De Verenigde Staten en Israël hebben in de vroege ochtend van 28 februari gecoördineerde aanvallen uitgevoerd op Iran, nadat een derde ronde van nucleaire gesprekken tussen de VS en Iran zonder doorbraak was geëindigd.
President Donald Trump maakte in een videoboodschap bekend dat “grootschalige gevechtsoperaties” waren begonnen en waarschuwde dat het conflict Amerikaanse slachtoffers kan eisen.
Volgens Trump is het doel om “acute dreigingen” vanuit de Iraanse leiding uit te schakelen en ervoor te zorgen dat Teheran “nooit over een kernwapen kan beschikken”. Hij beschuldigde de Islamitische Republiek ervan te proberen haar nucleaire programma opnieuw op te bouwen en haar raketcapaciteiten uit te breiden na eerdere Amerikaanse aanvallen op belangrijke locaties vorig jaar.
“Een korte tijd geleden is het Amerikaanse leger begonnen met grootschalige gevechtsoperaties in Iran”, zei Trump in een videotoespraak. “Ons doel is het Amerikaanse volk te beschermen door acute dreigingen vanuit het Iraanse regime uit te schakelen.”
Rook stijgt op in de lucht nadat er op 28 februari 2026 explosies te horen waren in Manama, Bahrein. Reuters/Stringer
In dezelfde verklaring erkende Trump de risico’s voor Amerikaanse militairen en omschreef hij de actie als noodzakelijk voor de toekomst van de nationale veiligheid van de Verenigde Staten.
“We bidden voor iedere militair die onzelfzuchtig zijn of haar leven riskeert om ervoor te zorgen dat Amerikanen en onze kinderen nooit worden bedreigd door een nucleair bewapend Iran”, zei hij. “We vragen God om al onze helden in gevaar te beschermen. En we vertrouwen erop dat met zijn hulp de mannen en vrouwen van de strijdkrachten zullen zegevieren.”
Het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken veroordeelde de aanvallen als een schending van het VN-Handvest en als een daad van “criminele gewapende agressie”. In een verklaring liet Teheran weten te zullen reageren en riep het de internationale gemeenschap op tot actie.
De Iraanse Opperste Veiligheidsraad bevestigde vergeldingsaanvallen, terwijl de Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC – Islamic Revolutionary Guard Corps) meldde dat zij drones en raketten op Israël had afgevuurd en later meerdere Amerikaanse en regionale faciliteiten had getroffen.
Illustratie door The Epoch Times, Shutterstock
Het Israëlische leger meldde dat het Iraanse raketten onderschepte terwijl het tegelijkertijd doelen binnen Iran bleef bestoken. Volgens het leger zijn de lopende operaties gebaseerd op “nauwkeurige inlichtingen”.
“De IDF [Israel Defense Forces] en de Amerikaanse strijdkrachten hebben een brede en gezamenlijke operatie gelanceerd om het Iraanse terroristische regime grondig te verzwakken en op termijn existentiële dreigingen voor Israël weg te nemen”, aldus de IDF in een verklaring op sociale media. Het Iraanse regime wordt daarin omschreven als een “existentiële bedreiging” voor zowel Israël als de wereld als geheel.
Doel van de operatie volgens Trump en Netanyahu
Trump omschreef de aanvallen als een grootschalige campagne tegen de militaire capaciteiten van Iran en zijn regionale netwerk. Daarbij somde hij grieven op die teruggaan tot de gijzelingscrisis van 1979, aanvallen die worden toegeschreven aan Iraanse bondgenoten en de steun van Teheran aan gewapende groeperingen.
Volgens hem is de VS van plan de Iraanse raketindustrie te vernietigen, de marine te “verpletteren” en gewapende bondgenoten in de regio te verzwakken. Tegelijkertijd benadrukte hij opnieuw dat Iran moet worden verhinderd een kernwapen te verwerven.
Trump richtte zich ook rechtstreeks tot de Iraanse veiligheidstroepen. Hij riep leden van de IRGC en de politie op de wapens neer te leggen en stelde dat zij “volledige immuniteit” zouden krijgen. Tegelijkertijd waarschuwde hij voor een “zekere dood” als zij dat niet zouden doen. Iraanse burgers spoorde hij aan binnen te blijven en zich in veiligheid te brengen, en hij riep het publiek op de macht over te nemen zodra de aanvallen zijn beëindigd.
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu gaf na het begin van de aanvallen een verklaring uit waarin hij Trumps doel onderschreef als, het creëren van omstandigheden waarin Iraniërs “hun lot in eigen handen kunnen nemen”.
“De tijd is gekomen voor alle delen van het Iraanse volk — de Perzen, Koerden, Azeri’s, Beloetsjen en Ahwazi’s — om het juk van tirannie af te werpen en vrijheid en vredelievende waarden naar Iran te brengen”, zei hij in een videoboodschap.
Netanyahu omschreef de actie als een geplande, gecoördineerde gezamenlijke operatie met de Verenigde Staten, bedoeld om “de existentiële dreiging die uitgaat van het terroristische regime in Iran weg te nemen”.
Iran stelde op zijn beurt dat bij de aanvallen “defensieve infrastructuur en civiele locaties” in meerdere steden zijn geraakt. Teheran noemde de aanvallen een schending van de soevereiniteit en beriep zich op artikel 51 van het VN-Handvest om vergeldingsmaatregelen te rechtvaardigen.
Het Iraanse staatsnieuwsagentschap IRNA meldde dat bij een Israëlisch-Amerikaanse aanval op een meisjesschool in het zuiden van Iran zeker 40 doden zijn gevallen en nog eens 45 mensen gewond zijn geraakt. De stad Minab, waar de school zich bevindt, herbergt ook een basis van de IRGC.
Het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken verklaarde dat “de Islamitische Republiek Iran al haar macht en middelen zal inzetten om deze criminele agressie het hoofd te bieden en de kwaadaardige daad van de vijand af te slaan”.
Reactie van Iran: raketten, drones en regionale escalatie
De Iraanse IRGC meldde dat zij een “eerste golf” van drones en raketten op Israël had afgevuurd, met de waarschuwing dat er meer aanvallen zouden volgen.
Het Israëlische leger liet weten dat vanuit Iran raketten op Israëlisch grondgebied waren gelanceerd en dat de luchtverdediging actief was om de dreiging te onderscheppen. Daarbij werd gewaarschuwd dat “de verdediging niet waterdicht is”.
In een daaropvolgende vergeldingsactie stelde Iran dat het meerdere faciliteiten in de regio had getroffen in een operatie die het “Waarachtige Belofte 4” noemde. In een verklaring claimde Teheran het hoofdkwartier van de Amerikaanse Vijfde Vloot in Bahrein, Amerikaanse bases in Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten (VAE), evenals militaire doelen in Israël te hebben geraakt.
Regeringen in de regio meldden defensieve maatregelen en verstoringen.
Een inkomend projectiel explodeert boven het water in de baai van Haifa voor de noordelijke Israëlische kuststad op 28 februari 2026. Jalaa Marey/AFP via Getty Images
Het ministerie van Defensie van Qatar meldde dat het meerdere raketten had neergehaald en later ook een derde golf Iraanse raketten had afgeslagen. Het Qatarese ministerie van Buitenlandse Zaken veroordeelde de aanvallen als een “flagrante schending” van de soevereiniteit. Volgens Doha heeft Qatar steeds de dialoog met Iran gezocht en geprobeerd afstand te houden van het regionale conflict.
Het ministerie van Defensie van de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) verklaarde dat het land werd geconfronteerd met een Iraanse ballistische raketaanval, die door de luchtverdediging “met grote efficiëntie” werd onderschept. Brokstukken kwamen echter neer in een woonwijk, wat leidde tot materiële schade en de dood van één burger.
De Amerikaanse missie in de VAE gaf een veiligheidswaarschuwing af waarin personeel van de ambassade en consulaten werd opgedragen binnen te blijven en zich in veiligheid te brengen. Amerikanen in het land werd hetzelfde geadviseerd, vanwege de vijandelijkheden in de regio.
De Syrische staatstelevisie meldde dat een Iraanse raket een gebouw in de zuidelijke stad Sweida heeft getroffen, waarbij vier mensen om het leven zijn gekomen.
Het ministerie van Buitenlandse Zaken van Koeweit liet weten dat de luchtverdediging van het land met succes een volgens eigen zeggen “verfoeilijke Iraanse aanval” heeft afgeslagen, die de soevereiniteit en het luchtruim van Koeweit schond. Het land benadrukte zijn “volledige en inherente recht” op zelfverdediging.
In Washington liepen de reacties grotendeels langs partijlijnen uiteen, al schaarden enkele Democraten zich samen met Republikeinen achter de operatie.
Internationaal riepen bondgenoten en wereldmachten op tot terughoudendheid nu het conflict zich uitbreidt.
The Associated Press heeft bijgedragen aan dit verslag.
De evacuatie van de Australische premier Anthony Albanese uit zijn woning naar aanleiding van een bommelding eerder deze week was geen op zichzelf staand incident. Hij is een van de zes wereldleiders die het doelwit zijn van een intimidatiecampagne die verband houdt met China, zo heeft The Epoch Times vernomen.
Sinds januari zijn er bommeldingen en doodsbedreigingen per e-mail gericht tegen de Canadese premier Mark Carney, de Taiwanese president Lai Ching-te, de Zuid-Koreaanse president Lee Jae-myung, de Italiaanse president Sergio Mattarella en de Deense premier Mette Frederiksen. Een van de nieuwste namen op de lijst is Albanese.
De e-mails zijn allemaal vergelijkbaar qua toon en qua grafische dreigementen. Ze zijn allemaal in het Chinees geschreven. Hun boodschap is dezelfde: annuleer de geplande voorstellingen van Shen Yun Performing Arts of onderga de gevolgen.
(Boven v.l.n.r.) De Canadese premier Mark Carney; de Australische premier Anthony Albanese; de Taiwanese president Lai Ching-te. (Onder v.l.n.r.) De Italiaanse president Sergio Mattarella; de Deense premier Mette Frederiksen; de Zuid-Koreaanse president Lee Jae-myung. Compilatie door Epoch Times, Getty Images
“Als jullie doorgaan met de Shen Yun-voorstelling, zal er iets gebeuren met de Canadese premier”, staat in een e-mail van 10 februari die The Epoch Times in handen heeft gekregen. “Als jullie zich niets aantrekken van de persoonlijke veiligheid van Mark Carney en alle andere hoge Canadese functionarissen, ga dan je gang met de voorstelling.”
“Ik sluit niet uit dat ik Lai Ching-te neerschiet!”, luidt een andere boodschap van 8 januari. “Of zelfs een SUV vol explosieven tegen het presidentiële kantoorgebouw laat botsen. Ga gewoon door als jullie me niet geloven.”
“Als jullie zich niets aantrekken van de persoonlijke veiligheid van Mette Frederiksen en alle Deense hooggeplaatste functionarissen, ga dan je gang met de voorstelling”, luidt een andere e-mail in het Chinees van 10 februari. “Het kan mij niets schelen, zolang jullie maar de gevolgen kunnen dragen.”
Een escalerende campagne
Hoewel geen van de dreigingen uiteindelijk werkelijkheid werd, vormen ze een escalatie van een decennialange campagne tegen het in New York gevestigde podiumkunstengezelschap.
Onder het motto ‘Het China van vóór het communisme’ brengt Shen Yun de traditionele Chinese cultuur tot leven door middel van klassieke Chinese dans en muziek. Elk jaar treedt het gezelschap op voor een wereldwijd livepubliek van ongeveer 1 miljoen mensen. The Epoch Times is een mediasponsor van Shen Yun.
Het podiumkunstengezelschap is opgericht door beoefenaars van Falun Gong, een spirituele groep die in China zwaar wordt vervolgd door de Chinese Communistische Partij. Shen Yun heeft sinds zijn oprichting in 2006 te maken gehad met een sabotagecampagne van het regime, dat diplomatieke en economische dwangmiddelen inzet om de voorstellingen te stoppen.
De dreigmails vormen een nieuwe vorm van sabotage. Vorig jaar leidde een soortgelijke dreiging tot een evacuatie van het John F. Kennedy Center for the Performing Arts in Washington, dat nu het Trump Kennedy Center heet.
Volgens het Falun Dafa Informatiecentrum zijn er sinds het voor het eerst aan het licht kwam, ongeveer twee jaar geleden, inmiddels meer dan 130 bedreigingen geweest en dit aantal blijft stijgen. De daders richtten zich aanvankelijk zowel op de artiesten van Shen Yun en hun families als op de trainingsfaciliteiten van het gezelschap.
Ze bedreigden ook Amerikaanse wetgevers, het Witte Huis en theaters en instellingen wereldwijd, waarbij ze vaak mogelijke bomaanslagen of massale schietpartijen voorspelden als de show doorging.
De Taiwanese autoriteiten hebben in een onderzoek waarbij meerdere instanties betrokken waren, een aantal van de e-mails in verband gebracht met de stad Xi’an in Centraal-China, waar een onderzoekscentrum van techgigant Huawei is gevestigd. Dit bedrijf staat in de Verenigde Staten op de zwarte lijst vanwege bezorgdheid over de nationale veiligheid en is de hoofdverdachte.
E-mails verzonden naar de ticketdienst van Shen Yun met als doelwit de Taiwanese president Lai Ching-te en de Zuid-Koreaanse president Lee Jae Myung op respectievelijk 8 januari 2026 en 10 februari 2026; e-mails die op 10 februari 2026 naar Shen Yun-presentatoren zijn gestuurd en zich richtten op de Canadese premier Mark Carney, de Australische premier Anthony Albanese, de Italiaanse president Sergio Mattarella en de Deense premier Mette Frederiksen. Screenshot via The Epoch Times
Nationale veiligheidskwesties
Een Australisch federaal onderzoek zet nu de laatste intimidatiecampagne in de schijnwerpers.
De wetshandhavingsinstanties brachten Albanese voor enkele uren naar een andere locatie terwijl ze The Lodge in Canberra doorzochten, maar uiteindelijk bleek er geen gevaar voor de openbare veiligheid te zijn.
De Australische federale politie onderzoekt een tweede e-mail van 22 februari, waarin de afzender beweerde explosieven te hebben geplaatst die The Lodge “in puin zouden leggen”.
Ondertussen onderzoekt de politie van Queensland een andere bommelding in de Gold Coast, waardoor het personeel gedwongen werd te evacueren.
Voor Lucy Zhao, voorzitter van de Falun Dafa Association of Australia, wijst deze situatie op een gevaarlijke ontwikkeling die “dringende aandacht vereist op het hoogste niveau van de regering”.
“Wanneer bedreigingen zich uitbreiden naar de gekozen leider van een land, is dit niet langer alleen een kwestie van religieuze vrijheid of artistieke expressie, maar wordt het een directe uitdaging voor de nationale soevereiniteit, democratisch bestuur en openbare veiligheid”, zei ze in een verklaring.
“Democratieën kunnen niet toestaan dat buitenlandse autoritaire regimes dwang, intimidatie en angst naar hun grondgebied exporteren.”
De Chinese link achter het incident kreeg internationale media-aandacht nadat The Epoch Times het verhaal had gepubliceerd.
Toen haar tijdens een persconferentie in Peking werd gevraagd naar de bedreigingen tegen de Australische premier, ontweek een woordvoerster van het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken de vraag. Ze zei dat ze kennis had genomen van de betreffende berichten, maar dat ze “niet op de hoogte was van de feitelijke situatie”. Vervolgens gebruikte ze denigrerende termen om Shen Yun en Falun Gong aan te vallen.
Vreemd genoeg werd deze uitwisseling later uit het officiële transcript op de website van het ministerie verwijderd. Dat bevel leek echter niet door te dringen tot de Chinese ambassade in Australië, die de volledige uitwisseling op haar Facebook-pagina publiceerde.
Shen Yun zegt dat het zich niet zal laten afschrikken.
“Het feit dat ze het leven van wereldleiders bedreigen om Shen Yun te annuleren, toont aan tot welke mate van geweld en wanhoop de CCP is genoodzaakt”, vertelde Shen Yun-vicevoorzitter Ying Chen aan The Epoch Times.
“Het laat ook duidelijk zien hoe bang Peking is dat we de tirannie van de CCP op podia over de hele wereld aan de kaak stellen.”
Ying Chen, vicepresident en dirigent bij Shen Yun Performing Arts, spreekt tijdens een interview met NTD, zustermedia van The Epoch Times, in New York, op 27 november 2024. Otabius Williams/The Epoch Times
Druk, zich verzetten
De Australische parlementariër Barnaby Joyce zei dat de dreigementen een belediging zijn voor waar zijn land voor staat.
“Het is volstrekt onaanvaardbaar in Australië om iemand te intimideren die zijn religie belijdt in een vorm die geen bedreiging vormt voor de Australische cultuur en geen inbreuk maakt op de rechten van anderen”, zei hij tegen The Epoch Times.
Toen de Chinese ambassade in Denemarken onlangs een verklaring uitbracht waarin mensen werd verteld Shen Yun niet te gaan bekijken, verzetten lokale wetgevers zich hiertegen.
“Ik zou me schamen als ik zou luisteren naar wat de communistische dictator in China zegt en denkt wanneer hij deelneemt aan verschillende evenementen”, aldus Mikkel Bjorn, parlementslid van de Deense Volkspartij.
Kim Valentin, parlementslid voor de Deense Liberale Partij, zei dat de acties van het Chinese regime alleen maar onderstrepen hoezeer het Chinese regime mensen willen controleren.
“In Denemarken bemoeit de staat zich niet met waar je wel of niet aan mee mag doen”, zei hij. “Ik werd er net aan herinnerd dat je die vrijheid in China niet hebt.”
“Ik hoop echt dat dit betekent dat veel meer mensen de voorstelling van Shen Yun willen gaan bekijken.”
Een fragment van het stuk ‘Flowing Sleeves’ uit het programma van Shen Yun Performing Arts van 2009. Shen Yun Performing Arts
Carl Andersen van de Liberale Alliantiepartij, die ook lid is van de Commissie Kerkelijke Zaken van het Deense parlement, veroordeelde de Chinese ambassade vanwege haar “buitenlandse inmenging”.
Hij zei dat hij de bedreigingen aan het adres van de Deense premier heeft gemeld bij de inlichtingendienst en de politie van het land, zodat deze kunnen worden onderzocht.
“De Denen moeten zich verzetten tegen dergelijke druk van autoritaire regimes”, zei hij.
Een nieuwe databank over de militaire zuiveringen van het Chinese communistische regime biedt gedetailleerde informatie over de meer dan honderd hoge militaire leiders die sinds 2022 zijn gezuiverd.
De escalerende zuiveringen binnen het leger door de leider van de Chinese Communistische Partij (CCP) Xi Jinping kwamen dit jaar internationaal in de schijnwerpers te staan nadat twee topmilitairen van corruptie werden beschuldigd. De stap leidde tot hevige speculatie over verschuivende machtsverhoudingen binnen het regime, omdat de twee functionarissen — die tot de hoogste militaire leiders van Peking behoorden en over gevechtservaring beschikten — naar verluidt met Xi botsten over Taiwan, en omdat de daaropvolgende acties van het regime hoogst ongebruikelijk waren.
De databank werd op 24 februari gepubliceerd door het China Power Project van het Center for Strategic and International Studies. Daarin worden 101 hoge leiders van het Volksbevrijdingsleger (PLA – People’s Liberation Army) genoemd die sinds 2022 zijn gezuiverd of mogelijk zijn gezuiverd; sommigen zijn officieel geroyeerd, ontslagen, geschorst en/of onderzocht, terwijl anderen zijn verdwenen en mogelijk het slachtoffer zijn geworden van een zuivering.
Analisten vertelden aan The Epoch Times, dat Xi’s zuiveringen een machtsvacuüm hebben achtergelaten in de leiding van het Volksbevrijdingsleger (PLA). Uit de dataset blijkt dat 41 van de 47 — oftewel 87 procent — PLA-leiders met de rang van driesterrengeneraal of admiraal waarschijnlijk zijn gezuiverd. Dat geldt ook voor het overgrote deel van de leiders die Xi in 2020 of later promoveerde: 32 van de 35 werden onderzocht en 29 van hen zijn gezuiverd. Volgens het China Power Project werden 52 procent van de 176 leidinggevende functies binnen het PLA getroffen door de zuiveringen.
De zuiveringen namen vorig jaar sterk in tempo toe. In 2022 werd mogelijk één functionaris gezuiverd, in 2023 waren dat er 14, in 2024 elf en in 2025 maar liefst 62. Dit jaar zijn al 11 officieren gezuiverd of niet verschenen op belangrijke bijeenkomsten.
