Maand: oktober 2024

Dankbaarheid: Een alternatief medicijn voor woede en depressie

18 augustus 202531 oktober 2024 door MAKAI ELIAS CALLES

Dit is deel 1 in “Deugdzame geneeskunde”.
Welke geneeskunde is veilig, effectief, gratis en vereist slechts een subtiele verschuiving in perspectief? We nodigen je uit om de verwaarloosde link tussen deugd en gezondheid te verkennen – ‘Deugdzame Geneeskunst’.

Serena zat rusteloos in gedachten de scène na te spelen die haar tot bij de wachtzaal van de rustige dokterspraktijk had gebracht. Eerder die dag had Sarah, de nieuwe stagiaire tijdens een belangrijke projectvergadering, een wat schuchtere suggestie gedaan. Tot ieders verbazing koos de manager voor deze nieuwe suggestie, die in het volgende project zou worden uitgevoerd – ten koste van Serena’s oorspronkelijke voorstel.

Op dat moment knapte er iets in Serena. Haar reactie was niet zomaar een meningsverschil, maar een uitbarsting van woorden en woede. Haar tirade was genadeloos, waardoor Sarah in tranen uitbarstte en de kamer doodstil achterbleef.

Serena worstelde in het verleden wel eens met woede, met af en toe een uitbarsting van agressie, maar het had zich nog nooit zo gemanifesteerd als die dag. Terwijl ze nu in het kantoor van de dokter zat, voelde Serena zich schuldig en gefrustreerd.

Ze verwachtte, hoopte bijna, een eenvoudige medische oplossing – een pil om de woede te onderdrukken, een snelle oplossing om een probleem op te lossen waartegen ze zich machteloos voelde. In plaats daarvan overhandigde Corson haar iets heel bescheiden, bijna archaïsch in zijn eenvoud: een klein, blanco dagboek.

“Dit is niet wat je verwachtte,” gaf Corson toe, toen hij haar scepsis voelde. “Maar ik wil dat je elke dag drie dingen opschrijft waarvoor je dankbaar bent. Het is een ander soort medicijn.”

Serena keek omlaag naar het dagboek, de lege pagina’s leken te spotten met haar interne chaos. Een dagboek bijhouden voelde triviaal tegenover haar overweldigende emoties. Maar toch, gedreven door een sterk verlangen om te veranderen, stemde ze er aarzelend mee in om het te proberen.

Een tegengif tegen woede

Toen Serena met haar dankbaarheidsoefening begon, bleef ze twijfelen. Toch schreef ze elke avond in haar dagboek. Geleidelijk aan vond er een verandering plaats. Waar eerst alleen frustratie en woede waren, kwamen nu momenten van waardering naar boven.

Voorheen was ze geïrriteerd door haar collega’s en klaagde ze vaak over haar woon-werkverkeer. Nadat ze een week lang haar dagboek bijhield, voelde ze een verandering. Ze begon dankbaar te zijn voor de hulp van een collega, een rustige ochtend en zelfs de betrouwbaarheid van haar oude auto.

Serena’s ervaring is weliswaar heel persoonlijk, maar niet ongewoon. Wetenschappelijk onderzoek naar dankbaarheid bevestigt dit soort verandering in temperament.

Een studie gepubliceerd in Social Psychological and Personality Science in 2012 toonde aan dat mensen die dankbaarheid beoefenden minder agressief waren, zelfs nadat ze beledigd waren. Daarentegen ervaarden de mensen in de controlegroep – die geen dankbaarheid beoefenden – meer agressie nadat ze werden beledigd.

Degenen die dankbaarheid beoefenden, waren aanzienlijk minder geneigd om wraak te nemen op anderen. Deze samenhang is vergelijkbaar met een fysieke inspanning die wordt onderbroken door een lach: net zoals het onmogelijk is om door te gaan met een zware training terwijl je lacht, wekt dankbaarheid een psychologische toestand op waarin agressie en woede weinig houvast vinden.

Het effect van dankbaarheid in het vervangen van vijandige gevoelens benadrukt dat het een persoonlijke deugd en hulpmiddel is in het bevorderen van empathische sociale interacties.

Dankbaarheid vergroot geluk

Serena zat thuis aan haar bureau, terwijl ze met een pen in de hand, nadacht over waar ze die dag dankbaar voor was. Nadat ze wat in haar dagboek had geschreven, realiseerde ze zich dat ze onbewust aan het schrijven was over Sarah, de stagiaire. Het deed pijn in haar hart vanwege het schuldgevoel dat ze had omwille van de tranen die ze bij Sarah had veroorzaakt.

Serena wist dat ze het goed moest maken. Ze schreef Sarah een brief waarin ze haar spijt betuigde en haar bedankte voor het feit dat ze haar had doen inzien dat ze haar leven moest beteren. De volgende dag begroette ze Sarah op kantoor, verontschuldigde zich voor haar vorige uitbarsting, overhandigde haar de brief en maakte een opmerking over haar waardevolle bijdragen op het werk. Die avond voelde Serena een lichtheid die ze in weken, zelfs jaren niet had ervaren.

Deze lichtheid kwam voort uit oprechte tevredenheid. Een onderzoek uit 2005 toonde aan dat het schrijven van bedankbrieven het geluk van de deelnemers met 10 procent verhoogde en hun depressieve symptomen met 35 procent verminderde. Deze gevoelens hielden aan tot zes maanden na het schrijven van de brief, wat het krachtige effect van dit gebaar benadrukt.

Dit was duidelijk te zien in het leven van Serena: de woede-uitbarstingen die haar dagenlang bezighielden, kwamen bijna niet meer voor. In plaats daarvan kwamen er momenten van oprecht geluk. Ze was verrast dat ze meer glimlachte, niet alleen om dingen die ze had bereikt maar zelfs om de kleine pleziertjes van het dagelijkse dingen.

Vier weken later, toen Serena het kantoor van Corson weer binnenstapte, voelde de sfeer anders, bijna onbekend. Ze was niet meer dezelfde persoon die in plaats van een conventioneel recept aangeboden te krijgen, aarzelend een dagboek had geaccepteerd. De verandering in haar was voelbaar en kwam voort uit een nieuw gevoel van vrede, positief denken en begrip.

Verregaande voordelen

Corson merkte de transformatie op en begroette Serena met een warme, begripvolle glimlach. “Het is goed om je te zien. Heeft het onconventionele recept geholpen?”

Serena voelde een mengeling van nederigheid en verbazing over haar transformatie. “Eerlijk gezegd, dokter, ik zou het niet geloofd hebben als ik het zelf niet had ervaren.”

“Maar waarom?” vroeg ze, ”ik bedoel, wetenschappelijk gezien, hoe kan zoiets eenvoudigs zo’n diepgaand effect hebben?”

Corson schoof een stoel aan om dichterbij te komen zitten en legde uit: “Dankbaarheid is niet alleen een gewoonte, het gaat over het veranderen van onze manier van denken. Door deugden te cultiveren, zoals dankbaarheid, wordt onze geest gezond en het lichaam volgt.”

“Maar omdat je het specifiek vraagt, kijk hier eens naar,” zei Corson terwijl hij Serena een poster gaf met de voordelen van dankbaarheid.

“Onthoud dat deze bevindingen slechts het topje van de ijsberg zijn. De wetenschap is de reikwijdte van de invloed van dankbaarheid nog aan het ontdekken.”

Veel symptomen, ziekten en aandoeningen teisteren onze moderne samenleving. Op de voorgrond staat een gebrek aan kwantiteit en kwaliteit van de slaap. Dankbaarheid kan deze neveneffecten verlichten door de slaap te verbeteren. Uit onderzoek is gebleken dat deelnemers – zelfs mensen met slaapstoornissen – die voor het slapengaan nadachten over waar ze dankbaar voor waren, een aanzienlijk betere slaapkwaliteit en -duur hadden.

Daarnaast ervaren mensen die dankbaarheidsdagboeken bijhouden minder pijn, met een afname van bijna 8 procent, en zijn ze meer geneigd om te sporten.

Dankbaarheid kan stressniveaus aanzienlijk verlagen. Dit is op zijn beurt weer goed voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid, waaronder het versterken van het immuunsysteem. Door het aanmoedigen van een gedrag dat de immuunfunctie ondersteunt, verlaagt dankbaarheid de niveaus van interleukine-6, een belangrijke boosdoener bij chronische ontstekingen.

De val van vergelijkingen

Corson legt verder uit: “Dankbaarheid verandert de manier waarop we met de wereld omgaan. Het verlegt onze focus van wat we missen naar wat we hebben. Laat me dit illustreren met een gelijkenis:”

“Een man reed op zijn oude fiets door de stad en voelde zich ontevreden. Hij zag een glimmende nieuwe auto voorbij rijden en dacht: ‘Had ik maar zo’n auto in plaats van deze fiets’.

”De bestuurder in de auto was gestrest over de afbetaling van zijn lening. Toen hij de fietser zag, dacht hij: ‘Ik wou dat ik zo zorgeloos kon zijn als die fietser, zonder deze financiële lasten.

“Bij een nabijgelegen bushalte stond iemand te wachten. Toen ze de auto en de fiets voorbij zagen komen, dachten die persoon: ‘Ik wou dat ik een fiets of een auto had. Dat zou veel handiger zijn dan wachten op deze bus.

“Verderop keek iemand in een rolstoel naar de fietser, de auto en de mensen bij de bushalte. Hij dacht: ‘Ik wou dat ik kon staan en lopen, al was het maar om bij een bushalte te wachten, te fietsen of auto te rijden.

“Tenslotte lag in een ziekenhuiskamer met uitzicht op de straat een terminaal zieke patiënt in bed uit het raam te staren. Hij dacht: ‘Ik zou er alles voor over hebben om daar buiten te zijn, zelfs in een rolstoel, zodat ik de zon weer kan voelen en frisse lucht kan inademen.

“Elke persoon verlangde naar wat een ander had en vormde zo een ketting waarbij de eenvoudigste zegeningen van de één, de diepste wensen van de ander waren. We moeten dus niet kijken naar wat we missen, maar ons richten op wat we al hebben en dit waarderen,” zei Corson.

“Deze verandering in denkwijze verbetert ook aanzienlijk onze sociale banden,” zei hij, ”Het maakt ons tot mensen waar anderen graag bij willen zijn, verrijkt onze relaties en bevordert een gevoel van erbij horen en interpersoonlijke tevredenheid.”

Serena heeft dit aan den lijve ondervonden – ze wist wat Corson bedoelde. Nadat ze haar excuses had aangeboden en de bedankbrief aan Sarah had overhandigd, realiseerden ze zich dat ze veel gemeen hadden en hun interacties werden vriendschappelijk.

Corson zei hierover: “Als arts schrijf ik de praktijk van dankbaarheid voor, omdat het volledig gratis is en invloed kan hebben op alle aspecten van je leven, niet alleen op je lichamelijke gezondheid. In onze moderne medische praktijk ligt de nadruk op het bestrijden van symptomen, vaak met medicijnen. Dat is niet verkeerd, maar het is ook niet het hele plaatje. Velen hebben de neiging om de krachtige invloed van de geest op het lichaam over het hoofd te zien.”

De biologische blauwdruk van dankbaarheid

Serena wilde begrijpen hoe gevoelens van dankbaarheid in het lichaam worden gestimuleerd. Daarop legde Corson uit:

“Dankbaarheid activeert gebieden in de hersenen die te maken hebben met emotionele regulatie en plezier, zoals de caudatus en de frontale gyrus. Wanneer we dankbaarheid beoefenen, worden hersengebieden die verantwoordelijk zijn voor positieve emoties gestimuleerd, terwijl gebieden die verantwoordelijk zijn voor negatieve emoties worden geremd.

“Deze hersenactiviteit wordt snel doorgegeven door elektrische signalen, die je kunt zien als sms-berichten – direct en specifiek. Dankbaarheid werkt ook via hormonen, die langzamer werken, meer zoals een brief per post, maar robuuster.

“Wanneer we ons dankbaar voelen, maken onze hersenen dopamine en serotonine vrij – twee neurotransmitterhormonen die verantwoordelijk zijn voor hoe we ons voelen. Dopamine geeft ons die ‘feel-good’ kick wanneer we iets bereiken, terwijl serotonine onze stemming over een langere periode versterkt en helpt te stabiliseren.

“Dankbaarheid leidt tot een natuurlijke, zichzelf onderhoudende lus van positieve versterking. Hoe meer we dankbaarheid in praktijk brengen, hoe beter we ons voelen – zowel direct als op de lange termijn. Onze hersenen beginnen te genieten van de afgifte van feel-good hormonen, die ons aanmoedigen om dankbaar te blijven. Na verloop van tijd kan deze oefening een deel van ons leven worden.”

Toen Serena het kantoor verliet, voelde ze zich wijzer en zelfverzekerd. Ze was veranderd van een scepticus in iemand die gelooft, van een chagrijn in een waarderende collega. Gewapend met wetenschappelijke inzichten en praktische begeleiding stond ze te popelen om haar dankbaarheidsoefening voort te zetten.

Opmerking van de auteur:

De ervaringen in dit artikel zijn samengesteld uit echte verhalen, terwijl Dr. Corson fictief is. De beschreven uitdagingen, wetenschappelijke inzichten en voordelen van de praktijk van dankbaarheid zijn gebaseerd op hedendaags onderzoek en bieden zowel inspiratie als praktische begeleiding voor lezers.

We zullen het vitale belang van persoonlijke integriteit voor een stralende gezondheid onderzoeken – en hoe integriteit de kans op depressie met wel 50 procent kan verminderen en tegelijkertijd het ziekterisico kan verlagen.

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de meningen van The Epoch Times. Epoch Health verwelkomt professionele discussie en vriendschappelijk debat. Als u een opiniestuk wilt insturen, volgt u deze richtlijnen en stuurt u het in via ons formulier hier.

Robert Backer Ph.D., Yuhong Dong M.D., Ph.D. hebben bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (26 oktober 2024): Gratitude: An Alternative Medicine for Anger and Depression

Jeff Bezos verdedigt besluit Washington Post om presidentskandidaat niet te steunen

4 november 202429 oktober 2024 door STEPHEN KATTE

Jeff Bezos, eigenaar van The Washington Post, verdedigde de beslissing van de krant om geen presidentskandidaat te steunen in de komende verkiezingen. Hij zei dat steunbetuigingen een perceptie van vooringenomenheid creëren en geen invloed hebben op de verkiezingen en bijdragen aan het verlies van vertrouwen van het publiek in de traditionele media.

“Presidentiële steun doet niets om de weegschaal van een verkiezing te laten doorslaan. Geen enkele onbesliste kiezer in Pennsylvania zal zeggen: ‘Ik ga voor de steun van krant A.’ Geen enkele. Geen enkele,” zei Bezos in een opiniestuk van 28 oktober, dat op 29 oktober verscheen in de gedrukte editie van zijn krant.

“Wat presidentiële steunbetuigingen eigenlijk doen is een perceptie van partijdigheid creëren. Een perceptie van niet-onafhankelijkheid. Hiermee stoppen is een principiële beslissing en het is de juiste.”

Het is pas de tweede keer dat The Washington Post ervoor kiest om een kandidaat niet te steunen, sinds de krant in 1976 Jimmy Carter, de Democratische kandidaat voor het presidentschap, steunde.

Deze breuk met de decennialange praktijk werd aanvankelijk door William Lewis, CEO en uitgever van The Washington Post, omschreven als een terugkeer naar de oorsprong van de krant.

Lewis zei ook dat de krant deze beslissing zag “als een erkenning van het vermogen van onze lezers om hun eigen mening te vormen over de meest belangrijke Amerikaanse beslissing – op wie ze stemmen als de volgende president.”

Bezos zei in zijn opiniestuk dat Eugene Meyer, uitgever van The Washington Post van 1933 tot 1946, deze mening deelde en hij herhaalde Lewis’ uitleg dat de krant terugkeerde naar haar oorspronkelijke redactionele beleid.

Op 25 oktober deelde The Washington Post berichten van anonieme bronnen die zeiden dat de redactie van de krant klaar was om vicepresident Kamala Harris te steunen, maar dat Bezos dit blokkeerde.

Het wekte onmiddellijk de woede op van Marty Baron, een voormalige hoofdredacteur die The Washington Post leidde tijdens het presidentschap van Donald Trump. In een sms aan The Washington Post zei hij dat de beslissing “laf” was en “een moment van duisternis dat de democratie als een slachtoffer zal achterlaten,” waarschijnlijk verwijzend naar de slogan van de krant “Democratie sterft in duisternis.”

Sindsdien meldde de krant dat drie leden van het 10-koppige redactieteam ervoor hebben gekozen om terug te treden vanwege de beslissing. Deze bestuursleden zijn Molly Roberts, Mili Mitra en Pulitzer Prize winnaar David E. Hoffman. The Washington Post verklaarde dat ze allemaal van plan zijn om in andere functies voor de krant te blijven werken.

Bezos betuigde zijn spijt over de “inadequate planning” van deze beslissing. Hij erkende dat een leidinggevende van zijn ruimtebedrijf, Blue Origin, een ontmoeting had met Trump op dezelfde dag dat de beslissing van The Washington Post werd genomen. Bezos weerlegde beschuldigingen van “quid pro quo” en zei dat geen van beide campagnes was geraadpleegd over de beslissing, die volgens hem volledig intern was genomen.

“Ik slaakte een zucht toen ik erachter kwam, omdat ik wist dat het munitie zou verschaffen aan degenen die dit zouden willen framen als iets anders dan een principiële beslissing. Maar het feit is dat ik van tevoren niets wist over de ontmoeting [met Trump],” schreef Bezos. “Er is geen verband tussen deze ontmoeting en onze beslissing over presidentiële steunbetuigingen, en elke suggestie van het tegendeel is onjuist.”

The Washington Post werd in 1877 opgericht door Stilson Hutchins en heeft in de beginjaren verschillende eigenaren gekend voordat Eugene Meyer de krant in 1933 uit een faillissement kocht. Jeff Bezos kocht de krant in 2013 voor 250 miljoen dollar.

Andere kranten onthouden hun steun

The Washington Post werd in haar beslissing gesteund door The Los Angeles Times, USA Today en meer dan 200 publicaties binnen het USA Today Network, waaronder The Arizona Republic en The Detroit Free Press.

“Waarom doen we dit? Omdat we geloven dat de toekomst van Amerika lokaal wordt bepaald – één race per keer,” vertelde Lark-Marie Antón, woordvoerder van USA Today, aan The Epoch Times in een verklaring per e-mail. “En met meer dan 200 publicaties in het hele land is het onze publieke taak om lezers te voorzien van de feiten die ertoe doen en de betrouwbare informatie die ze nodig hebben om weloverwogen beslissingen te nemen.”

Antón zei dat verschillende redacteuren op lokaal niveau ervoor kunnen kiezen om staats- of lokale kandidaten te steunen, maar de meeste lijken zich meer te richten op belangrijke kwesties die van invloed zijn op hun gemeenschap eerder dan op individuele kandidaten.

Met deze beslissing keert USA Today terug naar zijn vorige houding, aangezien het sinds de oprichting in 1982 slechts twee presidentskandidaten expliciet heeft gesteund: Hillary Clinton in 2016 en Joe Biden in 2020.

Patrick Soon-Shiong, eigenaar van de Los Angeles Times, zei in een bericht op sociale media X dat hij de redactie had gevraagd om een feitelijke analyse te geven van zowel Harris als Trump tijdens hun ambtstermijn en hun beleidsvoorstellen voor de komende termijn.

“Op deze manier, met deze duidelijke en onpartijdige informatie naast elkaar, zouden onze lezers kunnen beslissen wie het waard zou zijn om de komende vier jaar president te zijn,” zei hij. “In plaats van deze weg in te slaan, zoals werd voorgesteld, koos de redactieraad ervoor om te zwijgen en ik accepteerde hun beslissing.”

De beslissing leidde tot het vertrek van redactrice Mariel Garza.

Gebrek aan geloofwaardigheid

Bezos zei in zijn opiniestuk dat de keuze om zijn mediakanaal aan de zijlijn te houden ook gebaseerd was op de overtuiging dat het publiek het vertrouwen in de traditionele Amerikaanse media heeft verloren, deels vanwege de vermeende vooringenomenheid, waarbij bepaalde agenda’s en mensen een positievere behandeling krijgen.

