Rustem Umerov, secretaris van de Oekraïense Veiligheidsraad, verklaarde op 20 maart dat Kiev in vijf landen in het Midden-Oosten interceptie-eenheden had ingezet om de infrastructuur te beschermen tegen Iraanse drone-aanvallen.
In een bericht op X zei Umerov, die tot juli 2025 minister van Defensie van Oekraïne was, dat hij de afgelopen week Saoedi-Arabië, Qatar, Koeweit, Jordanië en de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) had bezocht en daar bijeenkomsten had gehad met de leiders van alle vijf landen.
De aankondiging komt twee dagen nadat Iran een gasproductie site in Ras Laffan in Qatar heeft aangevallen. De staatsoliereus van Qatar, QatarEnergy, verklaarde dat de aanval “grote schade” heeft aangericht.
Op 19 maart voerde Iran zijn aanvallen op de energie-infrastructuur in de Arabische Golf op, waarbij drones de Samref-raffinaderij in Saoedi-Arabië en de raffinaderijen Mina al-Ahmadi en Mina Abdullah in Koeweit troffen, wat op beide locaties brand veroorzaakte.
Umerov zei dat er in elk land Oekraïense militaire specialisten actief zijn die Oekraïense technologie inzetten om de dreiging van drones het hoofd te bieden.
De Oekraïners hebben ruime ervaring met het neerschieten van drones; vaak gebruiken ze daarvoor kleinere onbemande vliegtuigjes, machinegeweren of storingsapparatuur om ze uit de lucht te halen.
“Er zijn onderscheppingsunits ingezet om de burgerbevolking en kritieke infrastructuur te beschermen. Er wordt ook gewerkt aan het uitbreiden van de dekkingsgebieden”, aldus Umerov.
Hij zei dat ze ook “praktische oplossingen voor de luchtverdediging” aan het voorbereiden waren, gebaseerd op de ervaringen van Oekraïne in de vier jaar durende oorlog met Rusland, dat grote aantallen drones heeft ingezet aan het front en tegen energie- en andere infrastructuur.
In een bericht op X van 20 maart zei de Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy dat Oekraïne hulpverzoeken had ontvangen van verschillende andere landen in het Midden-Oosten.
“Er zijn ook verzoeken van Amerikaanse zijde om deskundige ondersteuning voor hun militairen in twee gebieden in de regio”, aldus Zelenskyy.
“We buigen ons ook over verzoeken van Europese partners wier troepen in de regio zijn gestationeerd.”
“Oekraïne zet zich in voor een snelle en betrouwbare stabilisatie rond Iran, wat van mondiaal belang is voor de olie- en gasmarkten en daarmee voor de prijsvorming, met name in Europa en Oekraïne”, voegde Zelenskyy eraan toe.
Iran, een ‘medeplichtige van Rusland’
“We nemen ook een principieel standpunt in dat elk succes van de terreurcampagne van het Iraanse regime – een oude bondgenoot van Rusland – onaanvaardbaar is”, zei Zelenskyy.
Op 13 maart werd president Donald Trump in de “Brian Kilmeade Show” op Fox News Radio gevraagd of Oekraïne hielp bij de verdediging tegen drones.
“Nee, we hebben hun hulp bij de verdediging tegen drones niet nodig”, zei Trump.
Zelenskyy bood al in de eerste week van de oorlog de hulp aan van Oekraïense anti-drone-experts, nadat Iran was begonnen met het inzetten van grote aantallen Shahed- en andere drones tegen bondgenoten van de VS in de Golf.
“Ze staan allemaal voor een serieuze uitdaging en spreken daar openlijk over: Iraanse aanvalsdrones zijn dezelfde ‘Shaheds’ die gedurende deze oorlog onze steden, dorpen en onze Oekraïense infrastructuur hebben aangevallen”, zei Zelenskyy na een bijeenkomst met de leiders van Jordanië, Bahrein, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten op 3 maart.
Op 11 maart zei Zelenskyy dat Kiev specialisten naar Saoedi-Arabië, Qatar en de VAE had gestuurd om hen te helpen bij het afweren van Iraanse drone-aanvallen.
“Wat betreft de situatie in het Midden-Oosten hebben we onze teams gestuurd: drie professionele, volledig uitgeruste teams”, vertelde Zelenskyy aan verslaggevers.
“Zelfs de landen die stilletjes interceptors aan het kopen waren, hebben zich, denk ik, gerealiseerd dat zonder ons leger, onze operators, onze software, enzovoort, de interceptors simpelweg niet werken.”
De Iraanse aanvallen op energie-installaties in de Golf volgden op Israëlische raketaanvallen op het Iraanse aardgasveld South Pars.
Het Pars-veld is ’s werelds grootste aardgasreserve, die door Iran en Qatar wordt gedeeld, en South Pars levert een aanzienlijk deel van het wereldwijde aardgas.
Sinds de Verenigde Staten en Israël op 28 februari Operatie Epic Fury hebben gelanceerd, zijn de wereldwijde brandstofprijzen gestegen van ongeveer 73 dollar per vat voor West Texas Intermediate tot 96 dollar per vat op 19 maart om 18.00 uur EST, waarna ze op 20 maart om 9.30 uur weer daalden tot 95,53 dollar.
Het doet denken aan een idyllisch dorp uitThe Wind in the Willows. De rietgedekte cottages en met mos begroeide stenen muren roepen beelden op vanPeter Rabbitof een schilderij van Thomas Gainsborough.
Chipping Campden, een stadje dat nauwelijks door de tijd lijkt te zijn aangetast, geldt als een ‘verborgen juweel’ in de Cotswolds in het zuidwesten van Engeland. Het is dan ook geen verrassing dat toeristen hier massaal naartoe trekken om langs de karakteristieke stenen huizen te wandelen en een bezoek te brengen aan eeuwenoude pubs voor een pint of een praatje met de lokale bevolking. Tegelijk betalen welgestelde kopers meer dan een miljoen pond om zich deze schilderachtige levensstijl eigen te maken.
Wie vanuit Londen met de auto komt, merkt hoe de omgeving geleidelijk verandert: van drukke snelwegen naar steeds smallere en rustigere landwegen die zich door het glooiende landschap van de Cotswolds slingeren. Sommige van de naar schatting drie miljoen jaarlijkse bezoekers maken onderweg een tussenstop in Stratford-upon-Avon om het geboortehuis van Shakespeare te bezichtigen.
Chipping Campden ligt beschut op een van de kenmerkende heuvelruggen van de Cotswolds, met steile toegangswegen en een ruiger terrein. De plek kent een lange geschiedenis: er waren al nederzettingen in de bronstijd en ijzertijd, en later lag het op een kruispunt van Romeinse wegen. Het stadje zoals we dat vandaag kennen, ontstond echter pas in de middeleeuwen, toen het als een soort ‘nieuwe stad’ werd opgebouwd.
De Cotswolds in het zuidwesten van Engeland. Shutterstock/MyStockVideo
Een rietgedekt huisje in de Cotswolds, vlakbij Chipping Campden. Shutterstock/Andrew RolandEen huisje in Chipping Campden dat rechtstreeks uit een sprookjesboek lijkt te komen. Shutterstock/BBA Photography
Bij aankomst kunnen bezoekers parkeren langs High Street, waar de Market Hall meteen in het oog springt. Deze overdekte marktplaats diende oorspronkelijk als toevluchtsoord voor wolhandelaren. Koning Henry II verleende de stad het recht om een wekelijkse markt en jaarlijkse jaarmarkten te organiseren, zodat kooplieden hun belangrijkste product konden verkopen: wol. Gebouwen zoals Woolstapler’s Hall en Grevel House, beide uit de 13e eeuw en nog steeds bewaard, getuigen van die welvarende wolindustrie.
In de 16e eeuw veranderde dat beeld ingrijpend. Tijdens de Engelse textielboom slaagde Chipping Campden er, mede door een gebrek aan voldoende waterkracht, niet in om over te schakelen naar de lucratieve lakenproductie. De export van ruwe wol liep terug en het stadje raakte in verval. Het werd echter gered door invloedrijke figuren die over de middelen en visie beschikten om het nieuw leven in te blazen.
Een deel van de overblijfselen van het landgoed van Sir Baptist Hicks, dat tijdens de Engelse Burgeroorlog in de 17e eeuw grotendeels werd verwoest. Shutterstock/Wirestock Creators
Huizen zoals dit in Chipping Campden kunnen honderdduizenden ponden kosten. Shutterstock/Anna HadjimitsiDe gewelfde Market Hall aan High Street werd in de 17e eeuw gebouwd dankzij de steun van Sir Baptist Hicks. Shutterstock/Mark Breck
Een van hen was Sir Baptist Hicks, een Londense zijdehandelaar en geldschieter, die zich in 1609 in het stadje vestigde. Hij zag het belang in van het behoud van deze bijzondere gemeenschap. De karakteristieke open, gewelfde markthal aan High Street is een tastbare herinnering aan zijn nalatenschap. Het robuuste metselwerk weerspiegelt als het ware de standvastigheid van het stadje zelf.
Tegenwoordig is toerisme de belangrijkste bron van inkomsten. High Street biedt bezoekers een bijna sprookjesachtige ervaring, met een lange, zacht gebogen rij honingkleurige stenen gebouwen aan weerszijden, vol kleine boetieks, cafés, hotels en verborgen hoekjes.
De hoofdstraat kan inmiddels drukker zijn dan waarvoor ze ooit ontworpen werd, maar veel inwoners beseffen dat er een wisselwerking bestaat tussen de bezoekers en het voortbestaan van hun stad.
Tim Sexton, manager van het toeristisch informatiecentrum van Chipping Campden, verwoordt die balans treffend. “De voordelen zijn rust en kalmte”, zegt hij. Tegelijk wijst hij op de keerzijde: “Het stadje en de bijbehorende voorzieningen zijn niet gebouwd om het verkeer, zowel particulier als commercieel, dat er toegang toe moet hebben, aan te kunnen.”
Volgens Sexton zouden veel winkels zonder het toerisme waarschijnlijk niet overleven. “Veel van de winkels in High Street zouden zonder al het toerisme binnenkort verdwijnen”, legt hij uit. “Dus, net als op veel andere plekken in het Verenigd Koninkrijk, nemen de lokale bewoners het maar voor lief.”
Een rij honingkleurige stenen gebouwen in Chipping Campden. Shutterstock/Milosz Maslanka
Een oud kruispunt in Chipping Campden. Shutterstock/365 Focus PhotographyEen wijk in Chipping Campden met oude stenen huizen. Shutterstock/Milosz MaslankaOude huizen in de Cotswolds hebben eeuwenlang standgehouden. Shutterstock/Andrew the KerrHet stadscentrum aan High Street, met de Market Hall op de achtergrond. ShutterstockStephen Bridger
Vergeleken met drukkere plaatsen zoals Bourton-on-the-Water – ook wel het ‘Venetië van de Cotswolds’ genoemd – en het populaire Bibury, blijft Chipping Campden relatief rustig. Die rust is mede te danken aan zijn geschiedenis. Het stadje kende afwisselend periodes van bloei en verval, waardoor het lange tijd grotendeels onveranderd bleef. Toen de architect Frederick Griggs zich er in 1904 vestigde, zette hij zich actief in om het historische karakter te beschermen tegen moderne ingrepen.
Vandaag telt Chipping Campden meer dan 270 beschermde gebouwen. Een van de meest opvallende is de St. James-kerk, die begin 20e eeuw aan restauratie ontsnapte en nog steeds in haar middeleeuwse glorie te bewonderen is.
Het landgoed Hicks en de St. James-kerk in Chipping Campden. Shutterstock/Dave Knibbs
De historische Hidcote Garden van de National Trust, vlakbij Chipping Campden, maakte deel uit van een middeleeuwse revivalbeweging in de 19e eeuw. Shutterstock/Mo WuEen blik in de Hidcote Garden. Shutterstock/Mo WuEen schilderachtige rij honingkleurige stenen huizen in Chipping Campden. Shutterstock/David HughesDe St. James-kerk is te zien achter de in de 17e eeuw gebouwde armenhuizen. Shutterstock/Andrew the Kerr
Dankzij de vroegere rijkdom uit de wolhandel en het gebruik van duurzame natuursteen wist de stad de industrialisatie grotendeels te ontlopen. Ook vandaag worden nieuwe ontwikkelingen streng beoordeeld. Zo werd in 2025 een bouwproject voor dertig woningen afgewezen omdat het “aanzienlijke schade” aan het landschap zou toebrengen.
Toch is niet alles hetzelfde gebleven. Lege plekken zijn opgevuld met nieuwe gebouwen in natuursteen die aansluiten bij de bestaande architectuur, vooral aan de randen van de stad. Tegelijk vertrekken veel lokale bewoners, omdat de huizenprijzen sterk zijn gestegen en de stad een nieuw, welgesteld publiek aantrekt dat zich aangetrokken voelt tot de charmante, bijna sprookjesachtige levensstijl.
“De demografie van de stad is de afgelopen 45 jaar drastisch veranderd”, zegt Sexton. Veel kinderen van lokale gezinnen hebben “het zich niet kunnen veroorloven om te blijven”, voegt hij toe, aangezien huizenprijzen vaak boven de 750.000 pond liggen en woningen aan High Street zelfs miljoenen kunnen kosten.
“Toch is er een klein aanbod aan betaalbare woningen”, besluit hij.
De cirkel is de eenvoudigste vorm: zonder begin of einde en zonder hiërarchie tussen zijden. Hij staat symbool voor perfectie, eenheid en eeuwigheid. Op Pi-dag, wanneer de wiskundige constante π even in het publieke debat opduikt, loont het de moeite om te beseffen dat kunstenaars al lang begrepen wat wiskundigen later formaliseerden: de cirkel is niet alleen een figuur, maar ook een denksysteem.
Tussen 1300 en 1900 onderging de westerse kunst een ingrijpende transformatie. Kunstenaars evolueerden van middeleeuwse stilering naar renaissancehumanisme, en van barokke introspectie naar 19e-eeuws illusionisme. Gedurende die hele periode fungeerde geometrie niet als versiering, maar als intellectuele basis. Cirkels, verhoudingen en symmetrieën hielpen kunstenaars om het goddelijke geloofwaardig te maken, het menselijke meetbaar en de waarneming zelf instabiel.
Geometrie als devotie
“Madonna op de troon” (“Ognissanti Madonna”), circa 1300–1305, door Giotto. Tempera en goud op paneel; 325 × 204 cm. Uffizi‑galerijen, Florence. Publiek domein.
In de 14e eeuw, toen paus Benedictus XI om een bewijs van Giotto’s vakmanschap vroeg, zou de schilder een perfecte cirkel uit de losse pols hebben getekend. Of dit verhaal historisch klopt of niet, het zegt veel over zijn reputatie. Giotto’s werk markeert een breuk met de vlakke, gestileerde Byzantijnse beeldtaal en beweegt zich richting een overtuigendere driedimensionaliteit. In “Madonna en Kind” zorgen de cirkelvormige elementen – zoals de troon en de aureool – voor stabiliteit in de compositie. Geometrie vervult hier zowel een devotionele als een structurele functie.
Aan het begin van de 15e eeuw verdiepten kunstenaars in Italië zich intensief in perspectief en proportie. Schilderkunst werd opgevat als een wetenschap van het zien. Architect Filippo Brunelleschi ontwikkelde de lineaire perspectiefleer en werd beroemd met zijn ontwerp van de zelfdragende koepel van de kathedraal Santa Maria del Fiore in Florence. Leon Battista Alberti werkte deze inzichten vervolgens uit tot een overdraagbare, wiskundige methode voor schilders.
Panoramisch uitzicht op de kathedraal van Santa Maria del Fiore en de stad Florence in Toscane, Italië. D. Bond/Shutterstock
Alberti pleitte voor één centraal verdwijnpunt op de horizonlijn en moedigde kunstenaars aan om een rationele, mathematisch consistente ruimte te construeren. Hij ontwikkelde technieken om perspectief te berekenen, onder meer via diagonalen en rasters, zodat figuren en objecten correct geschaald konden worden in verhouding tot hun afstand tot de kijker. Lineair perspectief is essentieel voor het weergeven van cirkels: het bepaalt hoe ronde vormen, afhankelijk van hun positie ten opzichte van de ooghoogte van de toeschouwer, vervormen tot ellipsen (verkorting). Cirkels lijken platter naarmate ze dichter bij de horizon liggen, en ronder wanneer ze zich daarvan verwijderen.
“Madonna of the Magnificat, ca. 1483, door Sandro Botticelli. Tempera op paneel; circa 118 cm. Uffizi‑galerijen, Florence. Publiek domein
Waar Brunelleschi geometrie theoretisch benaderde, gaf Sandro Botticelli er een lyrische en devotionele invulling aan. In “Madonna van het Magnificat”, geschilderd in de jaren 1480, ontvouwt de compositie zich binnen een tondo, een cirkelvormig formaat dat populair was in de renaissance. De cirkel versterkt hier ideeën van zuiverheid en eeuwigheid. De kijker wordt opgenomen in een gesloten, maar intiem universum waarin de Maagd en het Kind worden omringd door engelen. Hun lichamen zijn gecomposeerd in ritmische bogen die de omtrek van het schilderij weerspiegelen. Handen, aureolen en plooien van gewaden vormen subtiele rondingen die het oog door de compositie leiden.
De cirkel bood echter meer mogelijkheden dan alleen religieuze expressie. Leonardo da Vinci onderzocht de geometrie ervan als sleutel tot het begrijpen van het menselijk lichaam. In zijn beroemde tekening “De Vitruviusman” (ca. 1490) plaatste hij het lichaam zowel binnen een cirkel als binnen een vierkant. Gebaseerd op de geschriften van de Romeinse architect Vitruvius suggereert de tekening dat ideale menselijke verhoudingen overeenkomen met geometrische perfectie. De navel fungeert als middelpunt van de cirkel, terwijl de uitgestrekte armen en benen een vierkant definiëren. Voor renaissancehumanisten was het menselijk lichaam een spiegel van het universum, en via de studie van zijn proporties hoopte Leonardo inzicht te krijgen in de ordenende principes van de schepping.