“En het is niet duidelijk of Xi Jinping klaar is met zijn zuiveringen”, zei Bonny Lin, directeur van het China Power Project, tijdens een webinar op 24 februari over de bevindingen. “Deze zuiveringen hebben elk onderdeel van het PLA geraakt.”
Ongekende zuiveringen
Deskundigen blijven wijzen op het ongekende en allesomvattende karakter van de recente zuiveringen.
John Culver, senior medewerker bij het John L. Thornton China Center van Brookings, zei tijdens het seminar dat Xi eerder in zijn loopbaan al militaire zuiveringen doorvoerde, maar dat die destijds niet “de operationele lijn” raakten.
“De enige vergelijking die ik kan maken, wat betreft de schaal van wat Xi nu doet, is waarschijnlijk de personele omwenteling binnen het PLA na de crisis op het Tiananmenplein in 1989”, aldus Culver.
Volgens hem zorgden de opkomende pro-democratische geluiden destijds voor verdeeldheid binnen de CCP over de vraag hoe te reageren. Hoewel algemeen bekend is dat het inzetten van dodelijk militair geweld tegen vreedzame demonstranten volgde op weken van interne militaire weerstand, is minder bekend hoe de spanningen binnen het leger daarna verder opliepen en uitmondden in een machtsstrijd. In de drie jaar na het incident werden tal van leiders vervangen en werd de macht geconsolideerd, waarbij tegenstanders van militair ingrijpen werden gezuiverd.
Culver zei dat Xi’s huidige zuiveringen bedoeld zijn om het ‘loyaliteitsnetwerk’ waarop de PLA draait te veranderen en ervoor te zorgen dat “het PLA volledig ondergeschikt en gehoorzaam is aan de partijcontrole”. Dat verschilt wezenlijk van de gebeurtenissen rond Tiananmen, die een strijd tussen twee facties weerspiegelden.
“Vandaag de dag zuivert Xi een volledige generatie officieren”, zei Culver. “Dit is geen factiestrijd, maar een bevestiging van volledige controle.
“Ik denk dat we hier aan het begin staan, niet aan het einde.”
Politicoloog Taylor Fravel, directeur van het Security Studies Program van het Massachusetts Institute of Technology, zei dat op het vlak van militaire paraatheid van de CCP, vooral training, uitrusting en leiderschap zwaar zijn getroffen.
“Ik verwacht aanzienlijke institutionele verlamming op het hoogste niveau”, aldus Fravel. Hij legde uit dat het PLA “sterk gecentraliseerd” is en meer weg heeft van een CCP-organisatie dan van een traditionele krijgsmacht.
“Je ziet dat veel besluiten simpelweg blijven liggen”, zei hij.
Fravel zei dat het aantal potentiële vervangers voor de hoogste leidinggevende functies ook aanzienlijk is afgenomen. Het aantal leiders op het eerstvolgende niveau is met een derde afgenomen, waardoor het langer duurt voordat opengevallen posities opnieuw kunnen worden ingevuld.
Sheena Chestnut Greitens, universitair hoofddocent aan de Lyndon B. Johnson School of Public Affairs van de University of Texas in Austin, zei dat het zuiveren van personen die een leider hielpen zijn macht te consolideren een algemeen kenmerk is van autocratische regimes. Volgens haar lijkt Xi te proberen factoren aan te pakken die vergelijkbaar zijn met die welke hebben bijgedragen aan de ondergang van de Sovjet-Unie, waaronder militaire autonomie ten opzichte van de Partij.
In lijn met de analyse van Fravel stelde Greitens dat Xi zichzelf in een positie heeft gebracht waarin hij moet promoveren uit een groep minder ervaren en minder goed verbonden functionarissen, wat tijdens de rest van zijn regeertermijn mogelijk nieuwe politieke problemen kan veroorzaken.
“Als China ten oorlog trekt met het PLA dat het nu heeft, dan kan dat leger te maken krijgen met aanzienlijke operationele tekortkomingen — afhankelijk van de mate waarin Xi deze operationele commandanten, die de nu vrijgekomen posities innemen, wel of niet vertrouwt”, zei ze.
Jon Czin, medewerker bij het John L. Thornton China Center en houder van de Michael H. Armacost-leerstoel voor Foreign Policy Studies bij Brookings, zei dat Xi’s militaire zuiveringen tien jaar geleden waren gericht op potentiële rivalen, terwijl de huidige zuiveringsgolf zich richt op Xi’s eigen vertrouwelingen — op een schaal die hij, gezien de eerdere zuiveringen, niet had verwacht.
“Ik denk dat de overkoepelende lijn — zeker als je specifiek naar de dataset kijkt — is dat dit een zuivering is van een hele generatie”, aldus Czin.
Volgens Czin zal het politieke drama dat zich nu ontvouwt op enig moment zijn weerslag krijgen op het beleid van de CCP, maar zover is het nog niet. Hij wees erop dat Xi volgend jaar 79 wordt wanneer hij aan een vierde termijn begint, wat “zal leiden tot meer rivaliteit en spanningen in Zhongnanhai, terwijl mensen rond Xi proberen hun eigen pionnen naar voren te schuiven”.
De dans van de suikerfee. De Ouverture 1812. Het Zwanenmeer. Dit zijn enkele van de meest herkenbare en geliefde klassieke stukken aller tijden. Ze zijn allemaal voortgekomen uit de verbeelding van de Russische componist Pjotr Tsjaikovski. Zoals bij veel grote kunstenaars waren Tsjaikovski’s creaties het resultaat van zowel dromerigheid als discipline, originaliteit en orde. Door volgens een vast ritme te werken, kon Tsjaikovski de geliefde werken produceren die zijn opmerkelijke reputatie bevestigden.
Nadat hij in 1885 naar een datsja (Russisch zomerhuisje op het platteland) in de buurt van Maidanovo was verhuisd, stelde hij een dagelijkse routine op die zijn creativiteit stimuleerde. “Wat een genot om in mijn eigen huis te zijn!”, zei hij enthousiast tegen zijn mecenas, Nadezhda von Meck, die hem een aanzienlijke jaarlijkse toelage van 6000 roebel gaf, zodat hij zich volledig aan het componeren kon wijden. “Wat een geluk om te weten dat niemand mijn werk, mijn lectuur of mijn wandelingen zal verstoren.”
Tsjaikovski, 52 jaar oud, op 14 maart 1893. Hij stierf enkele maanden later, op 6 november 1893, slechts enkele dagen nadat hij de première van zijn 6e symfonie had gedirigeerd. Publiek domein
Uit routine ontstaat inspiratie
Tsjaikovski stond elke dag tussen 7 en 8 uur ’s ochtends op en bracht een uur door met roken, thee drinken en het lezen van de Bijbel of een ander werk, zoals de filosofie van Spinoza, aldus Mason Currey in “Daily Routines: How Artists Work”. Tsjaikovski geloofde dat wandelen essentieel was voor een goede gezondheid. De wandelingen zorgden niet alleen voor een goede doorbloeding, maar stimuleerden ook zijn creativiteit. Na zijn ochtendlezing maakte hij eerst een wandeling van ongeveer 45 minuten.
Rond 9.30 uur begon hij met werken. Eerst behandelde hij zijn correspondentie en proefdrukken, waarna hij achter de piano plaatsnam voor het echte werk: componeren. Hij volgde deze volgorde omdat hij de taken die hij niet leuk vond (de correspondentie en proefdrukken) achter de rug wilde hebben voordat hij aan het plezierige werk van het schrijven van muziek begon.
Tsjaikovski was de eerste Russische componist wiens muziek tijdens zijn leven internationale bekendheid verwierf. Publiek domein
In augustus 1880 beschreef hij zijn creatieve proces in een brief aan zijn voormalige leerling Sergei Taneev:
“Mijn werkwijze is puur ambachtelijk, dat wil zeggen absoluut regelmatig, altijd op dezelfde uren van de dag, zonder enige toegeeflijkheid jegens mezelf. Zodra ik aan mijn werk begin, komen er muzikale ideeën bij me op, omdat ik mijn aandacht afwend van gedachten en zorgen die niets met mijn werk te maken hebben.”
De rol van routine en discipline in het creatieve leven van Tsjaikovski – en eigenlijk in dat van de meeste kunstenaars – kan moeilijk overschat worden. Hoewel Tsjaikovski zijn werk omschreef als ambachtelijk en rigide, waarbij hij bijna mechanische metaforen gebruikte, erkende hij ook dat inspiratie hem vaak op mysterieuze en spontane wijze overviel – het tegenovergestelde van mechanisch – waarvoor hij een organische metafoor gebruikte, namelijk de groei van een plant:
“Over het algemeen komt de kiem van een toekomstige compositie plotseling en onverwacht. Als de grond er klaar voor is – dat wil zeggen, als de neiging tot werken aanwezig is – schiet deze met buitengewone kracht en snelheid wortel, schiet omhoog door de aarde, vormt takken, bladeren en uiteindelijk bloesems. Ik kan het creatieve proces niet anders omschrijven dan met deze vergelijking.”
Tsjaikovski’s routine creëerde een mentale ruimte waarbij hij in een flow terechtkwam en de ideeën zich flexibel en spontaan vormden. Het is vaak zo dat de Muze, de onverklaarbare geniale ingeving, alleen komt bij degenen die zich door hard werken en toewijding hebben voorbereid.
Tsjaikovski lunchte ’s middags, waarna hij weer ging wandelen, dit keer langer dan de eerste keer. Hij wandelde zelfs bij slecht weer. “De meeste ideeën komen overigens bij me op tijdens mijn dagelijkse wandelingen”, vertelde hij Taneev. “Bovendien neem ik, gezien mijn ongewoon slechte muzikale geheugen, een notitieboekje mee.”
Tsjaikovski (vooraan links) tijdens een lunch in de Ortachala-tuinen in Tbilisi, in 1889. De tuinen waren ooit een bekende recreatieplek. Publiek domein
Een gekweld genie
Tchaikovsky vond niet alleen artistieke inspiratie tijdens zijn wandelingen, hij geloofde ook dat ze essentieel waren voor zijn gezondheid. Zijn broer vertelde:
“Ergens, ooit, had hij ontdekt dat een man twee uur per dag moet wandelen voor zijn gezondheid, en hij hield zich pedant en bijgelovig aan deze regel, alsof hij ziek zou worden en er ongelooflijke tegenslagen zouden volgen als hij vijf minuten te vroeg terugkwam.”
Dit was niet de enige vreemde obsessie van de componist. Hij leed namelijk aan een aantal obsessies en angsten die grensden aan neurotisch gedrag. Tsjaikovski raakte verslaafd aan overmatig drinken, roken en gokken. Hij stond bekend om zijn extreme plankenkoorts, waardoor hij terughoudend was om zijn eigen stukken te dirigeren.
Het Tsjaikovski Staatsmuseum in Klin, Rusland. Tsjaikovski woonde daar toen hij zijn zesde symfonie schreef, zijn laatste grote werk. Natalia Naberezhnaia/Getty Images
Vreemd genoeg werd hij gekweld door de angst dat zijn hoofd eraf zou vallen terwijl hij aan het dirigeren was. Daarom ondersteunde hij zijn kin met één hand terwijl hij met de andere hand dirigeerde. Hij hield deze vreemde houding gedurende het hele optreden vol. Pas later in zijn carrière overwon hij zijn fobie volledig.
Ondanks zijn eigenaardigheden en obsessies slaagde Tsjaikovski erin om enkele van de beroemdste muziekstukken ter wereld te componeren door zijn unieke combinatie van westerse structuur en techniek met de Russische muziektraditie waarmee hij was opgegroeid. Die mix weerspiegelde de paradox van creativiteit zelf: discipline gekoppeld aan fantasierijke vrijheid, de rigoureuze routines van het lichaam en de spontane uitbarstingen van de ziel. Het resultaat was eufonische auditieve magie die luisteraars meer dan 100 jaar na de dood van de componist nog steeds betovert.
De Japanse premier Sanae Takaichi kwam op 8 februari uit een vervroegde verkiezing met een mandaat dat zeldzaam is in de naoorlogse politiek: een tweederdemeerderheid in het machtigere Lagerhuis.
Het resultaat was het hoogtepunt van een periode van drie maanden van gespannen betrekkingen tussen Japan en China over Taiwan en de bewering van Japan dat het het recht had om te reageren als een conflict zijn voortbestaan in gevaar bracht.
Tijdens een zitting van het Lagerhuis op 7 november 2025 zei Takaichi dat een crisis rond Taiwan — veroorzaakt door bijvoorbeeld Chinese “gewapende acties” of de inzet van oorlogsschepen — “een situatie voor Japan zou kunnen vormen die de overleving bedreigt”, wat mogelijk een militaire reactie rechtvaardigt.
Peking nam daarop een reeks agressieve stappen: het riep Chinese burgers op om niet naar Japan te reizen vanwege de verhoogde spanningen en schortte de import van Japanse zeevruchten op wegens gebrekkige watercontroles. Een Chinese diplomaat plaatste zelfs een online dreigement om Takaichi’s nek “af te snijden” vanwege haar standpunt over Taiwan.
De reactie van Peking werd in Tokio opgevat als een poging om de nieuwe Japanse leider te intimideren en te isoleren. In plaats daarvan hielp het de verkiezing van 8 februari te transformeren tot een referendum over nationale veiligheid.
De regerende Liberaal-Democratische Partij won 316 van de 465 zetels in het Lagerhuis, en coalitiepartner Japan Innovation Party voegde er 36 aan toe, goed voor een totaal van 352. Dat geeft Takaichi een mate van parlementaire controle die in de meeste gevallen boven die van het Hogerhuis staat en belangrijke veiligheidswetgeving en begrotingswijzigingen kan versnellen.
Analisten vertelden The Epoch Times dat de overwinning Takaichi politieke ruimte geeft om veranderingen te versnellen die al gaande zijn: hogere defensie-uitgaven, wapens met groter bereik, aanscherping van de contra-spionage en diepere operationele integratie met de Verenigde Staten. Volgens hen kunnen die stappen het veiligheidslandschap in de Indo-Pacific hertekenen.
In Pekings slechtst denkbare scenario, zeiden ze, zou het ook politiek gevoelige debatten over Japans nucleaire opstelling en mogelijke “nucleaire deling” met de Verenigde Staten kunnen heropenen — zelfs als daadwerkelijke inzet nog ver weg blijft.
Soldaten uit verschillende landen stappen uit een helikopter tijdens een gezamenlijke militaire oefening van de 1e Luchtmobiele Brigade van de Japanse Landmacht, met deelnemers uit onder meer Groot-Brittannië, Canada, Duitsland en de Verenigde Staten, op Camp Narashino in Funabashi, Japan, op 7 januari 2024. Richard A. Brooks/AFP via Getty Images
Een dynamiek als in de Koude Oorlog
Na de overwinning sloeg Takaichi een vertrouwde toon aan. Ze zei dat haar regering zou streven naar een “constructieve en stabiele” relatie met China en open zou blijven staan voor dialoog.
Akio Yaita, een ervaren Japanse journalist en directeur van de Indo-Pacific Strategy Think Tank, verwacht dat de betrekkingen tussen Japan en China mogelijk zullen “terechtkomen in een langdurige toestand die doet denken aan de Koude Oorlog” — gekenmerkt door aanhoudend wantrouwen en strategische concurrentie — maar waarschijnlijk niet verder zullen verslechteren.
“In feite denk ik dat beide partijen — vooral China — een manier zullen zoeken om zich waardig terug te trekken”, zei hij.
Een stabiliserende factor op korte termijn zou volgens hem het geplande bezoek van de Amerikaanse president Donald Trump aan China in april kunnen zijn. Als Washington en Peking in aanloop naar die ontmoeting een rustiger beeld willen uitstralen, heeft Peking op korte termijn mogelijk minder reden om de spanningen met Tokio verder op te voeren.
Li Shih-hu, hoogleraar internationale betrekkingen aan de National Chengchi University in Taiwan en directeur van het master studieprogramma Japan, zei dat Peking bovendien kampt met een structureel probleem binnen de Japanse politiek.
De politieke partij Komeito — de jarenlange junior coalitiepartner van de Liberaal-Democratische Partij die vaak als matigende kracht fungeerde — stapte in oktober 2025 uit de coalitie.
Li zei tegen The Epoch Times dat Peking Komeito gebruikte als politiek achterkanaal om te communiceren en, waar nodig, een door de Liberaal-Democratische Partij geleide regering af te remmen.
Nu Komeito is vertrokken en de coalitie wordt gedragen door een partner die sterker inzet op defensie — de Japan Innovation Party — heeft Peking volgens Li minder vertrouwde “aanknopingspunten” binnen de Japanse politiek.
De consequentie is volgens hem niet dat Tokio roekeloos zal handelen, maar wel dat het sneller kan bewegen op beleid dat Peking niet zint — ook al blijft een grondwetswijziging in het Hogerhuis op obstakels stuiten.
Tetsuo Saito (C), leider van de Komeito-partij, houdt de handen vast van de kandidaten van zijn partij na het houden van een toespraak tijdens een verkiezingsbijeenkomst in Kobe, Japan, op 27 januari 2026. Komeito, de langdurige junior coalitiepartner van de Liberale Democratische Partij die vaak als matigende kracht optrad, verliet de coalitie in oktober 2025. Buddhika Weerasinghe/Getty Images
Snellere herbewapening
De grootste verandering zit mogelijk in het tempo, niet in de richting, zegt Su Tzu-yun, directeur van het Taiwanese Instituut voor Nationaal Defensie- en Veiligheidsonderzoek.
Het Japanse defensiebeleid is volgens hem al verschoven van een “uitsluitend defensieve” opstelling naar wat hij een “proactieve verdediging” noemt — met de aanschaf van langeafstandsraketten, de ontwikkeling van capaciteiten voor tegenaanval en nauwere integratie met de Verenigde Staten en andere partners.
Veel daarvan vereist geen herziening van de Japanse grondwet, aldus Su. Het kan worden geregeld via begrotingen, besluiten van aanbesteding, operationele planning en geactualiseerde interpretaties van bestaande bevoegdheden.
Takaichi heeft die koers expliciet verwoord.
“Het is essentieel dat Japan het initiatief neemt om zijn defensiecapaciteiten fundamenteel te versterken”, zei ze tijdens de zitting van het Nationale Diet op 24 januari, waarbij zij het dreigingsbeeld koppelde aan China, Noord-Korea en Rusland.
Haar kabinet heeft inmiddels een record defensiebegroting voor het begrotingsjaar 2026 goedgekeurd — meer dan 9 biljoen yen (ongeveer 49 miljard euro) — als onderdeel van Japans vijfjarenplan om de defensie-uitgaven op te voeren tot 2 procent van het bruto binnenlands product. De uitgaven omvatten langeafstandsraketten voor “standoff”-capaciteit, drones en systemen die bedoeld zijn om aanvallen nabij Japans zuidwestelijke eilanden af te schrikken of af te slaan — een gebied dat direct van belang zou zijn bij een eventuele noodsituatie rond Taiwan.
Takaichi heeft daarnaast toegezegd de nationale veiligheidsstrategie van Japan te herzien en sneller werk te maken van het versoepelen van beperkingen op de export van wapens.
Het eiland Yonaguni, het meest westelijke, bewoonde eiland van Japan, ongeveer 111 kilometer van Taiwan, is gefotografeerd in Yonaguni, Japan, op 13 april 2022. De zuidwestelijke eilanden van Japan liggen dicht bij Taiwan en elk conflict daar zou een bedreiging kunnen vormen voor de zeeroutes, het luchtruim en de Amerikaanse bases op Japans grondgebied. Carl Court/Getty Images
“We zullen de drie strategische documenten eerder dan gepland herzien en het veiligheidsbeleid fundamenteel versterken”, zei Takaichi tijdens een persconferentie op 9 januari. “Niemand zal een land helpen dat niet vastberaden is zichzelf te verdedigen.”
Met een tweederdemeerderheid in het Lagerhuis kan Takaichi wetsvoorstellen eenvoudiger doorvoeren, zelfs als het Hogerhuis ze probeert te blokkeren. Het Japanse Nationale Diet (het Japanse parlement) bestaat uit twee kamers en de meeste wetsvoorstellen vereisen goedkeuring van beide. Maar als het Hogerhuis een door het Lagerhuis aangenomen wetsvoorstel verwerpt of wijzigt, kan het Lagerhuis dat met een tweederdemeerderheid van de aanwezige leden alsnog doordrukken.