Hij zei dat in openbare enquêtes de media vaak onderaan staan wat betreft het vertrouwen van het publiek, in de buurt van het Congres, en citeerde een opiniepeiling van 14 oktober van Gallup, een multinationaal analyse- en adviesbureau, waaruit bleek dat de media lager staan dan het Congres wat betreft het vertrouwen van het publiek.

Volgens Bezos zou een presidentiële goedkeuring de indruk van vooringenomenheid versterken en de geloofwaardigheid verder aantasten. Hoewel buiten de verkiezing blijven en geen kandidaat steunen waarschijnlijk niet genoeg is om het vertrouwen te herstellen, ziet hij het als een begin. Hij zei dat wat de media hebben gedaan “duidelijk niet werkt.”

“Op zichzelf is het niet ondersteunen van presidentskandidaten niet genoeg om ons ver op de vertrouwensschaal te krijgen, maar het is een belangrijke stap in de goede richting,” zei hij.

Bezos merkte op dat een gebrek aan geloofwaardigheid een probleem is in alle media, en als gevolg daarvan wenden mensen zich tot podcasts en sociale media voor informatie, die zich volgens hem vaak niet houden aan gedegen redactionele standaarden.

“Hoewel ik mijn persoonlijke belangen niet opdring en dat ook niet zal doen, zal ik ook niet toestaan dat deze krant op de automatische piloot blijft verdergaan en verdwijnt in irrelevantie – voorbijgestoken door podcasts die geen echt onderzoek doen en trends op sociale media – niet zonder een gevecht,” schreef Bezos. “Om dit gevecht te winnen, zullen we nieuwe spieren moeten oefenen. Sommige veranderingen zullen een terugkeer naar het verleden zijn en sommige zullen nieuwe uitvindingen zijn. Kritiek hoort natuurlijk bij alles wat nieuw is. Zo gaat dat in de wereld.”

Tom Ozimek heeft bijgedragen aan dit verslag.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (29 oktober 2024): Jeff Bezos Defends Washington Post’s Decision Not to Endorse Presidential Candidate

7 Manieren om verandering in je leven te brengen

28 oktober 2024 door MIKE DONGHIA

Het is heel aannemelijk dat wanneer iemand zegt “Deze keer zal het anders zijn,” dat toch niet het geval zal zijn.

Het klopt dat sommige mensen minder extravert of spaarzamer worden naarmate ze ouder worden, maar dit is een organische verandering die van nature plaatsvindt zonder dat ze er iets voor hoeven te doen. Ik heb het over mensen die hun persoonlijkheid of gedrag met opzet willen veranderen.

Mensen veranderen voortdurend, maar een doelgerichte verandering is moeilijk.

Minder dan 10 procent van de rokers slaagt erin om te stoppen. Slechts 5 procent van de lijners slaagt erin het gewicht jarenlang vast te houden. Dit zijn voorbeelden van duidelijke doelen met controleerbare resultaten die een succespercentage van slechts enkele procenten hebben.

Slechts één interventie verbetert iemands kansen op verandering aanzienlijk. Het heeft echter niets te maken met meer wilskracht, harder je best doen of echt willen dat het gebeurt.

Een verandering van omgeving

De enige manier waarop mensen lijken te veranderen is door hun omgeving drastisch te veranderen of door hun omgeving voor hen te laten veranderen. Betekent dit dat we overgeleverd zijn aan krachten buiten onze controle? Helemaal niet. In plaats van je schrap te zetten voor een nieuwe poging om een nieuwe gewoonte aan te leren of een oude gewoonte af te leren, kun je beter je energie steken in het opnieuw vormgeven van je omgeving.

Hier zijn zeven “omgevingsveranderingen” die krachtige katalysatoren kunnen zijn voor echte verandering:

1. Verhuis naar een nieuwe locatie

Veranderen van woonplaats dwingt je om veel van je bestaande gewoonten op te geven. Terwijl je je leven opnieuw vormgeeft, ontstaan er nieuwe gewoonten zodat je je kunt aanpassen aan de uitdagingen en kansen van de nieuwe omgeving. Deze verandering herinnert ons eraan hoezeer ons leven wordt gevormd door onze externe leefomgeving.

2. Ga voor een nieuwe baan

Als je van baan verandert, krijg je nieuwe collega’s en mensen om indruk op te maken. Je komt in een veeleisende en soms zelfs overweldigende omgeving terecht. Je wordt gedwongen om je aan te passen, nieuwe dingen te leren en aspecten van jezelf te veranderen die in je vorige baan niet werden uitgedaagd.

3. Laat je begeleiden

Een gemeenschappelijk thema van verandering is dat we vaak positieve sociale druk nodig hebben om het teweeg te brengen. Het is niet genoeg om iets voor jezelf te willen – je moet geloven dat iemand anders het voor je wil en teleurgesteld zou zijn als je tekortschiet. Een mentor pusht je op manieren die bij jezelf niet opkomen of daagt je uit om te denken in patronen die niet vanzelfsprekend zijn.

4. Zet je in voor iets groots

Een krachtige en betrouwbare manier om jezelf te veranderen is om jezelf in een situatie te plaatsen waarvan het bijna zeker is dat die van jou een ander persoon maakt. Ga terug naar school, engageer je voor een kerk, zeg ja tegen een grote klant of meld je aan als vrijwilliger om een toespraak te houden op een evenement. De angst om voor gek te staan of veroordeeld te worden omdat je je afmeldt, zal je aan je belofte houden en je de drive geven om vol te houden.

5. Creëer een nieuwe dagelijkse routine

Trachten meer gedisciplineerd te zijn in je bestaande agenda is zelden een recept voor succesvolle verandering. Maar als je je routine genoeg kunt omgooien, kun je een aantal van dezelfde grote voordelen krijgen als wanneer je zou verhuizen of van baan zou veranderen. Alle dingen die je als vanzelfsprekend beschouwt, aanneemt of standaard doet in je huidige routine worden een onbeschreven blad en geven je een geweldige kans om verschillende benaderingen uit te proberen.

6. Verwijder verleidingen

Soms kan verandering zo eenvoudig zijn als het verwijderen van iets dat je in zijn greep houdt, zodat het niet langer een optie is. Je kunt al het junkfood of alcohol uit je huis verwijderen. Je kunt tijdverslindende apps van je telefoon verwijderen of software kopen om websites te blokkeren die je wilt vermijden.

7. Verander je sociale kring

Deze staat misschien als laatste op de lijst, maar zou wel eens de belangrijkste kunnen zijn. Je hebt vast wel eens de uitdrukking gehoord dat je gaat lijken op de vijf mensen met wie je de meeste tijd doorbrengt. Het is waar dat we ons zorgen maken over wat andere mensen van ons denken en we passen ons gedrag en onze overtuigingen subtiel aan om aan hun verwachtingen te voldoen. Als je jezelf wilt verbeteren, omring jezelf dan met de allerbeste mensen. Je zult ongetwijfeld baat hebben bij deelname aan hun kring.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (18 oktober 2024): 7 Ways to Create Life Changes

De strijd om de ruimte is begonnen

30 oktober 202426 oktober 2024 door AUTUMN SPREDEMANN

De ruimte wordt de eindgrens genoemd en experts zeggen dat overheden zich steeds meer richten op het versterken van de verdediging en het onderzoeken van het militaire potentieel van de lage baan rond de aarde.

Evan Ellis, een analist en onderzoeksprofessor voor het U.S. Army War College, vertelde The Epoch Times dat het uitbreiden en beschermen van de ruimte-infrastructuur steeds belangrijker wordt voor de nationale veiligheid.

“Het is een erkenning van het feit dat de ruimte belangrijk is als oorlogsgebied, maar het is ook belangrijk hoe je je middelen beschermt en gebruikt in tijden van oorlog,” zei Ellis.

Als defensieanalist heeft Ellis deelgenomen aan simulaties van ruimteoorlogen. Hij zegt dat er verschillende soorten wapens zijn die in een baan rond de aarde gebruikt kunnen worden. Sommige zijn kinetisch zoals raketten, maar ook niet-kinetische wapens zoals elektromagnetische pulsen, microgolven en lasers zijn mogelijk.

Hij merkte op dat sommige wapens praktischer zijn in een ruimte-ruimte of ruimte-aarde gevechtsscenario dan andere. Lasers zijn bijvoorbeeld minder praktisch om te gebruiken in de ruimte omdat ze problemen hebben met de energievoorziening en stabiliteit.

“Als je iemands bunker [op de grond] wilt binnendringen, dan is het logischer om kinetische wapens te gebruiken dan een laser vanuit de ruimte,” zei Ellis.

Hij zei dat het niet onmogelijk is om vanuit de ruimte gronddoelen te viseren, maar het is geen waarschijnlijk scenario. In plaats daarvan zou het volgens Ellis pragmatischer zijn om andere hemelse doelen te raken.

“Het is logisch om dingen in de ruimte te hebben die andere dingen in de ruimte kunnen uitschakelen.”

Irina Tsukerman, advocaat op het gebied van nationale veiligheid en voorzitter van Scarab Rising, zei dat wapens niet de ruimte in hoeven om een bedreiging te vormen voor objecten in een baan rond de aarde.

“Landen als China en Rusland hebben verschillende ASAT [anti-satelliet wapen] mogelijkheden ontwikkeld, waaronder kinetische voertuigen en elektronische oorlogsvoeringssystemen, gericht op het uitschakelen of vernietigen van Amerikaanse satellieten,” vertelde Tsukerman via sms aan The Epoch Times.

Er bestaan al jaren wapens op aarde die satellieten kunnen uitschakelen of vernietigen. Maar nu steeds meer landen investeren in middelen om de ruimte te controleren, groeit de bezorgdheid over het mogelijke gebruik van ASATs als oorlogswapen.

“Hoewel destructieve ASAT’s nog niet zijn ingezet in oorlogsvoering, hebben landen als Rusland, India, China en de Verenigde Staten laten zien dat ze in staat zijn om dergelijke wapens te gebruiken door hun eigen satellieten te vernietigen”, aldus een analyse van de Atlantic Council van 2024.

“Naarmate landen afhankelijker worden van de ruimte, is het vermogen om satellieten van andere landen in gevaar te brengen een belangrijke en zorgwekkende vaardigheid.”

De investeringen in de ruimte zijn dit jaar ook toegenomen vanuit het oogpunt van nationale veiligheid.

De Space Foundation rapporteerde dat de totale wereldwijde militaire ruimtevaartbudgetten met 18 procent zijn gestegen, wat neerkomt op 46 procent van de totale overheidsuitgaven voor ruimtevaart. De Verenigde Staten nemen met 80 procent hiervan het grootste deel voor hun rekening, maar landen als Japan en Polen hebben hun uitgaven voor ruimteverdediging ook drastisch verhoogd.

Een anti-satelliet wapen “Mission Shakti” wordt getoond tijdens de Republic Day parade in New Delhi, India, op 26 januari 2020. Prakash Singh/AFP via Getty Images

Er heerst grote bezorgdheid over de bewapening van de ruimte, vooral gezien de huidige geopolitieke spanningen tussen de Verenigde Staten, Rusland en China.

Het Ruimteverdrag van de Verenigde Naties (Outer Space Treaty) is een vangnet dat sinds 1967 kernwapens of massavernietigingswapens (MVW’s) in een baan rond de aarde of op hemellichamen zoals de maan verbiedt. Op het moment van schrijven van dit artikel heeft het verdrag 115 partijen en 89 ondertekenaars.

Groepen zoals het Center for Arms Control and Non-Proliferation zeggen echter dat de toegenomen militaire inspanningen op dit gebied al risico’s voor de nationale veiligheid met zich meebrengen.

Het centrum onderscheidt drie classificaties van ruimtewapens, zijnde aarde-ruimte, ruimte-ruimte en ruimte-aarde. Op dit moment zijn er, als gevolg van beperkingen in het Outer Space Treaty, alleen aarde-ruimte wapens ontwikkeld in militaire arsenalen. Sommigen zeggen echter dat uitbreiding naar de laatste twee categorieën onvermijdelijk is, vanwege de groeiende interesse.

“Convergerende trends maken de proliferatie van ruimtesystemen waarschijnlijk. De miniaturisering van satellieten in combinatie met dalende lanceerkosten en de commercialisering van de ruimte-industrie betekent dat meer spelers het ruimtespel betreden – en ze zullen niet allemaal de ruimte voor vreedzame doeleinden gebruiken,” aldus het Center for Arms Control and Non-Proliferation in een factsheet van 2023.

De organisatie voegde eraan toe dat door een gebrek aan duidelijke regels en ambitieuze overheidsregimes, legers nu al de grenzen van aanvaardbaar gedrag in de ruimte overschrijden.

“Dit zou in de toekomst een grotere kans op conflicten kunnen betekenen, omdat de ruimte steeds meer gevuld wordt met gevaarlijke apparatuur,” aldus de groep.

Binnen de drie categorieën van ruimtewapens zijn er vier verschillende soorten. Het Center for Strategic and International Studies project Aerospace Security identificeert deze als kinetisch fysiek, niet-kinetisch fysiek, elektronisch en cyber.

Het rapport van de 2024 Secure World Foundation stelt: “Het toenemende vertrouwen in het gebruik van de ruimte voor nationale veiligheid heeft er ook toe geleid dat meer landen kijken naar de ontwikkeling van hun eigen counter-space capaciteiten die kunnen worden gebruikt om ruimtesystemen te misleiden, verstoren, ontwijken, degraderen of vernietigen.”

Dit wordt onderstreept door een rapport van het National Air and Space Intelligence Center, waarin staat: “Buitenlandse concurrenten integreren geavanceerde ruimtevaart- en counter-space technologieën in hun gevechtsstrategieën om de Amerikaanse superioriteit uit te dagen en zichzelf te positioneren als ruimtevaartmogendheden.”

Functionarissen van het Pentagon houden vol dat een concurrentievoordeel op het gebied van ruimtewapens noodzakelijk is voor de Verenigde Staten omdat er aanwijzingen zijn dat Rusland hetzelfde wil doen.

De lancering van een Long March 7Y4 raket met aan boord het ruimteschip Tianzhou 3 dat voorraden naar het ruimtestation Tiangong moet brengen, vanaf het Wenchang Space Launch Centre in de Chinese provincie Hainan op 20 september 2021. STR/AFP via Getty Images

Bedreigingen vanuit de ruimte

In april uitte Linda Thomas-Greenfield, vertegenwoordiger van de VS bij de Verenigde Naties, haar bezorgdheid over het feit dat Rusland een “eenvoudige resolutie” blokkeerde die het land wettelijk zou verbieden om massavernietigingswapens in een baan rond de aarde te brengen.

“Dit is natuurlijk niet de eerste keer dat Rusland het wereldwijde non-proliferatieregime ondermijnt. In de afgelopen jaren heeft Rusland op onverantwoordelijke wijze gevaarlijke nucleaire retoriek gebruikt en is het weggelopen van verschillende van zijn verplichtingen op het gebied van wapenbeheersing. Het land bleef onwillig om deel te nemen aan inhoudelijke discussies over wapenbeheersing of risicovermindering. En het heeft gevaarlijke proliferatoren verdedigd en zelfs ondersteund,” zei Thomas-Greenfield.

Dezelfde bezorgdheid werd benadrukt door de perssecretaris van het Amerikaanse Ministerie van Defensie, majoor-generaal Patrick Ryder, tijdens een persbriefing op 21 mei.

“Rusland lanceerde een satelliet in een lage baan rond de aarde die volgens ons waarschijnlijk een counter-space wapen is dat vermoedelijk in staat is om andere satellieten in een lage baan rond de aarde aan te vallen,” zei hij.

“Rusland heeft dit nieuwe counter-space wapen in dezelfde baan gebracht als een Amerikaanse overheidssatelliet,” verklaarde Ryder, eraan toevoegend dat de Verenigde Staten de “verantwoordelijkheid” hebben om het ruimtedomein te beschermen en te verdedigen.

Op 1 maart rapporteerde de Russische pers dat president Vladimir Poetin beweringen over plannen om kernwapens in de ruimte te lanceren ontkende en ze “fake news” noemde. Het Russische staatshoofd zei echter dat de ruimte onder de aandacht van de regering moet blijven.

Volgens een rapport uit 2024, gepubliceerd in het Journal of Strategic Studies, beschikt China ook over aanzienlijke counter-space capaciteiten. De auteurs zeiden dat China “de afschrikking in de ruimte versterkt door middel van offensieve wapens en meer veerkrachtige en superieure ruimtesystemen”.

Het rapport merkte op dat Peking prioriteit geeft aan “soft kill counter-space capaciteiten” die gebruikt kunnen worden in de vroege stadia van een conflict, om zo het risico op escalatie te verkleinen. Een soft kill is vaak een preventieve maatregel om een inkomende dreiging, zoals een antitankraket, ineffectief of onnauwkeurig te maken.

“Onze bevindingen laten zien hoe de stabiliteit bij een eerste aanval in de ruimte varieert van robuust tot zwak, afhankelijk van de middelen en doelen, waarbij soft kill aanvallen moeilijker af te wenden zijn”, aldus de auteurs van het onderzoek.

En met 650 satellieten in een baan rond de aarde heeft China na de Verenigde Staten de grootste vloot aan hemelse hardware.

De Russische president Vladimir Poetin houdt een toespraak tijdens zijn bezoek aan de ruimtehaven Vostochny Cosmodrome in de verre oostelijke regio van Rusland op 12 april 2022. Jevgeni Biyatov/Sputnik/AFP via Getty Images

Tegelijkertijd heeft de slecht gedefinieerde taal in het bestaande Outer Space Treaty (OST) volgens juridische experts het potentieel om te worden misbruikt en op korte termijn bedreigingen te creëren.

Tsukerman gelooft dat het bestaande OST niet genoeg is om een wapenwedloop in de ruimte te voorkomen.

“De OST moet worden herzien met het oog op, tenminste, voldoende defensieve capaciteiten tegen malafide militaire dreigingen,” zei ze.

De OST is geschreven in een tijd waarin het idee dat landen elkaar bestrijden in de ruimte nog sciencefiction was en bevat taal die volgens Tsukerman voor interpretatie vatbaar is.

“Het zou dan de specifieke soorten militaire activiteiten of dual action activiteiten moeten afbakenen die verboden zouden zijn, hoe dit effectief gecontroleerd en gehandhaafd kan worden, en wat er gebeurt als de internationale controle- en handhavingsmechanismen falen, zoals ze maar al te vaak hebben gefaald,” zei ze.

Nick Storrs, partner bij het internationale advocatenkantoor Taylor Wessing, ziet de huidige OST-taal ook als een probleem.

“Hoewel artikel IV verbiedt om kernwapens of massavernietigingswapens in een baan rond de aarde of op hemellichamen te plaatsen, dekt het niet adequaat andere militaire toepassingen zoals verkenningssatellieten of mogelijkheden voor cyberoorlogsvoering die gebruik zouden kunnen maken van dubbelzinnigheden in de huidige verdragstaal,” zei Storrs in een artikel dat gepubliceerd is op de website van het internationale advocatenkantoor Taylor Wessing.

“Zelfs het huidige verbod op het gebruik van de ruimte voor belangrijke militaire activiteiten kan ontoereikend zijn voor de moderne tijd zonder duidelijke en vernieuwde afdwingbare afspraken,” zei hij.

Maar zelfs met een bijgewerkt verdrag kan het volgens Tsukerman verspilde moeite zijn.

“Ik denk dat het verbieden van militaire ruimteactiviteiten zinloos is omdat het gezagsgetrouwe staten in een nadelige positie plaatst ten opzichte van machtige schurkenstaten, die onder verschillende voorwendselen dit verdrag kunnen negeren, verkeerd interpreteren of zich eruit terugtrekken en weigeren zich aan de internationale wetgeving te houden,” zei ze.

Ondertussen zegt Ellis dat de ruimte al een veiligheidsprobleem vormt door de toenemende afhankelijkheid van apparatuur in een lage baan rond de aarde.

“Het is een opkomend oorlogsgebied, en we zijn er al. Zowat alle systemen die we hebben voor communicatie en navigatie bevinden zich in de ruimte, zelfs voordat je het over exotische wapens hebt,” zei hij.

De Artemis I raket van het Space Launch System en het Orion ruimtevaartuig op lanceercomplex 39B op het NASA Kennedy Space Center in Florida op 14 juni 2022. NASA

Desalniettemin is een ruimteconflict iets waar de Amerikaanse regering al decennia op anticipeert.