“Vitruviusman”, circa 1490, door Leonardo da Vinci. Inkt en wastint op papier. Gallerie dell’Accademia. Foto: Luc Viatour.
De vervormde cirkel
Tegen de 16e eeuw namen kunstenaars afstand van het harmonische naturalisme van de renaissance. Ze raakten gefascineerd door technische virtuositeit, kunstgrepen en persoonlijke expressie. Deze ontwikkeling leidde tot het maniërisme, een stijl waarin verhoudingen worden opgerekt en perspectieven bewust worden vervormd.
“Zelfportret in een bolspiegel”, circa 1523–1524, door Parmigianino. Olieverf op populierenpaneel, diameter ca. 24 cm. Kunsthistorisches Museum (Museum voor Schone Kunsten), Wenen, Oostenrijk. Publiek domein
Girolamo Francesco Maria Mazzola, beter bekend als Parmigianino, leverde een opvallend voorbeeld met zijn “Zelfportret in een bolspiegel”. Hij schilderde zichzelf zoals hij werd weerspiegeld in een bolle spiegel van een kapper. Het werk, bedoeld als geschenk voor paus Clemens VII om een opdracht van het Vaticaan te verkrijgen, wordt volledig bepaald door het cirkelvormige formaat. Zijn hand verschijnt uitvergroot op de voorgrond, terwijl de ruimte aan de randen kromtrekt en vervormt. De hele scène volgt de optische logica van de spiegel en getuigt van een verfijnd inzicht in perspectief en optica.
“Zelfportret met twee cirkels”, 1665–1669, door Rembrandt. Olieverf op doek; circa 114 × 94 cm. Kenwood House, Londen. Publiek domein
De 17e-eeuwse Nederlandse meester Rembrandt van Rijn schilderde meer dan tachtig zelfportretten, vaak terwijl hij aan het werk is. Een van de laatste, “Zelfportret met twee cirkels”, onderscheidt zich door de mysterieuze cirkels op de achtergrond. Hun betekenis is nooit definitief vastgesteld. Sommigen interpreteren ze als een verwijzing naar Giotto’s legendarische perfecte cirkel, anderen als fragmenten van een onvoltooide compositie of kaart. Wat hun precieze betekenis ook is, ze onderstrepen de blijvende symbolische en conceptuele kracht van de cirkel.
Illusie en de rand van het kader
In de 19e eeuw groeide de fascinatie voor waarneming en illusie, mede onder invloed van wetenschappelijke ontwikkelingen in optica en fysiologie. De cirkel, ooit een symbool van goddelijke orde, werd een instrument voor visuele experimenten.
“Dos Niñas” (Twee lachende meisjes), 1880, door Pere Borrell del Caso. Olieverf op doek; circa 69 cm. Publiek domein
Dit schilderij is een meesterlijk voorbeeld van trompe-l’œil – letterlijk ‘het oog bedriegen’. Met behulp van een ronde lijst creëert de kunstenaar een overtuigende illusie: een meisje lijkt over de grens tussen de geschilderde en de werkelijke ruimte heen te reiken. Hoewel het doek zelf niet cirkelvormig is, berust de werking ervan volledig op geometrische precisie. Perspectieflijnen, verhoudingen, de stand van de ledematen en de schaduwen zijn nauwkeurig berekend. De boog van de lijst versterkt het effect dat de geschilderde wereld in de onze overvloeit. De toeschouwer wordt zich ervan bewust dat het schilderij tegelijk een object én een venster is.
Gedurende zes eeuwen evolueerde de cirkel van een theologisch symbool naar een instrument voor perceptueel onderzoek, maar zijn intellectuele rol bleef opmerkelijk consistent. Voor premoderne kunstenaars was geometrie onlosmakelijk verbonden met esthetiek. Hun ateliers fungeerden als laboratoria, waarin perspectiefrasters, passerconstructies en spiegelende oppervlakken dienst deden als onderzoeksinstrumenten.
Net als π is de cirkel oneindig in zijn mogelijkheden, en geen enkel tijdperk heeft die volledig uitgeput. Juist die onuitputtelijkheid maakte hem tot een ideaal symbool voor kunstenaars die beseften dat de zichtbare wereld weliswaar meetbaar is, maar nooit volledig te doorgronden.
De beste remedie tegen rampspoed is het voorkomen ervan; de beste remedie tegen ziekte is preventie. Beoefenaar van de traditionele Chinese geneeskunde Shu Rong deelt eeuwenoude, tijdloze, helende wijsheid die sinds lang in de vergetelheid is geraakt of over het hoofd wordt gezien.
Het menselijk lichaam is een microkosmos — een miniatuurweergave van het universum. Er bestaat een subtiel evenwicht tussen de grote kosmos (de natuur) en de kleine kosmos (ons lichaam), die nauw met elkaar verweven zijn.
Dit is hoe de traditionele Chinese geneeskunde (TCM, traditional Chinese medicine) hiernaar kijkt.
In de afgelopen 30 jaar heb ik dit evenwicht bij vrijwel elke patiënt die ik behandelde zien terugkomen.
De kosmische wet en de levensenergie
TCM is veel meer dan alleen acupunctuur en kruiden. Een centraal concept is de “tao” en “qi” (uitgesproken als “tsjie”).
De tao is het fundamentele principe, de kosmische wet. Het is als het ware het “regelboek” dat de natuur volgt — of het nu gaat om de wisseling van de seizoenen, de opkomst en ondergang van de zon, of de cycli van het leven. Qi is de levensenergie die zich dynamisch door alles heen beweegt.
Zie de beweging van qi als de stroming van een rivier, en de tao als de rivierbedding. Net zoals een rivier haar natuurlijke loop volgt, stroomt qi harmonieus wanneer zij haar kosmische pad volgt — de tao.
Wanneer de rivier te weinig stroomt, geblokkeerd raakt of van haar natuurlijke loop afwijkt, word je ziek.
Verschijningsvormen van qi
Hoewel qi zelf onzichtbaar is, zijn de tekenen ervan tastbaar. In het menselijk lichaam stroomt qi door meridianen (energiebanen), en de beweging ervan is voelbaar in het ritme van de ademhaling en de warmte van de bloedcirculatie.
Iemand met een overvloed aan qi-energie heeft heldere ogen, een stabiele stem, een goede houding en straalt rust, focus en veerkracht uit. Sterke qi zorgt ervoor dat iemand sneller herstelt van ziekten en het bevordert wondgenezing. Wanneer qi zwak of geblokkeerd is, uit zich dat in vermoeidheid, een bleke huid, een slechte eetlust en trage genezing.
Hoewel het Chinese concept van qi voor sommigen mystieker klinkt dan tastbaar, begint de westerse wetenschap het bestaan van deze vitale levensenergie en de bijbehorende meridianen geleidelijk te erkennen en te waarderen.
Onderzoek van de afgelopen decennia suggereert dat de bio-elektromagnetische energie van het menselijk lichaam en qi-energie mogelijk hetzelfde zijn. Studies hebben ook qi gemeten die wordt uitgestraald door mensen die qigong-oefeningen doen. Meer recent onderzoek toont aan dat het stimuleren van acupunctuurpunten — specifieke punten langs de meridianen — schommelingen in het bio-elektrische potentiaal op die plekken vergroot, wat de gedachte ondersteunt dat acupunctuur in de TCM de stroom van qi activeert.
Een studie uit 2021 levert bewijs voor het bestaan van de pericardiummeridiaan, een van de twaalf hoofdmeridianen waarlangs qi stroomt. Onderzoekers injecteerden een fluorescerende kleurstof net onder de buitenste huidlaag, bij een acupunctuurpunt aan de binnenzijde van de onderarm, ongeveer vijf centimeter boven de polsplooi. Ze zagen hoe zich een helder, lineair traject op de onderarm vormde dat nauw aansloot bij de traditionele pericardiummeridiaan zoals die in de TCM wordt beschreven.
Fluorescerende weergave van energiemeridianen.
Dergelijke wetenschappelijke bevindingen vind ik bijzonder waardevol, omdat ze een brug slaan tussen de TCM en de westerse geneeskunde, en meer mensen helpen inzien dat qi werkelijk bestaat en dat het de moeite waard is om het te bestuderen.
Uitputting van qi en het ontstaan van ziekte
In de kindertijd is de qi van het menselijk lichaam overvloedig, fris en actief — het is de fase van groei. Ook delen en vernieuwen de lichaamscellen zich in deze periode in hoog tempo. Tegelijkertijd is de stroom van qi nog onrustig en onvolgroeid.
Vanaf de late tienerjaren tot in de dertig bereikt de qi haar piek en wordt ze stabieler, wat vruchtbaarheid, lichamelijke kracht, helder denken en een sterk immuunsysteem ondersteunt. Dit is de gouden periode van het menselijk lichaam — maar alleen als iemand een gezonde en evenwichtige levensstijl hanteert. Anders beginnen stress en overdaad het qi-reservoir van het lichaam uit te putten, wat leidt tot disbalans. Daarom merken veel mensen rond hun veertigste de eerste tekenen van veroudering.
De “Gele Keizer, een Klassieker van de Interne Geneeskunde” is een eeuwenoud Chinees medisch werk van meer dan 2.000 jaar oud, waarin de verschillende TCM-praktijken en de achterliggende filosofie worden beschreven. Volgens deze tekst beschikt het menselijk lichaam over twee soorten primaire qi: prenatale qi en postnatale qi. Beide worden in de nieren opgeslagen in de vorm van nier-qi — de bron van het leven.
Prenatale qi wordt beschouwd als goddelijk van oorsprong en komt uit de hemel. Ze wordt bij de conceptie van de ouders geërfd. Het is een kostbare, niet-hernieuwbare bron — we kunnen deze prenatale qi alleen behouden door in harmonie met de natuurlijke ritmes te leven en ons lichaam te respecteren — we kunnen er geen nieuwe van aanmaken. Postnatale qi daarentegen ontstaat na de geboorte, via voeding en ademhaling, en kan worden opgebouwd.
Een ongezonde levensstijl en slechte voedingskeuzes, zoals te veel vet eten of laat naar bed gaan in strijd met natuurlijke ritmes, kunnen qi verzwakken.
Emotionele stress, woede, frustratie, zorgen of angst kunnen de stroom van qi blokkeren of verstoren. Ook omgevingsfactoren zoals extreme kou, hitte, vocht, droogte of wind kunnen het evenwicht van qi ontregelen.
Er schuilt een belangrijke wijsheid in het behouden van qi: namelijk, matiging in alles. Te weinig lichaamsbeweging kan leiden tot stagnatie van qi, maar overmatige fysieke of mentale inspanning zonder voldoende rust put de qi-reserves eveneens uit.
Tips om qi te behouden en de tao te volgen
Hoe kunnen we in het dagelijks leven onze energie behouden en de tao volgen? De sleutel ligt in het prioriteren van gewoonten die de natuurlijke behoeften van het lichaam in lijn brengen met de ritmes van de natuur. De oude “meridiaanklok” uit de TCM — vaak de “orgaanklok” genoemd — biedt hierbij een leidraad. Dit concept is vergelijkbaar met het circadiaans ritme, dat de afgelopen jaren intensief is bestudeerd in de westerse wetenschap.
De dag wordt opgedeeld in twaalf blokken van telkens twee uur, die elk overeenkomen met een vitaal orgaansysteem, waarbij qi volgens een vast patroon piekt en weer afneemt.
Illustratie door The Epoch Times, Shutterstock
De volgende tijdsblokken geven concreet richting aan voeding, lichaamsbeweging en emotionele ontlading voor een optimale stroom van qi.
Ochtend
5.00 tot 7.00 uur: De qi van de dikke darm is op haar sterkst en ondersteunt het natuurlijke uitscheidingsproces van het lichaam. In de TCM wordt de dikke darm niet alleen geassocieerd met het afvoeren van fysieke afvalstoffen, maar ook met het vermogen om negatieve emoties “los te laten”. Zachte bewegingen, een wandeling en meditatie voor zelfreflectie bevorderen de ontgifting van zowel lichaam als geest.
7.00 tot 9.00 uur: De energie van de maag bereikt haar piek, en is het ideale moment voor het ontbijt. Een warme, voedzame maaltijd voorziet het lichaam van brandstof en legt de basis voor een stabiel energieniveau gedurende de dag.
Middag
11.00 tot 13.00 uur: De qi van het hart is op haar hoogtepunt en regelt de bloedsomloop, het bewustzijn en de emotionele vitaliteit. Dit is een belangrijk moment voor een voedzame middagmaaltijd en een korte pauze van het werk. Lichte cardiovasculaire beweging en positieve sociale interactie bevorderen evenwicht en welzijn. Zachte activiteiten zoals meditatie of zelfs een kort dutje zijn eveneens gunstig, omdat ze helderheid en harmonie herstellen voordat de middagactiviteiten beginnen.
Namiddag
15.00 tot 17.00 uur: De blaas bereikt haar hoogste energieniveau. Voldoende hydratatie, samen met lichte rekoefeningen, ondersteunt de vochthuishouding en bevordert ontspanning.
Avond
17.00 tot 19.00 uur: De niermeridiaan staat centraal. In de TCM worden de nieren gezien als de kernvoorraad van vitaliteit en levenslange energie, ook wel de “levensessentie” genoemd. Omdat de avond bedoeld is om tot rust te komen, moeten avondmaaltijden bescheiden zijn om het spijsverteringsstelsel niet te belasten en energie te sparen. Een wandeling na het eten en momenten van zelfreflectie of meditatie helpen om de spanningen van de dag los te laten.
Nacht
21.00 tot 23.00 uur: Tijd voor ontgifting, rust en herstel van het hele lichaam. Om optimaal van deze herstellende fase te profiteren, adviseert de TCM om tussen 21.00 en 23.00 uur te gaan slapen. Dit is namelijk het piekmoment van de “drievoudige verwarmer” — het grootste “onzichtbare” orgaan van het lichaam en een meridiaansysteem dat het lichaam in drie zones verdeelt: boven (borst), midden (buik) en onder (bekken). Slapen tijdens deze cruciale periode zorgt ervoor dat alle energiebanen ontspannen en het lichaam optimaal kan functioneren, wat het herstel van binnenuit bevordert. Intense emoties zoals woede, opwinding of verdriet moeten in deze periode worden vermeden — het is belangrijk tot rust te komen.
23.00 tot 1.00 uur: De galblaas bereikt haar piek. In de TCM speelt de galblaas een rol bij de vetvertering en ondersteunt ze besluitvaardigheid en moed. Wakker blijven in deze uren verzwakt de veerkracht.
1.00 tot 3.00 uur: De levermeridiaan is op haar sterkst. ’s Nachts doorwerken belemmert het vermogen van de lever om gifstoffen af te breken en emoties te verwerken, wat na verloop van tijd leidt tot vermoeidheid, prikkelbaarheid en een verminderde leverfunctie.
3.00 tot 5.00 uur: De longen zijn het meest actief en verdelen frisse qi-energie door het lichaam, als voorbereiding op het ontwaken en het begin van de dag.
Om deze cyclus in de praktijk te illustreren, deel ik het verhaal van een van mijn patiënten, een IT-ontwerper van begin veertig. Toen hij naar mijn praktijk kwam, kampte hij met diabetes. De oorzaak was duidelijk: hij leefde niet volgens de tao.
Hij stond laat op en sloeg steevast ontbijt en lunch over. Het avondeten was zijn zwaarste maaltijd en bovendien laat op de avond — geen wonder dat hij ’s ochtends geen honger had. Daarna viel hij in slaap voor de televisie.
Ik legde hem uit dat, naast alle behandelingen, de kern van het beheersen van zijn ziekte ligt in het volgen van de tao.
Daarna begon hij vroeg op te staan en bewuster te eten. Zijn ontbijt werd een voedzame start van de dag, en de lunch een weloverwogen pauze te midden van zijn werkzaamheden. Het avondeten werd lichter en gezonder, en vond bovendien eerder plaats. Al snel normaliseerde zijn bloedsuikerspiegel. Enkele weken later stopte zijn arts met de insuline-injecties, en vervolgonderzoek bevestigde dat zijn bloedsuiker stabiel bleef.
In de drie maanden daarna verloor de man — die, zoals veel mannen van zijn leeftijd, overgewicht had — zijn visceraal vet en nam zijn tailleomvang af. Zijn vrouw, die zeven jaar lang niet zwanger kon worden, raakte in verwachting en bracht later een gezonde baby ter wereld.
Zijn transformatie werd mogelijk doordat hij zijn dagelijkse gewoonten afstemde op de natuurlijke piekmomenten van het lichaam. Daardoor kon de qi-energie vrij door de meridianen stromen en herstelde het lichaam zijn natuurlijke genezingsvermogen.
Net zoals geloof in het goddelijke wereldwijd een van de kernwaarden is, is de oude Chinese wijsheid verankerd in een traditionele cultuur die goddelijk geïnspireerd is en meer dan 5.000 jaar teruggaat.
TCM is niet louter het resultaat van duizenden jaren klinische ervaring en opgebouwde kennis — haar oorsprong ligt in oude tradities en de ontwikkeling van het innerlijke zelf.
Wanneer we ernaar streven in overeenstemming te leven met de tao, beweegt ons lichaam zich vanzelf richting gezondheid, omdat wij als mensen deel uitmaken van de grotere kosmos.
De in dit artikel geuite opvattingen zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de standpunten van The Epoch Times.
Twee vriendinnen lopen een karaokebar binnen. De ene schrijft zich meteen in voor een nummer, grijpt de microfoon en staat de hele avond in de schijnwerpers. De andere zoekt een tafeltje in een hoekje op en gaat daar rustig een één-op-één gesprek voeren.
Beiden zijn precies waar ze willen zijn.
Toch zal degene die liever in een hoekje zit, waarschijnlijk als teruggetrokken worden bestempeld. Degene met de microfoon daarentegen als iemand die de aandacht zoekt. In werkelijkheid reageren ze misschien gewoon anders op dezelfde omgeving – en dat verschil gaat dieper dan alleen hun persoonlijkheid.
Introversie en extraversie zijn niet zomaar labels. Ze weerspiegelen hoe je zenuwstelsel omgaat met de energie die sociale interacties met zich meebrengen.
De sociale batterij bestaat echt
Iedereen heeft behoefte aan verbondenheid, maar niet op dezelfde manier of in dezelfde mate.