Begrotingen vormen een nog gunstiger geval: het Hogerhuis kan ze slechts vertragen, niet blokkeren. Als er na een maand geen overeenstemming is, krijgt de versie van het Lagerhuis automatisch voorrang.
Grondwetswijzigingen liggen anders. Takaichi zei op 9 februari dat zij “vaart wil maken” met pogingen om de grondwet te herzien — een signaal dat zij de juridische beperkingen rond de militaire rol van Japan wil hertekenen.
Maar voor een wijziging is een tweederdemeerderheid in beide kamers vereist, gevolgd door een nationaal referendum met een gewone meerderheid. Het Lagerhuis kan hier niets overrulen, wat betekent dat zij waarschijnlijk zal moeten rekenen op de volgende verkiezingen voor het Hogerhuis in 2028.
Voor Peking ligt het probleem volgens Su niet alleen bij de omvang van de Japanse defensiebegroting, maar ook bij wat die capaciteiten betekenen voor de machtsbalans rond Taiwan en de Oost-Chinese Zee.
Een Japan dat geïntegreerde lucht- en raketverdediging kan inzetten, over langere afstand kan toeslaan en met minder politieke beperkingen steun kan bieden aan Amerikaanse troepen, maakt het voor China moeilijker en duurder om Taiwan onder druk te zetten en vermindert de effectiviteit van intimidatie, zei hij.
Peking zal Japan vrijwel zeker beschuldigen van het doen herleven van militarisme, aldus Su, maar volgens hem is de directe aanjager van regionale onveiligheid eerder China’s eigen militaire opbouw en dwingende diplomatie.
Sanae Takaichi, voorzitter van de Liberale Democratische Partij, wordt toegejuicht nadat parlementsleden in het Japanse Lagerhuis haar op 21 oktober 2025 in Tokio tot premier hebben gekozen. Takaichi werd op 18 februari door het parlement herkozen na een verpletterende overwinning in het Lagerhuis tijdens de vervroegde verkiezingen van 8 februari. Tomohiro Ohsumi/Getty Images
Li zei dat Japan na een decennium van modernisering onder premier Shinzo Abe en diens opvolgers verschuift van het vervangen van verouderde systemen naar het uitwerken van hoe nieuwe capaciteiten kunnen worden ingezet in reële crisissituaties — vooral in scenario’s die Japans belangen bedreigen zonder dat het grondgebied direct wordt aangevallen.
Volgens hem is het de taak van Takaichi om hoogwaardige apparatuur om te zetten in geloofwaardige, beproefde afschrikking.
Meer operationele Amerikaans-Japanse alliantie
De overwinning van Takaichi versterkt ook een trend die Washington al jaren nastreeft, zei Yaita: het omvormen van de Amerikaans-Japanse alliantie van een politieke relatie tot een operationeel oorlogssysteem.
Hij verwacht dat Takaichi het defensiebudget verder zal verhogen in lijn met Trumps al langer klinkende eis dat bondgenoten meer moeten bijdragen. Ook voorziet hij dat Japan onder grotere druk komt te staan om meer verantwoordelijkheid te nemen als Trump besluit de Amerikaanse troepenaanwezigheid in Noordoost-Azië te verminderen.
Sommige structurele bouwstenen zijn al gelegd. Japan richtte in 2025 een gezamenlijk operationeel commando op om land-, zee- en luchtstrijdkrachten beter te integreren. Amerikaanse planners zijn begonnen met het versterken van hun aanweizgheid in Japan om de gevechtscapaciteit te vergroten.
Takaichi heeft aangegeven dat ze die koers wil bestendigen. Na de verkiezingen zei ze dat ze van plan is de Verenigde Staten al in maart te bezoeken en de samenwerking rond de alliantie te verdiepen, die ze als kern van Japans veiligheidsstrategie presenteert.
Voor Washington is de strategische ruil volgens Yaita eenvoudig: Japan geeft meer uit, zet meer capaciteiten in en speelt een grotere regionale rol. In ruil daarvoor behoudt de Verenigde Staten afschrikking en invloed zonder dat het zijn aanwezigheid proportioneel hoeft uit te breiden.
Li omschreef het waarschijnlijke resultaat als een herbalancering binnen de alliantie — minder een eenzijdige veiligheidsgarantie en meer een gezamenlijk operatiesysteem.
Japanse troepen nemen hun positie in tijdens een gezamenlijke militaire oefening en demonstratie met deelnemers uit Groot-Brittannië, Canada, Duitsland, de Verenigde Staten en andere landen in Camp Narashino in Funabashi, Japan, op 7 januari 2024. Richard A. Brooks/AFP via Getty Images
Eerste eilandketen sluit zich
De zuidwestelijke eilanden van Japan liggen dicht bij Taiwan, en een conflict rond Taiwan zou snel de zeestraten, het luchtruim en de Amerikaanse bases op Japans grondgebied bedreigen. Die geografische ligging is de reden dat het Taiwan-beleid mainstream is geworden in Japan en waarom Peking zo scherp reageert op Japanse uitspraken die de veiligheid van Taiwan koppelen aan de overleving van Japan.
Een peiling van Kyodo News tijdens de spanningen met China liet zien dat Takaichi’s goedkeuringscijfer steeg tot ongeveer 70 procent. Uit de enquête bleek ook dat het publiek nipt de Japanse collectieve zelfverdedigingsrechten steunt mocht China Taiwan aanvallen, met 48,8 procent voor en 44,2 procent tegen.
Volgens Su is het strategische doel voor Tokio, Taipei en Washington het versterken van de “verdedigingslinie” die Japan, Taiwan en de Verenigde Staten verbindt. Het uitbreiden van het netwerk van toegangsmogelijkheden en basissen langs de eerste eilandketen — inclusief nauwere coördinatie met de Filipijnen — bouwen verder aan de verdedigingslinie, zodat Amerikaanse troepen in een crisis meer opties hebben.
De eerste eilandketen — van Japan via Taiwan tot de Filipijnen — kan de Chinese strijdkrachten dichter bij de kust insluiten.
Vanuit Pekings standpunt gezien, aldus Su, is dit erger dan dat “Japan sterker wordt.” Het is een regionaal systeem waarin druk op één actor de anderen dwingt sneller te coördineren, meer inlichtingen te delen en de operationele planning aan te scherpen.
Die dynamiek beperkt volgens hem het vermogen van Peking om partners één voor één uit te schakelen en vergroot het risico dat elke dwangmaatregel een bredere coalitiereactie uitlokt.
Een schip van de Amerikaanse kustwacht (links) vaart langs een ondersteuningsschip van de Japanse kustwacht tijdens oefeningen met schepen van de Filippijnse en Japanse kustwacht in de wateren bij Kagoshima, Japan, op 20 juni 2025. De gezamenlijke oefeningen worden gezien als een blijk van eenheid tegen Chinese activiteiten in omstreden regionale wateren. Richard A. Brooks/AFP via Getty Images
Inlichtingen, economie, risicovermijding
Sommige van de meest ingrijpende veranderingen hebben volgens Li niets te maken met raketten. Ze draaien om invloed — het dichten van de gaten die China kan benutten via spionage, politieke beïnvloeding en economische afhankelijkheid.
Takaichi pleit voor een sterkere inlichtingenpositie en strengere bescherming van gevoelige informatie en technologie. Ze zegt een Nationaal Inlichtingenbureau te willen oprichten en de contra-inlichtingenmaatregelen aan te scherpen, deels om de samenwerking met Washington en andere veiligheidsbondgenoten te verdiepen.
Li stelt dat zonder betere bescherming van informatie, de partners van Japan voorzichtig zullen zijn met het delen van gevoelige inlichtingen vanwege het risico op lekken.
Een strakker inlichtingenapparaat van Japan zou volgens hem diepere uitwisseling van inlichtingen met de Verenigde Staten mogelijk maken — en Chinese infiltratiepogingen moeilijker en duurder.
Economische veiligheid vormt een andere frontlinie. Takaichi beschouwt geavanceerde halfgeleiders als een nationale veiligheidskwestie en heeft de ketens van chipvoorziening tot strategische prioriteit gemaakt. Enkele dagen voor de verkiezingen kondigde de Taiwanese halfgeleiderreus TSMC aan dat het van plan is geavanceerde drie-nanometer chips in Japan te produceren.
Su wees op zeldzame aardmetalen als een ander voorbeeld. Japan onderzoekt diepzeebodems bij Minamitorishima als onderdeel van een bredere poging om minder afhankelijk te worden van China’s dominantie in zeldzame aardmetalen.
Zelfs als die projecten jaren duren, geven ze volgens hem een duidelijk signaal af dat Japan het vermogen van Peking om bevoorradingsketens als wapen in te zetten, wil beperken.
Li merkte ook een stillere politieke verschuiving in Tokio op: vergeleken met tien jaar geleden zijn Japanse bedrijfsorganisaties minder zichtbaar geweest in hun pogingen om bij de regering aan te dringen om de relaties met China te “herstellen”.
Naarmate bedrijven hun toeleveringsketens diversifiëren richting Zuidoost-Azië, India en andere regio’s, is de afhankelijkheid van China afgenomen — en daarmee een van Pekings traditionele drukpunten in Japan verkleind, aldus Li.
TSMC-voorzitter Che-Chia Wei (links) spreekt tijdens een ontmoeting met de Japanse premier Sanae Takaichi (rechts) in het kantoor van de premier in Tokio op 5 februari 2026. Kazuhiro Nogi/POOL/AFP via Getty Images
Wat Peking het meest vreest
De meest gevoeligste kwestie — en de vraag waar Peking waarschijnlijk met de meeste spanning naar kijkt — is de nucleaire opstelling van Japan, zei Li.
Japan bevindt zich volgens Li in een uitzonderlijk kwetsbare positie: het ligt dicht bij drie nucleair bewapende staten — China, Noord-Korea en Rusland — en staat voor de realiteit dat het dat probleem niet alleen kan oplossen.
In haar beleidsrede van 24 januari noemde Takaichi alle drie en waarschuwde dat hun militaire ontwikkelingen “grote zorgen” baren.
Decennialang heeft Japan geanticipeerd met het Amerikaanse nucleaire paraplu-systeem, gecombineerd met sterke binnenlandse beperkingen tegen het huisvesten of nastreven van kernwapens. Die beperkingen blijven van kracht.
Maar met een sterker mandaat zou Tokio volgens Li opener kunnen spreken over afschrikkingopties die tussen de huidige opstelling en een ingrijpende breuk met de naoorlogse normen liggen.
Yaita zei dat “nucleaire deling” — een NAVO-achtig concept dat Abe na zijn aftreden naar voren bracht — onder Takaichi nieuwe aandacht zou kunnen krijgen. Zij heeft volgens hem een opener houding getoond om dit onderwerp te bespreken dan veel andere Japanse leiders.
Takaichi versterkte die gevoeligheid in november 2025 toen ze zei dat ze niet kon bevestigen dat Japans decennialange Drie Niet-Nucleaire Principes — geen bezit, geen productie en geen invoer van kernwapens — zouden worden gehandhaafd bij een komende herziening van de nationale veiligheidsstrategie.
Kernwapencapabele DF-31BJ ballistische raketten worden onthuld op transportvoertuigen tijdens een militaire parade op het Tiananmenplein in Peking op 3 september 2025. Kevin Frayer/Getty Images
Su benadrukte dat Japan al steunt op uitgebreide afschrikking — het Amerikaanse nucleaire paraplu-systeem — en zei dat “nucleaire deling” in praktische termen kan worden opgevat als hoe geloofwaardig de VS zouden terugvechten als Japan met kernwapens zou worden bedreigd.
Hij suggereerde ook dat Japan nucleair aangedreven onderzeeërs zou kunnen inzetten om verder van Chinese strijdkrachten te opereren, zonder kernwapens daadwerkelijk in bezit te hebben.
Li beschreef een andere politiek plausibele middenweg die Peking zou kunnen verontrusten: regelmatige havenbezoeken van Amerikaanse nucleaire onderzeeërs. Omdat zulke onderzeeërs kernraketten kunnen vervoeren, zou een zichtbare aanwezigheid de afschrikking versterken zonder kernwapens permanent op Japanse bodem te stationeren, waardoor Tokio kan aanvoeren dat dit in lijn blijft met binnenlandse anti-nucleaire normen.
Of dit acceptabel zou zijn binnen de principes van Japan, zou een controversieel debat kunnen worden, zei hij, maar hij acht het beter denkbaar in het nieuwe politieke klimaat van Japan.
Su zei dat Washington historisch terughoudend is geweest om bondgenoten in Oost-Azië onafhankelijke nucleaire arsenalen te laten ontwikkelen, maar dat nucleair aangedreven onderzeeërs waarschijnlijk wél zouden worden gesteund.
Voor Peking is zelfs een langdurig debat echter strategisch gezien erg kostbaar, aldus Su. Het geeft aan dat China’s militaire opbouw en dwingende houding een belangrijke buur ertoe kan dwingen taboes te heroverwegen — en naar sterkere manieren te zoeken om de Amerikaanse betrokkenheid vast te leggen.
Wereldwijde veiligheidsomgeving
Takaichi’s overwinning komt op een moment dat regionale strijdtonelen steeds meer met elkaar verbonden raken. Japan versterkt de veiligheidsbanden met Europese partners en onderhoudt nauwere betrekkingen met de NAVO, nu de oorlog in Rusland en Oekraïne landen dwingt om in samenhangende termen over Rusland en China na te denken.
Een capabeler Japan geeft Washington meer opties, zei Su. De Verenigde Staten kunnen zwaarder leunen op Japan om grotere verantwoordelijkheid te nemen in Noordoost-Azië, terwijl zij zich zelf richten op de bredere concurrentie met China.
De Amerikaanse president Donald Trump en de Japanse premier Sanae Takaichi arriveren op 28 oktober 2025 aan boord van het Amerikaanse vliegdekschip USS George Washington op de Amerikaanse marinebasis in Yokosuka, Japan. Andrew Caballero-Reynolds/AFP via Getty Images
Het kan ook Europese bondgenoten geruststellen dat de Verenigde Staten druk op Rusland kunnen uitoefenen zonder overbelast te raken — omdat een sterker Japan helpt de Indo-Pacifische zijde van de wereldkaart te stabiliseren.
Het voordeel voor de Verenigde Staten, Taiwan en andere Indo-Pacifische partners, zei Su, is een duidelijkere afschrikking: meer Japanse capaciteiten, nauwere alliantie-integratie, sterkere inlichtingensamenwerking en een regionaal netwerk dat moeilijker door Peking te intimideren of te splijten is.
Het nadeel is het risico van escalatie, zei hij. Peking kan reageren met meer militaire activiteiten nabij Japan, extra handelsbeperkingen of agressievere communicatie.
De les van deze verkiezingen, zeiden Yaita en Su, is dat tactieken zoals Peking die gebruikt, averechts kunnen werken — het versterkt de publieke opinie, ondermijnt pro-China stemmen in Japan en versnelt juist de veiligheidsverschuivingen die Peking wil tegenhouden.
Li stelde dat de keuze bij Peking ligt. Als China buren blijft behandelen als actoren die onder druk gezet moeten worden, zal dit waarschijnlijk het tegenovergestelde opleveren: een hechtere coalitie en hogere defensiebudgetten in heel Oost-Azië.
De Australische premier Anthony Albanese is op 24 februari geëvacueerd uit zijn ambtswoning in Canberra, nadat een bomdreiging — in het Chinees — tegen hem en andere hooggeplaatste functionarissen was geuit.
De dreiging kwam slechts enkele dagen voor een geplande voorstelling van Shen Yun Performing Arts. Shen Yun is een gezelschap voor klassieke Chinese dans en muziek dat in New York is gevestigd en dat al jaren doelwit is van Peking.
In aanloop naar de Australische tournee van het gezelschap, die op 25 februari van start zou gaan, ontvingen lokale organisatoren e-mails in het Chinees met de eis de voorstellingen af te gelasten — anders zouden er ernstige gevolgen zijn. In één e-mail, ingezien door The Epoch Times, werd ten onrechte beweerd dat er explosieven waren geplaatst rond de ambtswoning van de premier en dat deze tot ontploffing zouden worden gebracht als de optredens van Shen Yun doorgingen.
De premier werd voor enkele uren naar een andere locatie overgebracht, terwijl politie en veiligheidsdiensten een onderzoek instelden bij The Lodge in Canberra. De Australische Federale Politie (AFP) meldde op 24 februari dat er “geen actuele dreiging voor de gemeenschap of de openbare veiligheid” was, aldus een woordvoerder tegen The Epoch Times.
Dreigingen gericht tegen Shen Yun
Lokale organisatoren van de Australische voorstellingen van Shen Yun verklaarden dat zij op 10 februari een e-mail in het Chinees ontvingen met de boodschap: “Als de voorstelling van Shen Yun doorgaat, zal Anthony Albanese iets overkomen.”
In de e-mail werd gedreigd met de “persoonlijke veiligheid van Anthony Albanese en alle andere hooggeplaatste Australische functionarissen.”
“Het maakt niet uit, zolang u de prijs maar kunt betalen. Ik zal u niet langer proberen op andere gedachten te brengen. Heb er later alleen geen spijt van”, aldus de boodschap.
De eerste e-mail, verkregen door The Epoch Times, werd op 10 februari 2026 naar de organisatoren van Shen Yun in Australië gestuurd en bevatte bedreigingen aan het adres van premier Anthony Albanese. Screenshot/The Epoch Times
Een tweede e-mail, verzonden op 22 februari, droeg als onderwerpregel: “Suggestie om Shen Yun te stoppen.”
In de e-mail stond in het Chinees: “Grote hoeveelheden nitroglycerine-explosieven zijn geplaatst rond de ambtswoning van de Australische premier, gelegen aan Adelaide Avenue in de wijk Deakin in Canberra, Australië.
“Als u erop staat de voorstelling door te laten gaan, dan zal de ambtswoning van de premier tot puin worden geblazen en zal er bloed vloeien als een rivier.”
De tweede e-mail, verkregen door The Epoch Times, werd op 22 februari 2026 naar de organisatoren van Shen Yun in Australië gestuurd en bevatte bedreigingen aan het adres van premier Anthony Albanese. Screenshot/The Epoch Times
De afzender van de tweede e-mail beweerde Chen Pokong te zijn, een in de Verenigde Staten gevestigde columnist, politiek commentator en YouTuber die in 1989 een sleutelrol speelde in de pro-democratiebeweging in China. Daarvoor werd hij gevangengezet en later verbannen naar de Verenigde Staten. De Chinese Communistische Partij (CCP) heeft echter een geschiedenis van het zich voordoen als anderen — onder wie buitenlandse functionarissen en dissidenten — bij het uiten van dit soort dreigementen.
The Epoch Times heeft Chen om commentaar gevraagd.
De lokale Australische organisatoren hebben beide dreigementen op 24 februari overgedragen aan de Australische Federale Politie (AFP).
“Wij veroordelen krachtig de escalerende campagne van transnationale repressie door de Chinese Communistische Partij, gericht tegen Shen Yun Performing Arts en Falun Gong-beoefenaars wereldwijd,” aldus de organisatoren in een verklaring. “Alle dreigingen zijn gemeld bij de Australische nationale veiligheids- en wetshandhavingsinstanties. Wij waarderen de stappen die zijn genomen om de openbare veiligheid te waarborgen en gekozen functionarissen, waaronder de premier, te beschermen.”
De organisatoren riepen tevens op tot een grondig en openbaar onderzoek naar de dreigementen om “de nationale veiligheidsimplicaties van deze incidenten aan te pakken, de waarborgen tegen buitenlandse inmenging te versterken en verantwoordelijke actoren volgens de Australische wet ter verantwoording te roepen”.
Enkele weken eerder werden soortgelijke dreigementen geuit tegen de leiders van het Verenigd Koninkrijk, Zuid-Korea en Denemarken, zonder dat zich daadwerkelijke incidenten voordeden.
Het gezelschap voor podiumkunsten, dat ernaar streeft 5.000 jaar Chinese beschaving te doen herleven, werd opgericht door kunstenaars die Falun Gong beoefenen. Deze spirituele discipline, ook bekend als Falun Dafa, omvat meditatieve oefeningen en leringen gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.
Shen Yun Performing Arts’ slotapplaus in het Wycombe Swan Theatre in Engeland op 21 februari 2026. Roger Luo
De Chinese Communistische Partij (CCP) begon in 1999 een landelijke vervolgingscampagne tegen beoefenaars van Falun Gong. Onder deze repressie zijn miljoenen mensen willekeurig vastgezet, gemarteld, onderworpen aan dwangarbeid en zelfs gedood om hun organen te oogsten voor de lucratieve transplantatie-industrie van het regime.