In een CADRE paper uit 1999 zei voormalig luchtmachtmajoor William L. Spacy II: “Een ander argument ten gunste van ruimtewapens, of op zijn minst een argument waarom ze onvermijdelijk zijn, komt voort uit het feit dat elke omgeving die toegankelijk is voor de mens uiteindelijk een arena voor gevechten is geworden”.

Over contraspace-initiatieven zei Ellis: “Zo’n beetje alles wat je je maar kan voorstellen, kan onderzocht worden.”

Tsukerman suggereert dat de ruimte-initiatieven van elke overheid waarschijnlijk een afspiegeling zullen zijn van haar activiteiten op de grond. In sommige gevallen is dat goed nieuws. Maar als het gaat om kwaadaardige actoren of autoritaire regimes, zegt Tsukerman, verwacht dan hetzelfde gedrag in de ruimte.

“Iets anders verwachten, zoals het oplossen van geschillen via juridische procedures of politieke beraadslagingen in plaats van militaire activiteiten, is een zinloze oefening. Het is slechts een kwestie van tijd voordat verboden geschonden worden, te beginnen met kleine inbreuken die in grijze gebieden vallen,” zei ze.

Gepubliceerd door The Epoch Times (26 oktober 2024): The Battle for Space Is On

China, Rusland willen BRICS gebruiken om wereldwijd financieel systeem in vraag te stellen – experts zeggen dat het niet zal werken

31 oktober 202426 oktober 2024 door ALEX WU

De BRICS groep hield onlangs zijn eerste top sinds de uitbreiding van de groep. De top vond plaats in Kazan, Rusland, het land dat aan de beurt is als voorzitter.

Via de groep proberen China en Rusland een alternatief internationaal betalingsplatform op te richten dat niet onderworpen is aan westerse sancties – een tactiek die volgens experts waarschijnlijk niet zal werken.

BRICS werd opgericht door Rusland, China, India en Brazilië, uitgebreid met Zuid-Afrika en vervolgens verder uitgebreid met Egypte, Ethiopië, Iran en de Verenigde Arabische Emiraten. Saoedi-Arabië is uitgenodigd om lid te worden van de groep, maar is nog geen officieel lid.

Rusland gebruikt China’s Cross-border Interbank Payment System (CIPS) – een grensoverschrijdend betalingssysteem op basis van de Chinese Yuan Renminbi (RMB) – voor beperkte internationale handel sinds het werd verbannen van het op de Amerikaanse dollar gebaseerde platform van de Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunications (SWIFT) na de Russische invasie in Oekraïne in 2022.

Wang Guo-chen, assistent onderzoeker aan het Chung-Hua Institution for Economic Research in Taiwan, zei dat de kans klein is dat China en Rusland het internationale financiële systeem echt kunnen veranderen.

Volgens statistieken van de People’s Bank of China verwerkte CIPS in 2023 gemiddeld 30.000 transacties per dag, goed voor 482,6 miljard yuan (ongeveer 67,8 miljard dollar).

Wang zei dat het op de Amerikaanse dollar gebaseerde SWIFT, dat 42 miljoen transacties per dag verwerkt met een waarde van 5 biljoen dollar, een groot voordeel heeft ten opzichte van CIPS.

“Als een land zich niet bij SWIFT kan aansluiten, betekent dit dat het uit de wereldwijde financiële markt wordt geschopt. Het is dus eigenlijk onmogelijk voor Peking om het wereldwijde financiële systeem te veranderen,” vertelde Wang aan The Epoch Times.

De Taiwanese macro-econoom Henry Wu vertelde The Epoch Times dat de economieën van de drie kernlanden van BRICS – China, Rusland en Iran – verder zullen worden samengedrukt.

“Omdat de wereldwijde politieke situatie de confrontatie tussen de Verenigde Staten en China is, is de basisstrategie van de Verenigde Staten om de financiële steun aan de Chinese Communistische Partij te blokkeren en geleidelijk haar economisch momentum te laten verdwijnen”, zei hij. “Op deze manier zal de CCP uiteindelijk niet in staat zijn om zichzelf in stand te houden vanwege interne economische problemen en een crisis van het regime, laat staan om andere regimes te helpen.”

Wu zei dat de internationale invloed van de CCP gebaseerd is op haar enorme investeringen in andere landen, “maar nu heeft de CCP geen geld”.

“Haar reserves in Amerikaanse dollars zijn leeggehaald door corrupte ambtenaren,” zei hij. “Ze ruilden het verduisterde geld om van RMB naar Amerikaanse dollars en stuurden het vervolgens naar het buitenland. Bovendien heeft de extreme lockdown van de CCP tijdens COVID-19 enorme economische verliezen veroorzaakt die nog niet zijn gerecupereerd.”

Wang zei: “Zonder de financiële sancties uit Europa en de Verenigde Staten zou Rusland de RMB niet willen gebruiken voor transacties. De Russische president Vladimir Poetin wil ook de Russische roebel internationaliseren via de BRICS-landen. Met andere woorden, zowel de CCP als Rusland willen de BRICS-landen controleren.”

Hij zei dat de BRICS-landen allemaal hun eigen motivaties en berekeningen hebben.

“Maar deze landen hebben eigenlijk allemaal politieke en economische problemen, of het nu Rusland, Iran of China is,” zei Wang. “Dus ze hebben problemen met hun consumptiecapaciteit. Elk BRICS-land wil exporteren, niet importeren. Maar wie heeft de grootste eindverbruikersmarkt ter wereld, zoals de Verenigde Staten? Het lijkt erop dat geen van hen die heeft.”

Voormalig hoofdeconoom van Goldman Sachs, Jim O’Neill, die in 2001 de term BRIC introduceerde, zei: “Het idee dat de BRICS een echte mondiale economische club kunnen zijn op dezelfde manier als de G7 dat kunnen zijn, is duidelijk een beetje sprookjesachtig, en het is erg verontrustend dat ze zichzelf zien als een soort alternatief mondiaal iets, omdat het duidelijk niet haalbaar is.”

BRICS vertegenwoordigt momenteel 45 procent van de wereldbevolking en 35 procent van de wereldeconomie in termen van koopkracht. China is goed voor meer dan de helft van de totale economie van de groep.

China-Rusland

De Chinese leider Xi Jinping woonde de top bij en ontmoette Poetin in Kazan op 22 oktober. Het was de derde keer dit jaar dat de twee elkaar ontmoetten.

Poetin zei tegen Xi: “De Russisch-Chinese samenwerking in wereldzaken is een van de belangrijkste stabiliserende factoren op het wereldtoneel.”

Xi zei: “De internationale situatie is met chaos vervlochten.”

“Ik ben ervan overtuigd dat de vriendschap tussen China en Rusland generaties lang zal blijven bestaan en dat de verantwoordelijkheid van grote landen ten opzichte van hun volk niet zal veranderen,” zei hij.

Zheng Qinmo, associate professor van de afdeling Diplomatie en Internationale Betrekkingen aan de Tamkang Universiteit in Taiwan, zei dat er geen echte vriendschap bestaat tussen China en Rusland.

“Hoewel ze dat zeggen, is hun samenwerking er vooral op gericht om de huidige internationale orde onder leiding van de Verenigde Staten uit te dagen en is het slechts een tijdelijke samenwerking,” vertelde hij aan The Epoch Times.

“Er zijn veel conflicten tussen China en Rusland. Xi Jinping beloofde Rusland te blijven steunen in de Russisch-Oekraïense oorlog, maar hij was ook bang voor de verslechtering van de relaties met het Westen, vooral omdat de CCP nu te maken heeft met een ernstige terugval in haar economie.”

Over de financiële wereld zei Zheng: “Rusland, onder Westerse sancties, staat te popelen om een ander grensoverschrijdend betalingssysteem op te zetten, maar de CCP maakt zich zorgen. De CCP hoopt een internationale orde op te bouwen die gedomineerd wordt door de CCP, gebaseerd op de steun van de landen in het zuiden van de wereld, om te concurreren met de Verenigde Staten.”

Rusland staat onder internationale sancties sinds de invasie in Oekraïne in 2022, en China blijft de belangrijkste supporter van Rusland in die aanhoudende oorlog. Ondertussen staat China onder toenemende druk van de internationale gemeenschap onder leiding van de Verenigde Staten vanwege zijn voortdurende bedreiging van de soevereiniteit van Taiwan en oneerlijke praktijken in de wereldhandel.

Luo Ya, Pei Zhen en Reuters hebben bijgedragen aan dit rapport.

Gepubliceerd door The Epoch Times (26 oktober 2024): China, Russia Aim to Use BRICS to Challenge Global Financial System—Experts Say It Won’t Work

Begrijpt Peking de economische problemen van China?

29 oktober 202424 oktober 2024 door CHRISTOPHER BALDING

Commentaar

Nu de markt opnieuw inziet dat de zogenaamde Chinese stimulans eerder een stimulans is van public-relations dan een economische, beginnen analisten zich af te vragen waarom Peking niet meer doet om de kwakkelende Chinese economie te helpen.

Er is echter nog steeds een bijkomende vraag voor diegenen die actie eisen omwille van de actie: Begrijpt Peking de economische uitdagingen eigenlijk wel en snapt het wel hoe die uitdagingen moeten aangepakt worden?

Hoewel censuur in China een bekend probleem is, gaat het schadelijke effect van de beperkingen op informatie veel verder dan alleen staatscontrole. De beperking op informatie strekt zich uit tot alle soorten informatie en gegevens in heel China. Wijlen voormalig premier Li Keqiang merkte ooit op dat hij het BBP niet vertrouwde, maar keek naar de lading van de spoorwegen, het elektriciteitsverbruik en bankleningen. Nu het Nationaal Bureau voor Statistiek de toegang tot veel datasets blokkeert en er veel fouten zitten in de gegevens – tenzij de Chinese bureaucraten een echte tweede set nationale gegevens bijhouden – lijkt het redelijk om je af te vragen of de Chinese Communistische Partij (CCP) wel weet wat er in de economie gebeurt.

Dit fundamenteel probleem duikt ook op andere manieren op en laat zien dat de vraag naar informatie niet verdwijnt. Ze evolueert alleen maar in pogingen om het hoofd te bieden aan de beperkingen van de verspreiding. Kaderleden van de CCP willen niet ontslagen worden voor slechte prestaties, dus filteren ze de informatie in opwaartse lijn. Terwijl de gegevens steeds verder naar de hoogste niveaus worden gefilterd, blijven alleen de meest rooskleurige rapporten over die aan de topambtenaren vertellen dat alles in orde is. Door de slechte kwaliteit van de gegevens en omdat de informatie uit eigenbelang wordt gefilterd, kan zelfs een toevallige waarnemer zich afvragen of de CCP-machinerie de economische problemen van het land wel begrijpt.

Afgezien van de empirische vragen over de kwaliteit van gegevens en informatiestromen als gevolg van staatscontrole, is er een zeer reëel epistemologisch probleem: Zelfs als Chinese beleidsmakers over perfecte informatie zouden beschikken, hoe zouden ze dan reageren op problemen? Politiek buiten beschouwing gelaten, opereren Chinese beleidsmakers in een institutioneel kader waarin ze nieuwe oplossingen creëren voor problemen?

Een opvallend kenmerk van de Chinese economische beleidsvorming is een gebrek aan creativiteit. Veel van de economische gegevens zijn niet meer dan een rechte lijn. De constante reactie van beleidsmakers en analisten is om de kredietverlening te verhogen om zodoende de groei te stimuleren.

Er zijn twee specifieke problemen met deze reactie. Ten eerste lijdt het economische beleid in China, net zoals een dokter die ongeacht de kwaal telkens hetzelfde middel voorschrijft, aan een duidelijk gebrek aan creativiteit en doelgerichtheid door op elk probleem dezelfde antwoorden te geven. Ten tweede lost het antwoord het probleem niet op en wordt het fundamentele probleem in veel opzichten verergerd. Het antwoord van China is het stimuleren van leningen en investeringen in infrastructuur en productie voor een economie die lijdt onder overaanbod en een te hoge schuldenlast. Dit is alleen maar geld pompen in sectoren die al tot de grootste probleemgebieden behoren.

Het Chinese economische beleid lijkt de afgelopen jaren verlamd te zijn door de ineenstorting van banken, de snel vertragende economische groei en de zwakke consumentenvraag. Actie en herhaling van eerdere mislukte beleidsmaatregelen domineren de reactie in plaats van nieuwe pogingen om de diepgaande structurele problemen op te lossen. Dit zou wel eens het probleem zelf kunnen zijn.

Als je gelooft dat China lijdt onder cyclische problemen zoals een terugval in de vraag zoals na COVID, dan kan het redelijk zijn om naar een fiscale aanpak op korte termijn te zoeken om dit probleem op te lossen. Als het probleem echter structureel van aard is – dat de Chinese bevolking een omslagpunt heeft bereikt en in de nabije toekomst snel zal afnemen – dan zal de beleidsreactie heel anders zijn. Tot op heden handelen Chinese beleidsmakers alsof ze het probleem van China eerder als een cyclisch probleem zien dan als een structureel probleem.

Nu de leider van de CCP Xi Jinping de grote verjonging van China aanprijst, kan het gevaarlijk zijn voor je carrière om het idee te promoten dat er diepgaande structurele economische problemen zijn in China in plaats van een voorbijgaande cyclische vertraging. De meeste aanwijzingen wijzen echter op structurele problemen van langere duur die de Chinese technocraten niet lijken te willen erkennen of waartegen ze geen beleid willen ontwikkelen.

We moeten ons ook afvragen waarom een land waarvan gezegd wordt dat het met 5,3 procent gegroeid is in het eerste kwartaal en met 4,7 procent in het tweede kwartaal van 2024, zelfs maar fiscale stimuleringsmaatregelen nodig zou hebben. Dit leidt tot de ongemakkelijke vraag hoeveel China eigenlijk weet van zijn economische problemen.

Opvattingen in dit artikel zijn meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (24 oktober 2024): Does Beijing Understand China’s Economic Problems?

De kracht van stretchen: 5 inzichten uit de Chinese geneeskunde en klassieke dans

24 oktober 2024 door AMBER YANG

The Yellow Emperor’s Internal Medicine, een oude Chinese medische tekst, stelt: “ De pezen met een paar centimer verlengen, zal het leven tien jaar verlengen.” Zachte oefeningen om de pezen te stretchen brengen veel voordelen met zich mee, zoals betere vormgeving van het lichaam, vetverlies, spierversterking, een betere doorbloeding en betere circulatie van de meridianen.

Klassieke Chinese dansroutines bevatten rekoefeningen die spierflexibiliteit en esthetische aantrekkingskracht ontwikkelen. Wu Hongqian, een arts in de traditionele Chinese geneeskunde (TCM) van de Yisheng Traditional Chinese Medicine Clinic in Taiwan en de auteur van het boek “One Move to Stretch”, heeft de principes achter het rekken van pezen geanalyseerd en de impact ervan op de spieropbouw en de gezondheidsvoordelen die ermee gepaard gaan.

Terwijl veel mensen die op zoek zijn naar spiermassa zich vaak wenden tot krachttraining, suggereert Wu dat milde stretching vergelijkbare resultaten kan bereiken. Tijdens een opwaartse stretch oefenen niet alleen de handen een trekkende beweging uit, maar oefent de onderbuik ook kracht uit om een rechte positie te behouden. Door op je tenen te staan, worden de quadriceps, biceps femoris en kuitspieren geactiveerd, waardoor je effectief een training voor het hele lichaam krijgt.

5 Voordelen van op je tenen staan

Op je tenen staan is volgens Wu de beste manier om de pees langs je benen te stretchen. Regelmatig oefenen biedt vijf belangrijke voordelen:

Versterkt de dij- en kuitspieren

Door op de tenen te staan worden de spieren quadriceps femoris en biceps femoris van het bovenbeen en de gastrocnemiusspier van de kuit geactiveerd.

Vermindert de kans op verslechtering van de knie

Kniezwelling komt vaak voor bij ouderen door verzwakte spieren die moeite hebben om vocht af te voeren. Training van de tenen kan de spierkracht verbeteren, de bloedcirculatie bevorderen, helpen knievocht af te voeren en de kans op kniedegeneratie verminderen.

Verbetert de kracht van het achillesgewricht

Op de tenen staan heeft vooral betrekking op de achillespees van het enkelgewricht, wat de kracht en stabiliteit van het achillesgewricht helpt verbeteren en het risico op enkelverstuikingen vermindert.

Activeert acupuntmassage onder de voet

Als je op je tenen staat, worden de plantaire spieren geactiveerd, wat een vorm van voetmassage is. TCM gelooft dat de interne organen van het menselijk lichaam corresponderende acupunctuurpunten op de voeten hebben, wat verklaart waarom op de tenen staan ook indirect de algemene gezondheid kan bevorderen.

Versterkt de hartfunctie

De kuiten hebben de bijnaam “het tweede hart” vanwege hun rol in de bloedsomloop. Het trainen van de kuitspieren, bijvoorbeeld door op je tenen te staan, kan helpen om bloed terug naar het hart te pompen, waardoor de functie van het hart wordt versterkt en het gezonder wordt.

Voor beginners raadt Wu aan om te beginnen met een lage voetstand en een muur als steun te gebruiken. Pas op dat je je voetzolen niet naar binnen draait als je op je tenen staat. Je kunt ook enkelbraces dragen om je achillesgewrichten stabieler te houden.

Stretchen voor een mooiere lichaamsvorm en kramppreventie

Het samentrekken van de spieren tijdens het stretchen helpt om overtollig vet te verbranden, waardoor je slanker wordt en esthetische voordelen hebt. Nog beter is dat je daarvoor niet in een fitnesscentrum hoeft te zijn. Dit kun je gewoon op je gemak doen, zelfs terwijl je tv kijkt.

Daarnaast kan stretchen de frequentie en ernst van nachtelijke krampen verminderen.

Krampen kunnen het gevolg zijn van gespannen spieren, onvoldoende calciumionen of zenuwcompressie, aldus Wu. Stretchen voor het slapengaan kan de zenuwen ontspannen, de parasympathische zenuwactiviteit verhogen en de slaap vergemakkelijken. Patiënten met ischias zijn bijvoorbeeld vatbaar voor nachtelijke krampen omdat de lumbale wervelkolom degenereert, wat zenuwen kan samendrukken, waardoor lichaamsvocht zich tijdens de slaap ophoopt in het middel. Een paar rondjes voorzichtig stretchen kan de gewrichtsholte wijder maken en de druk van lichaamsvocht op de zenuwen verminderen, waardoor de natchtelijke krampen afnemen.

De stretching in klassieke Chinese dans vs. krachttraining in de gym

Als fitnesscoach geloof ik dat er vier grote verschillen zijn tussen de stretching van klassieke Chinese dans en algemene krachttraining in de gym:

Spiergroei

Gewichtstraining bevordert de conditie door eerst spiervezels af te breken en ze vervolgens te herstellen met eiwitsuppletie, waardoor ze sterker en groter worden. Deze methode van spiergroei kan echter gemakkelijk fasciale verklevingen veroorzaken. Dus na krachttraining moeten veel mensen fasciale release toepassen (druk uitoefenen op de fascia om pijn en ongemak te verminderen). De stretchingtechniek van klassieke Chinese dans daarentegen verlengt eerst de spieren langs hun natuurlijke lijnen en gebruikt dan lichaamsgewicht om deze uitgerekte spieren te versterken, wat een gezondere manier van spiergroei oplevert.

Spiervorm

Krachttraining is effectief voor het opbouwen van grote spieren. Hoewel deze spieren over het algemeen sterk zijn, zijn ze misschien niet erg ontwikkeld. Training rond de schouder kan bijvoorbeeld gemakkelijk leiden tot een houding met opgetrokken gespannen schouders. Omgekeerd kunnen de rekoefeningen van klassieke Chinese dans lange, sterke, natuurlijke spieren opbouwen. TCM beschouwt ideale spieren als elastisch en zacht eerder dan gewoon hard.

Trainingsmethodologie

Fitness-sessies met krachttraining geven, bijvoorbeeld op basis van een weekschema, meestal prioriteit aan het versterken van specifieke spiergroepen, meestal aan de hand van trainingsschema’s die gericht zijn op een bepaald lichaamsdeel op bepaalde dagen. Aan de andere kant is de stretchbenadering van klassieke Chinese dans holistisch, waarbij het hele lichaam wordt aangesproken door middel van bewegingen die tegelijkertijd op meerdere gebieden werken.