Introverte mensen voelen zich doorgaans het meest op hun gemak in kleinere groepen. Ze kunnen weliswaar genieten van gesprekken en sociale contacten, maar halen hun energie vooral uit tijd die ze alleen doorbrengen. Extraverte mensen halen juist energie uit contact met anderen: door in het gezelschap van mensen te zijn, voelen ze zich alert, geconcentreerd en vol energie.
De meeste mensen zitten daar ergens tussenin. Psychologen gebruiken de term ‘ambivert’ vaak om mensen te beschrijven die hun gedrag afstemmen op de context, hun stressniveau of de levensfase waarin ze zich bevinden. Voor veel mensen in dit middengebied hangt sociale energie af van de situatie. Iemand kan na een lange week behoefte hebben aan rust, maar zich juist weer opgeladen voelen door een ontspannen etentje met vrienden in het weekend.
“Twee tegengestelde krachten bepalen de menselijke ontwikkeling”, vertelde Dave Popple, die gepromoveerd is in de psychologie, aan The Epoch Times. “De eerste kracht drijft ons naar individuatie, de behoefte om onze eigen identiteit te ontwikkelen en onze eigen keuzes te maken. De tweede kracht trekt ons naar saamhorigheid en de behoefte aan emotionele verbondenheid en erbij horen. Volwassen mensen weten beide krachten in evenwicht te houden.”
Labels kunnen nuttig zijn, maar ze zijn geen onveranderlijke identiteiten. Belangrijker dan het label is hoe iemand zich voelt na sociale contacten en wat hem of haar helpt om weer in balans te komen.
Waarom dezelfde gebeurtenis verschillende mensen anders raakt
Een van de duidelijkste verschillen tussen introverte en extraverte mensen is hoe lang iemand sociaal actief kan blijven voordat hij of zij tijd nodig heeft om weer op te laden.
“Zowel introverte als extraverte mensen hebben baat bij sociale contacten”, vertelde John Puls, gediplomeerd klinisch maatschappelijk werker en hoogleraar aan de Florida Atlantic University, aan The Epoch Times. “Maar hun vermogen daartoe verschilt.”
Introverte mensen raken vaak sneller uitgeput. Rustige plekken en tijd voor zichzelf helpen hun zenuwstelsel tot rust te komen. Als die momenten van herstel worden overgeslagen, worden er signalen zichtbaar. Ze praten dan misschien minder, trekken zich terug met hun telefoon of voelen zich gespannen zonder te weten waarom. Als die signalen worden genegeerd, kan dat voor hen mentaal erg uitputtend zijn.
Uit een in 2025 in BMC Psychology gepubliceerd onderzoek bleek dat introverte deelnemers zich vaker uitgeput voelden na langdurige groepsinteracties en daarna meer tijd nodig hadden om de gebeurtenissen te verwerken en hierop te reageren.
Extraverte deelnemers hadden de neiging om zich gemakkelijker op het moment zelf te richten. Met andere woorden: dezelfde sociale situatie kan de ene persoon energie geven en de andere juist uitputten – niet omdat de ene veerkrachtiger is, maar omdat ze de hele tijd verschillende interne afwegingen maken.
Voor introverte mensen kan sociale interactie vaak aanvoelen als een risicovolle onderneming,” zei Tanya Levinson, een gediplomeerd therapeut gespecialiseerd in cognitieve gedragstherapie en op acceptatie gebaseerde benaderingen, in een interview met The Epoch Times. “Alleen al de aanwezigheid van onbekende mensen kan zijn tol eisen.”
Introverte mensen letten vaak tegelijkertijd op toon, gedragingen en groepsdynamiek. Dat voortdurende bewustzijn vraagt om concentratie, wat hen mentaal kan uitputten. Een onderzoek uit 2024 in het Journal of Personality toonde aan dat een hogere mate van introversie gepaard gaat met een grotere zintuiglijke gevoeligheid en een sterker verlangen naar alleenzijn. Dit suggereert dat drukke, zeer sociale omgevingen grotere mentale eisen stellen aan introverte mensen – eisen die zich in de loop van een avond opstapelen, zelfs als ze zich lijken te vermaken.
Voor introverte mensen is de uitdaging niet om mensen te vermijden, maar om de juiste balans te vinden. Als ze zich te lang afzonderen, neemt hun sociale angst toe. Onderzoekers denken dat introverte mensen op biologisch niveau anders op sociale situaties reageren.
Sommige onderzoeken wijzen erop dat persoonlijkheidskenmerken verband houden met verschillen in cortisol, het belangrijkste stresshormoon van het lichaam, dat helpt reguleren hoe we op sociale stress reageren.
Extroverte mensen staan voor een andere uitdaging. Te weinig contact met anderen kan ervoor zorgen dat ze zich futloos of onrustig gaan voelen. Puls merkte op dat tijd doorbrengen met mensen die we leuk vinden het humeur kan verbeteren doordat er dopamine en oxytocine vrijkomen, stoffen die helpen emoties te stabiliseren en stress te verminderen. Voor extroverte mensen is gezelligheid geen luxe, maar een noodzaak.
Hoe we onze ervaringen verwerken
Introversie en extraversie beïnvloeden ook de manier waarop mensen hun gevoelens en gedachten verwerken.
“Het verschil zit hem niet in verlegenheid of zelfvertrouwen”, vertelde Krista Norris, een gediplomeerd huwelijks- en gezinstherapeut en eigenaar van Conscious Connection Therapy Services, aan The Epoch Times. “Het gaat erom hoe mensen hun ervaringen interpreteren.”
Extraverte mensen verwerken dingen vaak in realtime. Door te praten, te bewegen en hun ervaringen te delen, kunnen ze hun gedachten en emoties op het moment zelf op een rijtje zetten. Gesprekken maken deel uit van de manier waarop ze hun ervaringen verwerken en begrijpen.
Introverte mensen hebben de neiging om dingen pas later op een rijtje te zetten. De stilte geeft hen de ruimte om na te denken en stil te staan bij details die ze op dat moment misschien over het hoofd zien. Dit wordt vaak geïnterpreteerd als teruggetrokkenheid, maar in feite is het hun manier om de recente sociale ervaring te verwerken.
“Stilte is geen leegte”, zei Norris. “Het is integratie.”
Zonder momenten van rust kunnen ze zich versnipperd of vervreemd voelen, zelfs als hun sociale leven er van buitenaf gezien perfect uitziet.
Hoe verschillende sociale stijlen samenwerken
Hoewel introverte en extraverte mensen sociale situaties anders ervaren, dragen beide persoonlijkheidsstijlen iets waardevols bij aan relaties.
Extraverte mensen vinden het vaak gemakkelijk om een gesprek aan te knopen en nieuwe mensen bij een discussie te betrekken. Door hun openheid zorgen ze ervoor dat sociale gelegenheden een gastvrije sfeer krijgen, en dankzij hun bereidheid om contact te leggen ontstaan er gesprekken die anders misschien niet tot stand zouden komen.
Introverte mensen brengen een andere kracht in diezelfde interacties. Ze luisteren vaak aandachtig, observeren de groepsdynamiek nauwkeuriger en nemen de tijd om na te denken voordat ze iets zeggen. Door hun oplettendheid kunnen er diepgaande gesprekken ontstaan en kan er in de loop van de tijd vertrouwen worden opgebouwd.
Elke stijl heeft zo zijn eigen voordelen, en de ene is niet per se beter dan de andere. Samen laten ze een belangrijk aspect van menselijke verbondenheid zien. Sommige mensen weten anderen van nature in een gesprek te betrekken, terwijl anderen het gesprek juist verdiepen door het tempo te vertragen.
Door verschillende stijlen te herkennen, kunnen we sociaal gedrag met meer begrip en empathie interpreteren.
Geen van beide stijlen hoeft aangepast te worden
De vrouw aan de tafel in de hoek en de vrouw met de microfoon hebben allebei dezelfde menselijke behoefte aan verbondenheid, die ze op verschillende manieren, tegen verschillende kosten en met verschillende hersteltijden hebben bereikt.
Als mensen de tijd nemen om elkaar beter te leren kennen, kunnen hun relaties soepeler en prettiger verlopen.
Een echte band ontstaat doordat je weet wat jou weer op krachten brengt en anderen dezelfde ruimte gunt om dat op hun eigen manier te doen.
De Chinese Communistische Partij (CCP) heeft gecoördineerde handhavingsmaatregelen genomen tegen gewone internetgebruikers die de staatscensuur omzeilen, wat duidt op een verscherpte campagne om de toegang tot buitenlandse informatie te beperken.
Op 11 maart voerde de politie in twee steden in de provincie Hubei – Ezhou en Xiaogan – acties uit tegen inwoners die ervan werden beschuldigd virtuele privénetwerken (VPN’s) te gebruiken om toegang te krijgen tot geblokkeerde buitenlandse websites. De acties omvatten huiszoekingen, arrestaties ter plaatse en openbaar gemaakte boetes, wat kritiek uitlokte van waarnemers die stellen dat de maatregelen bedoeld zijn om het grote publiek te intimideren.
The Epoch Times sprak met verschillende waarnemers in China die uit angst voor represailles anoniem wilden blijven. Analisten zeggen dat deze gevallen wijzen op een verschuiving in de handhaving, nu de CCP verder gaat dan technische censuur en overgaat tot directe bestraffing van individuele gebruikers.
Boete voor het bezoeken van geblokkeerde websites
Volgens gegevens die zijn gepubliceerd door een handhavingsplatform van de politie in de provincie Hubei, is een man met de achternaam Xu uit de stad Ezhou beboet omdat hij VPN-software op zijn smartphone had gebruikt om op buitenlandse platforms te surfen, waaronder TikTok en X.
De politie van het plaatselijke bureau voor openbare veiligheid beschuldigde Xu van “ongeoorloofde internationale internettoegang“, daarbij verwijzend naar de regelgeving inzake grensoverschrijdende dataverbindingen. Hij kreeg een boete van 200 yuan (ongeveer 26 euro) en werd gesommeerd dergelijke activiteiten te staken.
Een mensenrechtenactivist in de provincie Hubei vertelde The Epoch Times dat dergelijke handhavingsmaatregelen steeds vaker voorkomen.
“Veel mensen gebruiken platforms als X of Facebook om informatie over China te vinden”, zei de persoon. “Maar als je een [in China gemaakte] telefoon gebruikt, kan je op elk moment worden opgespoord. Het wordt steeds riskanter.”
De pleitbezorger voegde eraan toe dat steeds meer jonge gebruikers hun toevlucht nemen tot VPN-tools.
“Het viel me op dat zelfs middelbare scholieren ze installeren. Ze willen zien hoe de buitenwereld eruitziet. Vroeger speelden ze vooral videogames.”
In Xiaogan gingen de autoriteiten van het regime diezelfde dag nog agressiever te werk. Er werden meer dan een dozijn politieagenten ingezet om een huiszoeking te verrichten in één privéwoning, waar ze een persoon aanhielden die ervan werd beschuldigd VPN-software te hebben gebruikt om toegang te krijgen tot buitenlandse websites.
In officiële documenten werd het vergrijp omschreven als “het illegaal registreren en gebruiken van VPN-software”. De betrokkene kreeg een boete van 500 yuan (ongeveer 65 euro).
De omvang van de operatie heeft de aandacht getrokken van waarnemers, die zich afvragen waarom er zoveel politiemiddelen zijn ingezet tegen een niet-gewelddadig persoon.
Een in China gevestigde wetenschapper die onderzoek doet naar de onlinecensuur van het regime, vertelde The Epoch Times dat deze zaak een opvallende verscherping laat zien.
“In het verleden zag de CCP individueel VPN‑gebruik vaak door de vingers of volstond een waarschuwing,” aldus de wetenschapper. “Deze recente gevallen wijzen erop dat de handhaving op lokaal niveau aanzienlijk wordt aangescherpt. Wat vroeger een vrijblijvende vorm van handhaving was, lijkt nu systematischer te worden toegepast.”
Een in China gevestigde software-engineer noemde de inzet van meer dan tien agenten “hoogst ongebruikelijk”.
“Dit gaat verder dan het opleggen van boetes”, vertelde hij aan The Epoch Times. “Het lijkt erop dat hiermee een politieke boodschap wordt uitgedragen: angst zaaien zodat mensen geen informatie meer zoeken buiten de officiële kanalen van de CCP om.”
Van censuur naar directe handhaving
De analisten beschouwen de gevallen in Hubei als een mogelijke vroege aanwijzing voor een bredere handhaving op nationaal niveau.
Als dergelijke maatregelen elders worden overgenomen, zou dit een nieuwe fase kunnen inluiden in het internetbeleid van China – een fase waarin het raadplegen van geblokkeerde informatie steeds grotere persoonlijke risico’s met zich meebrengt.
China beschikt al geruime tijd over een van ’s werelds meest geavanceerde systemen voor internetcensuur, dat vaak de “Grote Firewall“ wordt genoemd en dat de toegang blokkeert tot tal van buitenlandse websites en platforms, waaronder Google, Meta, X en alle nieuwsbronnen die kritisch staan tegenover de CCP.
In januari heeft het Bureau voor Openbare Veiligheid van de Chinese Communistische Partij een wetsontwerp gepubliceerd ter bestrijding van cybercriminaliteit, dat de grensoverschrijdende gegevensstromen verder zou beperken door middel van technische en financiële controles. Het voorstel heeft online kritiek gekregen, waarbij sommige gebruikers waarschuwen dat het de isolatie van China van het wereldwijde internet zou kunnen vergroten.
Een nieuwe wet die daders van gedwongen orgaanoogst zou sanctioneren, kan volgens Jan Jekielek — auteur van “Killed to Order” en senior redacteur bij The Epoch Times — een kettingreactie teweegbrengen voor zowel de Chinese als de Amerikaanse bevolking. Deze reactie zou mogelijk ingrijpende veranderingen en zelfs een vrij China tot gevolg kunnen hebben.
Jekieleks nieuwe boek, dat op 17 maart verscheen, vertelt het volledige verhaal van hoe de Chinese Communistische Partij (CCP) miljoenen gelovigen veranderde in een levende orgaanbank om haar grootschalige programma van orgaanoogst te voeden — en hoe het Westen daarin medeplichtig werd.
Op 11 maart werd de Falun Gong and Victims of Forced Organ Harvesting Protection Act opnieuw ingediend als een wetsvoorstel met steun van beide partijen door senatoren Jeff Merkley (D-Ore.) en Ted Cruz (R-Texas). De wet zou sancties tegen daders mogelijk maken en een onderzoek vereisen naar de vraag of gedwongen orgaanoogst juridisch als een gruweldaad moet worden bestempeld.
Eerdere versies van het voorstel werden al ingediend — eerst door toenmalig senator Marco Rubio (R-Fla.), daarna door Cruz — maar geen ervan haalde het door de Senaatscommissie voor Buitenlandse Betrekkingen voor een stemming in de plenaire zaal. In het Huis van Afgevaardigden werden ook meerdere vergelijkbare voorstellen ingediend, die de afgelopen twee jaar met overweldigende meerderheid zijn aangenomen.
“Dit is een zeer belangrijk wetsvoorstel. Het legt sancties op aan betrokken individuen. Het vraagt om te beoordelen of wat er gebeurt een gruweldaad is onder de Elie Wiesel Act. Dat is een zeer belangrijke kwalificatie. … Als de Amerikaanse overheid dat officieel zou uitspreken, zou dat ongelooflijk krachtig zijn”, aldus Jekielek, die eraan toevoegde dat het bemoedigend is om te zien dat de nieuwe versie van het Senaatsvoorstel brede politieke steun geniet.
“Onder de Chinese superelite in China, begrijpen ze dat dit heel reëel is. Sterker nog, zij hebben onbeperkte toegang tot organen op aanvraag, toch? Dat is wat het systeem voor hen mogelijk maakt. Dit is wat dat ‘hot mic’-moment onthulde”, zei hij, verwijzend naar een gesprek tussen CCP-leider Xi Jinping en de Russische president Vladimir Poetin dat werd opgevangen door een openstaande microfoon tijdens een militaire parade in Peking op 3 september 2025.
De staatshoofden spraken over het “voortdurend” transplanteren van menselijke organen, met als doel de levensduur te verlengen tot “150 jaar” of zelfs “onsterfelijkheid” te bereiken.
Het verlengen van de levensduur is al lange tijd een doel van de CCP-elite, die statistisch gezien een veel hogere levensverwachting heeft dan de gemiddelde Chinese burger.
Als de Verenigde Staten in wetgeving erkennen dat gedwongen orgaanoogst plaatsvindt onder de CCP, kan dat volgens Jekielek de illusies doorbreken die veel Chinezen mogelijk nog hebben over hun regime.
“Als het Chinese volk beseft dat hun regering — feitelijk deze Communistische Partij die in zekere zin als een parasiet op de staat functioneert — dit schrikbewind voert over de rug van onschuldige mensen … dan zou dat de Communistische Partij zelfs ten val kunnen brengen”, zei hij.
Een onafhankelijk tribunaal concludeerde in 2019 dat gedwongen orgaanoogst had plaatsgevonden “op aanzienlijke schaal” en dat beoefenaars van Falun Gong de voornaamste slachtoffers waren.
Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een spirituele praktijk gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. De methode werd begin jaren negentig aan het publiek geïntroduceerd en verspreidde zich razendsnel via mond-tot-mondreclame. Tegen het einde van het decennium beoefende volgens staatscijfers ongeveer één op de dertien Chinezen Falun Gong.
In 1999 gaf de toenmalige CCP-leider Jiang Zemin opdracht tot de uitroeiing van Falun Gong en droeg hij het speciaal opgerichte, op de Gestapo lijkende 610-bureau op om beoefenaars “lichamelijk, financieel en sociaal te vernietigen”. Miljoenen beoefenaars weigerden hun geloof af te zweren en werden onderworpen aan illegale detentie, marteling en hersenspoeling. De vervolging duurt tot op de dag van vandaag voort.
Begin jaren 2000, zo beschrijft Jekielek in zijn boek, doken berichten op dat Falun Gong-beoefenaars tijdens hun illegale detentie onverklaarbare bloedtesten moesten ondergaan. In 2006 kwam vervolgens bewijs naar buiten dat Falun Gong-beoefenaars door de CCP werden gedood om hun organen met winst te verkopen.