De voorstellingen van Shen Yun bevatten dansstukken die het verhaal vertellen van beoefenaars die in China vervolging hebben ondergaan. The Epoch Times is mediasponsor van Shen Yun.
In de afgelopen twee jaar is Shen Yun het doelwit geweest van een grensoverschrijdende onderdrukkingscampagne, waarbij onder meer bommeldingen, dreigmails en mediacampagnes werden ingezet.
De meest recente e-mails volgden op een verklaring van 2 januari van de Chinese consulaten in Sydney en Melbourne, waarin Australiërs werd opgeroepen niet naar Shen Yun te gaan.
De consulaten herhaalden CCP-propaganda door “vrienden uit alle geledingen” op te roepen “waakzaam” te blijven en “weg te blijven van de ‘Shen Yun’-voorstelling.”
Die oproep volgde op twee bomdreigingen in november 2025 tegen een vertoning in Sydney van “State Organs”, een documentaire die de orgaanroof door de CCP bij Falun Gong-beoefenaars in China aan de kaak stelt.
Lucy Zhao, voorzitter van de Falun Dafa Association of Australia, veroordeelde de recente dreigementen.
“Dit is een haatmisdrijf en het zijn terroristische dreigingen die erop gericht zijn dissidenten het zwijgen op te leggen en Shen Yun te stoppen”, zei ze in een verklaring. Ze zei dat de vereniging zich alleen maar meer zal inspannen om “ervoor te zorgen dat de voorstellingen van Shen Yun veilig en succesvol verlopen in Australië”. De vereniging zal ook activiteiten organiseren om de vervolging van Falun Gong door de CCP aan het licht te brengen, voegde ze eraan toe.
“Ik geloof dat onze regering niet zal toestaan dat dergelijke buitenlandse inmenging door de CCP voortduurt, en dat zij verder onderzoek zal doen en maatregelen zal nemen om dit te voorkomen.”
“Onacceptabel”
In reactie op de meest recente e-mails noemde One Nation-Kamerlid Barnaby Joyce het “volstrekt onacceptabel in Australië om iemand te intimideren die zijn religie uitoefent, op een manier die geen bedreiging vormt voor de Australische cultuur en geen inbreuk maakt op de rechten van anderen”.
De voormalige Australische vicepremier en huidige One Nation-parlementslid Barnaby Joyce spreekt tijdens de ‘Put Australia First’-bijeenkomst in Sydney, Australië, op 21 december 2025. George Chan/ AFP via Getty Images
“Wij leven in een Australische cultuur. Die cultuur kent duidelijke grenzen voor hoe je je gedraagt. … Zij ondersteunt persvrijheid, godsdienstvrijheid en bewegingsvrijheid, gelooft in de centrale rol van het gezin … en in patriottisme jegens Australië”, zei hij tegen The Epoch Times.
The Epoch Times heeft zowel het kantoor van de premier als oppositieleider Angus Taylor om een reactie gevraagd.
Taylor schreef later op X: “Blij te horen dat de premier veilig en wel is nadat hij uit zijn ambtswoning in Canberra is geëvacueerd.”
“Dreigementen tegen welke parlementariër dan ook zijn volstrekt verwerpelijk, zeker in een land dat is gebouwd op het uiten van onze meningsverschillen via debat.”
Voormalig agent van de Australische Federale Politie Paul Johnstone verklaarde dat de recente e-mails mogelijk uit het buitenland afkomstig zijn.
“Het gebruik van het woord ‘Australië’ in deze context oogt ongebruikelijk formeel en wijkt enigszins af van gangbare Australische correspondentie, waarin een dergelijke formulering zelden wordt gebruikt. Deze taalkundige onregelmatigheid kan nader onderzoek rechtvaardigen als mogelijke aanwijzing voor externe auteurschap”, zei hij tegen The Epoch Times.
Johnstone, die politie- en veiligheidsfunctionarissen in heel Azië heeft getraind, stelde dat de dreigende toon van het bericht wijst op aansluiting bij propagandakanalen of elementen die gelieerd zijn aan het Chinese Volksbevrijdingsleger of het Ministerie van Staatsveiligheid.
“Peking beschouwt Shen Yun niet louter als een culturele organisatie, maar als een platform dat mensenrechtenschendingen belicht en het gezag van het Chinese regime uitdaagt”, aldus Johnstone.
“Chinese diplomatieke missies in het buitenland, ook in Australië, zouden hebben geprobeerd Shen Yun-voorstellingen te ontmoedigen of te verhinderen via formele correspondentie, contacten met zalen en sponsors en druk achter de schermen op functionarissen.”
Volgens Johnstone maken deze inspanningen deel uit van een bredere strategie om “het mondiale narratief te sturen en het internationale imago van China te beschermen. Dat imago staat steeds verder onder druk — vooral te midden van oplopende regionale spanningen, waaronder maritieme confrontaties met de Filipijnen, economische frictie met Japan en interne politieke onrust met zuiveringen binnen het Volksbevrijdingsleger en de regering.”
Het incident is het meest recente in een aanhoudende campagne tegen Falun Gong-beoefenaars en door hen opgerichte organisaties wereldwijd, waaronder Shen Yun.
Het Falun Dafa Information Center, dat de campagne volgt, heeft sinds maart 2024 meer dan 130 doods- en bomdreigingen tegen Shen Yun geregistreerd. Volgens het centrum waren er daarnaast tientallen gewelddadige dreigingen tegen Amerikaanse functionarissen en instellingen die Falun Gong steunen.
De meeste e-mails zijn in het Chinees opgesteld, waarbij de afzenders — ten onrechte — beweerden geweld te zullen gebruiken als de voorstellingen doorgingen. In februari 2025 werd het John F. Kennedy Center for the Performing Arts in Washington, dat inmiddels de naam Trump Kennedy Center draagt, geëvacueerd na een bomdreiging gericht tegen Shen Yun.
Andere dreigementen waren rechtstreeks gericht tegen artiesten van Shen Yun, hun families en hun trainingsfaciliteiten in New York.
Tijdens de Australische tournee van 2026 zal Shen Yun van 25 februari tot en met 29 maart optreden in Gold Coast, Sydney, Melbourne en Adelaide.
De voorstelling wordt al jaren breed verwelkomd in Australische steden en kreeg lof van onder anderen miljardair Imelda Roche.
Eva Fu en Daniel Y. Teng hebben bijgedragen aan dit verslag.
Daniel Defoe’s avonturenroman “Robinson Crusoe” verscheen in 1719 als een van de eerste Engelse romans. Het was meteen een literair succes. Het verhaal van de vindingrijke schipbreukeling werd al snel populair en vormde een mijlpaal in de Engelse avonturenliteratuur. Maar de fictieve Robinson Crusoe had een minder bekende tegenhanger in het echte leven: Alexander Selkirk, een Schotse zeerover die in het begin van de 18e eeuw vier jaar als schipbreukeling leefde. Hij vormde de inspiratiebron voor het verhaal van Defoe.
Selkirk is natuurlijk niet de enige opmerkelijke echte schipbreukeling. De onderstaande lijst geeft een overzicht van vier spannende waargebeurde verhalen van beroemde overlevenden die een realiteit beleefden die al generaties lang schrijvers en filmmakers fascineert: overleven op een onbewoond eiland.
Een onbewoond eiland voor de kust van Colombia. …some guy/CC BY-SA 2.0
Alexander Selkirk
Selkirk werd in 1676 in Schotland geboren en vluchtte in 1695 naar zee. Hij werd een zeerover in de Stille Oceaan en richtte zich op Spaanse schepen voor de kust van Zuid-Amerika. In 1703 klom hij op tot zeevaarder. Maar zijn geluk begon op te raken: de kapitein bleek tiranniek en onbekwaam en de expeditie mislukte. De spanningen tussen Selkirk en kapitein Thomas Stradling, die het schip verwaarloosd had, liepen op. Selkirk zei tegen Stradling dat zijn pogingen om het schip te repareren ontoereikend waren en dat het schip zou zinken.
Selkirk weigerde mee te varen. Hij koos ervoor om met wat proviand achtergelaten te worden op Más a Tierra, een eiland zo’n 670 kilometer voor de kust van Chili.
Alleen op het eiland leefde Selkirk zoals zijn fictieve tegenhanger Crusoe in de roman: hij naaide kleding van geitenhuiden, maakte vuur en bouwde schuilplaatsen, temde de wilde katten van het eiland en las zijn bijbel. Hij at de pruimen en kruiden die hij op het eiland vond, samen met vlees van geiten, zeehonden, zeeleeuwen en kreeften.
Hij bracht er vier eenzame jaren door, in stille afwachting van een voorbijvarend schip. Uiteindelijk werd hij opgepikt door een Brits schip onder bevel van Woodes Rogers. Hij hoorde dat zijn voorspelling over zijn vorige schip juist was geweest: het was inderdaad gezonken. Veel mannen waren verdronken en de overigen waren door de Spanjaarden gevangengenomen en in de gevangenis gegooid.
Rogers merkte op dat Selkirks ervaringen bewezen dat “eenzaamheid en terugtrekking uit de wereld niet zo’n ondraaglijke manier van leven is als de meeste mensen denken”. Hij voegde eraan toe dat Selkirks avonturen “ons ook kunnen leren hoezeer een eenvoudige en gematigde levenswijze bijdraagt aan de gezondheid van het lichaam en de kracht van de geest, die we beide gemakkelijk kunnen vernietigen door overdaad en overvloed”.
Een standbeeld van Alexander Selkirk staat in Lower Largo, Schotland. Arcaist/CC BY-SA 4.0
Marguerite de la Rocque
In 1542 vergezelde de Franse edelvrouw Marguerite de la Rocque haar oom Jean-François de la Rocque de Roberval op zijn reis van Frankrijk naar de Nieuwe Wereld. Onderweg nam ze een jonge man als minnaar. Dat maakte Roberval zo boos dat hij hen beiden samen met De la Rocque’s bediende en een paar voorraden achterliet op het Eiland van de Demonen, vlakbij Newfoundland. Zeelieden hoorden vreemde geluiden in de buurt van dit eiland en volgens de legende werd het duistere eiland bewoond door kwade geesten.
De la Rocque baarde een kind op het eiland, maar het kind overleefde het niet, evenmin als haar minnaar en haar bediende. Nu haar enige metgezellen verdwenen waren, moest de la Rocque in totale eenzaamheid leven en overleven door op wilde dieren te jagen. Een rapport uit 1558 over het avontuur van De la Rocque meldt dat ze “de tijd doorbracht met lezen, contemplatie, gebeden en oraties, met een vrolijke en tevreden geest in een uitgemergeld en halfdood lichaam”.
Uiteindelijk werd ze gered door vissers en keerde ze terug naar Frankrijk, waar ze onderwijzeres werd.
Een herinterpretatie van de redding van Marguerite de la Rocque, ontleend aan een Frans geschiedenisboek uit 1883. Publiek domein.
Philip Ashton
Net als het verhaal van Marguerite de la Rocque bevat het avontuur van Philip Ashton dramatische elementen die een Hollywood-scenario waardig zijn.
Ashton was een visser uit Marblehead, Massachusetts, die in 1722 voor de kust van Nova Scotia in de klauwen van piraten terechtkwam. Ashton bleef moreel standvastig en was vastbesloten om de situatie geduldig te doorstaan en geen piraat te worden om zijn huid te redden. Zoals hij zelf optekende:
“Je kan je gemakkelijk voorstellen hoe ik eruitzag en me voelde toen ik, te laat om het te voorkomen, in handen viel van zo’n gekke, brullende, ondeugende bemanning, maar ik hoopte dat ze me niet zouden dwingen om met hen mee te gaan, en ik was vastbesloten om alle ontberingen onder hen geduldig te doorstaan, in plaats van me bij hen als piraat aan te sluiten.”
Ondanks zijn weigering om zich bij de bemanning aan te sluiten – zelfs ondanks doodsbedreigingen – werd Ashton aangeworven door de kapitein, een beruchte piraat genaamd Edward Low. Toen Ashton een poging deed om aan boord te gaan van een boot die naar de kust voer, probeerde de kwartiermeester van het schip hem te doden. Hij hield zijn pistool tegen Ashtons hoofd en schoot – maar het pistool ging op onverklaarbare wijze niet af, hoe vaak de kwartiermeester ook de trekker overhaalde.
Ashton moest enige tijd wachten op zijn volgende kans om te ontsnappen. Die kwam in het voorjaar van 1723, toen de vloot naar het eiland Roatan in de baai van Honduras voer. Ashton vroeg om mee te mogen met een detachement van zes man dat naar de kust zou roeien, en kreeg toestemming. Voor het eerst in negen maanden voelde hij weer vaste grond onder zijn voeten. Eenmaal aan land slenterde hij nonchalant over het strand, raapte schelpen op en probeerde afstand te nemen van zijn collega’s zonder dat zij het merkten. Toen hij ver genoeg weg was, vluchtte hij het bos in.
Alleen op het eiland leerde Ashton het hoofd te bieden aan wilde zwijnen, reuzensalamanders, giftige slangen en spitssnuithaaien, waarvan er één hem aanviel toen hij op een dag in ondiep water aan het zwemmen was.
In november 1723 arriveerde een Engelsman per kano op het eiland, gaf Ashton wat voorraden en vertrok om te gaan jagen, maar kwam nooit meer terug. Dankzij de voorraden kon Ashton comfortabeler overleven door te jagen en te koken, hoewel hij wel ternauwernood aan een piratenaanval ontsnapte. In maart 1725 werd hij uiteindelijk opgepikt door een Brits oorlogsschip en keerde hij naar huis terug, na bijna drie jaar afwezigheid.
Ada Blackjack
Terwijl Philip Ashton de tropische hitte moest doorstaan, kreeg Ada Blackjack te maken met het tegenovergestelde: de bittere kou van een Siberisch eiland.
Ada Blackjack Johnson overleefde meer dan een jaar op Wrangel Island, hier afgebeeld. Garycgibson/CC BY-SA 4.0
Ada Blackjack, een Inupiaq-vrouw, werd in 1898 geboren in Spruce Creek, nabij Nome, Alaska. Ze trouwde op 16-jarige leeftijd met Jack Blackjack en vanaf dat moment leek haar leven getekend door tragedie. Maar ondanks alle beproevingen toonde ze een ongelooflijke veerkracht. Ten eerste overleefde slechts één van haar drie kinderen de kindertijd, en hij was niet gezond, maar leed aan chronische tuberculose. Haar man bleek gewelddadig te zijn en verliet haar uiteindelijk na vijf jaar.
Ada was straatarm, dus toen ze hoorde dat ontdekkingsreiziger Vilhjalmur Stefansson een expeditie aan het organiseren was en een kok en naaister nodig had, greep ze deze kans met beide handen aan, in de hoop genoeg geld te verdienen om haar zoon uit het weeshuis te halen waar ze hem noodgedwongen had ondergebracht. Stefansson wilde Wrangel Island, een groot, afgelegen eiland ten noorden van Siberië, claimen, maar uiteindelijk droeg hij de expeditie over aan enkele collega’s. Ada, 23 jaar oud, vertrok met vier mannen die ze niet kende naar de noordelijke leegte. Omwille van haar kind probeerde ze haar angst voor ijsberen en vreemde mannen te onderdrukken.
De kleine expeditie bereikte het eiland met succes en wachtte op de zomer en het breken van het zee-ijs, zodat een bevoorradingsschip kon komen. Maar in de zomer van 1922 kwam er geen schip. De voorraden raakten op toen de winter weer in aantocht was. Een van de mannen, Lorne Knight, werd ziek door scheurbuik en de overige drie besloten op zoek te gaan naar hulp. Ze zijn nooit meer teruggevonden.
Ada Blackjack met haar kat ‘Vic’ in 1925. Publiek domein
Knight werd bedlegerig en Ada nam de leiding over het kamp op zich. Ze leerde zichzelf schieten, zodat ze kon jagen en ijsberen kon afweren. Ze zorgde voor Knight, gaf hem te eten en las hem voor. Ze gaf hem het grootste deel van het voedsel dat ze zelf had gejaagd of gevangen.
Ondanks haar inspanningen stierf Knight op 23 juni 1923, waardoor Ada alleen achterbleef. Ze overleefde maandenlang in haar eentje op het eiland, nadat ze zichzelf de nodige vaardigheden had aangeleerd. Ze jaagde op vogels, verzamelde eieren en ving vossen. Ze naaide kleding (ze maakte zelfs mocassins voor haar zoon) en bouwde een boot om op zeehonden te kunnen jagen. Uiteindelijk zag ze op 20 augustus 1923 een spookachtige verschijning in de mist: er was een schip gekomen. Ze keerde terug naar huis en werd herenigd met haar zoon.
Elk van deze verhalen laat zien hoe veerkrachtig de menselijke ziel kan zijn in tijden van crisis. Selkirk, de la Rocque, Ashton en Blackjack hielden allemaal vast aan hoop in de meest erbarmelijke omstandigheden, toen hoop slechts een fantasierijke droom leek. Maar door hun doorzettingsvermogen en geduld hielden ze vol. De kracht van dit genre van overlevingsverhalen – of ze nu fictief of echt zijn – ligt in het vermogen om te laten zien hoe de menselijke geest zelfs in de meest wanhopige en pijnlijke situaties kan zegevieren.
Het Europees Parlement heeft op 23 februari het ratificatieproces van het handelsakkoord tussen de VS en de Europese Unie opgeschort, nadat de Amerikaanse president Donald Trump een wereldwijd tarief van 15 procent had aangekondigd naar aanleiding van het besluit van het Hooggerechtshof om zijn noodtarieven te schrappen.
Bernd Lange, voorzitter van de Commissie internationale handel van het Europees Parlement, verklaarde dat de uitspraak van het Hooggerechtshof van 20 februari gevolgen heeft voor de voorgestelde handelsovereenkomst en dat een “belangrijk instrument” dat door de Verenigde Staten werd gebruikt om in 2025 de Turnberry-overeenkomst in Schotland te sluiten, “niet langer beschikbaar” is.
“De situatie is nu onzekerder dan ooit”, aldus Lange. “Dit druist in tegen de stabiliteit en voorspelbaarheid die we met de Turnberry-deal wilden bereiken.”
Het Hooggerechtshof heeft vorige week het onderlinge tariefkader dat Trump had opgelegd op grond van de International Emergency Economic Powers Act ongeldig verklaard, waardoor de regering-Trump op zoek moest gaan naar alternatieve juridische wegen.
Na de uitspraak kondigde Trump een wereldwijd tarief van 10 procent aan op grond van artikel 122 van de Trade Act van 1974, waarna hij dit tarief op 21 februari na een gedetailleerde beoordeling van de uitspraak van de rechtbank verhoogde tot 15 procent.
Lange zei dat sectie 122 “zonder onderscheid van toepassing is op alle landen die naar de Verenigde Staten exporteren” en bovenop het meestbegunstigingsrecht wordt opgelegd.
“Als gevolg daarvan zouden invoerproducten uit de EU in de VS onderworpen worden aan een toegepast tarief dat hoger ligt dan de drempel van 15 procent”, zei hij. “Dit vormt op zich al een duidelijke afwijking van de voorwaarden van de Turnberry-overeenkomst.”
De overeenkomst moet worden goedgekeurd door de regeringen van de EU-lidstaten en het Europees Parlement, dat bestaat uit gekozen vertegenwoordigers van elk van de 27 EU-lidstaten.
Het stond gepland om op 24 februari door het Europees Parlement in stemming te worden gebracht.
“De schaduwrapporteurs, die een meerderheid van de leden vertegenwoordigen, zijn overeengekomen dat onder de huidige omstandigheden het werk aan de twee Turnberry-dossiers moet worden opgeschort totdat er weer duidelijkheid, stabiliteit en rechtszekerheid is in de handelsbetrekkingen tussen de EU en de VS”, aldus Lange.
“Bijgevolg zullen de voor morgen geplande stemmingen in de commissie niet plaatsvinden zoals gepland, en zullen de schaduwrapporteurs de situatie volgende week opnieuw beoordelen.”
De Turnberry-overeenkomst – die in juli 2025 als politiek akkoord werd gesloten en later in augustus 2025 in een gezamenlijke verklaring werd toegelicht waarin een kaderovereenkomst tussen de EU en de VS werd aangekondigd – zou de invoerrechten op alle Amerikaanse industriële goederen hebben opgeschort en tariefcontingenten hebben ingesteld voor een groot aantal Amerikaanse landbouw- en voedingsmiddelsproducten die de EU binnenkomen.
