Thursday, 18 Jul 2024

Een vreedzame oproep tot vrijheid 25 jaar geleden klinkt vandaag nog na

Een hoge ambtenaar reed voorbij. Toen dook de anti-oproerpolitie op. Ze sloegen en schopten en gooiden tientallen mensen in busjes. Een grijsharige vrouw viel flauw toen de politie haar wegsleepte, waarbij haar rug over de grond schuurde.

Ambtenaren van de stad vertelden de rest van de verdwaasde demonstranten in Tianjin, een megastad in het oosten van China, dat ze naar Peking moesten gaan om in beroep te gaan als ze de 45 gevangenen vrij wilden krijgen.

Dat deden ze ook, hoewel het bloedbad op het Plein van de Hemelse Vrede tien jaar eerder nog steeds een litteken bij hen naliet.

Uiteindelijk kwamen 10.000 mensen rustig samen in Peking op een dag in 1999, die nu herinnerd wordt als de 25 april-oproep – een van de grootste protesten in de recente geschiedenis van communistisch China.

Ondanks dat het 25 jaar geleden is, zeggen degenen die er die dag bij waren dat hun vraag nu nog net zo relevant is als toen.

Wang Huijuan, toen 28 jaar oud en onderwijzeres op een lagere school, hield de arm van haar man stevig vast toen ze toekeek hoe de politie arrestaties deed voor haar neus in Tianjin. Maar het duurde niet lang voordat ze besloot zich aan te sluiten bij de oproep voor de vrijlating van haar medebeoefenaars. Die ochtend op 25 april huilde ze terwijl ze haar 5-jarige dochter ten afscheid knuffelde voordat ze in een taxi stapte naar Peking, zo’n 128 km verderop.

“Ik dacht toen dat het niet uitmaakte wat er met me zou gebeuren, ik moest naar voren stappen en mijn gedachten aan de [autoriteiten] vertellen,” vertelde Wang, nu in New York, aan The Epoch Times. “Als ik niet terugkom, dan is dat maar zo.”

In 1999 was Falun Gong, de meditatie die ze beoefende, populair in China. Ongeveer 70 tot 100 miljoen Chinezen koesterden het idee om hun leven te leiden op basis van de principes waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid, de essentie van de beoefening. Wang schrijft de meditatiebeoefening toe aan het herstel van haar gezondheid en het vullen van haar leven met “zonneschijn en hoop.”

Beoefenaars van Falun Gong doen oefeningen in Guangzhou, China, voordat de vervolging begon in juli 1999. (Met dank aan Minghui.org)

Maar de omgeving veranderde.

Agenten in burger hielden Wang en anderen in de gaten in een openbaar park toen ze bijeenkwamen om Falun Gong-oefeningen te doen. Een door de staat uitgegeven tijdschrift publiceerde een artikel waarin de beoefening werd belasterd. Toen een groep beoefenaars om een rectificatie vroeg, stuurde het openbare veiligheidsbureau van Tianjin oproerpolitie om hen in elkaar te slaan en te arresteren. Ze arresteerden 45 beoefenaars.

Toen het nieuws van het politiegeweld zich begon te verspreiden, besloten Falun Gong-beoefenaars in het hele land naar Zhongnanhai te reizen, het hoofdkwartier van de top van de Chinese Communistische Partij (CCP), om te vragen om de vrijlating van de gevangenen in Tianjin en om de vrijheid om hun geloof te belijden.

Beoefenaars van Falun Gong verzamelen zich bij een universiteit om de intrekking te eisen van een artikel in een staatsblad waarin hun beoefening belasterd wordt, in Tianjin, China, in april 1999. (Bestandsfoto)

‘Peking heet u welkom’

Bij het aanbreken van de dag begon Ouyang Yan, toen een 48-jarige administratief medewerkster aan de Communicatie Universiteit van China in Peking, naar Zhongnanhai te fietsen. Ze was een van de eersten die aankwam. Er waren weinig mensen op straat, maar overal stonden politieauto’s geparkeerd.

“We dachten, zijn we te vroeg gekomen?” vertelde mevr. Ouyang, die nu in Seattle woont, aan The Epoch Times. “Hoe komt het dat er niemand is?”

Beoefenaars van Falun Gong verzamelen zich op straat bij Zhongnanhai, het hoofdkwartier van het Chinese leiderschap, tijdens een vreedzaam protest in Peking op 25 april 1999. (Illustratie door The Epoch Times, Minghui.org)

Maar binnen een half uur kwamen er meer Falun Gong-beoefenaars bij. Sommigen arriveerden ‘s middags omdat ze met het vliegtuig waren gekomen. Er waren mensen van alle leeftijden, waaronder mensen van in de 80 en een moeder met een pasgeboren baby van 2 weken.

“Ik heb nog nooit zoveel mensen bij elkaar gezien, zelfs niet op tv,” zei mevr. Wang.

Voor een ongeorganiseerde bijeenkomst waren de beoefenaars verrassend ordelijk.

Ze stelden zich op langs de voetgangerspaden; sommigen liepen rond om zwerfvuil op te rapen. Het was vredig genoeg dat de politie, aanvankelijk gespannen, geleidelijk ontspande en op de stoeprand ging zitten om met elkaar te kletsen, aldus mevr. Wang. De dochter van mevr. Ouyang stond te studeren voor een examen en legde boeken op de rug van haar ouders.

Op een gegeven moment hoorde mevr. Ouyang dat enkele CCP-functionarissen in Zhongnanhai een ontmoeting wilden met vertegenwoordigers van het protest. Ze zei dat ze zich bijna zelf had aangemeld, ook al was ze geen geweldige spreker.

“Die dag had ik zoveel vertrouwen in mezelf dat ik aan iedereen zou kunnen uitleggen hoe geweldig de Falun Gong-beoefening is,” zei ze.

Falun Gong-beoefenaars verzamelen zich rond Zhongnanhai, het hoofdkwartier van de Chinese Communistische Partij, in Peking op 25 april 1999. (Met dank aan Minghui.org)

In de late namiddag zwaaiden motorrijders in mouwloze shirts naar hen.

“Peking heet je welkom, ik hoop dat je terugkomt,” herinnerde Wang zich dat ze zeiden.

Volgens het Falun Dafa Informatiecentrum zijn twee leden van de Falun Dafa Onderzoeksvereniging en drie andere beoefenaars uit Peking naar de Staatsraad gegaan om te praten met ambtenaren van de CCP. Ze legden drie verzoeken voor, waaronder de vrijlating van de demonstranten in Tianjin. Bij het vallen van de avond voldeden de autoriteiten van Tianjin aan het verzoek.

Mevr. Ouyang zei dat de meeste deelnemers het protest om 21.00 uur hadden verlaten, maar zij en haar man bleven nog een uur. Ze wachtten op haar moeder en hielpen haar met het oprapen van afval in de buurt.

Zhao Ruoxi, nu een lerares Chinese taal in New York, was in 1999 presentatrice van een staatsradiostation in Tianjin. Toen ze die avond hoorde dat de gevangenen waren vrijgelaten, ging ze naar het plaatselijke politiebureau om ze op te halen. De plaatselijke politieagenten trakteerden hen allemaal op een uitgebreide maaltijd.

Mevr. Zhao zei dat de ambtenaren haar vertelden dat de arrestaties allemaal een “misverstand” waren.

“We kenden de situatie niet; als we dat hadden geweten, hadden we jullie niet gearresteerd,” herinnert ze zich dat ze zeiden.

Politieagenten staan voor Falun Gong-beoefenaars bij Zhongnanhai, het hoofdkwartier van de Chinese Communistische Partij, in Peking op 25 april 1999. (Met dank aan Minghui.org)

‘Intentie om in te kaderen’

Daar had het kunnen eindigen. Maar slechts drie maanden later beval de toenmalige leider van de CCP, Jiang Zemin, een landelijke campagne om Falun Gong uit te roeien.

Op de dag dat Jiangs bevel uitkwam, op 20 juli 1999, klopte de politie aan bij de huizen van mevr. Wang en mevr. Zhao.

De man van mevr. Wang, toen een presentator op de staatstelevisie, en mevr. Zhao werden meegenomen voor ondervraging. Wangs school hield haar de volgende dag in hechtenis.

De Chinese staatsmedia verdraaiden de feiten over het vreedzame protest en publiceerden herhaaldelijk propaganda over de gebeurtenis, waarbij ze het vaak beschreven als een “belegering” tegen het CCP-leiderschap. Maar sommige beoefenaars, die er nu op terugkijken, geloven dat het Chinese regime het al die tijd gepland had.

“Als er een intentie is om iemand in de val te lokken, is er geen gebrek aan excuses,” vertelde mevr. Wang aan The Epoch Times.

De politie blokkeert de noordkant van de Fuyou-straat in de buurt van Zhongnanhai, het centrale hoofdkwartier van de Chinese Communistische Partij, in Peking op 25 april 1999. (Met dank aan Minghui.org)

Bij de oproep op 25 april, zei ze, wisten veel beoefenaars zoals zij eerst niet waar ze heen moesten gaan. De politieagenten leidden hen naar bepaalde plekken. Uiteindelijk werden de beoefenaars gedirigeerd om zich te verzamelen op de trottoirs van twee straten naast Zhongnanhai, waardoor het leek alsof ze opzettelijk het hoofdkwartier van de CCP hadden “omsingeld.”

Later hoorde ze dat verschillende ziekenhuizen in Peking in de buurt van Zhongnanhai die dag waren ontruimd ter voorbereiding op de behandeling van ernstige verwondingen.

Mevr. Wang zei dat er aanvankelijk een “gevoel van terreur” in de lucht hing.

“De ene politiewagen na de andere reed voorbij,” zei ze. “Het was de kalmte [van de indieners] die het geweld oploste.”

Duizenden Falun Gong-beoefenaars staan in een rij op straat voor Zhongnanhai, het hoofdkwartier van de Chinese Communistische Partij, tijdens een vreedzaam protest in Peking op 25 april 1999. (Goh Chai Hin/AFP via Getty Images)

Mevr. Ouyang zei dat toen ze voor het eerst aankwam en rondliep, ze door de politie werd tegengehouden bij het oversteken van een brug die naar het Beihai-park leidde, dat enkele blokken van Zhongnanhai ligt. Ze zei dat de instructies van de politieagenten erop wezen dat de Chinese autoriteiten al voor het begin van het vreedzame protest bepaalde afspraken hadden gemaakt.

Een paar straten ten zuiden van waar ze zich verzamelden, stond een groot aantal politiebusjes te wachten.

“Ze hadden diezelfde avond nog mensen kunnen arresteren als [de autoriteiten] dat hadden besloten,” zei ze.

‘Beste geschenk’

Drie jaar later, in 2002, werden Wang en haar man allebei ontslagen en gearresteerd omdat ze dvd’s hadden gemaakt waarin ze de vervolging door de CCP aan de kaak stelden en de propaganda van het regime over Falun Gong ontkrachtten. Ze werden zeven jaar lang op verschillende plaatsen opgesloten omdat ze weigerden papieren te ondertekenen waarin stond dat ze “getransformeerd” waren, een soort eufemisme voor het opgeven en belasteren van iemands geloof.

Hun dochter mocht hen maar twee keer per jaar bezoeken.

Wang Huijuan en haar dochter in Tianjin, China, in 1999. (Courtesy of Wang Huijuan)

“Toen ze me op 8-jarige leeftijd zag, vroeg ik haar: ‘Heb je een hekel aan mama?’ Ze zei van niet. Ik vroeg haar: ‘Wil je dat mama “transformeert” en thuiskomt om voor je te zorgen, of wil je dat ik het volhoud?’ Ze zei: ‘Mam, volhouden.'”

Mevr. Wang omhelsde haar en huilde.

Volgens het Falun Dafa Informatiecentrum zijn miljoenen Falun Gong-beoefenaars opgesloten in gevangenissen, werkkampen en andere faciliteiten. Velen zijn tot de dood toe vervolgd en sommigen waren het slachtoffer van de door de Chinese staat gesteunde gedwongen orgaanoogst.

“Behalve in China zelf … kun je Falun Gong overal vrij beoefenen en in het openbaar promoten,” zei mevr. Zhao.

“Alleen de CCP arresteert mensen die waarachtigheid, mededogen en tolerantie in praktijk brengen.”

Falun Gong beoefenaar Zhao Ruoxi neemt deel aan een parade om op te roepen tot het beëindigen van de vervolging van haar geloof door de Chinese Communistische Partij in de wijk Flushing in Queens, N.Y., op 23 april 2023. (Chung I Ho/De Epoch Times)

De oproep van 25 april heeft mevr. Wang altijd geïnspireerd.

“Het was een eer om daar te staan,” zei ze.

“Soms denk je misschien dat je helemaal alleen bent, maar als je aan deze mensen denkt op 25 april, met zovelen die daar allemaal staan, realiseer je je dat je eigenlijk niet alleen bent. In elke uithoek van het land is er iemand zoals jij, die pijn lijdt en zich in stilte opoffert. Ze offeren alles op voor de waarheid.”

Het was een ervaring om angst te overwinnen en de waarheid te spreken, zei ze.

“Het was een heilig gevoel.”

Wang Huijuan, haar dochter en haar man demonstreren hun meditatiebeoefening in hun huis in Queens, New York, op 8 januari 2016. (Samira Bouaou/Epoch Times)

Na haar vrijlating runde Wang een bruidswinkel. Op een dag kwam er een jonge man van rond de 30 binnen die met haar praatte over hoe hij naar een buitenlandse televisiezender had geluisterd die verslag deed van hoe vreedzaam de oproep van 25 april was. Hij wilde meer weten over Falun Gong.

“Wie durfde er na 4 juni naar het Tiananmenplein te gaan om een petitie in te dienen?” zei hij, verwijzend naar het bloedbad op het Tiananmenplein in 1989. Mevr. Wang gaf hem “Zhuan Falun”, het belangrijkste leerboek van de meditatiepraktijk. Een paar maanden later nodigde de man mevr. Wang en haar man uit om bij hem thuis te komen eten.

Tijdens de maaltijd hief hij zijn glas en zei: “Bedankt dat je ons hebt laten kennismaken met waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. Dit is het beste geschenk voor ons.”

“Dit is de impact van 25 april,” zei mevr. Wang.

‘Een baken van hoop’

Op de dag van de oproep kreeg Elizabeth Huang, die zich zo’n 1600 km zuidwaarts bevond, in de stad Guangzhou, om 18.00 uur plaatselijke tijd een telefoontje van een medebeoefenaar. De beoefenaar vertelde haar over het protest in Peking en mevr. Huang voelde onmiddellijk de drang om mee te doen. Ze overwoog om de volgende dag een vroege vlucht naar Peking te boeken.

Haar reis ging nooit door. Om ongeveer 22.30 uur nam mevr. Huang contact op met een beoefenaar die bij het protest aanwezig was geweest en hoorde dat de bijeenkomst net beëindigd was. Aanvankelijk zei ze dat ze “erg geschokt” was toen ze hoorde dat de Chinese autoriteiten ermee ingestemd hadden om de gevangen beoefenaars vrij te laten, omdat ze dacht dat mensen in China gewoonlijk allerlei moeite moesten doen om iemand vrij te krijgen.

“Die nacht heb ik heel goed geslapen,” vertelde mevr. Huang aan The Epoch Times. “Ik geloofde toen dat het stof was neergedaald en dat ik me geen zorgen meer hoefde te maken over beoefenaars die in de toekomst mishandeld zouden worden door de autoriteiten.”

Elizabeth Huang in San Francisco op 13 september 2014. (Met dank aan Elizabeth Huang)

Mevr. Huang, nu 53 jaar, woont in de San Francisco Bay Area en is sinds 2013 in de Verenigde Staten. Ze verliet China in 2009 vanwege de vervolging.

Voordat ze China verliet, werkte ze voor een staatsmediakanaal en hielp ze een keer bij het verslag doen van een lokaal evenement over Falun Gong vóór het begin van de vervolging door de CCP.

Een verslag van Yangcheng Evening News van 10 november 1998, waarin staat dat 5.000 Falun Gong-beoefenaars Falun Gong oefeningen deden in een park in Guangzhou, China. (Met dank aan Minghui.org)

Ze begon te werken bij de in Guangzhou gevestigde krant Yangcheng Evening News op 21 december 1994. In december van dat jaar, toen ze nog stagiaire was, gebruikte ze haar perskaart om een lezing van de oprichter van Falun Gong, Li Hongzhi, bij te wonen in een plaatselijk sportzaaltje. Drie jaar later begon ze Falun Gong te beoefenen.

Op 8 november 1998 was mevr. Huang inmiddels redactrice geworden bij de krant. Ze ging ‘s ochtends met haar collega’s naar een plaatselijk oefenterrein voor een opdracht en zag bijna 5.000 Falun Gong-beoefenaars samen oefeningen doen. Twee dagen later publiceerde de krant een artikel met de titel “Mensen van alle leeftijden beoefenen Falun Gong”. De hotline op kantoor kreeg al snel een enorm aantal telefoontjes van nieuwsgierige lezers die meer wilden weten over de beoefening.

Maar in de maanden na de publicatie van het artikel, zei ze, veranderde haar werkplek langzaam. Ze herinnerde zich dat haar collega’s en superieuren, die waarschijnlijk waren blootgesteld aan de negatieve berichtgeving over Falun Gong in andere door de staat gecontroleerde media, haar eraan begonnen te herinneren dat het misschien geen goed idee was om met de beoefening te beginnen.

Mevr. Huang zei dat haar collega’s die betrokken waren bij de publicatie van het artikel uit 1998 werden onderworpen aan een proces van “zelfkritiek” en gedwongen werden te zeggen dat het een vergissing was om de beoefening van de Falun Gong-groep te publiceren.

Mevr. Huang betreurt het nog steeds dat zij op 25 april 1999 niet kon aansluiten bij het protest.

Ze wenste dat ze er was geweest als “een van de lichtjes” die een baken van hoop en goedheid vormden.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (25 april 2024): A Peaceful Appeal for Freedom 25 Years Ago Still Echoes Today

Congrescommissie eist dat de CCP een einde maakt aan decennialange vervolging van Falun Gong

De Congressional-Executive Commission on China heeft geëist dat het Chinese communistische regime een einde maakt aan de decennialange vervolging van de vreedzame meditatiebeweging Falun Gong. Dit was naar aanleiding van de 25e verjaardag van de oproep van Falun Gong-beoefenaars aan het regime in Peking om hun geloof vrij te mogen beoefenen.

“Vandaag 25 jaar geleden verzamelden Falun Gong-beoefenaars zich vreedzaam in Peking en vroegen om hun geloof vrij te mogen beoefenen. In plaats daarvan lanceerde de CCP [Chinese Communistische Partij] een campagne van opsluiting, marteling en intimidatie. De VRC [Volksrepubliek China] moet een einde maken aan de al een kwart eeuw durende vervolging van Falun Gong,” verklaarden de voorzitters van de commissie op 25 april op het socialemediaplatform X.

In New York hebben beoefenaars van Falun Gong op 21 april een optocht gehouden in de wijk Flushing in Queens, New York City, om de gebeurtenis te herdenken en de CCP op te roepen om een eind te maken aan de vervolging van hun geloof.

Martha Flores-Vazquez, een Democraat en districtleider uit Queens, zei tijdens de rally dat ze elke keer emotioneel wordt als ze een evenement bijwoont dat aandacht vraagt voor de vervolging van Falun Gong.

Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een spirituele discipline die bestaat uit oefeningen met zachte, langzame bewegingen en is gebaseerd op de morele waarden waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. De beoefening werd in 1992 in China voor het eerst aan het publiek voorgesteld.

De meditatie werd omarmd door mensen van alle rangen en standen. Het werd snel populair in het hele land. Chinese autoriteiten verwelkomden aanvankelijk de beoefening vanwege de voordelen voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid van de burgers. De grondlegger van de meditatie, Li Hongzhi, ontving meerdere onderscheidingen van de overheid voor zijn bijdragen aan de samenleving.

De immense populariteit van Falun Gong werd door de toenmalige leider van de CCP, Jiang Zemin, aanzien als een bedreiging voor de autoritaire controle van het regime over de Chinese samenleving. In 1999 was het aantal beoefenaars van Falun Gong groter dan het aantal leden van de CCP.

In april 1999 hielden Falun Gong-beoefenaars een zitstaking voor het kantoor van de krant om de publicatie van een artikel in Tianjin, een noordelijke stad in China, waarin de beoefening werd belasterd en veroordeeld ongedaan te maken. De politie van Tianjin trad echter hard op tegen het vreedzame protest en arresteerde 45 beoefenaars.

De arrestaties in Tianjin verontrustten destijds de 70 tot 100 miljoen beoefenaars in het land. Op 25 april 1999 verzamelden ongeveer 10.000 Falun Gong-beoefenaars zich buiten Zhongnanhai, het hoofdkwartier van de CCP in Peking, om de vrijlating van de onwettig vastgehouden beoefenaars te eisen. Deze bijeenkomst is het grootste protest in de recente geschiedenis van het communistische China.

Video: Falun Gong: In hun eigen woorden

Volgens het Falun Dafa Informatiecentrum zijn twee leden van de Falun Dafa Onderzoeksvereniging en drie andere beoefenaars uit Peking naar de Staatsraad gegaan om met CCP-functionarissen te praten. Ze dienden drie verzoeken in, waaronder de vrijlating van de Tianjin-demonstranten. De partijleiding willigde het verzoek in en beloofde de beoefening in het land niet tegen te werken.

Nog geen drie maanden later, op 20 juli 1999, begon de CCP echter met de brutale vervolging van Falun Gong-beoefenaars in heel China. Sindsdien zijn miljoenen Falun Gong-beoefenaars onwettig vastgehouden, gemarteld en gedood voor hun organen.

Met de dreiging van willekeurige arrestatie, marteling en mogelijk de dood voor ogen, mobiliseerden tientallen miljoenen mensen in China zich om hun verhaal te verduidelijken tegenover een aanval van staatspropaganda.

Buiten China richtte de Falun Gong-diaspora de website Minghui.org op, die netwerken in China coördineert om verslagen van mishandelingen van Falun Gong-beoefenaars uit de eerste hand te leveren. Ingenieurs die Falun Gong beoefenen hebben baanbrekende softwaretechnologieën ontwikkeld om mensen in China te helpen de firewall van de CCP te doorbreken en zo toegang te krijgen tot ongecensureerde informatie.

Gedwongen orgaanoogst door CCP

In de afgelopen 25 jaar waren Falun Gong-beoefenaars ook de belangrijkste doelgroep van gedwongen orgaanoogst, hetgeen de bloeiende orgaantransplantatie-industrie in China heeft gevoed.

In maart 2020 publiceerde het onafhankelijke China Tribunaal in het Verenigd Koninkrijk dat onderzoek doet naar gedwongen orgaanoogst bij gewetensgevangenen in China haar uitspraak, met de conclusie dat “gedwongen orgaanoogst al jaren op grote schaal plaatsvindt in heel China en dat Falun Gong-beoefenaars één – en waarschijnlijk de belangrijkste – bron van orgaanbevoorrading zijn geweest”.

Meerdere wetgevende instanties, waaronder het Amerikaanse Congres en het Europees Parlement, hebben resoluties aangenomen waarin gedwongen orgaanoogst door de CCP wordt veroordeeld en waarin het regime wordt opgeroepen een einde te maken aan deze gruwelijke praktijk.

In maart 2023 nam het Huis van Afgevaardigden in een historische stap de Stop Forced Organ Harvesting Act aan om het Chinese regime te straffen voor zijn wrede praktijk van gedwongen orgaanoogst bij gewetensgevangenen.

De hoofdsponsor van de wet, volksvertegenwoordiger Chris Smith (R-N.J.), voorzitter van de Commissie voor China, zei dat gedwongen orgaanoogst “een gruweldaad, een misdaad tegen de mensheid en een oorlogsmisdaad” is en dat degenen die zich er vrijwillig mee inlaten verantwoordelijk zullen worden gehouden.

Eva Fu heeft bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (26 april 2024): Congressional Commission Demands CCP End Decades-Long Persecution of Falun Gong

‘Duister en wanhopig’ – Hoe TikTok het brein van Amerikaanse tieners uitbuit

In november 2020 maakten de Schotts een huiveringwekkende rit van vier uur naar huis.

Ze hadden net gehoord dat hun 18-jarige dochter Annalee zelfmoord had gepleegd op de familieboerderij in Colorado.

Alles leek in orde toen ze haar die ochtend facetimeden om haar te laten weten dat ze rond 23.00 uur thuis zouden zijn van een familiebezoek in Texas. Nu wilden ze meteen bij haar zijn, maar ze hadden nog vier uur te gaan.

“Het was de langste, meest verschrikkelijke rit die we ooit hebben gemaakt,” vertelde Lori Schott aan The Epoch Times. “Het was net een vreselijke droom.”

“Ik zat uren in de auto en probeerde dit te verwerken. Ik weet nog dat ik tegen mijn zoon zei: ‘Het is niet waar. Ze is in de schuur. Ze is bij de dieren. Dit kan niet waar zijn. Dat kan ze niet gedaan hebben.'”

Maandenlang vroeg mevrouw Lori Schott zich af waarom haar dochter ervoor koos om een einde aan haar eigen leven te maken en wat ze als moeder had kunnen doen zodat het misschien anders was gelopen.

Na anderhalf jaar vond ze eindelijk de kracht om in de dagboeken van Annalee Schott te bladeren. Op een pagina met de titel “TikTok” schreef haar dochter: “Technisch gezien zou het probleem verdwijnen als ik zelfmoord pleeg”. Lori Schott geloofde dat de pagina citaten uit de app bevatte.

Een paar maanden later huurde Lori Schott een bedrijf in om in te breken in de telefoon van haar dochter.

Toen vond de moeder het antwoord: “Ik kan haar TikTok-pagina openen en ik zou hetzelfde voelen.” Zelfs twee jaar na het overlijden van Annalee Schott was haar TikTok-feed nog steeds verzadigd met depressiegerelateerde en suïcidale inhoud.

TikTok heeft een specifiek beleid tegen inhoud die kan leiden tot zelfbeschadiging of zelfmoord.

Maar toen een van Annallee’s vriendinnen thuiskwam van de universiteit en mevrouw Schott bezocht in 2022, onthulde ze haar dat zowel zij als Annalee naar een livestream van zelfmoord hadden gekeken op TikTok. Ze besloten de app daarna te verwijderen, om hem een week later weer te downloaden.

Annalee Schott met haar paard Roxy op haar familieboerderij in Merino, Colorado, op 13 september 2020. (Met dank aan Lori Schott)

“TikTok heeft gewoon haar hersenen overgenomen van wie ze dacht dat ze was,” zei mevrouw Lori Schott. “Naar mijn mening kwam TikTok erachter wie ze was en wat haar zwakke punten waren, en het voedde haar daarmee.”

“Die constante feeds aan haar op TikTok zijn tot op de dag van vandaag nog steeds – angst, depressie, ‘je hebt geen toekomst’.”

“En dat is verkeerd.”

Annalee Schott had ook accounts op andere socialemediaplatforms: Facebook, Instagram en Snapchat. Maar qua inhoud was TikTok absoluut het ergste, zei haar moeder.

Er is al jaren bezorgdheid over de immens populaire video-app die in Chinese handen is. Naast de effecten op de geestelijke gezondheid van jongeren, hebben wetgevers, veiligheidsfunctionarissen en experts alarm geslagen over het feit dat de gegevens van de app toegankelijk zijn voor Peking en dat het communistische regime de app zou kunnen gebruiken om beïnvloedingscampagnes uit te voeren en desinformatie te verspreiden.

Half maart nam het Huis met een overweldigende meerderheid een wetsvoorstel aan dat het Chinese moederbedrijf van de app zou dwingen om de app van de hand te doen of een verbod in de Verenigde Staten tegemoet te zien. Een herziene versie van de maatregel werd opgenomen in een pakket buitenlandse hulp van 95 miljard dollar dat op 20 april door het Huis werd goedgekeurd.

De Senaat is klaar om de maatregel deze week aan te nemen. President Joe Biden heeft gezegd dat hij de maatregel zal ondertekenen.

Schadelijke inhoud

Het in Peking gevestigde technologiebedrijf ByteDance introduceerde zijn korte-videoplatform Douyin in 2016 en zijn internationale versie, TikTok, een jaar later.

De gebruikers zijn exponentieel gegroeid. Meer dan 150 miljoen Amerikanen, bijna de helft van de bevolking, gebruiken de app nu. Ongeveer de helft van deze gebruikers is jonger dan 30 jaar. TikTok, met hoofdkantoren in Los Angeles en Singapore, is een volledige dochteronderneming van ByteDance.

Een man loopt langs een restaurant met een TikTok-logo in de etalage in Peking op 14 september 2020. (Greg Baker/AFP via Getty Images)

Geoffrey Cain, een journalist en technoloog, zei dat de geestelijke gezondheid van generatie Z in de Verenigde Staten te lijden heeft en dat een groot deel daarvan voortkomt uit een verslaving aan TikTok.

Door de blootstelling aan schadelijke inhoud van een nep 13-jarige met instellingen voor ouderlijk toezicht op verschillende socialemediaplatforms te vergelijken, ontdekte zijn onderzoek dat dergelijke gebruikers het gemakkelijkst toegang hadden tot schadelijke inhoud op TikTok.

