falun Gong-beoefenaars waren.

“Ondanks een 17 jaar durende campagne van de Chinese Communistische Partij (CCP) om de spirituele groepering uit te roeien, blijven miljoenen mensen in China Falun Gong beoefenen, waaronder veel mensen die de discipline zijn gaan beoefenen nadat de onderdrukking begon. Dit is een opvallend falen van het veiligheidsapparaat van de CCP,” aldus het verslag.

Naarmate er meer bewijs kwam van de wreedheden tegen Falun Gong, negeerde The New York Times het, volgens de FDIC.

In 2016 ontmoette Didi Kirsten Tatlow, verslaggever bij de New York Times, verschillende Chinese transplantatieartsen en luisterde hun gesprekken af waarin ze suggereerden dat gewetensgevangenen in China werden gebruikt als bron van organen voor transplantaties. Tegen die tijd hadden sommige mensenrechtenadvocaten en -onderzoekers al substantieel bewijs verzameld dat erop wees dat de CCP inderdaad gewetensgevangenen vermoordde om haar bloeiende transplantatie-industrie draaiend te houden, en dat het primaire doelwit Falun Gong-beoefenaars waren.

Nadat ze twee artikelen had geschreven over de controverses rond orgaantransplantaties in China, waarin ze de kwestie van gedwongen orgaanoogst aanstipte, wilde mevr. Tatlow de zaak verder onderzoeken, maar ze zei dat ze werd geblokkeerd door haar redacteuren.

Een vrouw loopt langs het gebouw van de New York Times in New York City op 31 aug. 2021. (Samira Bouaou/De Epoch Times)

“Ik had de indruk dat de New York Times, mijn toenmalige werkgever, niet blij was dat ik deze verhalen over misbruiken bij orgaantransplantaties naar voren bracht, en na aanvankelijk mijn inspanningen te hebben getolereerd, maakten ze het me onmogelijk om door te gaan,” zei ze in een getuigenis uit 2019 voor het China Tribunaal, een onafhankelijk panel van deskundigen dat het bewijs van gedwongen orgaanoogst onderzocht.

Het Tribunaal concludeerde in juni 2019 dat “het gedwongen oogsten van organen jarenlang in heel China op grote schaal had plaatsgevonden en dat Falun Gong-beoefenaars één – en waarschijnlijk de belangrijkste – bron van organen waren.”

De definitieve uitspraak van het panel leidde tot een spervuur van media-verslagen in The Guardian, Reuters, Sky News, de New York Post en tientallen andere.

“De New York Times hield zich echter stil,” merkte de FDIC op.

Percentage artikelen over Falun Gong door The New York Times die onnauwkeurig of negatief van toon zijn, volgens een verslag van het Falun Dafa Informatie Centrum.

Vijandig

In de afgelopen jaren werd de krant “openlijk vijandig” over Falun Gong.

In 2020 speelde de krant in op de anti-racisme vurigheid van die tijd door te beweren dat Falun Gong interraciale huwelijken verbood – een duidelijke leugen, aangezien interraciale huwelijken juist gebruikelijk zijn onder Falun Gong-beoefenaars.

In artikelen werd Falun Gong ook afgeschilderd als “geheimzinnig”, “extreem” en “gevaarlijk” zonder de moeite te nemen de beweringen te staven, aldus het verslag.

De wreedheid van de vervolging werd daarentegen gebagatelliseerd als louter “beschuldigingen”. De inspanningen van Falun Gong om dit tegen te gaan werden gekarakteriseerd als een “publiciteitscampagne”.

Een artikel uit 2020 verdoezelde de decennialange bloedige onderdrukking met één zin: “De groep … beschuldigt de CCP van het martelen van Falun Gong-beoefenaars en het oogsten van de organen van geëxecuteerden.”

De vervolging is in feite uitgebreid gedocumenteerd, onder andere in tientallen verslagen van de Verenigde Naties, het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, Amnesty International en Freedom House, aldus de FDIC.

Rep. Zachary Nunn (R-Iowa) spreekt tijdens een hoorzitting over het gedwongen oogsten van organen door de Chinese Communistische Partij (CCP) voor de Congressional-Executive Commission on China in Washington op 20 maart 2024. (Madalina Vasiliu/De Epoch Times)

De Epoch Times heeft vernomen dat The New York Times momenteel werkt aan een artikel tegen Shen Yun Performing Arts, een klassiek Chinees dans- en muziekgezelschap dat is opgericht door Falun Gong-beoefenaars.

Shen Yun is al lang een doorn in het oog van Peking, door de vervolging van Falun Gong af te beelden in sommige van haar dansstukken en door openlijk te verklaren dat haar optredens het “China van voor het communisme” voorstellen.

“Een artikel in de New York Times over het gezelschap zal voor de CCP waarschijnlijk een droom zijn die uitkomt,” aldus Larry Liu, plaatsvervangend directeur van de FDIC.

Contrast

De manier waarop de New York Times Falun Gong behandelt, staat in contrast met de manier waarop de Times omgaat met enkele andere mensenrechtenschendingen in China, met name de vervolging van Tibetanen en de Oeigoerse moslimminderheid in Xinjiang, aldus het FDIC-verslag.

Tussen 2009 en 2023 publiceerde de krant meer dan 200 artikelen over de Oeigoerse kwestie, meer dan 300 over Tibet en 17 over Falun Gong.

Ook de kwaliteit van de berichtgeving liep sterk uiteen. Over Tibetanen en Oeigoeren berichtte de krant uitgebreid over de onderdrukkingsmethoden, de omstandigheden in detentiecentra en de verhalen van individuele slachtoffers. De berichtgeving werd ondersteund door tientallen redactionele artikelen of opiniestukken.

In dezelfde periode publiceerde The New York Times geen redactionele artikelen, geen opiniestukken, geen columns, zelfs geen ingezonden brief over de vervolging van Falun Gong.

“Dit is niet omdat er geen pogingen tot indiening zijn gedaan,” merkte de FDIC op.

“Verhalen over Tibetanen en Oeigoeren verdienden een dergelijke berichtgeving en internationale aandacht, maar brachten risico’s met zich mee voor verslaggevers en bronnen van de Times,” aldus het verslag.

“Vanuit dit perspectief is het contrast met de berichtgeving van de krant over Falun Gong groot. Zelfs wanneer de Times over de vervolging van Falun Gong berichtte, ontbrak het meestal aan de humaniserende, persoonlijke focus die in de bovenstaande voorbeelden wel zichtbaar is.”

Maria Case, woordvoerster van de New York Times, noemde de conclusies van het verslag “pertinent onjuist.”

“We hebben uitgebreid en onafhankelijk verslag gedaan van de Falun Gong-beweging gedurende meer dan twee decennia, inclusief het onthullen van verslagen van misbruik in Chinese werkkampen, het verslaan van het debat rond gedwongen orgaandonatie in China en het onderzoeken van de groeiende wereldwijde invloed, met name in de Amerikaanse media en politiek,” zei ze via een e-mail.

De FDIC was het niet eens met een dergelijke omschrijving.

“In ons onderzoek hebben we de berichtgeving van de New York Times zorgvuldig en grondig geanalyseerd. We ontdekten een consistent gebruik van onnauwkeurige en denigrerende etiketten die de praktijk en haar ²beoefenaars belasteren en opvallende hiaten in de berichtgeving, vooral in de afgelopen tien jaar,” zegt Levi Browde, directeur van de FDIC. “Dat is de realiteit van de berichtgeving van de krant over Falun Gong, die verre van wat redelijkerwijs ‘uitgebreid’ genoemd kan worden.”

Vergelijking van het aantal artikelen in The New York Times over Falun Gong met het cumulatieve aantal doden onder Falun Gong-beoefenaars als gevolg van de vervolging in China, volgens een verslag van het Falun Dafa Informatie Centrum.

Deugdzaamheid uitstralen

Ondanks herhaalde tegenslagen heeft The New York Times veel moeite gedaan om zijn aanwezigheid in China uit te breiden en door te dringen op de Chinese markt.

In 2001 leidde de toenmalige uitgever van The New York Times, Arthur Sulzberger Jr., een delegatie van schrijvers en redacteuren van de krant naar Peking, waar ze met de CCP onderhandelden over het deblokkeren van de website van de krant in China. Een paar dagen nadat de krant een vleiend interview met de toenmalige leider van de CCP, Jiang Zemin, had gepubliceerd, werd de website gedeblokkeerd.

Zoals The Washington Post rapporteerde, was het Jiang die persoonlijk de campagne lanceerde om Falun Gong “uit te roeien”, tegen de wens van andere topambtenaren van de CCP in.

De website van The New York Times bleef gedeblokkeerd tot 2012, toen de krant het regime boos maakte met een artikel over het familievermogen van de toenmalige premier van China, Wen Jiabao.

Ondanks de strengere mediaregels onder de huidige CCP-leider, Xi Jinping, heeft de krant kantoren in Peking en Shanghai.

Vanuit het perspectief van de gevestigde belangen van de krant in China kan kritiek op mensenrechtenschendingen in het verafgelegen Tibet of Xinjiang als relatief “veilig” worden gezien, volgens Trevor Loudon, een expert op het gebied van communistische regimes.

Het aantal opinieartikelen in The New York Times over Falun Gong vergeleken met het aantal over Tibetanen en Oeigoeren van 2009 tot 2023, volgens een rapport van het Falun Dafa Informatie Centrum.

“Dat is een soort deugdzaamheidsbetuiging – ‘zie je wel, wij staan voor mensenrechten.’ Maar dat zouden ze nooit doen met Falun Gong omdat dat de CCP echt zou beledigen. De CCP zou daar een woedeaanval over krijgen,” zei hij.

Hoewel het onthullen van misstanden tegen Tibetanen of Oeigoeren tot woede leidt in het buitenland, veroorzaakt het weinig instabiliteit in het binnenland, aldus Loudon, omdat de etnische minderheden slechts een beperkte invloed hebben in het hart van China.

“Falun Gong daarentegen is geworteld in de Chinese cultuur”, waardoor het een onmiddellijke aantrekkingskracht heeft, zei hij.

“Chinezen zullen morgen niet de Islam omarmen. Chinezen zullen het Tibetaanse boeddhisme niet aannemen. Maar miljoenen Chinezen hebben enige sympathie voor Falun Gong.”

Het is ook makkelijker voor de CCP om propaganda te maken tegen etnische minderheden omdat ze hen labels kan geven met duidelijke politieke dimensies. In het geval van Tibetanen is het etiket “separatisten”, terwijl Oeigoeren worden afgeschilderd als “terroristen.”

Beoefenaars van Falun Gong zijn echter vooral gewone Chinezen, verspreid over alle lagen van de bevolking. Hun enige politieke eis is dat het regime stopt met de vervolging, aldus Loudon.

Een Chinese politieagent benadert een Falun Gong-beoefenaar op het Plein van de Hemelse Vrede in Peking terwijl hij een spandoek vasthoudt met de Chinese karakters “waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid,” de kernprincipes van Falun Gong. (Met dank aan Minghui.org)

“De Chinezen kunnen niet zeggen dat Falun Gong separatisten zijn. Ze kunnen niet zeggen dat ze terroristen zijn. Ze kunnen niet zeggen dat ze politiek zijn, echt niet. Het enige wat ze kunnen zeggen is dat ze vreemd of gek zijn.”

“Als The New York Times uitgebreid verslag zou doen van Falun Gong op een humaniserende manier, zou dat een directe aanval zijn op de propagandamuur van de CCP,” zei Loudon. “En dat,” zei hij, “zou de legitimiteit van het regime op cultureel gebied in twijfel trekken.”

“De CCP beweert de erfgenaam te zijn van de Chinese cultuur. Falun Gong is daar een concurrent van en biedt een heel andere visie,” zei hij.

“Hoewel Falun Gong niet politiek is, heeft het een heel duidelijke visie op wat de echte Chinese cultuur is, niet de nepversie die de CCP graag promoot.”

‘Wat als’

Het FDIC-verslag concludeert met een aantal vragen.

“Wat als de Times het Falun Gong-verhaal eerlijk, volledig en sympathiek was blijven vertellen aan de wereld, net zoals ze dat doet voor de Oeigoeren en de Tibetanen, zelfs toen de berichten over wreedheden zich opstapelden en ondanks de groeiende invloed van de CCP op het wereldtoneel?”

“Hoeveel Chinese families zouden niet-gescheiden zijn? Hoeveel Falun Gong-beoefenaars zouden er nog in leven zijn?”

“Meer in het algemeen,” stelt het verslag, “als de krant, met haar unieke agendabepalende invloed, de Falun Gong-kwestie in zijn volle omvang had behandeld, zou dat dan hebben geleid tot een meer doortastende internationale actie om deze misstanden tegen te gaan en de excessen van de CCP in te tomen?”

“Zouden buitenlandse bedrijven en beleidsmakers zich eerder bewust zijn geworden van de risico’s van zakendoen met de CCP?” aldus de vragen van het verslag.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (25 maart 2024): New York Times’ ‘Distorted’ Coverage of CCP Abuses Likely Cost Lives, Report Says

Categories VS

Gedwongen orgaanoogsten is ‘massale slachting’ in China

WASHINGTON – De door de staat gecontroleerde gedwongen orgaanoogst van de Chinese Communistische Partij (CCP) is een “massale slachtpartij”, aldus een wetgever tijdens een hoorzitting van het Congres over dit onderwerp.

Afgevaardigde Zach Nunn (R-Iowa), die op 20 maart sprak tijdens een hoorzitting waarin manieren werden onderzocht om gedwongen orgaanoogst tegen te gaan, zei dat hij “geen gruwelijkere daad kan bedenken dan een politieke gevangene mee te nemen, hem vast te binden aan een ziekenhuisbed en zijn organen te stelen”.

Deze gruwelijke praktijk vindt volgens deskundigen routinematig plaats in China als onderdeel van een miljardenindustrie.

Een onafhankelijk tribunaal in Londen onder leiding van meneer Geoffrey Nice concludeerde in 2019 dat het gedwongen oogsten van organen in China jarenlang “op grote schaal” heeft plaatsgevonden. Volgens de bevindingen van het tribunaal waren beoefenaars van Falun Gong – een spirituele praktijk die sinds 1999 in het communistische China streng wordt vervolgd – de belangrijkste bron van organen.

Nunn had een bord achter zich met daarop het lichaam van een Chinese Falun Gong-beoefenaar die in hechtenis was doodgeslagen. Op de afbeelding waren hechtingen te zien die zich uitstrekten van zijn gekneusde schouder tot zijn buik.

Afgevaardigde Zachary Nunn (R-Iowa) spreekt met verslaggevers na een hoorzitting over het gedwongen oogsten van organen door de Chinese Communistische Partij (CCP) voor de Congressional-Executive Commission on China in Washington op 20 maart 2024. (Madalina Vasiliu/De Epoch Times)

“Dit is geen sciencefictionfilm. Dit komt niet uit een horrorboek. Dit gebeurt op dit moment in het dichtstbevolkte land ter wereld,” zei hij. “En degenen die herhaaldelijk zijn vervolgd – de Oeigoeren, Falun Gong en gedetineerden – zijn vaak het slachtoffer van deze gruwelijke misdaden.

“De tijd van waanzin – het op grote schaal afslachten van een populatie – moet stoppen, vooral als het gebruikt wordt onder het mom van wetenschap bedrijven.”

De orgaanhandel is lucratief. Wachttijden van weken of zelfs dagen in Chinese ziekenhuizen trekken mensen aan om naar China te reizen voor orgaantransplantaties.

“De dreiging is reëel; dit is geen achterlijke complottheorie”, vertelde Nunn later aan NTD, een zustermediakanaal van The Epoch Times.

Video: Revelations of Forced Organ Harvesting of Living Prisoners of Conscience | Capitol Report

Niet alleen probeert het Chinese regime menselijk leven uit te buiten voor winst, maar het institutionaliseert het ook en lokt mensen buiten China om deel te nemen aan het plan, zei hij.

De vraag smoren

Texas en Utah hebben onlangs wetten aangenomen die ziektekostenverzekeraars verbieden om orgaantransplantaties te financieren die in China worden uitgevoerd, evenals de bijhorende nazorg.

Afgevaardigde Tom Oliverson (R-Texas), die in zijn thuisstaat de eerste Amerikaanse staatswet over dit onderwerp heeft aangenomen, herinnert zich dat hij in 2020 voor het eerst over de kwestie hoorde.

Hij vertelde NTD dat hij geschokt was toen hij afbeeldingen zag van websites van ziekenhuizen in China die in het Engels en Mandarijns adverteerden om harttransplantaties te promoten terwijl levende donoren “klaarstonden”.

“Je kunt niet klaarstaan om je hart te doneren tenzij je klaarstaat om je leven op te geven,” zei Oliverson.

“Toen ik ontdekte dat dit gewetensgevangenen waren, mensen die vervolgd werden voor hun religieuze overtuiging, maakte dat het nog erger.

Afgevaardigde Tom Oliverson (R-Texas), voorzitter van het Insurance Committee, getuigt tijdens een hoorzitting over het gedwongen oogsten van organen door de Chinese Communistische Partij (CCP) voor de Congressional-Executive Commission on China in Washington op 20 maart 2024. (Madalina Vasiliu/De Epoch Times)

Het idee achter de blokkade van de ziektekostenverzekering is om “de vraag af te remmen”, zei hij.

“Het is duidelijk dat in een communistisch regime mensen geen mensen zijn; mensen zijn slechts een natuurlijke bron die door de overheid geëxploiteerd kan worden,” zei Oliverson.

“Toen kwamen we op het idee; als er een natuurlijke bron geëxploiteerd wordt, laten we er dan voor zorgen dat de vraag ernaar zo klein mogelijk is door Texanen de mogelijkheid te ontnemen om daarheen te gaan en een orgaantransplantatie te ondergaan.”

Het congreslid zei dat hij overweegt om in de nabije toekomst nog een wetsvoorstel in te dienen om de financiering van onderzoek naar orgaantransplantatie in China te blokkeren.

“We moeten blijven aanvallen,” vertelde hij aan The Epoch Times. “We kunnen het aanbod niet aanvallen. Maar we kunnen wel de vraag blijven aanpakken. We kunnen het voordeel wegnemen van het doden van mensen en het stelen van hun organen, dan zal de regering van China het niet meer doen.”

Oproep tot actie door senaat

Afgevaardigde Chris Smith (R-N.J.), voorzitter van de Congressional-Executive Commission on China, leidde een wetsvoorstel van het Huis tegen gedwongen orgaanoogst dat in maart 2023 bijna unaniem werd aangenomen in een poging om strafrechtelijke sancties in te stellen voor mensen die het misbruik faciliteren.

Tijdens de hoorzitting van 20 maart deed hij opnieuw een beroep op zijn collega’s in de Senaat om actie te ondernemen met betrekking tot het wetsvoorstel, dat in december 2023 door de commissies Bioethical Issues en Asian Affairs van de New York City Bar Association, samen met een aantal mensenrechtengroeperingen werd omschreven als “de sterkste wetgeving die ooit door een land is voorgesteld om orgaanhandel tegen te gaan”.

“Hoeveel extra slachtoffers hadden we kunnen voorkomen; maar dat deden we niet?” vertelde Smith aan The Epoch Times. “Dit moet een echt serieus mensenrechtenactieplan worden uitgaande van de regering, en de wet zal ze dat geven.”

Afgevaardigde Chris Smith (R-N.J.), voorzitter van de Congressional-Executive Commission on China, na een hoorzitting over het gedwongen oogsten van organen door de Chinese Communistische Partij (CCP) in Washington op 20 maart 2024. (York Du/De Epoch Times)

In januari 2023 lag Smith op de IC voor lichamelijke klachten.

Terwijl hij daar lag, kon hij het niet helpen zich de Falun Gong-beoefenaars en andere gewetensgevangenen voor te stellen die “tegen hun wil” naar ziekenhuizen werden gebracht voor hun organen.

“Ze liggen daar, misschien half bewusteloos, wetend dat deze dokter er niet is om ze te genezen, maar om ze te doden als een beul,” zei Smith. “Dat komt regelrecht uit nazi-Duitsland.”

Na veel doorlichten en wachten, zei hij, is het wetsvoorstel klaar om aangenomen te worden.

“Ik begon vier jaar geleden aan dit initiatief en het duurde zo lang om mijn collega’s te overtuigen, maar nu lijken de mensen het te begrijpen,” zei Smith. “Laten we er iets aan doen, nu we het allemaal begrijpen.”

Gepubliceerd door The Epoch Times (22 maart 2024): Forced Organ Harvesting Is ‘Wholesale Slaughter’ in China, Lawmaker Says

Analyse over de ‘beschamende’ berichtgeving van NY Times over Chinese dissidentengroep

The New York Times was deze week het onderwerp van een exposé.

De gevestigde belangen van de krant in communistisch China werden onder de loep genomen in een onderzoek van The Epoch Times. Ondertussen is de berichtgeving van The New York Times over Falun Gong, een spirituele praktijk die in China brutaal wordt vervolgd, “beschamend” genoemd in een nieuwe analyse van een non-profit organisatie die de onderdrukking in de gaten houdt.

Het hoofdkantoor van The New York Times in New York op 7 december 2009. (Mario Tama/Getty Images)

The Epoch Times heeft ook vernomen dat de krant werkt aan een artikel over Shen Yun Performing Arts, een klassiek Chinees dansgezelschap van wereldklasse dat “het China van voor het communisme” wil presenteren.