Volgens Jekielek zal het wetsvoorstel, als het door de Senaat wordt aangenomen, aansluiten bij nieuwe Amerikaanse inspanningen om autoritaire informatiebarrières te doorbreken en mensen toegang te geven tot informatie die anders door regimes wordt gecensureerd.
“Er lijkt ook een element in te zitten dat de vrijheid van denken en van meningsuiting voor mensen onder zulke regimes bevordert, en het Chinese regime is erg broos. De economie verkeert in zeer slechte staat”, zei hij.
Jekielek merkte op dat de economische neergang in China al onrust aanwakkert en de pijlers onder het bewind van de CCP kan doen wankelen.
“Er bestond een ongeschreven pact tussen de Chinese Communistische Partij en het Chinese volk. … Rijk worden is glorieus — dat was de uitspraak van [voormalig CCP-leider Deng Xiaoping] — en het idee was: ‘blijf uit de politiek, anders verpletteren we je, maar je mag wel wat geld verdienen,’” zei hij. “Dat pact is nu gebroken.”
In combinatie met interne spanningen binnen de CCP, zichtbaar in het ontslag van topmilitairen, “is het een zeer instabiele realiteit voor het regime”, aldus Jekielek.
“Als het Chinese volk begrijpt … wat hun regering doet, zou dat hen enorm helpen en hen mogelijk de wil geven”, zei hij.
“Een vrij China zou een enorme zegen zijn voor de wereld, maar mensen moeten die keuzes zelf maken.”
Het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland, Italië, Nederland, Canada en Japan hebben op 19 maart verklaard dat zij bereid zijn te helpen om een veilige doorgang door de Straat van Hormuz te garanderen, een cruciale olieroute die door Iran is geblokkeerd. De Amerikaanse president Donald Trump heeft bondgenoten gevraagd mee te helpen om de Straat weer open te krijgen.
In een gezamenlijke verklaring veroordeelden de landen de Iraanse aanvallen op commerciële schepen en energie-infrastructuur, evenals de feitelijke sluiting van de belangrijke scheepvaartroute. Zij riepen Teheran op om hun acties onmiddellijk te staken.
Ze stelden dat verstoringen van de wereldwijde energievoorziening een bedreiging vormen voor de internationale vrede en veiligheid en dat de vrijheid van scheepvaart volgens het internationaal recht moet worden gehandhaafd.
“Wij spreken onze diepe bezorgdheid uit over het escalerende conflict”, aldus de verklaring. “Wij roepen Iran op om onmiddellijk te stoppen met dreigementen, het leggen van mijnen, drone- en raketaanvallen en andere pogingen om de Straat voor commerciële scheepvaart te blokkeren. Wij spreken onze bereidheid uit om bij te dragen aan passende inspanningen om een veilige doorgang door de Straat te waarborgen.”
De verklaring kwam op een moment dat Iran zijn aanvallen op energie-infrastructuur in de Perzische Golf opvoerde — met treffers op raffinaderijen in Saoedi-Arabië en Koeweit en installaties voor vloeibaar aardgas (LNG) in Qatar — terwijl ook de scheepvaart in de regio werd aangevallen.
De escalatie joeg de olieprijzen fors omhoog: Brent-olie steeg tijdens de handel tot boven de 119 dollar (102 euro) per vat en de Amerikaanse West Texas Intermediate piekte kort boven de 100 dollar (86 euro). De markten reageerden op de groeiende risico’s voor de aanvoer uit het Midden-Oosten en verstoringen van de doorvoer via de Straat van Hormuz, waar ongeveer een vijfde van de wereldwijde oliehandel passeert.
Sinds het begin van de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran heeft Teheran het verkeer door de zeestraat verstoord voor schepen die volgens het land gelinkt zijn aan zijn tegenstanders en hun bondgenoten.
Trump mobiliseert bondgenoten rond Hormuz
Volgens Lloyd’s List Intelligence, die maritieme gegevens bijhoudt, passeren onder normale omstandigheden dagelijks ongeveer 100 schepen — waaronder zo’n 50 olietankers — de Straat van Hormuz. Die stroom is teruggevallen tot een minimum door de Iraanse blokkade. De leiders van het Iraanse regime zetten de blokkade in als economisch wapen om olieprijzen op te drijven en druk uit te oefenen op de Verenigde Staten en Israël om hun aanvallen te staken.
Trump heeft NAVO-bondgenoten en andere landen opgeroepen om schepen in te zetten om Hormuz te heropenen en de energiemarkten te stabiliseren. Aanvankelijk bleef concrete steun grotendeels uit, waarop de president de druk opvoerde.
“Ik vraag me af wat er zou gebeuren als we de restanten van de Iraanse terreurstaat ‘afmaken’ en de landen die ervan gebruikmaken — wij niet — de verantwoordelijkheid zouden geven voor de zogenaamde ‘Straat’?” schreef Trump op 18 maart op sociale media. “Dat zou sommige van onze niet-reagerende ‘bondgenoten’ snel in beweging brengen.”
NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte verklaarde op 19 maart dat lidstaten intensief overleggen over hoe de blokkade van de Straat van Hormuz kan worden aangepakt.
In lijn met opmerkingen van een dag eerder zei hij: “Iedereen is het erover eens dat deze zeestraat niet gesloten kan blijven. Ze moet zo snel mogelijk weer opengaan. Dat is cruciaal voor de wereldeconomie.”
“Ik heb er vertrouwen in dat bondgenoten, zoals altijd, alles zullen doen ter ondersteuning van onze gezamenlijke belangen, zoals we dat altijd doen”, zei hij. “We zullen dus een uitweg vinden.”
Rutte herhaalde ook zijn standpunt, dat hij sinds het begin van de oorlog inneemt, dat de Amerikaanse operaties in Iran belangrijk zijn voor de veiligheid van Europa en het Midden-Oosten.
“Een nucleair Iran zou mogelijk niet alleen een directe bedreiging vormen voor de toekomst van Israël, maar ook voor het hele Midden-Oosten en Europa”, zei hij.
In hun gezamenlijke verklaring van 19 maart lieten de Europese landen en Japan weten dat zij klaarstaan om te helpen en moedigden zij anderen aan om eveneens in actie te komen.
“Wij verwelkomen de inzet van landen die zich bezighouden met voorbereidende planning”, aldus de verklaring. In deze verklaring worden ook verdere stappen beloofd om de energiemarkten te stabiliseren, onder meer door “samen te werken met bepaalde producerende landen om de productie op te voeren.”
“Maritieme veiligheid en vrijheid van scheepvaart zijn in het belang van alle landen”, schreven zij. “Wij roepen alle staten op het internationaal recht te respecteren en de fundamentele principes van internationale welvaart en veiligheid te handhaven.”
De nieuwe Iraanse leider Mojtaba Khamenei verklaarde deze week in een via staatsmedia verspreid bericht dat Teheran de Straat van Hormuz gesloten zal houden en de aanvallen in de regio zal voortzetten.
Iran voert aanvallen op
Iran heeft op 19 maart zijn aanvallen op energie-infrastructuur in de Golfregio opgevoerd — met treffers op een Saoedische raffinaderij, LNG-installaties in Qatar en twee Koeweitse olieraffinaderijen — wat de olieprijzen fors deed stijgen.
De aanvallen volgden op een Israëlische aanval van 18 maart op het South Pars-gasveld in Iran, onderdeel van ’s werelds grootste aardgasreserve. Die aanval leidde tot een Iraanse belofte van vergelding, waarbij de Islamitische Revolutionaire Garde waarschuwde dat strategische energie-infrastructuur in de Golfregio als “directe en legitieme doelwitten” zal worden beschouwd.
De Iraanse president Masoud Pezeshkian veroordeelde de Israëlische aanval eveneens en waarschuwde voor “oncontroleerbare gevolgen” die “de hele wereld kunnen meesleuren.”
Iran maakte die dreigementen waar door de Saoedische Samref-raffinaderij in Yanbu aan te vallen en branden te veroorzaken bij grote Koeweitse olie-installaties — terwijl ook LNG-infrastructuur in Qatar werd geraakt en schepen in de Golfregio werden aangevallen, waardoor de risico’s voor zowel energievoorziening als scheepvaart verder toenemen.
De gevolgen beginnen inmiddels door te werken op de wereldwijde gasmarkten: QatarEnergy liet weten mogelijk een beroep te moeten doen op overmacht bij langlopende LNG-contracten voor maximaal vijf jaar, nadat de aanvallen ongeveer 17 procent van de exportcapaciteit hebben uitgeschakeld.
De uitval — naar verwachting goed voor zo’n 12,8 miljoen ton per jaar — bedreigt de bevoorrading van Europa en Azië, waaronder Italië, België, Zuid-Korea en China, en kan de concurrentie om LNG-leveringen verder aanwakkeren naarmate de markten krapper worden.
De Europese gasprijzen stegen intraday met tot wel 40 procent na de aanvallen op South Pars, om later weer wat te dalen, terwijl analisten waarschuwen dat verstoringen door het conflict de schok op de wereldwijde energiemarkten kunnen versterken.
Iran heeft ook laten doorschemeren dat het zijn controle over de Straat van Hormuz mogelijk wil formaliseren, waarbij parlementsleden een voorstel overwegen om doorvaartkosten op te leggen aan schepen die de route gebruiken. Hoge functionarissen spreken over een “nieuw mechanisme” dat de toegang kan beperken voor landen die zich vijandig tegenover Teheran hebben opgesteld of tegen hun belangen hebben gehandeld.
De Mexicaanse president Claudia Sheinbaum “had de hulp van de Amerikaanse president bij het bestrijden van criminele kartels in haar land niet moeten weigeren”, zei president Donald Trump tegen journalisten op Joint Base Andrews op 13 maart.
Trump werd gevraagd naar een bericht dat hij eerder had geplaatst over een opmerking van Sheinbaum tijdens een recente persconferentie.
De Mexicaanse president zei: “Het is goed dat president Trump publiekelijk zegt dat wij ‘nee’ hebben gezegd toen hij voorstelde dat het Amerikaanse leger Mexico zou binnenkomen. Want het is de waarheid: wij hebben nee gezegd. En we blijven dat met trots zeggen.”
Als reactie op haar opmerking zei Trump: “Ik heb aangeboden om de kartels in Mexico uit te schakelen, maar om de een of andere reden wil zij dat niet.
“Ik mag haar heel graag. Maar ze zou de kartels moeten aanpakken, want of we het nu leuk vinden of niet, de kartels hebben de macht in Mexico. Dat kunnen we niet accepteren.”
Sheinbaum blijft bij haar standpunt tegen een militaire interventie van de Verenigde Staten.
“De Verenigde Staten komen niet met het leger naar Mexico,” zei de Mexicaanse president in augustus 2025. “We werken samen, we overleggen, maar een invasie zal er niet komen. Dat is uitgesloten. Absoluut uitgesloten.”
Op 18 november 2025 zei Sheinbaum opnieuw dat aanvallen van de VS op kartels binnen Mexicaans grondgebied “niet zullen gebeuren.”
Dit was een reactie op Trump, die een dag eerder tegen verslaggevers zei: “Zou ik aanvallen in Mexico willen om drugs tegen te houden? Prima, wat er ook nodig is om drugs te stoppen.”
Senator John Cornyn (R-Texas) zei in een interview met Fox op 23 februari dat het kartelprobleem in Mexico ook de Verenigde Staten raakt, Amerikanen schade berokkent en dat Washington daarom actie moet ondernemen.
“[Mexicanen hechten] veel waarde aan hun soevereiniteit,” zei Cornyn. “En dat begrijp ik. Maar als ze het probleem niet zelf kunnen oplossen, en het overslaat naar de Verenigde Staten en Amerikaanse burgers doodt, wordt het ons probleem. Dan moeten we er iets aan doen. Gelukkig is president [Donald] Trump bereid om deze strijd tegen de kartels aan te gaan.”
Volgens de senator wordt Mexico al lange tijd gecontroleerd door de kartels, mede mogelijk gemaakt door corruptie binnen de regering.
“Maar gelukkig heeft president Trump ervoor gezorgd dat president Sheinbaum, naar ik denk, ongeveer 50 verschillende kartelleden uitlevert aan de Verenigde Staten. En ik ben blij te zien dat ze met door de VS verkregen inlichtingen de strijd tegen de kartels in Mexico aangaan,” zei Cornyn.
Actie tegen de kartels
In januari schreven meer dan 70 Democraten uit het Huis van Afgevaardigden een brief aan minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, waarin ze waarschuwden tegen militaire actie tegen Mexico, zo bleek uit een verklaring van de House Foreign Affairs Committee op 9 januari.
“Eenzijdige militaire actie tegen Mexico zou desastreus zijn,” stond in de brief, waarbij onder andere de handel van de VS met hun buurland en andere factoren werden genoemd.
Mexico is de belangrijkste handelspartner van de Verenigde Staten en ook een cruciale partner op het gebied van veiligheid, stond in de brief. Het land heeft onder Sheinbaum de samenwerking met de VS “drastisch uitgebreid.”
“De gevolgen van militaire actie voor Amerikaanse zakelijke belangen zouden groot zijn,” luidt de brief. “De Amerikaanse directe investeringen in Mexico overstegen vorig jaar 14,5 miljard dollar. Meer dan een miljoen Amerikaanse banen zijn verbonden aan grensoverschrijdende handel, en meer dan vijf miljoen Amerikaanse banen hangen af van handel met Mexico.”
“Elke eenzijdige militaire actie van de VS in Mexico zonder toestemming van Mexico zou het vertrouwen vernietigen, de samenwerking met Mexicaanse autoriteiten ondermijnen en het moeilijker maken om drugs uit de gemeenschappen die wij vertegenwoordigen te houden,” schreven de wetgevers.
Jarenlang hebben de Mexicaanse kartels de stroom van illegale migranten over de zuidelijke grens mogelijk gemaakt. Naast mensenhandel hebben de kartels enorme hoeveelheden drugs het land binnengesmokkeld.
De drugshandel heeft zowel in Mexico als in de Verenigde Staten veel bloedvergieten veroorzaakt, en het Amerikaanse ministerie van Financiën nam in 2025 verschillende beslissende maatregelen tegen de kartels.
In een commentaar gepubliceerd op 27 februari in The Epoch Times zei Anders Corr, principal bij Corr Analytics Inc., dat de Verenigde Staten “veel meer zouden kunnen en moeten doen” in de strijd tegen de Mexicaanse kartels.
“Zonder een systematische aanpak van de kartels in Mexico, inclusief hun internationale activiteiten, zal de Mexicaanse regering onder invloed van de kartels blijven, zal de illegale drugsstroom grotendeels onverminderd de Verenigde Staten binnenkomen, en zou die stroom in de toekomst kunnen toenemen,” schreef Corr, daarbij verwijzend naar de opioïdecrisis, die elk jaar tienduizenden doden door overdoses in de VS veroorzaakt.
“De beste manier om kartelgeweld aan te pakken is een campagne van volledige uitroeiing, van de laagste tot de hoogste niveaus van de organisatie, met alle middelen die zowel de Amerikaanse als de Mexicaanse regering tot hun beschikking hebben.”
Ondertussen zet Trump zijn harde aanpak van criminele kartels in heel Latijns-Amerika voort.
Op 7 maart kondigde de president tijdens een top in Florida een militaire coalitie aan met leiders uit de regio. De Americas Counter Cartel Coalition wil de “criminele kartels die de regio teisteren uitroeien,” zei Trump tijdens de top.
Het nieuwe partnerschap zal militaire middelen inzetten, mogelijk inclusief raketten, om de kartels aan te pakken.
Bij de bijeenkomst waren de staatshoofden aanwezig van Argentinië, Bolivia, Chili, Costa Rica, de Dominicaanse Republiek, Ecuador, El Salvador, Honduras, Panama, Paraguay en Trinidad en Tobago.
In januari heeft het Amerikaanse leger de Venezolaanse leider Nicolás Maduro in Caracas gevangengenomen en uitgeleverd aan New York City om terecht te staan voor aanklachten in verband met drugshandel.
Maduro heeft zich in een federale rechtbank in Manhattan niet schuldig verklaard.
Als ik terugkijk op de afgelopen tien jaar, zie ik dat ik regelmatig stil bleef staan en geen stappen vooruit zette.
Het is makkelijk om dat te wijten aan een gebrek aan motivatie of doorzettingsvermogen, maar ik ben gaan beseffen dat dat meestal niet de echte oorzaak is van mijn teleurstellingen.
Achter mijn gebrek aan vastberadenheid schuilt een reeks overtuigingen die mijn persoonlijke energie consequent en voorspelbaar hebben uitgeput. Omdat ik geen enthousiasme kon opbrengen voor de uitdagende dingen die ik graag had willen doen, koos ik automatisch voor de gemakkelijkste weg, waardoor ik grotendeels ter plaatse bleef trappelen.
Toen ik voor mezelf op een rijtje zette wat mij tegenhield, viel me op dat steeds dezelfde dingen terugkwamen: twijfel aan mezelf, perfectionisme en uitstelgedrag. Of je nu jong bent of ouder, grote dromen hebt of gewoon lekker je leven wilt leven — het helpt om die belemmerende gedachten los te laten en het anders aan te pakken.
7 overtuigingen die je tegenhouden
Ik hoop dat deze terugblik op mijn belemmerende overtuigingen en hoe ik ze heb leren ombuigen jou inspireert op je eigen weg, waar je nu ook staat.
1. Ik loop achter en moet inhalen
Er is geen vast patroon voor je leven, en niemand verwacht dat je op een bepaald punt al ergens bent. Er zijn geen extra punten te verdienen als je heel productief of succesvol bent. Het idee dat je “achterloopt” zit alleen in je hoofd — en het helpt je totaal niet. Wie denkt dat hij achterloopt, werkt vaak vanuit stress en angst, terwijl enthousiasme en optimisme veel beter zijn om vooruit te komen.