De tests van zijn team toonden echter aan dat dezelfde schadelijke inhoud die beschikbaar is voor 13-jarige Amerikaanse TikTok-gebruikers niet toegankelijk is voor 13-jarigen die Douyin, de Chinese versie, gebruiken. In plaats daarvan zien Chinese gebruikers een waarschuwing van het Ministerie van Openbare Veiligheid over ongepastheid wanneer ze dezelfde video’s proberen te bekijken.

“De Chinese overheid weet dus duidelijk dat dit extreem schadelijke inhoud is,” vertelde Cain aan The Epoch Times. “Als je bedenkt dat ze in wezen ByteDance controleren, waarom staan ze dan toe dat TikTok dit laat zien in Amerika, terwijl in China ditzelfde materiaal allemaal verboden is?

“Ze weten dat het een verschrikkelijk effect heeft op kinderen, maar toch vinden ze het goed dat het hier wordt getoond.”

Een magisch algoritme

Mevrouw Lori Schott dacht dat TikTok alleen maar over schattige dieren en dansvideo’s ging. Ze had geen idee wat Annalee Schott eigenlijk te zien kreeg op de app.

“Het is alsof je haar een verschrikkelijke winkel in stuurt zonder waarschuwingssignaal, en je denkt dat het een snoepwinkel is,” zei ze. “Je gaat naar binnen en het is donker en wanhopig. Ik denk dat deze kinderen zo depressief worden dat ze connecties beginnen te maken, of die algoritmes tonen gerelateerde inhoud.”

Tristan Harris, een technologie-ethicus die medeoprichter is van het Center for Humane Technology, een non-profit organisatie die schadelijke technologie aan de kaak stelt, noemt dit “amplifaganda“, een samenstelling van “versterken” en “propaganda”.

Het is het “vermogen om selectief te versterken en de houding van mensen te beïnvloeden door hun aandacht te richten op de dingen waarop jij wilt dat ze zich richten, als een goochelaar”, aldus Harris.

Tijdens een hoorzitting in de Senaat eerder dit jaar bevestigde FBI-directeur Christopher Wray dat ByteDance eigenaar is van het algoritme van TikTok en dat het algoritme alleen zou kunnen werken als ByteDance ook toegang heeft tot de gegevens die door TikTok zijn verzameld.

FBI-directeur Christopher Wray (C) gaat een besloten briefing binnen in het Amerikaanse Capitool op 11 maart 2024. (Chip Somodevilla/Getty Images)

TikTok heeft herhaaldelijk volgehouden dat het onafhankelijk is van het Chinese moederbedrijf. Volgens TikTok worden de Amerikaanse klantgegevens opgeslagen in Virginia en geback-upt in Singapore, en het heeft nooit, en zal nooit, zijn Amerikaanse gegevens delen met het Chinese regime.

Uitgelekte audio van interne TikTok-vergaderingen in september 2021 maken echter melding van een in Peking gevestigde ingenieur als “Master Admin” met toegang tot alle gegevens, volgens een verslag van BuzzFeed. Volgens een recent artikel in Fortune rapporteerde een senior datawetenschapper bij TikTok in 2022 aan een leidinggevende van ByteDance in Peking.

Tijdens de hoorzitting in de Senaat vroeg senator Marco Rubio (R-Fla.), vicevoorzitter van de commissie, aan de FBI-directeur of ByteDance zich eraan moest houden als de Chinese Communistische Partij (CCP) wilde dat het “video’s zou uitbrengen die Amerikanen met elkaar laten vechten of samenzweringstheorieën verspreiden en ze naar elkaars keel doen grijpen”.

Wray bevestigde dat dit het geval zou zijn en voegde eraan toe dat “dat soort beïnvloedingsoperaties, of de verschillende soorten beïnvloedingsoperaties die u beschrijft, buitengewoon moeilijk te detecteren zijn.”

In een podcastdiscussie met Harris zei Aza Raskin, ondernemer en andere medeoprichter van Center for Humane Technology, dat TikTok een “culturele infrastructuur” is die de Amerikaanse cultuur kan beïnvloeden.

Naast het gebruik van een algoritme dat onder controle staat van de CCP, is de beveiliging van gegevens op de app ook een grote zorg geweest vanwege de greep van het regime op Chinese bedrijven. Volgens de Chinese contraspionagewet moet ByteDance wettelijk de gegevens van zijn Amerikaanse gebruikers overhandigen als de autoriteiten daarom vragen.

“Data voeden het TikTok-algoritme, wat vervolgens wordt gebruikt om ons denken te manipuleren,” zei Raskin.

The Epoch Times heeft contact opgenomen met TikTok voor commentaar.

(Boven) Een receptioniste werkt in het ByteDance kantoor in Shanghai op 27 juni 2023. (Onder) Een vrouw houdt een telefoon vast waarop de app TikTok wordt weergegeven. (Pedro Pardo/AFP via Getty Images, Oleksii Pydsosonnii/The Epoch Times)

Een ‘staatsgeheim’ algoritme

China maakt al sinds 2020 bezwaar tegen de verkoop van TikTok, toen president Donald Trump ByteDance beval de app af te stoten vanwege nationale veiligheidsrisico’s. Een potentiële overname door het in Texas gevestigde Oracle ging niet door. President Trump vaardigde ook een uitvoerend bevel uit om de app te verbieden, maar TikTok spande een rechtszaak aan en kreeg een gerechtelijk bevel om dit te blokkeren op grond van het Eerste Amendement.

Nadat president Biden in 2021 aantrad, verving hij het verbod door een onderzoek van het Commerce Department dat nog steeds geen verslag heeft opgeleverd. Ondertussen hebben Republikeinse wetgevers hoorzittingen gehouden en zijn ze blijven aandringen op het aanpakken van de nationale veiligheidsrisico’s die de app met zich meebrengt.

In maart 2023 maakte de woordvoerder van het Chinese ministerie van Handel sterk bezwaar tegen elke verkoop, op grond van een probleem met de export van technologie. Onlangs hebben de Chinese autoriteiten ByteDance ook laten weten dat Peking een verbod in de Verenigde Staten zou verkiezen boven een gedwongen verkoop, aldus The Wall Street Journal. Reuters rapporteerde dat de CCP in 2020 een soortgelijk standpunt innam.

Dit alles wijst erop dat de CCP het algoritme als een “staatsgeheim” behandelt, volgens Peter Schweizer, voorzitter van een denktank, het Government Accountability Institute.

“Voor mij is dat een indicatie van wat hun werkelijke belangen hier zijn. Het is niet om een platform te bieden voor commerciële activiteiten; het is om een platform te creëren als een beïnvloedingsoperatie,” vertelde hij onlangs aan The Epoch Times.

Cognitieve oorlogsvoering

Schweizer zei dat hij gelooft dat TikTok deel uitmaakt van de “cognitieve oorlogsvoering” van Peking om het Westen “dommer te maken”.

“Onze kinderen krijgen suikerspin van ByteDance; kinderen in China krijgen spinazie,” zei hij, verwijzend naar de twee verschillende versies van de app.

Cognitieve oorlogsvoering is een vorm van psychologische oorlogsvoering, een van de “drie oorlogsgebieden“-doctrine die ten grondslag ligt aan de uitgebreide campagne van de CCP om het Westen te infiltreren en te ondermijnen.

Soldaten van het Chinese Volksbevrijdingsleger verzamelen zich tijdens een militaire training in de regio Xinjiang in het noordwesten van China, op 4 januari 2021. (STR/AFP via Getty Images)

Een vooraanstaand militair theoreticus van een elite defensie-universiteit in China definieerde “cognitieve ruimte” als “de immateriële dimensie waarin gevoelens, wilskracht, overtuigingen en waarden bestaan”.

In een artikel uit 2017, gepubliceerd in de officiële krant van het leger van de CCP, schreef hij: “Het doelwit van cognitieve oorlogsvoering zijn mensen; het slagveld is de hele menselijke samenleving.”

De auteur pleitte voor het gebruik van “informatie en populaire spirituele en culturele producten als wapens” om “direct in te grijpen in of controle uit te oefenen over de hersenen van de vijand”, om mentale schade toe te brengen en zelfs om hen actie te laten ondernemen tegen hun eigen belangen, zoals overgave of zelfmoord.

Daarnaast ontdekten Chinese wetenschappers in een door de staat gefinancierd onderzoeksproject dat emotionele online inhoud zeer effectief kan worden ingezet voor propagandadoeleinden.

De auteurs zeiden dat emotionele inhoud “het publiek de illusie kan geven van ‘onafhankelijk denken’ en irrationele emoties kan toeschrijven aan ‘rechtvaardige verontwaardiging’ of ’empathie’, waardoor waardeverwarring wordt versterkt.”

Schweizer zei dat TikTok, een emotioneel platform voor jonge mensen, een perfect medium is voor de propaganda van de CCP.

“De propaganda zegt: ‘Zodra ze die lijn overschrijden en denken dat dat gevoel van hen is, dan hebben we ze, want nu kunnen we ze sturen in de richting die ze op willen,'” zei hij.

“En dat doen ze nu al.”

De pressiecampagne van TikTok

De pressiecampagne van TikTok tegen het wetsvoorstel dat Chinese desinvestering afdwingt, laat de mobiliserende kracht van de app zien.

Begin maart moedigde TikTok zijn gebruikers aan om te lobbyen tegen de wetgeving. Veel gebruikers kregen een popup-bericht bij het openen van de app: “Onderneem actie: Spreek je uit tegen een uitschakeling van TikTok.” Gebruikers konden vervolgens hun postcode invoeren om de telefoonnummers van hun congresvertegenwoordigers te vinden.

Belangrijke voorstanders van het TikTok-wetsvoorstel ontvingen “duizenden” telefoontjes. Kinderen belden en dreigden met zelfmoord als het wetsvoorstel zou worden aangenomen, aldus Rep. Chip Roy (R-Texas).

Nadat het Huis de wetgeving half maart met een overweldigende meerderheid van 352-65 stemmen had aangenomen, begonnen senatoren dezelfde telefoontjes te ontvangen.

Er werd een alarmerend bericht achtergelaten voor senator Thom Tillis (R-N.C.), dat hij op sociale media plaatste.

Senator Thom Tillis (R-N.C.) vertrekt na een lunch met Republikeinen van de Senaat in het Amerikaanse Capitool op 1 juni 2023. (Anna Moneymaker/Getty Images)

“Oké, luister, als je TikTok verbiedt, zal ik je vinden en neerschieten,” zegt een vrouwelijke beller terwijl anderen op de achtergrond giechelen. “Dat is de job van mensen en dat is mijn enige entertainment. En mensen verdienen daar ook geld mee, weet je. Ik probeer zo rijk te worden. Maar goed, ik zal je neerschieten en vinden en in stukken hakken. Doei!”

Wetgevers hebben gezegd dat het wetsvoorstel geen verbod op TikTok is, maar een maatregel om Amerikanen te beschermen tegen apps met algoritmes en gegevensverzameling die worden gecontroleerd door buitenlandse tegenstanders. Ze merken op dat TikTok kan blijven opereren als het de banden met zijn in China gevestigde moederbedrijf verbreekt.

TikTok zegt iets anders. “Dit wetsvoorstel is een regelrecht verbod op TikTok, hoezeer de auteurs dit ook proberen te verhullen,” vertelde een woordvoerder van TikTok vorige maand in een e-mail aan The Epoch Times.

“Deze wetgeving zal de rechten op grond van het Eerste Amendement van 170 miljoen Amerikanen met voeten treden en 5 miljoen kleine bedrijven beroven van een platform waarop ze vertrouwen om te groeien en banen te creëren.”

Ondertussen heeft TikTok ook een grootscheepse pr-campagne gevoerd in Washington.

Het bedrijf heeft advertenties op groot scherm geplaatst op Union Station en Reagan Airport waarin staat: “TikTok heeft alleen al in 2023 24 miljard dollar bijgedragen aan de Amerikaanse economie.” In de kleine lettertjes wordt Oxford Economics als bron genoemd. Wat er niet staat is dat de studie is uitgevoerd in opdracht van TikTok.

Volgens een hooggeplaatste wetgevende assistent heeft TikTok geprobeerd om deel te nemen aan hoorzittingen van het Congres zodat zijn CEO kan plaatsnemen naast leidinggevenden van socialemediaplatforms Meta en X. Op deze manier zouden Amerikanen TikTok kunnen zien als gewoon een ander in Californië gevestigd socialemediabedrijf.

Een TikTok-reclame bij de treinhalte Union Station in Washington op 31 maart 2023. (Madalina Vasiliu/De Epoch Times)

Gewoon een ander socialmediaplatform?

Een ander incident onthult dat TikTok meer is dan alleen een entertainment- en e-commerceplatform voor China.

Op 17 april rapporteerde Politico dat ambtenaren van de Chinese ambassade een ontmoeting hadden met medewerkers van het Congres om te lobbyen tegen het TikTok-wetsvoorstel.

Leiders van de Senate Intelligence Committee vertelden The Epoch Times dat de inspanningen van de Chinese ambassade aantonen dat de CCP TikTok beschouwt als een “strategische troef” voor beïnvloedingsoperaties in de Verenigde Staten.

Volgens het Pew Research Center krijgen ongeveer vier op de tien TikTok-gebruikers in de Verenigde Staten regelmatig hun nieuws via het platform, en de overgrote meerderheid is tussen de 18 en 29 jaar oud.

Cain zei dat TikTok de communicatie-infrastructuur van de Verenigde Staten is binnengedrongen, die in democratische landen meestal zwaar bewaakt wordt door buitenlands eigenaarschap te beperken.

“TikTok dient in wezen hetzelfde doel als CNN of Fox News,” zei hij. “Stel je de chaos voor die zou ontstaan als de Chinese overheid CNN zou controleren.”

Hij zei dat het TikTok-wetsvoorstel simpelweg bestaande wetten aanpast om de regulering van de communicatie-infrastructuur uit te breiden naar sociale media. Maar door zich voor te doen als gewoon een ander Amerikaans socialmediaplatform, kan TikTok profiteren van xenofobe, anti-Aziatische of vrije-meningsuiting-argumenten tegen het wetsvoorstel.

Maar leiders van buitenlandse opponenten moeten geen onbeperkte rechten hebben volgens het Eerste Amendement in de Verenigde Staten, zei Cain.

Lori Schott (L) houdt de foto van haar dochter Annalee vast tijdens een bijeenkomst in Washington, D.C., op 31 januari 2024. (Jemal Countess/Getty Images)

Hij zei dat hij denkt dat het slechts een kwestie van tijd is voordat TikTok wordt verkocht of verboden.

Dat lijkt inderdaad het geval te zijn nu de Senaat het door het Huis aangenomen wetsvoorstel waarschijnlijk zal goedkeuren, wat ByteDance een jaar de tijd geeft om zijn bezit van TikTok af te stoten of te worden verboden.

“Het is jammer dat het Huis van Afgevaardigden de dekmantel van belangrijke buitenlandse en humanitaire hulp gebruikt om er opnieuw een verbodswet door te jagen die de vrijheid van meningsuiting van 170 miljoen Amerikanen met voeten treedt”, verklaarde TikTok zondag. Het bedrijf heeft zijn werknemers ook verteld dat het een aanklacht zal indienen op grond van het Eerste Amendement.

Ondertussen is mevrouw Lori Schott vastbesloten om het verhaal van Annalee Schott te vertellen om meer jongeren en hun ouders te helpen.

“Telkens als ik denk dat ik geen stap meer vooruit kan zetten over dit onderwerp of het verhaal niet meer kan vertellen, hoef ik alleen maar haar TikTok-account te openen en te zien dat het [de content feed] tot op de dag van vandaag doorgaat,” zei ze.

Voor hulp, bel of sms de zelfmoordlijn op het nummer 1813 (België) of 113 (Nederland)

Gepubliceerd door The Epoch Times (22 april 2024): ‘Dark and Despairing’—How TikTok Exploits the Minds of American Teens

 

 

Waarschuwing aan onze lezers: Onze website wordt aangevallen!

Beste lezers,

De website van The Epoch Times heeft de afgelopen dagen te maken gehad met grootschalige cyberaanvallen van het Chinese communistische regime.

De bron van deze aanvallen is aan The Epoch Times bevestigd door de inlichtingendienst van de Amerikaanse overheid.

De Chinese Communistische Partij (CCP) heeft in de loop der jaren veel cyberaanvallen uitgevoerd op The Epoch Times in haar pogingen om onze waarheidsgetrouwe verslaggeving het zwijgen op te leggen. Terwijl veel westerse mediaorganisaties de CCP hebben gesust, heeft The Epoch Times de CCP consequent aan de kaak gesteld.

Als gevolg van deze aanvallen kunnen sommige lezers problemen hebben met het openen van de website of de website is mogelijk trager dan normaal. Onze technische teams werken momenteel aan het oplossen van deze problemen. Er is geen persoonlijke informatie buitgemaakt.

We danken u voor uw steun als abonnee; aanvallen als deze sterken ons alleen maar in onze vastberadenheid om de waarheid te verspreiden.

Gepubliceerd door The Epoch Times (25 april 2024): Alert to Our Readers: Our Website Is Under Attack!

De CCP komt weg met moord terwijl de VN toekijkt

WASHINGTON-De Chinese Communistische Partij komt weg met moord terwijl ze haar tentakels uitbreidt in internationale instellingen zoals de Verenigde Naties om kritiek uit de weg te ruimen, aldus afgevaardigde Chris Smith (R-N.J.).

“Ze komen weg met letterlijk moord terwijl iedereen het ziet, en te veel landen aanvaarden of vermijden de kwesties waar China berucht om is,” vertelde hij aan The Epoch Times, verwijzend naar de onderdrukking van religieuze vrijheid en het wijdverbreide gebruik van marteling door het regime.

“Overal waar je kijkt, is het erg en wordt het erger en ze doen er bij de Verenigde Naties alles aan om het in de doofpot te stoppen.”

Dhr. Smith, die voorzitter is van de Amerikaanse Congressional-Executive Commission on China, zat op 10 april een hoorzitting voor waarin de decennialange pogingen van Peking om het VN-systeem te ondermijnen werden onderzocht.

De Verenigde Staten blijven de grootste geldschieter voor de V.N.; ze droegen maar liefst 18 miljard dollar bij in 2022 – het laatste jaar waarover volledige gegevens beschikbaar zijn.

Ondanks deze buitensporige betalingen heeft de vrijgevigheid van de Verenigde Staten zich niet vertaald in een evenredige invloed binnen de VN in vergelijking met de invloed van China.

Chinese ambtenaren staan aan het hoofd van vier van de 15 gespecialiseerde agentschappen van de V.N. en vanaf 2020 hebben ze plaatsvervangers in negen andere agentschappen. Leidinggevende rollen bij de V.N. blijken een handig hulpmiddel voor Peking wanneer de eigen belangen op het spel staan.

In 2017 gaf Wu Hongbo, op dat moment de ondersecretaris-generaal van het ministerie van Economische en Sociale Zaken van de Verenigde Zaken, het beveiligingspersoneel van het VN-hoofdkwartier in New York opdracht om een prominente Oeigoerse activist het gebouw uit te zetten.

“Als Chinese diplomaat kunnen we niet zorgvuldig genoeg zijn als het gaat om kwesties met betrekking tot China’s nationale soevereiniteit en nationale belangen,” vertelde hij de Chinese staatszender CCTV in een later interview.

Een Chinese ambtenaar die leiding geeft aan het VN-orgaan voor de burgerluchtvaart zou eind 2016 een cyberaanval in de doofpot hebben gestopt die in verband werd gebracht met Chinese staatshackers. Chinese afgevaardigden hebben Chinese activisten lastiggevallen door hen te fotograferen en te filmen op het terrein van de V.N. en hebben geprobeerd om mensenrechtengroepen die kritisch staan tegenover Peking te verhinderen om de raadgevende status van de V.N. te krijgen.

In 2019 onderbrak een Chinese vertegenwoordiger tot twee keer toe de getuigenis van de Hongkongse pro-democratische zangeres Denise Ho, die een beroep deed op de VN om de vrijheden van haar stad te helpen beschermen tegen de inmenging van Peking.

Dhr. Smith was vooral gefrustreerd over het feit dat het regime zitting heeft in de Mensenrechtenraad van de V.N., die mensenrechtenwaarnemers selecteert, terwijl Peking consequent internationale verzoeken blokkeert – ook van hem – om onafhankelijk onderzoek te doen naar mensenrechtenschendingen ter plaatse.

Nadat het wetsvoorstel van dhr. Smith tegen het gedwongen oogsten van organen – gericht tegen het doden van gewetensgevangenen door het regime voor hun organen – vrijwel unaniem door het Huis was aangenomen, stuurde een ambtenaar van de Chinese ambassade een boze e-mail waarin hij ontkende dat het misbruik ooit heeft plaatsgevonden.

Internationale experts weerleggen de beweringen van het Chinese regime al jaren. Een onafhankelijk tribunaal in Londen voerde een jaar lang onderzoek uit en concludeerde dat dergelijke misdaden in China al jaren “op grote schaal” plaatsvinden.

De wetgever vroeg vervolgens om een bezoek aan Xinjiang, de noordwestelijke Chinese regio die nu wordt geassocieerd met massale detentiekampen voor Oeigoeren, maar kreeg totaal geen antwoord van de Chinese ambassade, zei hij tijdens de hoorzitting.

De V.N. heeft het gedwongen oogsten van organen maar één keer in het openbaar genoemd.

Dat gebeurde in 2021 toen meer dan 10 mensenrechtenexperts, waaronder speciale rapporteurs van het Bureau van de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de V.N. en leden van een werkgroep over willekeurige detentie, zeiden dat ze “zeer gealarmeerd waren door berichten over vermeende ‘orgaanoogst’ gericht tegen minderheden, waaronder Falun Gong beoefenaars, Oeigoeren, Tibetanen, moslims en christenen, in detentie in China.”

De Epoch Times heeft contact opgenomen met de V.N. over de kritiek van dhr. Smith en de gehoorde getuigen, maar kreeg geen antwoord voor het ter perse ging.

Moreel falen

De intimidatie van Peking heeft blijkbaar gewerkt, want er zijn nu VN-functionarissen die het vuile werk opknappen.

Volgens uitgelekte documenten en een klokkenluider hebben hoge VN-functionarissen op aanvraag namen van dissidenten doorgegeven aan Chinese afgevaardigden.

Taiwan krijgt geen stem op het VN-platform. Onder Chinese druk stelde voormalig VN-mensenrechtenchef Michelle Bachelet een langverwacht rapport over Xinjiang uit tot enkele minuten voor haar ambtstermijn afliep. Tijdens een veel bekritiseerde reis naar China, maanden voordat ze haar functie neerlegde, roemde ze het regime omdat het de armoede zou hebben uitgeroeid.

Andrew Bremberg, een voormalige vertegenwoordiger van de VS bij de V.N. in Genève, herinnerde zich met ergernis dat de hoogste VN-functionarissen op het gebied van volksgezondheid de propaganda herhaalden en met veel tamtam pronkten met de schare informatie die ze vroeg in de pandemie uit Peking kregen.

Ambassadeur Andrew Bremberg, voorzitter en CEO van de Victims of Communism Memorial Foundation, spreekt tijdens een wake bij kaarslicht ter nagedachtenis aan de slachtoffers van het bloedbad op het Plein van de Hemelse Vrede in 1989, in Washington op 2 juni 2023. (Madalina Vasiliu/De Epoch Times)

De directeur-generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), Tedros Adhanom Ghebreyesus, vertelde tijdens een vergadering in die periode over hoe moeilijk het was om gegevens uit China te krijgen, aldus de voormalige ambassadeur.

“Maar vlak na hun gesprek over het gebrek aan transparantie, prees Ghebreyesus het Chinese regime voor het stellen van een nieuwe norm in de reactie op een uitbraak van COVID. Dat was het morele falen van de WHO-leiding in die periode,” zei de voormalige ambassadeur tijdens de hoorzitting. “En helaas voelt in veel gevallen het leiderschap van veel van deze VN-organen zich geïntimideerd, wanneer ze de kwesties van China aan de orde stellen. Ze voelen zich bang.”

Pro-autoritaire vooringenomenheid

Chinese functionarissen hebben ook jarenlang geprobeerd om partijretoriek zoals de “Xi Jinping gedachte” en win-win samenwerking op het gebied van mensenrechten in VN-resoluties te laten doorklinken en ze slaagden hierin vanwege de “apathie en onwetendheid van democratische landen”, aldus Kelley Currie, die bij de VN in verschillende agentschappen heeft gewerkt op het gebied van mensenrechten, humanitaire hulp en vrouwenkwesties.

Toen ze in 2017 bij de Economische en Sociale Raad van de VN kwam, begon ze met het signaleren van dergelijke bewoordingen en organiseerde ze bijeenkomsten met andere delegaties om duidelijk te maken dat de Verenigde Staten dergelijke formuleringen niet zullen toestaan.

“Al deze pogingen om te zeggen dat China bijdraagt aan dit systeem door het gedachtegoed van Xi Jinping – zijn krankzinnig als je erover nadenkt,” vertelde ze aan The Epoch Times. “Maar heel weinig mensen staan erbij stil en trekken het in twijfel.”

“Het leiderschap van de V.N. doet dat in ieder geval niet,” zei ze.

De Amerikaanse ambassadeur voor de Economische en Sociale Raad bij de V.N. Kelley Currie spreekt tijdens een vergadering van de V.N. Veiligheidsraad over Syrië in het hoofdkwartier van de V.N. in New York City op 22 februari 2018. (Reuters/Brendan McDermid)

“Ze accepteren dit zonder enige vorm van kritiek als normaal, terwijl ze het van niemand anders als normaal zouden accepteren,” zei ze.

Ze herhalen dergelijke taal, opzettelijk of onbewust omdat ze denken dat het hen helpt om dichter bij Peking te komen, zich niet realiserend dat het regime hen gebruikt.

Ze zei dat ze het ziet als een problematische asymmetrie: Bang om de toegang tot autoritaire landen te verliezen, zeggen deze internationale organisaties “aardige dingen over het slechtste volk in het openbaar en gemene dingen over democratisch verkozen leiders.”

En Peking is slim genoeg om zo’n “pro-autoritaire vooringenomenheid binnen de V.N.” in zijn voordeel te gebruiken.

“Ze zien de V.N. heel erg als een megafoon om hun eigen verhalen uit te vergroten,” zei ze.

Kathy Manning (D-N.C.) zei dat ze de ingevoerde taal alarmerend vond.

“We moeten andere landen voorlichten over dat taalgebruik en waarom het gevaarlijk is,” vertelde het vice-raadslid van de Commissie Buitenlandse Zaken van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden aan The Epoch Times. “Het toestaan van Chinese invloed om verder door te dringen in het systeem van de V.N.,” zei ze, “is niet anders dan het overdragen van de normbepalende bevoegdheden aan Peking.”

Kathy Manning (D-N.C.) spreekt tijdens een persconferentie over nieuwe wetgeving ter ondersteuning van Holocausteducatie in het hele land in het Capitool van de V.S. op 27 januari 2023. (Anna Moneymaker/Getty Images)

Om terug te slaan moeten de Verenigde Staten net zo agressief optreden als het Chinese regime en momenteel is er een unieke gelegenheid om dit te doen, aldus Bremberg.

“In de EU heeft de Russische invasie in Oekraïne hen wakker geschud uit hun verdwaasde sluimering,” vertelde hij aan NTD, een ander mediakanaal van The Epoch Times. “Ik denk dat ze nu inzien: ‘Oké, niet alleen de mensenrechtenschendingen, maar ook de potentiële geopolitieke agressie van China is erg reëel.'”

Dhr. Smith zei ongeveer hetzelfde.

“[Xi’s] ontwerp voor de wereld is dictatuur, en hij zal zeker niet stoppen bij Taiwan,” zei hij. “Dit is een dictatuur op steroïden.”

Hij riep op tot een “nieuwe dosis intellectuele eerlijkheid, vooral bij de V.N.”

Het duurde jaren en vele vergaderingen voordat mevr. Currie enige verandering teweeg kon brengen. Maar tegen de tijd dat ze in 2021 vertrok, begonnen sommige landen de kant van de Verenigde Staten te kiezen, zei ze, en stopte het Chinese regime uiteindelijk met proberen.”

“Als we duidelijk zijn en de zaken duidelijk uitleggen, kunnen er veel goede dingen gebeuren,” zei ze tijdens de hoorzitting.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (14 april 2024): CCP ‘Getting Away With Murder in Plain Sight’ With UN Acquiescence, US Panel Chair Says

Wat was Karl Marx voor iemand?

“Mensen beginnen revolutionaire veranderingen om redenen die te maken hebben met hun persoonlijke leven.” -Aristoteles

De gevolgen van de ideeën van Karl Marx tarten elke verbeelding. Zijn gedachten hebben de geschiedenis getekend. Rijken zijn opgestaan en gevallen op basis van zijn stellingen. Dromen en visioenen zijn opgebloeid en uiteengespat. De vloedgolf van revoluties heeft de kusten van continenten overspoeld vanwege deze man en de levens van miljoenen mensen zijn veranderd of beëindigd vanwege zijn ideologie. In gewijzigde vorm blijven zijn ideeën door de gangen van onze scholen en universiteiten en zelfs de wandelgangen van de overheidsinstellingen gefluisterd worden.

Maar wie was deze man wiens stem als een dreigende donder door de hele 20e en 21e eeuwse geschiedenis rommelt? Een blik op het karakter van de man – een portret van zijn temperament, overtuigingen en persoonlijke en professionele leven – zal licht werpen op deze vraag.