Het kritische artikel over Shen Yun, dat nog gepubliceerd moet worden, komt nog duidelijker in het licht te staan gezien het feit dat het kunstgezelschap gestart is door Falun Gong beoefenaars.

Volgens meerdere experts die door The Epoch Times zijn geraadpleegd, waaronder Bradley Thayer, senior fellow bij het Center for Security Policy en expert op het gebied van strategische beoordeling van China, en James Fannell, voormalig marineofficier en China-expert, is de staat van dienst van The New York Times op het gebied van berichtgeving over het Chinese regime bedroevend.

Eerst was er de door de Sovjet-Unie veroorzaakte hongersnood in de jaren ’30 die door de NYT reporter Walter Duranty werd toegedekt. Vervolgens noemde de krant Mao Zedong ooit een “democratische agrarische hervormer” en de opkomende Fidel Castro “democratisch”.

Vorig jaar drong de krant aan op het mislukte beleid van “betrokkenheid” met China, wat getuigde van “ideologische stompzinnigheid waarbij ze weigerden de aard van communistische regimes te zien zoals ze zijn,” aldus Thayer.

Voor wat de repressie van Falun Gong betreft heeft de krant routinematig de propaganda van de Chinese Communistische Partij (CCP) overgenomen, volgens een rapport van 21 maart van het Falun Dafa Information Center (FDIC), dat de berichtgeving van de krant over deze kwestie sinds het begin van de vervolging in 1999 heeft geanalyseerd.

“Niet alleen wordt de onderdrukking van de slachtoffers meestal met stilzwijgen en onverschilligheid behandeld, maar wat nog erger is – als ze dan toch worden gerapporteerd – zijn de artikelen doorspekt met verkeerde voorstellingen, onnauwkeurigheden en regelrechte vijandigheid, wat getuigt van een schokkende mate van onprofessionaliteit en vooringenomenheid,” aldus het rapport.

The New York Times deed de conclusies van het rapport af als “pertinent onjuist” en noemde haar berichtgeving over de kwestie “uitgebreid.”

Maar FDIC kwam met bewijzen. Het FDIC vond negatieve vooringenomenheid en onnauwkeurigheden in de meeste artikelen over Falun Gong in de krant. In veel artikelen werd de praktijk aangeduid met veelgebruikte propagandatermen van de CCP, zoals een “sekte” of een “cultus”, zelfs wanneer erop werd gewezen dat dergelijke labels ongegrond waren.

Wat betreft de omvang: van 2009 tot 2023 publiceerde The New York Times meer dan 200 artikelen over de etnische Oeigoerse minderheid in China, meer dan 300 over Tibetanen en slechts 17 over Falun Gong.

“Dat is verre van wat redelijkerwijs ‘uitgebreid’ kan worden genoemd,” aldus de FDIC.

Larry Liu, adjunct-directeur van de FDIC, was ontzet toen hij hoorde dat het volgende doelwit van de krant Shen Yun was, een dansgezelschap uit New York dat elk jaar optreedt voor ongeveer een miljoen mensen – met lovende kritieken.

De CCP probeert Shen Yun al jaren te saboteren door theaters en overheidsfunctionarissen onder druk te zetten om de show te annuleren onder het dreigement dat de relaties met China in gevaar komen.

“Het kritische artikel over Shen Yun dat wordt verwacht door The New York Times is voor de CCP waarschijnlijk als een droom die uitkomt,” zei meneer Liu.

The New York Times zette twee verslaggevers op het verhaal, Nicole Hong en Michael Rothfeld, die eerder naam hadden gemaakt door het verhaal rond de vermeende affaire tussen Donald Trump en Stephanie Clifford, een pornoactrice, in 2006 te onderzoeken. De verslaggevers hebben ongeveer een half jaar aan het artikel gewerkt, waarbij ze achter een kleine groep voormalige Shen Yun artiesten aangingen die het gezelschap met rancune verlieten, zo vernam The Epoch Times.

De verslaggevers proberen blijkbaar een verhaal samen te stellen alsof Shen Yun artiesten geen adequate gezondheidszorg zouden krijgen.

De Epoch Times sprak met tientallen Shen Yun artiesten, hun ouders en andere mensen die bekend zijn met het gezelschap, maar zij ontkenden allemaal een dergelijke kwestie.

“Het is absolute onzin,” zei Kay Rubacek, wiens zoon en dochter beiden bij Shen Yun optreden.

Mevr. Rubacek is een filmmaker met onder andere bekroonde documentaires en het programma “Life & Times” op NTD, een zusteronderneming van The Epoch Times.

Haar kinderen studeren al vanaf hun 13e en 14e aan de Fei Tian Academy of the Arts kunstacademie. Het danstraject op de school geeft studenten ook de mogelijkheid om auditie te doen voor Shen Yun en hun training voort te zetten op het Fei Tian College op dezelfde campus. Haar beide kinderen deden dit met groot succes, merkte ze op.

Mevr. Rubacek zei dat ze, voordat ze haar kinderen naar de school stuurde, eerst de campus en de leerkrachten wilde leren kennen.

“Ik ben heel voorzichtig met waar ik mijn kinderen naartoe stuur. Ik ben erg beschermend over hen,” zei ze. “Dus om ze met een gerust hart naar een kostschool te sturen, moet ik alles controleren, en ik heb alles gecontroleerd.”

Ze was ontzet toen ze hoorde dat The New York Times zou proberen haar kinderen zwart te maken alsof ze deel zouden uitmaken van een of andere weerzinwekkende organisatie.

“Iedereen die naar de show gaat kijken, en Shen Yun bezig ziet, zal merken dat deze dansers ervan houden,” zei ze. “Ze houden echt van wat ze doen.”

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (22 maart 2024): Deep Dive Into NY Times’s ‘Shameful’ Coverage of Chinese Dissident Group

Categories VS

Bach: de meest vooraanstaande naam in de muziek

“Bach … had geen publiek nodig. Hij schreef voor zichzelf.”

Dat zegt een verbaasde Mozart tegen Baron Gottfried van Swieten nadat hij kennis heeft gemaakt met “De Kunst van de Fuga.”

“Hoe heb je dit in handen gekregen als het nooit gedrukt is?” vraagt Mozart.

“Ik heb het laten kopiëren in Leipzig,” antwoordt de baron. “Er is niets nieuws behalve het oude.”

Deze fictieve uitwisseling uit de Franse miniserie “Mozart” uit 1982 geeft zowel de bewondering weer die Mozart had voor Johann Sebastian Bach, als de middelmatige status die Bach tijdens zijn eigen leven als componist ervoer. Naast deze algemene geest van waarheid is er echter geen bewijs dat Mozart deze woorden ook daadwerkelijk heeft gezegd, noch weten we hoe hij voor het eerst in aanraking kwam met Bachs muziek.

Als hofcomponist en organist van de keurvorst van Saksen moest Bach regelmatig op verzoek schrijven voor een publiek. Tegenwoordig wordt hij beschouwd als een van de “grote drie” componisten. Hoewel Mozart en Beethoven hem voorbij streven in populariteitsenquêtes bij het grote publiek, zetten musici en academici Bach vaak op de eerste plaats. Volgens een opiniepeiling uit 2019 van BBC Music Magazine werd hij door 174 topcomponisten verkozen tot beste componist aller tijden.

Bachs muzikale genie ontstond niet vanuit het niets. Liefhebbers van klassieke muziek weten dat hij uit een familie van musici kwam. Aangezien ze zeven generaties overspannen, waren het er heel wat. Dus wie waren de Bachs?

Van bescheiden begin tot lokale roem

Veel van wat we weten over de vroege Bach dynastie is te danken aan Johann Sebastian Bach zelf. Toen hij 50 jaar oud was, stelde hij een genealogische lijst samen, “Oorsprong van de muzikale familie Bach”. Hij somde 53 verwanten op over een periode van 200 jaar. De lijst volgt voornamelijk de mannelijke lijn, vanwege de traditionele opvatting dat de zoon het beroep van de vader moet overnemen. Bach was vooral bezig met het in kaart brengen van zijn vaderlijke muzikale erfenis, dus liet hij de vrouwen weg.

De patriarch van de familie, Veit Bach, ontvluchtte Hongarije in de 16e eeuw om niet vervolgd te worden voor zijn Lutherse geloof. Hij vestigde zich in Thüringen, een beboste regio in Midden-Duitsland die voor hedendaagse fijngevoeligen een beetje klinkt als een betoverd land in een fantasieroman. Daar vestigde Veit zich als bakker en molenaar. Terwijl de molen maalde, bespeelde hij vaak een cittern, een snaarinstrument met een platte rug.

Kunstenaar Joshua Reynolds schilderde in 1762 dit portret van Phillis Hurrell, die een cittern vasthoudt, hetzelfde instrument dat Bachs verre voorouder bespeelde tussen het malen en bakken door. (Publiek domein)

Veits liefde voor muziek werd een beroep voor zijn nakomelingen, die door verschillende steden in Thüringen trokken om functies als organist te bekleden. Aan het begin van de 17e eeuw brak de Dertigjarige Oorlog uit. Dit wrede conflict roeide 75% van de bevolking van Thüringen uit. Veel opmerkelijke literaire werken en beeldende kunst gingen in deze periode verloren in Duitsland.

Muziek floreerde echter vanwege haar essentiële functie in religieuze diensten. Perioden van ontbering en geweld versterken vaak het geloof en het lutheranisme bleef sterk. De familie Bach bloeide en breidde uit. Net als andere muzikale clans. Naast Bach noteerde een plaatselijke historicus in 1684 de familienamen Lindemann, Altenburg, Ahle en Brigel, wiens composities “een grote naam aan de provincie Thüringen” gaven.

Thüringen, een regio in Duitsland die bezaaid is met bergen, bossen, kleine dorpjes en klassieke architectuur, lijkt voor de meeste bezoekers op een sprookjesboek. (Reinhold Möller/CC BY-SA 4.0)

Als je de genealogische lijst van Johann Sebastian leest, is het door de herhaling van voor- en achternamen een beetje moeilijk om iedereen te volgen. Enkele van deze muzikanten waren een oom (Georg Christoph), een schoonvader (Johann Michael), een volle kozijn (Johann Ernst), een achterkozijn (Johann Christoph) en een neef (Johann Ernst II). Hiermee is de lijst nog lang niet compleet, maar ik zal het hierbij laten.

Dankzij een collectie die bekend staat als het “Oud-Bach Archief”, zijn een twintigtal koorwerken bewaard gebleven die zijn geschreven door deze vroege figuren. De meeste muziek werd gekopieerd door Ernst Dietrich Heindorff, de cantor van Arnstadt. Johann Ernst Bach (de kozijn, niet de neef) was de organist in die stad, en Heindorff kopieerde de muziek voor Ernst om te gebruiken bij de uitvoering. Toen Ernst stierf en Johann Sebastian in 1732 de post overnam, viel de collectie in zijn handen.

Internationaal aanzien

Johann Sebastian was het eerste lid van de familie dat internationale erkenning kreeg. Dit was vooral te danken aan zijn meesterlijke vaardigheden aan het klavier en niet zozeer aan zijn composities. Zijn overlijdensbericht beschrijft hem eerst en vooral als organist en daarna als componist. Zijn ingewikkelde stukken werden als te complex beschouwd voor de 18e-eeuwse smaak, zelfs naar de maatstaven van de barokperiode.

Na de dood van Johann Sebastian in 1750 werd de fakkel doorgegeven aan zijn zonen. Hij huwde twee keer en had maar liefst 20 kinderen, en hoewel slechts de helft daarvan volwassen werd, waren er toch meer dan genoeg om het familie-erfgoed voort te zetten. Deze zonen verspreidden zich over Europa en verwierven faam in hun respectievelijke steden, wat helpt om hen te herinneren. Het gaat om Wilhelm Friedemann (“Bach van Halle”), Carl Philipp Emanuel (“Bach van Berlijn”, later “Bach van Hamburg”), Johann Christoph Friedrich (“Bach van Bückeburg”) en Johann Christian (“Bach van Londen”).

Van deze Bach broers zijn Johann Christian en Carl Philipp Emanuel het meest bekend. Ze bereikten nooit het geniale niveau van hun vader, maar verwierven tijdens hun leven een grote reputatie als componisten omdat ze het gezonde verstand hadden om de modieuze trends te volgen. Terwijl de complexe polyfonieën van de barok overgingen in de eenvoudigere symmetrieën van de klassieke periode, beïnvloedden de Bach broers de veranderende smaak.

Johann Christian gaf les aan Mozart en had een directe invloed op de muzikale ontwikkeling van de jongen. Hier leerde Mozart Johann Sebastian Bach misschien voor het eerst kennen.

Carl Philipp Emanuel werd een tijd lang beschouwd als de grootste componist van de Bach familie. Hoewel hij tegenwoordig bekend staat om zijn connecties in Berlijn en Hamburg, had hij in de late 18e eeuw een meer universele naam: De “Grote Bach”.

Carl Philipp Emanuel diende bijna drie decennia lang de koning van Pruisen in Berlijn en werd daarna muziekdirecteur in Hamburg, Duitsland. Hij was bovenal een groot klavecinist en zijn “Essay on the True Art of Playing Keyboard Instruments” was van grote invloed. Hij paste de methoden van de opera, zoals recitatieven en aria-begeleidingen, toe in zijn klaviercomposities, waardoor ze een dramatisch gevoel kregen.

Tegelijkertijd behield Carl Philipp Emanuel aspecten van zijn vaders ingewikkelde barokstijl, waarbij hij stijgende en dalende baslijnen gebruikte en vaak bewegingen ontwikkelde vanuit één onderwerp. Luisterend naar zijn “Keyboard Concerto in D Minor, H. 427” klinkt het als een kruising tussen Johann Sebastian en de klassieke elegantie van een Mozart sonate.

Verdwijnend talent

De zoon van Carl Philipp Emanuel, Johann Sebastian II, toonde zich muzikaal veelbelovend, maar stierf op 30-jarige leeftijd voordat hij enige meesterwerken produceerde. De “Bückeburg Bach”, Johann Christoph Friedrich, had ook een zoon, Wilhelm Friedrich Ernst. Wilhelm kreeg een goede aanstelling aan het Pruisische hof. Maar hij werd nooit volwassen als componist en negeerde de romantische vernieuwingen van Beethoven en Schubert. Samen met zijn noodlottige neef vertegenwoordigen deze twee kleinzonen van Johann Sebastian de laatste uitwas van muzikaal talent in de bloedlijn.

Na deze generatie doofde de fakkel van inspiratie. Niet lang daarna, in 1871, stierf Bachs laatste directe nakomeling.

Dit portret van Bach is een van de beroemdste en bekendste portretten van een westerse componist. Het werd in 1748 geschilderd door Elias Gottlob Haussmann. (Publiek domein)

In plaats van te treuren over het heengaan van ‘s werelds grootste muzikale dynastie, zouden we ons eerder moeten verwonderen over het feit dat ze zo lang heeft standgehouden en dat we nog steeds van hun werken kunnen genieten. Niets duurt eeuwig, maar de muziek van de Bach familie heeft een eeuwige kwaliteit.

Gepubliceerd door The Epoch Times (22 maart 2024): Bach: The Most Prolific Name in Music

Bommeldingen en sabotage – hoe de campagne tegen Shen Yun escaleert

In de loop van iets meer dan een week zijn er drie bommeldingen gedaan aan het adres van Shen Yun Performing Arts – een topdoelwit van het Chinese regime vanwege de uitbeelding van “China vóór het communisme”.

Naast de bommeldingen, die loos bleken te zijn, werden twee van Shen Yun’s bussen vernield op een manier die suggereert dat het de bedoeling was om een ernstig ongeluk te veroorzaken.

De incidenten zijn de laatste in wat een escalerende campagne lijkt te zijn van de Chinese Communistische Partij (CCP) tegen het in New York gevestigde podiumkunstengezelschap.

Shen Yun is een wereldwijde culturele kracht geworden door haar artistieke prestaties en vertoning van traditionele Chinese cultuur, waardoor de controle van Peking over het culturele verhaal aan het wankelen is gebracht.

De eerste bommelding was gericht op het hoofdkantoor van Shen Yun in de staat New York. De bedreiging werd gedaan in een e-mail van 18 maart, verstuurd vanaf een e-mailaccount met de naam van de afzender in het Chinees.

“Ik heb een op afstand bedienbare bom geplaatst bij de Dragon Springs tempel,” stond er in de e-mail die The Epoch Times in handen kreeg. Dragon Springs is de naam van de locatie waar de trainingsfaciliteiten van Shen Yun zich bevinden en verschillende tempels in de stijl van de Tang Dynastie.

Een vertegenwoordiger van Shen Yun vertelde The Epoch Times dat de FBI het incident onderzoekt. The Epoch Times heeft de FBI om commentaar gevraagd.

De andere twee bedreigingen waren gericht aan theaters met aankomende Shen Yun-voorstellingen. Op 22 maart werd een bommelding gericht aan een theater in Californië waar Shen Yun zich voorbereidde op een weekend vol voorstellingen.

“We hebben willekeurig veel bommen in het theater geplaatst,” stond er in de e-mail die naar de beheerders van het theater werd gestuurd. “Als u niet wilt dat we de bommen laten ontploffen, weiger dan alstublieft onmiddellijk Shen Yun Performing Arts om hier op te treden!”.

De naam van de afzender was in Chinese karakters, anders dan in de eerste dreigmail, en het onderwerp luidde in het Engels, “The Theater has been bombed,” volgens de e-mail die The Epoch Times in handen kreeg.

De curtain call voor Shen Yun Performing Arts in het David H. Koch Theater at Lincoln Center in New York op 11 januari 2015. (Larry Dai/Epoch Times)

“Als de show met succes begint, zullen we deze bommen direct tot ontploffing brengen!!!” stond er. De e-mail bevatte een afbeelding van twee bommen die eerder online waren gepubliceerd.

Na ontvangst van de e-mail evacueerde het theaterpersoneel het pand en voerde de plaatselijke politie een zoektocht uit met bomtechnici en bomdetectie K-9’s, maar vond niets.

“Deze melding was ongegrond”, vertelde een woordvoerder van de politie van Santa Barbara aan The Epoch Times. “Uit voorzorg heeft de politie het hele weekend het theater gecontroleerd, zonder enig bewijs van een explosief.”

De woordvoerder zei dat de zaak en de informatie zijn doorgestuurd naar de FBI voor verder onderzoek.

De derde bedreiging werd hetzelfde weekend verstuurd naar een theater in Vancouver, maar de voorstellingen werden niet onderbroken.

“Ik kan bevestigen dat er zaterdagmiddag een bommelding was voor het theater. Er heeft een onderzoek plaatsgevonden en daaruit bleek dat de dreiging vals was,” vertelde een woordvoerder van het Vancouver Police Department aan The Epoch Times.

“Shen Yun laat de wereld zien hoe diepgaand, inspirerend en prachtig de authentieke Chinese cultuur was voordat de CCP de macht greep, en biedt tegelijkertijd een fascinerende visie op hoe geweldig China weer zou kunnen zijn zonder de CCP,” zei Ying Chen, een vicevoorzitter van Shen Yun Performing Arts.

“Dit is het laatste wat de CCP zo duidelijk wil laten zien op podia over de hele wereld, en dus hebben ze al meer dan 15 jaar niets nagelaten om Shen Yun tegen te werken.”

“Natuurlijk nemen we deze bedreigingen serieus en zorgen we ervoor dat de wetshandhavingsinstanties erbij betrokken worden, maar ik denk dat het ook belangrijk is om te begrijpen wat deze e-mails werkelijk zijn – de laatste wanhopige poging van een regime om de waarheid te verbergen. Het is van vitaal belang dat ze daar niet in slagen.”

Tourbussen gesaboteerd

Een week eerder werden op 15 maart de banden van twee tourbussen van Shen Yun kapot gesneden in Costa Mesa, Californië. De banden waren op precies dezelfde manier gesneden als bij eerdere incidenten: halverwege het rubber, zodat de band niet leeg zou lopen maar zou klappen als er op de snelweg gereden werd.

Het politiebureau van Costa Mesa beschreef een “ongeveer 18 cm grote snee in de zijwand” van een band op een Shen Yun-tourbus, op 15 maart 2024. De band was zo gesneden dat hij niet leegliep, maar zou klappen als er op de snelweg gereden werd. (Met dank aan Shen Yun-beveiliging)

Een verslag van het politiebureau in Costa Mesa Police Department beschrijft een “ongeveer 18 cm grote snee in de zijwand”.

“De schade zag eruit als een verse snee in het rubber,” aldus het politieverslag.

Vanwege eerdere soortgelijke incidenten in de Verenigde Staten en Canada, waarbij de banden van Shen Yun’s tourbussen op dezelfde manier werden kapot gesneden, is het bedrijf gedwongen om beveiligingspersoneel in te zetten om de bussen dag en nacht in de gaten te houden. In Costa Mesa werden de bussen echter naar een plaatselijke garage gebracht voor routineonderhoud, en de insnijdingen werden opgemerkt nadat ze werden opgehaald.

Het politieverslag meldt dat vertegenwoordigers van Shen Yun vermoedden dat iemand van de CCP de bussen volgde naar het onderhoudscentrum en profiteerde van het feit dat de bus niet bewaakt werd en de bus opzettelijk beschadigde.

De politie onderzoekt het incident momenteel nog.