2. Ik begin morgen
Het is een misvatting dat er een beter moment is om iets positiefs te veranderen of stappen te zetten richting iets dat je belangrijk vindt. We zeggen tegen onszelf “ik begin morgen” omdat dat makkelijker voelt en het idee van een frisse start aantrekkelijk is, maar morgen zal vaak hetzelfde voelen als vandaag. De weg naar wijsheid bestaat erin jouw eigen motivatie te creëren door bij de allereerste gelegenheid meteen in actie te komen.
3. Ik houd het toch nooit vol
Bij een lange of onzekere weg is het makkelijk jezelf te verliezen door alleen maar naar het grote geheel te kijken. Maar we zijn niet gemaakt om altijd zo ver vooruit te denken. Richt je op vandaag en op wat nú moet gebeuren. Voel trots als je dingen afrondt en gebruik dat als motivatie voor morgen. Je hoeft je geen zorgen te maken over de lange termijn; focus gewoon op vandaag.
4. Ik ben niet zo goed als anderen
Vergelijken — het steelt je plezier. Als je jezelf constant meet met mensen die verder zijn, ontkracht je automatisch je eigen werk en vooruitgang.
In plaats van tevreden te zijn over wat je hebt bereikt, voel je frustratie dat je nog niet verder bent. Dat is een recept voor ontmoediging en zorgt ervoor dat je nooit ziet wat je in werkelijkheid allemaal had kunnen bereiken.
5. Ik zou iets anders moeten doen
“Moeten” is een zwaar woord dat veel van ons ons hele leven met zich meedragen, zonder echt te onderzoeken of het wel klopt. Natuurlijk zijn er momenten waarop je iets echt moet doen, en het is belangrijk dat te doen, ongeacht hoe je je op dat moment voelt.
Toch zijn die momenten waarschijnlijk minder vaak dan we denken. In plaats van je te laten leiden door “moeten”, kun je beter de weg volgen die het beste past bij jouw passies, talenten, waarden en kansen. Dat is eigenlijk het enige waar je je leven aan zou moeten besteden, en dat mag in je eigen tempo.
6. Ik moet er nog even over nadenken
Meer tijd nemen om na te denken voelt herkenbaar voor mij als chronische piekeraar. We vertellen onszelf dat het probleem of de zorg opgelost wordt door er langer over na te denken. We besteden meer tijd aan onderzoeken en alle mogelijke invalshoeken overdenken, maar uiteindelijk voelen we ons alleen maar onzeker over de volgende stap. Zeker weten komt niet door nog meer plannen, maar door doen, op basis van je principes en door zelf ervaring op te doen.
7. Ik moet het goed doen
Angst om te falen is een van de grootste lasten van volwassen zijn. We voelen vaak een enorme, onnodige druk, omdat we iets beginnen met het idee dat falen geen optie is. We denken dat het meteen goed moet gaan, anders lukt het nooit en zijn we gedoemd te mislukken.
Toch kan er juist veel moois ontstaan uit proberen, het niet meteen slagen en het bijsturen van je koers. Er zit veel vrijheid en energie in het weten dat je het dom mag doen zonder dat het je definieert.
Er zijn veel dingen in het leven die buiten jouw controle liggen. Bij die zaken kun je het beste snel en duidelijk accepteren wat er is. Gelukkig zijn er ook veel dingen die je wél kunt doen om je leven te verbeteren, en een van de eenvoudigste is je eigen beperkende overtuigingen loslaten. Je hebt daar niemand voor nodig behalve jezelf, en met één vaste keuze kun je er vandaag mee beginnen.
Naar aanleiding van een bommelding kwam de politie op 17 maart in actie bij een theater in Rome, maar Shen Yun Performing Arts — een kunstgezelschap dat in New York is gevestigd — begon ondanks alles toch op tijd met de voorstelling.
De organisator van de voorstelling in Italië, Associazione Culturale Il Ponte, meldde dat de lokale politie met speurhonden arriveerde bij het Auditorium della Conciliazione vóór de aanvang van de voorstelling om 20.00 uur. Volgens de organisatie bleek de dreiging een hoax, en bleven agenten in het theater aanwezig toen de voorstelling begon. Zij zouden het gebouw blijven bewaken tijdens de resterende drie voorstellingen tot en met 19 maart.
Uit een kopie van een e-mail die aan The Epoch Times werd verstrekt, blijkt dat op 16 maart een bomdreiging naar de organisator is gestuurd. In de Engelstalige e-mail werd gewaarschuwd dat “er een bom in het theater is geplaatst; als de voorstelling doorgaat, is een explosie onvermijdelijk”.
Shen Yun brengt dans- en muziekvoorstellingen onder het motto “China vóór het communisme”, en heeft momenteel acht gezelschappen die gelijktijdig wereldwijd toeren. Sinds eind december trad Shen Yun op in de Italiaanse steden Turijn, Udine, Milaan, Livorno, Bari, Ancona, Avellino en Genua.
In Rome waren alle acht voorstellingen drie maanden vóór de eerste show op 13 februari uitverkocht, aldus de organisator.
Shen Yun werd in 2006 opgericht door beoefenaars van Falun Gong, een spirituele praktijk die sinds 1999 zwaar wordt vervolgd door het Chinese communistische regime. Het regime heeft het gezelschap tot doelwit gemaakt van een campagne van grensoverschrijdende repressie die de afgelopen jaren is geïntensiveerd. Sinds 2024 wordt Shen Yun geconfronteerd met een reeks bom- en doodsbedreigingen die bedoeld zijn om theaters die de voorstellingen hosten te intimideren, evenals de trainingsfaciliteiten in de staat New York.
Deze dreigingen reiken verder dan het gezelschap zelf en waren sinds januari 2026 ook gericht tegen zes wereldleiders — onder wie de Canadese premier Mark Carney en de Italiaanse president Sergio Mattarella — in een poging Shen Yun te beletten in hun landen op te treden.
In Canada richtte een dreigingscampagne die gelinkt is aan China zich niet alleen op Carney, maar ook op de voormalige premier Justin Trudeau, leden van het Canadese parlement en andere hooggeplaatste functionarissen.
Op 17 maart sprak de Italiaanse senator Giulio Terzi di Sant’Agata, lid van de partij Fratelli d’Italia, via e-mail — volgens een vertaling van zijn verklaring — zijn solidariteit uit met Shen Yun en zijn artiesten, waarbij hij wees op het “toenemende aantal intimidaties en dreigementen”.
“In slechts enkele dagen hebben deze dreigingen — die ongeveer twee jaar geleden voor het eerst opdoken — de honderden overschreden en, zoals gemeld door functionarissen van Shen Yun, nemen ze alleen maar toe en krijgen ze nieuwe vormen”, aldus Terzi.
Hij merkte op dat directe druk van Chinese functionarissen de dreigende e-mailberichten heeft veranderd in een “nieuwe vorm van sabotage”.
“Ik spreek daarom mijn volledige solidariteit uit met de organisatoren en artiesten van Shen Yun, die ondanks nieuwe en toenemende intimidatie de waarden van een open en democratische samenleving via kunst blijven uitdragen”, zei hij. Terzi woonde in februari 2025 een Shen Yun-voorstelling bij in het Teatro dell’Opera di Roma in Rome.
“Het is meer dan alleen een feest voor de zintuigen — het gevoel, het hart, begrijpt u, het zit vanbinnen,” zei Terzi destijds tegen The Epoch Times. “Het zit in dit grote kunstwerk.”
Op 16 maart was er in het Trump–Kennedy Center een groeiend vertrouwen voelbaar, dat er een einde kan worden gemaakt aan een van de grootste misdaden tegen de menselijkheid van de Chinese Communistische Partij (CCP). Mensenrechtenactivisten en specialisten kwamen er samen voor de voorstelling van “Killed to Order: China’s Organ Harvesting Industry and the True Nature of America’s Biggest Adversary”.
Het boek bundelt het sterkste bewijsmateriaal uit twintig jaar onafhankelijk onderzoek waarmee het de orgaanroof op industriële schaal door de CCP blootlegt, evenals de soms onbewuste medeplichtigheid van het Westen.
Auteur Jan Jekielek, redacteur en hoofd van het Washington-bureau van The Epoch Times en presentator van EpochTV’s “American Thought Leaders”, ging in gesprek met komiek, acteur en auteur Rob Schneider over het boek en over wat deze nieuwe onthullingen betekenen voor de CCP.
In 2019 concludeerde het onafhankelijke China Tribunal dat er duidelijk bewijs was dat gedwongen orgaanoogst in China op “aanzienlijke schaal” plaatsvindt en dat beoefenaars van Falun Gong de voornaamste bron van organen vormen. Klokkenluiders en onafhankelijke rapporten over deze misdaad doken al in 2006 op. Conservatieve schattingen op basis van de capaciteit van Chinese ziekenhuizen en transplantatie-infrastructuur plaatsen het aantal transplantaties door gedwongen orgaanoogst tussen 60.000 en 90.000 per jaar.
“Toen ik twintig jaar geleden begon, was het heel moeilijk om hierover met mensen te praten,” zei Jekielek. “Mensen haakten gewoon af.
“Ik denk dat COVID, een periode waarin mensen in China in hun huizen werden opgesloten — en waarin eerlijk gezegd ook onze eigen totalitaire neigingen werden blootgelegd — ons collectieve bewustzijn heeft veranderd. We zijn wat wijzer geworden, en als ik er tegenwoordig met mensen over praat, zijn de meesten bereid het te geloven.”
Volgens aanwezigen wordt dit onderwerp niet langer met verwarring of onwetendheid ontvangen, omdat tijdens de COVID-19-pandemie voor de wereld duidelijk werd wat de ware aard van de CCP is, wat leidde tot meer inzicht en een groter gevoel van urgentie. Zowel experts die al meer dan tien jaar aandacht vragen voor deze kwestie als nieuwkomers stellen dat dit niet langer iets is dat “moeilijk te geloven” is, maar een gruwel die de ware aard van de CCP blootlegt.
“God roept ons op om hier iets aan te doen,” zei Schneider. “Dit is een ernstig onrecht dat onze medemensen wordt aangedaan, en het zal voortduren tenzij mensen opstaan, hun stem laten horen en nee zeggen tegen deze wreedheid. Iedereen in deze zaal zou zelf het initiatief moeten nemen om bij te dragen aan deze beweging.”
Jan Jekielek, redacteur van The Epoch Times en presentator van American Thought Leaders, spreekt tijdens de boekpresentatie van Killed to Order in het Trump–Kennedy Center in Washington op 16 maart 2026. Madalina Kilroy/The Epoch Times
Een groeiende misdaad
De gedwongen orgaanoogst door de CCP kwam vorig jaar opnieuw in de schijnwerpers, toen via een open microfoon een gesprek werd opgevangen tussen CCP-leider Xi Jinping en de Russische president Vladimir Poetin, waarin ze spraken over het gebruik van orgaantransplantaties om levens te verlengen.
Een legitieme orgaantransplantatie vereist een vrijwillige donor die aan uiteenlopende medische criteria voldoet, waaronder biologische compatibiliteit en — behalve in gevallen zoals een transplantatie van één nier — zeer recent overleden zijn. Wachttijden worden normaal in jaren gemeten, en de wachtlijst in de Verenigde Staten telt meer dan 108.000 mensen.
Toch adverteerden Chinese ziekenhuizen begin jaren 2000 met wachttijden van amper twee weken, terwijl artsen hoorden dat patiënten tienduizenden of zelfs honderdduizenden dollars betaalden en enkele weken later terugkeerden voor nazorg na een transplantatie. Undercover-onderzoekers belden deze Chinese ziekenhuizen om naar transplantaties te informeren en kregen prijzen te horen en uitnodigingen om binnen één of twee weken langs te komen. Toen zij rechtstreeks vroegen of de organen van een Falun-Gong-beoefenaar konden komen, luidde het antwoord: “Ja.”
Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een spirituele praktijk die in de jaren negentig grote populariteit kreeg in China. Ze omvat langzame oefeningen en leerstellingen gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. Tegen het einde van het decennium schatte de Chinese overheid dat tussen 70 en 100 miljoen Chinezen Falun Gong beoefenden — ongeveer één op de dertien.
Maar dan werd Falun Gong vrijwel van de ene dag op de andere verboden in China. In de vroege uren van 20 juli 1999 vonden overal in het land arrestaties plaats, gevolgd door een gewelddadige vervolging. De toenmalige CCP-leider Jiang Zemin had de vervolging persoonlijk bevolen en pochte zelfs dat deze spirituele praktijk snel zou verdwijnen. Toch weigerden veel beoefenaars Falun Gong af te zweren, zei Jekielek, en zo ontstond een van de grootste burgerlijke verzetsbewegingen ter wereld, die tot vandaag voortduurt. Falun-Gong-beoefenaars in China blijven volgens hem verduidelijken wat de praktijk werkelijk inhoudt. Ze ontkrachten de propaganda van de CCP en inspireren in veel gevallen landgenoten om de CCP en haar organisaties te verlaten.
Het enorme aantal Falun-Gong-beoefenaars dat door het regime werd opgesloten, betekende echter dat de CCP beschikte over een grote, weerloze groep gevangenen waarop medische experimenten konden worden uitgevoerd.
“De echte tragedie is dat ze dit systeem vijftien jaar lang hebben opgebouwd op de rug van Falun Gong. Daarna, rond 2014 en 2015, gebeurde er nauwelijks iets; er waren wel resoluties maar niets met echte tanden, geen internationale verontwaardiging — en dat is het probleem met dit soort gruweldaden, ze breiden zich uit. Dus voegden ze de Oeigoeren toe,” zei Jekielek.
Het bewijs stapelt zich op dat ook Oeigoerse moslims een kwetsbare groep vormen die door de CCP wordt gebruikt voor orgaanoogst. Zo zijn er foto’s gemaakt op luchthavens nabij Oeigoerse bevolkingscentra waar speciale instapzones zijn afgebakend voor het vervoer van organen.
“En ik merk ook dat de ontmenselijkende retoriek tegen christenen toeneemt,” zei Jekielek, die erop wees dat propaganda die Falun Gong en Oeigoeren mensonwaardig maakte voorafging aan massale internering en vervolging van die groepen.
Robert Destro, voormalig assistent-minister van Buitenlandse Zaken voor democratie, mensenrechten en arbeid, zei dat hij veel tegenwind kreeg toen hij aandrong op de redding van een man die later de eerste bekende overlevende van gedwongen orgaanoogst door de CCP bleek te zijn. De impliciete boodschap was volgens hem: “Maak de Chinezen niet boos.”
Zelfs als iemand die zich met mensenrechten bezighield en op de hoogte was van de orgaanoogst, had hij niet kunnen bevatten hoe omvangrijk de operaties van de CCP waren — een industrie met een geschatte waarde van 9 miljard dollar — en hoe lang dit al gaande is.
“Ik was verbijsterd,” zei Destro tegen The Epoch Times.
Robert Destro, voormalig assistent-minister van Buitenlandse Zaken voor democratie, mensenrechten en arbeid, spreekt tijdens een persconferentie in Washington op 9 augustus 2024. Madalina Vasiliu/The Epoch Times
Er zijn aanwijzingen dat ook de Chinese bevolking weet dat de elites van de CCP orgaanoogst laten uitvoeren en dat niemand volledig veilig is. In China haalden ouders massaal hun kinderen van school uit angst dat studenten een doelwit zijn geworden. Op Chinese sociale media verschenen ook talrijke beschuldigingen dat ziekenhuizen en chirurgen organen verwijderen bij nietsvermoedende patiënten.
Filmmaker en activist Jason Jones zei dat hij ongeveer vijftien jaar geleden voor het eerst met het onderwerp in aanraking kwam, toen hij sprak met een Chinese stuntman die vertelde dat hij vanuit zijn hotelraam een verkeersongeval had gezien. Volgens hem kwam een medisch team eerst de organen van het slachtoffer verwijderen voordat een tweede ambulance het lichaam kwam ophalen.
“Ik dacht toen: wat een vreemd verhaal om over je eigen land te vertellen,” zei Jones tegen The Epoch Times.
“De dagen van de CCP zijn geteld”
Aanwezigen in het publiek, waaronder Jones, verklaarden dat het einde van de gedwongen orgaanoogst — en daarmee mogelijk ook dat van de CCP zelf — in zicht komt.
“Toen ik begreep wat gedwongen orgaanoogst was, viel alles op zijn plaats: de CCP voert oorlog in China,” zei Jones. “Eerst voerde ze oorlog tegen haar voorouders — dat was de Culturele Revolutie. Daarna voerde het eenkindbeleid oorlog tegen haar nakomelingen, haar kinderen en haar toekomst.
Wat is orgaanoogst? Het is het begin van het einde van de CCP, want het is kannibalisme. Het is letterlijk zichzelf opeten.”
Jones, die de katholieke mensenrechtenorganisatie Vulnerable People Project leidt, zei dat hij elk katholiek bisschop in de Verenigde Staten en elke katholieke patriarch en kardinaal wereldwijd een exemplaar van het boek zal toesturen, samen met een brief waarin hij hen oproept paus Leo te verzoeken het akkoord met de CCP — dat toezicht op de kerk in China toestaat — niet te verlengen.
“Dit boek kan de sleutel zijn tot het begin van de val van de CCP,” zei hij. “Ik denk dat het snel zal gebeuren, want kwaad is een gebrek, en regimes die zo slecht worden verliezen hun fundament en storten in. Ik denk dat de dagen van de CCP geteld zijn.”
Het Boek Killed to Order werd voorgesteld in het Trump–Kennedy Center in Washington op 16 maart 2026. Madalina Kilroy/The Epoch Times
Indira Rice Donegan, aankomend voorzitter van de Gainesville-Haymarket Rotary Club, zei dat haar werk tegen mensenhandel vaak overlapt met de strijd tegen orgaanoogst.
“Veel van deze beweging bestaat uit goede mensen die beseffen dat er een groot probleem is,” zei ze tegen The Epoch Times. “Als ze het eenmaal weten, moeten ze iets doen, al is het maar erover praten met buren of familie.”
“Dit is een ongelooflijke humanitaire crisis, en ik wil niet dat mijn mensen, het Westen, daar op welke manier dan ook medeplichtig aan zijn,” zei ze. “Rotarians zijn bekend om hun inzet bij het uitroeien van ziekten, zoals polio. Dus ik denk niet dat het stoppen van gedwongen orgaanoogst onmogelijk is, want zodra mensen de waarheid kennen, heeft het kwaad weinig om zich aan vast te houden.”