Een portret van Karl Marx. (John Jabez Edwin Mayall, ingekleurd door Olga Shirnina/CC BY-SA 2.0)

Marx, de man

Wie was de man Karl Marx? Hoewel we de verdiensten van een idee niet alleen kunnen beoordelen aan de hand van de deugden of ondeugden van de auteur, kan een beter begrip van de man die het marxisme heeft bedacht de theorie zelf verhelderen en ook de vaak verschrikkelijke gevolgen ervan.

Marx schreef in 1848 dat “een spook door Europa waart – het spook van het communisme”. Voor één keer klopten zijn woorden. Maar het lijkt erop dat er ook een spook in Marx huisde, een duistere geest van depressie, woede, geweld en apocalyptische aspiraties. In zijn boek “De duivel en Karl Marx” schetst Paul Kengor de verontrustende inhoud van Marx’ vroege poëzie en toneelstukken, die voorafgingen aan zijn “wetenschappelijke werk”. Het onthult zijn gekwelde innerlijke leven. In één gedicht beschrijft Marx een koortsige violist die een waanzinnige dans van vernietiging speelt, een storm van duisternis oproept en dreigt zijn luisteraar neer te steken:

Kijk nu, mijn bloeddonkere zwaard zal feilloos door jouw ziel snijden. God kent noch eert de kunst. De helse dampen stijgen op en vullen de hersenen, tot ik gek word en mijn hart totaal veranderd is. Zie het zwaard – de Prins der Duisternis verkocht het aan mij. Want hij slaat de tijd en geeft de tekens. Steeds stoutmoediger speel ik de dans des doods.

“De dans des doods” – passende woorden uit de pen van een man wiens ideologie volgens sommige schattingen minstens 100 miljoen mensen het leven zou kosten. Deze donkere toon zet zich voort en neemt wereldverwoestende proporties aan in één van Marx’ toneelstukken waarin een personage genaamd Oulenam verklaart: “Alles verloren! De uren zijn nu verstreken en de tijd staat stil. Dit dwerguniversum stort ineen. Weldra zal ik de Eeuwigheid omklemmen en de reusachtige vloek van de mensheid in zijn oor schreeuwen. Eeuwigheid! Het is eeuwige pijn.”

Het beeld van een eeuwige pijn keert terug in Marx’ “The Pale Maiden” waarin het meisje in kwestie klaagt, “Dus de hemel heb ik verbeurd. Ik weet het heel goed. Mijn ziel ooit trouw aan God… is gekozen voor de hel.”

Over het geheel genomen verraadt het literaire werk van Marx zijn obsessie met de dood, de hel, de apocalyps en pacten met de duivel. Religieus gezien was Marx een atheïst, hoewel hij werd geboren in een Joodse familie in Trier, Duitsland, die zich bekeerde tot het protestantisme rond de tijd dat Marx werd geboren in 1818. Op 16-jarige leeftijd had Marx elk geloof dat hij had afgezworen. Later schreef hij zelfs met haat tegen het Jodendom en Joden.

Over het atheïsme van Marx citeert Kengor een slachtoffer van het communisme, Richard Wurmbrand, die 14 jaar in een communistische gevangenis doorbracht en gemarteld werd voor zijn christen-zijn. Wurmbrand verklaarde: “Marx haatte elke notie van God of goden. Hij was vastbesloten om de man te zijn die God eruit zou schoppen.”

Een andere beroemde communistische dissident en slachtoffer van de Sovjet goelags, Aleksandr Solzjenitsyn, maakte een soortgelijke opmerking: “Binnen het filosofische systeem van Marx en Lenin, en in het hart van hun psychologie, is haat jegens God de belangrijkste drijvende kracht, fundamenteler dan al hun politieke en economische pretenties.”

Aleksandr Solzjenitsyn met zijn familie op het vliegveld van Zürich, in maart 1974. Solzjenitsyn was het slachtoffer van ernstige mensenrechtenschendingen door toedoen van Sovjets die de giftige filosofieën van Marx hadden onderschreven. (Publiek domein)

Vrij van religieuze scrupules opereerde Marx dus zonder morele beperkingen. Als student in Bonn, Duitsland, en daarna aan de Universiteit van Berlijn, luierde hij wat rond, verspilde het geld van zijn vader en werd dronken. Voor een man met zoveel vermeende economische wijsheid, toonde Marx een verbazingwekkend onvermogen om met geld om te gaan. Zijn hele leven lang leefde hij van anderen, waaronder zijn vriend en medeschrijver Friedrich Engels.

Hoewel Marx een aantal halfbakken ideeën over filosofie opdeed tijdens zijn studie aan de universiteit, waarbij hij de populaire Hegeliaanse dialectiek van zijn tijd overnam en wijzigde, bleef hij een tweederangs geleerde. Hij plagieerde. Hij ging onverantwoordelijk en zelfs bedrieglijk om met bronnen en vervalste soms citaten om zijn eigen ideeën te ondersteunen, zoals historicus Paul Johnson schreef in zijn boek “Intellectuals”. Marx bezocht nooit een molen, fabriek of industrieel gebouw en hij kende slechts twee mensen met connecties in de wereld van financiën en industrie. Toch bracht hij zijn dagen door in een ivoren toren, met het bedenken van ongeteste theorieën over deze onderwerpen.

Een smerig persoonlijk leven

Marx’ privéleven is nog huiveringwekkender dan zijn zogenaamde “professionele leven”. Het is de vraag of hier en daar werken als journalist en redacteur voor falende kranten, geld vragen aan familie en vrienden en deelnemen aan extremistische revolutionaire clubs “een professioneel leven” genoemd kan worden.

Toen Marx uiteindelijk met Jenny von Westphalen trouwde, leefde het gezin in armoede door Marx’ weigering om te werken. Het gezin had vaak geld, voedsel, onderdak en medische zorg nodig die ze niet kregen. Meerdere kinderen van Marx stierven, mogelijk als gevolg van hun slechte leefomstandigheden. In plaats van de kost te verdienen, stond Marx erop dat zijn moeder en anderen voor geld voor het gezin zorgden, wat haar ertoe bracht om geërgerd uit te roepen dat ze wenste dat “Karl kapitaal zou vergaren in plaats van er alleen maar over te schrijven”. Marx’ belangrijkste interacties met zijn moeder bestonden uit haar op te jagen voor geld.

De luiheid van de socialist zorgde er uiteindelijk voor dat hij uit zijn appartement werd gezet. Zijn huisbaas verloor al zijn geduld vanwege achterstallige betalingen en de erbarmelijke hygiëne van zijn huurder. Marx dronk en rookte overmatig, sportte niet en nam zelden een bad, waardoor hij simpelweg ging stinken. Het veroorzaakte uitbraken van wratten en etterende steenpuisten over zijn hele lichaam. Paul Johnson stelde dat deze steenpuisten bijdroegen aan Marx’ prikkelbaarheid en gewelddadige neigingen. Je wilde Marx’ vijand of vriend niet zijn. Beide partijen ontvingen regelmatig bombardementen van scheldwoorden en haat.

Marx maakte ook misbruik van de bediende van de familie, Helen Demuth, bekend als “Lenchen”. Hoewel Marx zichzelf uitriep tot kampioen van de armen en de arbeidersklasse en tekeer ging tegen de bourgeoisie en een gelijkere verdeling van de rijkdom eiste, betaalde hij zijn eigen bediende nooit iets. Lenchen werd als slavin behandeld. Bovendien maakte Marx haar zwanger en beviel ze van zijn kind. Marx weigerde de jongen te erkennen en zijn voornaam werd niet vermeld op de geboorteakte. Engels maakte schoon schip voor zijn vriend en accepteerde het vaderschap van de jongen om de sociale schaamte voor Marx weg te nemen. Engels onthulde het geheim aan een van Marx’ dochters toen hij zelf in 1895 stervende was aan kanker.

Verschillende Europese regeringen waren al jaren op hun hoede voor Marx en zijn revolutionaire werk. In 1849 werd hij Duitsland uitgezet op beschuldiging van “aanzetten tot gewapende opstand. Hij verhuisde naar Londen waar de Pruisische regering hem blijkbaar nog steeds in de gaten hield, want in een rapport van spionnen van de Pruisische politie uit 1850 werd de chaos in het huishouden van Marx opgetekend:

“Hoewel [Marx] vaak dagenlang niets doet, werkt hij dag en nacht onvermoeibaar door als hij veel werk te doen heeft.”

“Hij heeft geen vaste tijd om te gaan slapen of wakker te worden. Hij blijft vaak de hele nacht op en gaat dan ‘s middags volledig aangekleed op de bank liggen en slaapt tot de avond, onbezorgd, zelfs indien de wereld door [zijn kamer] zou passeren.”

“Er is niet één schoon en stevig meubelstuk. Alles is kapot, haveloos en gescheurd, overal ligt een halve centimeter stof overheen en overal heerst de grootste wanorde.”

“Als je de kamer van Marx binnenkomt, krijg je tranen in je ogen van de rook en tabaksdampen. Alles is vies en bedekt met stof, zodat gaan zitten een gevaarlijke onderneming wordt. Hier staat een stoel met drie poten. Op een andere stoel zijn de kinderen keukentje aan ‘t spelen. Deze stoel heeft toevallig vier poten. Dit is de stoel die aan de bezoeker wordt aangeboden, maar de kookkunsten van de kinderen zijn niet weggeveegd en als je gaat zitten riskeer je een broek.”

Zoals dit rapport aangeeft, leden Marx’ vrouw en kinderen enorm onder de onvoorspelbare levensstijl en het overheersende bewind van de socialistische profeet. Marx schreef laatdunkend over het huwelijk en het gezinsleven, hoewel Marx volgens Johnson wel van zijn vrouw Jenny hield, tenminste op een bepaald moment. Kengor citeerde Marx: “Er is geen grotere domheid dan dat mensen met algemene aspiraties trouwen en zich overgeven aan de kleine ellende van het huiselijke en privéleven.”

Misschien als gevolg van hun traumatische opvoeding pleegden twee van Marx’ dochters zelfmoord na de dood van hun vader, een van hen in overleg met haar man, een doelwit van Marx’ spot, die ook zelfmoord pleegde. Zo eindigde het smerige en tragische verhaal van Marx’ familie, zijn andere kinderen waren al eerder gestorven.

Ondanks al zijn woede en energie was Marx geen belangrijke politieke of filosofische figuur in zijn tijd, volgens historicus Warren Carrol in “The Crisis of Christendom”. Zonder het succes van Lenins revolutie, uitgevoerd in Marx’ naam, zou de geschiedenis zich dit vreemde, onstabiele en onplezierige mannetje waarschijnlijk zelfs niet eens herinneren. Het was het militaire succes van Marx’ volgelingen dat hem, onverdiend, tot een dominante positie in de wereldgeschiedenis verhief.

Anti-bolsjewistische poster waarop Lenin in een rood gewaad andere bolsjewieken helpt Rusland op te offeren aan een standbeeld van Marx, circa 1918-1919. (Publiek domein)

Was het maar anders geweest.

Gepubliceerd door The Epoch Times (17 april 2024): What Was Karl Marx Like?

10 dagen op pelgrimstocht doorheen Spanje

Nadat ik een klein stukje van het beroemde pelgrimspad in Spanje had gevolgd, begon ik meteen af te kicken. Ik had bijna 160 km afgelegd, maar toen ik weer thuiskwam in de oneindige afleiding van het moderne leven – telefoontjes, e-mails, klusjes, sociale verplichtingen, multitasking op het werk en thuis met waarschuwingen en meldingen die als digitale hagel neervielen – realiseerde ik me hoe stil mijn geest was geweest tijdens die 10 dagen.

Het gezegde luidt: “Het wordt opgelost door te lopen” – “solvitur ambulando”. Alles is gereduceerd tot het ritme van stappen; tot het begroeten van medepelgrims en de lokale bevolking die meestal glimlachen en “Buen Camino!” roepen; de meditatie van de repetitieve beweging – voorwaarts gaan, een spoor van gele pijlen en sint-jakobsschelpen volgen door bossen, velden, wijngaarden en dorpen over onverharde wegen,  smalle paden en kasseien – en pauzeren voor weidse uitzichten vanaf heuveltoppen en kerktorens, uitrusten langs een kabbelend beekje of op een middeleeuwse stenen brug of onder een boom met verse vijgen. Er schuilt schoonheid en vrede in de eenvoud en deze reis voelde buitenaards, zo niet tijd overstijgend. De ‘Camino’ of het Sint-Jacobspad voorziet het allemaal.

Tijdens een rondreis door het noorden van Spanje in 2019 bracht ik een paar dagen door in Santiago de Compostela en in de vroege ochtend ging ik naar het plein voor de 13e-eeuwse kathedraal van Sint-Jacob (Santiago), de naamgever van de pelgrimstocht. Ik zag een eenzame wandelaar, verfomfaaid en vermoeid, het plein betreden. Hij stond daar vol ongeloof. Hij liet zijn rugzak van zijn schouders glijden en langs zijn armen naar de stenen glijden. Toen zakte ook hij op de grond, ging op zijn rug liggen en liet zijn hoofd rusten. Zijn lichaam schokte bijna onmerkbaar en ik kon niet zien of hij lachte of zachtjes snikte. Misschien was het een beetje van allebei. De hele dag door verschenen er verschillende pelgrims die feest vierden met gezang, gezucht, gehuil of stilte. Ze zagen er allemaal emotioneel overweldigd uit. Zo begon mijn missie om de Camino op te gaan.

Pelgrims verzamelen zich op Plaza del Obradoiro, voor de kathedraal van Santiago de Compostela in Galicië, Spanje. De kathedraal wordt beschouwd als de begraafplaats van de apostel Jacobus. (francisco crusat/iStock/Getty Images)
Pelgrims gaan de kathedraal van Santiago de Compostela binnen door de Deur der Glorie, die versierd is met meer dan 200 gebeeldhouwde Bijbelse figuren. (Atlantide Fotoreizen/Getty Afbeeldingen)
Er is niet één camino, maar er zijn vele wandelroutes die naar Santiago de Compostela leiden. Eén daarvan, de Camino Mozárabe, begint in Andalusië. (Victor Ovies Arenas/Getty Images)

De legende

In 813 kreeg de Spaanse kluizenaar Pelayo visioenen in een veld in Noord-Spanje. Hij volgde het pad van een ster en vond wat hij geloofde dat de beenderen waren van Jakobus de Meerdere, de apostel die was aangewezen om het christelijke evangelie in Spanje te verspreiden. Nadat deze was teruggekeerd naar Jeruzalem, liet Herodes Agrippa hem onthoofden en aan de honden voeren. Maar het verhaal vertelt dat zijn volgelingen er met de overblijfselen vandoor gingen, ze in een boot stopten en deze op drift lieten raken in de Middellandse Zee. Een engel leidde de boot naar Noord-Spanje langs de Atlantische kust, waar het vlak voor de kust zonk. Zijn lichaam spoelde aan, bedekt met sint-jakobsschelpen, en zijn volgelingen begroeven hem in een veld waar het graf uiteindelijk uit het oog werd verloren. Toen de ontdekking van Pelayo bekend werd, werd er een kerk gebouwd om de heilige relikwieën te bewaren. Al snel begonnen de bedevaarten.

“St James the Apostle,” 1612–1613, door Peter Paul Rubens. (Public Domain)

Maar de Zwarte Dood wierp een schaduw over Europa en de belangstelling voor de pelgrimstocht nam af tot het einde van de 20e eeuw. In de jaren 1980 doken de verhalen over Sint Jakobus weer op en in 1993 werden vier van de routes van Santiago de Compostela opgenomen in de UNESCO-lijst van werelderfgoederen. In 2010 leidde de film “The Way”, met Martin Sheen in de hoofdrol als een vader die de voetstappen van zijn overleden zoon langs de camino naloopt, tot een explosieve toename van het aantal reizigers. Mensen uit alle lagen van de bevolking en van over de hele wereld probeerden de pelgrimstocht te maken. Om de Compostela, het officiële certificaat van voltooiing, te krijgen, moet men ten minste de laatste 100 kilometer hebben gelopen en stempels in een Camino-paspoort hebben gekregen om te verifiëren dat men de reis heeft gelopen. Ongeveer 2.000 pelgrims per dag bereiken de kathedraal in Santiago de Compostela tijdens het hoogtepunt van het zomerseizoen, terwijl ongeveer 1.000 dat doen in de hele maand januari. Delen van de route in de bergen, vooral in de Pyreneeën, zijn in de winter gesloten vanwege het gevaar van zware sneeuwval.

Net zoals alle wegen naar Rome leiden, komen er meerdere camino’s vanuit alle richtingen naar Santiago: de Portugal Route, de Noordelijke Route en de Via de la Plata, om maar een paar populaire paden te noemen. Toen ik op weg ging naar de Camino, koos ik voor de Camino Frances, of de Franse Weg, net als ongeveer 60 procent van de pelgrims dat doet.

Je kunt de camino op elk punt beginnen. Een populair startpunt voor de Camino Francés is Saint-Jean-Pied-de-Port in Frankrijk. (Marcos Campos/Shutterstock)

Hoe zwaar is het?

Veel zittend achter een computer en de jaren zelf eisen hun tol van een man en ik vroeg me af of ik er wel klaar voor was. Maar dit was alleen maar lopen. Of het nu 6 km is of 22 km, het komt allemaal neer op de ene voet voor de andere zetten, dacht ik. Ik heb misschien zacht gevloekt op de langste en steilste stukken op de heetste dagen, maar toch mompelde ik tegen mezelf, “OFIFOTO.” Dankzij aanbevelingen had ik een paar HOKA trailrunners, geen wandelschoenen, en Darn Tough merinowollen sokken. Ik kreeg geen enkele blaar.

Sommigen houden van de fysieke uitdaging. Duizend jaar geleden geloofden sommige pelgrims in de versterving van het vlees – of dat nu door onthouding, vasten of zelfs zelfkastijding was – als offer om berouw te tonen voor hun zonden. Op mijn reis passeerde ik een Italiaanse pelgrim met een lege rolstoel. Zijn moeder was van plan hem te vergezellen op de Weg, maar was nu bedlegerig vanwege een gezondheidsprobleem; hij had de rolstoel ter ere van haar meegenomen.

Iedereen had zijn eigen reden om de reis te ondernemen en om het op zijn eigen manier te doen. Dit varieerde van rugzaktoeristen die er elke dag op uit trokken en de hostels in slaapzaalstijl aandeden als ze die tegenkwamen, tot pelgrims met beperkte vakantietijd die niets aan het toeval overlieten. Ze planden alles van tevoren, reserveerden privékamers in mooiere hotels of maakten zelfs gebruik van een gids. De leeftijden varieerden van kinderen met hun ouders tot ervaren mensen die op zoek waren naar de eeuwmarkering. Sommigen liepen slechts een korte afstand. Beth Jusino, auteur van “Walking to the End of the World: A Thousand Miles on the Camino De Santiago“, begon in Frankrijk en versleet in de loop van haar 79 dagen durende tocht drie paar schoenen, terwijl zij en haar man onderweg plannen verzonnen.

Landschappen variëren langs de camino, waaronder dorpen en steden, heuvels en bergen, en (boven) uitgestrekte vlaktes. (Dmi.Bo.S/Shutterstock)

Alleen maar lopen

De in Arizona geboren Alex Chang kwam naar Spanje voor een baan. Toen hij besloot terug te keren naar de Verenigde Staten, was een tijd op de Camino zijn cadeau aan zichzelf en een afscheid van Spanje – dat dacht hij tenminste. Hij werd er verliefd op en werd gids. Nadat hij merkte dat veel reizigers moeite hadden met het doen van een thru-hike, richtte hij Fresco Tours op.

Fresco Tours verdeelt de Camino in “onderdelen”, en mijn reis begon met onderdeel 1 van de Camino Frances vanaf de grens van Spanje met Frankrijk. Ik ontmoette mijn groep van vijf andere pelgrims in Pamplona en twee gidsen reden ons ‘s middags de Pyreneeën in om te beginnen met bijna 5 km door een prachtig bospad met uitzicht op de omringende bergen.

We verbleven de eerste nacht in een hotel dat ooit een slaapzaal voor geestelijken was en woonden een pelgrimsmis bij voor een zegening. Elke dag informeerden onze gidsen ons voor elk segment over controlepunten, lunchlocaties, bijzondere uitdagingen en opmerkelijke historische locaties, evenals een profiel van de 12 tot 22 kilometer wandeling van de dag en de hoogteverschillen. Zoals onze Baskische gids Jon graag zei toen we vroegen of het vlak was of niet: “Het is zo vlak als het maar zijn kan.” (Wat wil zeggen, helemaal niet als de route over een berg gaat!)

Afgezien van de afgesproken picknicklunch en eindpunten volgde iedereen zijn eigen tempo. Aan het einde van de dag brachten de gidsen ons naar het hotel en namen ons mee uit eten. Naast het voordeel dat we alleen hoefden te lopen en ons niet met logistiek hoefden bezig te houden, zorgde de Fresco Tours voor een busje van en naar de route, wat betekende dat we twee of drie nachten in hetzelfde hotel konden blijven en de volgende dag weer terug konden gaan naar waar we waren gebleven. Dat betekende minder in- en uitpakken en meer tijd om gewassen kleren te laten drogen.

Reizigers met Fresco Tours gaan naar het dorp Villamayor de Montjardin. (Met dank aan Alex Chang)
Een groep op reis met Fresco Tours. (Met dank aan Alex Chang)

Een echte pelgrim?

Trail snobs kunnen volhouden dat authenticiteit vereist dat je alles zelf doet. Maar Camino-wandelaars doen het op hun eigen manier, om hun eigen redenen en op basis van hun mogelijkheden. “Je krijgt mensen die de Camino komen doen en vinden dat ze het op de juiste manier moeten doen,” zegt Chang. “Ik krijg mensen die me bellen en zeggen: ‘Ik heb 40 jaar geleden aan backpacken gedaan. Ik wil graag mijn eigen badkamer en een gin en tonic als ik klaar ben.'”

Wordt het te toeristisch? Meneer Chang schudde zijn hoofd. “De cirkel van de Camino is juist rond. Deze stadjes en dorpjes waar je doorheen loopt zijn 1000 jaar geleden ontstaan om de pelgrims van dienst te zijn. Iedereen had een plek nodig om te verblijven. Iedereen had een plek nodig om te eten. Iemand had een schoenmaker of een ijzersmid nodig.” Hoewel er ook andere routes zijn, is de Camino Frances populair om goede redenen. “Voor mij is het zo veelzijdig,” zei hij. “Je hebt het spirituele, religieuze element, de geschiedenis, je hebt de architectuur, de natuurlijke schoonheid, de legendes, het eten.”

Reizigers vinden vaak kameraadschap op de camino. (Met dank aan Alex Chang)

Langs de route stopten we bij een kleine taverne voor de lunch en we kregen een dikke, rokerige, gegrilde entrecôte voorgeschoteld, een van de beste die ik ooit heb geproefd. Het was zelfs beter dan een zeer gerenommeerd steakrestaurant waar we later in de stad Viana van genoten. Ik bezocht wijnboeren, luidde de klok van een klein kerkje op een heuvel, dompelde mijn vermoeide voeten onder in een kille rivier in Zubiri en liep langs de wijngaarden van de Rioja. Toen ik over de geplaveide weg naar de historische stadspoort van Pamplona liep, liepen mijn voeten over dezelfde stenen die 1000 jaar geleden door pelgrims werden betreden.

Mijn hoofdstuk eindigde in Logroño in de provincie La Rioja. Ik had helaas geen twee maanden de tijd om de route te voltooien, en degenen die niet met pensioen zijn of een tussenjaar hebben, hebben misschien ook tijdgebrek. Maar laat dat je niet tegenhouden.

Pelgrims volgen de gele pijlen en sint-jakobsschelpen die de weg naar Santiago de Compostela markeren. (Gena Melendrez/Shutterstock)
Reizigers krijgen onderweg een stempel in hun “pelgrimspaspoort” en halen in Santiago de Compostela een “compostela” certificaat op als ze ten minste de laatste 100 kilometer hebben gelopen. Velen komen van veel verder en nemen wandelpaden vanaf verschillende startpunten in Europa. (Stig Alenas/Shutterstock)
Pelgrims volgen vandaag de dag nog steeds het pad dat 1000 jaar geleden door pelgrims werd bewandeld. (Jose Javier Ballester legua/Getty Images)

Terwijl ik in Pamplona op mijn vlucht naar huis wachtte, voelde ik de pijn en het verlangen om door te gaan. Ik moest instorten op de trappen van die kathedraal en lachen of huilen. Deze Camino was niet voorbij. Er was slechts een pauze ingelast.

Maanden later stuurde Chang me een e-mail: “Op een gezond en gelukkig 2024 – hoop je terug te zien op de Camino – je hebt nog onafgemaakte zaken!”

Delen van deze reis werden ondersteund door Navarra Toerisme, Turespaña en Fresco Tours.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (14 april 2024): I Spent 10 Days Walking a Pilgrim Trail in Spain, I Wasn’t Prepared for What I Experienced

 

De Amerikaanse Fentanyl-crisis is een ‘door de CCP geleide operatie’

In een nieuw interview met EpochTV’s “American Thought Leaders” (ATL) zei onderzoeksschrijver Peter Schweizer dat de Amerikaanse fentanylcrisis een operatie is die geleid wordt door de Chinese Communistische Partij (CCP).

Drie maanden nadat het Amerikaanse ministerie van Financiën een Chinese maffialeider een sanctie oplegde voor de handel in fentanyl, ontving hij een onderscheiding in Peking.

In maart 2021 erkende het Overseas United Working Committee van de CCP Wan Kuok Koi, ook bekend als “Gebroken Tand”, als een “patriottische zakenman” en de “hoofdvertegenwoordiger” van alle internationale Hongmen-verenigingen. Hongmen is voor veel Chinezen synoniem met de triades, of Chinese transnationale georganiseerde misdaadsyndicaten.

De onderscheiding werd uitgereikt door een organisatie die deel uitmaakt van het eenheidsfront van de CCP en het platform onder de China Association for Science and Technology. De organisatie stimuleert ook China’s belangrijkste infrastructuurprogramma, het Belt and Road Initiative (BRI), wereldwijd. Volgens het bericht van het ministerie van Financiën heeft Wan een beveiligingsbedrijf opgericht dat BRI-investeringen in Zuidoost-Azië beschermt.

Peter Schweizer, auteur van een nieuw boek getiteld Blood Money: Why the Powerful Turn a Blind Eye While China Kills Americans”, noemde de zaak van Wan als voorbeeld van de manier waarop de CCP de fentanyl-crisis in de Verenigde Staten aanpakt.

“Het idee is: ‘China doet erg zijn best, maar ze kunnen dit niet oplossen’, maar dat is volgens mij een absolute grap,” zei hij.

“De drugskartels zijn er zeker bij betrokken, maar zij zijn de junior partner.”

Schweizer voegde eraan toe dat de CCP aanwezig is in “elke schakel van de keten”.

De Chinese productie van precursoren van fentanyl is algemeen bekend. Het onderzoek van Schweizer toont echter ook aan dat China pillenpersmachines levert voor de productie van neppillen met fentanyl, de synthetische opiaten distribueert in de Verenigde Staten, de financiële transacties van de Mexicaanse drugskartels vergemakkelijkt en tevens aan de kartels beveiligde communicatiesystemen levert zodat ze de opsporing door de Amerikaanse politie kunnen omzeilen.

Video: Reps. Gallagher, Sherrill Speak on the CCP’s Role in the Fentanyl Crisis

Momenteel is een overdosis fentanyl de belangrijkste doodsoorzaak voor Amerikanen tussen 18 en 45 jaar. De dodelijke drug was verantwoordelijk voor ongeveer 75.000 doden, of 200 per dag, in 2022. Vergeleken met 3.105 sterfgevallen in 2013 is het dodental met een factor 23 gestegen.

Geconfronteerd met deze crisis, die exponentieel is gegroeid, moet de Amerikaanse regering nog steeds met een effectieve oplossing komen. Volgens Schweizer is de passiviteit van de Amerikaanse leiders een belangrijke factor.

Hij documenteert in zijn boek hoe hooggeplaatste Amerikaanse leiders, hoewel ze aanvankelijk hun bezorgdheid uitspraken over de betrokkenheid van China bij de handel in fentanyl, grotendeels stil zijn gebleven over de kwestie.

Een van die leiders is president Joe Biden.

Tijdens een hoorzitting in de Senaat in 1992 waarschuwde de toenmalige voorzitter van de Judiciary Committee dat “China op het punt staat om de spil van de heroïnehandel te worden”.

Toenmalig senator Biden bekritiseerde ook het gebrek aan actie van de regering Bush om China te confronteren door te zeggen dat “de waarheid is dat de samenwerking tussen de Verenigde Staten en China in de strijd tegen drugs zeer beperkt is en dat de regering, zoals gebruikelijk, een oogje dichtknijpt voor het afvallige gedrag van China”.

Toch heeft de regering Biden voor een gelijkaardige aanpak gekozen: het aanprijzen van de samenwerking met China op het gebied van drugsbestrijding, die is gebaseerd op vrijwillige binnenlandse controlemaatregelen, terwijl Xi Jinping zich evenmin hield aan de beloften die hij eerder deed aan presidenten Barack Obama en Donald Trump.