De snee aan de zijwand van een gesaboteerde band op een Shen Yun-tourbus zag eruit als een verse snee, volgens het politiebureau van Costa Mesa, op 15 maart 2024. De band was zo gesneden dat hij niet leegliep maar zou klappen wanneer er op de snelweg gereden werd. (Met dank aan Shen Yun-beveiliging)

CCP vreest Shen Yun

De CCP beschouwt Shen Yun “als zeer gevaarlijk” vanwege zijn inspanningen om de traditionele Chinese cultuur nieuw leven in te blazen en uit te beelden, vertelde Trevor Loudon, een expert op het gebied van communistische infiltratie in het Westen, eerder aan The Epoch Times.

“Ze [de CCP] wil zeggen dat de Chinese cultuur socialistisch is,” zei hij.

De populariteit van Shen Yun is in de loop der jaren exponentieel gegroeid, met het gezelschap dat nu in 200 steden over de hele wereld optreedt voor een publiek van in totaal meer dan 1 miljoen mensen per jaar. De voorstellingen zijn geprezen door theaterbezoekers over de hele wereld. Actrice Cate Blanchett noemde het “uitzonderlijk mooi” en auteur en motivatiespreker Tony Robbins beschreef het als “magnifiek”.

Voordat ze naar de Verenigde Staten ontsnapten, ondervonden veel van de artiesten van Shen Yun spirituele vervolging in China vanwege hun geloof in Falun Gong.

Falun Gong is een oude Chinese spirituele praktijk die bestaat uit langzaam bewegende oefeningen en spirituele zelfverbetering gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en tolerantie.

Voormalig CCP-hoofd Jiang Zemin startte zijn vervolging tegen de groep in 1999 nadat overheidsonderzoeken hadden geschat dat 70 tot 100 miljoen mensen Falun Gong beoefenden.

Mensenrechtenactivisten hebben berekend dat miljoenen Falun Gong-beoefenaars ten onrechte zijn gearresteerd, ontvoerd, gemarteld en gedood door het regime.

Paramilitaire politie staat op wacht op het Plein van de Hemelse Vrede in Peking op 10 maart 2021. (Noel Celis/AFP via Getty Images)

De CCP-politie heeft, om Shen Yun-artiesten te intimideren, hun familieleden in China lastiggevallen en sommigen van hen zelfs opgesloten.

In voorgaande jaren hebben Chinese ambassades en consulaten over de hele wereld theaters aangeschreven om hen onder druk te zetten om Shen Yun te laten stoppen met optreden. In bijna alle gevallen was de druk niet succesvol.

“Eerst bedreigden ze regeringen om Shen Yun niet toe te laten. Toen dat niet echt werkte, begonnen ze theaters te bedreigen. Toen dat niet werkte, begonnen ze onze de banden van onze bus kapot te snijden,” zei mevrouw Chen.

“Toen bleek dat dat ons niet tegenhield, begonnen ze online lastercampagnes en stuurden ze gekke e-mails naar theatermanagers. Nu zijn ze nog lager gezonken en sturen ze e-mails met valse bommeldingen.”

Onlangs werden leden van een van de groepen lastiggevallen op O’Hare International Airport in Chicago door een douanebeambte die Mandarijns sprak met een accent van het vasteland. Het incident heeft verschillende leden van het Congres ertoe aangezet om een onderzoek in te stellen.

Los van de reeks incidenten zijn de artiesten van Shen Yun verontrust over het feit dat The New York Times heeft gewerkt aan een artikel over het gezelschap, rapporteerde The Epoch Times onlangs.

Een artikel dat Shen Yun aanvalt en gepubliceerd wordt in een grote Amerikaanse krant zou een zegen zijn voor de CCP in haar propaganda-inspanningen, zei Larry Liu, een adjunct-directeur van het Falun Dafa Informatie Centrum (FDIC), een non-profit organisatie gewijd aan het monitoren van de vervolging van Falun Gong.

The New York Times heeft kantoren in China en heeft ondanks tegenslagen veel geïnvesteerd in het in stand houden en uitbreiden van haar aanwezigheid in China en haar toegang tot de Chinese mediamarkt.

Correctie: De eerste bommelding werd gedaan op 14 maart. The Epoch Times betreurt de fout.

Gepubliceerd door The Epoch Times (25 maart 2024): Bomb Threats and Sabotage—How the Campaign Against Shen Yun Is Escalating

Na jarenlang de CCP te hebben gepaaid, bereidt The New York Times nu een aanval voor op Shen Yun

NEW YORK – The New York Times bereidt al bijna zes maanden een artikel voor tegen Shen Yun Performing Arts, zo heeft The Epoch Times vernomen.

Communicatie verkregen door The Epoch Times suggereert dat het artikel, dat nog gepubliceerd moet worden, de Chinese Communistische Partij (CCP) in de kaart zal spelen in haar transnationale onderdrukkingscampagne tegen dit dans- en muziekgezelschap.

Het in New York gevestigde Shen Yun heeft zichzelf de missie opgelegd om de traditionele Chinese cultuur te doen herleven. Met als slogan “Het China van voor het Communisme”, is Shen Yun al bijna twee decennia een grote doorn in het oog van Peking.

In haar campagne heeft de CCP een overvloed aan tactieken gebruikt om Shen Yun te dwarsbomen – dat elk jaar optreedt voor meer dan een miljoen mensen wereldwijd – inclusief pogingen om theaters onder druk te zetten om optredens te annuleren, het vervolgen van familieleden van artiesten in China en het kapen van het Amerikaanse rechtssysteem voor haar doeleinden.

De FBI arresteerde afgelopen mei twee vermoedelijke Chinese agenten die hadden geprobeerd een FBI agent die zich voordeed als een IRS ambtenaar om te kopen met tienduizenden dollars in een poging om de non-profit status van Shen Yun in te laten trekken.

Het Ministerie van Justitie gaf aan dat de twee vermeende CCP-agenten ook hadden geprobeerd om een milieurechtszaak tegen de trainingsfaciliteiten en scholen van het gezelschap te gebruiken om hun groei “af te remmen”.

Maar de volgende aanval tegen Shen Yun lijkt echter te komen van de grootste krant van de Verenigde Staten, The New York Times.

Twee verslaggevers, Michael Rothfeld en Nicole Hong – van wie de laatste begon te werken aan het Shen Yun verhaal nadat ze zes maanden bij de China desk van The New York Times had gewerkt – hebben specifiek toenadering gezocht tot voormalige artiesten die het gezelschap al dan niet met wrok zouden hebben verlaten, blijkt uit rapporten die The Epoch Times heeft verkregen.

Veel van de artiesten van Shen Yun zijn beoefenaars van Falun Gong, een meditatiepraktijk waarvan de beoefenaars brutaal worden vervolgd door de CCP, waardoor het gezelschap een belangrijk doelwit is van het regime en zijn aanhangers. Sommige van Shen Yun’s dansstukken bevatten verhalen over deze vervolging.

“We weten dat deze reporters zich voor interviews richten op een kleine groep die misschien iets slechts te zeggen heeft over Shen Yun, en ze lijken de overweldigende meerderheid [van artiesten] te negeren die hun tijd bij Shen Yun positief en [als] zeer lonend hebben ervaren,” vertelde Ying Chen, een vice-president van Shen Yun, aan The Epoch Times.

“Flowing Sleeves”, uit het 2009 Shen Yun Performing Arts programma. (2009 Shen Yun Performing Arts)

“We weten ook dat sommige van deze geïnterviewden vrij naar China zijn gereisd, wat een enorme alarmbel doet rinkelen omdat normaal gesproken iedereen die voor Shen Yun werkt of waarvan bekend is dat ze Falun Gong beoefenen in groot gevaar zou zijn als ze teruggaan naar China – maar deze mensen doen dit vrij en herhaaldelijk. We hebben ook verslagen van communicatie die aantonen dat sommige van deze geïnterviewden erg blij waren met hun ervaring bij Shen Yun, maar nu het tegenovergestelde zeggen tegen The New York Times.

“Dit alles geeft aan dat The New York Times er op gefocust is om ons aan te vallen en een verhaal opbouwt rond zeer twijfelachtige interviews.”

Uit op laster

Interne CCP documenten laten zien dat de partij de Shen Yun campus in de staat New York, genaamd Dragon Springs, beschouwt als het “hoofdkwartier” voor activiteiten van Falun Gong beoefenaars om de vervolging tegen te gaan.

“Val de overzeese hoofdkwartieren en bases van Falun Gong systematisch en strategisch aan”, staat te lezen in een document met richtlijnen van de CCP dat in handen is gekomen van The Epoch Times.

Een ander document gaf ambtenaren de opdracht om specifieke industrieën te gebruiken voor de transnationale repressie tegen Falun Gong, en riep op tot het mobiliseren van “China-vriendelijke individuen zoals deskundigen, geleerden, journalisten … die meer invloed hebben in de VS en andere Westerse landen om voor ons te spreken, en ernaar te streven dat meer buitenlandse media meer rapporten publiceren die gunstig voor ons zijn”.

The New York Times lijkt nu precies dat te doen, aldus Larry Liu, adjunct-directeur van het Falun Dafa Information Center (FDIC), een non-profit organisatie die zich bezighoudt met het monitoren van de vervolging van Falun Gong.

The New York Times publiceerde in zijn editie van 25 november 2018 een bijlage met de naam “China Rules”. Deze bijlage bevatte gigantische Chinese karakters op een rode achtergrond en een schitterend rapport voor de CCP, terwijl tegelijkertijd de Verenigde Staten werden afgezwakt. (Samira Bouaou/De Epoch Times)

“Dit artikel is waarschijnlijk als een droom voor de CCP die uitkomt,” zei Dhr. Liu.

Niet lang nadat mevrouw Hong vorig jaar terugkeerde naar New York na een periode gewerkt te hebben voor het China team van The New York Times in Seoul, begonnen enkele voormalige Shen Yun dansers e-mails te ontvangen van haar en meneer Rothfeld. De vragen die ze ontvingen waren soms verontrustend specifiek en gaven de artiesten de indruk dat de reporters probeerden informatie uit te spitten die tegen Shen Yun gebruikt kon worden, zei meneer Liu.

Eén voormalige danser werd slechts naar één specifiek incident gevraagd, namelijk een knieblessure die ze ooit had opgelopen.

Volgens Liu lijken de reporters te proberen een verhaal te creëren dat suggereert dat de dansers niet voldoende medische zorg krijgen, een leugenachtig verhaal dat door de CCP wordt gepusht om Falun Gong zwart te maken.

The Epoch Times sprak met tientallen Shen Yun artiesten en hun familieleden, evenals met studenten en leraren van twee scholen die verbonden zijn aan Shen Yun. Ze beschreven de omgeving als veeleisend maar met een gezonde cultuur en een ondersteunende gemeenschap. Het suggereren van het ontbreken van medische zorg of behandeling riep heftige reacties op.

“Het is absolute onzin,” zei Kay Rubacek, wiens zoon en dochter optreden met Shen Yun. Mevrouw Rubacek is een filmmaker wiens portfolio bekroonde documentaires bevat en het programma “Life & Times” op NTD, een zusterbedrijf van The Epoch Times.

“Iedereen die naar de show gaat kijken, en Shen Yun bezig ziet, zal merken dat deze dansers ervan houden. Ze houden echt van wat ze doen.”

Haar kinderen gingen naar de kunstschool Fei Tian Academy of the Arts, toen ze 13 en 14 waren. Mevrouw Rubacek zei dat ze, voordat ze haar kinderen naar de school stuurde, heel goed bekend wilde raken met de campus en de docenten.

“Ik ben heel voorzichtig met waar ik mijn kinderen naartoe stuur. Ik ben erg beschermend over ze,” zei ze. “Dus om ze met een gerust hart naar een kostschool te sturen, moet ik alles controleren, en ik heb alles gecontroleerd.”

Het danstraject op de school geeft studenten de mogelijkheid om auditie te doen voor Shen Yun terwijl ze trainen aan het Fei Tian College op dezelfde campus, en dat is wat haar kinderen deden – met groot succes, merkte ze op.

Ze herinnerde zich dat kort nadat ze naar de school was gegaan, haar zoon zijn teen stootte tijdens dansles. Hij werd meegenomen voor een röntgenfoto, waarop een haarscheurtje te zien was. Zijn danslerares stond erop dat hij niet meer mee mocht doen totdat de breuk volledig genezen was.

Hij nam de onderbreking als een kans om te focussen op stretchen en werd een van de meest flexibele dansers in de groep, zei ze.

“Het niveau van positiviteit dat ik van hen zie afstralen en hun vermogen om uitdagingen aan te gaan is behoorlijk opmerkelijk en iets waarvan ik zou willen dat ik het als kind had,” zei mevrouw Rubacek.

Ze was geschokt toen ze hoorde dat The New York Times probeerde haar kinderen zwart te maken door hen te beschuldigen deel uit te maken van een afschuwelijke organisatie.

Shen Yun dansers repeteren een klassieke Chinese dansroutine op hun locatie in Orange County, N.Y. (Met dank aan Shen Yun)

‘Echt gevaar’

“De valse verhalen die The [New York] Times lijkt na te streven zijn een grote zorg voor ons omdat het echt gevaar kan creëren,” zei George Xu, vicevoorzitter van Dragon Springs.

Enkele maanden geleden, zei hij, werden lokale en federale autoriteiten gemobiliseerd na een geloofwaardige dreiging van een Chinese man die op sociale media postte dat hij deel wilde uitmaken van een “doodseskader”. De man postte ook een video waarop hij zelf een AR-15 geweermagazijn aan ‘t laden was.

De man “verspreidt dezelfde valse verhalen en sprak met een aantal van dezelfde personen die The [New York] Times interviewt,” zei Xu.

“Op een gegeven moment werd deze man in de omgeving van onze campus gesignaleerd. … De staatspolitie patrouilleerde vervolgens bij onze ingangen en iedereen was zeer alert. Dit is zeer ernstig.”

The Epoch Times kreeg een kopie van een FBI veiligheidsbulletin van september waarin stond dat de man, die “bedreigingen heeft geuit aan de Dragon Springs campus”, in de buurt van de campus was gezien en “mogelijk gewapend en gevaarlijk” was.

Bij het uitvoeren van een huiszoekingsbevel vond de politie een handwapen, een AR-15 geweer, meer dan 600 patronen en 14 magazijnen voor de wapens, waarvan ongeveer de helft geladen waren, aldus een politierapport dat The Epoch Times in handen kreeg, met de aantekening dat de magazijnen de limiet van 10 patronen overschreden die geldt in de staat waar de man woont.

Streven naar de top

Shen Yun is er trots op het meest vooraanstaande Chinese klassieke dansgezelschap ter wereld te zijn, gegroeid van één groep in 2007 naar acht volwaardige groepen, elk met een eigen orkest, die elk jaar de wereld rondreizen en voor meer dan een miljoen mensen optreden. De Epoch Times is al lange tijd mediasponsor van Shen Yun.

Zoals bij elke artistieke onderneming van hoog niveau, vereist klassieke Chinese dans een enorme inspanning, aldus meerdere dansers en leraren.

Alison Chen op de campus van het Fei Tian College in Middletown, N.Y., op 19 september 2023. (Samira Bouaou/De Epoch Times)

“Om een artiest van zo’n hoog kaliber te worden, vergt het zeker veel lef en veel doorzettingsvermogen, en je moet veel tijd en energie opofferen,” zei Alison Chen, die in 2015 met pensioen ging bij Shen Yun om danslerares te worden en later medevoorzitter van de dansafdeling op de campus van het Fei Tian College in Middletown, New York.

Ze was nog in haar tienerjaren toen ze begon te trainen bij Shen Yun in 2007, kort na de oprichting. Dankzij haar aanleg en eerdere danservaring werd ze vrij snel uitgenodigd om deel te nemen aan het rondreizende gezelschap als onderdeel van haar practicum op school. In de loop der jaren heeft het gezelschap de lat steeds hoger gelegd. Fei Tian-studenten mogen nog steeds auditie doen voor tournees als onderdeel van hun cursus, maar hun dansvaardigheden moeten uitzonderlijk zijn om de selectie te kunnen doorstaan, zegt ze.

Vergeleken met ballet is klassieke Chinese danstraining meer afgestemd op de natuurlijke dispositie van het menselijk lichaam, wat leidt tot minder extreme belasting, zei Jimmy Cha, die een professionele balletdanser was voordat hij in 2008 bij Shen Yun kwam.

Balletdansers gaan meestal met pensioen als ze 30 zijn en blijven vaak achter met chronische pijn en andere kwalen. Gemiddeld lopen jongere amateurdansers één blessure op en oudere professionele dansers 1,2 blessures voor elke 1.000 dansuren, volgens een onderzoek over dit onderwerp uit 2015.

Volgens deze schattingen zou een professioneel dansgezelschap zo groot als Shen Yun theoretisch honderden blessures per jaar hebben.

De dansers en docenten met wie The Epoch Times sprak hadden dergelijke statistieken niet bij de hand, maar ze waren het er allemaal over eens dat het aantal blessures dat ze bij Shen Yun zagen een fractie van dat aantal was.

Shen Yun artiesten verzamelen zich op het podium tijdens een ‘curtain call’ in het Paramount Theatre in Cedar Rapids, Iowa, op 24 oktober 2021. (Hu Chen/De Epoch Times)

Cha schrijft het lage blessurepercentage deels toe aan de strenge trainingsnormen en de nadruk op de juiste techniek. Het is niet zozeer de danspas zelf die tot blessures leidt, maar vaak de onjuiste techniek van de danser die na verloop van tijd tot overbelasting of blessures leidt, legde hij uit.

“Door iedereen in topvorm te houden en hun techniek voortdurend te controleren, kunnen veel problemen worden voorkomen,” zei hij.

Cha is al in de 40 en heeft zijn deel aan dansblessures gehad. De laatste, een gescheurde gewrichtsband in zijn knie in 2020, dreigde zijn carrière te beëindigen. Hij vloog naar Zuid-Korea om een kniechirurg van wereldklasse te raadplegen, zei hij, en na een uitgebreide revalidatie kon hij terugkeren op het podium.

Als een fysiek probleem iemand ervan weerhoudt om door te gaan als artiest, biedt Shen Yun hem of haar vaak de kans om bij het gezelschap te blijven in een andere rol, zoals productie, zei Cha.

Maar in de meeste gevallen zijn het niet de fysieke inspanningen die degenen die ervoor kiezen om te stoppen onoverkomelijk vinden. Het is eerder de mentale en zelfs spirituele uitdaging.

In het algemeen is de wereld van uitmuntende podiumkunsten berucht om interne politiek en intense competitie, met botsende ego’s en volleerde artiesten die zich gekleineerd voelen als ze gepasseerd worden voor hoofdrollen, erkennen meerdere dansers.

Ze merkten een heel andere sfeer op bij Shen Yun.

Om de authentieke Chinese cultuur uit te beelden, moeten de artiesten het bestuderen en het zelf belichamen, en zich houden aan traditionele waarden en moraliteit. Het belangrijkste is dat ze hun ego’s buiten de deur moeten laten, zeiden ze.

Cha, die is opgegroeid in de strikt hiërarchische maatschappij van Zuid-Korea, merkte op dat hij zich moest aanpassen om advies aan te nemen van jongere dansers of zelfs leraren.

Jimmy Cha oefent in een dansstudio op de campus van het Fei Tian College in Middletown, N.Y., op 4 december 2023. (Samira Bouaou/De Epoch Times)

Mevrouw Chen zei: “De leraren zeiden tegen ons: ‘Hoeveel je ook geleerd hebt en hoeveel je ook denkt te weten, we moeten allemaal bij nul beginnen.'”

Het aannemen van een nederigere houding ten opzichte van dans was een proces, zei ze.

Ze herinnerde zich hoe haar ego opzwol nadat ze won in de junior divisie van een klassieke Chinese danswedstrijd.

“Ik dacht dat het een middel voor mij was om beroemd te worden,” zei ze.

Het was een cruciaal moment in haar ontluikende carrière, een moment waarop ze, achteraf gezien, besefte dat haar karakter op de proef werd gesteld.

“Als niemand me echt had begeleid om hier op een gezonde manier over na te denken, had ik dat heel gemakkelijk nog steeds kunnen volhouden,” zei ze.

Dankzij de positieve invloed van haar leraren en klasgenoten was ze in staat om het probleem te herkennen, zei ze.

“Xue wu zhi jing” – leren is grenzeloos – is een Chinees gezegde dat ze altijd in zichzelf opzegt.

“Hoe arroganter je bent, hoe minder je zult kunnen groeien,” zei ze. “Hoe geweldig je ook denkt te zijn, er is altijd iemand die je iets nieuws kan leren.”

Maar de wijsheid kennen en het in praktijk brengen zijn twee verschillende dingen, merkte ze op.

Het jaar daarop, toen ze tweede werd in de competitie, voelde ze zich ongemakkelijk in haar hart.

“Hoezeer ik het ook ontkende, ik gaf er min of meer nog steeds om,” zei ze.

De dingen verergerden. In tegenstelling tot haar “vrolijke” zelf, werd ze verlegen en nerveus op het podium.

“Hoe meer ik me zorgen maakte over hoe ik eruit zag in het openbaar, hoe meer gestrest ik me voelde als ik optrad en soms had dat invloed op de kwaliteit van mijn optreden op het podium,” zei ze.

Alison Chen geeft les aan studenten in een dansstudio op de campus van het Fei Tian College in Middletown, N.Y., op 19 september 2023. (Samira Bouaou/De Epoch Times)

Op een gegeven moment stond ze op een tweesprong: óf ze liet haar ijdelheid varen, óf ze sloeg een weg in van wrok, afgunst en met de vinger wijzen. Na veel zelfreflectie koos ze voor het eerste.