Volgens Donegan zal met een groeiend gedeeld begrip ook de oplossing dichterbij komen. Ze wees op wetsvoorstellen in de Verenigde Staten tegen orgaanoogst, die steeds vaker sancties bevatten voor medeplichtigheid.
Onlangs werd in de Senaat een wetsvoorstel ingediend om buitenlandse personen die betrokken zijn bij gedwongen orgaanoogst te bestraffen. Een vergelijkbaar voorstel werd al twee keer door het Huis van Afgevaardigden aangenomen, maar bleef in de Senaat liggen.
“Ik ben optimistisch dat we het door het Huis en de Senaat krijgen,” zei Jay Richards van de Heritage Foundation tegen The Epoch Times. “Ik denk dat er nu genoeg bewustzijn is.”
Het kwaad begrijpen
Ryan Cole, arts en senior fellow bij de Independent Medical Alliance, zei dat het voor hem schokkend was om te horen over gedwongen orgaanoogst — een voorbeeld van geneeskunde die tot een extreem utilitaire bio-ethiek wordt gedreven. Maar “Killed to Order” bundelt volgens hem bewijs dat te consistent is om te negeren en te menselijk om te ontkennen.
“Van Duitsland tot Israël tot China tot hier — het is niet één groep die erover spreekt, maar veel verschillende, niet-verbonden groepen die hetzelfde verhaal vertellen,” zei hij. “Wanneer je het menselijke verhaal ziet achter wat er gebeurt, raakt dat het hart en het verstand van mensen die anders misschien niet zouden willen luisteren.”
Cole zei dat het woord “kwaad” vroeger nooit op medische conferenties werd gebruikt, maar dat het nu wel gebeurt, aangezien gezondheid opnieuw aandacht krijgt voor spiritualiteit en menselijkheid.
“Dit is een symptoom van een kwaadaardig regime,” zei Frank Gaffney, oprichter van het Center for Security Policy. “Het is op zoveel niveaus verwerpelijk en afschuwelijk, maar uiteindelijk is het ook een voorbeeld van hoe dat kwaad wordt versterkt door winstbejag.”
Radiopresentator en auteur Eric Metaxas zei dat de gedwongen orgaanoogst voortkomt uit het atheïstische en materialistische wereldbeeld van de CCP.
“Uiteindelijk gaat het om de vraag: wat geloof je? Geloof je dat mensen heilig zijn en naar Gods beeld geschapen, of niet? Zo niet, dan zijn we slechts een hoop cellen,” zei hij. “De hele wereld moet dit weten. Dit is het gezicht van het communisme. Dit is het gezicht van het marxisme.”
“Dit is de duidelijkste tegenstelling die er bestaat tussen twee wereldbeelden — tussen communistisch atheïsme en een bijbels wereldbeeld dat zegt dat de mens heilig is en geen handelswaar.”
Grant Newsham van het Center for Security Policy zei dat de illusies over de CCP bijna verdwenen zijn.
“Ik denk dat er op Capitol Hill en onder het Amerikaanse publiek een sterk besef groeit dat dit regime onze vijand is,” zei hij. “Het verhaal over orgaanoogst verbaast eigenlijk niemand meer. Het is gemakkelijk te geloven. Het weerspiegelt de ware aard van de Chinese Communistische Partij.”
Verschillende aanwezigen riepen de Amerikaanse president Donald Trump op het onderwerp gedwongen orgaanoogst aan te kaarten in zijn geplande ontmoeting met Xi.
“Dit moet bovenaan zijn lijst staan,” zei Mercedes Schlapp tegen The Epoch Times. “We kunnen geen sterke economische relaties voortzetten zolang deze orgaanoogst doorgaat.”
Auteur en onderzoeksjournalist Richard Miniter zei: “Als Jimmy Lai uit een Chinese gevangenis komt zonder hoornvlies, dan legt Jan’s boek uit waarom dat zo is.”
Isaacs energie, enthousiasme en spraakzaamheid waren te veel van het goede – althans voor een traditioneel klaslokaal.
Bij hem werd ADHD vastgesteld; een psycholoog legde uit dat hij een hoog IQ had, maar nog niet erg volwassen was.
Pas toen Heather Rodden hem in het vijfde leerjaar thuisonderwijs ging geven, besefte ze wat jarenlang gefrustreerde leraren niet konden benoemen: wat in de ene omgeving een nadeel leek, kon in een andere omgeving juist tot bloei komen.
Net als Rodden nemen andere ouders, onderzoekers en professionals afstand van het idee dat ADHD louter een stoornis is waar 1 op de 10 kinderen aan lijdt.
Het woord ‘deficit’ in ADHD, zo stellen zij, verbergt sterke punten – zoals creativiteit, hyperfocus en cognitieve flexibiliteit – die vaak met de aandoening samengaan.
“‘Anders bedraad’ betekent niet automatisch slecht”, schreef dr. Daniel G. Amen, psychiater en oprichter van Amen Clinics – klinieken voor hersen- en lichaamsonderzoek die beeldvorming gebruiken in plaats van checklists voor psychische problemen – in een e-mail aan The Epoch Times. “Soms gaat het gewoon om diversiteit in hoe mensen denken en creëren. ADHD is geen karakterfout – het is een hersenpatroon.”
Uiteindelijk draait het erom te ontdekken waar en hoe mensen met ADHD het best tot hun recht komen.
Een ADHD-brein
Een bron van frustratie voor mensen met ADHD is dat het zelden een gebrek aan kennis is dat hen tegenhoudt. Het probleem is dat hun hersenen zich niet consequent kunnen concentreren.
Concentratie vraagt om een gecoördineerde samenwerking tussen het frontale controlesysteem van de hersenen – dat helpt om georganiseerd te blijven en afleidingen te weerstaan – de basale ganglia, die de motivatie reguleren via de beloningsstof dopamine, en het cerebellum, dat timing en aandacht coördineert.
Bij ADHD-hersenen ontbreekt die coördinatie niet, maar werkt ze onder druk vaak wisselend en onbetrouwbaar.
“Dat helpt de wisselende prestaties te verklaren”, zei Amen. “Het wordt een stoornis genoemd omdat het de prestaties op school, op het werk en thuis kan verstoren.”
Hoewel het meeste onderzoek zich richt op de beperkingen van ADHD, wijzen sommige studies erop dat veel mensen met symptomen ook specifieke sterke punten hebben.
Volgens bevindingen gepubliceerd inFrontiers in Psychiatrypresteerden mensen met ADHD beter dan anderen op het gebied van divergent denken, vooral wat betreft vloeiendheid (snel veel ideeën bedenken) en flexibiliteit (concepten op onverwachte manieren combineren).
Een studie gepubliceerd inComprehensive Psychiatryvond kleine tot matige positieve correlaties tussen ADHD-kenmerken zoals hyperfocus, sensorische verwerkingsgevoeligheid en cognitieve flexibiliteit (het vermogen om snel te schakelen tussen taken, gedragingen of perspectieven).
Hyperfocus betekent volledig opgaan in een taak, soms zo sterk dat men de tijd en de omgeving uit het oog verliest. Bij iemand zonder ADHD wordt dit ‘flow’ genoemd, vertelde Claire Sira, een neuropsycholoog gespecialiseerd in het coachen van volwassenen met ADHD, aan The Epoch Times.
Sensorische verwerkingsgevoeligheid wordt meestal gezien als een lage sensorische drempel – snel overweldigd raken door prikkels zoals licht, geluid en geur. In de studie werd het echter anders gedefinieerd, bijvoorbeeld als een zintuiglijke waardering voor esthetiek, de natuur of architectuur.
Een andere studie onder volwassenen met ADHD, eveneens gepubliceerd inFrontiers in Psychiatry, merkte op dat impulsiviteit en hyperactiviteit door sommige mensen met een ADHD-diagnose als positief worden ervaren.
In een analyse gepubliceerd inBMJ Openmeldden volwassenen met ADHD dat hun zwakke punten ook voordelen kunnen hebben.
Een 30-jarige vrouw merkte op dat ze door haar hoge activiteit in minder tijd meer kan doen dan haar leeftijdsgenoten: “Daardoor beleef ik meer.” Een andere vrouw vertelde dat ze door afgeleid te zijn onbedoeld “grappige gesprekken” heeft opgevangen.
Eigenschappen zoals impulsiviteit en hyperactiviteit kunnen sterke punten worden wanneer men focust op neuroplasticiteit – het vermogen van de hersenen om nieuwe neurale verbindingen te vormen – zelfs na een letsel en op latere leeftijd, aldus Amen. Meditatie, ademhalingsoefeningen, lichaamsbeweging en het leren van nieuwe vaardigheden worden allemaal in verband gebracht met verbeterde neuroplasticiteit.
“Alleen focussen op tekortkomingen mist de kern van de zaak”, voegde hij eraan toe. “Het echte doel is mensen te helpen een beter brein op te bouwen, zodat ze consequent toegang hebben tot hun sterke punten – vooral wanneer het leven concentratie en doorzettingsvermogen vraagt.”
Een probleem in de klas
De eisen die het leven stelt, kunnen deels verklaren waarom ADHD zo vaak voorkomt. Sommigen beweren dat het eerder een omgevingsprobleem is dan een hersenaandoening.
In een artikel gepubliceerd inBJPsych Advanceswerd opgemerkt dat van kinderen uit eerdere generaties niet werd verwacht dat ze urenlang stil zouden zitten en zich op schoolwerk zouden concentreren.
Vroeger hadden kinderen veel meer vrij spel – hier oefenen ze in de jaren zestig met hoelahoepen. Archieffoto’s/GETTY IMAGES
“Ik heb al lang het gevoel dat we van ADHD een ziekte of afwijking maken, terwijl het in werkelijkheid een continuüm is dat zich in verschillende richtingen uitstrekt”, vertelde de gepensioneerde kinderneuroloog dr. Andrew Zimmerman aan The Epoch Times.
“En we beschouwen het als abnormaal omdat we willen dat kinderen in de klas stilzitten en hun schoolwerk doen.”
Scholen en werkplekken aanpassen zou niet alleen het stigma en de schaamte rond ADHD verminderen, maar ook iedereen ten goede komen doordat er ruimte ontstaat voor de vaardigheden en talenten die mensen met ADHD meebrengen, aldus psychiater en onderzoeker Annie Swanepoel.
“We moeten erkennen dat variaties het leven kleur geven”, schreef ze in een artikel gepubliceerd inClinical Neuropsychiatry.
Volgens Sira zou waarschijnlijk iedereen baat hebben bij aanpassingen op school en op de werkplek die de concentratie verbeteren. Toch bestaat er geen universele oplossing.
Voor sommige mensen kan werken in een open en druk kantoor juist verantwoordelijkheid en motivatie geven. Voor anderen maken visuele afleidingen en lawaai het werk te moeilijk. Zij moeten misschien thuis werken of achter een gesloten kantoordeur, zei Sira.
“Het zou veel beter zijn als we de omgeving konden afstemmen op de persoon.”
Zimmerman benadrukte dat kinderen bij wie ADHD wordt vermoed een grondige evaluatie verdienen, omdat onoplettendheid en hyperactiviteit soms andere oorzaken hebben, zoals foetaal alcoholsyndroom, fragiele-X-syndroom of vroeggeboorte, die niet altijd op school worden vastgesteld.
In de meeste gevallen, zei hij, wordt ADHD echter te vaak gediagnosticeerd en te intensief behandeld, terwijl de echte oplossing misschien wel een heel andere vorm van onderwijs is.
“Als ik vandaag een kind in zo’n situatie zou hebben, zou ik zeker zoeken naar een alternatieve school waar het zich kan uiten,” zei hij. “Veel van wat echt belangrijk is, draait om relaties – sociale ontwikkeling, leren wat eerlijkheid is en hoe je met elkaar omgaat. Dat kan wel eens belangrijker zijn dan wiskunde.”
Diagnosticeren we te veel?
In minder dan twee decennia is het aantal ADHD-diagnoses bij kinderen gestegen van 6,1 naar 10,2 procent. Vandaag gaat het om 11,4 procent van de kinderen tussen 3 en 17 jaar. Het aantal diagnoses bij volwassenen – hoewel zij ongeveer 1 procent van de bevolking vormen – is tussen 2007 en 2016 bijna verdubbeld.
Zimmerman bekeek onlangs studies die een overlap laten zien in symptomen tussen duidelijk gediagnosticeerde ADHD-patiënten en ‘gewone’ kinderen. Zelfs kinderen met ‘normale’ hersenpatronen vertonen onder medicatie vaak een betere concentratie en minder hyperactiviteit.
Door die overlap wordt het onduidelijk wie wel en wie geen ADHD heeft, zei hij.
“De vraag is: behandelen we kinderen wel eerlijk? Straffen we ze in zekere zin door ze medicijnen te laten nemen? Ze lijken er misschien beter door te functioneren, maar dat betekent niet noodzakelijk dat ze beter presteren – en ze voelen zich er zeker niet beter door.”
Een van de redenen voor de toename van ADHD is volgens Sira simpelweg de enorme hoeveelheid aandacht die in de moderne wereld van ons wordt gevraagd. Denk aan schermgebruik, grotere klaslokalen en allerlei fysieke en emotionele afleidingen die het moeilijk maken om geconcentreerd te blijven.
Volgens Amen ligt de sleutel in het trainen van de hersenen om in de focusmodus te schakelen wanneer dat nodig is.
“Het probleem ontstaat wanneer het netwerk voor focus en doorzettingsvermogen – vooral de prefrontale cortex en de bijbehorende hersengebieden – niet betrouwbaar actief wordt wanneer dat nodig is.”
De hersenen kunnen worden ondersteund door een gezond dieet, voldoende slaap en regelmatige lichaamsbeweging, zei Sira.
“Als je actief je vermogen wilt ontwikkelen om je aandacht te reguleren, dan helpen meditatieoefeningen daarbij. Dat is letterlijk wat meditatie is: leren opmerken wanneer je aandacht afdwaalt en die weer terugbrengen – ongeacht wat er gebeurt met zintuiglijke waarneming of beweging.”
Voor kinderen kunnen vechtsporten en dans discipline aanleren via bewuste beweging en tegelijkertijd de concentratie verbeteren. Ook volwassenen kunnen deze vaardigheden ontwikkelen – en zouden dat volgens haar ook moeten doen – omdat neuroplasticiteit een levenslang doel zou moeten zijn.
De juiste aanpak vinden
In sommige gevallen leren mensen met ADHD zich aan te passen aan de manier waarop hun hersenen werken, zei Zimmerman. In andere gevallen passen ze hun omgeving aan om hun hersenen optimaal te laten functioneren.
Bij Isaac veranderde de juiste omgeving niet wie hij was; ze gaf hem de ruimte om zichzelf te ontplooien.
Hij zit dit jaar in het laatste jaar van de middelbare school. Hoewel hij niet geïnteresseerd is in verder studeren, maait hij al gras sinds zijn veertiende en werkt hij nu ook in het familiebedrijf. Daar houdt hij zich bezig met autobekleding, startonderbrekers en audiosystemen.
Wanneer hij afgestudeerd is, zou hij graag een baan vinden waarin hij met zijn handen kan werken – en in veel opzichten is hij al goed op weg.
Rodden schrijft het aan Isaacs flexibele schema toe – in plaats van een strak, in tijdsblokken ingedeeld schema – dat hij iets heeft geleerd wat veel van zijn leeftijdsgenoten pas veel later, of misschien wel nooit, zullen leren: hoe hij zichzelf in de hand moet houden.
“Ik realiseerde me dat ADHD niet zo’n ramp was als iedereen deed voorkomen”, zei Rodden. “Ik zei tegen hem: ‘Dit is een gave die God je heeft gegeven, en die gave zal je nog goed van pas komen.’”
President Donald Trump heeft zijn teleurstelling uitgesproken over de meerderheid van de NAVO-landen, nu de meeste bondgenoten weinig tot geen steun bieden aan de lopende militaire operaties tegen Iran.
Terwijl hij op 17 maart zijn ongenoegen uitte over zijn Europese bondgenoten, prees Trump wel de steun van regionale partners in het Midden-Oosten.
De Amerikaanse president uitte zijn kritiek enkele dagen nadat hij de internationale gemeenschap had opgeroepen om te helpen bij het beveiligen van de commerciële scheepvaart in de Straat van Hormuz tegen dreigingen vanuit Iran.
Nadat Amerikaanse en Israëlische troepen op 28 februari aanvallen uitvoerden op Iran, begonnen Iraanse troepen commerciële schepen aan te vallen die de smalle waterweg probeerden te passeren — een cruciale route voor de wereldwijde olie-export.
“De Verenigde Staten zijn door de meeste van onze NAVO-‘bondgenoten’ geïnformeerd dat zij niet betrokken willen raken bij onze militaire operatie tegen het terroristische regime van Iran in het Midden-Oosten”, schreef Trump op 17 maart in een bericht op Truth Social.
“Dit ondanks het feit dat bijna elk land het sterk eens was met wat wij doen, en dat Iran onder geen enkele omstandigheid een kernwapen mag krijgen.”
De aanvallen hebben het scheepvaartverkeer door de Perzische Golf en de Straat van Hormuz vertraagd. De olieprijzen zijn sinds het begin van het conflict sterk gestegen, en Iran heeft gedreigd dat de prijs kan oplopen tot 200 dollar (174 euro) per vat naarmate het conflict voortduurt.
Ondanks de afwijzende reactie van de bondgenoten, stelde Trump dat de Amerikaanse strijdkrachten veel succes hebben geboekt tegen het Iraanse leger.
Het Amerikaanse Central Command meldde dat Amerikaanse troepen sinds 28 februari meer dan 6.500 gevechtsvluchten boven Iran hebben uitgevoerd en meer dan 7.000 doelen hebben getroffen. Volgens het leger zijn daarbij meer dan 100 Iraanse schepen beschadigd of vernietigd.
“Omdat wij zoveel militair succes hebben gehad, hebben wij de hulp van de NAVO-landen niet langer ‘nodig’, en willen wij die ook niet — wij hebben die nooit nodig gehad!” schreef Trump. “Hetzelfde geldt voor Japan, Australië en Zuid-Korea.”