Oefentijd

Het bereiken van een welgevormd lichaam of brede schouders door krachttraining vereist een aanzienlijke tijdsbesteding in de gym, vaak dagelijks. Hoewel het stretchen van klassieke Chinese dans ook tijd vraagt om te oefenen, ligt de nadruk op het opbouwen van natuurlijke spieren, de spieren die we in het dagelijks leven gebruiken. Met eenvoudige technieken kun je op elk moment spieren opbouwen.

Door de spieren op elk moment te kunnen trainen, verkort niet alleen de trainingstijd, maar ook en vooral kan het de lichaamshouding corrigeren. Veel hedendaagse pijnen zijn het gevolg van een verkeerde lichaamshouding, die het gevolg kan zijn van verkeerd spiergebruik – of het nu gaat om onderbelasting, overbelasting of verkeerd gebruik. Door de spiertrainingstechnieken van klassieke Chinese dans in je dagelijkse routines op te nemen, kun je een verkeerde houding corrigeren en de spierfunctie verbeteren, wat uiteindelijk ongemak en pijn verlicht.

Opvattingen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times. Epoch Health verwelkomt professionele discussie en vriendschappelijk debat.

Gepubliceerd door The Epoch Times (19 oktober 2024): The Power of Stretching: 5 Insights From Chinese Medicine and Classical Dance

Moorden op CCP-functionarissen wijzen op toenemende spanningen in China

26 oktober 202422 oktober 2024 door MICHAEL ZHUANG

Nieuwsanalyse

China is in de greep van een golf van moorden op provinciale en gemeentelijke ambtenaren, met ten minste zes prominente gevallen in de afgelopen drie maanden. Deze incidenten hebben de aandacht gevestigd op de groeiende sociale onrust en frustraties onder het Chinese publiek te midden van economische tegenspoed en politieke onderdrukking, zeggen China-waarnemers.

Lai Jianping, een voormalig advocaat uit Peking en voorzitter van de Federation for a Democratic China in Canada, zegt dat het geweld tegen Chinese functionarissen deel uitmaakt van een breder patroon van verzet tegen een steeds repressiever regime. Hij waarschuwt dat de pogingen van Peking om met geweld de controle te behouden tot een gevaarlijke situatie kunnen leiden.

Een serie moorden

Conflicten tussen Chinese ambtenaren nemen toe.

Op 1 oktober doodde de vice-leider van de plaatselijke SWAT-eenheid de burgemeester van Shaoyang City in de provincie Hunan en pleegde daarna zelfmoord. De moordenaar was een gevierd politieagent die verschillende prijzen had gewonnen.

Hoewel officiële informatie schaars blijft vanwege een media black-out die is opgelegd door de Chinese Communistische Partij (CCP), vertelde de onafhankelijke Chinese tv-producent Li Jun onlangs aan The Epoch Times dat Chinese online discussies suggereren dat de motieven van de SWAT-leider onder andere carrièrefrustratie en persoonlijke conflicten waren.

Een andere opvallende zaak was de dood van Liu Wenjie, hoofd van het departement Financiën van de provincie Hunan in het zuiden van China. Half september vocht Liu, 58 jaar, met een van de verdachten voordat ze van haar balkon op de 13e verdieping viel.

Hoewel de politie elke voorafgaande connectie tussen Liu en de twee verdachten ontkende, rapporteerden Chinese media dat de verdachten Liu via het werk kenden. Volgens het politieverslag stierven beide verdachten op dezelfde dag. De ene viel samen met Liu van het balkon en de andere viel per ongeluk toen hij probeerde te vluchten via het balkon.

In augustus werd de voorzitter van een lokale bank in de provincie Hebei in zijn kantoor doodgestoken door een voormalige werknemer en werd een lokale rechter in de provincie Henan vermoord door een ontevreden procederende partij naar aanleiding van een vonnis.

Half juli werd de onderburgemeester van Xianyang in de noordwestelijke Chinese provincie Shaanxi samen met zijn naaste familie vermoord. Hoewel de lokale politie de details niet prijsgaf, werden de speculaties dat dit meer was dan een eenvoudige overval gevoed door de ongebruikelijke vertraging van 48 dagen bij het uitgeven van een opsporingsbericht voor de verdachten. Zhao Lanjian, een in de VS gevestigde voormalige Chinese journalist, rapporteerde ook dat het slachtoffer de onderburgemeester was.

Recentelijk is ook het klokkenluiden binnen China’s juridische sector en wetshandhaving toegenomen, waarbij veel ambtenaren collega’s openlijk beschuldigen van corruptie en machtsmisbruik.

Drijvende krachten achter de sociale onrust in China

China-waarnemers hebben de toename van het aantal moorden in verband gebracht met de toenemende sociale onrust in China.

Volgens Lai wijst het toenemende geweld tegen CCP-functionarissen op diepere, systematische problemen.

“Jarenlang hebben gewone Chinezen zich uit frustratie tegen elkaar gekeerd, maar nu is de woede gericht op [CCP] functionarissen,” vertelde Lai onlangs aan The Epoch Times.

“De politieke onderdrukking en economische achteruitgang hebben de levensomstandigheden van de mensen aangetast, waardoor velen geen andere uitweg hebben voor hun grieven dan gewelddadige vergelding tegen het systeem dat hen onderdrukt.”

China’s economische problemen hebben de spanningen verergerd. Banenverlies, schuldencrises en het verslechterende sociale vangnet hebben velen verder aan de rand van de afgrond gebracht.

Chen Weijian, een in Nieuw-Zeeland gevestigde Chinese dissident en redacteur van het tijdschrift Peking Springs, schreef in een recent artikel dat de economische achteruitgang het leven voor velen in China onhoudbaar heeft gemaakt.

Hij zei dat de meeste van deze individuen zich op een dood spoor bevinden zonder hoop in het vooruitzicht; ze lijden aan geestelijke gezondheidsproblemen en krijgen geen steun van de maatschappij voor hun welzijn en welbevinden. Als gevolg hiervan, zei Chen, kiezen sommigen ervoor om een einde aan hun leven te maken, terwijl anderen hun toevlucht nemen tot vergelding tegen de maatschappij.

Een voorbeeld hiervan was An Yaohong, een staatsambtenaar met veel dienstjaren in de provincie Shanxi. Zijn financiële problemen en de bureaucratische onverschilligheid van de CCP bleken verwoestend voor hem te zijn. An, wiens huis werd gesloopt tijdens een inbeslagname van eigendom door de staat, zag zijn leven in een chaos veranderen nadat hij geen compensatie had gekregen voor zijn verlies. Uiteindelijk nam An in juni wraak door de CCP-ambtenaar neer te steken die toezicht hield op de sloop.

Onder het communisme in China is alle grond eigendom van de staat. Wanneer Chinese burgers een huis kopen, bezitten ze alleen het gebouw. Door de jaren heen heeft dit ertoe geleid dat miljoenen Chinezen hun huis zijn kwijtgeraakt door gedwongen sloop en gedwongen verhuizingen van dorpen en zelfs hele steden toen lokale overheden besloten om het land terug te vorderen voor winstgevender gebruik.

“De economische crisis heeft de politieke crisis vergroot,” zei Lai. “Als de economische omstandigheden beter zouden zijn, zou een deel van de sociale en politieke druk tijdelijk gemaskeerd kunnen worden, maar nu de economie achteruitgaat, zijn de mensen wanhopig.”

De Chinese dissident en pro-democratie activist Wang Dan zei onlangs op zijn Chineestalig YouTube-kanaal dat onder de CCP het gebrek aan een rechtsstaat het voor de gemiddelde burger ongelooflijk moeilijk heeft gemaakt om gerechtigheid te zoeken en misstanden recht te zetten. Hij zei dat de meeste van deze gewelddaden werden gepleegd door mensen aan de onderkant van de Chinese samenleving die al heel lang lijden onder het geïnstitutionaliseerde machtsmisbruik van de autoriteiten.

Wang zei dat het probleem in de Chinese samenleving te wijten is aan het onderdrukkende bewind van de CCP en dat dergelijke gevallen van gewelddadige vergelding in de toekomst alleen maar kunnen toenemen.

“Dit [de gewelddadige wraak] wordt niet aangemoedigd in een samenleving die door de wet wordt geregeerd,” zei Wang. “Maar we moeten benadrukken dat China geen land is dat geregeerd wordt door de wet.”

Ning Xing heeft bijgedragen aan dit rapport.

Gepubliceerd door The Epoch Times (22 oktober 2024): Assassinations Targeting CCP Officials Highlight Rising Tensions in China, Experts Say

Hoog verloop in politieke factie van Xi duidt op toenemende interne strijd binnen de CCP

23 oktober 202420 oktober 2024 door LYNN XU

De frequente personeelswissels binnen de factie van Xi Jinping wijzen volgens analisten op een stilzwijgende evenwichtsoefening van de top om de interne ontevredenheid over het bestuur van de Chinese leider te temperen.

In twee weken tijd, van eind september tot begin oktober, werden minstens drie vertrouwelingen van Xi, waaronder een militaire disciplinaire ambtenaar, uit hun sleutelposities gezet of aan een onderzoek onderworpen.

China-analisten zeggen dat het beleid van Xi – zoals de extreme COVID-19 lockdown-maatregelen, het hardhandig aanpakken van privé-ondernemingen en de oorlogsdiplomatiek – hebben geleid tot een somber economisch klimaat en gespannen relaties met het Westen.

De verandering in de geopolitieke en zakelijke omgeving heeft minder winst opgeleverd voor de andere facties binnen de Chinese Communistische Partij (CCP). De economische neergang van China vermindert ook een belangrijke rechtvaardiging voor de heerschappij van de CCP.

Volgens experts hebben Chinese topfunctionarissen, vooral de ouderen van de partij, compromissen gesloten binnen de partij om de totalitaire heerschappij in stand te houden.

Opnieuw een beroep doen op de ouderen binnen de partij

Tijdens de vergadering van de CCP op 30 september ter gelegenheid van de 75e verjaardag van de oprichting van communistisch China, zaten twee voormalige leiders – Wen Jiabao en Li Ruihuan – direct links en rechts van Xi, wat tot veel politieke interpretaties leidde.

In zijn toespraak sprak Xi zijn dank uit “aan de vroegere leiders van de oudere generatie”. Dit is een zeldzame zet van de topbestuurder van het regime.

Xi heeft de hulp van de ouderen binnen de Partij nodig om de aanhoudende politieke problemen te overleven, zei Wang He, een politiek commentator, in een interview met “Pinnacle View”, een Chinees-talig programma van het zuster mediakanaal van The Epoch Times, NTD.

Wang merkte op dat Xi dergelijke uitspraken voor het laatst deed in 2014, tijdens de eerste jaren van zijn bewind. Xi werd toen geconfronteerd met verschillende hindernissen van het door corruptie geteisterde blok onder leiding van wijlen voormalig CCP-leider Jiang Zemin. Later, vertrouwend op de steun van de ouderen binnen de partij, consolideerde Xi zijn macht en arresteerde hij de handlanger van Jiang Zemin, Zhou Yongkang, de voormalige secretaris van de Commissie Politieke en Juridische Zaken.

Na een decennium is Xi op een nieuw kruispunt beland.

“De economie ligt in duigen en Xi heeft geen uitweg. Daarom moet hij de patriarchen gunstig stemmen en op hun kracht steunen,” zei Wang.

Wang voegde eraan toe dat het extreem linkse beleid van Xi en zijn eenmansdictatuur de machtigste politieke families van de partij, die de staatsactiva monopoliseren, ontevreden hebben gestemd – de patriarchen binnen de partij zijn potentieel zeer invloedrijk.

Shi Shan, een China-expert en medewerker van The Epoch Times, zei dat het systeem van de CCP ervoor zorgt dat de patriarchen de woordvoerders en steunpilaren worden bij het delen van de macht, dus hun aanwezigheid bij een belangrijke gebeurtenis duidt op ongewone politieke signalen.

Volgens Shi staat Xi voor een gedeeltelijke decentralisatie van de macht.

“Het is waarschijnlijk dat er bepaalde stilzwijgende overeenkomsten en compromissen worden gesloten binnen deze specifieke elitegroep,” zei hij.

De afnemende macht van Xi

Alle leden in het kamp van Xi die van baan zijn veranderd, zijn iets jonger dan 65, wat ongeveer de piekjaren zijn voor politieke carrières in China. Ze werkten op gebieden die te maken hadden met de uitvoering van de anti-corruptiecampagne van Xi.

Op 30 september werd Chen Guoqiang, 61, een voormalige disciplinaire toezichthouder in het Centraal Comité en het Centraal Militair Comité, overgeplaatst naar de Nationale Universiteit voor Defensietechnologie.

Chen speelde een cruciale rol in de strijd die Xi voerde tegen zijn politieke rivalen. Volgens commentator Xiang Yang is Chen de “belangrijkste uitvoerder” van grote militaire zuiveringsacties.

“Het is eigenlijk een degradatie,” zei politiek analist Chen Pokong uit de VS. Hij stelde dat de verschuiving van Chen uit de afdeling een tegenactie kan zijn van anti-Xi-facties.

Sinds vorig jaar heeft de anticorruptiecampagne van Xi het hele militaire systeem overspoeld. Een hele reeks hoge pieten zijn gearresteerd, uit de partij gezet of werden militair vervolgd, waaronder de voormalige ministers van Defensie Li Shangfu en Wei Fenghe, evenals verschillende generaals van Rocket Force, zoals voormalig commandant Li Yuchao.

Xi verloor ook vertrouwelingen in de zakensector.

Cao Xingxin, plaatsvervangend algemeen directeur van China Unicom, is onderworpen aan een onderzoek, volgens een officieel bericht op 28 september. China Unicom was de afgelopen tien jaar het doelwit van de zuiveringsacties van Xi vanwege hun vermeende corrupte activiteiten en nauwe banden met Jiang Mianheng, de zoon van Jiang Zemin.

De 58-jarige Cao was begin 2023 nog maar net overgeplaatst naar het bedrijf. Daarvoor was hij adjunct-directeur van de kaderdivisie van de afdeling Organisatie, een toezichthoudend orgaan dat toezicht houdt op de personeelsfuncties van de partij.

Volgens Chen zijn al die dynamieken niet wat Xi wil zien, maar heeft hij ze om de één of andere reden misschien niet kunnen voorkomen. Sinds de Derde Plenaire Zitting van het 20e Centraal Comité in juli doken er geruchten op dat Xi een beroerte had gehad of ernstig ziek was. Tegenstanders kunnen dit zien als een kans om de macht van Xi te temperen door zijn trawanten te verwijderen, zei Chen.

De machtsstrijd binnen de partij heeft geleid tot politieke instabiliteit, zei Wang. China kan in een fase terechtkomen waarin plotselinge veranderingen op elk moment kunnen plaatsvinden omdat “de regerende partij gevangen zit in een dubbele fatale crisis – het leiderschap van Xi en het voortbestaan van de CCP,” zei hij.

“Beide problemen zijn moeilijk op te vangen.”

Xin Ning en Jessica Mao hebben bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (20 oktober 2024): High Turnover in Xi’s Political Faction Signals Heightened Infighting in Beijing, Experts Say

Terreurgroepen van het door Iran gesteunde ‘Netwerk van Verzet’ richten zich op Israël

18 januari 202620 oktober 2024 door ANDREW THORNEBROOKE

Nieuwsanalyse

Meer dan 180 Iraanse raketten daalden op 1 oktober neer vanuit de lucht boven Israël in de tweede grootschalige aanval van het islamitische regime dit jaar.

Het Israëlische leiderschap heeft gezworen de historische escalatie te beantwoorden met vergelding, een stap die een aantal regionale conflicten verder dreigt te verbinden tot één uitgestrekte oorlog die het Midden-Oosten kan overspoelen.

In het kielzog van het Iraanse raketoffensief zijn de strategische discussies steeds meer verschoven van Israëls lopende campagnes tegen Hamas en Hezbollah naar het zogenaamde “netwerk van verzet”, een losse confederatie van terreurgroepen die getraind en uitgerust worden door het Iraanse leger.

Dat netwerk heeft honderden ballistische raketten op Israël afgevuurd, Amerikaanse troepen in Syrië gedood, Noord-Israël geterroriseerd met dagelijkse raket- en mortieraanvallen en een biljoen dollar scheepvaartroute verstoord.

Maar wat is precies het netwerk van verzet?

De titel werd voor het eerst gebruikt door Iraanse staatsmedia in 2004 als propagandamiddel om opstandig geweld tegen Amerikaanse troepen in Irak te ondersteunen.

Sindsdien is de titel een soort officiële bijnaam geworden, waarbij verschillende regionale leiders en groepen zich actief identificeren met de term als onderdeel van een poging om streng islamisme, antisemitisme en anti-Amerikanisme in de mainstream van het Midden-Oosten te houden.

Het netwerk omvat nu de terreurgroepen Hamas in Gaza, Hezbollah in Libanon en de Houthi’s in Jemen, maar ook opstandige militie groepen in Irak, regeringstroepen in Syrië en Iran zelf.

Leden van het netwerk delen vaak wapens en financiering terwijl ze gezamenlijk werken aan de vernietiging van Israël op een manier die hen in staat heeft gesteld om zelfs de verschillen tussen soennieten en sjiieten te overstijgen en regionale factievorming te overwinnen.

Dat gezegd hebbende, de groep is verre van een samenhangende eenheid en de individuele groepen handelen vaak naar hun eigen plannen zonder elkaar te raadplegen.

Dat feit werd het best gedemonstreerd door het schijnbare ontbreken van een waarschuwing van Iran over de aanval op Israël op 7 oktober 2023.

In een rapport uit 2024 van het Amerikaanse hoofd van de nationale inlichtingendienst stond: “Iraanse leiders hebben de Hamas-aanval op Israël niet georkestreerd en [hadden] er ook geen voorkennis van.”

Israël heeft geïnvesteerd in aanzienlijke verdedigingsmiddelen en zijn alliantie met de Verenigde Staten heeft ervoor gezorgd dat het voldoende is uitgerust om de voortdurende aanvallen van de netwerk-leden op zijn thuisland af te slaan.

Israël is ook betrokken bij invasies op de grond in zowel Gaza als Libanon, en het heeft luchtaanvallen uitgevoerd op doelen in Jemen en Syrië. Deze Israëlische operaties vallen buiten het bestek van dit artikel. In dit artikel richten we ons alleen op de dynamiek en geschiedenis van het netwerk.

Iran

Sinds zijn revolutionaire oprichting in 1979 heeft de Islamitische Republiek Iran zich afgezet tegen de Verenigde Staten en Israël.

Ayatollah Ali Khamenei, sinds 1989 de ongekozen hoogste leider van het land, heeft geprobeerd dat antagonisme te bevorderen door het netwerk-geweld in de nasleep van 7 oktober 2023 openlijk te steunen. Onder zijn bewind beschreef het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken de aanvallen van 7 oktober als een onderdeel van de “legitieme strijd” tegen Israël.

Hoewel het regime geen voorkennis lijkt te hebben gehad van de aanslagen, heeft het de andere leden van het netwerk jarenlang voorzien van raketten, training en financiering en fungeert het als een coördinerend centrum voor islamitisch terrorisme in de hele regio.

De autoriteiten in Teheran zijn beter dan wie ook in staat om geld en wapens naar proxygroepen in het Midden-Oosten te laten stromen, vanwege de lucratieve wapendeals van het regime met Rusland en de oliehandel met de Chinese Communistische Partij.

Bovendien is het regime niet aan de zijlijn blijven staan en heeft het de oorlog van Hamas en Hezbollah tegen Israël rechtstreeks gesteund door in april bijna 300 ballistische raketten en drones op Israël af te vuren en nog eens 180 raketten op 1 oktober.

Het drone- en raketprogramma is al lange tijd een soort kroonjuweel van Teheran en het regime beschikt over langeafstandsraketten die Jeruzalem en Tel Aviv kunnen bereiken.

Een rapport van de Amerikaanse inlichtingendienst voor defensie beschreef het Iraanse raketarsenaal als “het grootste en meest diverse” in het Midden-Oosten, bestaande uit meer dan 10.000 raketten.