Ambassadeur Robert Lighthizer (L); Peter Schweizer, voorzitter van het Government Accountability Institute (C); en Michael Pillsbury, senior medewerker bij The Heritage Foundation (R); op de Leadership Summit van The Heritage Foundation in National Harbor, Md., op 20 april 2023. (Terri Wu/De Epoch Times)

Anders dan heroïne of cocaïne neemt fentanyl het leven van mensen die de drug meestal onbewust gebruiken. Een onderzoek van de Universiteit van New York in 2023 toonde aan dat een meerderheid van de mensen die fentanyl gebruikten dit niet van plan waren.

Schweizer zei dat hij daarom denkt dat de fentanyl crisis niet zomaar een drugsprobleem kan worden genoemd.

Volgens hem is het “extreem handig” voor de regering Biden om fentanyl te behandelen als een “verslavingsprobleem, in plaats van wat het werkelijk is – een vergiftiging,” zei hij.

“Het ontneemt je van de taak om de CCP hiermee te confronteren omdat je in wezen zegt dat dit een probleem is binnen de Amerikaanse samenleving.

Volgens Schweizer beletten de financiële banden van de presidentiële familie met China hen om de communisten te confronteren om de Chinese fentanyl-spelers in toom te houden – een zet die “van de ene dag op de andere” effectief zou kunnen zijn als CCP-leider Xi Jinping dat zou willen, zei Schweizer.

Het Witte Huis heeft niet gereageerd op een verzoek om commentaar.

Schweizer’s bevindingen stoppen niet bij de fentanyl crisis, die hij ziet als onderdeel van een bredere aanpak van de CCP van “desintegrerende oorlogsvoering,” gericht op het ten val brengen van de Verenigde Staten door het aanvallen van de “zachte onderbuik” met betrekking tot de politiek, economie en psychologie van Amerikanen.

In het ATL-interview sprak hij ook over de banden van de CCP met activiteiten die sociale verdeeldheid zaaien binnen de Amerikaanse samenleving en “het Westen dom maken” met behulp van TikTok.

Het interview ging op 18 april in première.

Gepubliceerd door The Epoch Times (17 april 2024): US Fentanyl Crisis Is a ‘CCP-Run Operation,’ Says Peter Schweizer

Waarom Afrika overnemen een belangrijk onderdeel is in stille oorlog van Peking tegen Amerika

JOHANNESBURG – De invloed van China op het leven van de 1,5 miljard mensen in Afrika is nu zo groot dat het bijna alle aspecten van de Afrikaanse samenlevingen omvat.

Het communistische regime drukt zijn stempel op het hele continent in bijna alle economische sectoren, waaronder landbouw, natuurlijke hulpbronnen, handel en logistiek. Chinese bedrijven hebben veel geïnvesteerd in productie, diensten en onroerend goed.

Volgens onderzoek van het Policy Center for the New South controleert China nu ongeveer 12 procent van de industriële productie van Afrika, wat neerkomt op ongeveer 500 miljard dollar per jaar. Chinese bedrijven hebben bijna 50 procent van de Afrikaanse bouwmarkt in handen.

De Chinese Communistische Partij (CCP) begon de banden met Afrika in de jaren 1950 te versterken door de bevrijdingsbewegingen van het continent te voorzien van wapens, geld en militaire en “politieke scholing”.

De CCP heeft deze geschiedenis gebruikt als basis om zichzelf te lanceren in de economieën van het hedendaagse Afrika. Veel van de huidige Afrikaanse leiders of hun vaders hebben hun opleiding in China genoten.

Het verlangen van China om mineralen te winnen, dwingt het land vaak om banden te smeden met autoritaire regimes in Afrika. In Zimbabwe, waar de ZANU-PF-regering wordt beschuldigd van corruptie en het vermoorden van tegenstanders, heeft China vele van de edelmetaal- en mineraalmijnen van het land in handen.

De CCP is ook bezig met het opbouwen van een belangrijke militaire aanwezigheid in Afrika en houdt regelmatig trainingsoefeningen met leger- en zeemachten op het vasteland.

(Boven) De Zimbabwaanse president Emmerson Mnangagwa (R) en de Chinese minister van Buitenlandse Zaken Wang Yi ontmoeten elkaar in het Statatsgebouw in Harare, Zimbabwe, op 13 januari 2020. (Onder) Personeel van het Chinese Volksbevrijdingsleger woont de openingsceremonie bij van de nieuwe militaire basis van China in Djibouti op 1 augustus 2017. (Jekesai Njikizana/AFP via Getty Images, STR/AFP via Getty Images)

In augustus 2023 werd de 96e verjaardag van de oprichting van het Chinese Volksbevrijdingsleger (PLA) in bijna elk Afrikaans land gevierd.

China heeft 61 Confuciusinstituten opgericht in 46 Afrikaanse landen. Dit zijn onderwijscentra die bedoeld zijn om westerse idealen van democratie tegen te gaan en om de Chinese cultuur en taal in Afrika te promoten.

Peking heeft een “Leiderschapsschool” gebouwd in Tanzania, waar partijfunctionarissen Afrikaanse leiders instrueren over anti-democratische manieren van besturen.

“China behandelt de opleiding en training van buitenlands militair personeel als een kans om het Chinese bestuursmodel te promoten om nauwere relaties te ontwikkelen met buitenlandse militairen en regeringen en om een gedeeld begrip van veiligheid op te bouwen,” vertelde Paul Nantulya, onderzoeksmedewerker bij het Africa Center for Strategic Studies, aan The Epoch Times.

“Veel afgestudeerden van deze programma’s gaan een leidende rol spelen in het leger en de regering van hun land. Elk jaar volgen duizenden Afrikaanse officieren zulke trainingen.”

Het regime van Xi Jinping moedigt enkele van de grootste economieën van Afrika, waaronder Zuid-Afrika, Nigeria en Ethiopië, aan om te “de-dollariseren”, om zich los te maken van de Amerikaanse dollar als handelsvaluta en om de Chinese munt te gaan gebruiken.

De enorme infrastructuurprojecten van China in Afrika, via het Belt-and-Road Initiative (BRI), van de afgelopen twintig jaar hebben het land toegang gegeven tot de zeldzame aardmetalen die de motor zijn geweest van de economische groei.

China begon in 2013 met investeringen in Afrika toen Xi het BRI onthulde.

De Java-7-energiecentrale in Serang, Banten, op 29 oktober 2020. China is van plan om tientallen buitenlandse kolencentrales van Zimbabwe tot Indonesië te financieren. (Ronald Siagian/AFP via Getty Images)

De leider van de CCP presenteerde het als een programma dat arme landen zou ontwikkelen, voornamelijk door de aanleg van wegen, spoorwegen, havens en andere belangrijke infrastructuur.

Veel analisten van buitenlands beleid zien de BRI echter als een poging van China om politieke en economische macht te krijgen over 150 ontwikkelingslanden, waarvan vele in Afrika, en om toegang te krijgen tot rijkdom en hulpbronnen.

China heeft veel geïnvesteerd in de mijnbouw en mineraalwinning in Afrika, vooral in landen zoals de Democratische Republiek Congo (DRC), Ghana, Namibië, Nigeria, Zuid-Afrika en Zambia.

Chris Maroleng, analist internationale zaken bij Good Governance Africa, een non-profit organisatie in Johannesburg, zei dat Afrika tot nu toe het grootste succes van China is. China heeft zich als een “mijnbouwgigant” in Afrika gevestigd en heeft er toegang gekregen tot metalen en mineralen die in de toekomst steeds belangrijker zullen worden.

“Wat er ook gezegd wordt over China, met al zijn mensenrechtenschendingen en de repressieve manieren van de CCP, alleen China heeft lang voor iedereen erkend hoe belangrijk Afrika in de toekomst zal zijn voor de wereld,” vertelde Maroleng aan de Epoch Times.

Het werk van de Verenigde Staten in Afrika was grotendeels gericht op aids- en terrorismebestrijding, zei Maroleng. Hoewel de Afrikanen hier dankbaar voor waren, waren ze “dankbaarder voor het respect” dat de Chinezen hen betoonden.

“Peking zag Afrikaanse landen en natuurlijk de heersende elites in die landen als echte ontwikkelingspartners”, zei Maroleng.

“Terwijl de Verenigde Staten en andere westerse landen democratie en mensenrechten predikten, zei Peking: ‘We willen met jullie samenwerken en we willen dat jullie je mineralen aan ons verkopen. Het maakt ons niet uit hoe jullie je landen besturen; dat zijn onze zaken niet.

Een Congolese jongen kijkt naar een reclamebord van een commercieel centrum dat Chinese producten verkoopt, in Kinshasa, Democratische Republiek Congo, op 3 november 2006. (Lionel Healing/AFP via Getty Images)

De zoektocht van China naar mineralen

In tegenstelling tot westerse bedrijven investeerde China in de metaal- en mineralenindustrie van Afrika, ondanks de politieke instabiliteit, conflicten en corruptie die over het hele continent verspreid zijn.

Vanaf de jaren 2000 tot ongeveer vijf jaar geleden verkochten veel multinationale mijnbouwbedrijven hun activiteiten in Afrika aan China.

In 2016 slaagden verschillende Amerikaanse bedrijven er bijvoorbeeld niet in om hun kobaltmijnen in de DRC te onderhouden. China kwam snel in actie om deze mijnen over te nemen en zo hun aanwezigheid in een van de meest mineraalrijke regio’s ter wereld verder uit te breiden.

De bal ging aan het rollen toen het Amerikaanse bedrijf Freeport-McMoRan 2,65 miljard dollar accepteerde van China Molybdenum voor een meerderheidsaandeel in Tenke Fungurume, een enorme koper- en kobaltmijn in de buurt van Kolwezi, in het zuiden van de DRC.

China Molybdenum kocht in 2019 nog een aandeel voor $1,14 miljard. Dit betekent dat de grootste geopolitieke vijand van de VS bijna de volledige controle heeft gekregen over een van de belangrijkste strategische mineralen ter wereld.

Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat de door conflicten geteisterde DRC het rijkste land ter wereld is op het gebied van natuurlijke hulpbronnen, met onaangeroerde afzettingen van ruwe mineralen die naar schatting meer dan 24 biljoen dollar waard zijn.

Volgens Benchmark Mineral Intelligence produceert de DRC driekwart van al het kobalt ter wereld.

De United States Geological Survey (USGS), een wetenschapsbureau binnen het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Zaken, zegt dat kobalt een metaal is dat wordt gebruikt in “talloze uiteenlopende commerciële, industriële en militaire toepassingen, waarvan vele strategisch en kritisch zijn”.

Kobalt wordt voornamelijk gebruikt in elektrodes voor oplaadbare batterijen en het metaal is onmisbaar bij de productie van batterijen voor elektrische voertuigen.

De Global Battery Alliance van het World Economic Forum voorspelt dat de vraag naar kobalt voor gebruik in batterijen tegen 2030 zal verviervoudigen als gevolg van een toename van het aantal elektrische voertuigen.

Congolese arbeiders staan naast zakken met een mengsel van kobalt en koper in de STL-verwerkingsfabriek tijdens een onderhoud op 1 december 2011. (Phil Moore/AFP via Getty Images)

Kobalt is ook essentieel geworden bij de productie van computers en mobiele telefoons.

De USGS zegt dat het ook wordt gebruikt in “superlegeringen” en “hogesnelheidsstaal”, de metalen die vaak worden gebruikt in auto-onderdelen, moderne wapensystemen en gasturbinemotoren.

Volgens sommige natuurkundigen zou kobalt in de toekomst gebruikt kunnen worden om “vuile kernbommen” te maken, omdat het mineraal uitstekend gammastralen kan uitzenden.

Een onderzoek dat in 2020 werd gepubliceerd door Andrew Gulley van de USGS Minerals Intelligence Research Section in Reston, Va., toonde aan dat de meeste ambachtelijke kobaltproductie ofwel in de DRC werd verwerkt door Chinese bedrijven of naar China werd geëxporteerd.

“Van 2000 tot 2020 is de vraag naar kobalt voor de productie van batterijen 26 keer groter geworden. Tweeëntachtig procent van deze groei vond plaats in China en de productie van kobaltraffinaderijen in China steeg met factor 78,” schreef Gulley in de samenvatting.

“De verminderde productie van industriële kobaltmijnen in de vroege tot midden jaren 2000 leidde ertoe dat veel Chinese bedrijven ertsen kochten van ambachtelijke kobaltmijnwerkers in de Democratische Republiek Congo (DRC), van wie velen kinderen bleken te zijn.

Tijdens een recent webinar van de Atlantic Council zei Shirley Hargis, een onderzoekster bij het Digital Forensic Research Lab van de Atlantic Council, dat het falen van de Verenigde Staten om vast te houden aan hun aandeel in de kobaltsector ertoe heeft geleid dat ze “tientallen jaren aan financiële en diplomatieke investeringen in de DRC” hebben verloren.

China bezit nu het merendeel van de grote industriële kobaltmijnen in de DRC.

“De vraag naar metalen en mineralen zoals kobalt explodeert en China en Rusland glimlachen. Ze hebben onbeperkte toegang tot mineralen en goedkope arbeidskrachten.

“Ze hebben politieke invloed op veel Afrikaanse regeringen. Er zijn enorme bestuursproblemen in Afrika. Ze gebruiken dit allemaal in hun voordeel,” zei mevrouw Hargis.

Moskou heeft duizenden huurlingen over het hele continent ingezet om de bodemschatten te bewaken, waaronder ook de illegale mijnbouw.

(Boven) Arbeiders graven in een goudmijn in Chudja, Democratische Republiek Congo, op 23 februari 2009. Congo is rijk aan bodemschatten zoals goud, diamanten, tin en kobalt. (Onder) Een mijnwerker houdt een kobaltsteen vast in de ambachtelijke mijn Shabara bij Kolwezi, Democratische Republiek Congo, op 12 oktober 2022. (Lionel Healing, Junior Kannah/AFP via Getty Images)

Toby Shapshak, een andere Zuid-Afrikaanse technologiedeskundige, zegt dat de kwestie rond de DRC wijst op “decennia van Amerikaanse verwaarlozing” wat betreft het belang van Afrika en zijn mineralen.

“De regering Biden heeft zich gerealiseerd wat een enorme strategische fout dit was en probeert dit recht te zetten door sterke toenaderingen tot Afrika te maken. Maar het kan te laat zijn omdat een groot deel van Afrika al toegewijd lijkt aan Peking en Moskou,” vertelde hij aan The Epoch Times.

“De VS speelt een wanhopig inhaalspelletje.”

De Amerikaanse strategie voor Afrika ten zuiden van de Sahara, die president Joe Biden in augustus 2022 bekendmaakte, erkende dat het continent over de mineralen beschikt die de moderne wereld van energie kan voorzien.

Nii Simmonds, senior medewerker bij het GeoTech Center in Washington, zei tijdens het webinar van de Atlantic Council: “De volgende industriële revolutie zal gebaseerd zijn op kritieke en zeldzame aardmetalen.

“Veel van deze mineralen, zoals coltan, zijn strategische materialen, omdat de meeste moderne technologieën defensiegerelateerd zijn.

“Huidige technologieën zoals satellieten, halfgeleiders, glasvezel, CT-scanapparatuur, accu’s voor elektrische voertuigen en smartphones zouden niet bestaan zonder deze mineralen.

“En zonder landen als de DRC, Zuid-Afrika, Zimbabwe, Ghana, Nigeria en Namibië zouden deze technologieën niet zo talrijk zijn als nu het geval is.”

Mevrouw Hargis zei dat halfgeleiders en flashgeheugenproducten essentieel zijn geworden voor moderne civiele en defensietechnologie, en alles aandrijven, van “smartphones tot zelfrijdende auto’s, en dat hun belang dagelijks toeneemt”.

Ze is ook een expert in nationale veiligheid en heeft meer dan 10 jaar de binnenlandse en buitenlandse politiek van China en Taiwan bestudeerd.

In het webinar gebruikte ze het voorbeeld van het nieuwe F-35-gevechtsvliegtuig van de Verenigde Staten, dat halfgeleiders en flashgeheugenchips bevat.

Een F-35-gevechtsvliegtuig stijgt op tijdens een trainingsmissie op Hill Air Force Base in Ogden, Utah, op 15 maart 2017. (George Frey/Getty Images)

“De straaljager heeft eigenlijk een enorme hoeveelheid strategische materialen nodig. Zodra kwantumcomputers online komen, zullen er ook aanzienlijke hoeveelheden goud en andere kritieke mineralen nodig zijn,” zegt mevrouw Hargis.

Halfgeleiders en kwantumcomputers kunnen alleen worden geproduceerd met kritieke en zeldzame aardmineralen, die in grote hoeveelheden in Afrika worden gevonden.

“We hebben het hier over mineralen zoals cerium, scandium en lanthaan. Niemand heeft er ooit van gehoord, maar ze zijn essentieel geworden in de moderne wereld,” zei Shapshak.

“Ze worden allemaal gebruikt in computers, smart tv’s, hoogwaardige oorlogswapens, elektrische voertuigen, milieuvriendelijke energiesystemen, communicatiesystemen; noem maar op”, zei hij.

“Neem deze mineralen weg en de meeste toeleveringsketens van consumentenelektronica storten in.”

China heeft momenteel een “bijna volledige controle monopolie” op deze kritieke materialen met 90 procent van de wereldmarkt voor kritieke mineralen, waarvan het veel importeert uit Afrika.

“China, en in mindere mate ook Rusland, haalt deze ruwe mineralen uit Afrika en verwerkt ze, wat betekent dat de wereld er in veel gevallen toegang toe moet hebben via China en Rusland,” aldus Shapshak.

Deze monopoliepositie zou in de toekomst gemakkelijk de wereldwijde toeleveringsketens van halfgeleiders en elektrische voertuigen kunnen verstoren.

Recent onderzoek van het Center for Strategic and International Studies in Washington richtte zich op de vooruitzichten voor de Verenigde Staten om zich meer in te zetten voor de Afrikaanse mineralensector.

“De toekomst van halfgeleiders, flashgeheugen en elektrische voertuigen vereist veilige en continue toegang tot deze mineralen. Het aanleggen van alternatieve bronnen die economisch levensvatbaar zijn, zoals die in Afrika, zal de wereldwijde toeleveringsketens diversifiëren en tegelijkertijd de afhankelijkheid van één land of regio verminderen,” zo luidt de conclusie van het verslag.

“Het continent bezit ongeveer 85 procent van alle mangaan ter wereld, 80 procent van alle platina en chroom ter wereld, 47 procent van alle kobalt, 21 procent van alle grafiet en 6 procent van alle koper.

Mevrouw Hargis zei dat om vitale grondstoffen veilig te stellen voor westerse toeleveringsketens en nationale veiligheidsinspanningen, de Verenigde Staten “samenwerkingsverbanden tussen de particuliere sector en Afrikaanse landen die democratische en rechtsstatelijke waarden delen, zouden moeten stimuleren en versterken”.

Een jonge demonstrant houdt een Russische vlag met het embleem van Rusland vast tijdens een mars ter ondersteuning van de aanwezigheid van Rusland en China in Bangui, Centraal-Afrikaanse Republiek, op 22 maart 2023. (Barbara Debout/AFP via Getty Images)

Maar als de Verenigde Staten alleen maar zaken willen doen met Afrikaanse landen die deze waarden delen, zegt Sizwe Mpofu-Walsh, een docent internationale betrekkingen aan de Wits Universiteit in Johannesburg, “sluiten ze ontzettend veel deuren”.

“De DRC is bijvoorbeeld zeker niet de ‘Democratische Republiek’ Congo. Zimbabwe, een land dat rijk is aan veel van de mineralen die de wereld nodig heeft, staat onder Amerikaanse sancties omdat het regime [van president Emmerson] Mnangagwa zich schuldig maakt aan zoveel corruptie en mensenrechtenschendingen.

“De lijst van Afrikaanse landen die rijk zijn aan mineralen en de Amerikaanse versie van democratie en rechtsstaat delen, is maar kort.”

Toch boeken de Verenigde Staten vooruitgang bij het veiligstellen van de toegang tot Afrikaanse reserves van zeldzame aardmetalen, met name door middel van het Lobito Corridor Project van Washington.

De 1600 kilometer lange spoorweg zal uiteindelijk Angola, de Democratische Republiek Congo en het noordwesten van Zambia overspannen.

“Het is duidelijk dat de Verenigde Staten hebben besloten om een spoorlijn aan te leggen naar de grootste haven van Angola aan de Atlantische Oceaan, omdat ze in een concurrentiestrijd verwikkeld zijn met China omwille van de zeldzame aardmineralen in Afrika,” zegt Candice Moore, een specialist in Amerikaans-Afrikaanse betrekkingen aan de Wits Universiteit in Johannesburg.

“Natuurlijk proberen de Verenigde Staten ook de harten en geesten in Afrika te winnen, en het project helpt ook op dat front, omdat het groei, handel en investeringen zal stimuleren in een strategisch zeer belangrijk deel van Afrika, om nog maar te zwijgen van het creëren van duizenden banen voor de lokale bevolking,” vertelde ze aan The Epoch Times.

Dhr. Simmonds zei dat Afrikaanse landen, in plaats van kritieke grondstoffen naar China te exporteren, ze deze wetten zouden kunnen gebruiken voor de ontwikkeling van hun eigen wetgeving, kader en ecosysteemnetwerken van leveranciers die nodig zijn om hun eigen mineralen en metalen te verwerken.

Hij zei dat de regering Biden een aantal belangrijke stappen heeft gezet om Afrikaanse landen weer bij het proces te betrekken, met als voorbeeld de financiële steun van de Amerikaanse overheid aan een fabriek voor de verwerking van kritieke mineralen in Tanzania.

Mevr. Hargis drong er bij Westerse beleidsmakers op aan om hun multinationals te ondersteunen bij het bevorderen van groei in Afrika door zich te richten op productie, chipontwerp, kwaliteitscontrole en onderzoek en ontwikkeling.

“Ze kunnen stimuleringsmaatregelen creëren voor Amerikaanse en andere westerse bedrijven om de toeleveringsketens van halfgeleiders, flashgeheugens of elektrische voertuigen uit te breiden naar Afrikaanse landen,” zei ze.

Mevr. Hargis zei dat er op dit gebied al vooruitgang is geboekt: Google heeft een R&D lab in Ghana; Microsoft heeft er twee in Kenia en Nigeria en IBM heeft er twee in Kenia en Zuid-Afrika.

Vicepresident Kamala Harris (L) en haar man Douglas Emhoff komen aan op de internationale luchthaven Kotoka in Accra, Ghana, op 26 maart 2023. De regering Biden heeft een aantal belangrijke stappen gezet om Afrikaanse landen weer bij het beleid te betrekken, aldus een expert. (Nipah Dennis/AFP via Getty Images)

Militaire en politieke modellen van China in Afrika

In een poging om nog sterker te worden in Afrika is het Chinese regime over het hele continent bezig met het oprichten van “politieke opleidingsscholen voor huidige en toekomstige Afrikaanse leiders”, waarbij CCP-functionarissen leren dat regeringspartijen superieur moeten zijn ten opzichte van regeringen en rechtbanken.

De eerste van deze scholen, de eerste die door de CCP op buitenlandse bodem werd gebouwd, werd in 2022 opgericht in Kibaha in het oosten van Tanzania.

De Mwalimu Julius Nyerere Leadership School is vernoemd naar de eerste postkoloniale president van Tanzania.

De politieke organisatie die Nyerere in 1977 oprichtte, de Partij van de Revolutie, of Chama Cha Mapinduzi (CCM), en haar voorganger, de Tanganyika African National Union, hebben Tanzania sinds de onafhankelijkheid van het land 62 jaar geleden zonder onderbreking geregeerd.

De presidentskandidaten van CCM winnen de verkiezingen altijd met een aardverschuiving en momenteel is 94 procent van de parlementsleden lid van CCM.

De Nyerere Leadership School werd gefinancierd met overheidsgeld van de Chinese staat. Maar op de website van het instituut, dat zichzelf een “moderne partijschool” noemt, staat dat het “gezamenlijk is opgericht” door de Voormalige Bevrijdingsbewegingen van Zuid-Afrika (FLMSA).

Deze omvatten het CCM; het Afrikaans Nationaal Congres (ANC) van Zuid-Afrika, het Bevrijdingsfront van Mozambique (FRELIMO), de Volksbeweging voor de Bevrijding van Angola (MPLA), de Zuidwest-Afrikaanse Volksorganisatie (SWAPO), die heerst in Namibië, en het Patriottisch Front van de Afrikaanse Nationale Unie van Zimbabwe (ZANU-PF).

Deze partijen regeren hun respectieve landen al tientallen jaren, hun heerschappij wordt vaak versterkt door middel van corruptie, frauduleuze verkiezingen en gewelddadige onderdrukking van de oppositie.

Mannen pauzeren voor een muur versierd met verkiezingsposters bij een stembureau tijdens de presidentsverkiezingen in Tanzania, in Dar es Salaam op 25 oktober 2015. (Daniel Hayduk/AFP via Getty Images)

“De Chinese regering heeft deze landen duidelijk uitgekozen als partners voor haar eerste zogenaamde leiderschool in Afrika omdat ze allemaal kenmerken vertonen van autocratische staten, met regeringspartijen die al lange tijd aan de macht zijn,” zegt Cobus van Staden, medeoprichter van het China Global South Project in Johannesburg.

“De regerende partijen in deze landen identificeren zich sterk met China. Net als de CCP houden deze heersende elites de veiligheidsdiensten strak onder controle. Ze centraliseren alle macht in de staat en hebben weinig tot geen behoefte aan onafhankelijk toezicht. Dit zijn allemaal landen die vroeger geregeerd werden door blanke koloniale of apartheidsregimes.

“Dus deze school, net zoals de 61 Confuciusinstituten van China in 46 Afrikaanse landen, is ontworpen om westerse idealen van democratie tegen te gaan en om de Chinese cultuur en taal in Afrika te promoten,” zei dhr. Van Staden.

“Wanneer China deze instituten opricht, zegt het indirect tegen de Afrikanen: ‘Waarom volgen jullie wat door het racistische Westen wordt gezien als de beste manier van politiek bestuur?

“Waarom zouden jullie alleen Engels en Frans spreken, de talen van de kolonisatoren, als jullie ook Chinees kunnen spreken, wat de taal van de toekomst is?'”

Nantulya zei dat de Confuciusinstituten “subtielere” pogingen van Peking zijn om invloed te krijgen in Afrika, maar dat de CCP ze “uiteindelijk” controleert.

“Confuciusinstituten worden opgericht door middel van partnerschappen tussen Chinese universiteiten, universiteiten in het gastland en de Hanban. De Hanban is een agentschap van het Chinese ministerie van Onderwijs en is verbonden aan de CCP. De officiële opdracht van de Hanban is het promoten van de Chinese taal en cultuur,” zei hij.

“Confuciusinstituten zijn gevestigd op Afrikaanse universiteiten, maar ze worden gefinancierd en gecontroleerd door de Hanban.”

Dhr. Van Staden zei dat de Confuciusinstituten en de Nyerere School laten zien dat China bereid is om “het lange spel te spelen om invloed op te bouwen” in Afrika.

“Ik weet zeker dat de school in Tanzania niet de laatste in zijn soort zal zijn in Afrika,” zei hij.

Een Chinese taaldocent spreekt met studenten in het Confuciusinstituut van de Universiteit van Lagos in het zuidoosten van Nigeria op 6 april 2016. (Pius Utomi Ekpei/AFP via Getty Images)

Professor Ibbo Mandaza, een bekende Zuid-Afrikaanse academicus en medewerker van het Foreign Policy Research Institute in Philadelphia, vertelde The Epoch Times dat de school “het overduidelijke bewijs” is dat Peking haar bestuursmodel exporteert.

“Het maakt deel uit van zijn inspanningen om de door het Westen geleide wereldorde uit te dagen, om een Nieuwe Wereldorde te vestigen, en een belangrijk onderdeel van deze Nieuwe Wereldorde zal in de toekomst een politiek blok in Afrika zijn dat ofwel een oogje dichtknijpt voor autoritarisme of zelf autoritair is,” zei hij.

In een interview met The Epoch Times zei de directrice van de Nyerere School, Marcellina Chijoriga, die ook een vooraanstaand CCM-lid is, dat de instelling “de bevordering van de economische en sociale ontwikkeling van Afrika en het beëindigen van de armoede centraal stelt”.

Ze benadrukte: “De beste manier om dit te doen is door betere leiders op te leiden.”

Collin Ngujapeua, een functionaris van de regerende SWAPO-partij in Namibië, nam in 2023 deel aan een “trainingscursus” aan de Nyerere School.

Hij vertelde aan The Epoch Times: “Deze Chinese leraren kwamen binnen en zeiden dat ze experts waren op het gebied van politieke theorie van de Centrale Partijschool van de CCP in Peking. Gedurende een paar dagen vertelden ze ons over hoe ze regeren en waarom China als staat zo succesvol is.

“Eigenlijk was hun boodschap dat echte ontwikkeling in een land alleen kan plaatsvinden als de regerende partij absolute controle over alles heeft, en dat alleen extreme discipline binnen de partij kan voorkomen dat buitenstaanders ervoor zorgen dat dingen uit elkaar vallen.”

Dhr. Ngujapeua zei dat de “Chinese theoretici” uitlegden dat “bestuur alleen kan slagen als regeringspartijen en regeringen één zijn en met één stem spreken”.