Destijds beschreven beide partijen de overeenkomst als een doorstart voor ’s werelds grootste bilaterale economische relatie, met een waarde van meer dan 1,6 biljoen dollar per jaar.
Trump schreef op 23 februari op Truth Social: “Elk land dat ‘spelletjes wil spelen’ met de belachelijke uitspraak van het Hooggerechtshof, vooral de landen die de VS jarenlang, en zelfs decennialang, hebben ‘opgelicht’, zal worden geconfronteerd met een veel hoger tarief, en erger nog, hoger dan waar ze onlangs mee hebben ingestemd. KOPERS, WEES WAAKZAAM!!!”
Trump heeft de EU eerder beschuldigd van het misbruiken van de Verenigde Staten op handelsgebied.
Vertraging bij ratificatie van tweede overeenkomst
Dit is de tweede keer dat het Europees Parlement de ratificatie van de overeenkomst heeft opgeschort.
De eerste vond plaats op 21 januari, nadat Trump had gezegd dat hij extra invoerheffingen zou opleggen aan acht Europese landen die zich verzetten tegen de aankoop door de Verenigde Staten van Groenland, een autonoom gebied binnen het Koninkrijk Denemarken, een EU-lidstaat.
Trump heeft gezegd dat de Verenigde Staten Groenland nodig hebben om redenen van nationale veiligheid en dat de aankoop van het Arctische eiland door de VS cruciaal is om potentiële dreigingen van Rusland en China tegen te gaan.
Europese leiders noemden Trumps dreigementen met invoerheffingen omwille van de Groenland discussie onaanvaardbaar en hadden eerder aangegeven dat deze als problematisch zouden worden beschouwd voor de handelsovereenkomst tussen de EU en de VS.
Trump heeft de tarieven later geannuleerd na overleg met de NAVO.
De tarieven zouden op 1 februari van kracht zijn geworden en zouden gevolgen hebben gehad voor het Verenigd Koninkrijk en de EU-lidstaten Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Nederland, Noorwegen en Zweden.
The Epoch Times heeft contact opgenomen met het Witte Huis en het Bureau van de Handelsvertegenwoordiger van de Verenigde Staten voor commentaar, maar had op het moment van publicatie nog geen reactie ontvangen.
Aldgra Fredly, Tom Ozimek en Reuters hebben bijgedragen aan dit verslag.
Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden heeft een duidelijke, partijoverschrijdende positie ingenomen tegen een van de meest verontrustende mensenrechtenschendingen van onze tijd: de door de staat goedgekeurde orgaanroof in China.
Met de goedkeuring van de Falun Gong Protection Act in mei 2025 bevestigde het Huis een eenvoudige maar diepgaande morele waarheid: geen enkele regering heeft het recht om gewetensgevangenen te doden voor winst. Een bijbehorend wetsvoorstel in de Senaat, S.817 — ingediend door Senator Ted Cruz (R-Texas) en medeondertekend door acht senatoren — wacht nu op behandeling door de Senaatscommissie voor Buitenlandse Zaken.
Uitstel is geen neutraliteit; het is instemming. De Senaat moet handelen.
Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een vredige spirituele praktijk geworteld in boeddhistische tradities en geleid door de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. Tegen het einde van de jaren negentig beoefenden tientallen miljoenen Chinese burgers openlijk Falun Gong. In 1999 bestempelde de Communistische Partij van China deze vreedzame gemeenschap als een vijand van de staat en lanceerde een landelijk campagne om Falun Gong uit te roeien. Sindsdien zijn beoefenaars zonder eerlijke rechtsgang opgesloten, gemarteld, gevangengezet en verdwenen — niet bestraft voor misdaden, maar voor hun geweten.
Meerdere onafhankelijke onderzoeken hebben geconcludeerd dat beoefenaars van Falun Gong de belangrijkste slachtoffers zijn geworden van China’s systeem van gedwongen orgaanoogst. De redenen zijn huiveringwekkend pragmatisch: Falun Gong-beoefenaars zijn geweldloos, systematisch gedemoniseerd en in grote aantallen buiten de bescherming van de wet geplaatst. Met andere woorden, ze zijn weerloos. Dit is geen ontspoorde vervolging; het is vervolging die doelbewust is ontworpen voor uitbuiting.
Gedwongen orgaanoogst is geen abstracte beschuldiging, noch een kwestie van politieke meningsverschillen. Het is een misdaad tegen de menselijkheid. Gewetensgevangenen worden onderworpen aan medische tests, niet om hun leven te behouden, maar om hen voor te bereiden op de dood. Ze worden op aanvraag gedood zodat hun hart, lever, nieren en hoornvliezen kunnen worden verkocht. Deze praktijk vernietigt elk principe dat medische ethiek, menselijke waardigheid en de rechtsstaat ondersteunt. Een systeem dat artsen verandert in beulen en ziekenhuizen in executieterreinen is niet slechts corrupt — het is moreel omgekeerd.
Het bewijs is overweldigend. Jarenlang hebben geloofwaardige niet-gouvernementele organisaties, onderzoeksjournalisten en onafhankelijke onderzoekers deze gruwel gedocumenteerd. In 2019 concludeerde het China Tribunal in Londen — een onafhankelijk volkstribunaal onder leiding van Sir Geoffrey Nice KC, die Slobodan Milosevic vervolgde — unaniem dat “gedwongen orgaanoogst al jaren op grote schaal in heel China plaatsvindt en dat beoefenaars van Falun Gong één — en waarschijnlijk de belangrijkste — bron van organen vormen”. Het tribunaal oordeelde dat dit een misdaad tegen de menselijkheid is.
Wetgevers over de hele wereld hebben hier aandacht aan besteed. Het Amerikaanse Congres heeft hoorzittingen gehouden en resoluties aangenomen die gedwongen orgaanoogst in China veroordelen. Het Europees Parlement heeft hetzelfde gedaan. Deze acties weerspiegelen een groeiende internationale consensus: deze misdaad is reëel, nog steeds gaande en onaanvaardbaar. De Falun Gong Protection Act versterkt deze consensus door verder te gaan dan woorden en verantwoordelijkheid af te dwingen — door sancties op te leggen aan de verantwoordelijken en te laten zien dat straffeloosheid niet eindeloos zal zijn.
Toch hebben ondanks de omvang van de misdaad en de duidelijkheid van het bewijs te veel leiders en instellingen gekozen voor stilte. Zelfs delen van de reguliere pers hebben gefaald. In een beëdigde verklaring aan het China Tribunal verklaarde Didi Kirsten Tatlow, voormalig correspondent van The New York Times in Peking, dat ze ontmoedigd werd en uiteindelijk werd verhinderd een onderzoek naar gedwongen orgaanoogst voort te zetten. Haar verklaring roept diep verontrustende vragen op over zelfcensuur en de corrosieve invloed van politieke en economische druk bij het confronteren van misstanden door machtige regimes.
De geschiedenis is ondubbelzinnig in haar oordeel over dergelijke momenten. Gruweldaden blijven niet bestaan omdat ze verborgen zijn; ze blijven bestaan omdat ze genegeerd worden. De meest blijvende schande rust niet alleen op de daders, maar op degenen die wisten en ervoor kozen niets te doen. Stilte, wanneer mensenlevens systematisch worden vernietigd, is geen voorzichtigheid — het is een moreel falen.
De Falun Gong Protection Act gaat niet over ideologie of geopolitiek. Het gaat over het trekken van een lijn die nooit overschreden mag worden: mensen mogen nooit worden gereduceerd tot een bron van reserveonderdelen voor de staat. Gedwongen orgaanoogst is een aanval op de heiligheid van het leven zelf en een directe uitdaging voor de ethische fundamenten van de moderne geneeskunde en de internationale orde.
De Amerikaanse Senaat staat nu voor een test van moreel leiderschap. Het snel aannemen van deze wet zou een duidelijke boodschap sturen — naar slachtoffers, naar daders en naar de hele wereld — dat de Verenigde Staten hun ogen niet zullen sluiten voor misdaden tegen de menselijkheid, ongeacht politieke druk of economische ongemakken.
Stilte maakt gruwel mogelijk. Actie bevestigt de menselijkheid. De Senaat moet de Falun Gong Protection Act zonder uitstel aannemen.
De in dit artikel geuite meningen zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de standpunten van The Epoch Times.
De Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy en wereldleiders herdachten op 24 februari het vierde jaar van de oorlog in Oekraïne, terwijl de gevechten aan het front voortduren.
“Vandaag is het precies vier jaar geleden dat [de Russische president Vladimir] Poetin zijn driedaagse poging begon om Kyiv in te nemen. En dat zegt veel over ons verzet, over hoe Oekraïne al die tijd heeft gevochten”, schreef Zelenskyy op 24 februari in een bericht op X. “Achter die woorden staan miljoenen van onze mensen, enorme moed, ongelooflijk hard werk, uithoudingsvermogen en de lange weg die Oekraïne sinds 24 februari heeft afgelegd.”
In een bijbehorende video nodigde de Oekraïense leider de Amerikaanse president Donald Trump uit om Oekraïne te bezoeken.
“Alleen door naar Oekraïne te komen en met eigen ogen ons leven en onze strijd te zien … alleen dan kan men begrijpen waar deze oorlog werkelijk over gaat”, zei hij.
Trump heeft beloofd een einde te maken aan het conflict. De door de Verenigde Staten bemiddelde onderhandelingen tussen Rusland en Oekraïne zijn nog altijd gaande. Sinds het begin van 2026 hebben al drie gespreksrondes plaatsgevonden, waarvan de meest recente op 17 en 18 februari in Genève, Zwitserland.
Zelenskyy suggereerde dat een oplossing mogelijk in zicht is. In opmerkingen die op 23 februari door de Financial Times werden gepubliceerd, zei hij te geloven dat de oorlog “aan het begin van het einde” staat.
“Oekraïne heeft een staakt-het-vuren nodig — gisteren, vandaag, morgen”, zei hij. “We hebben geen pauze nodig. We hebben het einde van de oorlog nodig.”
De leiders van de Europese Unie, die sinds het uitbreken van de oorlog een trouwe bondgenoot van Kyiv zijn, stonden tijdens de herdenking stil bij de veerkracht van Oekraïne en beloofden hun voortdurende steun.
De voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, en de voorzitter van de Europese Raad, António Costa, stonden voor de herdenking in Kyiv, samen met de leiders van Denemarken, Estland, Finland, IJsland, Letland, Litouwen, Kroatië, Noorwegen en Zweden.
“Ons doel is een alomvattende, rechtvaardige en duurzame vrede voor Oekraïne, gebaseerd op de beginselen van het VN-Handvest en het internationaal recht”, verklaarden Costa, Von der Leyen en de voorzitter van het Europees Parlement, Roberta Metsola, in een gezamenlijke verklaring.
De Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy spreekt tijdens een gezamenlijke persconferentie in Vilnius, Litouwen, op 25 januari 2026. Petras Malukas/AFP via Getty Images
“Wij steunen alle inspanningen die gericht zijn op het bereiken van zo’n vrede — een vrede met waardigheid en langdurige veiligheid. Respect voor soevereiniteit en territoriale integriteit is de hoeksteen. Geen enkel land mag zijn buurland annexeren. Grenzen mogen niet met geweld worden gewijzigd. De agressor mag niet worden beloond”, voegden de EU-leiders eraan toe.
Zij beloofden verdere politieke, financiële en militaire steun aan het land en herhaalden hun overtuiging dat de toekomst van Oekraïne binnen de EU ligt.
De Duitse bondskanselier Friedrich Merz schreef in een bericht op X dat de afgelopen vier jaar een nachtmerrie zijn geweest voor het Oekraïense volk.
De Britse premier Keir Starmer stuurde in een bericht op X een steunbetuiging aan Oekraïne met de woorden: “Groot-Brittannië staat aan jullie zijde.”
Hij zei dat het Verenigd Koninkrijk de militaire, humanitaire en wederopbouwsteun opschroeft. De steun waar Starmer naar verwees omvat 20 miljoen pond (ongeveer 22,9 miljoen euro) aan nieuwe financiering voor noodsteun in de energiesector — om het energienet te beschermen en te herstellen en extra opwekkingscapaciteit te leveren — en 5,7 miljoen pond (6,5 miljoen euro) voor humanitaire hulp aan frontgemeenschappen, medische begeleiding en helikoptertraining.
Daarnaast heeft Groot-Brittannië ook een van zijn grootste sanctiepakketten tegen Rusland sinds het begin van de oorlog aangenomen.
Op 24 februari zijn in totaal 300 nieuwe sancties van kracht geworden, zo heeft het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken bekendgemaakt. Deze zijn gericht tegen de energiesector, de militaire toeleveringsketen, financiële instellingen en de schaduwvloot van Moskou.
Hiermee heeft het Verenigd Koninkrijk nu in totaal meer dan 3000 personen, bedrijven en schepen gesanctioneerd in het kader van zijn anti-Ruslandbeleid.
De Franse president Emmanuel Macron spreekt Franse troepen toe tijdens een ceremonie op de basis van het 5e Cuirassier Regiment in Zayed Military City, nabij Abu Dhabi, op 21 december 2025. Ludovic Marin/AFP via Getty Images
De Franse president Emmanuel Macron zei in een bericht op X dat de oorlog een “drievoudige mislukking voor Rusland is: militair, economisch en strategisch”.
“Het heeft de NAVO versterkt — met een uitbreiding die Rusland juist wilde verhinderen — Europeanen verenigd die het trachtte te verzwakken, en de kwetsbaarheid blootgelegd van een imperialisme uit een ander tijdperk. Omdat Oekraïne de eerste verdedigingslinie van ons continent vormt, staan Frankrijk en Europa resoluut aan zijn zijde”, voegde Macron eraan toe.
De secretaris-generaal van de NAVO, Mark Rutte, zei in een bericht op X dat het bondgenootschap “vanaf het begin achter Oekraïne stond. We staan vandaag nog steeds aan jullie zijde.”
Blik vanuit Moskou
De Russische president Vladimir Putin zei tijdens een ceremonie in het Kremlin op 23 februari dat zijn land vecht voor “hun toekomst, onafhankelijkheid, waarheid en gerechtigheid”.
23 februari is in Rusland de “Dag van de Verdediger van het Vaderland”, ter herdenking van de oprichting van het Rode Leger van de voormalige Sovjetunie.
Poetin reikte onderscheidingen uit aan leden van het Russische Ministerie van Defensie en de Russische Nationale Garde.
“Degenen die vandaag in het Kremlin bijeen zijn, zijn niet alleen professionals met uitgebreide ervaring en uitstekende opleiding. Het zijn commandanten die vanaf het allereerste begin van de militaire operatie schouder aan schouder met hun soldaten hebben gestaan, en elke uitdaging en ontbering met hun strijdmakkers hebben gedeeld”, zei hij. “Dit zijn mensen met sterke morele overtuigingen en nobele idealen, de ware patriotten van Rusland.”
Russische functionarissen noemen de oorlog een “speciale militaire operatie”.
Poetin maakte in zijn toespraak geen directe verwijzing naar de specifieke situatie aan het front of de voortgang van de onderhandelingen. Kremlin-woordvoerder Dmitry Peskov zei op 24 februari dat het beëindigen van de oorlog “nu volledig afhangt van de acties van het regime in Kyiv”, volgens het Russische staatsnieuwsagentschap TASS.
Hij voegde eraan toe dat de doelstellingen van de “speciale militaire operatie” van Rusland nog niet zijn bereikt, en dat deze daarom zal worden voortgezet.
De Russische president Vladimir Poetin inspecteert op 22 oktober 2025 via een videoverbinding vanuit Moskou een militaire oefening van de nucleaire strijdkrachten van op het land, de zee en in de lucht om hun paraatheid en commandostructuur te testen. Met dank aan het Kremlin.
De woordvoerster van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken, Maria Zakharova, zei dat de “onbelemmerde uitbreiding van de NAVO tot aan onze grenzen, inclusief Oekraïne, een van de fundamentele oorzaken van het huidige conflict is geworden.”
“Zolang deze kwestie niet wordt aangepakt, is een oplossing onmogelijk. Rusland zal zijn doelstellingen zowel via militaire als politieke wegen nastreven”, voegde ze eraan toe, aldus TASS.
Het Chinees Nieuwjaar is al generaties lang de belangrijkste periode van uitgaven van China. Families geven dan flink uit aan uitgebreide familiediners, nieuwe kleding, feestversieringen en cadeaus. Vuurwerk, drukke winkelstraten en bruisende markten horen bij deze feestperiode.
Dit jaar waren veel van deze tekenen duidelijk minder opvallend.
Volgens een analist laat de feestperiode van dit jaar – van stillere markten in Noord-China tot nationale cijfers die zwakke vraag en toenemende voorzichtigheid van huishoudens tonen – scherp zien hoe de consumptie-economie van het land vertraagt.
Interviews met bedrijfsleiders in China en recente financiële indicatoren tonen eveneens aan dat stabiele inkomens, dalende vastgoedwaarden en grote onzekerheid over de toekomst het bestedingspatroon van Chinezen veranderen.
Beperkte uitgaven
In de provincie Hebei vertelde een lokale ondernemer, die uit angst voor vergelding het pseudoniem Qi Jian gebruikte, aan The Epoch Times dat het grootste verschil dit jaar te zien was tijdens het diner.
“Vroeger maakten families voor de avond van het Chinees Nieuwjaar acht tot tien gerechten, als teken van samenzijn en overvloed”, zei hij.
Qi merkte op dat mensen bij de feestdagen overal waar mogelijk minder uitgeven.
De voorzichtigheid gaat verder dan alleen de eettafels. Qi vertelde dat de drukte in de winkels voor de feestdagen afnam en dat de gebruikelijke haast om cadeaus, lekkernijen en nieuwe kleding in te slaan verdwenen was.
Hij zei dat zijn uitgaven sterk zijn teruggelopen: “Vroeger gaf ik op één dag misschien 1.000 yuan [ongeveer 140 dollar] uit. Nu doe ik daar een hele maand mee.”
Met hypotheken, autoleningen en andere schulden die zwaar op gezinnen drukken, zei hij: “Zelfs met Nieuwjaar voel ik geen echte vreugde.”
Qi’s ervaring sluit aan bij bredere economische ontwikkelingen.
Uit officiële cijfers van het Chinese statistiekbureau blijkt dat de consumentenprijzen in januari met slechts 0,2 procent zijn gestegen. Dat laat zien dat de vraag in eigen land zwak blijft. Ook de producentenprijzen staan al meer dan drie jaar onder druk. In januari lagen die 1,4 procent lager dan een jaar eerder. Dat wijst op aanhoudende prijsdalingen in de economie.
Uit onderzoek van de Chinese Academy of Social Sciences (CASS) blijkt dat de meeste huishoudens in 2025 de voorkeur geven aan sparen boven uitgeven of investeren. Dat laat zien hoe voorzichtig mensen zijn geworden, terwijl deze feestperiode vroeger juist draaide om veel geld uitgeven.
Onderzoekers van de Chinese Academy of Social Sciences (CASS) zeggen dat de omslag vooral komt door de dalende huizenprijzen en een minder sterke groei van de inkomens. Veel gezinnen hebben aan het begin van het jaar extra afgelost op hun hypotheek en zijn terughoudender geworden met het afsluiten van nieuwe leningen. Ook het inruilprogramma van de overheid, met een budget van 300 miljard yuan (ongeveer 43 miljard dollar), verliest aan effect.
Ondanks verschillende stimuleringsmaatregelen—zoals lagere rentes, vouchers voor consumenten en soepelere kredietvoorwaarden—stegen de winkelverkopen in 2025 volgens het Nationaal Bureau voor de Statistiek slechts met 3,7 procent. Dat is lager dan de 5 procent groei van het bbp in het land.
Cijfers over bankleningen laten hetzelfde beeld zien. Hoewel januari normaal een sterke maand is voor nieuwe leningen, meldde de centrale bank van China dit jaar 4,71 biljoen yuan aan nieuwe leningen. Dat is minder dan analisten hadden verwacht en ook lager dan vorig jaar, aldus de Chinese staatsmedia. In totaal kwamen de nieuwe bankleningen in 2025 uit op het laagste niveau in zeven jaar.
Hoewel de export de bbp-groei heeft gesteund, drukken structurele onevenwichtigheden, aanhoudende handelsconflicten en geopolitieke onzekerheid de vooruitzichten.
Sommige analisten zien dat de manier van denken van Chinese consumenten is veranderd.
Bruno Lannes, senior partner bij Bain & Company in Shanghai, merkte in december vorig jaar op dat Chinese consumenten in het decennium vóór de COVID-19-pandemie graag betaalden voor innovatie en upgrades. Tegenwoordig zijn ze rationeler en voorzichtiger en weten ze beter wat ze echt nodig hebben.