Onder dat arsenaal bevindt zich de Shahed 136 drone, met een bereik van 2.575 km, die het Russische leger op grote schaal heeft gebruikt in Oekraïne sinds de invasie in 2022. De middellange afstand Shahab-3, gebaseerd op een Noord-Koreaans ontwerp en met een bereik van ongeveer 1.287 km, vormt de ruggengraat van de strijdmacht. De Iraanse strijdmacht wordt nu verder ‘verrijkt’ met meer geavanceerde technologieën. Een van deze geavanceerde capaciteiten is de nieuwe Fattah-2, die Iran heeft omschreven als een hypersonisch wapen en dat in staat zou zijn om sommige raketafweersystemen te ontwijken.

Hoewel de hypersonische beweringen op dit moment nog niet gevalideerd zijn, resulteerde het klaarblijkelijke gebruik van de Fattah-2 door Iran wel in een merkbare toename van de effectiviteit tijdens de aanval van het regime op Israël op 1 oktober, waarbij 32 raketten voorbij het Israëlische Iron Dome verdedigingssysteem zijn geraakt in en rond een Israëlische luchtmachtbasis.

Daarom hebben de Verenigde Staten Israël snel voorzien van een THAAD raketafweersysteem en een aantal troepen om het te bedienen, omdat het in de VS geproduceerde systeem beter geschikt is om raketten op grote hoogte te onderscheppen dan de Iron Dome, die voornamelijk is ontworpen om raketten op kleine hoogte af te weren.

Hamas

Het was de militaire vleugel van Hamas, de al-Qassam Brigades, die de aanval op Israël leidde op 7 oktober 2023. Hierbij staken terroristen de grens over en doodden ongeveer 1.200 Israëli’s, waaronder bijna 800 burgers, en namen er nog eens bijna 250 gevangen.

Hamas werd in 1987 opgericht als uitloper van de Moslimbroederschap en nam in 2007 de controle over de Gazastrook over, waarbij het zijn rivaal Fatah uit de macht verdreef. Sindsdien heeft Hamas talrijke schermutselingen uitgevochten met Israël, waaronder een korte maar kostbare oorlog in 2014.

Tijdens de terreuraanslag van 7 oktober 2023 slaagde de groep er ook in Israëlische bewakingstorens onklaar te maken en vuurde op dezelfde dag ongeveer 5.000 raketten af op Israël.

Hamas had aan het begin van de oorlog naar schatting 20.000 tot 25.000 strijders, maar de daaropvolgende Israëlische invasie van Gaza heeft de groep aanzienlijk verkleind. De leider, Yahya Sinwar, werd op 16 oktober gedood door Israëlische troepen.

Raketten worden afgevuurd op Israël vanuit Gaza City, dat wordt gecontroleerd door de Palestijnse terreurgroep Hamas, op 18 mei 2021. Mahmud Hams/AFP via Getty Images

Israël beweert dat het ongeveer 12.000 Hamasleden heeft gedood sinds het begin van het conflict, maar deze cijfers zijn niet geverifieerd.

Hoewel een groot deel van de militaire uitrusting van Hamas bestaat uit handvuurwapens en schoudervuurraketten, heeft de groep een zeer geavanceerd netwerk van tunnels opgezet dat zich honderden kilometers uitstrekt onder de civiele infrastructuur in Gaza.

De handvuurwapens van Hamas worden voornamelijk gemaakt door Iran, China, Rusland en Noord-Korea, wat een ander belangrijk probleem voor Israël en de internationale gemeenschap benadrukt: de relaties van Hamas met een aantal vooraanstaande wereldmachten.

De groep wordt door de Verenigde Staten en veel van zijn bondgenoten bestempeld als een terreurorganisatie, maar de politieke vleugel van Hamas wordt door sommige van die landen niet als terreurgroep beschouwd. Andere landen – oa China, Rusland, Qatar, Egypte, Saoedi-Arabië en Turkije – erkennen Hamas als de legitieme politieke autoriteit in Gaza.

Hezbollah

Hezbollah verscheen voor het eerst in 1982 in Libanon. Halverwege de jaren tachtig groeide het verder uit, via een samensmelting van verschillende radicale islamitische groeperingen.

Met de steun van Iran voert Hezbollah al vier decennia terreuraanslagen uit op Israëlische en Amerikaanse troepen en opereert nu effectief als een schaduwstaat, waar de officiële Libanese regering geen controle over heeft.

Hezbollah heeft het grootste niet-statelijke leger ter wereld. De toenmalige leider Sayyed Hassan Nasrallah, die onlangs door Israël werd vermoord, zei in 2021 dat de groep 100.000 strijders had. De meeste schattingen gaan ervan uit dat de groep over een arsenaal van ongeveer 150.000 raketten beschikte aan het begin van het huidige conflict met Israël.

Net als Hamas heeft Hezbollah tactieken ontwikkeld die het toelaten om te opereren vanuit tunnels die het heeft gegraven op het platteland in Zuid-Libanon. Van daaruit voert het regelmatig aanvallen uit op Israëlische burgers. Net als Hamas heeft Hezbollah in 2006 ook een korte oorlog uitgevochten met Israël.

(Boven) Een drone van Hezbollah wordt onderschept door de Israëlische luchtmacht in Israël op 25 augustus 2024. (Onder) Israëlische soldaten geven aan wat volgens hen een ingang is van een Hezbollah-tunnel die werd gevonden tijdens hun grondoperatie in Zuid-Libanon, vlakbij de grens met Israël, op 13 oktober 2024. Jalaa Marey/AFP via Getty Images, Sam McNeil/AP Photo

Sinds 8 oktober 2023 heeft Hezbollah dagelijks raketten afgevuurd op het noorden van Israël ter ondersteuning van Hamas. Hezbollah claimt dat het zijn activiteiten niet zal staken totdat Israël zijn troepen terugtrekt uit Gaza.

Het arsenaal van Hezbollah is voornamelijk van Iraanse makelij en komt Libanon binnen via de noordgrens met Syrië, waar de autoritaire regering van president Bashar al-Assad dergelijke operaties graag door de vingers ziet.

Hoewel het arsenaal van de groep groot is, bestaat het voor het overgrote deel uit oudere Iraanse raketten met een kort bereik en een slechte nauwkeurigheid. Desondanks zijn die oudere modellen van Iraanse ongeleide raketten, zoals de Fateh-110, meer dan geschikt gebleken om terreur te zaaien onder de burgerbevolking in het noorden van Israël.

Vanaf september begon Hezbollah ook de Fadi-1 en Fadi-2, korteafstandsraketten met een grotere lading, in te zetten. De groep lijkt zich nu ook verder toe te leggen op het gebruik van kleine drones, zoals de Hudhud-1 – een in Jemen geproduceerde eenheid die slechts ongeveer een meter groot is.

De Houthi’s

De Houthi’s ontstonden in Jemen in de jaren negentig en verwierven bekendheid door de lokale regering af te schilderen als een pion van Saoedi-Arabië en de Verenigde Staten en waren van 2014 tot 2022 betrokken bij een wrede burgeroorlog.

Net als Hamas heeft de groep een ideologie en slogan aangenomen die als doel heeft Israël volledig te vernietigen: “God is groot, dood aan de VS, dood aan Israël, vervloek de Joden en victorie voor de Islam.”

In november 2023 spraken de Houthi’s hun steun uit voor de oorlog tegen Israël en sindsdien zijn ze betrokken bij honderden raketaanvallen en een groot aantal kapingen met als doel het verstoren van de internationale commerciële scheepvaart in de Rode Zee, waar normaal gesproken elk jaar zo’n 1 biljoen dollar aan goederen doorheen vaart.

De Houthi’s lanceerden hun eerste langeafstandsraketaanval op Israël in oktober 2023 en op 14 september landden er voor het eerst Houthi-raketten in het centrum van Israël.

Met naar schatting 20.000 strijders in Jemen zijn de Houthi’s misschien wel de best geharde en technologisch meest geavanceerde niet-statelijke leden van het netwerk. Ze zijn uitgerust met duizenden langeafstandsraketten en drones die in Iran zijn gemaakt of gebaseerd zijn op Iraanse ontwerpen.

Tot het arsenaal van de groep behoren de Samad en Waid-2 drones, met een bereik van respectievelijk 1.770 tot 2.575 km. Centraal in het succes van de groep staan de Quds serie kruisraketten, die allemaal gebaseerd zijn op Iraanse ontwerpen en een maximaal bereik hebben van meer dan 1.995 km.

Net als Iran beweerden de Houthi’s in september dat ze erin waren geslaagd om met een hypersonische raket door de luchtverdedigingssystemen van Israel te breken.

Israëlische autoriteiten zeiden dat de raket eerder supersonisch dan hypersonisch leek, omdat hij niet van baan veranderde tijdens de vlucht zoals verwacht zou worden van een geavanceerde hypersonische raket. Israëlische autoriteiten zeiden dat negen mensen gewond raakten bij de aanval.

Aan de zijlijn: Iraakse milities en Syrische regeringstroepen

De door Iran gesteunde milities die actief zijn in Irak en de regeringstroepen van Bashar al-Assad in Syrië blijven grotendeels aan de zijlijn van het huidige conflict staan.

Met uitzondering van een aanval in januari waarbij drie Amerikaanse militairen werden gedood die in de buurt van de grens met Syrië waren gestationeerd, zijn Iraakse proxygroepen niet betrokken geweest bij directe gevechten en hebben ze zich in plaats daarvan gericht op lokale kwesties in een onrustig Irak.

Op dezelfde manier heeft Assad zich gericht op zijn consolidatie van de macht en de voortzetting van de gevechten met prodemocratische rebellengroepen die in 2011 met steun van de VS in opstand kwamen tegen de regering.

De Syrische regering heeft echter een oogje dichtgeknepen voor Iraanse smokkeloperaties die raketten en andere wapens van Syrië naar Libanon brengen.

De buitengewone verdedigingscapaciteiten van Israël

Israël is één van de best bewapende landen ter wereld en heeft bovendien de directe financiële en militaire steun van de Verenigde Staten en andere bondgenoten.

Naast een reeks lange-afstands ballistische en kruisraketten en -vliegtuigen heeft Israël tientallen F-35 stealthjets van de volgende generatie, die in staat zijn om onopgemerkt naar vijandig gebied te vliegen op een afstand van 1.609 km om precisieaanvallen uit te voeren.

Een Israëlische F-35 straaljager vliegt in de Negev-woestijn in Israël op 29 december 2016. Jack Guez/AFP via Getty Images

Israël schuilt ook onder één van de meest geavanceerde meerlaagse raketafweersystemen ter wereld, gebouwd met hulp van de Verenigde Staten.

De eerste laag, Iron Dome, is ontworpen om korteafstandsprojectielen neer te schieten, zoals raketten van Hamas, met een bereik tot 72 km. Israël zegt dat het een succespercentage van meer dan 90 procent heeft.

De tweede laag, David’s Sling, vuurt onderscheppingsraketten af die elk 1 miljoen dollar waard zijn, met een bereik tot 297 km en wordt vooral gebruikt om Hezbollah-raketten neer te halen die vanuit Zuid-Libanon worden afgevuurd en op Jeruzalem of Tel Aviv zijn gericht.

De derde laag is het Arrow-systeem. Het is ontworpen om ballistische langeafstandsraketten te onderscheppen, zoals de raketten die op 1 oktober door Iran op Israël werden afgevuurd, en heeft een bereik van 2.397 km. Het is ook gebruikt om raketten neer te halen die zijn afgevuurd door Houthi-rebellen in Jemen.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (20 oktober 2024): Backed by Iran, ‘Axis of Resistance’ Terror Groups Target Israel

Globalisme en vrijheid gaan niet samen

20 oktober 2024 door JEFFREY TUCKER

Commentaar

Toen ik met een vriendin sprak over de migrantencrisis in de Verenigde Staten, maakte ze een interessante opmerking. Veel van de meest welvarende westerse landen in de wereld hebben vandaag de dag te maken met hetzelfde probleem. Ze worden overspoeld met migranten die het systeem overweldigen, de burgers irriteren, de belastingdruk verhogen, de openbare orde verstoren en tot mogelijke politieke instabiliteit leiden.

Interessante vraag: Waarom hebben na vele decennia van alleen maar lokale migrantenproblemen, die meestal te maken hadden met grensoorlogen of andere verstoringen, zoveel landen tegelijk te maken gehad met een vloedgolf van mensen die misbruik maakten van defecte migratiesystemen? Met andere woorden, hoe is een lokaal probleem zo snel een wereldwijd probleem geworden? Hoe zijn alle grenssystemen tegelijk defect geraakt?

En denk eens aan het probleem vóór dit probleem. We hadden een geglobaliseerde aanpak van de COVID-crisis. In de meeste landen van de wereld was het beleid griezelig vergelijkbaar. Er was maskering, distantiëring, sluitingen, reisbeperkingen en capaciteitsbeperkingen, terwijl grote bedrijven open mochten blijven. Dezelfde methoden, die geen hedendaags precedent hebben, werden in alle landen van de wereld geprobeerd, op enkele na.

De landen die niet meededen – onder andere Zweden, Tanzania en Nicaragua – werden geconfronteerd met onophoudelijke aanvallen van de internationale media.

Het migratieprobleem en de pandemieplanning zijn slechts twee voorbeelden, maar ze wijzen allebei op een onheilspellende realiteit. De natiestaten die het politieke landschap sinds de Renaissance hebben gedomineerd, en in sommige gevallen zelfs teruggaan tot de oudheid, maken plaats voor een nieuwe bestuursvorm die we globalisme kunnen noemen. Het verwijst niet naar handel over de grenzen heen, wat in de hele geschiedenis van de mensheid de norm is geweest. Het gaat over politieke controle, weg van burgers in landen naar iets anders dat burgers niet kunnen controleren of beïnvloeden.

Vanaf het Verdrag van Westfalen, ondertekend in 1648, overheerste het idee van staatssoevereiniteit in de politiek. De naties hoefden niet allemaal hetzelfde beleid te voeren. Ze zouden verschillen respecteren met het oog op vrede. Dit hield in dat religieuze diversiteit tussen natiestaten werd toegestaan, een concessie die leidde tot een ontplooiing van vrijheid op andere manieren. Het systeem werkte, maar niet iedereen was er gelukkig mee.

Sommige van de meest briljante intellectuelen hebben eeuwenlang gedroomd van een wereldregering als oplossing voor de diversiteit in het beleid van natiestaten. Het is het idee bij uitstek voor wetenschappers en ethici die zo overtuigd zijn van de juistheid van hun ideeën dat ze dromen over het wereldwijd opleggen van hun favoriete oplossing. De mensheid is over het algemeen zo wijs geweest om zoiets niet te proberen, afgezien van militaire allianties en mechanismen om de handelsstromen te verbeteren.

Maar in de 21e eeuw hebben we de macht van globalistische instellingen zien toenemen. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft in feite de aanpak van de pandemie voor de wereld uitgestippeld. Globalistische stichtingen en NGO’s lijken sterk betrokken te zijn bij de migrantencrisis. Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldbank, opgericht als nieuwe instellingen voor een mondiaal geld- en financieringssysteem, oefenen een buitensporige invloed uit op het monetaire en financiële beleid. De Wereldhandelsorganisatie probeert de macht van de natiestaat over het handelsbeleid te verminderen.

Toevallig was ik een paar weken geleden in New York toen de Verenigde Naties bijeenkwamen. Het was ongetwijfeld de grootste show op aarde. Grote delen van de stad waren afgesloten voor auto’s en bussen. Diplomaten en invloedrijke financiers arriveerden per helikopter op de daken van luxe hotels, die allemaal vol zaten voor de vergaderweek. Als reactie daarop werden alle prijzen flink verhoogd, want niemand gaf zijn eigen geld uit.

Er waren niet alleen staatslieden van over de hele wereld aanwezig, maar ook de grootste financiële bedrijven en media, samen met vertegenwoordigers van de grootste universiteiten en non-profitorganisaties. Al deze krachten lijken tegelijk bijeen te komen, alsof ze allemaal deel willen uitmaken van de toekomst. Die toekomst is er een van mondiaal bestuur waarin de natiestaat uiteindelijk wordt gereduceerd tot schone schijn zonder operationele macht.

De indruk die ik daar had, was dat alle mensen die die dag in de stad waren en die allemaal rond de grote vergadering van de Verenigde Naties zwermden, een diepe kloof ervaarden tussen hun eigen wereld en die van alle anderen. Zij zijn “bubbelmensen”. Hun vrienden, financieringsbronnen, sociale groeperingen, carrièreaspiraties en grote invloed staan niet alleen los van normale mensen, maar ook van de natiestaat zelf. De heersende houding onder hen allen is om de natiestaat en zijn betekenisvolle geschiedenis te beschouwen als passé, fictief en eerder beschamend.

Het verankerde globalisme van de 21e eeuw staat voor een ommekeer en een afwijzing van de manier waarop bestuur in de praktijk een half millennium heeft gewerkt. Alle bestuur werd georganiseerd rond geografisch beperkte controlezones. De juridische grenzen beperkten de macht. De koning van Frankrijk kon Frankrijk besturen maar had een oorlog nodig om Engeland te beïnvloeden, net als Rusland, Spanje, Zweden, enzovoort.

De uitbreiding van de juridische grenzen vereiste verovering of een vorm van kolonialisme, maar dergelijke regelingen zijn tijdelijk omdat ze uiteindelijk afhankelijk zijn van de instemming van de onderdanen. Het idee van instemming ging geleidelijk politieke zaken domineren van de 18e tot de 19e eeuw, tot na de Grote Oorlog, die de laatste multinationale rijken ontmantelde. Er bleef één model over: de natiestaat waarin burgers de uiteindelijke soevereiniteit uitoefenden over de regimes waaronder ze leefden.

De Verenigde Staten werden aanvankelijk opgericht als een land van lokale democratieën die alleen samenkwamen onder een losse confederatie. De Articles of Confederation creëerden geen centrale regering, maar lieten het aan de voormalige koloniën over om hun eigen bestuursstructuren op te zetten (of voort te zetten). Toen de Grondwet er kwam, creëerde deze een zorgvuldig evenwicht van controlemechanismen om de nationale staat te beteugelen en tegelijkertijd de rechten van de staten te behouden.

Het idee was niet om de controle van de burgers over de natiestaat teniet te doen, maar om deze te institutionaliseren.

Zoveel jaren later vinden de meeste mensen in de meeste landen, vooral in de Verenigde Staten, dat zij het laatste woord moeten hebben over de structuur van het regime. Dit is de essentie van het democratische ideaal, niet als doel op zich maar als waarborg voor vrijheid, het principe dat de rest drijft. Vrijheid is onlosmakelijk verbonden met de controle van burgers over de overheid. Wanneer die link en die relatie verbroken worden, wordt de vrijheid zelf ernstig geschaad.

De wereld van vandaag zit vol met rijke instellingen en individuen die in opstand komen tegen de ideeën van vrijheid en democratie. Ze houden niet van het idee van geografisch beperkte staten met zones van juridische macht. Ze geloven dat ze een globale missie hebben en willen internationale instellingen macht geven ten koste van de soevereiniteit van mensen die in natiestaten wonen.

Ze zeggen dat er existentiële problemen zijn die de omverwerping van het bestuursmodel van natiestaten vereisen. Ze hebben een lijst: besmettelijke ziekten, pandemische bedreigingen, klimaatverandering, vredeshandhaving, cybercriminaliteit, en ik weet zeker dat er nog andere zaken op de lijst staan die we nog niet hebben gezien. Het idee is dat deze per definitie wereldwijd zijn en ze het vermogen van de natiestaat om ermee om te gaan te boven gaan.

We worden allemaal wijsgemaakt dat de natiestaat niets anders is dan een anachronisme dat vervangen moet worden. Houd in gedachten dat dit noodzakelijkerwijs betekent dat democratie en vrijheid ook als anachronismen worden behandeld. In de praktijk is de enige manier waarop gewone mensen tirannie en despotisme kunnen beteugelen het stemmen op nationaal niveau. Niemand van ons heeft enige invloed op het beleid van de WHO, de Wereldbank, het IMF, laat staan op de Gates of Soros Foundations. De manier waarop de politiek vandaag de dag in de wereld is gestructureerd, betekent dat we allemaal rechteloos zijn in een wereld die geregeerd wordt door internationale instellingen.