Europese bondgenoten haasten zich niet in conflict
Trumps oproepen voor NAVO-steun hebben gemengde reacties opgeleverd.
Al in een vroeg stadium blokkeerde de Spaanse regering het gebruik van militaire bases in Spanje door Amerikaanse troepen ter ondersteuning van operaties tegen Iran, en stelde dat het conflict in strijd is met het VN-Handvest.
Ook de Duitse regering heeft vraagtekens gezet bij deelname aan het conflict. “Dit is niet onze oorlog; wij zijn er niet mee begonnen”, zei de Duitse minister van Defensie Boris Pistorius op 16 maart tegen verslaggevers.
Tijdens een lunch in het Trump Kennedy Center op 16 maart zei Trump dat de Britse premier Keir Starmer zijn verzoek had afgewezen om twee vliegdekschepen naar het Midden-Oosten te sturen.
De Franse president Emmanuel Macron daarentegen stuurde al enkele dagen na het begin van het conflict een vliegdekschip naar het oostelijke Middellandse Zeegebied.
“Wij zijn geen partij in het conflict,” zei Macron op 17 maart. “Maar wij staan klaar in de Straat van Hormuz, samen met onze partners, om de vrijheid van scheepvaart te garanderen zodra de omstandigheden dat toelaten.” Op 12 maart kwam een Franse militair om het leven en raakten zes anderen gewond bij een droneaanval op hun post in Irak.
Roemenië, een andere NAVO-bondgenoot, heeft de Verenigde Staten toegang geboden tot zijn bases aan de Zwarte Zee voor surveillance, communicatie en bijtanken in de lucht ter ondersteuning van operaties tegen Iran.
Een test voor de NAVO
In verdere opmerkingen tijdens een ontmoeting met de Ierse premier Micheál Martin in het Witte Huis op 17 maart zei Trump: “Ik denk dat de NAVO een zeer grote fout maakt.”
“Ik heb altijd gezegd dat ik me afvraag of de NAVO er wel voor ons zou zijn.”
“Dit was dus een goede test, want wij hebben hen niet nodig, maar ze hadden er wel moeten zijn.”
Op de vraag of de lauwe reactie van de NAVO op het conflict met Iran hem aan het denken heeft gezet over de positie van de Verenigde Staten binnen het bondgenootschap, antwoordde hij: “Dat is zeker iets waar we over moeten nadenken.”
“Ik ben teleurgesteld in de NAVO. Wij geven biljoenen dollars uit aan de NAVO. … Het is een van de redenen dat wij tekorten hebben, en wij helpen andere landen, en als zij ons niet helpen, is dat zeker iets waar we over moeten nadenken”, aldus Trump.
Trump voegde eraan toe dat hij nog geen concrete beslissing voor ogen heeft met betrekking tot het NAVO-bondgenootschap.
Partners in het Midden-Oosten krijgen lof van Trump
Hoewel hij zijn Europese bondgenoten bekritiseerde, prees Trump verschillende partners in het Midden-Oosten — waaronder Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Saoedi-Arabië en Israël — voor hun steun tijdens het lopende conflict met Iran.
“De landen in het Midden-Oosten zijn zeer sterk in hun steun”, zei hij. “En uiteraard is Israël onze partner. Israël staat zeer, zeer sterk aan onze zijde.”
Terwijl Trump in de weken voorafgaand aan de Amerikaans-Israëlische aanval op Iran troepen samenbracht in het Midden-Oosten, waarschuwden functionarissen in Teheran dat de Islamitische Republiek een regionaal conflict zou ontketenen als ze zou aangevallen worden. Sindsdien heeft Iran tientallen salvo’s van ballistische raketten en met explosieven beladen aanvalsdrones gelanceerd in de regio.
Veel van de Iraanse drone- en raketaanvallen waren gericht op Amerikaanse bases in de regio, maar ook civiele infrastructuur werd getroffen.
In het weekend bestempelden Iraanse staatsmedia drie havenfaciliteiten in de Verenigde Arabische Emiraten als legitieme doelwitten, met de beschuldiging dat deze havens werden gebruikt ter ondersteuning van aanvallen op Iraans grondgebied.
Op 17 maart zei Anwar Gargash — adviseur van de president van de Verenigde Arabische Emiraten, Mohamed bin Zayed Al Nahyan — dat de Golfstaat zich mogelijk kan aansluiten bij een door de Verenigde Staten geleide inspanning om de Straat van Hormuz te beveiligen. Voorlopig, zo zei hij, is er nog geen formele structuur voor zo’n missie.
Volgens Gargash zullen de Iraanse aanvallen in de regio waarschijnlijk het beeld van de Iraanse dreiging in de Verenigde Arabische Emiraten “voor de komende decennia” veranderen.
John Haughey, T.J. Muscaro, Rachel Roberts, Reuters en The Associated Press hebben bijgedragen aan dit verslag.
De Duitse actrice Petra Einhoff zag Shen Yun Performing Arts in het Großes Festspielhaus op 7 maart in Salzburg, Oostenrijk.
“Ik heb enorm genoten van deze voorstelling”, zei mevrouw Einhoff.
Shen Yun, is gevestigd in New York en heeft als missie om “China van vóór het communisme” te presenteren en de band van mensen met 5000 jaar Chinese beschaving en cultuur nieuw leven in te blazen.
“De hele voorstelling toont de relatie tussen de mensheid en Boeddha”, aldus mevrouw Einhoff.
Ze gaf aan zich geïnspireerd te voelen en was het ermee eens dat men alleen door vast te houden aan vriendelijkheid kan terugkeren naar het goddelijke. “En vrede — het is binnen die vrede dat kracht werkelijk kan bloeien.”
Mevrouw Einhoff woonde Shen Yun bij samen met haar echtgenoot, Volker Becker-Battaglia.
Voor meneer Becker-Battaglia, die Shen Yun voor het eerst beleefde, was de artistieke uitvoering foutloos.
“De voorstelling was indrukwekkend, werkelijk uitzonderlijk. De visuele effecten waren uitstekend en er was voortdurend zoveel te zien op het podium.”
De artiesten van Shen Yun zijn opgeleid in klassieke Chinese dans, een van de meest uitgebreide danssystemen ter wereld.
“Woorden schieten tekort om de briljantie van deze voorstelling te beschrijven. Het vertegenwoordigt traditionele kunst op het hoogste niveau — de dans is ongelooflijk technisch en artistiek. We konden de vreugde van de dansers voelen, de precisie en eenheid van hun bewegingen. Iedereen was perfect synchroon. Werkelijk magnifiek”, zei mevrouw Einhoff.
Het Shen Yun-orkest, dat met het gezelschap meereist, is een unieke combinatie van traditionele Chinese instrumenten en een klassiek westers ensemble.
“De muziek is prachtig melodieus. Voor ons westerlingen kan deze muziek in het begin wat onbekend klinken, omdat de klankkleuren zo anders zijn. Maar geleidelijk raak je erin ondergedompeld en word je deel van het geheel”, aldus mevrouw Einhoff.
De zangers van Shen Yun zijn opgeleid in de belcanto techniek, en het digitale decor biedt een vertaling van de gezongen Chinese tekst.
De diepgaande tekst raakte Einhoff in het hart. “De inhoud is zo rijk, en de liedteksten versterken de boodschap die door de hele voorstelling heen wordt overgebracht. Eén zin raakte me bijzonder: ‘Behoud een deugdzaam karakter om terug te keren naar het goddelijke rijk’,” zei mevrouw Einhoff.
Shen Yun zet zich in om de bijna verloren gegane traditionele Chinese cultuur nieuw leven in te blazen. Mevrouw Einhoff vindt deze heropleving “uiterst belangrijk” en merkt op: “Ook hier verdwijnen deze (traditionele waarden). Religie neemt geleidelijk af; mensen geloven niet langer in het goddelijke. Alles draait om macht en om beter leven, zonder empathie en mededogen.”
Mevrouw Einhoff beoefent al tientallen jaren qigong. Shen Yun zien voelde als het vinden van een spiritueel thuis.
“Ik beoefen al 25 jaar qigong, en deze hele traditie heeft me diep geraakt. “Het is voor mij ontzettend waardevol om iets wat ik al 25 jaar beoefen, in een andere kunstvorm tot uiting te zien komen”, zei ze.
Verslaggeving door NTD, Huang Qin en Maria Han.
The Epoch Times is een trotse sponsor van Shen Yun Performing Arts. Sinds de oprichting van Shen Yun in 2006 doet The Epoch Times verslag van publieksreacties.
Een passagierstrein die Peking en Pyongyang met elkaar verbindt, heeft na een onderbreking van zes jaar de dienst hervat. De trein vertrok op 12 maart vanaf het station van Peking, te midden van de oorlog van de Verenigde Staten tegen Iran.
Analisten vertelden aan The Epoch Times dat Peking en Pyongyang toenadering zoeken nadat zij de gerichte Amerikaanse aanvallen op Venezuela en Iran zagen. Bij deze aanvallen werden de leiders van die regimes verwijderd.
Volgens de Chinese spoorwegautoriteiten duurt de volledige reis van Peking naar Pyongyang — met de trein K27 — ongeveer 24 uur en 41 minuten. De trein stopt eerst in de Chinese grensstad Dandong voordat hij de Yalu-rivier oversteekt naar Pyongyang. Momenteel rijdt de trein vier keer per week in beide richtingen — op maandag, woensdag, donderdag en zaterdag. Tickets zijn voorlopig alleen beschikbaar voor personen met een zakenvisum. Intussen hervat Air China vanaf 30 maart de wekelijkse vluchten tussen Peking en Pyongyang.
Grensoverschrijdende vluchten en treinverbindingen tussen de twee landen werden in 2020 opgeschort tijdens de COVID-19-pandemie.
Guo Jiakun, woordvoerder van het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken, verklaarde tijdens een persbriefing op 10 maart dat China en Noord-Korea “bevriende buren” zijn en dat het onderhouden van regelmatige treinverbindingen tussen de twee landen “van groot belang” is.
Volgens Mark Cao, een in de Verenigde Staten gevestigde militair-technologisch analist en presentator van het Chineestalige militaire nieuws van het YouTubekanaal Mark Space, is de belangrijkste reden voor de hervatting van de trein- en luchtverbindingen tussen Peking en Pyongyang het gevoel van crisis. Zowel de Chinese Communistische Partij (CCP) als het Noord-Koreaanse communistische regime ervaren deze crisis na de Amerikaanse operaties waarbij regimeleiders in Venezuela en Iran werden uitgeschakeld.
In de afgelopen jaren is de relatie tussen de Noord-Koreaanse leider Kim Jong Un en de CCP afgekoeld, en heeft hij eerder de neiging getoond om nauwere banden met Rusland te ontwikkelen, vertelde hij aan The Epoch Times.
Toen de COVID-19-pandemie uitbrak in Wuhan, sloot Kim de grenzen om te voorkomen dat Chinese staatsburgers het land zouden binnenkomen.
“Het virus wist Noord-Korea echter toch te bereiken. Dat maakte Kim Jong Un bijzonder ontevreden over de CCP, en sindsdien zijn de relaties tussen beide partijen afgekoeld”, zei Cao.
“Na het uitbreken van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne begon Kim Jong Un Rusland aanzienlijke militaire steun te verlenen. Hij leverde artilleriegranaten, raketten, raketsystemen en andere wapens, en stuurde zelfs troepen om mee te vechten. Poetin heeft dat beantwoord met aanzienlijke technische hulp aan Kim Jong Un op militair gebied.”
De afgelopen twee jaar heeft Noord-Korea plots twee torpedobootjagers gebouwd met een waterverplaatsing van meer dan 5.000 ton, uitgerust met talrijke moderne wapens, radarsystemen en andere geavanceerde technologieën, aldus Cao.
“Vooral op het gebied van langeafstandsraketten en satellietlanceringen heeft Noord-Korea aanzienlijke vooruitgang geboekt”, zei hij. “Al deze ontwikkelingen zijn het resultaat van Russische hulp.”
Hoewel de Amerikaanse oorlog tegen Iran nog gaande is en de internationale olieprijzen opdrijft, lijken de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Rusland enigszins te zijn versoepeld. De regering-Trump heeft namelijk net een tijdelijke vrijstelling uitgevaardigd waardoor landen gesanctioneerde Russische olie en petroleumproducten kunnen kopen die op zee vastzitten.
Onder deze omstandigheden is het volgens Cao logisch dat de CCP en Noord-Korea vrezen dat een van hen het volgende doelwit zou kunnen zijn.
“Daarom vonden ze het verstandig om hun banden te versterken”, zei hij. “Dat is volgens mij de reden waarom Kim Jong Un zijn houding mogelijk heeft verzacht en proactief contact heeft gezocht met de CCP als gebaar van goede wil — en zo zijn de trein- en vluchtverbindingen hervat.”
Passagiers wachten bij aankomst op de internationale luchthaven Sunan in Pyongyang, Noord-Korea, op hun bagage. AP Photo/Wong Maye-E, archief
Multilaterale geopolitiek
Hoewel Noord-Korea de Amerikaanse aanval op Iran veroordeelde, heeft Kim verder geen stappen ondernomen om Iran te helpen.
De relaties tussen Noord-Korea en de Verenigde Staten zullen op korte termijn waarschijnlijk niet verslechteren. Onder de huidige omstandigheden probeert Washington Kim juist dichter naar zich toe te trekken, zei Shen Ming-shih, onderzoeker bij de afdeling Nationaal Veiligheidsonderzoek van het Taiwanese National Defense and Security Research, tegen The Epoch Times.
Hij zei dat het voor de Verenigde Staten nadelig zou zijn als Noord-Korea — met zijn kernwapens — steun zou verlenen aan Rusland of China, omdat dit “fundamentele Amerikaanse belangen raakt”. Daarom probeert Washington een betere relatie met Noord-Korea op te bouwen, of op zijn minst te voorkomen dat het land zich achter de Chinese Communistische Partij (CCP) schaart, aldus Shen.
“Mocht China een conflict in de Straat van Taiwan beginnen, dan wil de VS voorkomen dat Kim Jong Un de CCP ondersteunt of met haar samenwerkt om een conflict op het Koreaanse schiereiland te ontketenen — dat is het belangrijkste doel van Washington”, zei Shen.
De hervatting van de trein- en vluchtverbindingen heeft volgens Shen ook een symbolische betekenis. Het signaleert dat de spanningen tussen China en Noord-Korea zijn afgenomen.
Cao deelt een vergelijkbare inschatting. Volgens hem zou de CCP meer hulp naar Noord-Korea kunnen sturen en zal de relatie tussen beide landen waarschijnlijk verbeteren.
“Dit is een natuurlijke reactie op de veranderende internationale verhoudingen, en het zal weinig invloed hebben op de regio Noordoost-Azië”, zei Cao.
Over de economische gevolgen van de hervatting van de reisverbindingen zei Shen dat Noord-Korea deze kans kan benutten om extra energie, voorraden of subsidies uit China te verkrijgen.
“Deze opening maakt het mogelijk dat meer Chinese producten — met name betaalbare goederen — Noord-Korea binnenkomen. Daarmee kan het land de binnenlandse vraag beter opvangen en de verminderde koopkracht en tekorten aan goederen door inflatie deels compenseren”, zei Shen.
Luo Ya en Reuters hebben bijgedragen aan dit verslag.
Gedurende het grootste deel van het afgelopen decennium is het Chinese regime uitgegaan van één strategische veronderstelling: dat het Westen in verval is.
Het buitenlands beleid van partijleider Xi Jinping is rond die premisse opgebouwd. Het doel was niet om de Verenigde Staten rechtstreeks te confronteren, maar om een geopolitieke perimeter op te bouwen die de Amerikaanse macht zou beperken en de aandacht van het Westen zou afleiden. Rusland zou Europa onder druk zetten via de oorlog in Oekraïne. Iran zou het Midden-Oosten destabiliseren via proxies. Venezuela zou het westelijk halfrond ondermijnen via drugssmokkel, migratiedruk en anti-Amerikaanse campagnes.
Deze losse samenhang van regimes was nooit een formeel bondgenootschap, maar diende wel een duidelijk doel. Elke speler hield de Verenigde Staten en hun bondgenoten bezig op verschillende fronten, waardoor de aandacht van het Westen werd versnipperd en Peking tijd kreeg om zijn positie in de Indo-Pacific te versterken. Die architectuur staat nu zwaar onder druk. De huidige oorlog met Iran, gecombineerd met de arrestatie van Nicolás Maduro in Venezuela en de hernieuwde Amerikaanse controle over het Panamakanaal, heeft het geopolitieke netwerk verstoord dat Peking jarenlang heeft opgebouwd. Wat zich heeft voltrokken is niet louter een regionaal conflict, maar het geleidelijk uiteenvallen van een systeem dat bedoeld was om het Westen strategisch af te leiden.
Voor China speelde Iran een bijzonder belangrijke rol. Peking importeerde vorig jaar bijna 1,4 miljoen vaten Iraanse olie per dag, waarvan een groot deel via sanctie-ontwijkende kanalen tegen aanzienlijke kortingen werd gekocht. Belangrijker nog was dat Iran de Verenigde Staten dwong diplomatieke, militaire en inlichtingencapaciteit in het Midden-Oosten in te zetten in plaats van zich volledig op Azië te concentreren. Die strategische afleiding had enorme waarde voor Peking.
Vandaag brokkelt dat voordeel af. Sinds de aanslagen van 7 oktober 2023 in Israël is het regionale proxynetwerk van Iran systematisch verzwakt. Hezbollah, Hamas en andere terroristische organisaties hebben zware verliezen geleden. Het regime van Assad in Syrië is ingestort en in ballingschap beland. De Iraanse economie blijft verlamd door sancties en de militaire infrastructuur heeft herhaaldelijk zware klappen gekregen.
De dood van ayatollah Ali Khamenei voegt nu een nieuwe laag van onzekerheid toe aan de toekomstige koers van het regime. Zelfs vóór het recente conflict was de strategische invloed van Iran in de regio al verzwakt. De proxies stonden onder druk, de economie ging achteruit en het nucleaire programma werd voortdurend verstoord. Het wegvallen van de hoogste leider vergroot die instabiliteit en roept ingrijpende vragen op over de interne toekomst van Iran.