Qi ziet die verandering terug in het dagelijks winkelgedrag.
“Vroeger kochten mensen met een hoger inkomen [online] bij JD of zelfs Amazon, en wie minder te besteden had, ging naar Taobao”, zei hij. “Nu zijn veel mensen overgestapt naar Pinduoduo,” een e-commerceplatform dat bekendstaat om de scherpe kortingen.
De Chinese commentator over actuele zaken, Li Linyi, vertelde aan The Epoch Times dat het Chinees Nieuwjaar dit jaar voor veel gewone Chinezen minder feestelijk en meer berekend aanvoelde.
“Wanneer een feestdag die vroeger vreugde en ontspanning bracht, nu juist herinnert aan onzekerheid over de toekomst,” zei hij, “is minder uitgeven niet zomaar een economische trend, maar een teken van terughoudendheid en stille druk in het dagelijks leven.”
Aan dit artikel werkten Cheng Mulan en Hong Ning mee.
Je brein probeert je iets te vertellen, maar je grijpt naar je telefoon voordat je kunt horen wat het te zeggen heeft.
Het rusteloze, prikkelbare gevoel dat we verveling noemen, is geen teken van een korte spanningsboog. Het is een biologisch mechanisme dat je waarschuwt wanneer je leven uit koers is geraakt. Maar door de constante digitale prikkels is dat interne kompas echter veranderd in witte ruis.
Miljoenen mensen scrollen eindeloos door, gevangen in een toestand die psychologen een “verlangen naar verlangens” noemen. Je bent nog steeds op zoek naar iets, maar niets voelt betekenisvol genoeg om je energie in te steken. Dus blijf je scrollen — en verdrink je het signaal dat je juist zou kunnen helpen om te vinden waar je naar op zoek bent.
Het signaal dat we hebben leren negeren
Verveling is geen persoonlijk falen en geen storing in je aandacht. Neurowetenschapper James Danckert, die jarenlang verveelde breinen in het lab onderzocht, noemt verveling “een oproep tot actie”: de manier waarop je geest aangeeft dat hetgeen je doet niet langer betekenisvol voelt. Het probleem is dat het moderne leven ons een manier heeft gegeven om die oproep het zwijgen op te leggen.
“Als ik voel dat de verveling opkomt, begin ik heen en weer te lopen”, vertelde Danckert aan The Epoch Times. “Ik heb dan de fysieke energie en een lichamelijke behoefte om iets te doen, maar die is nergens op gericht.”
Die rusteloze energie, zegt hij, zou je juist moeten aanzetten tot iets dat meer betrokkenheid vraagt. Maar snelle digitale afleiding doorkruist dat proces volledig.
De gevolgen van het voortdurend negeren van het vervelingssignaal gaan dieper dan de meeste mensen beseffen. Een studie uit 2024, gepubliceerd in Communications Psychology, laat zien dat digitale media mensen vaak juist méér vervelen in plaats van minder. Intensief gebruik en het snelle schakelen tussen apps of video’s verzwakken de langdurige aandacht en vergroten de mentale vermoeidheid. Hierdoor voelen mensen zich versnipperd, afgestompt en leeg — zelfs terwijl ze voortdurend worden vermaakt.
Ouders zien dit haarscherp in de intense verveling en prikkelbaarheid die bij kinderen naar boven komt zodra een apparaat wordt afgepakt: een teken dat het brein is getraind om een eindeloze stroom van nieuwigheid te verwachten, waarbij elke melding fungeert als een kleine dopamineshot die het zoek- en checkgedrag versterkt.
Die beloningslus is moeilijk te doorbreken, omdat digitale media gebruikmaken van variabele dopaminebeloningen — onvoorspelbare prikkels zoals meldingen of eindeloos scrollen — die doen denken aan gokautomaten. Ze kapen het anticipatiesysteem van het brein veel krachtiger dan een gelijkmatige, stabiele betrokkenheid ooit zou doen. Door herhaalde conditionering raakt de aandacht versnipperd, worden gebruikers minder gevoelig voor gewone prikkels en wordt het adaptieve signaal van verveling, dat aanzet tot betekenisvolle actie, overstemd. Zo verankert zich een zichzelf versterkende gewoonte.
Ter verdediging van nietsdoen
Als eindeloze prikkels de ene kant van het verhaal zijn, dan is verveling de andere kant: de ontbrekende resettoestand die de meesten van ons inmiddels uit de weg gaan. Wanneer je je telefoon neerlegt en je gedachten laat afdwalen, schakelt het brein over naar het zogenoemde standaardmodus- of dagdroomnetwerk, een netwerk van hersengebieden dat actief wordt wanneer je niet gericht bent op een externe taak. Het is de plek waar dagdromen ontstaat, waar herinneringen worden verwerkt en waar de stille vorm van zelfreflectie die zelden plaatsvindt tijdens het staren naar een scherm eindelijk ruimte krijgt.
Wie dat standaardmodusnetwerk voortdurend onderbreekt, verstoort het vrije dagdromen en de zelfreflectie. Dat leidt tot een versnipperde concentratie, een zwakkere opbouw van herinneringen en meer mentale vermoeidheid.
In die ruststand keren mensen vaak terug naar herinneringen, maken ze plannen voor de toekomst of richten ze zich eindelijk op knagende gevoelens die ze eerder vermeden — een natuurlijk proces dat het zelfinzicht kan verdiepen. Maar als elk stil moment meteen wordt opgevuld met snelle digitale prikkels, dreigen we af te glijden naar weinig helpend gepieker.
Het doel van verveling herzien
Volgens Danckert is “het doel van verveling om zichzelf te laten verdwijnen” — niet via hersenloze afleiding, maar door je te sturen naar iets dat je echt boeit.
“Verveling moedigt ons aan om die uitwegen te vinden en ze ook daadwerkelijk te creëren”, zegt hij. Daarom is het zo belangrijk om de signalen vroegtijdig te leren herkennen.
Danckert benadrukt het belang van zelfbewustzijn — simpelweg opmerken welke vroege signalen van verveling zich in je lichaam en stemming aandienen — als eerste stap om bewust te kiezen voor iets dat echt meer betrokkenheid vraagt, in plaats van weg te glijden in gedachteloze afleiding. De rusteloze drang om te bewegen, de fysieke behoefte om iets te doen, is informatie. De vraag is of je gehoor geeft aan de drang of reflexmatig je apparaat pakt.
Linda Blazic-Mirosevic/Shutterstock
Door bewust korte momenten van verveling toe te laten — stil zitten, wandelen zonder je telefoon of simpelweg uit het raam staren — krijgt het vervelingssignaal de ruimte om gehoord te worden. Zulke “vervelingspauzes” kunnen de dwang om voortdurend te checken verzwakken en zorgen er vaak voor dat mensen zich rustiger, emotioneel stabieler en gemotiveerder voelen om in actie te komen.
Belangrijk is dat de oplossing voor verveling niet groots hoeft te zijn. Eenvoudige handelingen — zoals contact opnemen met iemand die je al een tijd niet hebt gesproken of een rommelige lade opruimen — zijn kleine, alledaagse manieren om die ongebruikte energie zinvol in te zetten en zo het gevoel van regie te herstellen.
Hoe je ‘gezonde verveling’ kunt oefenen
Danckert raadt aan om vooraf een persoonlijke “top vijf”-lijst te maken — een korte lijst met kleine, betekenisvolle activiteiten die echt bij jou passen — zodat je, wanneer de verveling toeslaat, precies weet hoe je die kunt doorbreken en kunt overstappen op iets beters.
Een paar noten spelen op een gitaar, schetsen, tuinieren of enkele regels in een dagboek schrijven zijn voorbeelden. Omdat deze activiteiten verbonden zijn met jouw waarden en interesses, veranderen ze verveling van een gemoedstoestand waaruit je wilt ontsnappen in een stil richtinggevend systeem. Dat helpt je mentaal te resetten en terug te keren naar wat voor jou werkelijk van belang is.
Algemene lijstjes met “dingen om te doen als je je verveelt” die je online vindt, zijn volgens Danckert minder behulpzaam, omdat ze niet aansluiten bij je eigen waarden en interesses. Persoonlijke, creatieve bezigheden die je vooraf bewust hebt gekozen en waarin je hebt geïnvesteerd, vormen daarentegen een krachtige manier om door verveling heen te breken.
Het doel is eenvoudigweg om je brein regelmatig bewust de kans te geven om niet gestimuleerd te worden — en te ontdekken welke betekenisvolle dingen je met die tijd kunt doen. Onderzoekers en clinici wijzen op een aantal eenvoudige, wetenschappelijk onderbouwde gewoonten:
Schermvrije wandelingen: Maak een korte wandeling zonder je telefoon of koptelefoon. Laat je gedachten afdwalen en neem je omgeving bewust waar.
Pauzes om uit het raam te kijken: Neem een paar minuten de tijd om simpelweg uit het raam te kijken, zodat het standaardmodusnetwerk van je brein de ruimte krijgt om de dag te verwerken.
Eén taak tegelijk: Voer één eenvoudige huishoudelijke taak uit — zoals afwassen of de was opvouwen — zonder achtergrondgeluid of entertainment.
Getimede momenten van ‘nietsdoen’: Zet een timer op vijf tot tien minuten, ga ergens comfortabel zitten en doe bewust niets. Merk de neiging op om naar je telefoon te grijpen — en weersta die impuls.
Kleine, zelfgekozen bezigheden veranderen verveling in een richtinggevend systeem dat je terugwijst naar betekenisvolle activiteiten en gedachten. Ze geven je brein de kans om te resetten, waardoor je aandacht helderder aanvoelt.
De afgelopen maand heeft het Amerikaanse leger tientallen aanvalsmiddelen verzameld in het Midden-Oosten, nu Amerikaans president Donald Trump eist dat het Iraanse regime zich onderwerpt aan nieuwe veiligheidsbeperkingen.
De timing van de uitbreiding van de Amerikaanse troepenmacht in de regio is geen toeval. Tijdens de onderhandelingen heeft de regering-Trump herhaaldelijk verwezen naar de Amerikaanse aanvallen op Iraanse nucleaire installaties in juni 2025 en gewaarschuwd dat militaire actie nog steeds tot de mogelijkheden behoort als Teheran onvoldoende concessies doet.
Nu lijkt de kans op een akkoord te verdwijnen. Tijdens een bijeenkomst van wereldleiders deze week gaf Trump aan dat hij binnen enkele dagen een besluit zal nemen over de te volgen koers ten aanzien van Iran.
“Misschien moeten we nog een stap verder gaan, misschien ook niet”, zei de president. “Misschien sluiten we wel een deal. Dat zul je waarschijnlijk in de komende tien dagen te weten komen.”
Hieronder volgt een overzicht van de belangrijkste Amerikaanse militaire middelen die momenteel zijn ingezet of actief naar het Midden-Oosten worden verplaatst, en hoe deze kunnen worden gebruikt.
Lincoln Carrier Strike Group
Iran trok vorige maand de aandacht van Trump, nadat massale economische protesten in het land uitmondden in dodelijke confrontaties met Iraanse veiligheidstroepen.
In een bericht op Truth Social van 13 januari riep Trump het Iraanse volk op om te blijven protesteren en zei hij dat “er hulp onderweg is”. De regering-Trump heeft Teheran sindsdien opgeroepen om zijn nucleaire ontwikkeling te beperken.
Op 28 januari zei Trump dat hij een “enorme vloot” onder leiding van het vliegdekschip USS Abraham Lincoln naar het Midden-Oosten had gestuurd.
Tot de aanvalselementen binnen de luchtvloot van de USS Abraham Lincoln behoren drie squadrons van F/A-18 Super Hornet-straaljagers van de Amerikaanse marine en een squadron van F-35 Lightning II-stealthstraaljagers van het Amerikaanse marinierskorps. Verschillende andere squadrons van ondersteunende vliegtuigen vullen de luchtvloot van het vliegdekschip aan, waaronder een squadron van E/A-18G Growler-vliegtuigen voor elektronische oorlogsvoering van de marine.
E/A-18G Growlers kunnen vijandelijke radar- en communicatiesystemen storen of vernietigen, waardoor het algehele risico voor Amerikaanse troepen tijdens aanvalsoperaties wordt verminderd.
De Lincoln Carrier Strike Group omvat ook de torpedobootjagers USS Spruance, USS Frank E. Petersen Jr. en USS Michael Murphy.
Een F-35C Lightning II, verbonden aan Marine Fighter Attack Squadron 314, maakt zich klaar om op te stijgen vanaf het vliegdek van het Nimitz-klasse vliegdekschip USS Abraham Lincoln (CVN 72) in de Arabische Zee, op 15 februari 2026. Massacommunicatiespecialist matroos Daniel Kimmelman/ Amerikaanse marine via DVIDS
Elke torpedobootjager kan maar liefst 96 verticale raketcellen vervoeren, bewapend met een mix van offensieve Tomahawk-kruisraketten voor landaanvallen en defensieve raketten voor de bescherming van de vliegdekschepen.
De torpedobootjagers USS Mitscher en USS Delbert D. Black opereren ook in de wateren van het Midden-Oosten, hoewel ze los lijken te staan van de Lincoln Carrier Strike Group.
De Ford Carrier Strike Group
Half februari kondigde Trump aan dat een tweede Amerikaanse vliegdekschipgroep naar het Midden-Oosten zou vertrekken.
“Als we geen akkoord bereiken, zullen we het nodig hebben”, zei Trump op 13 februari, en voegde eraan toe: “Het zal zeer binnenkort vertrekken.”
Het Amerikaanse Naval Institute heeft inmiddels gemeld dat het vliegdekschip USS Gerald R. Ford vanuit de Caribische Zee is vertrokken en koers zet naar het Oosten.
Op 20 februari hadden marinewaarnemers delen van de USS Gerald R. Ford gesignaleerd die de Straat van Gibraltar, aan de monding van de Middellandse Zee, passeerden.
Aan boord van de USS Gerald R. Ford bevinden zich vier squadrons F/A-18 Super Hornets en een squadron E/A-18G Growlers.
De Gerald R. Ford Carrier Strike Group van de Amerikaanse marine, bestaande uit het vlaggenschip USS Gerald R. Ford, USS Winston S. Churchill, USS Mahan en USS Bainbridge, vaart op 13 november 2025 onder begeleiding van F/A-18E/F Super Hornets en een B-52 Stratofortress van de Amerikaanse luchtmacht in de Atlantische Oceaan richting de Caribische Zee. Amerikaanse marine/onderofficier 3e klasse Gladjimi Balisage/Handout via Reuters
De ommezwaai van de Ford naar het Midden-Oosten vond acht maanden na de huidige inzet plaats. Het vliegdekschip voer oorspronkelijk in juni 2025 naar de Middellandse Zee, maar werd omgeleid om Operatie Southern Spear in de Caribische Zee te ondersteunen en om de gezochte Venezolaanse leider Nicolás Maduro op 3 januari gevangen te nemen.
Op voorhand uitgezonden vliegtuigen
Naast de verspreide aanvalsmiddelen op zee heeft het Amerikaanse leger tientallen belangrijke vliegtuigen ingezet op bases verspreid over het Arabisch Schiereiland en langs de Perzische Golf.
Satellietbeelden van deze maand toonden ten minste 17 F-15 Eagle-straaljagers en acht A-10 Thunderbolt-grondaanvalsvliegtuigen op de Muwaffaq Salti-luchtmachtbasis in Jordanië. Satellietbeelden toonden ook extra EA-18G Growlers op de basis.
Satellietfoto toont F-15E, A-10 Thunderbolt en C-130 Hercules op de Muwaffaq Salti Air Base in Al Azraq, Jordanië, 2 februari 2026. PLANET LABS PBC/Handout via Reuters
Aanvullende beelden, die deze week zijn gepubliceerd door het in China gevestigde commerciële satellietbeeldbedrijf MizarVision, toonden ten minste 18 F-35 Lightning-vliegtuigen en zes EA-18G Growlers op de Muwaffaq Salti Air Base.
MizarVision heeft nog minstens 12 F-16 Falcon-straaljagers geïdentificeerd, hoewel zowel de Amerikaanse als de Jordaanse luchtmacht met deze vliegtuigen vliegen.
Deze maand zijn mogelijk tientallen KC-135 Stratotanker- en KC-46 Pegasus-luchtbijtankvliegtuigen gesignaleerd op de luchtmachtbasis Al Udeid in Qatar en de luchtmachtbasis Prince Sultan in Saoedi-Arabië. Een satellietfoto die op 19 februari door MizarVision werd gepubliceerd, toonde 13 KC-135’s en zeven KC-46’s op de luchtmachtbasis Prince Sultan.
In een mogelijk conflict zouden tankvliegtuigen zoals de KC-135’s en KC-46’s een belangrijke rol kunnen spelen bij het ondersteunen van gevechtsvliegtuigen en het vergroten van hun potentiële bereik om aanvallen uit te voeren.
Een F-35A Lightning II van de Amerikaanse luchtmacht voert een luchtbijtanking uit met een KC-135 Stratotanker van het 909th Air Refueling Squadron tijdens een lokale oefening boven de Stille Oceaan, op 17 november 2025. Luchtmachtmilitair 1e klas Arnet Tamayo/Amerikaanse luchtmacht via DVIDS
De Amerikaanse strijdkrachten hebben mogelijk nog andere belangrijke aanvalsvliegtuigen gestationeerd op Diego Garcia. Al tientallen jaren dient het eiland, gelegen in de Indische Oceaan, als vliegveld voor militaire vliegtuigen van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk.
Het Verenigd Koninkrijk heeft momenteel de controle over Diego Garcia en de omliggende Chagos-archipel. Deze week drong Trump er bij de Britse premier Keir Starmer op aan om niet door te gaan met een overeenkomst om de controle over de Chagos-eilanden over te dragen aan Mauritius.
“Mocht Iran zich niet tot een akkoord bereid tonen, dan kan het voor de Verenigde Staten noodzakelijk zijn om Diego Garcia en het vliegveld in Fairford in te zetten om een mogelijke aanval door een zeer onstabiel en gevaarlijk regime te verijdelen”, schreef Trump op 18 februari in een bericht op Truth Social.
Het huidige kader voor de overdracht van de controle over de Chagos-archipel staat het Verenigd Koninkrijk toe om Diego Garcia te blijven gebruiken als militaire buitenpost op basis van een huurovereenkomst van 99 jaar, met de mogelijkheid om de huurovereenkomst met nog eens 40 jaar te verlengen. Trump heeft echter gezegd dat een huurovereenkomst een te zwakke regeling is om vanuit het gebied te opereren.
Voorzitter van de gezamenlijke stafchefs van de luchtmacht, generaal Dan Caine, bespreekt de details van een aanval op Iran tijdens een persconferentie in het Pentagon in Arlington, Virginia, op 22 juni 2025. Andrew Harnik/Getty Images
Conflict zou wapens van ver kunnen aantrekken
Mocht Trump militaire actie tegen Iran bevelen, dan zouden militaire planners kunnen beginnen met het weghalen van middelen uit andere nabijgelegen gebieden.
De torpedobootjagers USS Roosevelt en USS Bulkeley waren de afgelopen weken beide actief in de Middellandse Zee.
Toen Trump in juni het Amerikaanse leger opdracht gaf om Iraanse nucleaire installaties aan te vallen, vertrokken B-2 Spirit stealthbommenwerpers vanaf Whiteman Air Force Base in Missouri en vlogen ze de wereld rond om de verrassingsaanval uit te voeren.
De aanval op Iran in juni 2025 ging ook gepaard met een zekere mate van misleiding, waarbij een aparte groep B-2-bommenwerpers vanaf de Whiteman Air Force Base naar het westen vloog, richting de Stille Oceaan, als afleiding.
Tientallen websites, gelinkt aan Chinese bedrijven zijn gebruikt om Pekings propaganda in het buitenland te verspreiden. Ze deden zich voor als gevestigde westerse media, zo blijkt uit een rapport van Graphika, dat gespecialiseerd is in onderzoek naar buitenlandse beïnvloeding.
De websites kopieerden ontwerpelementen om zich ten onrechte voor te doen als media zoals The New York Times, The Wall Street Journal, Los Angeles Times, The Guardian en andere titels. Naast commerciële en pro-Chinese inhoud publiceerden zij ook artikelen waarin Falun Gong werd aangevallen, een geloofsgroep die zwaar wordt vervolgd door het regime van de Chinese Communistische Partij (CCP), aldus het rapport.
“We hebben bewijs gevonden dat deze bedrijven en/of individuen deze domeinen hebben ingezet in contracten om activiteiten van aan de CCP gelieerde entiteiten te promoten”, staat in het rapport.