En dat is precies de bedoeling: universele rechteloosstelling van de doorsnee burger bereiken zodat de elite de vrije hand krijgt om de planeet naar eigen goeddunken te besturen. Daarom wordt het voor iedereen die in vrede en vrijheid wil leven uiterst dringend om de nationale soevereiniteit terug te winnen en nee te zeggen tegen de overdracht van autoriteit aan instellingen waarover burgers geen controle hebben.

Laat ik hiermee afsluiten: Ik heb dit niet altijd begrepen. Toen de Verenigde Staten zich in 2020 terugtrokken uit de WHO, was ik oprecht verbaasd. Het leek nogal onsportief. Tegenwoordig begrijp ik het. Het decentraliseren van macht vanuit het centrum is de enige manier waarop we de idealen van de grote visionairs uit het verleden, zoals Thomas Jefferson, kunnen herstellen. Uiteindelijk moeten regeringsinstellingen onder controle van de burgers staan en binnen de grenzen van bepaalde staten vallen, anders wordt het na verloop van tijd noodzakelijkerwijs tiranniek.

Opvattingen in dit artikel zijn meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de opvattingen van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (16 oktober 2024): Globalism and Freedom Do Not Mix

Chinese militaire oefeningen rond Taiwan mislukt

20 oktober 2024 door FRANK FANG

TAIPEI, Taiwan – De beslissing van China om militaire oefeningen te houden rondom Taiwan heeft volgens het hoofd van de Taiwanese inlichtingendienst een averechtse uitwerking gehad, gezien het internationale verzet hiertegen.

Tsai Ming-yen, directeur-generaal van het Nationale Veiligheidsbureau van Taiwan, informeerde wetgevers van de Commissie Buitenlandse Zaken en Nationale Defensie op 16 oktober over de Chinese oefeningen “Joint Sword-2024B” die twee dagen eerder plaatsvonden.

“De militaire oefening van de Chinese communisten heeft een negatief effect gehad, omdat de internationale gemeenschap Taiwan hierdoor meer is gaan steunen,” vertelde Tsai aan verslaggevers voorafgaand aan de bijeenkomst.

In een gesprek met een wetgever tijdens de vergadering benadrukte Tsai de verklaring van het Pentagon, die hij omschreef als “sterk geformuleerd” in zijn kritiek op de militaire oefeningen van het Chinese regime.

Peking heeft op 14 oktober leger-, marine-, lucht- en raketstrijdkrachten ingezet voor zijn grootschalige oefeningen en heeft verklaard dat de militaire acties bedoeld waren als waarschuwing voor “separatistische acties” in Taiwan.

Vier dagen eerder, toen Taiwan zijn nationale feestdag vierde, hield de Taiwanese president Lai Ching-te een toespraak waarin hij beloofde zich te verzetten tegen annexatie of aantasting van hun soevereiniteit.

De Chinese Communistische Partij (CCP) ziet Taiwan als een afvallige provincie en heeft gedreigd het eiland met geweld in te nemen.

Op 16 oktober zei Chen Binhua, woordvoerder van China’s Taiwan Affairs Office, tijdens een reguliere briefing dat Peking “nooit zal toezeggen” af te zien van het gebruik van geweld boven Taiwan.

Australië, de Europese Unie, Japan en het Verenigd Koninkrijk hebben hun bezorgdheid geuit over de laatste militaire oefeningen van het Chinese regime. Ook het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken en een groep tweepartijdige wetgevers hebben de acties van het regime bekritiseerd.

“Deze militaire drukoperatie is onverantwoordelijk, buitenproportioneel en destabiliserend,” zei het Pentagon in een verklaring, waarin het opmerkte dat de toespraak van Lai op de Nationale Dag een ‘routinematige, op het binnenland gerichte toespraak’ was, maar dat Peking ervoor koos om van de gelegenheid gebruik te maken om een provocerende, militaire actie te ondernemen.

De Republikeinse en Democratische topmannen van de Commissie Buitenlandse Zaken van het Huis hebben allebei hun afkeuring uitgesproken op het sociale media platform X.

“De militaire oefeningen van de CCP rond Taiwan zijn niets meer dan intimidatietactieken. Niemand heeft baat bij de agressie van de CCP in de Straat van Taiwan,” schreef Rep. Michael McCaul (R-Texas) op 14 oktober.

Parlementslid Gregory Meeks (D-N.Y.) schreef op 15 oktober: “Deze militaire oefeningen rond Taiwan zijn roekeloos en ik dring er bij Peking op aan om te stoppen met het ondermijnen van vrede en stabiliteit in de Straat van Taiwan door middel van deze gevaarlijke, eenzijdige provocaties.”

Militaire oefeningen

Tsai vertelde verslaggevers ook dat de oefeningen van 14 oktober korter duurden en kleinschaliger waren in vergelijking met soortgelijke Chinese militaire oefeningen in mei, die de naam “Joint Sword-2024A drills” kregen en twee dagen duurden.

De oefeningen in mei vonden plaats enkele dagen nadat Lai zijn inaugurele rede had gehouden, waarin hij zei dat communistisch China en democratisch Taiwan “niet aan elkaar ondergeschikt zijn”.

Hoewel de oefeningen dit keer kleinschaliger waren, zei Tsai dat China meer luchtmacht heeft ingezet.

Het Taiwanese ministerie van Defensie meldde dat er op één dag een recordaantal van 153 Chinese militaire vliegtuigen in de buurt van het eiland waren tussen ongeveer 5 uur ’s ochtends op 14 oktober en 6 uur ’s ochtends op 15 oktober.

De Chinese kustwacht stuurde op 14 oktober ook schepen om rond Taiwan te patrouilleren. Volgens Tsai stuurden de Chinezen in totaal 18 schepen, waaronder 16 kustwachtschepen.

Tsai vertelde wetgevers dat China’s inzet van kustwachtschepen deel uitmaakte van zijn tactiek van de “grijze zone”. Hij zei dat Peking wilde laten zien dat het “feitelijke controle” heeft over de Straat van Taiwan.

Naast het militaire front was er volgens Tsai op 14 oktober nog een apart slagveld met Chinese operaties op het gebied van juridische oorlogsvoering, oorlogsvoering in de publieke opinie en psychologische oorlogsvoering.

Op 15 oktober bracht het onderzoeksbureau van het Taiwanese ministerie van Justitie een verslag uit waarin stond dat China cognitieve oorlogsvoering voerde door op 14 oktober online valse informatie te verspreiden. Daarin werd onder meer beweerd dat het leger van Taiwan niet snel had gereageerd, dat Taiwanese ambtenaren van de kustwacht in de nacht van 13 oktober alcohol hadden gedronken en dat schepen met vloeibaar aardgas de havens van Taiwan niet konden aandoen.

Het bureau vroeg de Taiwanese bevolking om waakzaam te zijn en merkte op dat “overzeese cybermachten” gebruikersaccounts en wachtwoorden hadden gestolen van populaire sociale mediaplatforms die in Taiwan worden gebruikt.

“We zullen doorgaan met het versterken van de strategische communicatie en het delen van inlichtingen met onze internationale bondgenoten, zodat we de politieke intenties van de Chinese Communistische Partij en gerelateerde militaire ontwikkelingen kunnen begrijpen om vroegtijdige waarschuwingen te geven en te reageren op verschillende situaties,” vertelde Tsai aan verslaggevers.

Reuters heeft bijgedragen aan dit verslag.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (16 oktober 2024): China’s Military Drills Encircling Taiwan Backfired, Taiwanese Intelligence Chief Says

Rusland en China zetten cyberbendes in tegen de VS en bondgenoten

19 oktober 2024 door BILL PAN

Microsoft dringt er bij de Verenigde Staten en haar bondgenoten op aan om samen te werken in de bestrijding van cybercriminelen die door vreemde mogendheden gesteund worden. Microsoft waarschuwt dat landen zoals Rusland, China en Iran in toenemende mate vertrouwen op hackers die geen “noemenswaardige gevolgen” ondervinden van hun overtredingen.

In het jaarlijkse rapport van Microsoft over digitale bedreigingen, dat op 15 oktober werd gepubliceerd, wordt gekeken naar cybercriminele activiteiten die plaatsvonden tussen juli 2023 en juni 2024. Het bedrijf verklaarde dat zijn klanten dagelijks te maken hebben met meer dan 600 miljoen dergelijke incidenten.

Bij het analyseren van deze aanvallen verklaarde Microsoft dat het “steeds vagere lijnen” ziet tussen acties die worden gestuurd door Moskou of Peking en die van cybercriminele bendes. Terwijl deze criminele groepen zich normaal gezien richten op financieel gewin, zijn ze nu meer betrokken bij het bevorderen van de doelen van natiestaten, het helpen bij spionage en het destabiliseren van geopolitieke rivalen.

Rusland lijkt bijvoorbeeld een deel van zijn cyberspionagetaken te hebben “uitbesteed” nu de oorlog tegen Oekraïne reeds drie jaar aansleept. In juni hackte een vermoedelijke cybercriminele groep minstens 50 Oekraïense militaire apparaten zonder duidelijke financiële aanleiding. Microsoft verklaarde dat dit erop wijst dat de hackers waarschijnlijk in opdracht van het Russische leger opereerden.

Het rapport benadrukte ook het gebruik van ransomware door Noord-Korea, in het bijzonder een nieuwe variant genaamd “FakePenny,” die werd ingezet tegen luchtvaart- en defensieorganisaties nadat het netwerkgegevens afluisterde. Microsoft gaf aan dat dit wijst op een tweeledig doel: inlichtingen verzamelen voor Pyongyang en tegelijkertijd geld verdienen.

De cyberoperaties van Iran zijn bijzonder actief geweest tegen Israël. Volgens Microsoft hebben hackers die banden hebben met de Iraanse Islamitische Revolutionaire Garde, Israëlische datingwebsites gekraakt en aangeboden om tegen betaling de persoonlijke gegevens van gebruikers uit de gecompromitteerde databases te verwijderen.

Het communistische regime van China heeft zijn pogingen om tweedracht te zaaien in de aanloop naar verkiezingen in Taiwan en de Verenigde Staten geïntensiveerd. Microsoft merkte op dat de Chinese Communistische Partij (CCP) “stoutmoediger” is geworden na haar beïnvloedingscampagne tijdens de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen van 2022.

In januari werd een aan de CCP gelinkte promotor van influencer campagnes betrapt op het promoten van een valse, door AI gegenereerde geluidsopname van de Taiwanese presidentskandidaat Terry Gou – oprichter van elektronicagigant Foxcon – waarin Gou ten onrechte een andere kandidaat leek te steunen. Eind april lanceerde diezelfde promotor van influencer campagnes een social media-campagne tijdens de golf van protesten tegen de Gaza oorlog op Amerikaanse universiteitscampussen. De campagne deed zich voor als studenten of ouders van studenten die betrokken waren bij de protesten om “linkse boodschappen te injecteren in rechtse groepen.”

“Ze deden dit waarschijnlijk om conflicten te zaaien over de protesten, of misschien omdat ze niet begrepen welk publiek het meest ontvankelijk zou zijn voor hun boodschap,” verklaarde Microsoft.

De CCP is niet de enige die zijn cyberoperaties opvoert om politieke chaos te creëren in de Verenigde Staten nu de verkiezingen van 5 november naderen. Volgens Microsoft hebben zowel Rusland als Iran nepnieuwswebsites en sociale media-accounts gemaakt. De door AI gegenereerde inhoud van deze accounts is ontworpen om polariserende berichten te verspreiden die verdeeldheid zaaien onder Amerikaanse kiezers aan weerszijden van het politieke spectrum.

“De convergentie van de operaties van natiestaten in 2024 en het feit dat deze operaties parallel lopen, onderstreept hoe hardnekkig vijandige staten zijn in hun pogingen om invloed uit te oefenen op Amerikaanse verkiezingen en resultaten,” zo staat te lezen in het rapport. “Als dit niet in de hand wordt gehouden, vormt dit een serieuze uitdaging voor de Amerikaanse nationale veiligheid en democratische weerbaarheid.”

Het rapport werd uitgebracht een maand nadat Microsoft vice-voorzitter en president Brad Smith een groep senatoren vertelde dat Iraanse cybergroepen voormalig president Donald Trump tegenwerken, terwijl hun Russische tegenhangers de campagne van vicepresident Kamala Harris hebben aangevallen.

“We weten dat er een presidentiële race is tussen Donald Trump en Kamala Harris, maar ook dat dit een verkiezing is geworden van Iran versus Trump en Rusland versus Harris,” zei Smith tijdens een hoorzitting op 18 september voor de inlichtingencommissie van de Senaat.

In het rapport van 15 oktober riep Microsoft op tot een sterkere afschrikking van natiestaten omdat criminelen “straffeloos blijven aanvallen.” Ze weten dat wetshandhaving wordt belemmerd door de problemen bij het onderzoeken en vervolgen van grensoverschrijdende misdaad die vaak zijn oorsprong vindt in ‘veilige havens’ waar autoriteiten hun overtredingen door de vingers zien.

De softwaregigant beveelt met name aan om bestaande afschrikmiddelen uit te breiden, zoals het toevoegen van personen en entiteiten aan sanctielijsten en het publiekelijk toewijzen van aanvallen aan specifieke landen op multinationale schaal.

“Overheden zouden collectieve tegenmaatregelen moeten omarmen als wettige tegenmaatregelen,” aldus Microsoft, waarbij wordt gesuggereerd dat meerdere staten tegenmaatregelen opleggen als reactie op illegale cyberoperaties die tegen één van hen zijn gericht.

De doeltreffendheid van deze afschrikmiddelen blijft echter twijfelachtig. Hackers die banden hebben met Rusland en Noord-Korea blijven actief in cyberspace, ondanks zware sancties tegen de twee landen. De CCP ontkent ook regelmatig internationale beschuldigingen van het sponsoren van cyberaanvallen en stelt zichzelf in plaats daarvan voor als slachtoffer van dergelijke kwaadaardige activiteiten.

De Chinese en Russische ambassades, samen met vertegenwoordigers van Iran en Noord-Korea in de Verenigde Staten, hebben niet gereageerd op verzoeken om commentaar.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (15 oktober 2024): Russia, China Enlist Cyber Gangs to Target US and Allies: Microsoft

Ontdek het mysterie van Shen Yun: Een zeldzame blik op de kunst achter de wereldwijde sensatie

19 oktober 2024 door SHEN YUN CREATIONS

Als je nieuwsgierig bent naar Shen Yun, de podiumkunstengroep die de wereld rondreist en wereldwijd wordt geprezen, maar je weet niet precies waar het over gaat, dan is hier een speciale kans!

Shen Yun is gespecialiseerd in klassieke Chinese dans. In dit zeldzame evenement, dat werd opgenomen op 17 september, tijdens het Chinese Mid-Autumn Festival, op de locatie van de Shen Yun Academie ten noorden van de stad New York, laten de topdansers van Shen Yun hun duizelingwekkende techniek zien op het podium. Hun behendige bewegingen doen niet onder voor die van de beste atleten en gymnasten ter wereld en nemen het publiek mee naar een wereld waar atletische bekwaamheid en kunst samenkomen.

Deze 20 minuten durende show van techniek is nu voor een beperkte tijd beschikbaar op het Ganjing World-platform. Zien is geloven – mis deze kans niet om getuige te zijn van het spektakel van de kunstvorm achter het wereldwijde fenomeen dat Shen Yun is!

Gepubliceerd door The Epoch Times (18 oktober 2024): Unlock the Mystery of Shen Yun: A Rare Glimpse Into the Art Behind the Global Sensation

Mexico sluit zich aan bij de anti-Chinese handelsgolf

22 oktober 202419 oktober 2024 door MILTON EZRATI

Commentaar

Nu Mexico City zich opmaakt om zijn handelsovereenkomsten met de Verenigde Staten en Canada te herbekijken, lijkt China in het middelpunt van de belangstelling te staan.

Toen de drie Noord-Amerikaanse landen in 2018 onderhandelden over de North American Free Trade Agreement (NAFTA) en deze omdoopten tot de United States-Mexico-Canada Agreement (USMCA), planden ze een herziening in 2026. Mexico heeft aangegeven te willen dat de handel met China een prominente plaats inneemt in deze besprekingen.

De nieuwe president van Mexico, Claudia Sheinbaum, heeft via haar onderminister van Handel, Luis Rosendo Gutierrez, duidelijk gemaakt dat de topprioriteit van haar land is om de huidige afhankelijkheid van de Chinese import te verminderen en de behoefte van Mexico om zijn eigen binnenlandse toeleveringsketens te versterken, aan te pakken. Dat soort taal klinkt bijna hetzelfde als de woorden die Washington heeft gebruikt om de prioriteiten van de VS te beschrijven. In feite heeft Mexico aangegeven dat het bereid is om zich aan te sluiten bij de Verenigde Staten en Canada in het beperken van de Chinese handelstoegang tot Noord-Amerika.

Volgens Sheinbaum heeft het Chinaprobleem van haar land twee aspecten. Eén aspect is de hoeveelheid en de toenemende geavanceerdheid van de Chinese import waardoor Mexico steeds afhankelijker wordt van China. Het andere is de indruk dat China Mexico gebruikt als een kanaal om de Verenigde Staten te bereiken, in de eerste plaats om de tarieven te omzeilen die eerst door de regering Trump en daarna door de regering Biden zijn geheven op Chinese importproducten.

Hoewel onderminister van Handel Gutierrez ontkent dat Mexico een “springplank van Azië naar de Verenigde Staten” is, biedt zijn land onderdak aan een groot aantal Chinese bedrijven. En anderzijds, hoewel de Amerikaanse import uit Mexico vorig jaar de Amerikaanse import uit China overtrof, bevatten veel van de Mexicaanse goederen die naar de VS gingen Chinese input en waren ze afkomstig van fabrieken in Mexico die in Chinese handen zijn en soms ook door China worden geëxploiteerd.

De Mexicaanse regering heeft duidelijk gemaakt dat ze deze Chinese faciliteiten graag zou vervangen door activiteiten van Amerikaanse bedrijven, maar tot op heden heeft ze moeite om deze omschakeling te maken.

Afgezien van de vraag of Mexico een belangrijke rol speelt als doorgeefluik voor Chinese producten, valt niet te ontkennen dat de Mexicaanse handel met China ernstig verstoord is. Sinds 2015 is de Mexicaanse import uit China met het dollarequivalent van 45 miljard dollar gestegen, terwijl de Mexicaanse export naar China met slechts 5 miljard dollar is toegenomen. Het handelstekort van Mexico met China is bijna verdubbeld, van 65 miljard dollar in 2015 tot meer dan 110 miljard dollar begin dit jaar. Chinese producten alleen al zijn goed voor een vijfde van alle Mexicaanse import, en ongeveer 70 procent van die goederen gaat naar slechts 50 bedrijven die actief zijn in Mexico, waarvan bijna de helft Chinese bedrijven zijn.

Mexico City heeft tot nu toe weinig formele stappen ondernomen over dit onderwerp met Washington of Ottawa, Canada, de partners in de USMCA. De Mexicaanse regering heeft echter informeel contact gezocht met het Amerikaanse bedrijfsleven, vooral met autofabrikanten, halfgeleiderfabrikanten, lucht- en ruimtevaartbedrijven en elektronicabedrijven, om alternatieven te vinden voor de Chinese activiteiten in Mexico en voor de goederen die Mexico momenteel importeert uit Azië – Maleisië, Vietnam en vooral China.

Sheinbaum en Gutierrez hopen ongetwijfeld op deze manier de Amerikaanse bedrijven die nu actief proberen hun handelsactiviteiten te diversifiëren, weg van China, voor Mexico te winnen. Een dergelijk resultaat zou tegelijkertijd Mexico’s positie in de USMCA verstevigen en het land verlossen van zijn huidige afhankelijkheid van China.

Het lijdt weinig twijfel dat Mexico in de maanden voorafgaand aan de herziening van de USMCA in 2026 meer formele toenadering zal zoeken tot Washington en Ottawa. Gezien de vijandigheid die de Verenigde Staten en Canada hebben getoond tegenover de handel met China in de vorm van hoge tarieven en ander restrictief beleid, lijkt het meer dan waarschijnlijk dat Mexico bereidwillige partners zal vinden voor zijn inspanningen.

Wat de uiteindelijke details ook zullen zijn, het ziet ernaar uit dat China zal verliezen.