“Ik realiseerde me … dat ik eerst echt een stap terug moest doen en intern aan mezelf moest werken voordat ik verder kon gaan,” zei ze.

Ze vond de keuze erg bevrijdend.

“Het leerde me om dankbaarder te zijn,” zei ze.

Maar niet iedereen kan die stap zetten. Degenen die dat niet kunnen, zullen uiteindelijk waarschijnlijk vertrekken, zeiden verschillende medewerkers.

Zo zijn er in de loop der jaren een aantal minder aangename scheidingen geweest, meestal omdat een lid de regels van het gezelschap overtrad, het artistiek niet kon bolwerken of speciale erkenning of behandeling eiste, zeiden ze.

“Helaas weten we dat dit precies de individuen zijn waar The [New York] Times zich nu op richt,” zei Shen Yun Vice President mevrouw Chen.

Verdachte activiteit

De inspanningen van The New York Times werden alarmerend voor Liu toen hij hoorde dat Hong en Rothfeld aan het praten waren met Alex Scilla, een man met langdurige zakelijke belangen in China die samen met een lokale activiste Grace Woodard een uitgebreide campagne voert tegen Dragon Springs.

Zoals een eerder onderzoek van The Epoch Times aan het licht bracht, hebben Scilla en Woodard de campus van Dragon Springs in Orange County, New York, in de gaten gehouden en geprobeerd de ontwikkeling ervan te belemmeren en negatieve media-aandacht op te wekken door middel van een reeks ongegronde milieuzaken.

Nadat twee eerdere aanklachten waren verworpen, diende Scilla een nieuwe in, die opnieuw ongefundeerd is, aldus vertegenwoordigers van Dragon Springs, die The Epoch Times door het bewijs heen loodsten.

Boven: Alex Scilla spreekt tijdens een openbare hoorzitting over de voorgestelde ontwikkeling van New Century in het Town of Deerpark Senior Center in Huguenot, N.Y., op 26 april 2023. Onder: Grace Woodard woont ook de openbare hoorzitting bij. (Samira Bouaou/De Epoch Times)

De twee vermoedelijke Chinese agenten die afgelopen mei door de FBI werden gearresteerd, John Chen en Lin Feng, waren begin 2023 voornamelijk betrokken bij een plan om een IRS-agent om te kopen om een neponderzoek te starten om de non-profit status van een entiteit die door Falun Gong beoefenaars wordt geleid in te trekken, volgens de aanklacht.

Voorafgaand aan de IRS regeling, voerden ze ook activiteiten uit die griezelig veel lijken op de inspanningen van Scilla, blijkt uit rechtbankdocumenten.

Lin, een voormalig Chinees atleet, werd verschillende keren ondervraagd door de FBI en “gaf toe dat zowel hij als Chen naar New York reisden om Falun Gong-beoefenaars die wonen in Orange County, New York, in de gaten te houden en om informatie te verzamelen die de basis zou vormen voor een mogelijke milieurechtszaak die bedoeld was om de groei van de Falun Gong-gemeenschap in Orange County, New York, tegen te gaan”, zeiden federale aanklagers vorig jaar in een aanklacht, met het argument dat beide mannen in hechtenis moesten blijven om te voorkomen dat ze zouden onderduiken in China.

De handlangers van Chen opereerden blijkbaar vanuit Tianjin, de thuisbasis van het 610 Bureau, een extralegaal politieagentschap dat in 1999 door de CCP werd opgericht om Falun Gong uit te roeien. Doordat hij zich richtte op Chinese dissidenten in de Verenigde Staten, kreeg hij steeds meer aanzien binnen de CCP, en hij ging tot drie keer toe op audiëntie bij Xi Jinping, de hoogste leider van de CCP, volgens de rechtbankdocumenten.

Chen Jun, ook bekend als John Chen, woont in oktober 2016 een pro-Peking evenement bij dat hij organiseerde in het San Gabriel Mission Playhouse in Californië. (Liu Fei/De Epoch Times)

“Ze zijn als bloedbroeders”, zei Chen over zijn kameraden binnen de CCP in een gesprek met een undercover FBI-agent.

“We zijn deze strijd tegen [de oprichter van de Falun Gong] twintig, dertig jaar geleden begonnen. Ze zijn altijd met ons.”

De verwijzing naar “de stichter van de Falun Gong,” evenals het feit dat Chen en Lin hun omkoopregeling richtten op het Orange County IRS kantoor, lieten er geen twijfel over bestaan dat Shen Yun het doelwit was, zei Liu.

Scilla heeft zijn eigen banden met Tianjin. Gebaseerd op informatie die door The Epoch Times is onderzocht, woonde hij jarenlang in de noordelijke Chinese metropool, en zijn enige potentiële bron van inkomsten lijkt een adviesbureau te zijn dat hij in 2019 met zijn Chinese vrouw in Tianjin oprichtte, kort nadat hij naar de Verenigde Staten verhuisde en zijn campagne tegen Dragon Springs lanceerde. De heer Scilla reageerde eerder niet op vragen van The Epoch Times.

FBI-agenten lopen langs het hoofdkantoor van de FBI in Washington op 15 februari 2024. (Madalina Vasiliu/De Epoch Times)

Chen beweerde ook een bedrijf te hebben in Tianjin en gaf aan de undercover FBI-agent aan dat hij misschien naar China wilde reizen om daar betaald te worden, “verklarend dat zijn toegang tot faciliteiten in [China] groter was dan waar hij in de Verenigde Staten toegang toe had”, aldus de aanklagers.

Chen en Lin worden nu beschuldigd van het optreden als niet-geregistreerde Chinese agenten, omkoping en meerdere samenzweringen, met inbegrip van het witwassen van geld.

Een geschiedenis van het volgen van de partijlijn

In 2001 leidde de toenmalige uitgever van The New York Times, Arthur Sulzberger Jr., een delegatie van schrijvers en redacteuren van de krant naar Peking, waar ze onderhandelden met de CCP over het deblokkeren van de website van de krant in China. Een paar dagen nadat de krant een vleiend interview met de toenmalige leider van de CCP, Jiang Zemin, had gepubliceerd, werd de website gedeblokkeerd.

In 1999 lanceerde Jiang persoonlijk de campagne om Falun Gong “uit te roeien”, tegen de wens van andere topambtenaren van de CCP in.

Arthur Sulzberger Jr., toenmalig uitgever van The New York Times. (Yasuyoshi Chiba/AFP via Getty Images)

Terwijl de vervolging van Falun Gong steeds heviger werd, publiceerden zowel The Washington Post als The Wall Street Journal harde verslagen over de wreedheden van het regime en brachten ze de propaganda van de partij om Falun Gong te demoniseren aan het licht.

The New York Times deed het tegenovergestelde en besteedde veel aandacht aan de propaganda van het regime.

In één geval ging de krant zelfs zover dat ze beweerde dat Falun Gong beoefenaars ‘profiteerden’ van de pogingen van de CCP om hen te hersenspoelen en te dwingen hun geloof af te zweren.

Een Falun Gong beoefenaar die “nog steeds in het gevangenkamp zat” werd geciteerd toen hij zei dat “het heropvoedingscentrum comfortabeler is dan mijn huis” en dat “de politie in het centrum erg beleefd en vriendelijk is”, aldus een artikel.

Volgens een rapport van het FDIC, dat The Epoch Times in handen heeft gekregen, bevatte bijna tweederde van de artikelen die in The New York Times verschenen over Falun Gong gedurende de afgelopen 25 jaar onwaarheden en onjuiste voorstellingen van zaken, meestal overgenomen uit de propagandacampagne van de CCP.

In tientallen artikelen werd Falun Gong bestempeld als een “cult”, “sekte”, “kwaadaardige cultus” of “kwaadaardige sekte”.

Politieagenten pakken Falun Gong beoefenaars aan en arresteren ze op het Plein van de Hemelse Vrede op 14 februari 2002. (Frederic Brown/AFP via Getty Images)

In sommige gevallen erkende de krant dat de labels afkomstig waren van de CCP, maar in andere gevallen werden ze door de krant zelf toegekend.

Verschillende experts in Chinese religie, mensenrechtenonderzoekers en zelfs journalisten die zich in Falun Gong hebben verdiept, kwamen tot de conclusie dat dergelijke labels ongegrond zijn.

Ian Johnson, die in 2000 een baanbrekende serie rapporten over Falun Gong schreef voor The Wall Street Journal, merkte op dat de praktijk “niet voldoet aan de gangbare definities van een sekte”.

“De leden trouwen buiten de groep, hebben vrienden buiten de groep, hebben een normale baan, leven niet geïsoleerd van de samenleving, geloven niet dat het einde van de wereld nabij is en geven geen grote sommen geld aan de organisatie. Het belangrijkste is dat zelfmoord niet wordt geaccepteerd, evenmin als fysiek geweld,” schreef hij.

“[Falun Gong] is in de kern een apolitieke, naar binnen gerichte discipline, die erop gericht is zichzelf spiritueel te verfijnen en de gezondheid te verbeteren.”

Slechts in een handvol artikelen is The New York Times erin geslaagd om de meest fundamentele uitleg van de overtuigingen van Falun Gong op te nemen –  namelijk de kernprincipes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.

Naarmate er meer bewijs kwam van de wreedheden tegen Falun Gong, negeerde de krant dit eenvoudigweg, volgens het FDIC.

In 2016 had een verslaggever van The New York Times, Didi Kirsten Tatlow, een ontmoeting met verschillende Chinese transplantatieartsen en vanuit hun gesprekken kon ze opmaken dat gewetensgevangenen in China werden gebruikt als bron van organen voor transplantaties. In diezelfde periode hadden enkele mensenrechtenadvocaten en -onderzoekers al substantieel bewijs verzameld dat erop wees dat de CCP inderdaad gewetensgevangenen vermoordde om haar bloeiende transplantatie-industrie van organen te voorzien, en dat Falun Gong het primaire doelwit was.

Tatlow was bereid het onderzoek voort te zetten, maar zei dat ze werd tegengehouden door haar redacteuren.

“Ik had de indruk dat The New York Times, mijn toenmalige werkgever, niet blij was dat ik deze verhalen [over misbruiken bij orgaantransplantaties] najaagde en nadat ze mijn inspanningen aanvankelijk tolereerde, maakte ze het me onmogelijk om door te gaan,” zei ze in een getuigenis in 2019 voor het China Tribunaal, een onafhankelijk panel van experts dat het bewijs van gedwongen orgaanoogst onderzocht.

Raadsman van het China Tribunaal, Hamid Sabi (L), en voorzitter van het China Tribunaal, Sir Geoffrey Nice QC, op de eerste dag van de openbare hoorzittingen in Londen op 8 dec 2018. (Justin Palmer)

Na het horen van meer dan 50 getuigen, waaronder journalisten, onderzoekers, artsen en voormalige Chinese gedetineerden, concludeerde het tribunaal in juni 2019 dat “gedwongen orgaanoogst jarenlang in heel China op grote schaal had plaatsgevonden en dat Falun Gong beoefenaars een – en waarschijnlijk de belangrijkste – bron voor transplantatieorganen waren”.

Het eindrapport van het tribunaal verspreidde zich via de media en leidde tot verslagen in The Guardian, Reuters, Sky News, de New York Post en tientallen andere media.

“The New York Times zweeg echter,” merkte het FDIC op.

In de afgelopen jaren werd de berichtgeving van de krant over Falun Gong “openlijk vijandig”, aldus het FDIC.

In 2020 beweerde de krant, inspelend op de anti-racisme geestdrift van die tijd, dat Falun Gong interraciale huwelijken verbood – een duidelijke leugen, aangezien interraciale huwelijken gebruikelijk zijn onder Falun Gong beoefenaars.

In artikelen werd Falun Gong ook afgeschilderd als “geheimzinnig”, “extreem” en “gevaarlijk” zonder de moeite te nemen de beweringen te staven, aldus het rapport.

Aan de andere kant werd de wreedheid van de vervolging weggewuifd als louter beschuldigingen en werden de inspanningen van Falun Gong om deze tegen te gaan gekarakteriseerd als een “PR-campagne”.

Geschiedenis van propaganda

The New York Times heeft een opmerkelijke geschiedenis van het versterken van communistische propaganda.

In de jaren ’30 verdoezelde Walter Duranty, haar sterverslaggever in Rusland, op schandalige wijze de door de Sovjet-Unie veroorzaakte hongersnood in Oekraïne en ontving er zelfs een Pulitzerprijs voor.

Verslaggever Walter Duranty (1884-1957), de Moskou-correspondent van The New York Times, leest een exemplaar van ‘Pravda’, de officiële krant van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie, circa 1925. (James Abbe/Hulton Archive/Getty Images)

In privégesprekken bevestigde Duranty dat hij op de hoogte was van de hongersnood, volgens “US Intelligence Perceptions of Soviet Power, 1921-1946” van Sovjetdeskundige Leonard Leshuk.

Duranty vertelde een ambtenaar van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken in Berlijn “dat in samenspraak met The New York Times en de Sovjetautoriteiten zijn officiële berichten altijd de officiële mening van het Sovjetregime weerspiegelen en niet die van hemzelf”, schreef Dhr. Leshuk.

Tientallen jaren later gaf de krant een consultant opdracht om te bepalen of de Pulitzer moest worden teruggegeven. De consultant concludeerde dat dit moest, maar de krant weigerde dit te doen.

Het fiasco met Duranty stond niet op zichzelf volgens “The Gray Lady Winked” van Ashley Rindsberg.

“De krant publiceerde schaamteloos pro-communistische propaganda in de vorm van nieuwsrapporten tijdens de eerste kritieke jaren van de opkomst van de Sovjet-Unie en bleef dat doen tot ver in de Sovjetjaren, schreef Rindsberg.

“The New York Times publiceerde regelmatig rapporten en analyses die geschreven waren door communistische agenten en Sovjetsympathisanten. Als de leiding van The New York Times vond dat de pro-Sovjet rapporten onnauwkeurig of misleidend waren, dan deden ze daar zeker nooit iets aan.”

Mao Zedong, wiens dictaten de dood van naar schatting 80 miljoen mensen veroorzaakten, werd ooit door de krant geprezen als een “democratische agrarische hervormer”.

“Het sociale experiment in China onder leiding van partijvoorzitter Mao is een van de belangrijkste en succesvolste in de geschiedenis van de mensheid,” schreef David Rockefeller in 1973 in een opiniestuk voor de krant.

Toen Fidel Castro op het punt stond de macht te grijpen in Cuba, hielp The New York Times ook zijn imago op te poetsen door hem “democratisch” te noemen. De uitgever van de krant had toen zelfs een ontmoeting met Castro. De communistische dictator werd opnieuw verwelkomd op het hoofdkantoor van de krant in 1995, geflankeerd door gunstige berichtgeving over zijn bezoek aan de VS, en nog een keer in 2000, schreef Rindsberg.

De Cubaanse leider Fidel Castro spreekt tot een menigte in Bani, Dominicaanse Republiek, op 23 augustus 1998. (Roberto Schmidt/AFP via Getty Images)

Tom Kuntz, voormalig redacteur bij de krant, was “bezorgd” toen hij zag dat Castro een extatisch welkom genoot op het kantoor, met drommen medewerkers die de dictator volgden.

“Het was alsof Michael Jackson of Elvis het gebouw was binnengekomen,” vertelde hij aan The Epoch Times.

CCP invloed

Sinds de vorige uitgever van The New York Times, de heer Sulzberger, besloot om de publicatie wereldwijd uit te brengen, kreeg de aanwezigheid in China hoge prioriteit. De krant heeft vestigingen in Peking en Shanghai. Aan die toegang lijken echter voorwaarden te zijn verbonden.

“Als je een wereldwijde krant wilt zijn, wat moet je dan doen om China tevreden te houden en daar zaken te blijven doen?” aldus Kuntz.

“Er zijn altijd spanningen geweest en ik weet dat ze, net als veel andere bedrijven, geprobeerd hebben om toegang tot China te behouden.”

In 2012 publiceerde de krant een exposé over het familievermogen van Wen Jiabao, de toenmalige Chinese premier en een van de laatste stemmen voor zelfs milde politieke hervormingen onder de partijleiding.

De CCP reageerde door de website van The New York Times te blokkeren, inclusief de Chinese versie die slechts een paar maanden eerder was gelanceerd.

Directieleden van de krant, waaronder Sulzberger, probeerden de partij ervan te overtuigen de toegang te herstellen.

Boven: Een persoon toont The New York Times app op een apparaat. Apple heeft The New York Times uit de Chinese app store verwijderd, nadat de autoriteiten het bedrijf hadden verteld dat de app in strijd was met de regelgeving. Onder: Een bord hangt aan de muur buiten het kantoor van The New York Times in Shanghai op 30 oktober 2012. (Fred Dufour/AFP via Getty Images, Peter Parks/AFP via Getty Images)

“We zijn een jaar lang gaan lobbyen in de hoop de blokkade ongedaan te maken. We spraken herhaaldelijk met het voorlichtingsbureau van de Staatsraad en het ministerie van Buitenlandse Zaken; we werkten samen met het hoofd van het persbureau Xinhua (een functie op ministerieel niveau) en het hoofd van People’s Daily (een andere functie op ministerieel niveau); we spraken met de voormalige directeur overheidsrelaties van Rupert Murdoch, die familiebanden heeft met de centrale propaganda-afdeling; we probeerden zelfs te onderhandelen via de achterdeur met een reeks tussenpersonen die beweerden invloed te hebben bij mensen rond president Xi. Natuurlijk probeerden we bij elke gelegenheid om president Xi zelf te ontmoeten, in de hoop op een herhaling van het succes met president Jiang,” schreef de heer Smith, die het voortouw nam bij het opzetten van de Chineestalige website.

De toenmalige hoofdredacteur Jill Abramson klaagde later in haar boek dat Sulzberger achter haar rug om “met input van de Chinese ambassade een brief van The [New York] Times aan de Chinese overheid opstelde waarin hij zich verontschuldigde voor ons oorspronkelijke verhaal”.

“Het ontwerp was in mijn ogen verwerpelijk en stelde dat het ons speet voor ‘de perceptie’ die het verhaal creëerde. Mijn bloeddruk steeg toen ik het las,” schreef ze.

Toen ze de uitgever ermee confronteerde, bleef hij herhalen: “Ik heb niets verkeerd gedaan” en stemde ermee in om de brief te herschrijven, zei ze.

De uiteindelijke versie was nog steeds “verwerpelijk”, schreef Abramson.

“Het woord ‘sorry’ bleef in de uiteindelijke versie van de brief die ik zag.”

Na 2012 leidde de vasthoudendheid van The New York Times om “de Chinese markt op het vasteland te penetreren” tot een hele reeks nieuwe initiatieven, waaronder gedrukte publicaties, nieuwsbrieven en een lifestylewebsite, schreef Smith.

Tegen 2019 hadden de Chinese kantoren van de krant tientallen verslaggevers in dienst, sommigen inheems Chinees, anderen correspondenten – de grootste aanwezigheid van de krant in een overzeese locatie.

Toen kwam het coronavirus.

Een man wordt gearresteerd tijdens een protest tegen het Chinese zero-COVID beleid, in Shanghai op 27 november 2022. (Hector Retamal/AFP via Getty Images)

In februari 2020 publiceerde The Wall Street Journal een opiniestuk van Walter Russell Mead met de kop “China Is the Real Sick Man of Asia”. Het artikel hekelde China voor het verkeerd aanpakken van de coronavirusepidemie en trok de macht en stabiliteit van Peking in twijfel.

De CCP protesteerde dat de titel “rassendiscriminerend” was en reageerde door drie van de China-correspondenten van de krant eruit te schoppen.

Op dezelfde dag wees de regering Trump vijf Chinese staatsmediakanalen aan als buitenlandse missies. De volgende maand stelde de regering een maximum vast voor het Amerikaanse personeel van Chinese staatsmedia, waardoor er de facto 60 van hen werden uitgewezen.

Op 17 maart reageerde de CCP door de meeste correspondenten van The Wall Street Journal, The Washington Post en The New York Times het land uit te zetten en hen 10 dagen de tijd te geven om hun koffers te pakken.

De volgende dag belandde er een explosief verzoek in de brievenbus van de advertentieafdeling van The New York Times. Vastgoedontwikkelaar Brett Kingstone uit Florida wilde een paginagrote advertentie plaatsen waarin hij China opriep om zich te verantwoorden voor de pandemie.

De advertentie zou op 22 maart 2020 moeten verschijnen. De advertentie was goedgekeurd, betaald, gedrukt en gedistribueerd in de eerste edities voordat de krant midden in de nacht plotseling de stekker eruit trok, waardoor de advertentie in de meeste gedrukte exemplaren niet kon verschijnen.

“De advertentie in kwestie voldeed niet aan onze standaarden en had niet in The New York Times mogen verschijnen,” vertelde woordvoerster Danielle Rhoades Ha via e-mail aan The Epoch Times.

“De advertentie is verwijderd nadat het intern was gemeld door medewerkers van The [New York] Times.”

Het hoofdkantoor van The New York Times in New York op 7 december 2009. (Mario Tama/Getty Images)

Ze antwoordde niet op een vraag of de krant druk had ondervonden van de CCP met betrekking tot de advertentie.

The New York Times had echter regelmatig propaganda-advertenties gepubliceerd die betaald werden door een bedrijf dat onder controle staat van de CCP.