De Chinese minister van Buitenlandse Zaken Yang Jiechi en de vice-president van Burundi, Yves Sahinguru (R), leggen de eerste steen op de bouwplaats van een school tijdens het bezoek van de heer Yang aan Bujumbura, Burundi. (Esdras Ndikumana/AFP via Getty Images)

Dhr. Van Staden zei dat het basisprincipe van de CCP “absolute partijcontrole over de regering” was.

“China wil absoluut geen meerpartijendemocratie in Afrika. De Chinezen willen de stabiliteit die het zakendoen met één partij met zich meebrengt, voor altijd behouden. Ze houden niet van iets dat de zaken verstoort.

“De CCP wil autocratie in Afrika. Ze wil de eenpartijstaat in Afrika omdat het dan veel gemakkelijker is om haar doelen in Afrika te bereiken,” zei hij.

Dhr. Mandaza zei: “Is er een betere manier voor de Chinezen om toegang te krijgen tot de enorme minerale rijkdommen van Afrika dan regimes te hebben die volledig op dezelfde golflengte zitten als de CCP? Die nauw verbonden zijn met de CCP?”

De school in Kibaha is volgens mevrouw Chijoriga alleen toegankelijk voor “opkomende, meestal jonge” leden van Afrikaanse regeringspartijen.

“Het feit dat politici van de oppositie niet worden toegelaten zegt alles over wat er hier gebeurt: Het opleiden van toekomstige politieke leiders tot bondgenoten van Peking en vijanden van het Westen”, aldus Mandaza.

Mevrouw Chijoriga ontkent dat de instelling “de dictators van morgen onderwijst” en een “spreekbuis voor de Chinese propaganda” was.

Ze zei: “Het valt niet te ontkennen dat China’s ontwikkelingsmodel de afgelopen 20 jaar en meer succesvol is geweest. Afrika is niet de enige die van China leert, de hele wereld leert ervan.

“Het economische succes van China is te danken aan het sterke leiderschap van de CCP. Wij moeten die kaart volgen.”

Op de vraag waarom haar school alleen leden van de heersende elites inschreef en leden van oppositiepartijen uitsloot, beweerde mevrouw Chijoriga dat Afrikaanse oppositiepartijen “tegen” China zijn en “voor het Westen”.

“Waarom moeten we deze verstoorders toelaten op onze school?” vroeg ze. “Ze zullen alleen maar problemen veroorzaken.”

Chinese soldaten van het Volksbevrijdingsleger (PLA), die worden ingezet voor vredesmissies van de Verenigde Naties in Afrika, staan op een rij op hun basis in de Chinese provincie Henan op 15 september 2007. (Peter Parks/AFP via Getty Images)

Dhr. Nantulya zei dat het doel van de samenwerking van het Chinese regime met de voormalige bevrijdingsbewegingen van Afrika “nooit een geheim is geweest”.

“Samen met de CCP vormen deze regeringspartijen een verenigd front. Dit ‘verenigde front’ is een strategie van de CCP die over de hele wereld steun verzamelt om de belangen van de CCP en China te bevorderen en om vermeende vijanden te isoleren,” zei hij.

“Dus wat China langzaam maar zeker doet op het continent met zijn onderwijsfaciliteiten, is een groep Afrikanen creëren die het eens is met de manier waarop de CCP dingen doet als het aankomt op politiek bestuur. Dit opent op zijn beurt een lucratief front voor China in het Afrika van de toekomst.”

Mandaza zei dat in de race om toegang te krijgen tot de grondstoffen van Afrika, waaronder mineralen die essentieel zijn voor de functionaliteit van moderne elektronische apparaten, elektrische voertuigen en wapensystemen, China “al het mogelijke” doet om de harten en geesten van jonge Afrikanen te winnen.

“Het idee op lange termijn is dat goed opgeleide Afrikanen naar China zullen staren in plaats van naar Europa en Amerika voor leiderschap, blauwdrukken voor sociale, economische en politieke ontwikkeling en intellectuele motivatie,” zei hij.

Mandaza voegde eraan toe dat deze benadering op zichzelf een koloniaal model is.

“Kolonialisme ging nooit alleen over buitenlanders die simpelweg land stalen om goud, diamanten, steenkool of wat dan ook te bemachtigen. Het ging ook over de systematische en systemische indoctrinatie van de inheemse bevolking, en vooral om hun leiders, zodat de kolonisatoren culturele overheersing en uitbuiting konden bereiken.”

Vandaag de dag wappert de CCP-vlag in de wind naast die van Afrika’s voormalige bevrijdingsbewegingen bij de ingang van de school in Kibaha.

“Die vlag is er voor verschillende doeleinden,” zegt Mandaza. “Een van die doelen is symbolisch, om de samenwerking van China met Afrika te symboliseren. Maar Afrikanen moeten niet vergeten dat hun vroegere kolonisatoren er ook van hielden om overal op het continent buitenlandse vlaggen te planten en mooie gebouwen neer te zetten.”

Chinese bedrijven investeren veel in Afrika, zoals mijnbouwbedrijf La Sino-Congolaise Des Mines Societe Anonyme. (Mercedes-Benz/Reuters)

Uitdijende militaire voetafdruk van China

De expansie van China in Afrika wordt de laatste jaren ook gekenmerkt door meer militaire samenwerking met de landen op het continent.

Het leger van de CCP leidt duizenden Afrikaanse soldaten en officieren op en wil een tweede basis in Afrika bouwen.

Analisten en mensenrechtenactivisten zijn bezorgd dat China militaire officieren opleidt om binnenlandse dissidenten te onderdrukken en zelfs om staatsgrepen te plegen tegen regeringen die “te dicht bij het Westen staan”.

Anderen hebben echter geen probleem met de toegenomen militaire betrokkenheid van China in Afrika.

“Waarom is het een probleem als China Afrikaanse veiligheidstroepen traint, maar geen probleem als Amerika of het Verenigd Koninkrijk hetzelfde doen?” vroeg Lindiwe Makhulu, onafhankelijk politiek analist uit Johannesburg.

“De Verenigde Staten hebben 20 basissen in Afrika; voor zover ik weet heeft China er maar één”, vertelde ze aan The Epoch Times.

Washington heeft inderdaad al tientallen jaren een veiligheidsmacht in Afrika en breidde zijn militaire stempel aanzienlijk uit nadat president George W. Bush na de terreuraanslagen van 11 september 2001 een “War on Terror” afkondigde.

Generaal Michael Langley, hoofd van het Afrika-commando van de VS (AFRICOM) vertelde het Congres in maart 2023 dat er slechts twee “blijvende” Amerikaanse “vooruitgeschoven operatiesites” in Afrika waren: Camp Lemonnier in Djibouti en een “logistieke hub” op Ascension Island in het zuiden van de Atlantische Oceaan.

“Het commando opereert ook vanuit 12 andere locaties in Afrika,” zei hij in zijn voorbereide getuigenis. “Deze locaties hebben een minimale permanente Amerikaanse aanwezigheid en beschikken over goedkope faciliteiten en beperkte voorraden waarmee deze toegewijde Amerikanen kritieke missies kunnen uitvoeren en snel kunnen reageren op noodsituaties.”

Maar een van de beste defensie- en militaire analisten van Afrika, Helmoed Heitman, die ook een voormalig hooggeplaatst lid van het Zuid-Afrikaanse leger is, vertelde The Epoch Times dat de Verenigde Staten naast Camp Lemonnier en Ascension Island, 18 ” basissen of buitenposten” hebben op het continent.

De Chinese minister van Buitenlandse Zaken Wany Yi bracht onlangs een bezoek aan Egypte, Tunesië, Togo en Ivoorkust – allemaal Afrikaanse kustlanden, wat de speculatie aanwakkerde dat China geïnteresseerd was in de bouw van een tweede militaire basis op het continent.

Het hoge Chinese bezoek vond plaats rond dezelfde tijd dat de Fransen troepen terugtrokken uit West-Afrika en de Sahel-regio, en een overeenkomstige stijging van het aantal terreurgerelateerde doden.

De laatste Franse soldaten stappen aan boord van een Frans militair vliegtuig tijdens een terugtrekking uit Niger, in Niamey op 22 dec. 2023. (Boureima Hama/AFP via Getty Images)

Dhr. Heitman zei dat de voortdurende militaire aanwezigheid van het Verenigd Koninkrijk in Kenia ook geenszins zeker was.

“Je kunt er zeker van zijn dat China deze ontwikkelingen nauwlettend in de gaten houdt, om te zien of de Amerikanen en Britten de Fransen zullen volgen en de Afrikaanse arena zullen verlaten, en dat zou voor China het ideale moment zijn om voort te bouwen op zijn bestaande systemen en zijn bestaande basis,” zei hij.

China opende zijn eerste, en tot nu toe enige, militaire basis in Afrika in Djibouti in 2017 en raakte betrokken bij missies tegen piraterij en het veiligstellen van een veilige doorgang voor Chinese schepen die handel drijven met Afrika.

Andere landen, waaronder de Verenigde Staten, hebben om deze redenen ook militaire basissen in Djibouti. Washington gebruikt zijn installatie in Djibouti ook om aanvallen uit te voeren op de terreurorganisatie Al-Shabaab in buurland Somalië.

Mevr. Makhulu suggereerde dat de potentiële militaire expansie van China in Afrika beïnvloed zou kunnen worden door gebeurtenissen uit het verleden, zoals de uitbraak van een conflict in het olierijke Libië in 2011, waardoor ongeveer 35.000 Chinese arbeiders gestrand zijn.

“Met duizenden Chinezen die nu in Afrika actief zijn, werkend aan megaprojecten en in mijnen op behoorlijk gevaarlijke plaatsen, is het mogelijk dat de Chinese regering dat zal gebruiken om de bouw van nog een grote militaire basis in Afrika te rechtvaardigen.

“Je kunt er zeker van zijn dat de volgende crisis die Chinese arbeiders in gevaar brengt om de hoek ligt, en Peking wil niet nog een PR-ramp zoals in Libië,” zei ze.

Maar Alex Vines, directeur van het Afrika-project bij de Britse denktank Chatham House, denkt niet dat Peking “al helemaal klaar” is om nog een grote militaire basis in Afrika op te zetten.

Chinese en Ivoriaanse technici werken op de bouwplaats van een nieuwe containerterminal in de haven van Abidjan, Ivoorkust, op 27 maart 2019. (Issouf Sanogo/AFP via Getty Images)

“Het is waarschijnlijker dat China zal proberen om de bestaande civiele haveninfrastructuur uit te breiden en faciliteiten voor dubbel gebruik te bouwen in Afrikaanse havens waarin het heeft geïnvesteerd. China zou havens upgraden zodat de Chinese marine ze naast de Chinese commerciële schepen kan gebruiken,” zei hij.

In 2022 zei Cui Jian Chun, ambassadeur van Peking in Nigeria, dat China sinds 2000, 100 havens heeft gebouwd in Afrika.

Dhr. Heitman zei ook dat het waarschijnlijk is dat China, in plaats van “nu al” te investeren in een militaire basis, zijn “professionele militaire opleiding” van Afrikaanse veiligheidstroepen zal uitbreiden.

“De Chinese Communistische Partij wil harten en geesten veroveren in Afrika, en als het de harten en geesten van tienduizenden Afrikaanse politie- en legerofficieren wint … wel, dan is dat een grote overwinning,” zei hij.

Dhr. Nantulya zei dat China zijn training van Afrikaanse politie en soldaten ziet als “een kans om het bestuursmodel van China te promoten en tegelijkertijd de banden met de heersende politieke partijen in Afrika aan te halen”.

Hij vertelde aan The Epoch Times: “China heeft deze term die ‘militair politiek werk’ heet. Deze term laat zien dat de CCP er geen probleem mee heeft om te verkondigen dat het de PLA gebruikt om aan de macht te blijven.

“Militair politiek werk beschrijft alle activiteiten van de PLA die de civiele omgeving vormgeven om de politieke, ideologische en militaire doelstellingen van de CCP te bereiken, en Peking exporteert dit model actief naar Afrika door middel van haar ‘politieke militaire opleiding’ aan Afrikaanse veiligheidstroepen.”

Tot de Afrikaanse alumni van het Nanjing Army Command College behoren 10 defensiechefs, 8 ministers van Defensie en verschillende voormalige presidenten, waaronder Laurent Kabila van de DRC, Joao Bernardo Vieira van Guinee-Bissau en Jakaya Kikwete van Tanzania.

Geen van hen stond bekend om hun gehechtheid aan democratische principes, maar dhr. Heitman zei dat ze “verbleken in vergelijking” met twee huidige presidenten die aan dezelfde instelling zijn opgeleid, namelijk Isaias Afwerki van Eritrea en Emmerson Mnangagwa van Zimbabwe.

Beiden zouden op grote schaal mensenrechtenschendingen hebben begaan, waaronder het martelen en vermoorden van politieke tegenstanders.

(Links) De Eritrese president Isaias Afwerki volgde een training over de Chinese ideologie. (Rechts) Ook de Zimbabwaanse president Emmerson Mnangagwa volgde de training. (Luis Tato/AFP via Getty Images)

Dhr. Nantulya zei dat 94 Mozambikaanse hoge officieren in Nanjing hebben gestudeerd, waaronder de langstzittende chef van defensie van Maputo, generaal Lagos Lidimo, net als hun collega’s in Angola, Kameroen, Ghana, Namibië, Nigeria, Zuid-Soedan, Soedan, Tanzania en Oeganda.

In 2024 zullen duizenden Afrikaanse militaire officieren instructie krijgen op faciliteiten van de Centrale Militaire Commissie van de CCP.

Het grote verschil tussen de militaire training die westerse strijdkrachten aan Afrikanen geven en de training die China geeft, was volgens Heitman “simpel”.

“De Verenigde Staten, bijvoorbeeld, trainen Afrikaanse soldaten om het op te nemen tegen vijanden van buitenaf. China traint Afrikaanse soldaten om, in feite, hun eigen volk te onderdrukken en tegen te werken.”

Dhr. Nantulya ging nog een stap verder: “De PLA houdt vast aan het principe van absolute partijcontrole over het leger, oftewel ‘de partij beveelt het kanon’.

“De CCP geeft zelf toe dat dit de manier is waarop ze de macht heeft behouden sinds 1949. De PLA is geen nationaal leger zoals beschreven in de meeste Afrikaanse grondwetten en wetten die de strijdkrachten regelen. Het is een ‘politiek leger’ en de ruggengraat van de CCP.

“Geüniformeerde leden zijn loyaal aan de partij en hoeders van haar waarden, geschiedenis en geest, niet aan de grondwet, noch aan de regering of de staat. De CCP staat boven alle drie.”

Volgens zijn onderzoek nemen 50 van de 54 Afrikaanse landen regelmatig deel aan Chinese “politieke militaire vorming”.

Een hoge officier van de Zuid-Afrikaanse Nationale Defensiemacht vertelde The Epoch Times: “We zouden onze officieren graag naar West Point sturen, omdat de training daar veel beter is. Maar het simpele feit is dat China meer trainingsmogelijkheden biedt dan wie dan ook.”

In de jaren ’90, tijdens een golf van democratie, hebben Afrikaanse landen – zelfs landen die geregeerd werden door voormalige bevrijdingsbewegingen waar het de norm was dat politieke partijen legers controleerden – nieuwe modellen aangenomen die militairen verwijderden uit de partijpolitiek en hun trouw overdroegen aan de grondwet.

De afgelopen tien jaar is de democratie in Afrika echter afgenomen en het “partijlegermodel” van China wordt steeds aantrekkelijker voor partijen die “gericht zijn op het overleven van het regime”.

Anti-coup demonstranten zoeken dekking terwijl de oproerpolitie hen met waterkanonnen uiteen probeert te drijven tijdens een demonstratie tegen het militaire bewind, in Khartoem, Soedan, op 30 juni 2022. (-/AFP via Getty Images)

De fouten van China in Afrika

Dhr. Simmonds zei dat het Westen zou moeten “profiteren” van “de misstappen” van China in Afrika.

Hij wees erop dat China zijn multinationals niet aanmoedigt om te investeren waar toegevoegde waarde mogelijk is of om onderzoeks- of productiecentra te openen in Afrika.

“In plaats daarvan richt Peking zich vooral op de winning van mineralen. Westerse landen kunnen de overhand krijgen op de concurrentie van China door in te spelen op deze tekortkomingen in Chinese investeringen en een aantrekkelijker partnerschapsmodel aan te bieden,” benadrukte hij.

Er is ook een stijgend anti-China sentiment in Afrika na beschuldigingen in de loop der jaren dat Pekings bedrijven arbeiders misbruiken en zelfs samenspannen met criminelen.

Veiligheids- en inlichtingenanalisten hebben The Epoch Times verteld dat Chinese mijnbouwbedrijven samenwerken met georganiseerde misdaadgroepen, terroristen en corrupte overheidsfunctionarissen om illegale mijnen in Afrika te exploiteren en op effectieve wijze waardevolle mineralen en metalen te stelen.

Verschillende buitenlandse en Afrikaanse diplomaten met wie The Epoch Times sprak, meldden dat de spanningen tussen Peking en sommige Afrikaanse regeringen opliepen vanwege de zich ontwikkelende situatie en de aanwezigheid van Chinese criminelen in hun landen.

“Er zijn sterke aanwijzingen dat Chinese mijnbouwbedrijven islamitische militanten hebben gefinancierd om legale mijnbouwactiviteiten in verschillende Afrikaanse landen te verstoren,” zei Jasmine Opperman, een veiligheidsadviseur aan de Universiteit van Pretoria.

“Wanneer de legale mijnbouwbedrijven vertrekken vanwege gewelddadige aanvallen door terroristen, trekken de Chinese mijnbouwbedrijven, soms gesteund door maffia-achtige groepen, er blijkbaar in en nemen de mijnen over”, aldus de voormalige Zuid-Afrikaanse inlichtingenagent die internationale investeerders adviseert over extremisme en politiek geweld op het continent.

David Ndii, een van de meest gerespecteerde economen van Afrika en oprichter van het Institute of Economic Affairs in Kenia, vertelde aan The Epoch Times dat Afrikaanse regeringen en privébedrijven miljarden dollars verdienen aan Chinese investeringen, maar dat dit “ten koste gaat van het continent en zijn bevolking”.

“Het lijkt wel alsof sommige Chinezen het als hun recht beschouwen om de hulpbronnen van het continent uit te buiten, onder andere door middel van illegale mijnbouw,” zei hij.

(Boven) Politieagenten botsen met demonstranten tijdens een demonstratie tegen de aanwezigheid van het Chinese mijnbouwbedrijf Jiuxing, in Soamahamanina, Madagaskar, op 29 september 2016. (Onder) Een man rijdt langs graffiti met de tekst “Chinezen wegwezen” op een muur in Soamahamanina op 29 september 2016. (Rijasolo/AFP via Getty Images)

Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) zegt dat China in 2022 voor meer dan 282 miljard dollar aan handel dreef met Afrika, waarmee het verreweg de grootste handelspartner van het continent is.

Mijnbouwdeskundigen zeggen dat de Chinese metaalindustrie zijn enorme omvang alleen kan handhaven met behulp van geïmporteerde mineralen. Maar de voorraden zijn beperkt, dus wendt China zich tot criminele groeperingen die illegaal gedolven “extra” metalen leveren om de metaalsector in Peking te versterken.

Nu, na jaren van passiviteit, komen regeringen van landen die nauw verbonden zijn met Peking in opstand tegen vermeend Chinees misbruik.

Nigeria, een land dat volgens internationale analisten steeds meer toenadering zoekt tot het Westen sinds Bola Tinubu in mei 2023 tot president werd verkozen, is bijzonder proactief geweest tegen Chinese mijnbouwbedrijven.

Ongeveer een maand nadat Tinubu aan de macht kwam, arresteerde de Nigeriaanse Economic and Financial Crimes Commission (EFCC) 13 Chinese arbeiders.

De EFCC beweerde dat de mijnwerkers van W. Mining Global Service “betrokken waren bij illegale mijnbouwactiviteiten” in de staat Kwara, in het westen van het land.

“Het bedrijf gebruikte illegaal gewonnen graniet om marmer te produceren voor de lokale verkoop in Nigeria. Sommige verdachten hadden geen werkvergunning; de Chinezen komen Nigeria binnen met toeristenvisa en dan gaan ze werken,” zei EFCC-voorzitter Olanipekun Olukoyede.

Hij vertelde The Epoch Times dat de EFCC vorig jaar in acht maanden tijd meer dan 80 Chinese “mijnbouwexploitanten zonder vergunning” had gearresteerd.

“Ze namen ook bijna 30 vrachtwagenladingen met verschillende soorten mineralen in beslag,” zei de heer Olukoyede.

In september 2022 arresteerden onderzoekers van de EFCC een Chinese staatsburger, Dang Deng, de directeur van het lithiummijnbouwbedrijf Sinuo Xinyang Nigeria.

Hij werd aangeklaagd en veroordeeld voor illegaal bezit van 25 ton ruwe mineralen en zit momenteel een gevangenisstraf van vijf jaar uit.

“Mijn contacten in Nigeria vertellen me dat Chinese mijnbouwbedrijven veiligheidsovereenkomsten hebben gesloten met terroristische groeperingen. De opstandelingen beschermen de illegale mijnen tegen zogenaamde buitenstaanders en beschermen de Chinezen tegen infiltratie en aanvallen,” zei mevrouw Opperman.

De Nigeriaanse president Bola Tinubu is sinds zijn verkiezing in mei 2023 proactief tegen Chinese mijnbouwbedrijven. (Ludovic Marin/AFP via Getty Images)

De Chinese ambassade in Nigeria ontkende dat haar onderdanen samenwerkten met terroristen en zei dat ze Chinese zakenmensen altijd heeft aangespoord om binnen de wet te opereren.

China wil vooral grote voorraden lithium verwerven, een metaal dat wordt gebruikt bij de productie van een groot aantal duurzame energieproducten, waaronder batterijen.

Afrika heeft enkele van de grootste lithiummijnen ter wereld, onder andere in Congo, Mali, Zuid-Afrika en Zimbabwe.

Global Witness, een internationale non-profit organisatie die verbanden blootlegt tussen natuurlijke hulpbronnen, conflicten en corruptie, heeft meerdere jaren onderzoek gedaan naar misbruik in de lithiummijnbouwsector op het continent en heeft haar bevindingen in november 2023 gepubliceerd.

Het verslag stelde vast dat de “stormloop” op het Afrikaanse lithium, in plaats van een “rechtvaardige energietransitie” te bewerkstelligen, corruptie en een reeks andere problemen op het gebied van milieu, maatschappij en bestuur dreigt aan te wakkeren.

“Generaties lang zijn Afrikaanse landen uitgebuit voor hun mineralen en nu de vraag naar ‘overgangsmineralen voor energie’ toeneemt, bestaat het gevaar dat de geschiedenis zich herhaalt”, aldus het verslag van Global Witness.

De Zimbabwaanse minister van Mijnbouw, Zhemu Soda, onthulde eind vorig jaar dat het land in de eerste negen maanden van 2023, 209 miljoen dollar verdiende aan de export van lithium, bijna drie keer zoveel als in 2022, voornamelijk door een toename van Chinese mijnbouw- en verwerkingsprojecten.

De heer Soda zei dat Chinese bedrijven, waaronder Zhejiang Huayou Cobalt, Sinomine Resource Group, Chengxin Lithium Group, Yahua Group en Canmax Technologies sinds 2021 meer dan 1 miljard dollar hebben uitgegeven aan de aankoop en ontwikkeling van lithiumprojecten in Zimbabwe.

Hij vertelde de media in Harare dat de meeste van deze bedrijven verwerkingsfabrieken hebben opgezet en lithiumconcentraten naar China verschepen voor “geraffineerde verwerking”.

Het onderzoek van Global Witness in Zimbabwe richtte zich op de Sandawana-mijn, die eigendom is van bedrijven die banden hebben met de regerende ZANU-PF partij, een nauwe bondgenoot van de Chinese Communistische Partij.

ZANU-PF regeert Zimbabwe sinds de onafhankelijkheid van Groot-Brittannië in 1980. Sindsdien wordt de partij beschuldigd van het afslachten en opsluiten van tegenstanders en heeft ze het land economisch geruïneerd.

Volgens critici heeft het zijn greep op de macht verstevigd met frauduleuze verkiezingen.

Arbeiders inspecteren een open ontginning in de Arcadia Lithiummijn in Goromonzi, Zimbabwe, op 11 januari 2022. Het Chinese bedrijf Zhejiang Huayou Cobalt kocht de hardrots lithiummijn in april 2022 voor meer dan 400 miljoen dollar. (Tafadzwa Ufumeli/Getty Images)

De ontginning van delfstoffen heeft van ZANU-PF een van de rijkste politieke elites in Afrika gemaakt, terwijl de meerderheid van de Zimbabwanen in armoede leeft en massaal honger lijdt.

“Ondanks een officieel verbod op de export van onbewerkt lithium, lijkt de politiek gelieerde Sandawana-mijn een uitzondering te hebben gekregen, waardoor in 2023 duizenden tonnen erts vanuit het land werden verscheept,” aldus het verslag van Global Witness.

Het voegde eraan toe dat bijna al het lithium uiteindelijk naar China werd verscheept.

In Namibië beschuldigden parlementariërs het Chinese bedrijf Xinfeng Investments vorig jaar mei ervan arbeiders onder “apartheidsomstandigheden” te huisvesten in de Uis-lithiummijn van het bedrijf, ongeveer 200 mijl ten noorden van de hoofdstad Windhoek.

De beschuldigingen leidden tot een onderzoek door de Namibische autoriteiten. Een rechtbank oordeelde uiteindelijk dat Xinfeng de mijn had verworven door middel van omkoping en fraude.

De rechter in Windhoek concludeerde dat Xinfeng lithium had gewonnen door gebruik te maken van vergunningen die bedoeld waren voor lokale kleinschalige mijnbouwers.

Global Witness zei: “Dit lijkt Xinfeng in staat te hebben gesteld om te beginnen met de ontginning van een belangrijke lithiumvoorraad voor slechts 140 US dollar, terwijl de noodzaak voor een milieueffectrapportage werd omzeild.”

De Namibische minister van Mijnbouw, Tom Alweendo, zei tegen The Epoch Times: “We zijn dankbaar voor onze vriendschap met China en voor het vertrouwen dat het toont door te investeren in Namibië. Maar dat betekent niet dat we moeten wegkijken van schendingen door malafide Chinese bedrijven op ons grondgebied.”

Hij voegde eraan toe dat Xinfeng duizenden tonnen ruw lithiumerts naar China had geëxporteerd, terwijl het herhaalde beloften om verwerkingsfaciliteiten in Namibië te bouwen niet nakwam.

De regering van het land heeft sindsdien de export van ruw lithium verboden.

“We hebben besloten om de binnenlandse verwerking te verhogen en te profiteren van de wereldwijde vraag naar metalen die worden gebruikt in schone energie”, aldus Alweendo.

In de DRC verbood de overheid vorig jaar zes Chinese bedrijven om actief te zijn in de regio Zuid-Kivu wegens het illegaal delven van goud en andere mineralen.

Een technicus reinigt onzuiverheden van gesmolten goudstaven in het laboratorium van Primera Gold in Bukavu, Democratische Republiek Congo, op 12 mei 2023. (Alexis Huguet/AFP via Getty Images)

Global Witness bracht Chinese bedrijven in verband met verschillende gevallen van corruptie bij de lithiumwinning in Congo.

In het bijzonder de lithiumafzetting van Manono werd genoemd als een “geval van corruptie dat veel opzien baart”.

Een deel van het verslag van de groep luidt als volgt “Het project lijkt maar liefst 28 miljoen dollar te hebben opgeleverd voor lege vennootschappen van tussenpersonen die betrokken waren bij eerdere corruptieschandalen waarbij ex-president Joseph Kabila betrokken was.

“Bovendien zou een hoge ambtenaar in de partij van de huidige president Felix Tshisekedi naar verluidt $1,6 miljoen aan ‘commissie’ hebben ontvangen van [het Chinese] Zijin Mining toen het aandelen in het project verwierf.”

“Anti-corruptie agenten in Congo hebben me verteld dat het overheidsbedrijf dat de Manono- overeenkomst heeft getekend de rechten om lithium te winnen aan de Chinezen heeft verkocht tegen een verdacht lage prijs,” zei mevrouw Opperman.

Ze zei dat acties tegen Chinese bedrijven die delfstoffen winnen in heel Afrika in een “ongekend” tempo plaatsvinden.

Maar Marcus De Freitas, senior medewerker van het Policy Center for the New South, vertelde The Epoch Times dat misbruik door Chinese mijnbouwbedrijven Afrikaanse regeringen er waarschijnlijk niet van zal weerhouden om nog nauwere banden te smeden met Peking.

“De resultaten van Chinese investeringen in Afrika zijn veel positiever dan negatief,” zei dhr. De Freitas, die ook gasthoogleraar internationaal recht en internationale betrekkingen is aan de China Foreign Affairs University in Peking.

“Alle wegen, bruggen, economische en handelssamenwerkingszones, spoorwegen gefinancierd door de Chinese overheid … dat soort dingen wordt niet zomaar weggevaagd door de negatieve acties van een paar Chinese mijnbouwconglomeraten.”