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (19 oktober 2024): Mexico Joins the Anti-China Trade Push

Panoramisch zicht op de wereld: Epson kondigt de winnaars aan van de 2024 International Pano Awards

18 oktober 2024 door SWNS

De winnaars van de Epson International Pano Awards 2024 werden bekendgemaakt.

De wedstrijd is wereldwijd de grootste wedstrijd gewijd aan panoramafotografie. Dit jaar ontvingen de organisatoren 4.529 inzendingen van 1.105 professionele en amateurfotografen uit 95 landen.

De algemene winnaar van de 2024 Open Fotograaf van het Jaar, en ook van de categorie Natuur/Landschap, is Kelvin Yuen uit Hong Kong met zijn inzendingen “Kracht van de natuur”, “Wildernis” en “Goddelijke berg”.

Algemeen directeur Craig Heckenberg van Epson Australië zei: “De inzendingen voor de Pano Awards zijn opnieuw uitzonderlijk. De 2024 inzendingen hebben de grenzen van kwaliteit en creativiteit verlegd en zijn echt een inspiratie voor alle fotografen.”

‘Kracht van de natuur’ door Kelvin Yuen

“Kracht van de natuur. © Kelvin Yuen/ De 15e Epson International Pano Awards via SWNS

Over de foto “Kracht van de natuur”, die in China werd genomen, zei Yuen: “Het belangrijkste doel van mijn reis was om de iconische bergen van Guilin, die bekend staan om hun karstformaties, te fotograferen. Op de dag dat ik deze foto nam, werd ik om 3 uur ’s nachts wakker en was ik van plan om nog voor zonsopgang naar boven te wandelen. Er stak echter uit het niets een zware onweersbui op, dus besloot ik om het onweer te fotograferen.

“In afwachting van de bliksem liet ik mijn drone vliegen. Tegen mijn verwachtingen in, werkte de drone nog na een stortbui van 30 minuten. Ik nam 700 foto’s met dezelfde composities, waarvan meer dan 40 bliksemfoto’s. Deze foto is mijn favoriet omdat de bliksemflits in het midden de lagen van de bergen verlicht.”

‘Wildernis’ door Kelvin Yuen

“Wildernis.” © Kelvin Yuen/ De 15e Epson International Pano Awards via SWNS

Over zijn foto “ Wildernis” zei Yuen het volgende: “Afgelopen winter, toen de meeste wandelaars vertrokken en het berggebied bijna leeg was, bracht ik een maand door in Patagonië om te wachten op een uitzicht van besneeuwde bergen. Er kwam een sneeuwstorm met zware sneeuw die door de bergen en rotsen raasde, en de temperatuur daalde. Het was de ideale conditie voor mijn opname, maar de berghelling was bedekt met sneeuw en de zichtbaarheid was heel beperkt.”

Kelvin zei dat hij er pas na 10 uur in slaagde om de plek te bereiken en nadat hij “meerdere keren in een rotsopening was gevallen”. Hij bracht twee nachten door op de rand van de klif om de spectaculaire foto van de Melkweg vast te leggen.

‘Goddelijke berg’ door Kelvin Yuen

“Goddelijke berg.” © Kelvin Yuen/ De 15e Epson International Pano Awards via SWNS

Yuen zei: ‘Goddelijke berg’ is een foto van één van de meest verbluffende pieken die ik ooit heb gezien, “6000 meter boven het zeeniveau in Tibet. Er waren geen officiële paden en ik heb een lange dag moeten wandelen om bij die plek te komen. Toen er ik aankwam stond ik versteld van de prachtige piek die in zicht kwam.”

“Groene storm.” © Diego Manrique Diez / De 15e Epson International Pano Awards via SWNS

De winnaar in de categorie Amateur & Natuur/Landschap is Diego Manrique Diez uit Spanje voor “ Groene storm”, “Groene dans” en “Spiraal”.

Over zijn foto “ Groene Storm”, genomen in Noorwegen, zei Diego: “In dit adembenemende en extreme panorama werden we ondergedompeld in een natuurparadijs van weelderige bergen en wilde stranden in het noorden van Noorwegen. Ik herinner me die nacht alsof het gisteren was. De intense kou greep om zich heen…Ik was de enige die nog op die plek was toen de hemel zich begon te openen, gevolgd door een majestueus noorderlicht.”

Fotograaf Tuan Nguyen Tan is de beste in de Open competitie en winnaar van zowel de Open Built Environment categorie als de Epson Digital Art Prize. © Tuan Nguyen Tan / De 15e Epson International Pano Awards via SWNS

Over zijn winnende foto zegt Tuan: “Ik maak graag foto’s van landschappen en traditionele ambachtelijke dorpen in mijn land, vooral van het gouden chrysantendorp in Sadec, Dong Thap, Vietnam.”

Bekijk meer foto’s hieronder:

“Het Vulkanen Theater”: De Pano Awards Southeast Asia Open Photographer of the Year is Fikri Muharom voor zijn foto van Bromo National Park in Indonesië. © Fikri Muharom / De 15e Epson International Pano Awards via SWNS

De Curator’s Award ging naar Tom Putt uit Australië voor “Storm Dump”, genomen in West-Australië. © Tom Putt / De 15e Epson International Pano Awards via SWNS

De winnaar in de categorie VR/360 is Marcio Cabral uit Brazilië voor zijn meeslepende onderwaterfoto die hij heeft gemaakt in de onderwatergrot Anhumas Abyss. © Marcio Cabral / De 15e Epson International Pano Awards via SWNS

Medewerkers van The Epoch Times hebben bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (12 oktober 2024): Panoramic Views of the World: Epson Announces Winners of 2024 International Pano Awards

7 manieren waarop je je kinderen kunt aanmoedigen om te lezen

13 oktober 2024 door BARBARA DANZA

Ouders denken tegenwoordig misschien dat het de taak van de school is om van hun kinderen competente lezers te laten maken. Deze ouders zullen misschien verrast zijn als ze horen dat scholen in Amerika over de hele linie falen in het onderwijzen van geletterdheid. Als kinderen niet vaardig en begrijpend kunnen lezen, zijn ze levenslang in het nadeel. Het goede nieuws is dat het heel eenvoudig is om je eigen kinderen te inspireren om goed te lezen.

Een vaardige lezer is iemand die het vermogen heeft om zichzelf vrijwel alles in het leven te leren en die kan genieten van een leven dat rijk is aan ideeën, verhalen en verwondering.

Ouders lijken zich tegenwoordig zorgen te maken over het lezen. De leesvaardigheid gaat de verkeerde kant op en scholen leggen in bijna verontrustende mate de nadruk op “leesniveaus”.

Ongeacht de leescultuur op school kunnen ouders hun kinderen echter gemakkelijk de liefde voor lezen bijbrengen als ze het op een vrolijke, rustige en aantrekkelijke manier aanpakken.

Genieten van lezen

De allereerste manier om je kinderen aan te moedigen om van lezen te genieten, is door er zelf ook van te genieten. Als je zelf niet vaak voor het plezier een boek pakt of als je al een hele tijd niet hebt gelezen, probeer dan iets te vinden dat je leuk vindt om te lezen. Misschien heb je een favoriete hobby waar je een boek over kunt vinden, of misschien houd je wel van een goed mysterie – zoek boeken bij je plaatselijke boekhandel of bibliotheek die aansluiten bij je echte interesses.

Alleen al het feit dat dit een onderdeel van je leven is, zal de manier waarop je kinderen tegen lezen aankijken beïnvloeden. Op school voelt lezen helaas vaak als een verplichting. Ga lezen als een plezier ervaren.

Negeer niveaus

De huidige trend in scholen om zich zo te richten op het leesniveau van elk kind is echt een schande. Het is onderdeel geworden van een giftige cultuur die de liefde voor lezen en leren kan ontmoedigen.

Negeer thuis de niveaus volledig. Als je middelbare scholier achterover wil leunen en lachen om Beertje Paddington, ga je hem dan tegenhouden omdat het onder zijn leesniveau ligt? Als je kleuter Tolkien wil lezen, ga je hem dan tegenhouden omdat het boven zijn leesniveau ligt?

In het laatste geval moet natuurlijk de geschiktheid van de inhoud een overweging zijn. Verder wil je niet dat je kind al na een paar zinnen grote frustratie ervaart. Dit is het moment om te beginnen met het hardop voorlezen van het boek, het beluisteren van een geluidsopname of het aanschaffen van een aantal op de leeftijd afgestemde hervertellingen. Gooi het boek niet aan de kant en beloof dat je er op de middelbare school op terugkomt. Het kind is nu geïnteresseerd en het verhaal is te goed om het op een laag pitje te zetten.

Hardop voorlezen

Niets stimuleert de liefde voor lezen meer dan het vreugdevol voorlezen aan je kinderen. Zet de gekke stemmetjes op, lach en huil mee en verwonder je samen over de reis die elk boek met je maakt. Het is een warme, gedeelde ervaring als geen ander en het kan niet eenvoudiger. Als je niets anders doet, lees dan hardop voor aan je kinderen.

Volg hun interesses

Als je een zeer onwillige lezer hebt, zoek dan boeken over zijn of haar favoriete dingen. Misschien ontdek je dat een kind dat maar niet in een fictieboek kan komen, graag diep in een dierenencyclopedie duikt. Misschien ontdek je dat een ander kind de voorkeur geeft aan prachtige afbeeldingen of interactieve boeken. Hoe meer boeken deel uitmaken van je dagelijkse leven, hoe meer interesse je zult zien opkomen, zelfs bij de meest onwillige lezers.

Ga op avontuur in de boekenwinkel en bibliotheek

Er zijn nog steeds geweldige plaatselijke boekenwinkels en tweedehands boekenwinkels waar je met het hele gezin kan binnen lopen om even te genieten. Trek er regelmatig op uit om te snuisteren tussen die boekenplanken. Geniet van de schattenjacht die tweedehands boekwinkels bieden. Gebruik de bibliotheekkaart elke keer maximaal. Maak er een gezinsavontuur van om op zoek te gaan naar boeken.

Verminder de aandacht voor beeldschermen

Als je kinderen, zoals zovelen, dagelijks uren naar een beeldscherm kijken, is het geen wonder dat je je zorgen maakt over hun gebrek aan lezen. Beperk dit zo veel mogelijk. Stel duidelijke grenzen en regels rond de digitale apparaten in huis.

Als ze klagen dat ze zich vervelen, zeg dan dat je dat geweldig vindt omdat de beste creativiteit en ontdekkingen voortkomen uit verveling. Ga dan zitten met een deken en een kop thee en open een boek voor jezelf.

Weet wat ze lezen

De moderne manier van uitgeven – voor alle leeftijden – gaat in een richting waar veel gezinnen zich zorgen over maken. Zorg ervoor dat je weet wat je kinderen lezen en welke waarden worden uitgedragen.

Het goede nieuws is dat je helemaal niet alleen op moderne boeken hoeft te vertrouwen. Eeuwen van geweldige literatuur wachten erop om verkend te worden. Zoek het allerbeste voor je kinderen en duik erin.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (5 oktober 2024): 7 Ways to Encourage Your Children to Read

De heilige gave van portretkunst

11 oktober 2024 door LORRAINE FERRIER

De Amerikaanse kunstenaar Igor Babailov gelooft dat God onze aangeboren talenten schenkt; ze komen met een heilige verantwoordelijkheid. Ze moeten worden gebruikt voor het goede en om God te eren.

“Wij [kunstenaars] herscheppen Gods creaties in onze schilderijen. We weten dat we nooit zo goed zullen zijn als God. … Maar we proberen in ieder geval deze schoonheid zo dicht mogelijk te benaderen in onze schilderijen,” vertelde hij aan The Epoch Times.

Igor Babailov maakt zijn 8 x 6 voet grote olieverfschilderij “CREDO” in 2016. Verschillende families bestelden het schilderij waarop hun kinderen en kleinkinderen te zien zijn met de heiligen Johannes Paulus II en Moeder Teresa. Het schilderij is tentoongesteld in de Saint John Paul II National Shrine in Washington. Met dank aan Igor Babailov

Deze oprechte overtuigingen zijn hem goed van pas gekomen als succesvolle, klassiek geschoolde portretschilder. Hij heeft presidenten, premiers, pausen, rechters van het Amerikaanse hooggerechtshof en andere VIP’s geschilderd.

In 2002 liet de voormalige Canadese premier Brian Mulroney zich portretteren door Igor Babailov in de studio van de kunstenaar. Olieverf op doek; 48 inch bij 40 inch. Met dank aan Igor Babailov

In 2022 kreeg hij de prestigieuze Ellis Island Medal of Honor. Het erkent zijn “buitengewone toewijding aan het dienen van de natie” voor zijn portret van George Washington op Mt. Vernon en andere werken.

“’Mijn geliefde land’ – George Washington,” 2009, door Igor Babailov. Olieverf op doek; 28 inch bij 22 inch. In 2022 won Babailov de Ellis Island Medal of Honor voor dit schilderij. Met dank aan Igor Babailov

Dit alles was misschien niet gebeurd als Babailov begin jaren zeventig zijn hand niet had gebroken.

Een wonderkind

Babailov werd in 1965 geboren in Glazov, in de regio Oedmoertië in de USSR (nu west-centraal Rusland). Artistieke inspanningen en wetenschappelijke bezigheden namen elk aspect van zijn gezinsleven in beslag. Zijn moeder was een gerenommeerde biologie- en scheikundelerares en zijn vader was een volleerd klassiek kunstenaar, dichter en componist, die medeoprichter was van de eerste voorbereidende school voor beeldende kunst in Glazov.

Als wonderkind maakte Babailov zijn eerste portretschilderij toen hij 4 jaar oud was, maar hij specialiseerde zich in piano op de muziekschool tot hij 9 was. Toen veranderde een fietsongeluk voorgoed zijn levenspad. Hij brak zijn linkerhand, waardoor hij een tijdje geen piano kon spelen. Zijn vader stelde voor dat Babailov zich zou toeleggen op een kunst waarvoor hij maar één hand nodig had – en zo begon hij klassieke beeldende kunst te studeren, in de school die zijn vader mede oprichtte.

Een tijd van beproeving

Op 13-jarige leeftijd schreef Babailov zich in bij de befaamde Moscow Secondary School of Fine Art, een van de weinige plaatsen ter wereld waar kinderen klassieke kunstbeginselen aangeleerd kregen. Zijn moeder moest de 24 uur durende treinreis van hun huis naar Moskou toch al maken voor een werkbijeenkomst in Moskou, dus ging ze zijn kunstportfolio persoonlijk afgeven. Maar haar dag verliep niet zoals gepland. Er was een fout gemaakt in de aankondiging, legde de receptioniste van de school uit. Er was maar één plaats beschikbaar en ze hadden al andere kandidaten op de voorselectie lijst gezet.

De moeder van Babailov liet zich niet afschrikken en vroeg of ze de portfolio’s van de voorgedragen studenten mocht zien. Ze nam de tijd om ze te bestuderen, wendde zich toen tot de receptioniste en stond erop dat het werk van haar zoon van hetzelfde niveau was, zo niet beter. Haar volharding wierp vruchten af. De receptioniste stemde ermee in om Babailovs portfolio aan de jury door te geven en kort daarna werd hij uitgenodigd om deel te nemen aan het toelatingsexamen.

De 25 studenten op de voorselectie lijst deden zes toelatingsexamens op de school. Ze moesten alles vanuit hun verbeelding maken – foto’s en andere visuele referenties waren verboden.

Toen Babailov las dat een van de examenthema’s “museum” was, kreeg hij meteen een gevoel alsof hij weer in de kerk was die hij een paar dagen eerder had gezien tijdens een sightseeing met zijn vader in Moskou. Hij was nog nooit eerder in een kerk geweest; in het tijdperk van Stalin werden alle kerken in Babailovs geboortestad vernietigd. Hij ging vol ontzag de kerk binnen. “Alles was zo fascinerend voor me: de enorme kathedraalplafonds, de fresco’s en de geur van Romeinse kaarsen. Het maakte een ongelofelijke indruk op me,” zei hij. Hij had het gevoel dat hij een relikwie uit het recente verleden was binnengegaan, een “museum.” Hij schilderde jonge bezoekers die de kerk binnenkwamen in vervoering.

Na het examen bekeek hij de schilderijen van de andere studenten. Eén schilderij van een natuurhistorisch museum fascineerde hem. De student had een grootse, klassiek vormgegeven galerij geschilderd met bezoekers die allerlei soorten specimens bekeken, van skeletten van dinosaurussen tot beestjes in verzamelkasten. Terwijl hij de vaardigheid en compositie van de student bewonderde, kon Babailov het niet helpen om zich ontmoedigd te voelen. Hij dacht: “Ik zal zeker niet op deze school toegelaten worden.”

Een test van het geloof

De rest van de zomer raakte hij zijn kunst niet meer aan en bracht hij de lange warme dagen liever buiten door met vrienden. Zijn vader vroeg zich af waarom hij hem niet meer zag schilderen of tekenen. Babailov legde uit wat zijn situatie was en hoe groot de concurrentie was.

Zijn vader belde de school voor een update en ontdekte dat Babailovs zorgen ongegrond waren; hij was toegelaten.

Jaren later studeerde Babailov cum laude af. Hij ging studeren aan het prestigieuze Moscow State Academic Art Institute (beter bekend als het Surikov Instituut, naar de Russische kunstenaar Vasily Surikov).

Een renaissance leerling

Babailov hecht het grootste belang aan een klassieke kunstopleiding, die jaren van consequente studie, kritiek en artistieke ontwikkeling omvat.

Sinds de Renaissance hebben klassiek geschoolde kunstenaars trouw de natuur bestudeerd, inclusief de menselijke vorm en zijn anatomie. In de jaren 1950 maakten westerse kunst leraren een einde aan die traditie. Nadien hadden kunstenaars geen inzicht meer in de structuur van het menselijk lichaam en waren ze er niet meer toe in staat het menselijk lichaam realistisch weer te geven.

Traditioneel geschoolde kunstenaars maken kunst die gebaseerd is op vaardigheden, terwijl modern geschoolde kunstenaars kunst maken die gebaseerd is op expressie. Traditionele kunstenaars richten zich op het zo goed mogelijk nabootsen van de natuur om de mensheid te verheffen, terwijl moderne kunstenaars zich richten op het oproepen van gevoelens en op zelfexpressie.

“De Waarheid, de Weg en het Leven, Portret van Zijne Heiligheid Paus Benedictus XVI,” 2008, door Igor Babailov. Olieverf op doek; 72 inch x 48 inch. Vaticaanse Musea, Vaticaan, Rome. Met dank aan Igor Babailov

Babailov gelooft dat God Picasso (1881-1973) zegende met artistieke talenten, maar dat hij de weg kwijtraakte. “Hij heeft wel gestudeerd. Hij volgde een klassieke kunstopleiding en begon goed. Toen besloot hij God de rug toe te keren. Hij begon het mooiste van Gods schepping te [vernietigen], namelijk de menselijke vorm,” zei hij.

Het IJzeren Gordijn van Sovjet-Rusland voorkwam dat modernistische kunstideologieën de lang gevestigde klassieke kunsttraditie van het land vernietigden. Zijn dierbare vriend, de schrijver, filosoof, theoloog en diplomaat Michael Novak (1933-2017) zei: “Het enige goede dat uit het IJzeren Gordijn is voortgekomen, is het geweldige kunstonderwijs.”

“Patriarch Kirill van Moskou en heel Rusland,” 2012, door Igor Babailov. Olieverf op doek; 60 x 48 inch. Patriarchaat van Moskou. Met dank aan Igor Babailov

Babailov studeerde jarenlang onder de hoede van Russische meesters in een lijn die rechtstreeks afstamde van zijn idool Ilja Repin (1844-1930). Babailov gelooft dat Repin de beste portrettekenaar is.

“Grote kunstenaars zoals Repin werkten vanuit het leven, wat tegenwoordig zeldzaam is omdat daar vaardigheid voor nodig is,” zei Babailov. In het klassieke kunstonderwijs is observeren vanuit het leven van het grootste belang. Neem bijvoorbeeld de natuurlijke manier waarop een baby zijn handen houdt; die verschilt van die van een volwassene. Babailov geeft deze eeuwenoude klassieke kunsttradities nu door aan zijn studenten.