Deze tactiek past binnen de bredere campagne die Peking voert tegen de Falun Gong-diaspora in het buitenland, zegt Levi Browde, directeur van het Falun Dafa Information Center, een non-profitorganisatie die toezicht houdt op de vervolging van Falun Gong door de CCP.
“Dit is niet simpelweg online desinformatie. De campagne die we vandaag zien, is een blauwdruk van hoe een vijandige beïnvloedingsoperatie onder leiding van Peking propaganda kan witwassen via nep-‘nieuws’-merken en die vervolgens met gecoördineerde niet-authentieke accounts kan verspreiden binnen westerse informatie-ecosystemen”, aldus Browde in een verklaring.
De CCP begon in 1999 met een campagne om Falun Gong uit te roeien, nadat uit overheidsenquêtes was gebleken dat tussen de 70 en 100 miljoen Chinezen de beoefening hadden omarmd. Falun Gong bestaat uit rustige, vloeiende oefeningen en spirituele leerstellingen gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.
Tijdens een geheime bijeenkomst in 2022 berispte CCP-leider Xi Jinping zijn kaderleden omdat zij er niet in waren geslaagd Falun Gong de kop in te drukken, vooral in de Verenigde Staten. Omdat beoefenaars daar verschillende succesvolle bedrijven hadden opgericht die erop gericht zijn de misstanden van de CCP aan het licht te brengen, zo berichtte The Epoch Times eerder op basis van informatie van een klokkenluider.
Falun Gong-beoefenaars nemen deel aan een kaarslichtwake ter nagedachtenis aan Falun Gong-beoefenaars die zijn overleden tijdens 25 jaar van voortdurende vervolging door de Chinese Communistische Partij, bij het Chinese consulaat in New York City op 20 juli 2024. Samira Bouaou/The Epoch Times
Tijdens de bijeenkomst gaf Xi opdracht tot een nieuwe campagne die zich zou richten op het inzetten van westerse media, sociale media en Amerikaanse juridische instellingen tegen bedrijven die zijn opgericht door beoefenaars van Falun Gong.
De campagne richt zich consequent op Shen Yun Performing Arts, een toonaangevend gezelschap voor klassieke Chinese dans en muziek dat in 2006 werd opgericht door beoefenaars van Falun Gong. Het gezelschap wordt al lange tijd geconfronteerd met aanvallen en pogingen tot sabotage, waarbij Chinese consulaire functionarissen regelmatig theaters en lokale bestuurders onder druk zetten om voorstellingen te annuleren.
De nieuwe campagne weerspiegelt echter gewijzigde tactieken. Tientallen artikelen met een negatieve insteek over Shen Yun zijn verschenen in Amerikaanse media. Een groep sociale-media-influencers — gesteund door duizenden nepaccounts — heeft die berichten vervolgens online versterkt. Tegelijkertijd hebben vrijwel voortdurende valse bommeldingen het tourschema van Shen Yun verstoord.
Het slotapplaus voor Shen Yun Performing Arts in het Duke Energy Center for the Arts in St. Petersburg, Florida, op 7 februari 2026. Gary Wang/The Epoch Times
De door Graphika ontdekte nepnieuwssites markeren een nieuw hoofdstuk in de campagne, aldus Browde.
“Wanneer kwaadwillende actoren zich voordoen als betrouwbare media en lasterverhalen verspreiden via gecoördineerde netwerken, ondermijnt dat het publieke vertrouwen en kan het grensoverschrijdende repressie legitimeren”, zei hij.
“Het kan ook nietsvermoedende bondgenoten in het Westen rekruteren door gevoelens aan te wakkeren op basis van valse narratieven om Falun Gong en Shen Yun in diskrediet te brengen. Zo geeft de CCP letterlijk vorm aan de gedachten en gevoelens van Amerikanen.”
De nepnieuwssites werden tussen 2020 en 2025 opgezet door verschillende Chinese pr- en marketingbedrijven. Zij publiceren doorgaans een mix van content die is overgenomen van Chinese staatsmedia, evenals artikelen die bedoeld zijn om China en Chinese commerciële producten te promoten. Sinds 2023 of eerder zijn ten minste tien van dergelijke sites gebruikt om anti-Falun Gong-inhoud te plaatsen, aldus het rapport.
“De anti-Falun Gong-inhoud is waarschijnlijk geplaatst namens een geheime actor, mogelijk gelieerd aan de Volksrepubliek China”, staat in het rapport.
Links naar twee van de anti-Falun Gong-artikelen werden herhaaldelijk gedeeld op sociale media door tientallen accounts die ogenschijnlijk verbonden zijn aan de zogenaamd ‘Spamouflage’-beïnvloedingscampagne van de CCP, aldus het rapport.
De politie houdt een Falun Gong-beoefenaar aan terwijl zich een menigte verzamelt op het Tiananmenplein in Peking op 1 oktober 2000. Chien-Min Chung/AP Photo
“De X-accounts en Facebookpagina’s vertoonden tekenen van niet-authentiek gedrag die vergelijkbaar zijn met Spamouflage-accounts. Dit omvatte het gebruik van vermoedelijk willekeurig gegenereerde gebruikersnamen en standaard profielfoto’s, het vrijwel ontbreken van volgers, het bekritiseren van Falun Gong en Shen Yun, en het gelijktijdig plaatsen van identieke content”, aldus het rapport.
Binnen de cyberbeveiligingsgemeenschap is al langer bekend dat de CCP nepnieuwssites gebruikt — beheerd door particuliere bedrijven — om propaganda te verspreiden. In 2022 ontdekte het aan Google gelieerde cyberbeveiligingsbedrijf Mandiant meer dan zeventig van dergelijke nepmedia. Meerdere cyberbeveiligingsbedrijven bouwden daarop voort en brachten een netwerk van honderden websites aan het licht, met de capaciteit om snel wereldwijd content te verspreiden, alsof dit centraal wordt gecoördineerd, blijkt uit een rapport van oktober 2025 van het Franse Institut de Recherche Stratégique de l’Ecole Militaire (IRSEM, Instituut voor Strategisch Onderzoek van de Militaire Academie).
“De omvang van dit netwerk, de gelijkenis van de verspreide inhoud ondanks lokale aanpassingen, en de talrijke blootgelegde interacties tussen entiteiten wijzen op sterke capaciteiten om buitenlandse doelgroepen te penetreren”, aldus het rapport.
Autoriteiten van het Chinese regime hebben meerdere burgers gearresteerd omdat zij video’s plaatsten van overvolle budgettreinen tijdens het Chinees Nieuwjaar. De beelden onthullen de ontberingen van gewone Chinezen nu de economie hapert.
Tijdens de reisdrukte rond de belangrijkste Chinese feestdag — het Chinees Nieuwjaar, dat dit jaar op 17 februari viel — trokken video’s op sociale media die overvolle oude groene treinen, met reizigers die de gangpaden vulden en op de vloer zaten, veel publieke aandacht. Ze leidden tot brede discussies over de moeilijkheden van mensen in de stagnerende economie.
Op 17 februari meldden Chinese staatsmedia dat vijf burgers door de politie waren vastgezet wegens het plaatsen van dergelijke video’s. Hun socialemedia-accounts zijn inmiddels gesloten. Volgens de politie zouden zij valse informatie hebben verzonnen en de openbare orde hebben verstoord door “video’s van eerdere nieuwjaarsreisseizoenen aan elkaar te monteren en de tijdstempels van de berichten aan te passen”.
Voorafgaand aan de arrestaties berichtten grote Chinese media begin februari nog over de hernieuwde populariteit van de “ouderwetse” groene treinen — het belangrijkste vervoermiddel voor inwoners in de jaren tachtig en negentig, vooral tijdens feestdagen. De oude groene treinen doen er uren langer over om hun bestemming te bereiken en hebben verouderde voorzieningen, maar de prijs bedraagt slechts een fractie van die van hogesnelheidstreinen.
Volgens The Paper werden de groene treinen tijdens de reisdrukte rond het Chinees nieuwjaar dit jaar onverwacht de eerste keuze voor miljoenen Chinezen die naar huis wilden terugkeren. Kaartjes waren uitverkocht zodra ze in de verkoop gingen.
In vergelijking met hogesnelheidstreinen kosten kaartjes voor groene treinen slechts een kwart of minder, meldde The Paper. Voor lage- en middeninkomens, arbeidsmigranten en studenten betekent dat een flinke verlichting voor de portemonnee. “De trage groene treinen lijken misschien ‘tegen de stroom’ van de spoorontwikkeling in te gaan, maar voor veel mensen zijn ze een noodzaak om te reizen”, aldus het medium.
Het grote Chinese online nieuwsportaal 163.com meldde dat veel Chinezen op sociale media schreven dat zij financiële moeilijkheden hadden om het Chinees Nieuwjaar te vieren.
In het bericht staat dat de afgelopen jaren steeds meer mensen voor hun feestdagreis voor groene treinen kozen. Ter vergelijking werden foto’s getoond van vrijwel lege hogesnelheidstreinen. Het artikel citeerde een man die vanuit Dongguan in Zuid-China met de groene trein terugreisde naar de oostelijke provincie Shandong. “Een kaartje voor de hogesnelheidstrein kost 800 yuan (97,75 euro), maar de groene trein kost slechts 200 yuan (24,43 euro). Is het niet beter om het bespaarde geld te gebruiken om iets te kopen om mee naar huis te nemen?”
Gerelateerde video’s, foto’s en artikelen hebben online tot felle discussies geleid.
“Treinstellen van hogesnelheidstreinen die tijdens de economische bloei nog overvol waren, zijn nu leeg, terwijl de ooit verlaten groene treinen overvol zitten. De neergang van de Chinese economie is duidelijk zichtbaar!” luidde een bericht op sociale media.
“De zware economische recessie maakt het voor iedereen steeds moeilijker om geld te verdienen. Mensen zitten liever wat langer ongemakkelijk in de trein naar huis dan dat ze een paar honderd yuan extra uitgeven”, schreef een ander in een reactie.
Een ander bericht stelde: “Wanneer werkende mensen voor het Chinees Nieuwjaar met de ouderwetse groene trein naar huis gaan, is dat niet omdat ze rationeler met hun geld omgaan, maar — omdat ze arm zijn geworden.”
Passagiers stappen op 29 januari 2009 op een groene trein in het centraal station van Shanghai. Philippe Lopez/AFP via Getty Images
Aangescherpte controle
Wang Jiamin, een juridisch professional uit de provincie Hebei, zei op 19 februari tegen The Epoch Times dat autoriteiten in vergelijkbare gevallen in het verleden doorgaans alleen de geplaatste inhoud verwijderden en dat directe detentie zeldzaam was.
“Nu wordt administratieve detentie door de politie opgelegd voor het plaatsen van video’s van overvolle groene treinen. Dat is een aanzienlijk zwaardere sanctie en geldt als een van de strengere vormen van openbare-ordestraffen”, aldus Wang.
Wang wees erop dat volgens het politierapport de betrokkenen oude video’s aan elkaar zouden hebben gemonteerd. “Als het slechts gaat om het samenvoegen van oude beelden tot een nieuwe video, is dat niet per se hetzelfde als ‘verzinnen’. Juridisch gezien verwijst het verspreiden van geruchten meestal naar het creëren van nieuwe, verzonnen feiten, en niet simpelweg naar het aanpassen van een tijdstempel. Er is een grens tussen ‘monteren’ en ‘verzinnen’ — en die moet juridisch worden onderscheiden”, zei hij.
Liu, een mediaprofessional uit de provincie Shaanxi die uit veiligheidsoverwegingen alleen zijn achternaam wilde noemen, verklaarde tegenover The Epoch Times: “De reisdrukte rond het Chinees Nieuwjaar is elk jaar een periode van grote publieke aandacht, en de autoriteiten zijn in die tijd bijzonder nerveus over online discussies. Zodra er beelden van drukte verschijnen, vrezen zij de verspreiding van publieke opinie. Vaak arresteren ze eerst mensen en bespreken ze daarna pas de inhoud.”
Liu zei dat de publieke bekendmaking van deze arrestaties, tegen de achtergrond van oplopende werkloosheidsdruk en groeiende maatschappelijke onvrede, bedoeld is om een afschrikwekkend effect te creëren.
“Zodra er nu discussies ontstaan die raken aan de openbare orde, zijn de autoriteiten extreem alert. Een paar dagen geleden, toen mensen in de rij stonden om inkopen te doen voor het Chinees Nieuwjaar, trad de politie op alsof er sprake was van een grote crisis. Mensen die buiten voor de winkel wachtten, werden gemonitord en gecontroleerd. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt”, aldus Liu.
FBI-directeur Kash Patel zei op 18 februari dat de wetshandhavingsinstantie financieringsbronnen heeft blootgelegd die volgens hem verband houden met antifa-organisaties. Hiermee suggereerde hij dat er meer maatregelen tegen de linkse beweging zouden kunnen volgen.
“Of het nu gaat om antifa of een andere gewelddadige criminele organisatie, we weten dat hun activiteiten niet op zichzelf staan; ze opereren met aanzienlijke financieringsstromen”, schreef hij in een bericht op X, samen met een fragment uit een interview met voormalig adjunct-directeur Dan Bongino.
Patel zei dat de FBI “hen en degenen die hun criminele activiteiten financieren, opspoort”.
De FBI-chef gaf geen verdere informatie over de organisaties, de financieringsbronnen of specifieke donateurs die mogelijk betrokken zijn. Hij zei echter dat de FBI onderzoek doet naar alle financiers die in verband staan met geweld gepleegd door vermeende antifa-activisten.
Agenten onderzoeken of de financiering via in de VS gevestigde non-profitorganisaties is verstrekt en of deze non-profitorganisaties vrijgesteld waren van belastingen. Ze evalueren ook mogelijke buitenlandse financieringsstromen, zei hij.
“Geld liegt niet”, zei Patel tegen Bongino in het interview, waarbij hij aangaf dat de FBI momenteel “het geld volgt” en dat de wetshandhavingsinstantie is begonnen met het arresteren van mensen die hun geld hebben gebruikt om geweld aan te wakkeren onder het mom van vreedzaam politiek protest.
Vorig jaar vertelde Patel in een interview met Jan Jekielek van The Epoch Times dat de FBI het hele antifa-netwerk in kaart wordt gebracht en dat de financieringsstromen worden getraceerd. Dit kwam enkele maanden nadat de regering-Trump antifa had aangemerkt als een binnenlandse terroristische groepering.
In een uitvoeringsbesluit van president Donald Trump van 22 september werd antifa omschreven als een “militaristische, anarchistische onderneming die expliciet oproept tot de omverwerping van de Amerikaanse regering, wetshandhavingsinstanties en ons rechtssysteem”. In november 2025 heeft de regering ook buitenlandse antifa-groeperingen aangemerkt als buitenlandse terroristische organisaties.
Het ministerie van Buitenlandse Zaken verklaarde in zijn besluit dat “groeperingen die bij deze beweging zijn aangesloten, revolutionaire anarchistische of marxistische ideologieën aanhangen, waaronder anti-Amerikanisme, antikapitalisme en antichristendom, en deze gebruiken om gewelddadige acties in binnen- en buitenland aan te wakkeren en te rechtvaardigen”.
Tijdens zijn eerste ambtstermijn gaf Trump aan dat hij antifa als terroristische groepering zou aanmerken te midden van anti-politierellen, geweld en demonstraties in de zomer van 2020. Op een bepaald moment tijdens de onrust in 2020 waarschuwde Trump dat hij een beroep zou doen op de Insurrection Act, die voor het laatst werd gebruikt tijdens de rellen in Los Angeles in 1992. Hij suggereerde opnieuw een beroep te doen op de wet toen vorig jaar de Nationale Garde naar meerdere steden werd gestuurd.
Patel verwierp op 18 februari ook de al lang bestaande beweringen dat antifa slechts een ideologisch kader is en zei dat tientallen mensen in Texas zijn gearresteerd in verband met de linkse organisatie.
In oktober 2025 namen federale functionarissen antifa op de korrel en dienden zij op grond van het bevel van Trump een aanklacht wegens terrorisme in tegen vijf personen in Texas. In november 2025 pleitten de vijf verdachten schuldig aan de aanklacht dat zij antifa zouden hebben gesteund bij een schietpartij in juli waarbij een politieagent buiten een immigratiecentrum in Texas gewond raakte.
Volgens Patel zijn de aanklachten in Texas de eerste keer dat een beschuldiging van materiële steun aan terrorisme wordt toegepast op iemand binnen antifa.
Bongino, die adjunct-directeur van de FBI was voordat hij in januari de regering verliet, keerde deze maand terug als presentator van een podcast.
The Associated Press heeft bijgedragen aan dit rapport.
Je brein verwerkt sociale afwijzing via dezelfde hersencircuits als fysieke pijn. Daardoor kan een kritische opmerking net zo zeer pijn doen als een gestoten teen. Het is dan ook niet vreemd dat velen van ons zichzelf aangeleerd hebben om de eigen stem in te tomen: minder spreken, minder risico nemen en belangrijke zaken opgeven om die pijn te vermijden.
Je neemt je voor gezonder te eten en elke ochtend te gaan wandelen om je energieker en helderder te voelen. Misschien deel je dat zelfs online – totdat een oud-collega je ‘gênante gezondheidsfase’ belachelijk maakt en je motivatie plots keldert.
Tussen de wens om jezelf te zijn en de behoefte om geaccepteerd te worden, nemen veel mensen een soort kameleontoestand aan: ze zwakken hun mening af, zoeken goedkeuring en maken zich kleiner om kritiek te vermijden. De kernuitdaging is niet om onverschillig te worden voor wat anderen denken, maar om te bepalen wiens stem werkelijk ruimte verdient in je hoofd – en hoe je voorkomt dat angst voor oordeel de regie overneemt.
Waarom oordelen sociale angst voeden
De angst voor de mening van anderen maakt je niet alleen zenuwachtig, maar beïnvloedt ook wat je denkt dat je mag zeggen of doen. Psychologieprofessor Todd Kashdan onderzocht jarenlang hoe razendsnelle interpretaties sociale angst kunnen aanwakkeren en mensen ongemerkt wegleiden van wat zij belangrijk vinden.
“Sociale angst is de vrees dat vermeende tekortkomingen in je karakter zichtbaar worden voor anderen en dat dit ertoe leidt dat zij je negatief beoordelen, veroordelen, afwijzen of uitsluiten”, zei Kashdan tegen The Epoch Times. Hoewel het vaak gaat om ‘vermeende’ tekortkomingen, kunnen we ze als zo echt ervaren dat we zwijgen terwijl we eigenlijk onze mening willen delen of willen ingrijpen.
Een overzichtsstudie uit 2025, gepubliceerd in Depression and Anxiety, benadrukt dat angst voor beoordeling – zowel negatieve (kritiek, afwijzing) als positieve (lof dat verwachtingen schept of concurrentie oproept) – een centrale denkgewoonte is bij sociale angst. Studies tonen aan dat beide vormen hersencircuits activeren die overeenstemmen met die van fysieke pijn. Dat helpt om een verklaring te vinden waarom sociale afwijzing, of zelfs alleen al de mogelijkheid van kritiek, zo bedreigend kan aanvoelen dat mensen zich terugtrekken.
Volgens Kashdan vormt sociale angst een serieuze belemmering om te handelen in overeenstemming met je waarden en om doelen na te streven die voor jou betekenisvol zijn.
Online, versterken functies zoals ‘likes’ en reacties het beloningssysteem in het brein, waardoor goedkeuring extra aantrekkelijk – en moeilijk te weerstaan – wordt. Tegelijk kan diezelfde gevoeligheid ervoor zorgen dat kritiek extra hard binnenkomt, waardoor de mening van anderen ongemerkt je leven gaat sturen.
Hoe angst voor meningen je wereld verkleint
Wie leeft voor goedkeuring van anderen, ziet zijn wereld geleidelijk aan kleiner worden, ook al lijkt alles aan de buitenkant in orde. Volgens Kashdan is doen alsof het je niets kan schelen een van de minst helpende strategieën: daardoor mis je kansen en betekenisvolle doelen. Op lange termijn hangen pleasen en voortdurend goedkeuring zoeken samen met een lager mentaal welzijn en een hogere emotionele belasting.
Vroege signalen dat angst voor anderen hun oordeel de overhand krijgt, zijn onder andere: ‘ja’ zeggen terwijl je al overbelast bent, je overmatig verontschuldigen voor kleine dingen, gesprekken in je hoofd herhalen om te checken of je iemand hebt gekwetst, of je schuldig voelen wanneer je je eigen behoeften vooropstelt. Je ontwijkt lastige gesprekken, houdt gedurfde ideeën voor jezelf en laat projecten los die eigenlijk belangrijk voor je zijn.