Gepubliceerd door The Epoch Times (9 april 2024): Why Taking Over Africa Is a Key Part of Beijing’s Silent War Against America

Tirannieke heerser beveelt executie van een vrijheidslievende rebel – dan klinkt er een stem uit de menigte

Onze serie “Verhalen der Wijsheid” is bedoeld om belangrijke moralen te benadrukken en te inspireren tot het koesteren van eeuwenoude deugden die onze ziel kunnen verheffen en ons kunnen helpen terug te keren naar traditie. We hopen dat je dit met plezier zult lezen.

Wat is echte vriendschap? Hoe ver kunnen betekenisvolle vriendschappen gaan? Is de cultuur van ware broederlijke banden echt verloren gegaan? Wat kunnen we doen om relaties te creëren die er echt toe doen en gebaseerd zijn op onbaatzuchtigheid en altruïsme? De volgende Griekse legende herinnert ons aan enkele van deze bijna verloren gegane deugden die essentieel zijn voor alle relaties, inclusief vriendschap.

Meer dan tweeduizend jaar geleden vertelde de Romeinse redenaar Marcus Tullius Cicero het verhaal van twee vrienden die een band hadden die zo sterk was als welke broederschap dan ook.

Damon en Pythias woonden op Sicilië, een eiland voor de kust van Italië. Hun stadstaat Syracuse maakte slechte tijden door want het werd geregeerd door een tiran met de naam Dionysius. Zoals Damon en Pythias rechtvaardig en trouw waren aan elkaar, waren ze ook rechtvaardig en trouw aan de verdediging van de vrijheid.

Verenigd in hun zaak, gingen ze er allebei op uit om de harten van de mensen te bewegen in de richting van wat juist was in verschillende delen van hun geliefde stad.

“Geen enkele koning zou absolute macht over het volk moeten hebben,” predikte Pythias in de straten van de stad. “Het volk zou meer te zeggen moeten hebben over wie er over ons regeert en hoe we geregeerd worden!”

(Illustratie – Massimo Todaro/Shutterstock)

Het volk mompelde instemmend en het gefluister drong door tot de tirannieke koning Dionysius. “Vind degene die verantwoordelijk is voor deze verstoring,” schreeuwde Dionysius tegen de kapitein van zijn wacht.

Het duurde niet lang voordat de kapitein erachter kwam wie verantwoordelijk was, want hij vond Pythias die nog steeds dezelfde gedachten aan het verkondigen was in de straten.

“Ben jij degene die verantwoordelijk is voor het verspreiden van deze leugens tegen de koning?” vroeg de kapitein met zijn harde ogen op Pythias gericht.

“Ik spreek alleen de waarheid tegen de tirannie,” zei Pythias.

“We zullen zien hoe jouw waarheid het zal doen tegen de koning!” riep de kapitein en hij beval zijn mannen om de rebel te grijpen.

(Illustratie – Maciej Es/Shutterstock)

Ze pakten hem ruw aan en brachten hem voor de koning, en Damon, die zich bewust was geworden van de gevaarlijke situatie van zijn vriend, volgde stiekem.

De koning, die trilde van woede toen Pythias bij hem werd gebracht, zei rustig: “Je brutaliteit heeft je je leven gekost, tenzij je het volk gaat vertellen dat je terugneemt wat je hebt gezegd.”

“Ik kan geen leugen vertellen,” zei Pythias. “U belast het volk enorm en wij hebben niets te zeggen over hoe u onze eens zo grootse stadstaat regeert.”

Dionysius kon zijn woede op dit punt niet bedwingen. “Dan is je leven voorbij!” schreeuwde hij, terwijl hij opstond en op de arme Pythias neerkeek.

(Illustratie – Massimo Todaro/Shutterstock)

“Ik zal met plezier mijn leven geven voor een rechtvaardige zaak,” zei Pythias. “Maar laat me alstublieft gaan en afscheid nemen van mijn familie.”

De tirannieke koning begreep niets van eer en geloofde geen seconde dat Pythias ooit zou terugkeren als hij hem naar zijn familie liet gaan. “Denk je dat ik zo’n dwaas ben dat ik je zou toestaan terug te keren naar je familie?” spuwde de koning uit. “Je zou ontsnappen en nooit meer terugkeren!”

Op dat moment kwam er een stem achter de kapitein en zijn bewakers vandaan. “Ik zal de plaats van Pythias innemen terwijl hij afscheid neemt van zijn geliefden,” zei Damon terwijl hij naar zijn vriend toe liep.

(Publiek Domein)

“Dit is een interessant voorstel,” dacht de koning bij zichzelf. “Dit zal de mensen zeker een reden geven om te geloven dat ik eerlijk ben als ik dit toesta, hoewel deze man een dwaas is. Deze Pythias zal nooit meer gezien of gehoord worden.”

“Goed,” zei hij hardop. “Je mag de plaats van je vriend Pythias innemen, maar als hij over drie dagen nog niet terug is, zul je zijn brutaliteit met je eigen leven bekopen.”

Damon naderde zijn vriend en ze sloegen de armen in elkaar. “Ga naar je familie, mijn beste vriend,” zei Damon.

“Ik zal je nooit kunnen terugbetalen,” antwoordde Pythias.

Damon pakte zijn vriend bij zijn schouders en schudde hem zachtjes door elkaar. “Jouw vriendschap voor mij heeft de prijs tien keer betaald. Ga nu!”

Een illustratie ontworpen door The Epoch Times met behulp van beeldmateriaal van Shutterstock.

Toen Pythias wegging, barstte Dionysius uit in een duister gelach. “Je vriend zal nu nooit meer terugkeren, dwaas,” zei de koning. “Nu moet je wachten in de gevangenis, waar je over drie dagen geëxecuteerd zult worden!”

“Mijn vriend zal terugkeren,” zei Damon terwijl hij de koning recht in de ogen keek.

Toen liet de koning de bewakers hem naar zijn gevangeniscel brengen. Elke dag kwam de koning en hekelde Damon omdat zijn vriend hem in de steek liet. Op de derde dag kwam de koning naar de cel. “Bij zonsondergang word je geëxecuteerd. Je bent een dwaas. Je had een vrij man kunnen zijn, maar je koos ervoor om die vriend van je te geloven.”

“Ik weet dat Pythias er alles aan zal doen om hier terug te komen om me te bevrijden,” zei Damon.

“We zullen zien,” zei de koning, terwijl hij nadenkend over zijn baard streek.

Damon keek sereen naar de zon die langs de hemel trok. Hij wist dat zijn vriend in de problemen moest zijn gekomen en hij geloofde nog steeds dat Pythias zou terugkeren als het in zijn macht lag. Net toen de zon ten westen van de Middellandse Zee onderging, klonk er een schreeuw buiten de gevangenis.

“Damon,” schreeuwde Pythias. “Waar ben je? Ik ben teruggekeerd!”

Toen de koning en zijn mannen dit hoorden, lieten ze Damon gaan en brachten hem en Pythias naar de binnenplaats.

Damon en Pythias omhelsden elkaar en Damon merkte op dat Pythias op meer dan een paar plaatsen gewond en gekneusd was.

“Wat is er van je geworden, mijn vriend?” vroeg Damon.

“Ik had hier al veel eerder willen zijn, Damon,” zei Pythias. “In het begin werd ik tegengehouden door hevige winden die mijn boot niet wilden laten terugkeren. Toen de wind eenmaal gunstig was, duurde het niet lang voordat mijn schip werd overvallen door een bende piraten die mijn boot en bezittingen meenamen en me in het water gooiden.”

Een illustratie van het eiland Sicilië. (Plam Petrov/Shutterstock)

Pythias keek toen naar de koning, die rustig stond toe te kijken. “Ik ben er nu klaar voor,” zei Pythias.

Lange tijd stond Dionysius stil zonder een woord te zeggen, en zowel Damon als Pythias meenden een traan over zijn wang te zien glijden.

“Ik laat jullie allebei gaan op één voorwaarde,” zei de koning uiteindelijk.

“Noem jullie eisen en wij zullen bepalen of ze rechtvaardig zijn of niet,” zei Pythias.

“Ik zal jullie beiden laten gaan,” zei de koning, “als jullie me leren dit soort vriendschap waardig te zijn.”

De rest van Dionysius’ leven werd de stadstaat Syracuse wijs en goed geregeerd en Damon en Pythias zijn nog steeds een uithangbord en voorbeeld voor vriendschap.

Gepubliceerd door The Epoch Times (13 april 2024): Tyrant Ruler Orders Execution of a Freedom-Loving Rebel—Just Then a Voice Erupts From the Crowd

Rechtbank verwerpt verbod op conservatieve conferentie in Brussel in het voordeel van voorstanders van vrije meningsuiting

De hoogste administratieve rechtbank in België heeft laat op woensdagavond een noodvonnis geveld dat in het voordeel was van een conservatieve conferentie. Het verbod werd ongedaan gemaakt nadat de burgemeester van Sint-Joost-ten-Node “openbare veiligheid” aanvoerde, maar expliciet zei dat “extreem-rechts niet welkom is”. De rechtbank stond toe dat de conferentie werd hervat nadat deze een dag eerder door de politie was geblokkeerd.

De Nationale Conservatieve (NatCon) conferentie, met prominente conservatieven als gastsprekers zoals de Britse politicus Nigel Farage en de Hongaarse premier Viktor Orban, kon woensdag vrij doorgaan nadat de Raad van State, de hoogste rechtbank in België met betrekking tot kwesties van openbaar bestuur, het verbod van de burgemeester ongedaan had gemaakt.

“NatCon Brussels 2 zal vrij zijn om vandaag bijeen te komen voor de tweede programma dag zonder verdere inmenging van de staatsautoriteiten,” zeiden de organisatoren in een bericht op X, waarin ze de doorbraak aankondigden.

Nadat de politie op de eerste dag van het evenement de ingang had geblokkeerd en mensen de toegang tot de locatie had ontzegd na het bevel van de burgemeester om het evenement te sluiten, dienden de organisatoren van de conferentie met steun van ADF International een noodklacht in.

Leden van de Belgische politie gaan de zaal binnen in een poging om het evenement af te gelasten op dag 1 van de Nationale Conservatieve Conferentie in het Claridge hotel in Brussel op 16 april 2024. (Omar Havana/Getty Images)

‘Overwinning voor vrije meningsuiting’

In de beslissing van de rechtbank, die ADF International bestempelde als een “overwinning voor de vrijheid van meningsuiting”, besloten de rechters dat er onvoldoende redenen waren op gebied van de openbare veiligheid om het verbod op te leggen.

ADF International citeerde het bevel en zei dat de rechtbank verklaarde dat “Artikel 26 van de Grondwet [van België] iedereen het recht geeft om vreedzaam bijeen te komen,” en hoewel de rechtbank de bevoegdheid van de burgemeester erkende om politieverordeningen uit te vaardigen in geval van “ernstige verstoring van de openbare orde of andere onvoorziene gebeurtenissen,” was er in dit geval onvoldoende dreiging van geweld om het verbod te rechtvaardigen.

Verder stelde de rechtbank dat “uit het bestreden besluit niet kan worden afgeleid dat aan het congres zelf een orde verstorend effect wordt toegeschreven”. In plaats daarvan, zoals de beslissing opmerkt, “lijkt de bedreiging voor de openbare orde louter voort te komen uit de reacties die de organisatie ervan zou kunnen uitlokken bij tegenstanders.”

Dhr. Orban, die woensdag een toespraak hield op het evenement, reageerde op de uitspraak in een post op X: “De communisten konden ons niet verbieden en de Brusselse bureaucraten ook niet. De tweede dag van de @NatConTalk conferentie is begonnen.”

De NatCon-conferentie bracht conservatieve politici, journalisten en academici samen die zeggen dat ze hun nationale soevereiniteit willen behouden, dat ze pleiten voor conservatieve waarden, inclusief grensbeveiliging, en dat ze het oneens zijn met wat zij zien als pogingen van de Europese Unie om bevoegdheden van afzonderlijke landen weg te nemen.

De conferentie heeft in sommige kringen voor controverse gezorgd door haar verzet tegen progressieve agenda’s en de krachten van het globalisme.

De burgemeester, Emir Kir, erkende de beslissing van de rechtbank in een bericht op X, maar verdedigde zijn eerdere beslissing om het verbod in te stellen. Hij benadrukte dat dit was gemotiveerd door bezorgdheid over de openbare veiligheid terwijl hij zijn “gebrek aan sympathie voor mensen die haat prediken” herhaalde.

Politieke storm barst los

Alles begon op dinsdag toen de Brusselse politie kortstondig binnendrong in de zaal waar de NatCon-conferentie werd gehouden. Vervolgens stelden ze buiten een blokkade op, waardoor mensen die binnen waren naar buiten konden, maar niemand nog naar binnen kon.

De politieactie was het gevolg van een bevel van dhr. Kir, burgemeester van de Brusselse gemeente Sint-Joost-ten-Node, waar het NatCon-evenement wordt gehouden in het Claridge-hotel.

Kir zei dinsdag in een verklaring op X dat hij “om de openbare veiligheid te garanderen” een bevel had uitgevaardigd om het evenement te verbieden.

“In Etterbeek, Stad Brussel en Sint-Joost is extreem-rechts niet welkom,” voegde hij eraan toe.

Op beelden die op sociale media zijn gedeeld, is te zien hoe dhr. Farage tijdens de conferentie op het podium spreekt terwijl de politie de zaal binnenkomt.

“Hij is anti-democratisch, anti-vrijheid van meningsuiting en een geweldige reclame voor Brexit,” zei Farage, een voorstander van Brexit, in een bericht op X, waarin hij kritiek uitte op de burgemeester en zijn bevel om de conferentie te sluiten.

“We moeten het opnemen tegen een kwaadaardige ideologie. We vechten tegen een nieuwe vorm van communisme”, zei Farage vanaf het podium.

Op woensdag, nadat de rechtbank had besloten om zijn verbod ongedaan te maken, zei Kir in een bericht op X dat zijn beslissing om het verbod uit te vaardigen gebaseerd was op een veiligheidsanalyse van een derde partij en niet op zijn persoonlijke antipathie tegen de conferentie en haar organisatoren.

Nigel Farage houdt een toespraak op dag 1 van de Nationale Conservatieve Conferentie in het Claridge hotel in Brussel op 16 april 2024. (Omar Havana/Getty Images)

Paul Coleman, uitvoerend directeur van ADF International, mensenrechtenadvocaat en spreker op de NatCon conferentie, prees de beslissing van de Brusselse rechtbank om het verbod van de burgemeester ongedaan te maken.

“Door toe te staan dat de Nationale Conservatieve Conferentie doorgaat, heeft de administratieve rechtbank de kant van de fundamentele mensenrechten gekozen,” zei hij in een verklaring. “Hoewel gezond verstand en rechtvaardigheid hebben gezegevierd, is wat gisteren is gebeurd een zwarte vlek op de Europese democratie. Geen enkele ambtenaar zou de macht mogen hebben om een vrije en vreedzame bijeenkomst te beëindigen, alleen omdat hij het niet eens is met wat er gezegd.

Gepubliceerd door The Epoch Times (17 april 2024): Court Overturns Ban on Conservative Conference in Brussels in Win for Free Speech Advocates

Hoe Vivaldi’s meesterwerk ‘De Vier Seizoenen’ weer tot leven kwam

Vandaag de dag is de serie vioolconcerto’s van de Italiaanse componist Antonio Vivaldi, “De Vier Seizoenen”, direct herkenbaar. Na het beroemde debuut tijdens de Europese barokperiode in de jaren 1700 werd het echter eeuwenlang vergeten. Pas in de 20e eeuw hielp een van de meest succesvolle violisten het beroemdste werk van de Italiaanse klassieke componist het internationale podium op.

Het baanbrekende stuk inventieve klassieke muziek werd geschreven om het publiek te inspireren om zich de levendige verandering van elk seizoen te verbeelden. Vivaldi’s Lente concerto, waarmee de serie begint, werd de hoeksteen van het werk.

Een man van geloof

Een portret waarvan algemeen wordt aangenomen dat het Antonio Vivaldi is, circa 1723, door een onbekende kunstenaar. (Paul Hermans/CCBY-SA 4.0 DEED)

Antonio Vivaldi werd op 4 maart 1678 in Venetië geboren en was een van de invloedrijkste muzikale figuren van de barok. Hij was een visionair componist, een meesterviolist en een van de meest inventieve geesten van de klassieke muziek.

Vivaldi was een religieus man en begon al op 15-jarige leeftijd te ijveren om priester te worden. Op zijn 25e verjaardag werd hij tot rooms-katholiek priester gewijd. Terwijl hij toegewijd was aan zijn geloof, was hij ook toegewijd aan zijn liefde voor muziek.

Er worden zo’n 800 concerten, religieuze werken en opera’s aan hem toegeschreven. Maar vooral “De Vier Seizoenen” haalden Vivaldi uit de relatieve obscuriteit toen de werken lang nadat ze geschreven waren werden herontdekt.

Kunst vol leven

Portret van Marco Ricci, 1720, geëtst door Giovanni Antonio Faldoni naar Rosalba Carriera. Gravure op papier. ETH-bibliotheek, Zürich. (Publiek domein)

Een van Vivaldi’s favoriete kunstenaars was de Italiaanse schilder Marco Ricci, die gespecialiseerd was in landschappen. Zijn werken bevatten een scala aan scènes, variërend van de ruïnes van het oude Griekenland tot dorstige paarden die drinken uit een koele beek op een warme zomerdag. Met rijke kleuren en levendig, uitnodigend licht zijn Ricci’s dynamische schilderijen vol leven.

Net als Ricci werd Vivaldi geïnspireerd door de natuur. Ricci’s landschapsschilderijen dienden als de eerste inspiratie voor “De Vier Seizoenen” van de componist. Ricci’s levendige schilderijen geven beweging weer, van wind die bomen doet ritselen tot kleine golven die over het water rollen. In elk werk komt een hele wereld tot leven. Dit was Vivaldi’s bedoeling met zijn vier vioolconcerto’s, die elk een verandering van seizoen voorstelden met een levendige orkestratie en een reeks unieke klanken die de muziek tot leven brachten voor de luisteraars.

“Gedenkteken voor Admiraal Sir Clowdisley Shovell,” 1725, door Marco Ricci en Sebastiano Ricci. Olieverf op doek. National Gallery of Art, Washington, D.C. (Publiek domein)
“Landschap met vrouw en kind”, tussen circa 1725 en circa 1730, door Marco Ricci. Olieverf op doek. Koninklijke Verzameling, Verenigd Koninkrijk (Publiek Domein)

Terwijl Ricci’s schilderijen als eerste inspiratie dienden, kwam er ook een ander soort kunst aan te pas terwijl Vivaldi aan zijn compositie werkte.

Bij de bladmuziek voor “De Vier Seizoenen” voegde Vivaldi een reeks sonnetten die het concerto van elk seizoen voorstelden. Omdat wetenschappers deze sonnetten nooit hebben kunnen linken aan een schrijver, schrijven velen de gedichten toe aan Vivaldi zelf.

Hij gebruikte niet alleen de viool of altviool voor de melodie, maar droeg deze instrumenten op om de geluiden uit de echte wereld na te bootsen die hij in de sonnetten opnam. Door de jaren heen hebben orkesten zich vermaakt met hun eigen muzikale interpretaties van zijn poëzie.

Instrumenten spelen rollen als een rivier die stroomt of vogels die zingen. Zelfs klapperende tanden vanwege de kille winterlucht maken hun opwachting.

In zijn Lente concerto bootst de altvioolsectie een blaffende hond na. Een regel uit het gedicht van het concerto verwijst naar de hond die een favoriet van de fans is geworden: “Op de met bloemen bezaaide weide, met ruisende bladertakken boven hem, slaapt de geitenhoeder, zijn trouwe hond naast hem.”

Een pionier van de barok

“Met ruisende bladertakken boven zijn hoofd slaapt de geitenhoeder, zijn trouwe hond naast hem”, luidt een regel uit het concerto “Lente”. “De herder slaapt met zijn hond”, 19e eeuw, door Filippo Palizzi. Olieverf op doek. (Publiek domein)

Vivaldi transformeerde het concerto en maakte het tot een integraal onderdeel van de klassieke muziek. Het concerto bestaat uit één solist, hoewel er soms meer dan één is, begeleid door een volledig orkest. Elk concerto heeft een driedelige structuur met Vivaldi’s kenmerkende “snel-langzaam-snel” tempo tijdens de bewegingen van de compositie.

Met zijn talent voor artistieke uitvinding was hij ook de eerste die componeerde wat we nu “programmamuziek” noemen. Deze baanbrekende stijl plaatste muziek bij een verhaal. Vivaldi deed dit door sonnetten en beschrijvende aanwijzingen te combineren met zijn muziek. Dit soort meeslepende instrumentale muziek vertelde een verhaal aan elke luisteraar, ondanks het ontbreken van zangpartijen.

Vivaldi werkte meerdere jaren aan “De Vier Seizoenen”, van 1718 tot 1723. In 1725 werd het gedrukt en gepubliceerd in Amsterdam als onderdeel van een grotere verzameling van 12 vioolconcerto’s. Vivaldi gaf deze verzameling de titel “The Contest Between Harmony and Invention” (De wedstrijd tussen harmonie en inventie), verwijzend naar de onderlinge verbondenheid tussen traditionele techniek en het creatieve vernuft van het artistieke proces. “De Vier Seizoenen” is de eerste reeks concerto’s in de groep. Lente geeft terecht de aftrap met Vivaldi’s doelbewuste uitnodiging om het publiek vanaf het begin binnen te leiden in een wereld in bloei.

Het concerto werd na publicatie goed ontvangen in Europa. Maar niet lang na Vivaldi’s overlijden in juli 1741 begon de populariteit van zijn werk te tanen. Jarenlang werd het werk van een van de meest invloedrijke componisten uit de klassieke periode nauwelijks gespeeld.

Een 20e-eeuwse opleving

Muzikaal kwartet met (L-R) S. Jacobsen, Bernard Ocko, Marie Roemaet-Rosanoff, L. Kaufman in 1900. Bibliotheek van het Congres. (Publiek domein)

Vivaldi’s composities werden in 1926 herontdekt door Alberto Gentili, een muziekprofessor aan de universiteit van Turijn. Nadien begon een langzame revival van Vivaldi’s muziek. Tegen 1947 kregen de Verenigde Staten belangstelling voor Vivaldi’s werk. Concertmeester Louis Kaufman werd door CBS benaderd om “De Vier Seizoenen” op te nemen in New York met een selecte groep muzikanten van het New York Philharmonic Orchestra. Als een van de meest succesvolle violisten van de 20e eeuw bracht Kaufman een groot deel van zijn carrière door met het spelen van muziek voor soundtracks van films, waaronder klassiekers als “Casablanca” en “Gone With The Wind”.

Kaufman maakte de reis van Californië naar New York samen met zijn vrouw. Terwijl ze met de trein reisden, gebruikte hij de tijd om de vier vioolconcerto’s te leren. Het uitzicht op het veranderende landschap van Amerika door zijn passagiersraampje diende als ideale inspiratie om te oefenen.

Kaufman nam “De Vier Seizoenen” op gedurende een periode van vier dagen met musici van het New York Philharmonic in Carnegie Hall. De concerto’s werden op LP verspreid onder het publiek ergens tussen 1948 en 1950. Zowel Kaufmans gepassioneerde uitvoering als het populaire medium waarop de opname werd uitgebracht, katapulteerden Vivaldi’s concerto’s op het wereldtoneel waardoor ze internationale erkenning kregen. Kaufmans opname werd ook erkend als de eerste volledige Amerikaanse opname van wat nu wordt beschouwd als Vivaldi’s meesterwerk.

Na de release in Amerika namen meer dan 100 violisten “De Vier Seizoenen” op. Luisteraars voelden zich vooral aangetrokken tot de verkwikkende melodie van Lente. Dit concerto is in de loop der jaren in veel films en reclamespots gebruikt, waardoor het een eigen leven is gaan leiden en een zeldzaam klassiek stuk is geworden dat net zo herkenbaar is als een hit.

Een ontroerend eerbetoon aan de levendige natuur van de lente, “De Vier Seizoenen” is een unieke, multi-medium klassieke muziekervaring die ooit dreigde te vervagen in het verre verleden. Meer dan 200 jaar nadat het werd gepubliceerd, zetten Kaufmans toewijding aan klassieke muziek en zijn harde werk met het New York Philharmonic een nieuwe standaard. Net als Vivaldi’s Lente gaf Kaufman het visionaire werk een nieuw leven. Nu worden “De Vier Seizoenen” beschouwd als een van de grootste hits van de klassieke muziek.

Gepubliceerd door The Epoch Times (10 april 2024): How Vivaldi’s ‘The Four Seasons’ Sprang Back to Life

‘Nachtmerrie herhaalt zich’: Vader van Amerikaans staatsburger ontvoerd door Chinese politie

NEW YORK-Han Guangzi sperde haar ogen wijd open toen haar telefoon ongewoon vroeg oplichtte met een pieptoon.

Het volgende moment was ze klaarwakker en probeerde ze het nieuws te verwerken waar ze het meest bang voor was.

Op haar telefoon stond één regel van haar moeder: “Je vader is weer gearresteerd.”

“Het was als een nachtmerrie die helemaal opnieuw begon,” vertelde ze aan The Epoch Times.

Han Guangzi, een Amerikaans staatsburger, had de eerste 13 jaar van haar leven in China in nachtmerries geleefd: een land waar haar geloof, Falun Gong, een verboden woord is.

Net als talloze gezinnen in die tijd, leefde de famillie Han in 1999 in bange afwachting toen een grootschalige vervolging begon in communistisch China, gericht tegen de meer dan 70 miljoen beoefenaars van de meditatiediscipline die leefden volgens de principes van waarachtigheid, mededogen en tolerantie.

In 1999 werd haar vader Han Wei ontslagen. Hij werkte als directuer voor een staatsbedrijf in de noordelijke Chinese provincie, Heilongjiang, en werd ontslagen nadat hij weigerde zijn geloof af te zweren, waardoor de belangrijkste bron van inkomsten van de familie wegviel. Zijn eerste arrestatie vond plaats toen Han Guangzi nog geen maand oud was.

Al vanaf dat ze klein was, herinnert ze zich dat de politie en hun zwarte uniformen hun huis binnendrongen. Elf jaar nadat Han Guangzi ontsnapte naar de Verenigde Staten, doet de arrestatie van haar vader haar beseffen dat ze deze herinneringen niet van zich af kan schudden.

Han Guangzi met haar ouders in 2007. (Met dank aan Han Guangzi)

De arrestatie op 29 maart was de vijfde arrestatie van haar vader vanwege zijn geloof. Meneer Han, die de Amerikaanse vluchtelingenstatus heeft, leefde al jaren in afzondering om te voorkomen dat de politie hem lastigviel. De autoriteiten kwamen hem echter op het spoor nadat hij een aantal sms-berichten naar anderen had gestuurd om de onderdrukkingscampagne onder de aandacht te brengen.

De Chinese internet-politie lokaliseerde eerst de broer van meneer Han, die geen Falun Gong beoefent, en viel hun huis binnen. De vriendin van de man was zo in paniek dat ze op dat moment een hartaanval kreeg en in het ziekenhuis moest worden opgenomen, vertelde Lu Shiyu, de vrouw van Han Wei, vanuit New York aan The Epoch Times.

Nadat ze de broer van meneer Han hadden aangehouden, spoorde de politie hem op via gezichtsherkenningstools en de locatiegegevens van zijn telefoon.

Han Guangzi studeert aan de New Yorkse academie Fei Tian College en is op tournee geweest met Shen Yun Performing Arts, een gezelschap dat de duizenden jaren oude beschaving van China presenteert door middel van klassieke Chinese dans en muziek die vrij is van communistische invloeden.

Pas een week na de feiten kwamen ze erachter wat er gebeurd was – een vertraging die de familie wijt aan de ondoorzichtigheid van het Chinese rechtssysteem dat weinig waarde hecht aan de basisrechten van de Falun Gong beoefenaars.

De politie bracht de familie niet op de hoogte en legde ook geen documenten voor tijdens of na de arrestatie.

“Er was geen proces verbaal, geen arrestatiebevel, niets,” zei mevrouw Lu.

Uit de stukjes en beetjes die haar schoonfamilie in China verzamelde, kwam mevrouw Lu te weten dat de politie meneer Han had ondervraagd, maar meer details wisten ze niet.

Het gebrek aan informatie heeft de ongerustheid van de familie nog meer vergroot, gezien de staat van dienst van het regime op het gebied van wreedheid tegenover Falun Gong beoefenaars in China.

“In een Chinese gevangenis kan van alles gebeuren,” zei Han Guangzi.

Ze heeft haar vaders stem niet meer gehoord sinds ze China verliet in 2013.

In 2015 verleenden de Verenigde Staten meneer Han de vluchtelingenstatus. Hij boekte een vlucht naar New York om zich te herenigen met zijn familie.

Bij de douane vertelde een beambte hem echter dat zijn paspoort ongeldig was – ingetrokken door de lokale autoriteiten “omdat hij Falun Gong beoefent”, aldus mevrouw Lu.

Han heeft zwaar geleden tijdens de eerdere arrestaties. In 2001 bond de politie hem vast aan een stoel om hem te slaan en bedekte zijn hoofd met een plastic zak totdat hij bijna stikte. In een poging om meneer Han te dwingen zijn geloof te beledigen, boeiden ze hem aan een deurkozijn zodat zijn lichaamsgewicht volledig op de handboeien rustte. Vervolgens zwaaiden ze met zijn lichaam om de pijn te verergeren. Hij bleef een hele nacht in die positie hangen. De littekens op zijn polsen zijn er nog steeds.