Hij gelooft dat het doel van onderwijs niet is om te preken, maar om de regels te definiëren en leerlingen de waarheid te laten zien door het contrast van goed en fout. Leerlingen ontwikkelen dan hun eigen stijl binnen dat kader. Hij vergelijkt artistieke stijlen met handschriftstijlen. Twee kunstenaars kunnen van dezelfde meester dezelfde regels leren, maar toch verschillen hun stijlen.

“Kol. Christoph Graf, commandant van de Pauselijke Zwitserse Garde,” 2020, door Igor Babailov. Olieverf op doek; 50 inch x 42 inch. Met dank aan Igor Babailov

Portretten uit het leven

Het is bijna magisch hoe kunstenaars een snelle, nauwkeurige gelijkenis van een driedimensionaal model op een tweedimensionaal oppervlak creëren. Maar het vergt jaren oefening om dit te bereiken.

Als Babailov in opdracht portretten maakt, vraagt hij altijd om een ‘portretzitting’. Hij vindt dat de beste manier om zijn onderwerpen echt aan te voelen. Hij heeft maar 30 minuten nodig om iemands gelijkenis met potlood te creëren – een zegen voor mensen met weinig tijd en zenuwachtige kinderen.

“Portret van de familie Hill”, 2023, door Igor Babailov. Olieverf op doek; 6 x 9 feet. Met dank aan Igor Babailov

Groepsportretten hebben hun eigen uitdagingen. Hij schetst elke persoon afzonderlijk en stelt dan een groepsportret samen door de grootte van elke figuur aan te passen om iedereen samen realistisch weer te geven.

Kunstenaar Igor Babailov schildert Thatcher Hill. Voor dit groepsportret schilderde Babailov elk familielid van de Hill rechtstreeks naar het leven. Met dank aan Igor Babailov

Als hij de persoon voor zich heeft, kan hij op een niveau communiceren dat onmogelijk is via een foto. Het direct schetsen van een persoon stelt de geportretteerde ook op zijn gemak en bevestigt zijn artistieke bekwaamheid. Tenslotte vereeuwigt een kunstenaar zijn onderwerp in verf voor toekomstige generaties.

De foto als hulpmiddel

Aan het einde van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw hadden kunstenaars als Ilja Repin en John Singer Sargent (1856-1925) van foto’s kunnen werken, maar Babailov zegt dat ze dat nooit hebben gedaan. Ze beschouwden het als valsspelen.

Babailov benadrukt ook het belang van het maken van een portret vanuit het leven in plaats van te vertrouwen op een foto. Hij zegt dat technologie moet worden gebruikt als hulpmiddel; we moeten er niet afhankelijk van zijn.

Een camera maakt een tweedimensionaal beeld dat moet worden omgezet in een driedimensionaal portret op een tweedimensionaal canvas. Alleen een kunstenaar met ervaring in het tekenen naar het leven kan de onvolkomenheden op foto’s aanpassen en corrigeren. Als je naar het leven tekent, kun je bijvoorbeeld duidelijk de afstand tussen het oor en het puntje van de neus zien. Maar op een foto lijken deze elementen dichter bij elkaar te staan, waardoor het driedimensionale effect verloren gaat. Daarom zal een kunstenaar die een foto kopieert een plat beeld creëren, tenzij hij of zij klassiek geschoold is.

“Theresa Menefee, 2015, door Igor Babailov. Olieverf op doek; 64 inch x 48 inch. Met dank aan Igor Babailov

Ook zullen drie foto’s die drie seconden na elkaar zijn genomen de persoon in drie verschillende lichteffecten laten zien, legde hij uit. Een portret gemaakt op basis van die drie foto’s zou geen weerspiegeling zijn van de persoon, maar eerder van wat de foto liet zien.

Babailov legt het uit met een ander voorbeeld: In de natuur is er een prachtige harmonie tussen koele en warme tinten. Een warm licht creëert een koele schaduw en omgekeerd, maar op foto’s gaan deze waarden verloren. Zelfs het schilderen van een portret vanaf een monochrome schets vereist vaardigheid en kennis van het juiste licht en de juiste kleuren om er een levensecht schilderij van te maken.

Een klassiek geschoolde kunstenaar als Babailov verheft de mensheid en herinnert ons aan de inherente schoonheid, harmonie en goedheid van Gods scheppingen. Toen zijn goede vriend Michael Novak Babailov zag schilderen in zijn atelier, vertelde hij hem dat hij het gevoel had dat kunstenaars “ergens tussen de aarde en de engelen in staan.”

Ga voor meer informatie over de kunst van Igor Babailov naar Babailov.com

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (4 oktober 2024): The Sacred Gift of Portraiture

“De Chinezen kijken mee”, zegt EU-commissaris voor Defensie

8 maart 202511 oktober 2024 door ANDERS CORR

De defensiecommissaris van de Europese Unie zegt dat China de reacties van de VS en de EU op de Russische agressie in Oekraïne zwak vindt. Hij heeft gelijk. Ons vertoon van zwakte nodigt alleen maar uit tot verdere agressie door andere schurkenstaten van de “as van het kwaad”, waaronder China, Iran en Noord-Korea.

Terwijl de wereld afglijdt in de richting van oorlogen die de defensiebudgetten van de VS en hun partners onder druk zetten, alsook de grenzen testen die de democratieën scheiden van autoritaire staten zoals Rusland, Iran en Noord-Korea, “kijken de Chinezen toe”, aldus Andrius Kubilius, de eerste EU-commissaris voor defensie.

In het geval van Europa’s reactie op Rusland zei Kubilius volgens een rapport van 22 september: “De Chinezen zullen één simpele conclusie trekken: Het Westen is behoorlijk zwak.”

Hij zei dat ondanks het feit dat onze economieën 25 keer zo groot zijn als die van Rusland, we de oorlog niet aan het winnen zijn.

“Wat is de reden?” vroeg hij. “Het is een kwestie van politieke wil.”

Het is natuurlijk ook een kwestie van risico’s vermijden. Democratieën zijn er meer op ingesteld om risico’s te vermijden dan autocratieën als het op oorlog aankomt. Dit is logisch vanuit één perspectief, aangezien democratieën meer om mensen geven – zowel in hun eigen samenlevingen als in die van andere staten – dan dictators en terroristen. Het kan ook logisch zijn vanuit strategisch oogpunt als de moderne oorlog beschouwd wordt als een “houtversnipperaar” voor aanvallende legers, zoals minister van Defensie Lloyd Austin terecht opmerkte in 2022 met betrekking tot Oekraïne.

De dictators van de “as van het kwaad” zijn zo machtsbelust dat ze bereid zijn tientallen miljoenen mensen te doden om hun territoriale en ideologische ambities te verwezenlijken. Het aantal Russische en Oekraïense doden van de huidige oorlog is nu opgelopen tot ongeveer 1 miljoen, volgens een rapport van 17 september. Er zijn nog veel meer gewonden. En Vladimir Poetin verhoogt de inzet door regelmatig te dreigen met nucleaire aanvallen die zouden kunnen escaleren tot een directe oorlog met de Verenigde Staten.

Iran stuurt ook zijn partners naar de houtversnipperaar, door te streven naar kernwapens en steun te bieden aan terroristische partners – zoals Hamas, de Houthi’s en Hezbollah – tegen Israël, wat dan weer een reden is voor een robuuste verdediging. Op 22 september waarschuwden de Verenigde Staten Israël voor het beginnen van een grootschalige oorlog tegen Hezbollah, nadat Hezbollah had geweigerd zijn grensoverschrijdende raketaanvallen te staken en tienduizenden ontheemde Israëlische vluchtelingen te laten terugkeren naar hun huizen in het noorden van Israël.

De munitievoorraden van de VS en de geallieerden raken zodanig uitgeput als gevolg van deze oorlogen – waarvoor de Verenigde Staten sinds de Eerste Wereldoorlog hebben gefungeerd als het “arsenaal van de democratie” – dat Taiwan nu op zoek is naar nieuwe munitiebronnen om zichzelf te verdedigen in geval van een oorlog tegen het Chinese ‘Volksbevrijdingsleger’, volgens een rapport van 21 september.

Misschien heeft Peking daarom stilzwijgend ingestemd met de invasie van Rusland in Oekraïne. En misschien is het daarom dat de Chinese Communistische Partij (CCP) Iran ondersteunt wanneer het onderhandelt met de VS. De CCP moedigt zo het geweld van Iran tegen Israël en Saoedi-Arabië aan. De CCP financiert alle bedrijven van de “as van het kwaad” door energie te kopen van Rusland en Iran en door de grootste handelspartner van Noord-Korea te zijn. De CCP heeft een motief om deze verre oorlogen en het nucleaire sabelgekletter van Noord-Korea aan te moedigen. Het leidt de democratieën af, put hun arsenalen uit en maakt het dus moeilijker om Taiwan te verdedigen als die dag komt.

De Chinese leider Xi Jinping heeft het Volksbevrijdingsleger verteld dat het klaar moet zijn voor een oorlog met Taiwan in 2027, en het hoofd van de marineoperaties van de Amerikaanse marine heeft de Amerikaanse strijdkrachten verteld dat ze klaar moeten zijn voor een oorlog met China op diezelfde datum. Ondertussen blijft de FBI voorbereidingen van Peking ontdekken voor massale cyberaanvallen op de Amerikaanse infrastructuur, die de Verenigde Staten zouden kunnen uitschakelen tijdens een oorlog in Taiwan. Zulke voorbereidingen zijn destabiliserend omdat de eerste die bijvoorbeeld het elektriciteitsnet en de satellieten van de ander aanvalt, een groot voordeel heeft op het slagveld.

Dus de kwestie van de Amerikaanse en Europese zwakte die Kubilius en Peking waarnemen, is belangrijk. Wat we doen om Oekraïne te verdedigen is van belang voor de vraag of de CCP besluit om in 2027 een oorlog tegen Taiwan te beginnen. Als we Rusland in 2026 in Oekraïne verslaan, kunnen we een oorlog met China in 2027 voorkomen – een oorlog die de hele Verenigde Staten zou kunnen uitschakelen en als mondiale supermacht zou kunnen vernietigen, zelfs als de VS die oorlog zou winnen.

Kubilius is de onverwachte opvolger van voormalig president Ronald Reagan en zijn doctrine van “vrede door kracht”. Maar dit is zijn aanpak. Hij wil dat de EU geld leent om de defensie-uitgaven massaal te verhogen. Hij wil van elk land in de EU eisen dat het genoeg munitie inslaat voor een oorlog met Rusland die binnen een paar jaar zou kunnen uitbreken, zei hij. Duitsland had volgens een rapport uit 2022 slechts genoeg munitie voor twee dagen oorlog. Dat verklaart de algemene bereidheid in Duitsland om toe te geven aan Rusland, China en Iran.

EU-Commissievoorzitter Ursula von der Leyen vindt ook dat de EU veel meer moet uitgeven aan defensie om een oorlog met Rusland te voorkomen. Ze schat dat de EU ongeveer 560 miljard dollar moet uitgeven om de lage defensie-uitgaven te compenseren die teruggaan tot het wishful thinking van de jaren 90 toen sommigen in de Verenigde Staten dachten dat de VS wereldwijd een soort ‘voorrang status’ had bereikt. In feite hergroepeerden de vijanden van de democratie zich voor een toekomstige strijd.

Het regime van de CCP kijkt inderdaad toe hoe Oekraïne en Israël worstelen om hun dictatoriale en terroristische agressoren neer te slaan. Oproepen in de Verenigde Staten om hun reacties te matigen, hoe populair die ook zijn onder de Amerikaanse kiezers, komen zwak over bij de CCP. Soortgelijke oproepen door de decennia heen aan Taiwan om zijn reactie op de CCP te matigen, komen ook zwak over. Om de vrede in de wereld te bewaren, moeten we deze agressies niet met angst en zwakte tegemoet treden, maar met kracht en moed. Dat is de zekerste weg naar niet alleen een duurzame vrede, maar ook een vrede met rechtvaardigheid.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (1 oktober 2024): ‘The Chinese Are Watching,’ Says Incoming EU Defense Commissioner

Opvattingen in dit artikel zijn meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.

Gedwongen orgaanoogst op industriële schaal is het gevolg van communisme

3 juni 202510 oktober 2024 door TORSTEN TREY

Commentaar

De gedwongen orgaanoogst bij levende Falun Gong-beoefenaars met het doel om hun organen op industriële schaal te transplanteren is ongekend in de hele geschiedenis. Nooit eerder werden mensen vervolgd omwille van hun spirituele overtuigingen en vervolgens gedood om op deze manier een lucratieve handel op te zetten. Al 18 jaar lang ontvangt de internationale gemeenschap via allerlei kanalen nieuws en informatie over deze weerzinwekkende praktijk in China, en toch wordt deze gruwelijke praktijk niet volledig onderkend. Hoe zijn we zover gekomen?

De Chinese Communistische Partij (CCP) is niet aan de macht gekomen door een stemming van het Chinese volk. De CCP greep de macht in China toen de omstandigheden dat toelieten. Technisch gezien wordt het Chinese volk gegijzeld door de CCP, wat een typisch patroon is in een autoritaire samenleving: Ze hebben zichzelf niet in de totalitaire samenleving gestemd; ze werden eraan onderworpen. De CCP is dus door onnatuurlijke krachten aan de macht gekomen en heeft maar één angst: Wat als het Chinese volk zich realiseert dat hun vrijheid is gestolen? In een staat van paranoia heeft de CCP allerlei acties ondernomen om dat te voorkomen. De eenpartijstaat moet ervoor zorgen dat andere meningen – meningen die afwijken van die van de CCP – nooit gehoord of gezien wordt door het Chinese volk.

Door middel van propaganda, of wat je een ministerie van Misinformatie zou kunnen noemen, moest de CCP alles wat op onafhankelijk denken zou kunnen lijken, verstikken en uitwissen. In 2017 werd in de Financial Times opgemerkt dat de voorzitter van het Chinese Hooggerechtshof erkende dat de CCP boven de Chinese grondwet staat. Zelfs de Chinese grondwet is niet belangrijk genoeg om door de CCP getolereerd te worden. Met andere woorden, de CCP tolereert niets en niemand buiten haar eigen heerschappij. De CCP is intolerant tot op het bot. In plaats van zich aan internationale regels te houden, verandert de CCP die regels om aan haar eigen normen te voldoen. Tolerantie is de vijand van de CCP. Vanwege de spirituele principes van tolerantie en verdraagzaamheid die eigen zijn aan Falun Gong, passen deze helaas niet bij de aard van de CCP.

Om de mening van één partij veilig te stellen en alle andere meningen uit te roeien, moest de CCP haar toevlucht nemen tot geweld en onderdrukking. De studentendemocratiebeweging van 1989 in China is waarschijnlijk het beroemdste voorbeeld uit de recente geschiedenis om te illustreren in hoeverre de CCP bereid is om hard op te treden tegen “ andere meningen”: Het protest van 4 juni eindigde in een bloedbad van 3000 studenten, hetzelfde aantal doden waarvoor de Verenigde Staten na 9/11 ten strijde trok. Het gebruik van dodelijk geweld tegen hun eigen mensen onthult een ander kenmerk van de CCP: meedogenloze brutaliteit. Helaas paste Falun Gong, met haar spirituele principes van mededogen en welwillendheid, niet bij deze aard van de CCP.

Een totalitair regime is nog steeds afhankelijk van de mensen die het onderdrukt. Het heeft boeren, arbeiders, politieagenten, soldaten en gezinnen nodig voor de toekomst van het land. Maar wanneer de mensen zich realiseren dat ze onderdrukt of gegijzeld worden, dat meningen die niet stroken met die van de partij verboden zijn en dat er sprake is van door de staat aangestuurde wreedheid, dan wordt de samenleving instabiel. Het werd cruciaal om nieuws en informatie te controleren zodat de waarheid de mensen niet zou bereiken. Het bloedbad op het Plein van de Hemelse Vrede in 1989 is nergens te vinden op Chinese zoekmachines. Helaas paste Falun Gong, met haar spirituele principes van waarachtigheid en eerlijkheid, niet bij deze aard van de CCP.

Falun Gong is sinds 1999 onderworpen aan een brutale vervolging door de CCP, simpelweg omdat Falun Gong-beoefenaars leefden volgens spirituele principes waar de CCP bang voor was. Vanuit het perspectief van de CCP waren Falun Gong beoefenaars vijanden van de staat – waarschijnlijk de meest vreedzame vijanden van een staat in de geschiedenis van de wereld – omdat Falun Gong beoefenaars zich niet bemoeiden met de zaken van de CCP. Maar de CCP zou de CCP niet zijn als ze geen verkeerde informatie, leugens en wrede methoden tegen Falun Gong zou gebruiken. In de ogen van de CCP waren Falun Gong-beoefenaars mensen die niet onder de bescherming van de wet en de grondwet vielen. Falun Gong-beoefenaars werden een levende “massa lichamen” die onderworpen werden aan dwangarbeid en marteling. Dwangarbeid was winstgevend; marteling en dood waren een manier om de “ongewenste burgers” uit te roeien. Waarom niet beide benaderingen combineren? Dood de ongewenste burgers en maak van de “lichamen” een winstgevende bron van transplantatieorganen, zo redeneerde de CCP.

In een communistische samenleving is kritiek op gedwongen orgaanoogst onmogelijk omdat er geen tweede mening is toegestaan; ethische zorgen over gedwongen orgaanoogst worden de kop ingedrukt omdat er geen ruimte is voor medeleven; en alle berichtgeving over gedwongen orgaanoogst wordt doodgezwegen of verdraaid omdat de waarheid een vijand is van de communistische partij. Gedwongen orgaanoogst is een gevolg van het communisme; het is geen transplantatiemisbruik dat alleen in China voorkomt. Het is een transplantatiemisbruik dat in elke communistische of autoritaire samenleving kan voorkomen als een methode om alles uit te roeien dat de mensen – de gijzelaars – eraan zou kunnen herinneren dat er iets goeds is buiten het communisme.

In juli werd wetsvoorstel S. 4914 ingediend bij de Amerikaanse Senaat. Het wetsvoorstel is een gematigde aanpak om het gedwongen oogsten van organen in China aan banden te leggen. Als het voor het eind van het jaar wordt aangenomen, zal het hoop geven aan diegenen die nu in China worden behandeld als vervangbare, winstgevende biomassa. Het aannemen van S. 4914 zou een andere stem zijn, een contrast met het eenpartijmonopolie op meningen van de CCP; het zou zorg en medeleven uitdrukken voor diegenen die geen stem hebben om voor zichzelf te spreken; en het zou de waarheid verkondigen dat het doden van mensen vanwege hun geloof misdadig is.

Opvattingen in dit artikel zijn meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times ( oktober 2024): Forced Organ Harvesting on an Industrial Scale Is a Fruit of Communism

Een tegengif tegen woede

Dankbaarheid vergroot geluk

Verregaande voordelen

De val van vergelijkingen

De biologische blauwdruk van dankbaarheid

Andere kranten onthouden hun steun

Gebrek aan geloofwaardigheid

Een verandering van omgeving

1. Verhuis naar een nieuwe locatie

2. Ga voor een nieuwe baan

3. Laat je begeleiden

4. Zet je in voor iets groots

5. Creëer een nieuwe dagelijkse routine

6. Verwijder verleidingen

7. Verander je sociale kring

Bedreigingen vanuit de ruimte

China-Rusland

5 Voordelen van op je tenen staan

Stretchen voor een mooiere lichaamsvorm en kramppreventie

De stretching in klassieke Chinese dans vs. krachttraining in de gym

Een serie moorden

Drijvende krachten achter de sociale onrust in China

Opnieuw een beroep doen op de ouderen binnen de partij

De afnemende macht van Xi

Iran

Hamas

Hezbollah

De Houthi’s

Aan de zijlijn: Iraakse milities en Syrische regeringstroepen

De buitengewone verdedigingscapaciteiten van Israël

Militaire oefeningen

‘Kracht van de natuur’ door Kelvin Yuen

‘Wildernis’ door Kelvin Yuen

‘Goddelijke berg’ door Kelvin Yuen

Bekijk meer foto’s hieronder:

Genieten van lezen

Negeer niveaus

Hardop voorlezen

Volg hun interesses

Ga op avontuur in de boekenwinkel en bibliotheek

Verminder de aandacht voor beeldschermen

Weet wat ze lezen

Een wonderkind

Een tijd van beproeving

Een test van het geloof

Een renaissance leerling

Portretten uit het leven

De foto als hulpmiddel

Copyright © 2025