Kingstone zei dat een leidinggevende van The New York Times hem had verteld dat een CCP-functionaris de leiding van de krant had gebeld en had geëist dat de advertentie zou worden ingetrokken. The Epoch Times kon niet onafhankelijk bevestigen dat het telefoongesprek had plaatsgevonden. Pogingen om de directeur te bereiken voor commentaar leverden niets op. De woordvoerder van de krant heeft bevestigd noch ontkend dat een dergelijk telefoongesprek heeft plaatsgevonden.

Pat Laflin, een voormalig FBI-agent en expert op het gebied van economische spionage, zei dat het “onmogelijk” was dat de CCP de krant niet onder druk probeerde te zetten.

“Wat ze precies zeiden en hoe subtiel het was of hoe niet-zo-subtiel, dat is allemaal speculatie. Ik weet het niet,” zei hij. “Maar kwam het telefoontje binnen? Ja.”

De dag nadat de advertentie van Kingstone werd ingetrokken, op 23 maart 2020, publiceerden de hoofdredacteuren van The Wall Street Journal, The Washington Post en The New York Times een open brief aan het Chinese regime, waarin ze pleitten voor het terugdraaien van de uitwijzingen.

Ze lieten niet na te benadrukken hoe positief hun berichtgeving was over de ongevoelige manier waarop de CCP met de pandemie omging.

“We hebben prominent nieuws en analyses gepubliceerd over China’s opmerkelijke vooruitgang in het terugdringen van de verspreiding van het virus door beheersing en beperking,” zeiden ze. “Zelfs nu, terwijl sommige van onze journalisten op het punt staan uitgewezen te worden, rapporteren ze over hoe China staatsmiddelen mobiliseert om vaccins te ontwikkelen die hoop kunnen bieden aan miljarden mensen daar en over de hele wereld.”

In november 2021 versoepelde de regering Biden de beperkingen voor Chinese media in ruil voor de toestemming van de CCP aan verslaggevers van The New York Times, The Washington Post en The Wall Street Journal om terug te keren en gemakkelijker van en naar China te reizen.

Sinds 2020 is The New York Times herhaaldelijk bekritiseerd voor het publiceren van opiniestukken die de lijn van Peking volgen, waaronder een opiniestuk van de redactie vorig jaar met de kop “Wie heeft er baat bij een confrontatie met China?”

Een screenshot van het opiniestuk in The New York Times ” Wie heeft er baat bij een confrontatie met China?” (Screenshot via The Epoch Times)

Volgens Bradley Thayer, senior medewerker bij het Center for Security Policy, expert op het gebied van strategische beoordeling van China en medewerker van The Epoch Times, was de opiniebijdrage een goedkeuring van het mislukte beleid van “betrokkenheid” met China.

Hij verweet The New York Times “ideologische stompzinnigheid waarbij ze weigeren de aard van communistische regimes te zien zoals ze zijn”.

Vanuit een ander perspectief heeft The New York Times een gevestigd belang bij het vermijden van een confrontatie met China, simpelweg omdat het toegang wil houden, zei James Fanell, voormalig marineofficier en een expert op het gebied van China.

“Ik denk dat het zo evident is,” zei hij.

The Epoch Times stuurde The New York Times 13 specifieke vragen om commentaar te geven op de aantijgingen in dit artikel. De vragen hadden betrekking op onderwerpen zoals waarom de reporters alleen negatieve interviews leken te zoeken; eerdere verkeerde voorstellingen van de krant over Falun Gong gebaseerd op propaganda van de CCP; en hoe het afschilderen van Shen Yun in een negatief daglicht de CCP zou kunnen helpen in haar pogingen om afwijkende meningen in binnen- en buitenland te onderdrukken.

The New York Times weigerde te reageren op de vragen en zei alleen: “Als een algemene beleidsregel geven we geen commentaar op wat wel of niet kan worden gepubliceerd in toekomstige edities.”

Gepubliceerd door The Epoch Times (18 maart 2024): New York Times, After Years of Appeasing CCP, Now Plans Attack on Shen Yun

De ossen en het geklaag van de wielen

Een paar ossen trokken een zwaar beladen wagen over een modderige landweg. Ze moesten al hun kracht gebruiken om de wagen te trekken, maar ze klaagden niet.

De wielen van de wagen waren van een andere soort. Hoewel het werk dat ze moesten doen heel licht was vergeleken met dat van de ossen, kraakten en kreunden ze bij elke draai.

(Illustratie – ArtMari/Shutterstock)

De arme ossen, die met al hun kracht de wagen door de diepe modder trokken, hoorden het luide geklaag van de wielen. En dit, zoals je je wel kunt voorstellen, maakte hun werk zo veel moeilijker te verdragen.

“Stilte!” riepen de ossen, hun geduld ten einde. “Wat hebben jullie Wielen om zo luid over te klagen? Wij trekken al het gewicht, niet jullie, en we doen het ook nog eens in stilte.”

Degenen die het minst lijden, klagen het meest.

Deze fabel is overgenomen uit het Project Gutenberg eBook van “The Aesop for Children” (1919).

 Aesop (ca. 620-564 v. Chr.) was een Griekse verhalenverteller aan wie een aantal fabels wordt toegeschreven die nu gezamenlijk bekend staan als de “Fabels van Aesop”. Zijn verhalen met morele waarde hebben onze cultuur en beschaving lang beïnvloed. Ze hebben niet alleen bijgedragen aan de opvoeding en morele karaktervorming van kinderen, maar met hun universele aantrekkingskracht hebben ze ook bijgedragen aan de zelfreflectie van volwassenen die ervoor hebben gekozen om de deugden te omarmen of de waarschuwingen in zich op te nemen.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (22 maart 2024): Oxen Drawing a Loaded Wagon Hear Wheels Complaining at Every Turn—Teach Them a Life Lesson

Juffrouw Roos en meneer Vlinder

Een vlinder werd eens verliefd op een mooie roos. De roos was niet onverschillig, want de vleugels van de vlinder waren gepoederd met een charmant patroon van goud en zilver. Dus, toen hij dichterbij fladderde en vertelde dat hij van haar hield, bloosde ze en zei ja.

Na veel mooie vrijpartijen en veel gefluisterde beloftes van trouw, nam de vlinder teder afscheid van zijn liefje.

Maar helaas! Het duurde lang voordat hij bij haar terugkwam.

“De roos en de vlinder”, geïllustreerd door Milo Winter, uit “De Aesop voor kinderen,” 1919. (PD-US)

“Is dit je trouw?” riep ze huilend uit. “Het is eeuwen geleden dat je wegging en al die tijd ben je met allerlei bloemen bezig geweest. Ik zag je juffrouw Geranium kussen, en je fladderde rond juffrouw Mignonette tot Honingbij je wegjoeg. Had hij je maar gestoken!”

“Trouw!” lachte de vlinder. “Ik had je nog niet verlaten of ik zag dat Zephyr je kuste. Je ging schandalig om met meneer Hommel en je keek naar ieder insect dat je kon zien. Van mij kun je geen trouw verwachten!”

Verwacht geen trouw van anderen als je dat zelf niet bent. 

Deze fabel is overgenomen uit het Project Gutenberg eBook van “The Aesop for Children” (1919).

 Aesop (ca. 620-564 v. Chr.) was een Griekse verhalenverteller aan wie een aantal fabels wordt toegeschreven die nu gezamenlijk bekend staan als de “Fabels van Aesop”. Zijn verhalen met morele waarde hebben onze cultuur en beschaving lang beïnvloed. Ze hebben niet alleen bijgedragen aan de opvoeding en morele karaktervorming van kinderen, maar met hun universele aantrekkingskracht hebben ze ook bijgedragen aan de zelfreflectie van volwassenen die ervoor hebben gekozen om de deugden te omarmen of de waarschuwingen in zich op te nemen.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (13 maart 2024): Miss Rose Sees Mister Butterfly Flirting With Others—Their Innocent Conflict Is a Big Relationship Lesson

Wat we weten over ISIS-K, de vermeende daders van het bloedbad in het Concertgebouw in Moskou

In de nacht van 22 maart kwamen ten minste 133 mensen om bij een slachtpartij in een concertzaal in Moskou, wat de dodelijkste terreuraanslag op Russische bodem was in meer dan tien jaar. De terreurgroep Islamitische Staat Khorasan (ISIS-K), die in Afghanistan is gevestigd, eiste de verantwoordelijkheid voor het bloedbad op.

In een verklaring op de sociale media eiste deze tak van ISIS de verantwoordelijkheid voor het bloedbad op, hoewel noch het Kremlin noch de Russische veiligheidsdiensten officieel de terreurgroep als schuldige van de aanslag hebben aangewezen.

Een Amerikaanse inlichtingenfunctionaris vertelde ondertussen aan The Associated Press dat Amerikaanse inlichtingendiensten hadden bevestigd dat ISIS verantwoordelijk was voor de aanslag.

De Russische president Vladimir Poetin, die zinspeelde op een mogelijke Oekraïense betrokkenheid, beweerde op 23 maart dat de aanvallers samenzweerders hebben aan de Oekraïense kant van de grens.

“Ze reisden in de richting van Oekraïne waar ze, volgens voorlopige informatie, een mogelijkheid hadden om de grens over te steken,” zei hij.

Terwijl er vragen blijven over de beweegredenen van de groep en of de groep überhaupt achter de aanval zat, is hier wat er bekend is over ISIS-K.

Wie is ISIS-K?

ISIS-K ontstond eind 2014 in Oost-Afghanistan en is nog steeds een van de meest actieve terroristische groeperingen die onder de vlag van de ISIS strijden. ISIS-K heeft gezegd een islamitisch kalifaat te willen stichten dat zich uitstrekt over West- en Centraal-Azië.

In het afgelopen decennium heeft ISIS-K een reputatie opgebouwd van wreedheid. Ze nemen het op tegen de Taliban, die nu het land besturen nadat de Verenigde Staten en hun bondgenoten hun troepen in augustus 2021 hadden teruggetrokken. Tot de doelwitten van de groep behoort ook Iran, de Islamitische Republiek die wordt gedomineerd door een geestelijke hiërarchie die de sjiitische school volgt en die zij als ketters beschouwen.

In januari, tijdens een herdenkingsceremonie in Iran voor commandant Qassem Soleimani , die vier jaar geleden omkwam bij een Amerikaanse droneaanval, werden door twee explosies bijna 100 mensen gedood. ISIS-K eiste de verantwoordelijkheid voor de aanslag op, hetgeen ook door de Amerikaanse inlichtingendienst werd bevestigd.

In september 2022 eiste ISIS-K de verantwoordelijkheid op voor een dodelijke zelfmoordaanslag op de Russische ambassade in Kabul, de hoofdstad van Afghanistan. Rusland is een van de weinige landen die een diplomatieke missie in Kabul heeft behouden na de machtsovername door de Taliban. Hoewel het Kremlin het Taliban-regime niet officieel erkent, zijn er gesprekken geweest over een mogelijke deal om Russische olieproducten te importeren in ruil voor Afghaanse mineralen.

De actieve oppositie van ISIS-K tegen het Taliban-regime strekt zich ook uit tot Peking, dat streeft naar nauwere banden met het Taliban-regime in een poging om handelsroutes en toegang tot grondstoffen die cruciaal zijn voor zijn militaire opbouw veilig te stellen. In december 2022 bombardeerde ISIS-K een Chinees hotel in Kabul dat vooral Chinese burgers ontving.

Tijdens de chaotische evacuatie van 2021 liet een zelfmoordterrorist explosieven ontploffen op de internationale luchthaven van Kabul, waarbij 13 Amerikaanse soldaten en meer dan 150 Afghanen die het land wilden ontvluchten om het leven kwamen. In april 2023 vertelde het Witte Huis de families van de 11 mariniers, de matroos en de soldaat die bij de ontploffing om het leven kwamen dat de ISIS-K leider die de aanval op het vliegveld organiseerde “gedood was in een operatie van de Taliban”.

Op 7 maart waarschuwde de hoogste generaal die toezicht houdt op de militaire operaties van de VS in het Midden-Oosten dat ISIS-K steeds meer aanvallen lijkt te gaan uitvoeren op het grondgebied van Westerse landen.

“Ik schat in dat ISIS-Khorasan de mogelijkheid en de gedrevenheid heeft om binnen slechts zes maanden en met weinig tot geen waarschuwing de Amerikaanse en Westerse belangen in het buitenland aan te vallen,” zei legergeneraal Michael Kurilla, commandant van het U.S. Central Command.

Tegelijkertijd waarschuwde de Amerikaanse ambassade in Rusland voor een “dreigende” terroristische aanslag in Moskou en vertelde Amerikanen in de stad om mensenmassa’s te vermijden, de lokale media in de gaten te houden en oplettend te zijn in hun omgeving.

Deze waarschuwing kwam enkele uren nadat Russische functionarissen zeiden dat ze met succes een aanval van ISIS-K op een synagoge in de stad hadden voorkomen. De Russische Federale Veiligheidsdienst, de contraspionagedienst van het land, zei dat de terroristen “voorbereidingen troffen om de bezoekers van een synagoge met vuurwapens aan te vallen” en dat ze “geneutraliseerd” werden tijdens een vuurgevecht.

Rusland legt mogelijk verband met Oekraïne

In een televisietoespraak suggereerde Poetin een mogelijk verband tussen het bloedbad van 22 maart en Oekraïne, dat het derde jaar ingaat van een grootschalige Russische invasie.

“Ik spreek u vandaag toe in verband met de bloedige, barbaarse terreurdaad, waarbij tientallen onschuldige, vreedzame mensen het slachtoffer werden,” zei Poetin, die onlangs een verpletterende herverkiezingsoverwinning behaalde, in zijn eerste publieke opmerkingen sinds de aanslag.

“Alle vier de daders van de terroristische aanslag, die mensen doodschoten, zijn aangehouden. Ze reisden in de richting van Oekraïne, waar ze volgens voorlopige informatie een mogelijkheid hadden om de grens over te steken.”

Oekraïne heeft elke betrokkenheid ontkend en heeft het Kremlin ervan beschuldigd de aanval te misbruiken om binnenlandse steun voor zijn oorlogsinspanningen te verkrijgen.

Mykhailo Podolyak, een adviseur van de Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy, heeft elke betrokkenheid ontkend.

“Oekraïne heeft nooit zijn toevlucht genomen tot terroristische methoden”, schreef Podolyak in een bericht op X. “Alles in deze oorlog zal enkel en alleen op het slagveld worden beslist.

“Er bestaat niet de minste twijfel over dat de gebeurtenissen in de buitenwijken van Moskou zullen bijdragen aan een sterke toename van militaire propaganda, versnelde militarisering, uitgebreide mobilisatie en, uiteindelijk, het opvoeren van de oorlog.

“En ook om manifeste genocidale aanvallen op de burgerbevolking van Oekraïne te rechtvaardigen.”

Het Oekraïense ministerie van Buitenlandse Zaken ontkende ook dat het land enige betrokkenheid had en beschuldigde Moskou ervan de aanval te gebruiken om zijn oorlogsinspanningen te verrechtvaardigen.

“Wij beschouwen dergelijke beschuldigingen als een geplande provocatie door het Kremlin om de anti-Oekraïense hysterie in de Russische samenleving verder aan te wakkeren, voorwaarden te scheppen voor een verhoogde mobilisatie van Russische burgers om deel te nemen aan de criminele agressie tegen ons land en Oekraïne in diskrediet te brengen in de ogen van de internationale gemeenschap”, zei het ministerie in een verklaring.

Gepubliceerd door The Epoch Times (24 maart 2024): What We Know About ISIS-K, Alleged Perpetrators of Moscow Concert Hall Massacre

Het verhaal over de dwaze ezel die jaloers was op de hond van zijn baas

Er was eens een ezel wiens baas ook een hond had. De hond was de lieveling en kreeg niet alleen veel liefkozingen en vriendelijke woorden van zijn baas, maar ook lekkere hapjes van zijn bord. Elke dag rende de hond naar zijn baas, dartelde speels rond en sprong op om zijn handen en gezicht te likken.

Dit alles zag de ezel met veel ongenoegen aan. Hoewel hij goed gevoed werd, moest hij veel werk verzetten; bovendien trok de baas zich nauwelijks iets van hem aan.

Nu kreeg de jaloerse ezel het in zijn domme kop dat het enige wat hij hoefde te doen om de gunst van zijn baas te winnen, was zich te gedragen als de hond. Dus op een dag verliet hij zijn stal en stormde gretig het huis binnen.

“De ezel en de hond,” geïllustreerd door Milo Winter, uit “De Aesop voor kinderen,” 1919. (PD-US)

Toen hij zag dat zijn baas aan de eettafel zat, schopte hij zijn hakken omhoog en met een luid gebalk huppelde hij duizelingwekkend rond de tafel, terwijl hij de tafel overhoop haalde. Toen plantte hij zijn voorpoten op de knieën van zijn baas en stak zijn tong uit om het gezicht van zijn baas te likken, zoals hij de hond had zien doen. Maar zijn gewicht gooide de stoel omver, en de ezel en de man rolden samen over de stapel gebroken borden van de tafel.

De baas was enorm geschrokken door het vreemde gedrag van de ezel en riep om hulp, wat al snel de aandacht van de bedienden trok. Toen ze zagen in welk gevaar de baas verkeerde door het onhandige dier, gingen ze op de ezel af en dreven hem met trappen en slagen terug naar de stal. Daar lieten ze hem achter om te treuren over de dwaasheid die hem niets dan een pak slaag had opgeleverd.

Probeer niet in de gunst te komen door te handelen op een manier die in strijd is met je eigen aard en karakter.

Deze fabel is overgenomen uit het Project Gutenberg eBook van “The Aesop for Children” (1919).

 Aesop (ca. 620-564 v. Chr.) was een Griekse verhalenverteller aan wie een aantal fabels wordt toegeschreven die nu gezamenlijk bekend staan als de “Fabels van Aesop”. Zijn verhalen met morele waarde hebben onze cultuur en beschaving lang beïnvloed. Ze hebben niet alleen bijgedragen aan de opvoeding en morele karaktervorming van kinderen, maar met hun universele aantrekkingskracht hebben ze ook bijgedragen aan de zelfreflectie van volwassenen die ervoor hebben gekozen om de deugden te omarmen of de waarschuwingen in zich op te nemen.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (25 januari 2024): A Foolish Ass Jealous of His Master’s Dog Thinks of a Plan to Take Its Place—Learns a Life Lesson

 

Het verhaal over de hond en de wolf

Er was eens een wolf die heel weinig te eten kreeg omdat de honden van het dorp zo waakzaam waren. Hij was vel over been en dat maakte hem erg moedeloos.

Op een nacht kwam deze wolf toevallig een dikke hond tegen die iets te ver van huis was afgedwaald. De wolf had hem graag ter plekke opgegeten, maar de hond zag er sterk genoeg uit om zijn sporen achter te laten als hij het zou proberen. Dus sprak de wolf heel nederig tot de hond en complimenteerde hem met zijn mooie uiterlijk.

“Je kunt net zo goed gevoed zijn als ik als je dat wilt,” antwoordde de hond. “Verlaat het bos; daar leef je ellendig. Je moet hard vechten voor elke hap die je krijgt. Volg mijn voorbeeld en je zult het goed hebben.”

“Wat moet ik doen?” vroeg de wolf.

“De wolf en de hond”, geïllustreerd door Milo Winter, uit “De Aesop voor kinderen,” 1919. (PD-US)

“Bijna niets,” antwoordde de hond. “Jaag achter mensen aan die een stok dragen, blaf naar bedelaars en vlei met de mensen van het huis. In ruil daarvoor krijg je allerlei hapjes, kippenbotjes, stukjes vlees, suiker, cake en nog veel meer, om nog maar te zwijgen van lieve woorden en liefkozingen.”

De wolf had zo’n mooi visioen van zijn aanstaande geluk dat hij bijna huilde. Maar juist toen viel het hem op dat het haar in de nek van de hond versleten was en dat de huid geschaafd was.

“Wat is dat daar in je nek?”

“Helemaal niets,” antwoordde de hond.

“Wat! Niets!”

“Oh, gewoon een kleinigheidje!”

“Maar vertel het me alsjeblieft.”

“Misschien zie je het spoor van de halsband waaraan mijn ketting is vastgemaakt.”

“Wat! Een ketting!” riep de wolf. “Mag je niet gaan en staan waar je wilt?”

“Niet altijd! Maar wat maakt het uit?” antwoordde de hond.

“Het is een wereld van verschil!” zei de wolf. “Ik geef niets om jullie feestjes en voor die prijs zou ik niet eens alle malse jonge lammetjes in de wereld willen hebben.” De wolf rende weg naar het bos.

Niets is zoveel waard als vrijheid. 

Deze fabel is overgenomen uit het Project Gutenberg eBook van “The Aesop for Children” (1919).

Aesop (ca. 620-564 v. Chr.) was een Griekse verhalenverteller aan wie een aantal fabels wordt toegeschreven die nu gezamenlijk bekend staan als de “Fabels van Aesop”. Zijn verhalen, met hun morele waarde, hebben onze cultuur en beschaving lang beïnvloed. Ze hebben niet alleen bijgedragen aan de opvoeding en morele karaktervorming van kinderen, maar met hun universele aantrekkingskracht hebben ze ook bijgedragen aan de zelfreflectie van volwassenen die ervoor hebben gekozen om de deugden te omarmen of de waarschuwingen in zich op te nemen.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (5 maart 2024): House Dog Tells Wolf to Leave the Woods and Live Like Him, Just Then Wolf Sees Dog’s Chafed Neck

Nieuw onderzoek toont met bijna 70 procent zekerheid aan dat COVID uit Wuhan Lab is gelekt

Het COVID-19 virus heeft een “onnatuurlijke” oorsprong, met een hoge waarschijnlijkheid dat het afkomstig is van het Chinese Wuhan Institute of Virology (WIV), zo concludeert een recent onderzoek.