In een andere gevangenis in 2006 waar hij 1,5 jaar zat opgesloten, deed de politie soms tape over zijn mond om te voorkomen dat hij “Falun Dafa is goed” zou roepen.

Twee keer viel zijn drankenhandel uit elkaar door de arrestaties.

Nadat hij in 2016 meer dan twee maanden in de gevangenis had gezeten, plaatste de politie meneer Han onder huisarrest vanwege de internationale druk. Maar meneer Han wist te ontsnappen en hij verborg zich op het platteland. Hij gaf zijn locatie zelfs niet door aan zijn familie. Jarenlang gebruikte hij geen telefoon of computer.

“Hij leefde als een holbewoner,” zei mevrouw Lu. “Ik durfde niet te vragen waar hij was.”

Han Guangzi, studente aan het Fei Tian College in New York, houdt haar telefoon vast met daarop een sms met het nieuws over de arrestatie van haar vader, in New York City op 9 april 2024. Haar vader Han Wei werd op 29 maart in China gearresteerd vanwege zijn geloof in Falun Gong, een meditatiepraktijk die sinds 1999 in het land wordt vervolgd. [Delen van deze afbeelding zijn vervaagd om de privacy van personen te beschermen] (Samira Bouaou/The Epoch Times)
De grootste angst van Han Guangzi in al die jaren is dat ze haar vader misschien nooit meer zal zien.

In 2007 bezocht ze als zevenjarige haar vader in de gevangenis en trof hem aan in een kamer die er volgens haar uitzag als een cafetaria. Hij zei heel weinig en bleef naar haar glimlachen, maar het viel haar op dat zijn tanden scheef stonden. Hij verloor een voortand tijdens zijn opsluiting onder de zware omstandigheden daar, zei de familie.

In de dagen zonder haar vader voelde het huis “heel leeg”, herinnert ze zich. “Ik was bang dat mijn klasgenoten zouden vragen waar mijn vader was. Ik zou niet weten wat ik moest zeggen.”

Zelfs in die tijd, toen ze samen in China waren, hing de angst voor een mogelijke arrestatie altijd in de lucht. Elke keer dat een telefoontje naar haar vader niet aankwam, was dat beangstigend voor de familie.

Han Guangzi doet een beroep op Amerikanen om te helpen de aandacht te vestigen op de benarde situatie van vervolgden zoals haar vader, van wie ze al meer dan tien jaar werd gescheiden door het regime. Ze wil dat de autoriteiten hem vrijlaten, zodat ze weet dat hij tenminste veilig is.

De Chinese Communistische Partij heeft “niet het recht om de mensen te vervolgen,” zei ze.

Gepubliceerd door The Epoch Times (11 april 2024): ‘Nightmare All Over Again’: US Citizen’s Father Abducted by Chinese Police

 

Green Deal en concurrentievermogen: waarom het Draghi-rapport niet vóór de Europese verkiezingen wordt gepubliceerd

De door Ursula von der Leyen geïnitieerde “Green Deal” is een kenmerk van haar mandaat, met hervormingen in transport, energie, industrie en landbouw. Het ambitieuze Groene Pact ondermijnt echter het Europese concurrentievermogen en kan de kandidatuur van mevrouw von der Leyen om zichzelf op te volgen aan het hoofd van de Europese Commissie schaden.

Het Draghi-rapport, waarvan de conclusies een afname van de Europese industriële activiteit lijken te bevestigen, zou daarom niet voor de Europese verkiezingen gepubliceerd mogen worden. Evenmin mag het investeringsplan van 500 miljard euro, dat al gepland is na de Europese verkiezingen om een stervende groene industrie nieuw leven in te blazen, ter discussie worden gesteld, met een kolossale lening die opnieuw overheidsgeld zal aanboren en die de nieuwigheid zou kunnen hebben dat ze particuliere spaargelden mobiliseert op een manier die nog nooit eerder is vertoond.

Verberg dit rapport zodat ik het niet kan zien

Volgens een artikel in Le Point zal het Draghi-rapport over het Europese concurrentievermogen pas na de Europese verkiezingen worden gepubliceerd. Volgens Pieter Omtzigt, leider van de NSC (Nieuw Sociaal Contract, Nederlandse conservatieven), is dit “onaanvaardbare” tijdschema gekozen om te voorkomen dat belangrijke beslissingen over de Green Deal vóór de verkiezingen worden besproken.

“De Green Deal heeft laten zien dat een beleidsvoorstel na de verkiezingen, dat geen deel uitmaakte van het publieke debat vóór de verkiezingen, democratische legitimiteit ontbeert en relatief gemakkelijk kan worden geannuleerd”, schreef hij in een brief aan Ursula von der Leyen. “De democratische fundamenten van de Unie zijn al zwak en zullen nog zwakker worden als dergelijke ambitieuze voorstellen pas na de verkiezingen worden ingediend. In plaats daarvan moeten we de burgers meer zeggenschap geven over de politieke koers van de Europese Unie (EU)”, voegde hij eraan toe.

Mario Draghi, voormalig hoofd van de Europese Centrale Bank en voormalig leider van de Italiaanse regering, bereidt op verzoek van de voorzitter van de Europese Commissie een rapport voor over het concurrentievermogen van de Europese Unie. De publicatie van dit rapport, dat voorstellen wil doen om de Europese economie nieuw leven in te blazen, vooral met het oog op de reuzenhonger van China en de Verenigde Staten, is gepland voor eind juni – net na de Europese verkiezingen.

De conclusies van dit rapport zijn niet langer een mysterie, want Mario Draghi vertelde de ministers van Economie en Financiën in Gent op 24 februari: “De Europese Unie moet een enorme hoeveelheid geld vinden in een relatief korte tijd”, waarbij hij de te verwachten investeringen schat op €500 miljard, bovenop de €750 miljard die al geleend is van de EU-27 als onderdeel van het post-Covid herstelplan.

Volgens Mario Draghi zal Europa “massaal” moeten investeren en nieuwe publieke en private financiering moeten mobiliseren. Volgens hem moet de EU nadenken over “hoe deze investeringsbehoeften te financieren” door “niet alleen overheidsgeld te mobiliseren, maar ook particuliere spaargelden in veel grotere mate dan in het verleden”.

Europees concurrentievermogen op de helling

De Europese economie heeft te kampen met een economische vertraging waardoor ze eind vorig jaar ternauwernood ontsnapte aan een recessie, met een groei van 0,5% voor 2023 als geheel. “De economie van de eurozone stagneert over het geheel genomen sinds eind 2022 en heeft de afgelopen jaren veel terrein verloren aan de VS”, zegt Bert Colijn, econoom bij ING Bank. Volgens hem is Europa “een fase van langdurige zwakte” ingegaan.

Voor Pieter Omtzigt is de verslechtering van het Europese concurrentievermogen het resultaat van “de regeldruk die de EU heeft uitgeoefend op de Europese economie” tijdens de ambtstermijn van Ursula von der Leyen. Het gaat om de Green Deal, die zwaarder heeft gewogen op het concurrentievermogen, tegen een internationale achtergrond van oorlog tussen Oekraïne en Rusland.

“Wij zijn nog steeds van mening dat dit een slecht opgestelde wet is (…) Er worden extra bureaucratische regels ingevoerd voor onze boeren” op een moment dat de voedselproductie al onder druk staat, waarschuwde de Duitse Manfred Weber, voorzitter van de EVP-fractie in het Europees Parlement, eind februari bij een nieuwe stemming over de Green Deal.

De riskante gok van de Europese Green Deal

Begin februari onthulde de Europese Commissie haar aanbevelingen voor de klimaatdoelstelling van de EU voor 2040, de roadmap voor de voortzetting van de Green Deal. De EU-27 hadden zichzelf al tot doel gesteld om hun uitstoot van broeikasgassen tegen 2030 met 55% te verminderen ten opzichte van 1990, met als doel koolstofneutraliteit te bereiken tegen 2050.

In een recordtijd tijdens de ambtstermijn van Ursula von der Leyen hebben de EU-27 tweeëndertig stukken wetgeving aangenomen – van het einde van de verbrandingsmotor in 2035 tot de invoering van een koolstofbelasting aan de grenzen van de EU – terwijl er nog een veertigtal over milieu en biodiversiteit gaan.

De volgende Commissie, die in de herfst na de Europese verkiezingen zal worden geïnstalleerd, zal een wetgevingsvoorstel moeten voorleggen aan alle lidstaten en leden van het Europees Parlement, zodat er vóór de COP30-top in 2025 kan worden gedebatteerd over de nieuwe regelgeving voor vervoer, hernieuwbare energie en de koolstofmarkt. Brussel heeft het nu al over een totale investeringsbehoefte van ongeveer 1.530 miljard euro per jaar in de periode 2031-2050.

Als onderdeel van de huidige Green Deal is het nieuwe Gemeenschappelijk Landbouwbeleid (GLB), dat in 2021 is aangenomen en de grootste post op de EU-begroting is, sinds januari 2023 van toepassing. Het stelt de betaling van directe steun aan landbouwbedrijven afhankelijk van de naleving van milieunormen. Slechts een paar maanden later klagen veel boeren al over te late betalingen, omdat ze worden onderworpen aan controles die in de praktijk als pietluttig worden beschouwd. Wetgeving die regels oplegt voor het herstel van beschadigde ecosystemen, een sleuteltekst van het Europese Groene Pact, die op het terrein niet kan worden toegepast.

Te veel regels, minder productiviteit

De Green Deal, die aanvankelijk een verenigend project was, staat nu in het middelpunt van de controverse, met angsten over de sociaaleconomische gevolgen, woede over de landbouw en oproepen tot een wettelijke “pauze” van de lidstaten.

“Het Groene Pact is onze nieuwe groeistrategie”, kondigde Ursula von der Leyen in 2019 aan. Vijf jaar later is de toon veranderd: fabrikanten en boeren hekelen de “last” van de regelgeving.

“Het is makkelijk om doelen te stellen, maar moeilijker om de overgang werkelijkheid te laten worden: de EU moet geen instrumenten verzinnen die van boeren vijanden van het klimaat maken, en niemand bekommert zich om gezinnen met een laag inkomen die hard werken en een oude auto hebben”, hekelde de Duitse EPP-Europarlementariër Peter Liese in maart 2024, waarbij hij zich richtte tot de voorzitter van de Commissie.

“Brussel moet zijn extremistische en ideologische standpunt laten varen: industrie en landbouw mogen niet gestraft worden door onhaalbare milieudoelstellingen”, hamerde de conservatieve Italiaanse vice-premier Antonio Tajani.

Geconfronteerd met deze moeilijkheden riep Ursula von der Leyen op tot een nieuwe fase van het Groene Pact die gericht is op concurrentievermogen, zonder echter de doelstellingen van het Groene Pact en de onhoudbare regeldruk die ze impliceren in twijfel te trekken.

Het belang van de Europese verkiezingen en een nieuw “industriepact”

De kritiek van Pieter Omtzigt op de Europese Commissie is dat zij niet van mening is dat de Europese verkiezingen een belangrijke rol spelen bij het bepalen van het Europese beleid in de volgende termijn. Over zo’n belangrijk onderwerp zullen de conclusies van het Draghi-rapport pas na de verkiezingen bekend zijn, ook al gaat het om een enorm investeringsplan dat een directe impact zal hebben op het leven van de Europeanen.

Maar het nieuwe economische klimaat, met stijgende rentetarieven, de terugkeer van de inflatie en een vertraging van de activiteit die nu al een harde impact heeft op het dagelijkse leven van burgers en bedrijven, is minder bevorderlijk voor de wens om door te gaan met de Green Deal. Naast deze Green Deal is er een “industriepact” waartoe ongeveer 600 bedrijven oproepen die in februari 2024 de “Verklaring van Antwerpen” ondertekenden en die oproepen tot “corrigerende maatregelen” in de regelgeving om “inconsistenties en onnodige complexiteit weg te werken”, met als doel “ondernemers te laten floreren om de beste oplossingen te vinden”.

Het zou een teken van goede democratische gezondheid zijn als de kiezers de keuze kregen tussen een Europees beleid dat gebaseerd is op meer regelgeving of juist een minder dwingend Europees beleid dat industriële ontwikkeling en groei stimuleert, die dan goed gebruikt kunnen worden voor het milieu.

Gepubliceerd door The Epoch Times (8 april 2024): Green Deal et compétitivité: voici pourquoi le rapport Draghi ne sortira pas avant les élections européennes

Een misdaad tegen de mensheid wordt genegeerd

Commentaar

Op 21 maart publiceerde het Falun Dafa Informatiecentrum (FDIC) een rapport over de bevooroordeelde berichtgeving door The New York Times. In het middelpunt van de storm staat de vervolging van Falun Gong in China.

Wees eerlijk, heb je al eens iets in de krant gelezen over de 25 jaar durende vervolging van Falun Gong? Je hebt een kwart eeuw de tijd gehad om erover te lezen! Als het antwoord “nee” is, dan ben je tot de kern van de zaak gekomen. Kranten, zoals de NY Times, laten na om lezers te informeren over alles wat te maken heeft met Falun Gong. Waarom? Omdat de Chinese Communistische Partij (CCP) dat zo wil.

De vervolging van Falun Gong is beschreven als een langzame, voortdurende “koude genocide“. Ik zou verwachten dat een krant rapporteert over misdaden tegen de mensheid en genocide. Genocide is een onpartijdige kwestie en kan nooit worden aanzien als een “interne aangelegenheid” van een land. Als je had geweten wat er gebeurde, zou je dan gezwegen hebben als Hitler zou hebben beweerd dat de Holocaust een “interne aangelegenheid” van Duitsland was? Dit is nochtans wat het Chinese regime zegt over de vervolging van Falun Gong. Waar is het “gezond verstand” van de journalistiek? In plaats daarvan lijken nieuwsmedia de dader een plezier te doen en de slachtoffers van genocide verder in diskrediet te brengen. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: gezond verstand en menselijk mededogen zouden zeggen dat niemand onderworpen zou mogen worden aan genocide. Als genocide geen nieuwswaarde heeft, wat dan wel?

Als één persoon in New York vermoord en verminkt zou worden aangetroffen, zouden alle lokale kranten daar waarschijnlijk over rapporteren. Als er meer dan een miljoen mensen in China vermoord en verminkt zouden worden aangetroffen, zou dat waarschijnlijk nog steeds in de kranten staan. Maar als er meer dan een miljoen Falun Gong beoefenaars vermoord en verminkt worden – laten we even aannemen dat het gedwongen oogsten van organen een vorm van verminking is – is het dan niet de moeite waard om er over te rapporteren? Is dat gewoon de echo van Stalin die zegt dat “een enkele dood een tragedie is, een miljoen doden een statistiek”, of is het omdat 25 jaar marteling en gedwongen orgaanoogst saai nieuws is geworden? Is het gewoon omdat het na al die jaren niet langer nieuwswaardig is?

Het FDIC rapport laat zien dat er door de jaren heen in de NY Times vrijwel geen artikelen zijn verschenen over de vervolging van Falun Gong. Het kan dus niet simpelweg worden afgeschreven als “nieuwsuitputting”. In plaats daarvan kunnen we het enkel beschouwen als “onderrapportage van nieuws”.

Als ik een krant oppak, is mijn eerste vraag: rapporteert de krant feiten en informatie of “moduleert de krant meningen”, ook wel hersenspoeling genoemd? Helaas lijken veel journalisten de afgelopen jaren de traditionele missie van de journalistiek te zijn vergeten, namelijk de lezer nieuws brengen en de conclusies overlaten aan de lezer, de klant. De lezer verwacht informatie. In plaats daarvan zijn veel nieuwsrapporten doordrenkt met meningen en lijken ze de relatie tussen de krant en de lezer om te keren: De krant verwacht dat de lezer haar versie van de werkelijkheid absorbeert. De krant verwacht gehoorzame klanten. Ook in China verwacht het Chinese regime dat zijn burgers de meningen van Xinhua volgen.

Als krantenlezer heb je de vrijheid om je dagelijkse krant te kiezen: Wil ik gehersenspoeld worden door de meningen van anderen of alleen de feiten horen en dan mijn eigen conclusies trekken? Persoonlijk neig ik naar het laatste.

Een van de weinige verslaggevers van de NY Times die eerlijke, evenwichtige en informatieve artikelen heeft gepubliceerd over China, en in het bijzonder over Falun Gong en gedwongen orgaanoogst, is Didi Kirsten Tatlow. Zij heeft tussen 2010 en 2017 vanuit China gerapporteerd. Nadat ze in de zomer van 2016 verschillende artikelen had geschreven over het gedwongen oogsten van organen van Falun Gong beoefenaars, veranderde de situatie. Op een gegeven moment, zo werd mij verteld, bezocht de voormalige Chinese onderminister van Volksgezondheid Huang Jiefu haar. Een van haar laatste artikelen voor de NY Times is een stuk over Huang’s deelname aan een evenement in het Vaticaan.

Tatlow werkt tegenwoordig niet meer voor de NY Times, maar Huang werd in 2018 benoemd tot lid van de WHO Task Force voor orgaanhandel. Ik weet niet zeker of zijn benoeming in de WHO Task Force in het nieuws is geweest, of dat zijn meer dan 10-jarige ambtstermijn als viceminister van Volksgezondheid van China plaatsvond in de tijd dat gedwongen orgaanoogsten in China de dood van honderdduizenden Falun Gong beoefenaars veroorzaakten, maar ik vraag me af of de WHO-doelstelling van “One Health” kan worden bereikt als gedwongen orgaanoogsten van Falun Gong beoefenaars in China doorgaan, en de vos het kippenhok bewaakt.

Waarom schrijven kranten zoals de NY Times wel over de vervolging van Oeigoeren en Tibetanen in China, maar niet over het gedwongen oogsten van organen bij Falun Gong beoefenaars? Worden de miljoenen Falun Gong beoefenaars niet beschouwd als deel van de menselijke familie? Het China Tribunaal vond niet dat ze uitgesloten moesten worden en vond het de moeite waard om alle beschikbare teksten en bewijsstukken door te nemen. Tijdens twee hoorzittingen getuigden 50 deskundigen en getuigen. De conclusie van het tribunaal die in 2019 werd gepubliceerd, was unaniem: Gedwongen orgaanoogst in China heeft op grote schaal plaatsgevonden, en Falun Gong beoefenaars zijn de belangrijkste slachtoffers. Zijn deze misdaden tegen de mensheid de moeite waard om met lezers te delen? Ik ben ervan overtuigd dat de meest afschuwelijke schending van de medische ethiek in de 21e eeuw het meer dan waard is om door de nieuwsmedia over gerapporteerd te worden.

De afgelopen 17 jaar is het mij opgevallen dat het gedwongen oogsten van organen en de vervolging van Falun Gong een taboe-onderwerp is geworden met een dikke laag van stilte en censuur. Als verslaggeving het bewustzijn van de gevaren en wreedheden kan vergroten en vervolgens levens kan redden – is dat dan niet de meest nobele missie van de nieuwsmedia?- dan zijn zwijgen en het verdraaien van de feiten precies het tegenovergestelde. Dus, zoals het FDIC rapport terecht opmerkt, is het problematisch om te zwijgen of informatie te verdraaien over misdaden tegen de mensheid. Als het gaat om misdaden tegen de mensheid, is zwijgen dodelijk; misschien niet direct, maar indirect als medeplichtige. Waarom hebben de Amerikaanse nieuwsmedia dit pad gekozen?

Als de NY Times kan rapporteren over de vervolging van Tibetanen, dan lijkt geloofsovertuiging geen taboe. Als de NY Times kan rapporteren over de vervolging van Oeigoeren in China, dan lijkt het rapporteren over mensenrechtenschendingen of zelfs genocide geen taboe. Maar als het gaat om de vervolging van Falun Gong – een vreedzame meditatiepraktijk die de principes van waarachtigheid, mededogen en tolerantie omarmt – en het gedwongen oogsten van organen bij de beoefenaars, dan lijkt transplantatiemisbruik in China een taboe.

Het is triest te moeten constateren dat een krant wel over bepaalde slachtoffers schrijft, maar niet over andere. Verdienen de slachtoffers van de vervolging van Falun Gong niet ook ons medeleven? Waarom lijkt het alsof een krant als de NY Times zichzelf tot rechter maakt over leven en dood, over eerlijk en oneerlijk rapporteren?

Het FDIC rapport benadrukt de vertekening in de verslaggeving van de NY Times en gebruikt het voorbeeld van het karakteriseren van Falun Gong als “geheimzinnig”. Zou het eigenlijk iemand verbazen als mensen die 25 jaar lang vervolgd zijn en onderworpen aan martelingen en gedwongen orgaanoogsten een beetje behoedzaam zijn (of zoals de NY Times het bestempelt als “geheimzinnig”), gewoon om een betere overlevingskans te hebben en te ontsnappen aan al dat leed of zelfs de dood? Eerlijk gezegd, als deze vreedzame mensen voorzorgsmaatregelen nemen om martelingen te ontlopen, zou ik zeggen dat dit redelijk is en volkomen logisch. Ze koesteren het leven. Verwijder de opinie en de vooringenomenheid en vervang “geheimzinnig” door “behoedzaam” en het artikel in de NY Times wordt misschien een beetje nauwkeuriger, denk je niet?

Sterker nog, ik durf te wedden dat als de vervolging van Falun Gong vandaag zou ophouden, alles wat behoedzaam of geheimzinnig lijkt, onmiddellijk zou verdwijnen. Falun Gong is een spirituele praktijk die voor iedereen toegankelijk is en waarvoor geen lidmaatschap of lidgeld nodig is, dus het heeft weinig zin om geheimzinnig te doen. Tussen 1992 en 1999, toen 100 miljoen mensen vrij Falun Gong beoefenden in China, was het niet nodig om “behoedzaam” te zijn. Wie is er dan schuldig aan de “geheimzinnigheid”? Falun Gong of de CCP, die haar staatsapparaat gebruikt om Falun Gong beoefenaars te martelen en hun organen te oogsten? Een eerlijk rapport zou zich bekommeren om de slachtoffers, niet om de daders.

Een ander voorbeeld in het FDIC rapport verwijst naar het bestempelen van Falun Gong voor het geloof in “buitenaards leven”. Het onderwerp UFO’s en buitenaardse wezens heeft generatie na generatie gefascineerd. Ik heb er op een niet-emotionele, niet-opiniërende manier over nagedacht en ik gebruik gewoon wiskunde. De waarschijnlijkheid dat de mensheid de enige levende soort is in dit oneindige universum is praktisch nul. Wie zou er nog in de loterij spelen als de kans om de megaprijs te winnen één op oneindig is? Omgekeerd is de kans dat er minstens één andere levensvorm is in dit oneindige universum in principe 100 procent. Ik vind het dus eigenlijk redelijker en rationeler om te erkennen dat er ergens in de enorme kosmos andere wezens zijn. Waarom zou je een groep mensen een etiket opplakken voor een rationele verklaring?

Elke krant heeft het recht om zijn eigen stijl te kiezen. Het kan kiezen voor een traditionele stijl, een informatieve stijl, een onderhoudende stijl of een opiniërende stijl. Het is dan aan de lezer om te kiezen. Maar als de nieuwsmedia nalaten om nauwkeurig en uitgebreid te rapporteren over een vervolging die meer dan een kwart eeuw beslaat en de barbaarse praktijk van gedwongen orgaanoogst omvat, dan is het geen kwestie meer van stijl, maar van de bereidheid om het zwijgen te doorbreken – of de keuze om medeplichtig te zijn aan een misdaad tegen de mensheid.

Dit is een vraag die niet alleen de nieuwsmedia moeten beantwoorden, maar ook de lezer: Kies ik ervoor om medeplichtig te zijn door een krant te lezen die misdaden tegen de mensheid verdoezelt en mensenlevens kost? Sinds ik in 2006 voor het eerst in The Epoch Times las over gedwongen orgaanoogst, heb ik in deze geduchte krant degelijke informatie en eerlijke rapporten gevonden. Als het gaat om het redden van mensen van de gruwelen van gedwongen orgaanoogst, is er geen plaats voor opiniërende rapporten en verdraaiing dient de dader, niet het slachtoffer.

De meningen in dit artikel zijn meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de meningen van The Epoch Times.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (8 april 2024): Ignoring a Crime Against Humanity

Xi van China ontmoet Russische minister van Buitenlandse Zaken in een blijk van solidariteit tegen het Westen

De leider van het Chinese communistische regime, Xi Jinping, had op 9 april in Peking een ontmoeting met de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergey Lavrov.

Lavrov kwam op 8 april aan in China voor een tweedaags bezoek. Zijn reis zou volgens het Kremlin gezien kunnen worden als het leggen van de basis voor komende contacten tussen Xi en de Russische president Vladimir Poetin.

Voorafgaand aan de ontmoeting met Xi had Lavrov gesprekken met de topdiplomaat van de Chinese Communistische Partij (CCP), Wang Yi. De twee landen kwamen overeen om manieren te bespreken om de samenwerking op het gebied van veiligheid in Europa en Azië te verdiepen om de druk van de Verenigde Staten en hun bondgenoten in de regio tegen te gaan, vertelde Lavrov aan verslaggevers na de ontmoeting.

“We hebben een gemeenschappelijke focus op het versterken van de veiligheid in Eurazië,” zei Lavrov op een persconferentie in Peking. China en Rusland waren overeengekomen om een dialoog te starten met de betrokkenheid van onze andere gelijkgestemden over deze kwestie.

Het bezoek van de Russische topdiplomaat aan China kwam op een moment van hernieuwde bezorgdheid in de Verenigde Staten dat Chinese bedrijven de defensiecapaciteit van Rusland versterken.

Minister van Financiën Janet Yellen, die deze week in China was voor economische besprekingen, gaf een botte waarschuwing af over de steun van Peking aan Moskou. Ze benadrukte dat alle bedrijven, ook die in China, “aanzienlijke gevolgen” zouden ondervinden als ze steun zouden verlenen aan de Russische invasie in Oekraïne.

“We zijn duidelijk geweest tegen China dat we zien dat Rusland steun krijgt van goederen die China aan Rusland levert,” zei ze op 6 april tegen verslaggevers in de Zuid-Chinese stad Guangzhou. Ze zei dat haar Chinese tegenhanger, vicepremier He Lifeng, haar had verteld: “Het is hun beleid om Rusland geen militaire steun te geven.”

Ze voegde eraan toe: “Geen van ons wil dat dit een probleem wordt voor onze bilaterale relatie, dus werken we samen.”

Haar boodschap volgde op een soortgelijke waarschuwing van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken. Na een ontmoeting met de ministers van Buitenlandse Zaken van de NAVO op 4 april in het hoofdkwartier van de alliantie in Brussel, vertelde Blinken aan verslaggevers: “China blijft materiaal leveren om de Russische defensie-industriële basis te ondersteunen.”

Tijdens een recent telefoongesprek met Xi heeft de Amerikaanse president Joe Biden Peking onder druk gezet over zijn rol in het steunen van Rusland, volgens een verslag van het Witte Huis.

President Biden ontvangt deze week de leiders van Japan en de Filippijnen om de economische en defensiebanden aan te halen. De bondgenoten proberen een tegenwicht te bieden tegen de toenemende agressie van het Chinese regime en risico’s te beheersen die variëren van Noord-Korea tot de oorlogen in Gaza en Oekraïne.

Poetin gaf het bevel tot een invasie in Oekraïne op 24 februari 2022, minder dan drie weken nadat hij en Xi een partnerschap zonder grenzen hadden afgekondigd op de openingsdag van de Olympische Winterspelen in Peking. Sindsdien heeft Xi de aanval niet veroordeeld en geweigerd om de acties van Moskou als een invasie te bestempelen.

Brandweerlieden werken op de plaats van een energie-infrastructuurobject dat geraakt werd tijdens een Russische raketaanval buiten Kharkiv, Oekraïne, op 22 maart 2024. (Sofia Gatilova/Reuters)

In plaats daarvan gaf de CCP de Verenigde Staten de schuld van het aanstichten van het conflict en breidde ze haar handel met Rusland uit, waardoor Moskou een vitale levensader kreeg nadat het getroffen was door westerse sancties.

Uit gegevens van het Chinese ministerie van Handel blijkt dat de handel tussen de twee buren vorig jaar een recordhoogte van 240 miljard dollar bereikte, een stijging van 26 procent ten opzichte van 2022.

Ter vergelijking: de handel tussen Peking en Washington vertoonde de eerste daling sinds 2019. De handel tussen China en de VS daalde met 11,6 procent en bedroeg 664 miljard dollar in 2022, volgens Chinese douanegegevens.

De laatste keer dat Xi de heer Lavrov ontving was in april 2018. Enkele weken na de ontmoetingen reisde Poetin naar China voor een staatsbezoek.

Op 9 april zei Dmitry Peskov, woordvoerder van het Kremlin, “dat het bezoek van Lavrov aan Peking gezien kon worden als voorbereiding op komende contacten op het hoogste niveau.” Hij voegde er echter aan toe “dat het voorbarig zou zijn om termijnen te noemen.”

Reuters meldde vorige maand dat het Kremlinhoofd in mei een bezoek gaat brengen aan China. Als dit bevestigd wordt, zal dit de eerste internationale reis van Poetin zijn sinds hij in maart zijn vijfde ambtstermijn in de wacht sleepte.