Kashdan merkt op dat onze geest geneigd is veiligheid te overschatten. Als alles ‘goed’ lijkt, fluistert een innerlijke stem dat je je beter op de achtergrond kunt houden en het risico aan anderen kunt overlaten. Op termijn beperkt deze zelfbeschermende reflex je speelruimte, omdat angst voor kritiek en afwijzing je tegenhoudt om te ontdekken wat je werkelijk kunt.
Niet elke mening weegt even zwaar
Wanneer je alle meningen als even belangrijk beschouwt, raak je al snel verstrikt. Sommige oordelen verdienen aandacht, maar de meeste niet.
Zoals Kashdan aangeeft, vergeten we vaak dat niet ieders mening hetzelfde gewicht heeft. Als je iemand niet om advies zou vragen bij een belangrijke beslissing, waarom zou je dan toelaten dat diens terloopse oordeel bepaalt hoe jij jezelf ziet?
Onderzoek naar angst voor negatieve beoordeling laat zien dat sterke gevoeligheid voor het oordeel van anderen nauw samenhangt met sociale angst en vermijding. Tegelijk tonen andere studies aan dat stabiele, steunende relaties stress kunnen dempen en de mentale gezondheid beschermen. Met andere woorden: wie je kiest om naar te luisteren, is minstens zo belangrijk als wat er gezegd wordt.
Het doel is dus niet om ongevoelig te worden voor meningen, maar om een doordachte filter te ontwikkelen die aansluit bij je waarden. Stel jezelf bijvoorbeeld de volgende vragen:
Kent deze persoon mij echt?
Begrijpt hij of zij dit deel van mijn leven of werk?
Wil hij of zij oprecht het beste voor mij, los van ego of eigen agenda?
Hoe vaker je deze filter toepast, hoe minder invloed oppervlakkige kritiek heeft en hoe meer ruimte er ontstaat om te groeien.
Kies bewust je inner circle
Je kunt niet bepalen wat iedereen denkt, maar wel wiens mening jouw keuzes mag beïnvloeden. Kashdan stelt de vraag: als je alle oordelen en afwijzingen kon wegnemen, wat zou je dan doen? Wachten op volledige stilte heeft geen zin – die komt nooit. Het is beter om een wijze inner circle samen te stellen en hun mening in combinatie met met die van jezelf, voorrang te geven.
Kies twee tot vijf mensen die je goed kennen, jouw situatie begrijpen en het beste met je voorhebben. Hun mening is de moeite waard; willekeurige opmerkingen of likes niet.
Wil je een nieuw project of kwetsbaar idee delen? Bespreek het eerst met één of twee mensen uit je inner circle in plaats van het direct met iedereen te delen.
Om minder te piekeren over harde opmerkingen kun je jezelf afvragen wat je tegen een goede vriend(in) zou zeggen in dezelfde situatie – en jezelf datzelfde advies geven. Deze vorm van zelfdistantiëring helpt om emoties te temperen en helderder te denken. Tijdsdistantiëring werkt ook: zal dit over een maand of vijf jaar nog zo belangrijk zijn? Vaak is het antwoord nee.
Een sterke angst voor negatieve beoordeling is niet alleen ongemakkelijk. Bij sommige studenten in het hoger onderwijs hangt die, in combinatie met impulsief gedrag, samen met zelfmoordgedachten. Daarom nemen clinici dit serieus. Zoek professionele hulp als angst je dagelijks functioneren of relaties verstoort, overweldigend blijft ondanks zelfhulp, leidt tot terugtrekking of ongezonde coping, of gepaard gaat met hopeloosheid of gedachten aan zelfbeschadiging.
Ga je angst stap voor stap aan
Volgens Kashdan doorbreek je het patroon door te beginnen met lichte sociale stressoren en jezelf daar geleidelijk aan bloot te stellen. Dat zijn kleine, beheersbare uitdagingen die wat ongemak oproepen, maar geen overweldigende angst. Het is niet nodig om direct de meest beangstigende situaties op te zoeken.
Wanneer je bang bent voor oordelen, interpreteert je brein sociale situaties als gevaar. Vermijding lijkt dan veilig, maar verkleint je wereld. In de psychologie werkt blootstellingstherapie met het tegenovergestelde principe: kleine, veilige risico’s nemen en het ongemak verdragen tot het afneemt. Zo leert je brein dat het gevreesde scenario niet per se werkelijkheid wordt.
Elke keer dat je je mening uitspreekt, een idee deelt met iemand die je vertrouwt of ‘nee’ zegt waar je anders ‘ja’ zou zeggen, voer je een klein blootstellingsexperiment uit. Je zenuwstelsel kalmeert geleidelijk en angst verliest grip op je keuzes. Wacht dus niet tot je je volledig zelfverzekerd voelt, maar zet kleine stappen en bouw vertrouwen al doende op.
Dagelijkse gewoontes die helpen
Beperk het scrollen voor bevestiging: Merk je dat je vooral op zoek bent naar goedkeuring? Neem afstand. ‘Likes’ zijn ontworpen om het beloningssysteem te activeren en kunnen verslavend werken.
Check eerst bij jezelf: Vraag jezelf vóór je advies inwint af: wat vind ík? Past dit bij mijn waarden?
Doe kleine experimenten: Deel een mening die je eerder inslikte in een veilige omgeving. Besef dat de wereld niet instort. Herhaal.
Je zult meningen nooit volledig kunnen uitschakelen. Maar met een doordachte inner circle en bewuste gewoontes kun je stoppen met leven voor andermans goedkeuring en starten met een leven vanuit je eigen waarheid – en zo kan je stap voor stap een leven opbouwen dat echt van jou voelt.
Zweden heeft op 19 februari een militair hulppakket van 12,9 miljard kronen (1,2 miljard euro) voor Oekraïne aangekondigd, dat door het Scandinavische land wordt omschreven als een van de grootste steunpakketten ooit aan Kiev.
Het Zweedse ministerie van Defensie heeft in een verklaring gezegd dat het pakket voornamelijk bestaat uit luchtverdedigingsmaterieel, munitie en langeafstandswapens en is samengesteld naar aanleiding van specifieke verzoeken vanuit Oekraïne om ondersteuning.
Het is de 21e steunronde die Stockholm naar Kiev heeft gestuurd. Volgens het ministerie van Defensie bedraagt de militaire steun van Zweden aan Oekraïne sinds het begin van de oorlog met Rusland in totaal ongeveer 103 miljard kronen (7,15 miljard euro).
“Op 24 februari is het vier jaar geleden dat Rusland zijn grootschalige invasie van Oekraïne begon. De steun van Zweden blijft onwrikbaar en militaire steun is van cruciaal belang om Oekraïne te versterken in zijn verdediging tegen Rusland”, aldus het ministerie in de verklaring.
De Zweedse minister van Defensie Pal Jonson zei in een bericht op X: “De focus is duidelijk: nieuw geproduceerde luchtverdedigingssystemen, langeafstandscapaciteiten en munitie om te voorzien in de meest urgente operationele behoeften van Oekraïne.”
In een berichtenreeks op het sociale mediaplatform schetste Jonson hoe een deel van de middelen zou worden toegewezen, waaronder ongeveer 400 miljoen euro voor geavanceerde luchtverdediging op korte afstand, zoals “kanonnen en raketsystemen, onderscheppingsraketten, sensoren, elektronische oorlogsvoering en commando en controle”.
Ongeveer 280 miljoen euro zal worden besteed aan munitie, waaronder artilleriegranaten voor de lange afstand en mortiermunitie, en aan training. Zweden zal ook zorgen voor de reparatie van en toegang tot reserveonderdelen voor eerder geschonken materieel.
Nog eens 530 miljoen euro gaat naar drones met een groot bereik en onbemande oppervlaktevaartuigen, evenals naar innovatieprojecten.
Door de NAVO gecoördineerde aankoop van materieel
Deze steun komt nadat Zweden op 13 februari een bijdrage van 85 miljoen euro aankondigde voor de Prioritized Ukraine Requirements List (PURL), de door de NAVO gecoördineerde aankoop van cruciaal defensiematerieel uit de Verenigde Staten door andere NAVO-bondgenoten voor Oekraïne.
Jonson zei vorige week dat de bijdrage van Zweden aan PURL “opnieuw aantoont dat [het] bereid is concrete stappen te ondernemen om de defensiecapaciteiten van Oekraïne te versterken”.
“Luchtverdediging en munitie zijn van cruciaal belang om Oekraïne in staat te stellen zich te verdedigen tegen de aanhoudende aanvallen van Rusland. Samen met onze bondgenoten en partners geven we een duidelijk signaal af dat onze gezamenlijke inzet voor vrede en veiligheid in Europa onderstreept”, aldus Jonson in een verklaring.
Op 12 februari keurde het Verenigd Koninkrijk 580 miljoen euro goed voor nieuwe luchtverdedigingsraketten en -systemen voor Oekraïne.
Diezelfde dag kondigden Duitsland, Nederland en Noorwegen aan dat ze gezamenlijk een nieuw pakket van 425 miljoen euro zouden financieren om Amerikaanse luchtverdedigingsapparatuur, munitie en andere goederen voor Oekraïne aan te schaffen.
Vredesbesprekingen eindigen zonder oplossing
De twee dagen durende vredesbesprekingen tussen Oekraïne en Rusland in Genève, onder bemiddeling van de VS, zijn op 18 februari zonder resultaat beëindigd.
De Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy beschuldigde Rusland ervan de onderhandelingen te willen rekken.
Kremlin-woordvoerder Dmitry Peskov vertelde het Russische staatspersbureau TASS dat de delegatie uit Moskou rechtstreeks verslag zou uitbrengen aan president Vladimir Poetin, maar dat het “nog te vroeg is om over beoordelingen te spreken”.
Karoline Leavitt, persvoorlichter van het Witte Huis, zei dat de gesprekken zinvolle vooruitgang hadden opgeleverd en dat “beide partijen overeenkwamen om hun respectieve leiders op de hoogte te houden en samen te blijven werken aan een vredesakkoord”.
Leavitt zei dat er nog een onderhandelingsronde zal plaatsvinden, maar gaf geen tijdschema.
Guy Birchall en Ryan Morgan hebben bijgedragen aan dit verslag.
Het genie van Bach is tegelijk zijn mysterie. Johann Sebastian Bach liet geen persoonlijke brieven na die inzicht geven in zijn privéleven, en ook geen dagboek waarin hij zijn compositieproces beschreef.
Toch blijven historici zoeken naar verborgen betekenissen in zijn werken. Soms zouden die numeriek zijn, soms theologisch. Maar weerspiegelen deze ontdekkingen werkelijk een verborgen boodschap, of zijn het vooral fantasierijke interpretaties van theoretici?
Circa 1722, Duitse organist en barokcomponist Johann Sebastian Bach (1685-1750). Hulton Archive/Getty Image
Een verjaardagslied voor de hertog
Als jonge man werkte Bach als hoforganist bij hertog Wilhelm Ernst van Saksen-Weimar. Voor diens 52e verjaardag in 1713 componeerde hij de aria BWV 1127. In dit stuk keert een basisthema van 52 noten terug, als eerbetoon aan zijn beschermheer.
Daarnaast verwerkte Bach nog een subtiele verwijzing: de eerste letters van het derde woord in de tweede regel van elke strofe vormen samen de naam van de hertog.
Opmerkelijk genoeg bleef deze inventieve compositie tot 2005 onbekend. Toen werd het werk ontdekt in een doos met documenten uit de Anna Amalia-bibliotheek in Weimar. Kort nadat de doos voor restauratie naar Leipzig was verzonden, verwoestte een brand een groot deel van de bibliotheek.
Tien geboden, tien melodieën
In het openingskoor van Cantate 77 verwerkt Bach het koraal van Maarten Luther, “Dies sind die heil’gen zehn Gebot” (“Dit zijn de heilige tien geboden”), op een manier die vaak als theologisch symbolisch wordt gezien.
De trompet klinkt hier tien keer en speelt telkens een andere muzikale frase uit de hymne, die elk een van de tien geboden zou vertegenwoordigen. De titel van het koor, “Du sollt Gott, deinen Herren, lieben”, is ontleend aan het Evangelie van Lucas, evenals de gezongen tekst.
Een houtsnede uit 1527 van Hans Sebold Beham toont Mozes die de tien geboden ontvangt uit het gebedenboek van Maarten Luther. Publiek domein
De Heilige Drievuldigheid
Ook in de Prelude en Fuga in Es majeur (BWV 552) uit de bundel Clavier-Ubung III zien velen symboliek. Volgens organist en Nobelprijswinnaar Albert Schweitzer staat de driedelige fuga symbool voor de Drie-eenheid.
De eerste fuga is volgens hem kalm en majestueus, met een gelijkmatige beweging die de Vader verbeeldt. In de tweede fuga is het thema verhuld en slechts af en toe in zijn oorspronkelijke vorm herkenbaar — een mogelijke verwijzing naar de Zoon die menselijke gestalte aanneemt. In de derde fuga wordt het thema getransformeerd door middel van snel contrapunt. Naarmate het werk vordert, overlappen de thema’s elkaar, wat de eenheid van Vader en Zoon in de Heilige Geest zou uitdrukken.
“De Heilige Drievuldigheid”, circa 1616–1617, door Giovanni Francesco Barbieri. Publiek domein
Een symbool van het kruis
De bundel Das Wohltemperierte Klavier bevat onder meer de vijfstemmige Fuga in cis mineur (BWV 849). Daarin bewegen twee melodielijnen zich in tegengestelde richting om vervolgens samen een kruisvorm te creëren.
De visuele contour van dit ‘kruismotief’ op de notenbalk gaat gepaard met dissonantie, wat een gevoel van spanning of angst oproept. Het motief verschijnt ook in de Matthäus-Passion, onder meer in het koor “Let him be crucified”.
Een naam met mystieke betekenis
De opvallendste numerieke verwijzing betreft Bachs eigen naam. Wanneer de letters B A C H worden omgezet in cijfers volgens hun plaats in het alfabet (A=1, B=2, C=3, H=8), is de som 14. Met toevoeging van zijn initialen J.S. komt de numerieke waarde uit op 41.
Deze getallen keren als cryptogram terug in zijn muziek. In werken als het Brandenburgse Concerto nr. 2 (BWV 1047) en de Sinfonia in F mineur (BWV 795) verschijnt zijn naam als muzikale handtekening, waarbij Bes staat voor ‘B’ en B natuurlijk voor ‘H’.
In 1726 begon Bach met de publicatie van de zes partita’s, het eerste deel van zijn Clavier-Übung. Hij was toen 41 jaar oud — en het werk telt 41 delen.
Titelpagina van de “Goldbergvariaties” van Johann Sebastian Bach. Publiek domein
Hoewel niemand ontkent dat deze getallen voor Bach betekenis hadden, blijft onduidelijk wat die precies inhield. Sommigen zien ze als speelse puzzels die hij in zijn composities verwerkte.
De historicus Hans Heinrich Eggebrecht kende er echter een kosmische betekenis aan toe. Hij wees op het terugkerende B-A-C-H-thema in het slotdeel van Die Kunst der Fuge en op het onvoltooide karakter van dit werk, dat Bach componeerde toen hij op sterven lag en dat pas na zijn dood werd gepubliceerd.
Volgens Eggebrecht plaatste Bach hier, in het aangezicht van de dood, zijn ‘ik’ in het centrum van een universele ontwikkeling. Ook zag hij in de toonsoort d-klein (D mineur) — die hij met Deo (God) verbond — een verwijzing naar een streven naar vereniging met de Schepper.
De sceptici
Veel academici staan echter sceptisch tegenover diepgaande symbolische interpretaties, behalve in gevallen met een duidelijk muzikaal doel, zoals de verjaardagsaria voor de hertog.
Historicus Peter Williams schreef in zijn biografie over Bach dat het altijd onzeker blijft of zulke voorbeelden werkelijk betekenisvol zijn en wat die betekenis dan zou zijn. Zulke interpretaties zijn volgens hem “van nature persoonlijk, zelfs fantasierijk” en missen verifieerbare grenzen.
Williams beschouwt het kruismotief als een toevallige, veelvoorkomende notencombinatie. Ook de verwerking van de tien geboden in cantate 77 ziet hij als een eenvoudige verwijzing, niet als subtiele theologische symboliek.
Het handgeschreven manuscript van het openingskoor van de cantate “Du sollt Gott, deinen Herren, lieben” (BWV 77) uit 1723 van Johann Sebastian Bach. Publiek domein
Het ontbreken van bewijs is echter geen bewijs van het tegendeel. Misschien is de meest onwaarschijnlijke veronderstelling wel dat Bach — een diep religieus mens met een voorliefde voor getallen en puzzels — zijn muziek níét bewust symbolisch zou hebben opgebouwd.
Wat de precieze betekenis ook was, één ding lijkt duidelijk: Bach wilde God loven met zijn muziek en gaf zijn composities een diep doordachte structuur om dat doel te bereiken. Hij verborg niet alleen betekenis in zijn muziek — hij gaf muziek betekenis.
Milieuwetenschapper Bjorn Lomborg berekende onlangs dat overheden wereldwijd minstens 16 biljoen dollar (13,5 biljoen euro) hebben uitgegeven aan het voeden van het industriële complex rond klimaatverandering.
En waarvoor eigenlijk?
Het is aannemelijk dat geen enkel mensenleven is gered of zal worden gered door deze beschamende en kolossale misallocatie van menselijke middelen. De strijd tegen veilige en overvloedige fossiele brandstoffen heeft talloze levens gekost in arme landen en die landen armer gemaakt door betaalbare energie te blokkeren.
Sinds de kruistocht tegen de opwarming van de aarde die zo’n 30 jaar geleden begon, is de temperatuur van de planeet niet met een tiende graad veranderd — zoals zelfs de alarmisten zullen toegeven.
Met andere woorden: er is 16 biljoen dollar uitgegeven — veel mensen zijn daar zeer, zeer rijk van geworden dankzij royale overheidssteun — maar er is geen cent aan meetbare opbrengst.
Maar het is nog veel erger dan dat. In de economie bestaat het begrip opportuniteitskosten: wat hadden we met 16 biljoen dollar kunnen doen om de wereld beter te maken?
Wat als die 16 biljoen dollar was besteed aan schoon drinkwater voor arme landen? Aan het voorkomen van vermijdbare sterfgevallen door ziekten als malaria? Aan het bouwen van scholen in Afrikaanse dorpen om analfabetisme uit te bannen? Aan het leveren van betrouwbare en betaalbare elektriciteit aan de meer dan 1 miljard mensen die daar nog altijd geen toegang toe hebben? Aan het genezen van kanker?
Vele miljoenen levens hadden gered kunnen worden.
We hadden nog eens miljoenen mensen uit de armoede kunnen helpen. De voordelen van het versnellen van de zoektocht naar een geneesmiddel tegen kanker hadden tientallen miljoenen extra levensjaren kunnen opleveren, met een economische waarde van vele biljoenen dollars.
In plaats daarvan hebben we effectief 16 biljoen dollar door de gootsteen gespoeld. Daarom is het belangrijk dat we het groene “klimaatverandering-waanzinsyndroom” benoemen als mogelijk de meest onmenselijke politieke beweging uit de geschiedenis.
Het enige sprankje goed nieuws is dat de klimaatveranderingsneuroses eindelijk lijken af te nemen. In de Verenigde Staten hebben ze het hoogtepunt van de mondiale opwarmingshysterie zeker bereikt. Zelfs Europa lijkt zijn economisch masochistische obsessie met netto-nuluitstoot van fossiele brandstoffen de rug te hebben toegekeerd.
Donald Trump is bezig het klimaatindustriecomplex zorgvuldig en doeltreffend te ontmantelen. Van al zijn groeibevorderende economische maatregelen is er misschien geen enkele die op lange termijn meer oplevert dan zijn recente besluit om de bron van alle kostbare regelgeving af te schaffen: de “endangerment rule” tegen fossiele brandstoffen, die CO2-uitstoot belast. De kosten van die regeling werden op termijn geraamd op meer dan 1 biljoen dollar (844 miljard euro).
We kunnen de verspilde 16 biljoen dollar aan een valse crisis niet terughalen. Verzonken kosten blijven helaas verzonken. Maar we kunnen wel stoppen met de waanzin te geloven dat politici die niet eens het saldo van hun creditcards kunnen aflossen, op de een of andere manier de temperatuur van de aarde kunnen veranderen.