De collegiaal getoetste studie, gepubliceerd in het tijdschrift Risk Analysis op 15 maart, gebruikte een risicoanalysetool om de oorsprong van het COVID-19 virus te bepalen. De analyse vond een waarschijnlijkheid van 68 procent voor een “onnatuurlijke oorsprong van SARS-CoV-2.” Hoewel de studie de oorsprong van het COVID-19 virus niet met zekerheid kon bewijzen, benadrukten de auteurs dat de mogelijkheid van een laboratoriumoorsprong niet gemakkelijk kan worden verworpen.

Sinds de uitbraak in december 2019 begon, zijn dierlijke bronnen en het laboratoriumlek de twee belangrijkste hypotheses geweest voor de oorsprong. “Hoewel een breed scala aan dieren, waaronder vleermuizen, is verdacht de bron van het virus te zijn geweest, is er nog geen dier geïdentificeerd als de natuurlijke of intermediaire gastheer van het virus,” merkten onderzoekers op.

Een van de dichtstbijzijnde bekende vleermuis-coronavirussen, RaTG13, werd bestudeerd aan het Wuhan Institute of Virology (WIV) en heeft 96,1 procent homologie met SARS-CoV-2. Homologie verwijst naar de gelijkenis tussen verschillende organismen die zou kunnen wijzen op een gemeenschappelijke voorouder. Het bestaan en de sequentiëring van dit virus raakten pas bekend nadat de COVID-19 pandemie begon.

Voor het onderzoek gebruikten de onderzoekers een gemodificeerde Grunow-Finke tool (mGFT), een instrument voor epidemiologische risicoanalyse dat onderscheid maakt tussen natuurlijke epidemieën en opzettelijke biologische aanvallen.

De auteurs verzamelden COVID-19 gegevens per land van 1 januari 2020 tot 31 oktober 2022 en evalueerden deze met behulp van de mGFT-tool op basis van 11 criteria – biorisico, ongebruikelijke stam, geografische verspreiding, omgevingsconcentratie, epidemische intensiteit, wijze van overdracht, tijd, ongebruikelijk snelle verspreiding, beperking van de populatie, klinische manifestatie en speciale inzichten.

“Met behulp van het aangepaste GFT-algoritme toont het resultaat een totaal van 41 punten (68 procent) van de maximale 60 punten, wat aangeeft dat SARS-CoV-2 waarschijnlijk een onnatuurlijke oorsprong heeft,” schreven de auteurs van het onderzoek.

Onderzoekers wezen erop dat laboratoriumongevallen veel voorkomen en dat als de ziekteverwekker zeer besmettelijk is, slechts één besmette werknemer een epidemie zou kunnen veroorzaken.

“Het feit dat het eerste cluster van gevallen zich in de buurt bevond van een wereldwijd toonaangevend coronaviruslaboratorium waarvan bekend was dat het experimenteerde met SARS-achtige virussen, evenals een tweede laboratorium dat ook aan coronavirussen werkte, kan niet als irrelevant worden afgedaan,” schreven ze.

Enkele van de eerste gevallen van COVID-19-infectie werden gemeld op de vismarkt van Huanan, die zich op slechts 12 km van het WIV bevindt. Op 2 december 2019 verhuisde het Wuhan Center for Disease Control and Prevention, een faciliteit die coronavirussen bestudeert, naar slechts 280 meter van de vismarkt.

Onderzoekers bevelen aan om mGFT op te nemen in de toolbox voor uitbraakonderzoeken, gezien de zeer gevoelige aard van mGFT als het gaat om het onderscheid tussen de natuurlijke en onnatuurlijke oorsprong van virussen.

Het onderzoek werd gefinancierd door het Medical Research Future Fund, de Australische overheid en het Balvi Filantropik Fund.

Sommige auteurs verklaarden concurrerende belangen te hebben. Eén onderzoeker werd ondersteund door een subsidie van de National Health and Medical Research Council. Een tweede onderzoeker werd ondersteund door het Balvi Filantropik Fund.

Virus uit laboratorium gelekt

The Epoch Times berichtte in april 2020 over de mogelijkheid dat COVID-19 afkomstig was van het WIV en publiceerde een documentaire waarin werd aangegeven dat een laboratoriumoorsprong van het virus het meest waarschijnlijke scenario was.

De documentaire belichtte de betrokkenheid van viroloog Shi Zhengli, bekend als de “vleermuisvrouw”, die onderzoek deed naar coronavirussen bij vleermuizen in het WIV.

“Mevr. Shi was de eerste die de sleutel ontdekte tot hoe coronavirussen barrières tussen soorten kunnen overwinnen om rechtstreeks menselijke lichamen te infecteren,” aldus het rapport, eraan toevoegend dat zij een belangrijke link kan zijn naar de oorsprong van het virus.

In april 2023 zei de Amerikaanse House Select Subcommittee on the Coronavirus Pandemic dat het had gevraagd om persoonlijke interviews met mevr. Shi.  De Chinese ambassade verzette zich echter tegen het verzoek.

Meerdere Amerikaanse agentschappen geloven dat het COVID-19 virus uit het WIV is gelekt. Het Office of the Director of National Intelligence bracht in juni 2023 een rapport uit waarin de theorie werd bevestigd.

In januari toonden documenten gepubliceerd door het Amerikaanse Right to Know, een non-profit onderzoeksgroep op het gebied van de volksgezondheid, aan dat wetenschappers uit de Verenigde Staten van plan waren om in 2018, voordat de pandemie begon, samen te werken met het WIV om nieuwe coronavirussen te maken die lijken op het COVID-19 virus.

De documenten onthulden dat de wetenschappers van plan waren om nieuwe reverse genetics systemen te gebruiken en virussen in vivo te testen – met andere woorden, om nieuwe levende virussen te ontwikkelen. Sommige documenten beschreven de virussen die bestudeerd zouden worden in het kader van het programma als een duidelijk en aanwezig gevaar voor een nieuwe SARS-achtige pandemie.

Een Amerikaanse viroloog van de Universiteit van North Carolina, professor Ralph Baric, werkte samen met het WIV om nieuwe spike-eiwitten te ontwikkelen. Het Amerikaanse Right to Know beweerde dat de heer Baric al spike-eiwitten had gemaakt toen er een voorstel werd ingediend bij het Amerikaanse Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA), dat het voorstel uiteindelijk afwees.

De studie van 15 maart belichtte een reeks ongewone acties die plaatsvonden bij het WIV in de periode van de uitbraak van de COVID-19 pandemie.

“In september 2019 werd de controle over het lab overgedragen van civiel naar militair commando en controle, en een aannemer werd ingehuurd om het ventilatiesysteem binnen de faciliteit te renoveren. Tegelijkertijd verwijderde het WIV om onbekende redenen een grote virusdatabase met ongeveer 20.000 specimens van vleermuizen en muizen die voorheen toegankelijk waren voor het publiek,” schreven de auteurs van de studie.

“Het is onduidelijk of de database sequenties bevatte die relevant zouden kunnen zijn voor de oorsprong van SARS-CoV-2 en of er een poging is gedaan om dit in de doofpot te stoppen.”

De faciliteit zag ook verschillende gevallen waarin bioveiligheidsmaatregelen slecht werden geïmplementeerd.

“Sommige wetenschappers volgden bijvoorbeeld niet de juiste uitrustingsprotocollen bij het omgaan met vleermuizen en werden uiteindelijk gebeten door de beestjes. Begin november 2019 werden enkele medewerkers van het instituut in het ziekenhuis opgenomen met COVID-19-achtige symptomen,” schreven de auteurs van de studie.

Tijdens een hoorzitting van een commissie van het Congres in maart 2023 zei dr. Robert Redfield, voormalig hoofd van de Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention, dat hij op een zijspoor was gezet in vroege discussies over de oorsprong van COVID-19 nadat hij had gezegd dat het mogelijk uit een laboratorium zou kunnen zijn gelekt, volgens de BBC.

“Mij werd verteld dat ze één verhaal wilden en dat ik duidelijk een ander standpunt had,” zei hij.

“Wetenschap kent debat en zij hebben elk debat de kop ingedrukt.”

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (18 maart 2024): New Study Shows Nearly 70 Percent Probability That COVID Leaked From Wuhan Lab

 

Categories VS

Chinese artsen die beschuldigd worden van gedwongen orgaanoogst namen deel aan trainingssessies opgesteld door Universiteit van Oxford

De Universiteit van Oxford heeft geholpen bij het uitwerken van een trainingsprogramma die werd bijgewoond door Chinese artsen die betrokken zouden zijn bij de door de staat gesanctioneerde gedwongen orgaanoogst in China.

Het meerjarige initiatief “New Horizon”, bedoeld om de uitwisseling van kennis tussen Chinese en internationale transplantatieartsen te vergemakkelijken, werd vorig jaar bijgewoond door 114 Chinese artsen uit 62 ziekenhuizen, twee onderzoekscentra en een centrum voor orgaandistributie, aldus de website van het trainingsprogramma.

Dit komt op een moment dat het Chinese regime ervan wordt beschuldigd op grote schaal gewetensgevangenen te vermoorden – voornamelijk beoefenaars van de spirituele groep Falun Gong – en, meer recentelijk, Oeigoeren, om hun organen te gebruiken voor winstbejag.

Volgens de European Society for Organ Transplantation (ESOT), die het trainingsprogramma heeft goedgekeurd, werden er 35 internationale evenementen georganiseerd in het kader van het curriculum voor 2020-2022 en heeft het Centre for Evidence in Transplantation (CET) van de Universiteit van Oxford geholpen bij het uitwerken van de sessies.

De universiteit vertelde The Epoch Times dat CET tien van de webinars heeft georganiseerd.

Een van de drie “eregasten” van het programma, professor Zheng Shusen, is in een aanklacht bij het China Tribunaal ervan beschuldigd “direct en indirect medeplichtig” te zijn aan “ernstige mensenrechtenschendingen”.

In 2019 oordeelde het volkstribunaal in Londen, onder voorzitterschap van de gerenommeerde advocaat Sir Geoffrey Nice, KC, die in 2002 de vervolging van de voormalige Servische president Slobodan Milošević leidde, dat het Chinese regime zich schuldig had gemaakt aan marteling en misdaden tegen de mensheid. Dit was in de context van de door de staat gesanctioneerde gedwongen orgaanoogst op grote schaal bij gewetensgevangenen, voornamelijk beoefenaars van Falun Gong.

Het tribunaal zei ook dat de leden er “geen enkele twijfel” over hadden dat er fysieke handelingen waren uitgevoerd die duidden op genocide, waaronder drie van de vijf handelingen die vermeld staan in de Genocide Conventie. Er werd echter geen beslissing genomen dat er genocide had plaatsgevonden, omdat er geen onderscheid kon worden gemaakt tussen de uitgesproken intentie van het regime om de groep te vernietigen en tussen de ogenschijnlijke intentie om enorme winsten te behalen met de verkoop van de organen.

Falun Gong is een spirituele discipline die gebaseerd is op de principes: “waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid”, en was sinds de introductie in 1992 enorm populair in China, voordat het in 1999 het doelwit werd van een brutale vervolging.

Video: Geoffrey Nice: De regering negeerde onze bevindingen van het Tribunaal vanwege een beleidsbeslissing om niet op te treden tegen China | Britse thought leaders

Beoefenaars zijn het slachtoffer geworden van intimidatie, sociale uitsluiting, onwettige gevangenschap, marteling en moord.

Het moet opgemerkt worden dat het extreem moeilijk is om de betrokkenheid van specifieke artsen bij gedwongen orgaanoogst te verifiëren vanwege het ondoorzichtige karakter van het Chinese regime. De World Organization to Investigate the Persecution of Falun Gong (WOIPFG) beweert in haar serie onderzoeksrapporten over gedwongen orgaanoogst dat “alle transplantatiefaciliteiten in China hebben deelgenomen aan gedwongen orgaanoogst”.

Bijna de helft (29) van de Chinese ziekenhuizen die deelnamen aan het 2023 “New Horizon” trainingsprogramma zijn in de WOIPFG-rapporten terug te vinden als belangrijke doelwitten van onderzoek.

Volgens de documenten heeft het personeel van ongeveer 10 van deze ziekenhuizen ofwel toegegeven ofwel niet expliciet ontkend dat ze organen van Falun Gong beoefenaars gebruikten. De undercover onderzoekers deden zich voor als potentiële patiënten op zoek naar een geschikt donororgaan. Andere ziekenhuizen hadden een onverklaarbaar aantal organen beschikbaar.

Volgens de verklaring voor het China Tribunaal met betrekking tot dhr. Zheng Shusen, is deze chirurg direct verbonden met de vervolging van Falun Gong door het Chinese regime. Van 2007 tot 2017 was hij voorzitter van de Zhejiang afdeling van de ‘China Anti-Cult Association’, een agentschap dat is opgericht om belasterende propaganda tegen Falun Gong te verspreiden en methoden te bedenken om beoefenaars te dwingen hun geloof af te zweren.

Zowel WOIPFG als de International Coalition to End Transplant Abuse in China (ETAC) hebben erop gewezen dat Zheng in 2005 een artikel heeft geschreven waarin hij zijn optreden bij 46 levertransplantaties tussen 2000 en 2004 documenteerde – tijdens deze periode bestond er zelfs geen systeem voor vrijwillige orgaandonaties in China en alle ter dood veroordeelde gevangenen werden binnen zeven dagen geëxecuteerd.

Zheng Shusen is te zien op een foto voor het ziekenhuis waarvoor hij werkt. (De Epoch Times)

Gezien het onwaarschijnlijke scenario waarin de executies van 46 gevangenen samenvielen met patiënten die op dat moment een levertransplantatie nodig hadden en die allemaal een compatibel bloedtype hadden, suggereerde de ETAC-brief dat “dergelijke transplantaties impliceren dat andere individuen dan ter dood veroordeelden buitengerechtelijk en op aanvraag gedood werden voor hun organen”.

In 2017 trok het tijdschrift Liver International een artikel waarvan Zheng medeauteur was terug, omdat de auteurs er niet in slaagden te bewijzen dat organen van geëxecuteerde gevangenen niet werden gebruikt.

Een andere arts die deelnam aan het 2023 programma, He Xiaoshun, werd in 2018 door een onderzoeker gevraagd of zijn ziekenhuis gezonde organen van Falun Gong beoefenaars gebruikte. Volgens de opgenomen gesprekken van WOIPFG betwistte hij de bewering niet nadat hij herhaaldelijk door de onderzoeker die hem opbelde onder druk werd gezet.

Hij was en is nog steeds adjunct-directeur van het First Affiliated Hospital van de Sun Yat-sen Universiteit in Guangzhou. Een andere arts van hetzelfde ziekenhuis bevestigde in 2015 dat ze organen ter beschikking hadden die afkomstig waren van Falun Gong beoefenaars.

Xue Wujun, projectdirecteur van het “New Horizon” programma, is directeur van het First Affiliated Hospital van de Xi’an Jiaotong University School of Medicine.

Volgens WOIPFG heeft een arts in 2006 toegegeven organen van Falun Gong beoefenaars te hebben gebruikt.

Een woordvoerder van de Universiteit van Oxford zei: “Oxford veroordeelt de onmenselijke praktijk van orgaanoogst bij geëxecuteerde gevangenen ten zeerste en academici van de universiteit hebben het voortouw genomen bij het aandringen van internationale organisaties om China onder druk te zetten deze praktijk te beëindigen. De Wereldgezondheidsorganisatie, de European Society for Organ Transplantation en andere internationale organisaties staan nu steun toe voor legaal transplantatieonderwijs en -onderzoek in China.

“Het Centre for Evidence in Transplantation bevordert de kwaliteit van academisch transplantatieonderzoek. Het centrum werd gevraagd om webinars te verzorgen voor het New Horizon programma om de normen van academische onderzoekspraktijk in China te verhogen, en verzorgde virtuele presentaties over onder andere data-analyse, onderzoekspublicatie en onderzoeksethiek. Het CET heeft geen training gegeven over transplantatiepraktijken of chirurgie.”

ESOT zei in een verklaring dat het “zeer toegewijd is aan het handhaven van de hoogste ethische normen op het gebied van orgaandonatie en -transplantatie.”

“ESOT herhaalt haar ondubbelzinnige afwijzing van het onethisch oogsten van organen en alle bijbehorende onethische methoden”, luidt de verklaring. “Onze partnerschappen en samenwerkingsverbanden zijn stevig geworteld in de open uitwisseling van academische kennis gericht op het bevorderen van transplantatiewetenschap, de beste klinische zorg en het verbeteren van de resultaten voor patiënten, evenals het promoten van onze kernprincipes voor ethische praktijken in het veld.

“Wij zijn fel gekant tegen alle activiteiten die verband houden met orgaanhandel, dwang of uitbuiting. In overeenstemming met internationale verklaringen en richtlijnen is ESOT solidair met onethische praktijken in orgaantransplantatie,” voegde ESOT eraan toe.

Annie Wu heeft bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (11 maart 2024): Chinese Doctors Accused of Forced Organ Harvesting Attended Oxford-Designed Training Sessions

Jordan Peterson waarschuwt voor ‘controlestaat’ tijdens hoorzitting voor Amerikaans Congres over samenwerking tussen overheid en banken

Psycholoog en schrijver Jordan Peterson waarschuwde leden van het Amerikaanse Congres dat de samenspanning van overheden met banken, samen met opkomende technologieën zoals digitale identiteitssystemen en digitale valuta van centrale banken, landen kunnen veranderen in totalitaire controlestaten.

De combinatie van regeringen en technologieën “kan en zal de ontwikkeling van een controlestaat vergemakkelijken, waarvan optimistische pessimisten van het totalitarisme zoals George Orwell zich nauwelijks een voorstelling konden maken”, zei Peterson op 7 maart op Capitol Hill.

Peterson maakte zijn opmerkingen voor de Selecte Subcommissie van het Huis van Afgevaardigden over de bewapening van de federale overheid. De voorzitter van de commissie en Republikein Jim Jordan kondigde in januari aan dat de commissie documenten had verkregen waaruit bleek dat de Amerikaanse overheid banktransacties in de gaten hield waarin termen werden gebruikt die in verband worden gebracht met de voormalige president Donald Trump.

Peterson zei dat er over de hele wereld een samenspanning lijkt te bestaan tussen “gigantische, egoïstische bedrijven en paranoïde, door veiligheid geobsedeerde, anti-menselijke regeringen”. Hij zei dat deze twee entiteiten online data en geavanceerde algoritmes gebruiken om beelden te ontwikkelen, “niet alleen van onze acties, maar ook van onze gedachten en woorden, zodat afwijkingen van het gewenste resultaat in kaart gebracht, beloond en bestraft kunnen worden.”

De Canadese psycholoog waarschuwde dat nu bedrijven steeds beter in staat zijn om de aankoopbeslissingen en online patronen van gebruikers te achterhalen en algoritmes te ontwikkelen om toekomstige acties te voorspellen, de informatie gebruikt kan worden om “alles wat we doen en zeggen te volgen, te controleren en te bestraffen”.

Peterson uitte ook zijn bezorgdheid over de CBDC (Central Bank Digital Currencies) die door sommige landen worden bestudeerd en ontwikkeld en waarover critici hun bezorgdheid hebben geuit met betrekking tot de privacy. De Bank of Canada heeft gezegd dat ze de mogelijkheid onderzoekt om een CBDC uit te geven, maar in een rapport van augustus 2023 merkte ze op dat er “aanzienlijke” belemmeringen zijn voor de invoering ervan.

China’s toezichtsysteem

Peterson bracht het Chinese sociale kredietsysteem ter sprake en zei dat het de Chinese Communistische Partij in staat stelt om “volledige controle” te hebben over de online toegang van haar burgers. Het sociale kredietsysteem van het land geeft elke burger een elektronische score die kan worden verhoogd of verlaagd afhankelijk van hun gedrag. Mensen met een lage score kan de toegang tot banen, openbaar vervoer en bankieren worden ontzegd.

“Hiermee kun je doelbewust worden afgesloten van alle activiteiten die kunnen worden gevirtualiseerd, en in een snel virtualiserende wereld betekent dit steeds meer alle activiteiten: autorijden, winkelen, werken, eten, onderdak zoeken, zelfs verbroederen met vrienden en familie,” zei Peterson.

Hij waarschuwde dat aangezien veel landen in het Westen China’s strategie van het implementeren van lockdowns als reactie op de COVID-19 pandemie hebben gekopieerd, ze ook “stap voor stap in dezelfde richting” zouden kunnen lopen van het sociale kredietsysteem van dat land.

Gevraagd naar de mogelijkheid om surveillance en kunstmatige intelligentie te gebruiken om de openbare veiligheid te vergroten, zei Peterson dat privacy vaak lijkt te worden geëlimineerd om een “onmiddellijke proximale” dreiging te neutraliseren, wat hij “een kortetermijnrechtvaardiging voor het aangaan van een enorm langetermijngevaar” noemde.

Gepubliceerd door The Epoch Times (7 maart 2024): Jordan Peterson Warns of ‘Surveillance State’ at Congressional Hearing on Government Collusion With Banks

 

Wat zegt de populariteit van dystopieën over onze samenleving?