Reuters heeft bijgedragen aan dit verslag.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (9 april 2024): China’s Xi Meets With Russian Foreign Minister in a Show of Solidarity Against West

Europa waarschuwt voor ‘gebrek aan immuniteit’ bij mensen als vogelgriep verandert

Vogelgriep kan als het zich verder muteert snel verspreiden onder de mensen, zo waarschuwen Europese autoriteiten.

“Deze virussen blijven zich wereldwijd ontwikkelen en met de migratie van wilde vogels kunnen nieuwe stammen die potentiële mutaties bevatten ervoor kiezen om zich aan te passen aan zoogdieren. Als aviaire A(H5N1)-influenzavirussen het vermogen krijgen om zich efficiënt onder mensen te verspreiden, kan grootschalige overdracht plaatsvinden door het gebrek aan afweer tegen H5-virussen bij mensen”, aldus de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid in een artikel van 3 april.

Monique Eloit, hoofd van de Wereldorganisatie voor diergezondheid, zei ook dat de verspreiding van vogelgriep naar een toenemend aantal diersoorten en het groeiende geografische bereik het risico vergroot dat mensen door het virus worden besmet.

“De afgelopen maanden hebben we een hele reeks diverse en gevarieerde zoogdieren gehad. Het is zorgwekkend om te zien dat dit zich uitbreidt naar andere soorten,” zei mevr. Eloit. “Uiteindelijk krijgen we te maken met steeds meer soorten en steeds meer dieren die besmet zijn, waardoor er noodzakelijkerwijs een hogere virale lading is met een risico op besmetting van mensen.”

Aviaire influenza, beter bekend als vogelgriep, heeft de afgelopen jaren geleid tot het ruimen van honderden miljoenen stuks pluimvee over de hele wereld. Hoewel het aantal uitbraken dit seizoen lager is, heeft het virus zich verspreid naar nieuwe gebieden, waaronder Zuid-Amerika en Antarctica, en heeft het een groter aantal dieren getroffen.

Sommige uitbraken van vogelgriep hebben ernstige of dodelijke infecties veroorzaakt bij mensen die in nauw contact kwamen met wilde vogels of pluimvee, maar tot nu toe is er volgens wetenschappers nog geen aanhoudende overdracht van mens op mens waargenomen. Dierlijke en menselijke griepvirussen hebben echter de neiging om te muteren, waardoor de zorg ontstaat dat een van de virussen zal veranderen in een virus dat kan worden overgedragen tussen zoogdieren, inclusief mensen.

“Ik denk niet dat we op dit moment bewijs zien van overdracht van mens op mens, en deze specifieke 2.3.4.4b virusstam van H5N1 kan minder ernstige ziekte veroorzaken dan andere H5N1-virussen,” vertelde John Lowe, die gepromoveerd is in de medische wetenschap en directeur is van het Global Center for Health Authority van het University of Nebraska Medical Center, via e-mail aan The Epoch Times.

“We moeten echter in gedachten houden dat we op dit moment slechts een klein aantal gevallen hebben om onze aannames op te baseren, en over het algemeen zijn infecties met het H5N1-virus bij mensen in het verleden ernstig geweest, met een sterftecijfer van meer dan 50 [procent].”

Het sterftecijfer is het percentage van mensen die een ziekte oplopen en overlijden.

Tussen 2003 en 25 maart 2024 zijn bij de Wereldgezondheidsorganisatie 888 gevallen van hoog pathogene aviaire influenza A, ook bekend als H5N1-vogelgriep, gemeld uit 23 landen. Van deze patiënten zijn er 463 overleden, aldus de organisatie.

De enige menselijke infectie in de Verenigde Staten vond plaats in 2022 en deze persoon herstelde.

De vogelgriepvirussen hebben zich voornamelijk verspreid onder vogels over de hele wereld, maar in de Verenigde Staten zijn recent ook runderen positief getest op de H5N1-vogelgriep. Op acht boerderijen in Texas, drie boerderijen in Kansas, twee boerderijen in New Mexico, één boerderij in Idaho, één boerderij in Michigan en één boerderij in Ohio is vee positief getest, volgens het Amerikaanse ministerie van Landbouw.

De gezondheidsautoriteiten kondigden op 1 april aan dat een persoon in de staat Texas ook positief was getest.

Uit sequentieanalyse van een monster van die patiënt bleek dat het virus één mutatie had, namelijk PB2 E627K, afkomstig van dieren uit de buurt. Van deze mutatie is bekend dat ze geassocieerd wordt met een virusaanpassing bij zoogdiergastheren, aldus het Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention.

Het agentschap benadrukte dat de mutatie in het verleden is waargenomen, maar dat er geen bewijs is van verdere verspreiding onder mensen en dat ze bij hun standpunt blijven dat het risico van de griep laag is.

Vee in Texas in een bestandsafbeelding. (Evan Garcia/Reuters)

De heer Lowe zei dat mensen zich zorgen moeten maken, maar niet ongerust moeten zijn.

“Telkens wanneer een nieuw griepvirus een groot aantal diersoorten treft, ontstaat de kans op een versnelde evolutie van het virus die een verandering in het virus kan teweegbrengen waardoor het zich tussen mensen kan verspreiden en waartegen we weinig immuunbescherming hebben. Hoewel het virus is gemuteerd om zoogdieren te infecteren, hebben we nog geen bewijs gezien van versnelde evolutie voor overdracht van mens op mens,” zei hij.

Bryan Richards, coördinator van opkomende ziekten bij het National Wildlife Health Center van de U.S. Geological Survey, vertelde aan de Epoch Times dat “er een aanhoudende overdracht van mens op mens nodig is om het te laten uitgroeien tot een wereldwijde bedreiging voor mensen”.

Hij zei dat hij twijfelde of mensen zich zorgen moesten maken.

“Het is moeilijk te zeggen dat het iets is om je zorgen over te maken,” zei Richards. “Het is moeilijk te zeggen dat je je er geen zorgen over moet maken.

Op dit moment zijn het vooral mensen die met dieren werken of in de buurt van dieren wonen die risico lopen, zeggen de autoriteiten en andere experts.

Volgens het CDC moeten deze mensen beschermende kleding dragen wanneer ze een meter of dichter in de buurt komen van zieke of dode dieren, uitwerpselen van dieren of materialen die besmet kunnen zijn met het vogelgriepvirus.

Deze mensen moeten zich isoleren en onmiddellijk een dokter bellen als ze ziek worden, zei Lowe. Hij zei ook dat het grote publiek op dit moment geen beschermende maatregelen hoeft te nemen tegen de griep.

Reuters heeft bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (7 april 2024): Europe Warns of ‘Lack of Immune Defenses’ Among Humans If Bird Flu Changes

Heilig kasteel in zee opgedragen aan engelstrijder

Het betoverende getijdeneiland Mont Saint-Michel dateert van meer dan 1300 jaar geleden en is een van de meest betoverende bezienswaardigheden van Frankrijk. Deze enkele rots, die 1 kilometer van de Franse noordwestkust ligt, omsluit een fortachtige abdij en een piepklein dorpje met een adembenemend effect.

Het ziet er misschien uit als een fantastische filmlocatie van Game of Thrones, maar de Mont Saint-Michel, geliefd bij de natie, ontstond in het begin van de 8e eeuw en is rijk aan geschiedenis. Hoewel het een belangrijke toeristische bestemming is, heeft het eiland een kleine permanente bevolking van ongeveer 25 mensen, waaronder de monniken en nonnen van de abdij.

De berg ligt in het departement La Manche in het westen van Normandië en werd voor het eerst gedroomd door bisschop Aubert van Avranches, die in 708 een heiligdom liet bouwen bovenop de rots ter ere van aartsengel Michael – het hemelse wezen dat Satan uit de hemel wierp. Volgens de legende bezocht de engel de bisschop drie keer in visioenen, telkens met het verzoek om op deze plek een heiligdom te bouwen.

(SCStock/Shutterstock)
(ChiccoDodiFC/Shutterstock)
Het standbeeld van de aartsengel Michaël die de boze draak onder zijn voeten verplettert, staat bovenop een hoge torenspits die 90 meter naar de hemel reikt. (Kamel15/CC BY-SA 3.0 DEED)

Tweehonderd jaar later kregen Benedictijner-monniken de locatie in handen van de hertog van Normandië en bouwden langzaam een abdijkerk, onder toezicht van de beroemde Normandische koning Willem de Veroveraar. Naarmate de gotische abdij groeide – met de hoge Romaanse kerk die in de 11e eeuw werd voltooid – groeide ook het dorp eromheen. Op het hoogtepunt telde de berg 400 inwoners.

De hele onderneming, woningen op elkaar gestapeld in een structurele analogie van de samenleving, was een van de meest uitdagende bouwprojecten van de Middeleeuwen. Bovenaan staan God en de kerk, dan de abdij, gevolgd door grote zalen, winkels en woningen, en onderaan staan de huizen van boeren en vissers.

(Ilya Shimanskiy/Shutterstock)
(Stockbym/Shutterstock)
(DaLiu/Shutterstock)

In een video van DW Travel zegt reisleidster Anne Le Page: “Het is moeilijk te geloven hoe ze hier zulke gebouwen op de heuvel hebben gebouwd. Mont Saint-Michel is net een rotsachtige kegel; zoiets als een piramide. We zijn bijna op de top op 80 meter boven zeeniveau. Probeer je hier een systeem voor te stellen van platte boten die met de getijden meevoeren. Die middeleeuwse bouwers brachten al het bouwmateriaal op die platte boten, schuiten eigenlijk, vanuit verschillende plaatsen in Normandië; zelfs vanuit Engeland.”

Mythologie en spirituele passie wervelden rond de hoge torens van het eiland en trokken eeuwenlang christelijke pelgrims van ver aan. Aanvankelijk lag de kust veel verder van het eiland: maar liefst 7 kilometer. Desondanks lieten de monastieke bezoekers zich niet afschrikken.

Tegenwoordig kun je te voet of met een pendelbus naar het eiland via een in 2014 gebouwde brug van ruim 750 meter lang, die een oude traditionele brug vervangt. Het verschil tussen eb en vloed kan wel 14 meter bedragen, dus het kan gevaarlijk zijn om het getijdenzand over te steken in plaats van de brug. Naast het risico op verdrinking zijn er ook stukken diepe modder en drijfzand.

(Jrossphoto/Shutterstock)
(kemal mercan/Shutterstock)
(gnoparus/Shutterstock)
(vichie81/Shutterstock)

Tijdens de Honderdjarige Oorlog – een reeks gewapende conflicten tussen Engeland en Frankrijk van 1337 tot 1453 – werden er aan de voet van het eiland bolwerken gebouwd om Engelse indringers buiten te houden en als gevolg daarvan nam ook het aantal pelgrims af.

Verschillende fascinerende artefacten herinneren aan het verbazingwekkende verleden en de ontembare geest van Mont Saint-Michel: Twee smeedijzeren kanonnen, achtergelaten door indringers tijdens een mislukte belegering in 1434, nemen een ereplaats in op de buitenste verdedigingsmuur.

(Greenshed/Public Domain)

Bij de ingang van de parochiekerk Saint-Pierre, gebouwd in de 15e en 16e eeuw, staat een standbeeld van Jeanne d’Arc.

Het jonge boerenmeisje uit Orléans zou, net als bisschop Aubert eeuwen voor haar, wonderbaarlijke visioenen hebben gekregen van aartsengel Michaël. Ontroerd door het verzet bij Mont Saint-Michel, slaagde ze erin om troepen te leiden die de Engelsen terugdreven tijdens het Beleg van Orléans.

(Claudine Van Massenhove/Shutterstock)
(Nick_Nick/Shutterstock)

Ten tijde van de Franse Revolutie (1789-1799) bleven er nog maar weinig monniken in de abdij wonen en in 1791 werd het gebouw omgebouwd tot gevangenis. Toen het zo’n 70 jaar later werd gesloten, onder het bewind van Napoleon III, werden meer dan 600 gevangenen overgebracht naar andere faciliteiten.

Toen hij in 1836 op de berg aankwam, was schrijver Victor Hugo onder de indruk van de pracht en praal. Hij noemde de Mont Saint-Michel “… echt de mooiste plek ter wereld.”

Tientallen jaren later, na een campagne onder leiding van de schrijver, werd Mont Saint-Michel uitgeroepen tot historisch monument.

Ongeveer honderd jaar later, in 1979, voegde UNESCO Mont Saint-Michel en zijn baai toe aan de lijst van werelderfgoederen. Maar voor de bewoners is het eiland nog steeds een levend, ademend thuis.

Jaar na jaar worden de bewoners van het eiland en miljoenen bezoekers bewaakt door de krijgersfiguur van aartsengel Michael met zijn zwaard in de lucht, geplaatst op de top van een neogotische torenspits op 90 meter hoogte.

Bekijk hieronder nog meer foto’s:

(Cynthia Liang/Shutterstock)
(Felix Lipov/Shutterstock)
(Elena Elisseeva/Shutterstock)
(Ivan Soto Cobos/Shutterstock)
(Troy Wegman/Shutterstock)
(Photomario/Shutterstock)

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (17 maart 2024): Sacred Castle in the Sea Dedicated to the Warrior Angel Who Defeated Satan in Heaven: PHOTOS

De Chinese economie vertoont 5 tekenen van grote monetaire tekorten

Terwijl de Chinese economie blijft verzwakken, wijzen experts op vijf belangrijke tekenen die erop wijzen dat het communistische regime met het ergste monetaire tekort geconfronteerd wordt.

“2024 kan het jaar zijn waarin China het tijdperk ingaat van het ergste financiële tekort,” zei Gong Shengli, een onderzoeker bij China Financial Think Tank.

“In het jaar 2024 zijn er verschillende situaties van monetaire tekorten die moeten worden aangepakt. De eerste is schuld, zowel van centrale als lokale overheden.” Vertelde Dhr. Gong aan The Epoch Times:

Nadat de Chinese Communistische Partij (CCP) haar draconische “zero-COVID”-beleid en beperkende controlemaatregelen, die de Chinese economie eind 2022 voor 3 jaar op slot hielden, plotseling opgaf, heeft het land niet de verwachte heropleving van de economie gezien. In plaats daarvan hebben ernstige structurele problemen de economische neergang versneld.

De schulden van het Chinese communistische regime en de schulden van de vastgoedsector hebben er samen voor gezorgd dat China is terechtgekomen in een schuldencrisis van ongekende omvang, aldus Gong.

Goldman Sachs schatte in april 2023 dat de staatsschuld van de CCP in 2022 was opgelopen tot 156 triljoen yuan ($21,56 triljoen), inclusief de leningen van het regime, financieringsplatforms van lokale overheden en nationale banken.

Schuld bijna drie keer BBP

In 2023 bedroeg de schuld van China 287,8 procent van het Chinese bbp, een recordhoogte. Dit is een stijging van 13,5 procentpunten ten opzichte van 2022.

“Er zijn ook verborgen zwarte gaten in kapitaal, financiën, de banksector en onroerend goed”, aldus Gong.

Henry Wu, een macro-econoom uit Taiwan, zei tegen The Epoch Times dat het schuldenprobleem alleen kan worden opgelost door geldbronnen te vinden, maar Wall Street is al begonnen zich terug te trekken uit China. “De CCP is misschien niet meer in staat om met geld over de brug te komen. De begrotingscrisis van de centrale overheid is nu zeer ernstig, met [een] enorm tekort. Verschillende crisissen braken tegelijkertijd uit en moesten ook bijna tegelijkertijd worden opgelost.”

12 provincies stoppen grootschalige infrastructuurprojecten

Dhr. Gong merkt op dat “ongeveer een derde van de provincies, gemeenten en autonome regio’s in China grote projecten hebben stopgezet.”

Eind 2023 vaardigde het Algemeen Bureau van de Staatsraad van de CCP een document uit waarin werd bepaald dat er vóór 2024 geen nieuwe grootschalige infrastructuur mag worden gebouwd op provinciaal, ministerieel of gemeentelijk niveau, behalve voor watervoorziening, stroomvoorziening, verwarming en andere projecten die de basisbehoeften van het levensonderhoud van mensen ondersteunen.

De projecten die zijn stopgezet zijn onder andere snelwegen, de wederopbouw/uitbreiding van luchthavens en stedelijke spoorwegen. De autoriteiten eisten van de 12 provincies en steden, zoals Liaoning, Jilin, Guizhou, Yunnan, Tianjin en Chongqing, dat ze hun “schuldrisico’s naar een laag tot gemiddeld niveau terugbrengen”.

Uitgave van nationale obligaties met een looptijd van 50 jaar

Op 24 maart kondigde het ministerie van Financiën van de CCP de uitgave aan van 23 miljard yuan (3,2 miljard dollar) staatsobligaties met een looptijd van 50 jaar en een couponrente van 3,27 procent.

Paramilitaire politieagenten patrouilleren voor de People’s Bank of China in Peking op 8 juli 2015. (GREG BAKER/AFP via Getty Images)

Dhr. Gong verwees naar een ander teken van het ernstige monetaire tekort van de CCP. “De 50-jarige nationale obligatie van China met ultralange looptijd staat op het punt gelanceerd te worden. Deze keer gaat het om minder dan 30 miljard yuan (4,15 miljard dollar), maar dit is ook heel eng. Iemand die nu 30 jaar oud is, kan deze bijvoorbeeld pas verzilveren als hij 80 jaar oud is. Dit is de eerste ultralange nationale obligatie ter wereld met een looptijd van 50 jaar.”

Sun Kuo-hsiang, een professor aan de afdeling Internationale Zaken en Ondernemerschap van de Nanhua Universiteit in Taiwan, zei dat als de Chinese economie blijft krimpen, “dit (het uitgeven van speciale nationale obligaties met een ultralange looptijd) zeker een beleid zal zijn om schulden voor toekomstige generaties te creëren.”

Enorm financieel tekort in de vastgoedsector

De schulden van de grote en kleine Chinese vastgoedbedrijven overstijgen ruimschoots de omvang van het Chinese bbp. Van januari 2021 tot 24 augustus 2023 zijn meer dan 30 grote vastgoedbedrijven in gebreke gesteld. Daarnaast zijn er in heel China in totaal ongeveer 20 miljoen onafgewerkte wooneenheden en kan het meer dan 440 miljard dollar kosten om deze projecten te voltooien.

Deze luchtfoto toont een wooncomplex gebouwd door de Chinese vastgoedontwikkelaar Vanke in Zhengzhou, China, op 30 augustus 2023. (AFP via Getty Images)

Vanke, de grootste vastgoedontwikkelaar in China, bevindt zich in een ernstige schuldencrisis.

“Het is zeker dat de schuld van Vanke buiten proportie is. Momenteel bedraagt de schuld ongeveer 7 tot 8 miljard dollar. Het bedrag loopt op tot een schuld van ongeveer 50 miljard dollar die Vanke moet betalen. Als Vanke niet kan betalen, kan dat desastreus zijn voor de Chinese vastgoedsector en dit kan de vastgoedmarkt verder doen dalen.” Aldus Gong.

“Vastgoedbedrijven [In China] draaien allemaal op schulden. Vastgoed heeft lange termijnschulden, wat betekent dat het geld van morgen wordt gebruikt om vandaag te betalen. Deze vicieuze cirkel is misschien nog niet op zijn ergst.”

M2 nadert 300 triljoen

Uit de laatste financiële gegevens blijkt dat eind februari de omvang van M2 in China 299,56 triljoen yuan (41,5 triljoen dollar) had bereikt, een stijging van 8,7 procent ten opzichte van een jaar eerder.

M2 is een maat voor de geldhoeveelheid. Hoe meer kredietgeld er wordt uitgegeven, hoe groter de omvang van de schuld. Wanneer de groei van de uitgave van kredietgeld hoger blijft dan de groei van het BBP, nemen de schuldrisico’s geleidelijk toe.

Op dit moment is het M2 van China 2,3 keer het BBP, terwijl dat van de Verenigde Staten slechts 0,76 keer het BBP is.

De groei van het M2 van China is aanzienlijk versneld. Eind 2000 was het nog maar 13 triljoen yuan ($ 1,8 triljoen) en in maart 2013 bereikte het 100 triljoen yuan ($ 13,8 triljoen). Het overschreed 200 triljoen yuan ($27,6 triljoen) in januari 2020. Het duurde slechts vier jaar om bijna 300 triljoen yuan (41,5 triljoen dollar) te bereiken in februari 2024.

Gong verduidelijkte: “China heeft te veel uitgegeven en op een te grote schaal. Veel van hun projecten zuigen constant geld op. Daarom is het monetaire tekort van China op dit moment op een historisch hoogtepunt. De uitgave heeft een historische piek bereikt.”

Huang Yun en Luo Ya hebben bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (5 april 2024): China’s Economy Is Showing 5 Signs of Major Monetary Shortfalls: Experts

De kunst van het loslaten: hoe het loslaten van gehechtheden je leven kan veranderen

Hoe loslaten mijn leven heeft gered

Toen ik begin 30 was, kwam ik als leerling-piloot tijdens mijn derde solovlucht in een levensbedreigende situatie terecht. Tijdens het oefenen van een landing boven Simi Valley op 2.500 voet (760 meter), kwam ik onverwacht in een neerwaartse spiraal terecht die bekend staat als “de kerkhofspiraal”.

Terwijl de grond voor me tolde en de instrumenten de snelle daling aangaven, realiseerde ik me dat vasthouden aan de stuurknuppel me niet uit deze spiraal zou halen. Dus, nadat ik 1.000 voet (300 meter) uit de lucht was gevallen, liet ik de besturing los en riep: “God, neem dit vliegtuig!”

Wonder boven wonder vloog het vliegtuig recht en ik vermeed een crash met nog slechts enkele resterende seconden over.

Deze angstaanjagende ervaring leerde me een diepgaande les: loslaten kan ons leven redden, zowel letterlijk als figuurlijk.

Als leidinggevenden klampen we ons vaak vast aan controle, in de overtuiging dat onze strakke greep op situaties de beste resultaten zal opleveren.

De kunst van het loslaten is echter een transformatieve oefening die kan leiden tot persoonlijke groei, meer welzijn en effectiever leiderschap.

Het loslaten van controle

Het loslaten van controle is voor velen een veelvoorkomende worsteling, vooral in professionele omgevingen. We stellen stabiliteit vaak gelijk aan controle en denken dat er niets mis kan gaan als we de touwtjes in handen hebben.

Deze illusie van controle kan ons vermogen om uitdagingen aan te gaan en ons aan te passen aan veranderingen echter belemmeren.

Ik bevond me ooit in een situatie waarin mijn vrouw en ik het risico liepen een vlucht te missen door een eerlijke vergissing. In plaats van frustratie en een behoefte aan controle toe te laten, realiseerde ik me dat ik kalm moest blijven en erop moest vertrouwen dat alles goed zou komen. Door mijn verlangen om de situatie onder controle te houden los te laten, kon ik de uitdaging met een heldere geest en een positieve houding tegemoet treden. Het resultaat was dat we op de geplande tijd op onze bestemming aankwamen.

Hoe controle tot uiting komt

Op het werk kan de behoefte aan controle zich op verschillende manieren manifesteren, zoals micromanagement, perfectionisme, weerstand tegen verandering of een weigering om taken te delegeren.

Als leidinggevenden moeten we gewoon erkennen dat er veel factoren zijn waar we geen controle over hebben en dat pogingen om elk aspect van ons werk te beheersen kunnen leiden tot energieverspilling, verhoogde stress, verminderde productiviteit en gespannen relaties met collega’s.

Door te proberen de kleinste details onder controle te houden, krijgen de kleinste details uiteindelijk de controle over ons, waardoor we beroofd worden van veel productieve tijd en een perspectief op het grote geheel.

Door te leren de behoefte aan controle los te laten en te vertrouwen op de capaciteiten van onze teamleden, kunnen we een werkomgeving creëren waarin meer samenwerking, aanpassingsvermogen en veerkracht centraal staan.

Het loslaten van angst en bezorgdheid

Een van de meest voorkomende stressfactoren onder managers zijn angst en bezorgdheid.

Angst en zorgen, inclusief de angst om de controle te verliezen, zijn natuurlijke menselijke emoties, maar als ze zo dominant worden in ons dagelijks leven, weerhouden ze ons ervan om ons volledige potentieel te bereiken.

Veel van de angst en bezorgdheid die we ervaren, komt voort uit verkeerde aannames en irrationele gedachten, die onze mentale en emotionele energie aanzienlijk kunnen opslokken.

De angst voor spreken in het openbaar komt bijvoorbeeld vaak voort uit de angst om een slechte indruk achter te laten of om niet aan de verwachtingen van anderen te voldoen.

Door de beperkende overtuiging los te laten dat onze presentaties foutloos moeten zijn en onze focus te verleggen naar het bieden van waarde aan ons publiek, kunnen we onze angst overwinnen en zal onze presentatie authentieker en impactvoller zijn.

We hebben allemaal presentaties gezien die veel waarde en inzicht boden en we hebben ervan genoten, zelfs als ze niet supergepolijst waren.

Hoe angst en bezorgdheid zich manifesteren

In professionele omgevingen kunnen angst en bezorgdheid zich op verschillende manieren manifesteren, zoals het niet nemen van risico’s, het vermijden van moeilijke gesprekken of faalangst.

Deze angsten kunnen ons ervan weerhouden om kansen te grijpen, te blijven innoveren en zowel persoonlijk als professioneel te groeien.

Door de irrationele gedachten en verkeerde aannames die onze angsten voeden te leren identificeren en uit te dagen, kunnen we beginnen met het loslaten van de mentale en emotionele barrières die ons tegenhouden.

Dit proces vereist moed, zelfbewustzijn en de bereidheid om buiten onze comfortzone te treden, maar de beloning – meer zelfvertrouwen, veerkracht en het vermogen om uitdagingen aan te gaan – is de moeite waard.

Het loslaten van het ego

Een van de hoofdoorzaken van angst is trots.  Ons ego loslaten is cruciaal voor persoonlijke en professionele groei.

Trots berooft ons vaak van onze objectiviteit en kan ertoe leiden dat we onze principes van eerlijkheid en waarheid in gevaar brengen.

Ik heb dit ervaren toen ik op bezoek was bij collega’s uit veel verschillende landen. Nationale trots kan ons beoordelingsvermogen vertroebelen en ons ervan weerhouden de gebreken in onze eigen cultuur of geschiedenis te erkennen, terwijl we de kwaliteiten en prestaties van anderen bagatelliseren.

Door ons ego los te laten en nederigheid te omarmen, kunnen we eerlijkere en productievere gesprekken voeren en zo begrip en samenwerking bevorderen.

Hoe het zich manifesteert

Op het werk kan trots zich uiten als een onwil om fouten toe te geven, de neiging om de eer op te strijken voor het werk van anderen of een onwil om van anderen te leren.

Deze gedragingen kunnen het vertrouwen ondermijnen, relaties beschadigen en de groei en het succes van zowel individuen als organisaties belemmeren.

Door een cultuur van nederigheid te cultiveren, waarin individuen worden aangemoedigd om hun beperkingen te erkennen, van hun fouten te leren en de bijdragen van anderen te waarderen, kunnen leiders een omgeving creëren die voortdurend leren, samenwerking en innovatie bevordert.

De beste baas die ik ooit heb gekend had een unieke combinatie van zelfvertrouwen en nederigheid. Hij was uiterst competent, inclusief zijn technische bekwaamheid, zijn inzicht in processen, zijn kennis van de markt, zijn inzicht in verkoop en zijn geweldige managementvaardigheden. Vandaar zijn zelfvertrouwen.

Maar hij had de nederigheid om toe te geven dat hij niet alles wist. Hij stond er altijd voor open om te leren en van gedachten te veranderen als hij nieuwe of aanvullende feiten onder ogen kreeg.

Het loslaten van wrok

Een andere grote uitdaging voor leiders is wanneer wrok en bitterheid leiden tot giftige werkomgevingen, verminderde productiviteit en meer verloop.

Wanneer mensen wrok koesteren jegens collega’s, supervisors of ondergeschikten, kan dit een sfeer van wantrouwen, negativiteit en onbetrokkenheid creëren.

Door te leren wrok los te laten en vergeving te schenken, zelfs in moeilijke of oneerlijke situaties, kunnen we ons eigen emotionele welzijn behouden en tegelijkertijd bijdragen aan een positievere en harmonieuzere werkomgeving.

Je leven transformeren

De kunst van het loslaten is een praktijk van transformatie die kan leiden tot aanzienlijke persoonlijke en professionele groei.

Door te leren onze gehechtheden aan controle, angst, trots, beperkende overtuigingen of wat dan ook dat ons tegenhoudt los te laten, stellen we onszelf open voor nieuwe mogelijkheden, sterkere relaties en een dieper gevoel van doelgerichtheid.

Als leidinggevenden is deze praktijk niet alleen goed voor ons eigen welzijn, maar inspireert en stimuleert het ook de mensen om ons heen om hetzelfde te doen.

Door in onze organisaties een cultuur van loslaten te cultiveren, kunnen we omgevingen creëren die vertrouwen, samenwerking, innovatie en voortdurend leren bevorderen.

Uiteindelijk is de kunst van het loslaten een reis van geloof, moed en zelfontdekking – een reis die ons kan leiden naar een bevredigender, impactvoller en doelgerichter leven.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (4 april 2024): The Art of Letting Go: How Releasing Attachments Can Transform Your Life