Totale bewaking. Complexe roosters van controle. Gedachtenpolitie. Hersenspoeling. Gure steden ontdaan van gevoelens, rebellie en gedachten. Geavanceerde technologische controle- en strafmiddelen. Zuiveringen van ongewenste dissidenten of leden die niet langer nuttig zijn voor het collectief.

Dit zijn de beelden die door ons hoofd schieten als we denken aan een dystopie, een scenario dat ons moderne bewustzijn achtervolgt en dat, als gevolg daarvan, onze literatuur en film op diepgaande manieren vormgeeft.

Maar waarom? Nog maar 150 jaar geleden was dit soort fictie vrijwel ongehoord – nu liggen de boekenplanken vol met deze romans en zitten de bioscopen vol met bioscoopbezoekers die staan te popelen om te proeven van een dystopische wereld. Door welke culturele, politieke en technologische druk zijn deze duistere toekomstbeelden in onze maatschappij aan de oppervlakte gekomen? En wat zegt het overwicht van het genre over de staat van de samenleving in 2024?

Wat is een dystopie?

Om deze vragen beter te kunnen beantwoorden, moeten we eerst begrijpen wat dystopische fictie is. In zijn boek “Dystopia: A Natural History” beschrijft Gregory Claeys een dystopie als een “mislukte utopie”, een term die vaak wordt geassocieerd met de totalitaire systemen van de 20e eeuw, die werden opgericht met de valse belofte van een aards paradijs.

“Hier betekent het meestal een regime dat gedefinieerd wordt door extreme dwang, ongelijkheid, gevangenschap en slavernij,” schrijft hij. “Vaak wordt dit beschreven als een soort op hol geslagen collectivisme, hoewel sommigen ook conformistische tendensen in liberale samenlevingen bedoelen.”

Merriam-Webster definieert de term eenvoudigweg als “een ingebeelde wereld of samenleving waarin mensen een ellendig, ontmenselijkt en angstig leven leiden.”

Gemeenschappelijke elementen van dystopische scenario’s zijn onder andere een dictatoriale regering, geavanceerde technologieën en wereldwijde catastrofes. In een interview met The Epoch Times schetste literatuurdocent Peter Beurskens de belangrijkste kenmerken van dystopische romans.

“Ze schetsen portretten van een wereld waarin experts, vaak de elites van de samenleving, die een bepaalde, door mensen gecreëerde politieke ideologie volgen, menselijke interacties vormgeven op een manier die de menselijke natuur ontkent. In hun poging om een utopie te creëren, slagen de elites er in plaats daarvan in om samenlevingen te creëren waarin tirannie, geweld, wantrouwen en chaos heersen.”

Het woord “dystopie” is afgeleid van twee Griekse woorden: “dys”, wat “slecht of abnormaal” betekent en “topos”, wat “plaats” betekent – letterlijk “een slechte plaats”, die ogenschijnlijk wordt gecreëerd in een poging om een perfecte plaats, een utopie, te creëren. Dystopische verhalen waarschuwen vaak voor gevaren die in embryonale vorm in utopische overtuigingen schuilen.

De ontwikkeling van dystopische fictie

Apocalyptische visioenen zijn zo oud als de mensheid zelf, maar het idee van een samenleving die zo ontmenselijkt is dat het zelf een soort apocalyps is, lijkt een modern fenomeen te zijn. Technocratische en totalitaire tendensen in de echte wereld zijn toegenomen sinds de Verlichting, die aanzette tot het vertellen van waarschuwende verhalen.

Schrijver en professor Anthony Esolen merkte op: “Dystopieën zijn alleen denkbaar in het kielzog van de industriële revolutie, die grootschalige en pathologische waanzin en controle over het menselijk leven denkbaar maakte.”

Robespierre’s “Reign of Terror” van 1793 tot 1794 was een prototype van de totalitaire zuiveringen van de 20e eeuw en het concept van het gebruik van bewaking, geweld en het stopzetten van een behoorlijke rechtsgang om een einde te maken aan een “bedreiging” voor het collectief. Lenin, Stalin, Hitler, Mao en anderen volgden een vergelijkbaar pad, maar de snelle ontwikkeling van de technologie stelde hen in staat om dit te doen op een schaal die Robespierre’s hebzuchtigste fantasieën ver te boven ging.

Dystopische literatuur begon met het industriële tijdperk. “The Iron Rolling Mill (Modern Cyclopes)”, 1875, door Adolph Menzel. Oude Nationale Galerie, Berlijn. (Publiek domein)

De opkomst van de wetenschap en de vooruitgang van de technologie sinds de 16e eeuw, vooral de adembenemende versnelling ervan in de afgelopen 200 jaar, heeft ook een rol gespeeld in de ontwikkeling van deze verhalen. Naarmate de mensheid krachtigere gereedschappen ontwikkelde, kregen we te maken met een grotere bezorgdheid over hoe zulke gereedschappen uit de hand zouden kunnen lopen, hoe ze ons zouden kunnen ruïneren. Kunstmatige intelligentie is het meest recente voorbeeld.

Professor in Amerikaanse studies en bioscoopexpert Tom Doherty merkte in een interview met Brandeis Now de ingrijpende psychologische en culturele effecten op van de uitvinding van kernwapens.

“De ontwikkeling van de atoombom, en vooral de ontploffing van de H-bom in 1952, confronteerde het naoorlogse Amerika met het feit dat we allemaal konden sterven – dat de hele menselijke soort kon worden weggevaagd. Dus kreeg je een wildgroei aan nucleaire rampenfilms, buitenaardse invasiescenario’s en verhalen over het einde van de wereld.”

Boeken en films weerspiegelen vaak de primaire mentale preoccupaties van een samenleving in een bepaald historisch moment. De preoccupatie van het Westen met technologische vooruitgang, de dreiging van het communisme en nucleaire vernietiging in het midden van de 20e eeuw leidde natuurlijk tot verhalen over deze mogelijkheden.

Een lobbykaart met Cyril Cusack (L) en Oskar Werner in “Fahrenheit 451” uit 1966, gebaseerd op Ray Bradbury’s roman waarin brandweermannen boeken verbranden in plaats van branden blussen. (MovieStillsDB)

De roman “We” uit 1924 van de Sovjetdissident Jevgeni Zamyatin wordt vaak beschouwd als de eerste dystopische roman. Klassiekers als “Brave New World” (1932) van Aldous Huxley, “1984” (1949) van George Orwell en “Fahrenheit 451” (1953) van Ray Bradbury volgden elkaar snel op. De proliferatie van deze verhalen kwam niet alleen na de hierboven geschetste technologische golf, maar ook, zoals Beurskens opmerkt, nadat de schadelijke ideeën van figuren als Marx, Freud, Darwin en Nietzsche de traditionele noties van beschaving begonnen te vervangen door de stelling dat de mensheid door middel van haar eigen rede en inventiviteit de samenleving tot een utopie kon vormen.

Dystopische fictie, vooral voor jongvolwassen lezers, nam een grote vlucht aan het eind van de 20e eeuw en het begin van de 21e eeuw, tegelijk met de komst van het internet, computers en mobiele telefoons. Werken zoals “The Giver”, “How I Live Now”, “The Hunger Games”, “Divergent” en “Maze Runner” zijn dystopische romans uit deze periode. Van een aantal van deze romans of romanseries zijn sindsdien grote Hollywoodfilms gemaakt.

Wat dystopische fantasieën ons vertellen

Verhalen over gruwelijke toekomsten voor de mensheid hebben tijdens ons leven een tot nu toe ongekende populariteit bereikt. Waarom? Esolen wijst erop dat dystopische verhalen vaak “overdrijvingen zijn van bepaalde kenmerken van de huidige cultuur of politiek”. Hierin ligt een aanwijzing voor de groeiende populariteit van dit fictiegenre: Hoe meer westerse samenlevingen zich in een collectivistische en technocratische richting bewegen, hoe meer materiaal er ontstaat voor dystopische fictiescenario’s en hoe meer de angst groeit voor de mogelijkheid van een vertechnologiseerde, collectivistische staat die verkeerd afloopt.

Waarom deze ontnuchterende verhalen vooral tieners aanspreken, blijft een raadsel. Misschien heeft het iets te maken met het beruchte cynisme van tieners, vooral over de manier waarop volwassenen de dingen besturen; in dystopieën voor jonge volwassenen zijn het de volwassenen die de dystopie besturen en de tieners die zich heldhaftig tegen hen verzetten. Of het kan hun gebrek aan controle over hun leven zijn, of hun intrede in de wereld van complexere ethische beslissingen, een ander kenmerk van dystopische romans.

(L-R) Acteurs Tucker Gates, Jennifer Lawrence en Jon D. Brooks in een scène uit “The Hunger Games”, waarin tieners de hoofdrol spelen. (MovieStillsDB)

Maar er is misschien iets belangrijkers aan de hand: pessimisme over hun toekomst, de staat van Amerika en de staat van de wereld. Dhr. Esolen suggereert dat dit komt “omdat hun wereld bijzonder vreugdeloos en hopeloos is”.

Beurskens: “In plaats van de duisternis [van dystopische verhalen] te schuwen, voelen deze studenten zich er misschien toe aangetrokken, waarschijnlijk omdat ze vinden dat het de morele puinhoop van onze huidige samenleving weerspiegelt.”

Studenten die door Allissa Nadworthy werden geïnterviewd voor NPR waren het erover eens dat de werelden in dystopische romans ongemakkelijk – en fascinerend – bekend aanvoelen.

Enkele studenten van Beurskens hebben hun mening gegeven over de vraag.

“Een alternatieve realiteit waarin alles zogenaamd perfect is, maar waaronder verborgen leugens schuilen, maakt dat ik gewoon wil blijven lezen,” zei iemand. De 15-jarige zoon van een andere student zei: “Het overwinnen van slechte omstandigheden is inspirerend.”

Het is waar dat veel romans in het genre eindigen met een hoopvolle noot, met de mogelijkheid om een gezondere sociale orde te herstellen. Dat is een deel van de aantrekkingskracht. Maar tegelijkertijd kan deze hang naar hoop duiden op een poging om het heersende pessimisme van zich af te schudden.

Hoewel dystopische verhalen zich meestal in de toekomst afspelen en dienen als waarschuwing voor paden die de mensheid niet zou moeten betreden, geven ze ook commentaar op het heden. Christopher Schmidt schrijft in 2014 in een artikel voor JSTOR Daily: “ogenschijnlijk spelen ze zich af in de toekomst, maar de post-apocalyptische modus kan fungeren als een venster en kritiek op het heden”. Dhr. Doherty stelt dat onze liefde voor dystopische verhalen voortkomt uit de catharsis die we ervaren als we ze lezen of bekijken, en de uitlaatklep die ze bieden voor de angst die we voelen als we geconfronteerd worden met onze sterfelijkheid, vooral in het geval van grootschalige rampen.

Carrie-Anne Moss en Keanu Reeves in “The Matrix”, waarin mensen leven in een gesimuleerde realiteit die kunstmatige intelligentie heeft gecreëerd. (MovieStillsDB)
Een scène uit “Blade Runner 2049” uit 2017. De film is een vervolg op de originele “Blade Runner” en speelt zich af in een post-apocalyptische wereld waarin biotechnologische mensachtigen, bekend als replicanten, de overlevende mensen dienen. (MovieStillsDB)

Uiteindelijk is het vermogen van dystopische verhalen om commentaar te leveren op actuele gebeurtenissen en uitkomsten te voorspellen misschien wel hun grootste aantrekkingskracht. De realiteit is dat veel mensen met verschillende politieke achtergronden naar het hedendaagse Amerika kijken door een lens van angst en ontevredenheid. Slechts 23 procent van de Amerikanen denkt dat het de goede kant op gaat met ons land. Als de heersende culturele producten van een samenleving (zoals boeken en films) een indicatie zijn van haar algemene gemoedstoestand, dan moet de Amerikaanse cultuur lijden aan een aantal diepgewortelde angsten, zorgen en obsessies.

Sommigen gaan zelfs zo ver dat ze zeggen dat we al in een dystopisch tijdperk zijn beland. Aan het einde van zijn artikel schrijft Schmidt: “Leven we nu al in een post-apocalyptisch tijdperk, waarin consumentenverspilling en gewillige onderwerping aan onze technologieën al zijn aangebroken?”

Hedendaagse drugsverslaving, seksobsessie en consumptiedrang hebben zeker een griezelige gelijkenis met Huxley’s “Brave New World”. Een schrijver voor The Guardian sluit zich aan bij het sentiment van Schmidt:

“Nu Big Brother al aanwezig is in ons online leven, en in de gaten houdt wie we ‘liken’, wat we kopen en hoe we bloggen, leven we dan eigenlijk in onze eigen versie van een dystopie?” Misschien zijn bepaalde elementen van een dystopie al aanwezig.

De angst dat de rest van die elementen op hun plaats zal vallen, lijkt ons als schaduwen te volgen. We horen het zwakke gerommel van een onzekere catastrofe, zoals donder die in de verte rolt. Velen lijken ervan overtuigd dat die moet komen. We worstelen met een wereld die steeds onpersoonlijker, technologischer, bureaucratischer, wetenschappelijker en wereldser wordt. Onze verhalen en liederen weerspiegelen dat.

In het tijdperk van de Verlichting zocht de mensheid haar onafhankelijkheid van de vermeende ketenen van religie en traditie, deels door de vooruitgang van wetenschap, technologie en nieuwe politieke paradigma’s. We hebben de onafhankelijkheid gekregen die we zochten, maar nu huiveren we voor de schaduwen van de dingen die we hebben gecreëerd.  Zoals totalitarisme, nucleair gevaar en de ongekende COVID-saga ons hebben geleerd, is ons moderne, verlichte wetenschappelijke bestaan een wankel en zeer beladen bestaan gebleken. Men vraagt zich af: Is de handel het waard geweest?

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (15 maart 2024)What Does the Popularity of Dystopias Say About Our Society?

Politieke topbijeenkomsten CCP gekenmerkt door twijfelachtige economische cijfers, machtsconsolidatie

Nieuwsanalyse

Bij de afsluiting van de een week durende cruciale jaarlijkse bijeenkomsten – de “Twee Zittingen” – van de regerende Chinese Communistische Partij (CCP) op 11 maart, benadrukten externe waarnemers als belangrijkste conclusies de twijfelachtige economische gegevens van Peking en de centralisatie van de macht door CCP-leider Xi Jinping.

Waarnemers uit China merken op dat Xi meer autoritaire maatregelen nam naarmate de economie van het land achteruitging. Daarom waarschuwen ze dat de CCP steeds onzekerder wordt en elk moment kan instorten.

De “Twee Zittingen” van de CCP verwijst naar de jaarlijkse plenaire zittingen van de Politieke Consultatieve Conferentie van het Chinese Volk (CPPCC) en het Nationale Volkscongres (NPC), de twee kamers van China’s wetgevende macht.

Tijdens de vergaderingen gaf minister van Financiën Lan Foan toe dat het “aanhalen van de broekriem” op alle bestuursniveaus een langetermijnoplossing is tegen de achtergrond van China’s inzakkende economie en ongekende schulden van lokale overheden.

Premier Li Qiang benadrukte in zijn verslag tijdens de vergaderingen ook dat “overheden op alle niveaus moeten wennen aan soberheid”, waarbij hij wees op de moeilijke financiële situatie van lokale overheden.

Volgens financiële dataleverancier Wind zou de totale uitstaande rentedragende schuld van lokale overheden eind 2023 5,5 biljoen dollar bedragen. Dit cijfer omvat echter alleen openbaar gemaakte schulden en niet de enorme buitenbalansschulden van lokale overheden.

BBP, Militair budget

Volgens het verslag van de premier is de doelstelling voor de groei van het BBP in 2024 vastgesteld op 5 procent, ongeveer hetzelfde als het officieel bekendgemaakte groeicijfer van 5,2 procent van vorig jaar. Het militaire budget zal in 2024 met 7,2 procent stijgen.

De internationale gemeenschap heeft de afgelopen jaren vraagtekens gezet bij het officiële groeicijfer van het BBP van de CCP, omdat de Chinese economie blijft verslechteren.

Volgens statistieken van de Amerikaanse denktank Rhodium Group zou China’s werkelijke groei van het BBP in 2023 slechts ongeveer 1,5 procent bedragen.

Song Guocheng, een senior onderzoeker aan het International Relations Research Center van de Nationale Chengchi Universiteit van Taiwan, zei dat het “BBP en het militaire budget die tijdens de ‘Twee Zittingen’ zijn aangekondigd, niet geloofwaardig zijn”.

“Over het algemeen wordt het BBP in landen met een vrije markteconomie ‘op natuurlijke wijze gegenereerd’. Aan het eind van een jaar is het BBP wat het is. Maar in China wordt het BBP bepaald door de autoriteiten, zoals de 5 procent, die ‘bevolen index’ zou moeten worden genoemd”, schreef hij in een artikel voor UpMedia op 10 maart.

“Daarom maakt het niet uit of de lagere ambtenaren 5 procent groei kunnen realiseren; ze moeten met het getal op de proppen komen! Anders wordt het ‘ongehoorzaamheid aan de centrale autoriteiten van de CCP’ genoemd!” voegde hij eraan toe.

Bovendien schreef Song dat de CCP haar militaire budget vaak “verdeelt en verbergt” in andere departementen, “zoals het verbergen van het militaire onderwijs- en trainingsbudget in het Ministerie van Onderwijs, zodat de werkelijke militaire uitgaven zeker hoger zijn dan de aangekondigde 7,2 procent”.

Hij merkte op: “Dit is het 30ste opeenvolgende jaar dat de CCP haar militaire uitgaven jaar na jaar verhoogt; dat wil zeggen dat ze haar leger blijft uitbreiden en versterken en zich blijft voorbereiden op oorlog.”

Soldaten van het Chinese Volksbevrijdingsleger (PLA) nemen deel aan een militaire training in het Pamir-gebergte in Kashgar, de regio Xinjiang in het noordwesten van China, op 4 januari 2021. (STR/AFP via Getty Images)

Bovendien zei hij: “In een tijdperk waarin China in feite al 30 jaar geen oorlog meer heeft gevoerd, wat is dan het doel om de militaire uitgaven elk jaar te verhogen? Om de Filippijnen of Taiwan of de Verenigde Staten aan te vallen?”

Xi’s centralisatie van autoriteit

De boodschap die tijdens de “Twee Zittingen” werd overgebracht is volgens The Economist dat hoewel de Chinese economie vertraagt, de macht zich verder consolideert in Xi’s handen en dat hij zich steeds meer richt op de concurrentie met de Verenigde Staten.

Volgens China-waarnemer Wang He geeft het artikel echter alleen de visie van het Westen weer op de huidige politieke en economische situatie in China.

“Terwijl het niet goed gaat met de Chinese economie, verslechtert de hele politieke situatie in het land. Het gezag wordt gecentraliseerd door Xi Jinping, wat precies de belangrijkste factor is die de economische verslechtering van China veroorzaakt,” vertelde hij op 11 maart aan The Epoch Times.

Wang merkte op dat Xi’s machtsconsolidatie neigt naar een links beleid, met als kern “de vooruitgang van het land en de achteruitgang van de privésector”.

Sinds vorig jaar hebben Chinese particuliere ondernemers politieke eisen gesteld aan de CCP-autoriteiten, zoals het wijzigen van de grondwet en het herzien van de politieke economische theorie van Peking. Hun doel is om een omgeving te creëren waarin de private en publieke sector op gelijke voet met elkaar concurreren in plaats van particuliere ondernemingen te willen vernietigen.

“Maar het is onmogelijk voor Xi Jinping om dit verzoek te accepteren, dus verlaten de privébedrijven het land. Daarom is de hoofdoorzaak van China’s economische puinhoop politiek, en de hoofdschuld ligt bij Xi Jinping,” zei Wang.

“Xi Jinping is niet bereid om het toneel van de geschiedenis te verlaten. In plaats daarvan wil hij zijn macht consolideren. Hoe slechter het gaat met de economie, hoe meer iedereen tegen hem is, hoe meer hij de macht wil grijpen en hoe harder hij het volk wil onderdrukken. Dit creëert een vicieuze cirkel,” vervolgt hij.

“Het uiteindelijke resultaat zal een explosieve situatie zijn: Xi Jinping zal ten val worden gebracht en de Communistische Partij zal desintegreren,” waarschuwde hij.

Mensen wachten op bussen bij een bushalte in de buurt van een bouwwerf in het centrale zakendistrict in Peking op 26 maart 2023. (Jade Gao/AFP/Getty Images)

De Chinese econoom Li Hengqing vertelde The Epoch Times op 11 maart dat Xi een figuur is geworden wiens beslissingen onbetwistbaar worden gevolgd en het economische beleid van de CCP wordt gevormd door zijn grillen.

“Wanneer Xi op een mislukking [van zijn beleid] stuit, geeft hij de mensen om hem heen de schuld. Hij legt alle macht in zijn eigen handen. Met de zogenaamde anti-corruptie [campagne] kan hij iedereen arresteren die hij wil of verdenkt.”

Li wees erop dat de financiën van de CCP uitgeput zijn. In zulke nijpende omstandigheden zou de bevolking wel eens in opstand kunnen komen tegen de autoriteiten, zei hij, en hij voegde eraan toe dat er gespeculeerd wordt dat CCP-leden zouden kunnen oproepen tot het aftreden van Xi.

“Xi Jinping heeft zich dit gerealiseerd. Als hij het heeft over politieke veiligheid, bedoelt hij het beschermen van het leiderschap van de Communistische Partij en zijn persoonlijke leiderschap. Het betekent dat hij steeds onzekerder wordt,” zei hij.

Ning Haizhong, Luo Ya en Xia Song hebben bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (14 maart 2024): CCP’s Top Political Meetings Characterized by Questionable Economic Numbers, Consolidation of Power

Beloof me dat je nog één zonsopgang wacht

Net toen ik in de puberteit kwam, net toen alle passie van het leven zich klaarmaakte om mijn lichaam binnen te stromen – samen met hormonen, toekomstdromen en openbaringen van de geest – leerde mijn moeder me de belangrijkste les van mijn leven.

Ze ging naast me op bed zitten en gaf aan dat dit een ‘moeder-dochter’-gesprek was, van het meest serieuze soort. “Er komt misschien een dag,” begon ze peinzend, “dat je het gevoel hebt dat je niet meer verder kunt.” Vragend fronste ik mijn wenkbrauwen.

“Om de een of andere reden,” ging ze verder, “kan het leven overweldigend lijken. Misschien wil je niet eens meer dat het doorgaat. Als dat ooit gebeurt, wil ik dat je me één ding belooft…” Mijn mond hing open terwijl ik aandachtig luisterde naar deze mysterieuze les. “Ik wil dat je belooft dat je naar bed gaat en wacht tot de ochtend om de zonsopgang te zien. Geef het één … zonsopgang meer. Dingen zullen er anders uitzien. Dingen zien er altijd anders uit als je wacht om nog één zonsopgang te zien. Beloofd?”

“Ik beloof het,” zei ik. Op dat moment kon mijn jonge geest niet echt bedenken wat me ooit het gevoel zou kunnen geven dat mama beschreef, maar ik wist dat het belangrijk was en bewaarde het in de “als ik dit ooit nodig heb, weet ik waar het is” hoek van mijn hoofd.

Toen ik 12 jaar later uit elkaar ging met een verloofde, begreep ik wat mijn moeder me jaren eerder had geleerd. Ik zou mezelf niet echt pijn hebben gedaan, dat wist ik, maar de pijn was zo groot dat ik niet wist hoe ik de kracht zou vinden om door te gaan. Ik viel in tranen op mijn knieën en zei: “Nog één zonsopgang, ma. Ik weet dat ik het beloofd heb.”

Als je op een dieptepunt in je leven bent, onthoud dan dat je niet alleen bent. (Biba Kayewich)

Ik merkte dat er zelfs een paar zonsopgangen voor nodig waren. Maar het verbazingwekkende was dat ze gelijk had. Alles ziet er de volgende dag anders uit. Dezelfde problemen en pijn hangen misschien als drukkende stormwolken boven ons, maar de volgende dag voelt niet meer als het einde van de wereld. Het voelt alsof het leven doorgaat, strompelend, misschien onwennig in het begin, maar God zij dank, in al zijn glorie, gaat het leven door!

Uiteindelijk vind je nieuwe liefde, maak je nieuwe vrienden, voel je de wind door je haren en de zon op je gezicht, en zeg je: “Het voelt goed om te leven!”

Had iedereen maar zo’n moeder als de mijne. Maar die heeft niet iedereen.

Ik had ooit een vriend wiens jongere zus met Pasen thuiskwam van de universiteit. Hij had geen andere broer of zus en hij was zo trots op dat meisje, zo vol liefde voor haar, dat hij gewoon barstte van de spanning totdat we haar allemaal konden ontmoeten.

Hij moest die dag werken en kon haar niet ophalen van het vliegveld, dus hadden ze gepland om elkaar later te ontmoeten op het oude landgoed. Hij ging naar binnen en trof haar dood aan nadat ze een schot in haar borst had gekregen, liggend in de slaapkamer die ze twee jaar eerder zo levendig had verlaten. Het lijkt erop dat haar vriendje hartstochtelijk zijn liefde had gezworen toen ze uit elkaar gingen op het vliegveld 1000 kilometer verderop, terwijl hij in het geheim van plan was geweest om de relatie per telefoon te beëindigen zodra ze thuis zou komen. Helaas wist ze niet van wachten op nog een zonsopgang.

Zelfs in haar kist, met haar oude baljurk aan, was haar broer nog steeds trots op haar: “God, wat is ze mooi, hè?” vroeg hij ons. “Ik zei toch dat ze dat was. Ik wou dat je haar had kunnen ontmoeten.”

Er was één ding waar we allemaal zeker van waren. … dat als ze de keuze had om dat moment, die dag te herbeleven … ze voor het leven zou kiezen. Ze zou er niet voor kiezen om een heel leven weg te gooien vanwege één stomme jongen op school. Ze zou er niet voor kiezen om haar lieve broer het trauma te laten doormaken dat de rest van zijn leven doordrong. Ze kon niet voorzien, zoals jongeren dat vaak niet kunnen, dat de herinnering aan die jongen over een paar jaar verleden tijd zou zijn en dat ze zou uitbarsten van vreugde als ze haar diploma bij het afstuderen in ontvangst zou nemen, vol hoge verwachtingen over het leven dat voor haar lag.

Later in mijn eigen leven moest ik de dood van mijn moeder meemaken door medische nalatigheid op de eerste hulp. Ze had jaren bij mij gewoond en ik had die ochtend de hulpdiensten voor haar gebeld. “Ik haat het om naar het ziekenhuis te gaan; ze gaan me waarschijnlijk vermoorden!” grapte ze terwijl we in de woonkamer zaten te wachten tot de ambulance kwam.

Toen ik die avond alleen thuiskwam – een vermoeide, met tranen besmeurde volwassene die zich als een weeskind van 5 voelde – vond ik dat het weer tijd was om mijn belofte na te komen: “Nog één zonsopgang, ma,” fluisterde ik tegen mezelf.

In mijn geval geloof ik dat mijn moeder, vader en mijn hele familie in de hemel zijn. Mijn christelijk geloof overspoelt me elke dag met zegeningen en duwt me om door te gaan, om te blijven vechten; om niet alleen te leven maar om het leven volledig te omarmen. Ik probeer elke ochtend op te staan en te zeggen: “Ik ben hier en God heeft me de kracht gegeven om deze wereld vandaag een beetje gelukkiger te maken! Kijk maar wat ik ga doen!”

Dat wil ik met je delen. Wat er nu ook met je aan de hand is, beloof me dat je het nog één zonsopgang gunt. Als je geen enkele reden kunt bedenken om verder te gaan in deze wereld, weet dan dat je niet de enige bent. Bijna iedereen voelt zich wel eens zo down, maar we komen er wel doorheen.

Neem het kleinste, meest onbeduidende ding dat je kunt bedenken dat je gelukkig maakt en plan om het morgen te ervaren: een dampende kop koffie ‘s ochtends, de manier waarop het zonlicht door de keukengordijnen schijnt, een video op je iPhone die je aan het lachen maakt, een sms’je van een vriend met die domme emoji die je doet glimlachen. Wat het ook is, het maakt deel uit van jouw unieke leven en het is belangrijk.

Het maakt niet uit of je 18 of 81 bent, herinner jezelf eraan dat elke dag een schone lei is om op te schrijven en een nieuw begin. Haal er het beste uit. Laat iemand weten dat je om hem geeft. Wees een schouder om op uit te huilen. Help een vreemde. Glimlach alsof je het meent. Want dit leven, wat er nu ook gebeurt, is het enige dat je zult krijgen. Houd het vast met elke vezel van je wezen, want het is echt elke zonsopgang waard, zelfs als het nu niet zo voelt.

Zelfmoord is wereldwijd een maatschappelijke epidemie en een onthutsende crisis voor de volksgezondheid. Als jij of iemand die je kent zelfmoord overweegt, bel of sms dan 1813 (België) of 113 (Nederland) voor vertrouwelijke, gratis ondersteuning, of neem contact op met een vriend of geliefde.

Gepubliceerd door The Epoch Times (4 maart 2024): Promise Me You’ll Wait for One More Sunrise

Echtpaar koopt het lelijkste huis in de straat voor 160.000 dollar en maakt er hun droomhuis van

Een stel gaf 160.000 dollar uit aan het “lelijkste huis in de straat” en heeft de waarde ervan verdubbeld door er hun droomhuis van te maken nadat ze “Doe het zelf” hadden geleerd op YouTube.

(SWNS)

Lizzy Williams, 37 jaar, en haar man Phil Williams, 40 jaar, kochten in juni 2014 een twee-onder-een-kapwoning met vier slaapkamers in St Albans, Hertfordshire, Engeland.

Het echtpaar beweert dat het het “lelijkste” huis in de straat was omdat het al vier jaar niet meer bewoond was. Het echtpaar beschreef het interieur en zei dat het huis gaten in het plafond had, dode planten en schimmel die in de badkamer beneden groeide.

(SWNS)

Het stel, dat negen jaar bezig is geweest om het huis zelf te renoveren, heeft naar schatting 253.840 dollar bespaard door YouTube te gebruiken om zichzelf te leren loodgieten, elektriciteit aanleggen, een zwembad aanleggen en de keuken installeren.

“Phil is erg gericht op details, hij neemt informatie heel goed in zich op,” zei mevr. Williams, die in de marketing werkt. “We gebruikten veel online forums om ons te helpen en we keken ook naar YouTube-video’s.”

Wanneer dhr. Williams echter niet wist hoe hij een specifiek probleem moest aanpakken, ging hij naar familie en vrienden voor hulp.

(SWNS)

Binnen zes maanden na de aankoop van het pand in juni 2014 trok het stel erin en begon het te slopen. Aanvankelijk woonden ze in slechts twee slaapkamers terwijl de renovatiewerkzaamheden om hen heen plaatsvonden.

“We richtten de voorkamer in als onze slaapkamer, en dan hadden we nog een slaapkamer aan de achterkant die we gebruikten als woonkamer,” zei mevr. Williams.

Toen ze het pand kochten had het vier slaapkamers, maar dhr. en mw. Williams breidden het pand uit om de slaapkamers groter te maken en verbouwden de garage om er vier ruimtes aan toe te voegen.

(SWNS)
(SWNS)

De garage werd omgebouwd tot vier ruimtes: een bijkeuken, een toilet, een studeerkamer en een hal.

“Het is niet hetzelfde huis dat we kochten, we hebben de leidingen opnieuw aangelegd en we hebben samen met de buren een uitbouw van twee verdiepingen aan de achterkant toegevoegd,” zei mevr. Williams. “We konden de voetafdruk van het huis vergroten en terug de tuin in gaan.

“We zijn ook een stukje afgedaald, onder het huis was gewoon een lege ruimte die werd gebruikt voor opslag. Die ruimte hebben we teruggewonnen en nu stap je onze keukenruimte binnen.”

(SWNS)
(SWNS)

De renovatie van het woonhuis kostte het echtpaar zes jaar. De volledige renovatie was echter pas klaar in september 2023 met de voltooiing van de tuin.

In totaal gaf het tweetal 160.000 dollar uit aan het pand; ze gebruikten hun spaargeld van 50.771 dollar, sloten leningen af en gebruikten hun salaris om de transformatie te financieren.

“Dat is nog een reden waarom het zo lang heeft geduurd, want we hadden geen enorme reserves,” zei mevr. Williams. “Het is hard ploeteren geweest, maar we vinden het geweldig.”

(SWNS)

Ze zegt dat haar favoriete ruimte in huis de keuken is.

“We houden echt van de keuken, we houden van de hoge plafonds en de ruimte die we hebben,” zei ze. “In huizen uit 1950 heb je dat niet echt, onze plafonds in de keuken zijn 3,5 meter hoog.”

(SWNS)

Ze legde uit dat dit haar een gevoel van ruimte en openheid geeft dat ze anders niet zou krijgen.

Daarnaast geniet ze ook van de andere eigenzinnige kenmerken in het huis, zoals de “katerbank” om onder de douche te zitten en een televisie in de badkamer.

(SWNS)
(SWNS)

Het zwembad, vindt ze, is geweldig voor haar 3-jarige zoon om van te genieten in de zomer.

(SWNS)
(SWNS)
(SWNS)

Terugkijkend op hun renovatietraject zei mevr. Williams: “We hebben ons hart en ziel in het huis gestoken – het feit dat we veel van de renovatie zelf hebben gedaan, maakt ons huis echt speciaal.”

(SWNS)

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (6 maart 2024): Couple Buys the Ugliest House on the Street for $160,000 and Turns It Into Their Dream Home—Here’s How It Looks

‘Hollywood Takeover: China’s controle over de filmindustrie’

NR | 1u 4m | Documentaire, Film, Politiek | 8 maart 2024 (VS)

De openingsscène van de documentaire “Hollywood Takeover: China’s control in the filmindustry” (“Takeover”), toont een citaat van Mao Zedong, de voormalige voorzitter van de Chinese Communistische Partij (CCP). Er staat “Er bestaat in feite niet zoiets als kunst omwille van de kunst”, een duidelijke aanval op de tekst “ars gratia artis” (Latijn voor “kunst omwille van de kunst”) rond het “Leo the Lion” logo aan het begin van alle MGM studioproducties.

Wat Mao bedoelde (vermoed ik) was dat kunst, in het bijzonder film, weliswaar in de eerste plaats een middel voor vermaak is, maar dat het ook gebruikt kan en moet worden als een instrument voor politieke en sociale propaganda, iets wat elk van zijn opvolgers niet is ontgaan.

Epoch Times-correspondent Tiffany Meier, presentatrice van “Hollywood Takeover: China’s controle over de filmindustrie.” (EpochTV)

China begon buitenlandse films te verbieden in het begin van de 20e eeuw, maar met de toename van de buitenlandse handel begon het de vertoning van sommige films toe te staan. De CCP begon pas in 1997 ernstig gebruik te maken van haar aanzienlijke “wereldwijde vertoningsmacht” (meer daarover hieronder). In 2008, net na de eerste Olympische Spelen in Peking en onder toezicht van de toenmalige Chinese leider Hu Jintao, intensiveerde de CCP de censuur en manipulatie van buitenlandse films, vooral die geproduceerd in de Verenigde Staten.

Het zal nooit stoppen

Onder leiding van Epoch Times-correspondent Tiffany Meier onderzoekt “Takeover” op deskundige wijze de steeds toenemende invloed van de CCP op de Amerikaanse filmindustrie en hoe en waarom dat waarschijnlijk nooit zal stoppen. De voornaamste zorg van de CCP is inhoud die op de geringste wijze ingaat tegen haar sociale en politieke richtlijnen.

De film “Looper” uit 2012 stuitte bijvoorbeeld op weerstand vanwege het onderwerp ‘tijdreizen’. Het idee dat gebeurtenissen uit het verleden en de toekomst zouden kunnen veranderen, is volgens de CCP gewoonweg onaanvaardbaar. Maar de CCP zag hun eigen visie over ‘tijdreizen’ over het hoofd en gaf de film haar “zegen” nadat in de film duidelijk werd gemaakt dat leven in China in de toekomst beter was dan leven in Frankrijk en nadat er een rol voor de opkomende Chinese actrice Xu Qing aan het verhaal werd toegevoegd. Op de Chinese reclameposter werd de afbeelding van mevrouw Xu toegevoegd.

Er zijn nog veel meer voorbeelden van andere CCP-eisen die in “Takeover” worden getoond, maar er zijn er drie die zeker het vermelden waard zijn; twee komen voor in films van Tom Cruise.

Chinese poster voor “Looper” met de Chinese actrice Qing Lu. (TriStar Pictures)

CCP-controle

In “Mission: Impossible III” (2006) rent het personage van Cruise over de daken van huizen in Shanghai waar het drogen van de was te zien is. De CCP wilde niet dat het leek alsof haar burgers zich geen drogers konden veroorloven, dus werden de beelden van de was digitaal verwijderd uit de finale versie van de film.

In de trailer voor “Top Gun: Maverick” (2022), is er een vage afbeelding van de achterkant van Maverick’s bomberjack zoals te zien was in de eerste film, waar vlaggen van Taiwan en Japan te zien waren. Deze werden verwijderd op verzoek van het door de CCP gecontroleerde Tencent Pictures. Nadat Tencent zich terugtrok uit de productie, werden de beelden teruggeplaatst.

Naast directe interventie heeft de CCP ook de macht om films in andere landen te censureren. Het meest recente voorbeeld van een interventie van de CCP was “Barbie” (2023), waarin het titelpersonage voor een kaart van Zuidoost-Azië staat met daarop de Chinese “nine-dash line”, een puur fictief beeld van wat volgens de CCP ten onrechte deel uitmaakt van China. Als gevolg van de opname van de kaart werd “Barbie” verboden in Vietnam.

Een van de meest flagrante voorbeelden van pogingen tot censuur door de CCP is hier niet vermeld. In 2019 uitte Shannon Lee, die in Hongkong is opgegroeid, haar ongenoegen over de manier waarop haar overleden vader Bruce Lee werd afgebeeld in Quentin Tarantino’s “Once Upon a Time in Hollywood” (2019).

Stuntman (Brad Pitt) en Bruce Lee (Mike Moh) in “Once Upon a Time in Hollywood”. (Sony Pictures Releasing)

Mevrouw Lee beweerde dat haar vader zwak overkwam tijdens een geïmproviseerde vechtscène tussen zijn personage (Mike Moh) en een stuntman (Brad Pitt). Mevrouw Lee diende een klacht in bij de China Film Administration, die Tarantino op zijn beurt verzocht de scène te verwijderen, wat hij weigerde. Als gevolg hiervan annuleerde de CCP de release van de film een week voor de geplande opening. Tot op heden heeft de film nooit in China gedraaid.

Pitt, Scorsese en Gere

Over Mr. Pitt gesproken: in 1997 speelde hij in een van de drie films die door de CCP werden geviseerd. Omdat er een Dalai Lama in voorkwam, werden “Seven Years in Tibet” (Columbia) en Martin Scorsese’s “Kundun” (Disney) verboden. Als gevolg hiervan mochten zowel Pitt als Scorsese China 10 jaar lang niet bezoeken. Vanwege de weinig vleiende weergave van het rechtssysteem van de CCP werd de film, “Red Corner” (MGM/UA) met in de hoofdrol de uitgesproken Tibetaanse activist Richard Gere, ook verboden.

Om er zeker van te zijn dat de filmstudio’s die de films uitbrachten de boodschap begrepen, verbood de CCP tijdelijk alle films van deze studio’s. Tijdens een getuigenis in 2020 voor de Amerikaanse Senaatscommissie voor Financiën, stelde Gere dat als gevolg van de CCP-maatregel geen van de eerder genoemde titels uit 1997 vandaag de dag nog gemaakt zou worden, en hij had gelijk.

Wat er gebeurde met de heren Pitt, Scorsese en Gere valt in het niets bij wat er gebeurde met Christian Bale. Nadat hij publiekelijk zijn steun had betuigd aan de blinde Chinese advocaat en burgerrechtenactivist Chen Guangcheng, verbood de CCP alle films van Bale.

Chris Fenton faciliteert inhoud en productievoorwaarden tussen Amerikaanse studio’s en de CCP. (De draak voeden)

Misschien wel het meest verhelderende deel van de productie zijn de interviews met Chris Fenton, een zelfverklaarde “diplomaat” tussen Hollywood en de CCP. Fenton begon onderaan de ladder van de industrie, werkte zich op en faciliteerde uiteindelijk inhoud en productievoorwaarden tussen de studio’s en de CCP.

De grootste “prestatie” van Fenton kwam ongetwijfeld met de casting en marketing van Marvel’s “Iron Man 3” (2013). Fenton overtuigde Marvel ervan om een CCP ondersteunend personage op te nemen in de hoofdrol, een arts genaamd Dr. Wu (Wang Xueqi), en om hoofdrolspeler Robert Downey Jr. over te halen om in China flauwe, op het randje van scepsis lijkende optredens te geven, wat veel collega’s van Downey waarschijnlijk zouden beschouwen als “beneden” de gebruikelijke rol van normale promoties in de industrie. De reflectieve en berouwvolle zelfbevraging van Fenton over zijn motieven in het verleden is onthullend.

Tenzin Gyatso (Jamyang Jamtsho Wangchuk) en Heinrich Harrer (Brad Pitt) in “Seven Years in Tibet”. (Sony Pictures Releasing)

Mijn enige klacht over “Takeover” is dat het niet langer is. Met 64 minuten bereikt het zijn doelen met een enorme efficiëntie en passende, onbevooroordeelde, documentaire onpartijdigheid. Mevrouw Meier en schrijver-regisseur Penny Zhou verdienen de hoogste lof voor het strikt naleven van de ethische en professionele hoekstenen van hun respectievelijke journalistieke disciplines.

Als iemand die van mening is dat de meerderheid van tv- en filmproducties vaak te lang duren met onnodige opvulling, zorgde “Takeover” er alleen maar voor dat ik meer inhoud wilde. Ik heb een sterk gevoel dat een vervolg of deel twee op zijn plaats is.

Poster voor “Hollywood Takeover: China’s controle over de filmindustrie”. (Epoch TV)

“Takeover” wordt vanaf 8 maart uitgezonden op Epoch TV.

‘Hollywood Takeover: China’s controle over de filmindustrie’.

Documentaire

Regisseur: Penny Zhou

Duur: 1 uur, 4 minuten

Release datum: 8 maart 2024

Beoordeling: 4,5 sterren van de 5

Gepubliceerd door The Epoch Times (8 maart 2024): ‘Hollywood Takeover: China’s Control in the Film Industry’