Voor Peking reiken de gevolgen veel verder dan het Midden-Oosten. De langetermijnstrategie van China ging er altijd van uit dat een eventuele confrontatie met het Westen, vooral over Taiwan, zou plaatsvinden in een versnipperde geopolitieke omgeving. In zo’n scenario zouden sancties van de Verenigde Staten en hun bondgenoten kunnen worden verzacht via alternatieve financiële kanalen en grondstoffenstromen via bevriende staten.
Iran en Rusland waren voorzien om exact die strategische rol op zich te nemen. Een Chinese invasie van Taiwan wordt vaak vooral in militaire termen geanalyseerd. Kan het Volksbevrijdingsleger met succes troepen aan land zetten en het eiland innemen? Maar de beslissende factor zou wel eens economische overleving kunnen zijn. Elk conflict rond Taiwan zou zware westerse sancties uitlokken. Om die druk te weerstaan, zou Peking betrouwbare partners nodig hebben die financiële beperkingen kunnen omzeilen en kritieke grondstoffen zoals olie kunnen leveren. Als Iran verzwakt of intern instabiel wordt, wordt dat strategische vangnet veel minder betrouwbaar.
Voor de Verenigde Staten en hun bondgenoten versterkt de huidige geopolitieke verschuiving de westerse positie gelijktijdig op twee cruciale fronten: het Midden-Oosten en de Indo-Pacific. De Amerikaanse slagkracht om de invloed van Iran te verzwakken en tegelijk druk op Rusland te houden, maakt de langetermijnstrategie van Peking aanzienlijk ingewikkelder.
Voor Canada zijn de gevolgen groot en grotendeels onderschat. Canada heeft het grootste deel van het afgelopen decennium buitenlandse politiek behandeld als een bijzaak en gaf de voorkeur aan retorische diplomatie boven strategische betrokkenheid. Toch blijft Canada een middenmacht waarvan de welvaart afhankelijk is van een stabiel internationaal systeem dat verankerd is in westerse bondgenootschappen. De verzwakking van Iran en Venezuela vermindert de drukpunten die autoritaire regimes hebben gebruikt om dat systeem uit te dagen. Tegelijk onderstreept het het blijvende belang van westerse militaire slagkracht en bondgenootschappelijke coördinatie.
Premier Mark Carney staat nu voor een strategische keuze. Hij kan vasthouden aan de recente neiging van Canada tot voorzichtige neutraliteit in mondiale crises. Of hij kan erkennen dat de huidige geopolitieke situatie een kans biedt voor Canada om zijn rol binnen het westerse bondgenootschap opnieuw te bevestigen. Dat betekent het versterken van de defensiecapaciteit, het ondersteunen van energie-export die de economieën van bondgenoten stabiliseert, en een wezenlijke bijdrage leveren aan de internationale veiligheidsstructuur die de liberale internationale orde draagt.
De langetermijngevolgen van het conflict met Iran blijven onzeker, maar één strategische realiteit wordt nu al duidelijk: de losse coalitie van regimes waarop Peking ooit rekende om het Westen in bedwang te houden, begint uiteen te vallen. En wanneer Xi Jinping opnieuw tegenover de president van de Verenigde Staten aan de onderhandelingstafel zit, zal hij merken dat de wereld er plots heel anders uitziet dan de wereld waarop hij had gerekend.
Het geopolitieke schaakbord van Xi Jinping begint in te storten.
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de opvattingen van The Epoch Times.
Amerikaans president Donald Trump zei dat Iraniërs die hun regering willen omverwerpen, te maken krijgen met een aanzienlijke uitdaging van het regime, dat demonstranten met geweld neerslaat. Hij noemde dit een „grote hindernis“ terwijl de Amerikaanse en Israëlische aanvallen op de militaire infrastructuur van Iran escaleren.
Trump vestigde de aandacht op groepen met machinegeweren die op demonstranten op straat schieten.
“Dus ik denk echt dat dat een grote hindernis is voor mensen die geen wapens hebben,” zei Trump. “Ik denk dat het een zeer grote hindernis is.”
Hij beschreef verder de meedogenloosheid van het regime.
“Dit zijn slechte mensen,” zei hij. “Ze gaan de straat op om op demonstranten te schieten. Je bent een demonstrant. Ze schieten je recht door het hoofd. Dit is een kwaadaardige groep mensen.”
De president voegde eraan toe dat als de Iraanse leiders over een kernwapen zouden beschikken, ze dat zonder enige aarzeling zouden inzetten.
De Amerikaans-Israëlische operatie, die op 28 februari van start ging, heeft tot doel de nucleaire en raket programma’s van Iran te ontmantelen.
De Amerikaanse president heeft de Iraniërs opgeroepen het regime omver te werpen en noemde dit in eerdere uitspraken mogelijk de “enige kans voor generaties” om de religieuze leiders van het land te verdrijven.
Trump schat dat de operatie vier tot vijf weken zou kunnen duren.
“We hebben ze gedecimeerd”, zei hij eerder. “We hebben het grootste deel van hun raketten uitgeschakeld. We hebben veel van hun drones uitgeschakeld. We hebben veel van de industriële gebieden uitgeschakeld waar ze de raketten en nu ook de drones produceren. We raken ze harder dan wie dan ook sinds de Tweede Wereldoorlog is geraakt.”
Hij vertelde Kilmeade dat de Iraanse marine en luchtmacht zijn uitgeschakeld.
“Hun marine is volledig verdwenen”, zei Trump. “Voor zover wij weten, is die gewoon weg. Hun luchtmacht is weg. Hun leiderschap is weg. Hun tweede leiderschap is weg. Nu zit hun derde leiderschap in de problemen.”
De president merkte een aanzienlijke afname op van de ballistische raketaanvallen van Iran en een daling van het aantal drone-aanvallen. Hij schreef dit toe aan gerichte operaties tegen lanceerinrichtingen en opslaglocaties.
Hij zei dat de Amerikaanse strijdkrachten het grootste deel van de Iraanse raketten hebben uitgeschakeld.
“Het gaat heel goed,” herhaalde hij. “We liggen ver voor op schema, ver voor.”
Trump zei dat een escalatie nog steeds tot de mogelijkheden behoort, maar dat de regering probeert te voorkomen dat kritieke infrastructuur en elektriciteitscentrales het doelwit worden.
„We zouden dingen kunnen doen die zo ernstig zouden zijn dat ze als natie letterlijk nooit meer zouden kunnen herrijzen,” zei Trump. „En we proberen het netjes te houden. We doen het nu niet.”
Trump zei dat de operaties succesvol zijn, ondanks de beweringen van het Iraanse regime dat het tegendeel het geval is.
“Ze houden de schijn hoog” zei hij. “Ze zeggen van alles, maar ze zijn verwoest.”
Gebruiker: Ze vinden altijd wel iets om ons lastig over te vallen.
Chatbot: Kan je een concreet voorbeeld geven?
Gebruiker: Nou, mijn vriend heeft me hierheen gestuurd.
Chatbot: Jouw vriend heeft je hierheen gestuurd?
Gebruiker: Hij zegt dat ik me vaak depressief voel.
Chatbot: Ik vind het jammer te horen dat je depressief bent.
Men zou gemakkelijk kunnen denken dat deze uitwisseling onlangs plaatsvond tussen ChatGPT en een menselijke gebruiker. Maar die conclusie zou onjuist zijn. Dit gesprek vond in werkelijkheid plaats in de jaren zestig tussen een computerprogramma genaamd ELIZA en een mens. Deze voorloper van ChatGPT — die in vergelijking bescheiden mogelijkheden had maar toch een vloeiend gesimuleerd gesprek met een menselijke gesprekspartner kon voeren — bestond al lang vóór de eeuwwisseling. Vandaag wordt ELIZA erkend als de eerste chatbot, de overgrootmoeder — als men het zo kan noemen — van de huidige grote taalmodellen zoals ChatGPT.
De ironie van het verhaal van ELIZA is echter dat de programmeur — net als Mary Shelleys Dr. Frankenstein — al snel het gevaar in zijn eigen creatie begon te zien. Een groot deel van zijn verdere loopbaan besteedde hij dan ook aan mensen waarschuwen voor artificiële intelligentie (AI). Hij leverde bovendien felle kritiek op het technologische en posthumanistische wereldbeeld dat door sommige pioniers van de AI-wetenschap werd uitgedragen.
De programmeur noemde Joseph Weizenbaum (1923–2008). Hij was een Duitse wetenschapper die als jongeman nazi-Duitsland ontvluchtte en een belangrijke rol speelde in de beginjaren van de gemeenschap rond kunstmatige intelligentie — een man die later desalniettemin een van haar scherpste critici zou worden.
Het ontstaan van ELIZA
Weizenbaum publiceerde het bovenstaande transcript in een wetenschappelijk artikel uit 1966, waarin hij uitlegde hoe ELIZA werkte. In wezen imiteerde ELIZA de Rogeriaanse stijl van psychotherapie, waarbij de patiënt het gesprek leidt. De therapeut onderbreekt af en toe met vragen of korte opmerkingen om de patiënt aan te zetten tot verdere reflectie. Dat model was ideaal voor een primitieve chatbot die wel een gesprek moest kunnen simuleren, maar nog niet verfijnd genoeg was om veel originele tekst te produceren.
ELIZA scande de invoer van de gebruiker op bepaalde sleutelwoorden, zoals “ik”, “jij” of “moeder”. Zulke woorden activeerden een bijbehorende regel die een zin of vraag als reactie genereerde, vaak door enkele woorden van de gebruiker in een vooraf vastgelegd antwoordpatroon te plaatsen. Daardoor ontstond de indruk dat de bot daadwerkelijk reageerde op de inhoud van de boodschap van de gebruiker. Als iemand schreef: “Ik ben verdrietig”, kon de machine bijvoorbeeld antwoorden: “Hoe lang bent u al verdrietig?” De betekenis van het woord “verdrietig” was daarbij irrelevant. De chatbot kopieerde het simpelweg uit de invoer van de gebruiker. Het werkte net zo goed met “depressief”, “blij”, “boos” of elk ander bijvoeglijk naamwoord. Als ELIZA geen sleutelwoorden oppikte in een uitspraak van de gebruiker, genereerde het systeem een algemeen antwoord, zoals “Ik begrijp het” of “Gaat u verder.”
De illusie werkte verrassend overtuigend. In zijn artikel uit 1966 merkte Weizenbaum op dat sommige proefpersonen “zeer moeilijk te overtuigen” waren dat ELIZA geen mens was. Toen hij zijn secretaresse het systeem liet testen, vroeg zij hem zelfs de kamer te verlaten zodat zij haar gesprek met de “therapeut” privé kon voortzetten. Weizenbaum had onbedoeld een fenomeen ontdekt dat later bekend zou worden als “het ELIZA-effect”: onze neiging om menselijke eigenschappen toe te schrijven aan levenloze machines.
Weizenbaum merkte dat de verleiding om menselijkheid of persoonlijkheid toe te schrijven aan ELIZA — en aan andere machines — niet alleen bij zijn secretaresse voorkwam. Hij begon zich ernstig zorgen te maken toen sommige psychiaters verkondigden dat ELIZA (of een variant ervan) misschien daadwerkelijk nuttig kon zijn voor therapeutische doeleinden. Weizenbaum was verbijsterd dat iemand echte psychische problemen aan dit speelgoed zou toevertrouwen. Zijn grondige kennis van de blinde, algoritmische werking van ELIZA maakte voor hem glashelder dat het systeem niet als een echte therapeut mocht worden behandeld. Het was een systeem dat net zo inert en onbewust was als een zakrekenmachine — en het had niets zinnigs te zeggen over het menselijk leven. Het idee vond hij “obsceen”.
De verontrustende ontdekking van het ELIZA-effect begon Weizenbaum zelf te verontrusten en bracht hem ertoe het kader van de relatie tussen mens en technologie opnieuw te overdenken. In een interview uit 1998 komt de diepgang en scherpte van zijn denken duidelijk naar voren. Daarin schetst hij zijn kritiek op het mechanistische wereldbeeld dat volgens hem ten grondslag lag aan pogingen om mensen door machines te vervangen.
“Deze auteurs — die AI promoten — verspreiden een uiterst gevaarlijk mensbeeld aan de vooravond van het nieuwe millennium”, zei hij tegen Bernhard Pörksen in dat interview.
“Het is gebaseerd op het idee dat de mens een machine is die — in principe en in de nabije toekomst — volledig kan worden begrepen en ontcijferd om hem te corrigeren en te verbeteren. Het centrale dogma van deze visie op de mens is dat elk aspect van het leven berekenbaar is — dat wil zeggen dat het kan worden teruggebracht tot berekenbare en formaliseerbare processen.”
De pioniers op het gebied van AI: Claude Shannon, John McCarthy, Ed Fredkin en Joseph Weizenbaum. Terwijl sommigen de grenzen van de machine-intelligentie verlegden, ontpopte Weizenbaum zich later als een van de felste critici ervan. CC BY-NC 2.0
In het interview richtte Weizenbaum zijn pijlen op de opkomende theorie van het transhumanisme. Volgens hem was die gebaseerd op een fundamenteel verkeerde opvatting van zowel de menselijke natuur als van de werkelijkheid in haar geheel. AI-enthousiastelingen droomden van een “beter model” van de mens — mensheid 2.0 — een versnelde evolutionaire sprong naar een hoger niveau, zelfs als dat betekende dat mensheid 1.0 overbodig zou worden. Weizenbaum vreesde dat deze denkers en wetenschappers, met een bijna religieuze overtuiging, bereid waren de mens van vandaag op te offeren voor de mens van de toekomst. Hij ging zelfs zo ver om de materialistische wetenschap “de dominante wereldreligie van vandaag” te noemen.
Door de mens te reduceren tot het niveau van een machine en de machine te verheffen tot het niveau van een god, vreesde Weizenbaum dat voorstanders van AI mensen aan het ontmenselijken waren. Hij vergeleek het met de nazi-retoriek tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Hij verklaarde: “Ik geloof dat de essentiële overeenkomst tussen het nationaalsocialisme en de ideeën van [AI-theoreticus] Hans Moravec ligt in de degradatie van de mens en in de fantasie van een perfecte nieuwe mens die tegen elke prijs moet worden gecreëerd.”
Een bedreiging voor de mensheid
Weizenbaum sprak uit ervaring, want hij en zijn familie waren in 1935 uit Duitsland naar de Verenigde Staten gevlucht nadat zij de activiteiten van de nazi’s hadden meegemaakt.
Toch kon de verering van machines en technologie volgens hem nog catastrofaler uitpakken dan de giftige ideologie van het nazisme, omdat het doelwit niet één specifiek ras was, maar de hele mensheid. Aan het einde van de krankzinnige zoektocht naar de perfecte mens, merkte Weizenbaum op, “is de mens er niet meer”.
Weizenbaum zou waarschijnlijk hebben ingestemd met de gedachte van C.S. Lewis: “De menselijke natuur zal het laatste deel van de natuur zijn dat zich aan de mens overgeeft. … De strijd zal inderdaad gewonnen worden. Maar wie, precies, heeft hem gewonnen? … De uiteindelijke overwinning van de mens blijkt de afschaffing van de mens te zijn.”
Voor Weizenbaum was een verkeerd beeld van de mens gevaarlijker dan welk menselijk wapen ook. Het was vaak het motief voor het gebruik van wapens — het was niet het zwaard zelf, maar de arm die het zwaard hanteert. Hij zag een groot gevaar in het gelijkstellen van mens en machine. Door hen als gelijk te beschouwen, werd volgens hem de menselijke waardigheid en het respect voor het leven genegeerd, en werden menselijke lichamen gereduceerd tot louter “vleesmachines”.
Hij verklaarde: “Uit de geschiedenis van deze eeuw — misschien wel de meest brute eeuw — kunnen we leren hoe belangrijk het mensbeeld was bij de misdaden van het verleden. De gruwelijkste misdaden werden namelijk mogelijk omdat daders de menselijkheid van hun slachtoffers ontkenden.”
De tegenstanders van Weizenbaum baseerden hun hoop om de menselijke natuur te overstijgen via machine-intelligentie op de veronderstelling dat de mensheid, het menselijk gedrag en de menselijke ervaring uiteindelijk volledig gekwantificeerd, begrepen en opgelost zouden kunnen worden — en dus ook nagebootst en verbeterd. Weizenbaum hield daarentegen vol dat een mens en het universum waarin die mens leeft nooit volledig verklaard of “gehackt” kunnen worden.
Naarmate machines steeds geavanceerder werden, waarschuwde Joseph Weizenbaum dat het echte gevaar niet alleen in hun kracht ligt, maar ook in hoe we onszelf ten opzichte van hen zien. Alex Knight/Pexels
“De wereld zit vol mysteries, en het credo van de AI-wereld dat alles berekenbaar is, ontkent het mysterie van het leven”, zei hij. “Het wekt de illusie van volledige transparantie en suggereert dat alle aspecten van ons bestaan kunnen worden ontrafeld.”
Hoewel zijn waarschuwing destijds voor velen klonk als de achterhaalde angst van een verstarde en wereldvreemde mopperkont, klinkt ze vandaag steeds relevanter.
Vaste overtuigingen, consequente waarschuwingen
In de decennia na ELIZA — en vooral nadat hij in 1976 het boek Computer Power and Human Reason: From Judgment to Calculation publiceerde — maakte Weizenbaums felle verzet tegen kunstmatige intelligentie hem tot een soort buitenstaander in de academische en wetenschappelijke wereld.
“Er zijn bepaalde taken die computers niet zouden moeten uitvoeren, los van de vraag of ze dat technisch gezien wel kunnen”, schreef hij in het boek.
Weizenbaum verzette zich openlijk tegen de ideeën van John McCarthy en Marvin Minsky, twee van de organisatoren van de Dartmouth-workshop in 1956, die het begin markeerde van het AI-onderzoek. Zowel McCarthy als Minsky werden pioniers van het vakgebied, dat in de beginjaren grotendeels werd gefinancierd door het Amerikaanse leger. McCarthy bestempelde Weizenbaums boek als “moralistisch en onsamenhangend”, en hij en zijn collega’s gingen gewoon verder op hun weg.
Weizenbaums waarschuwing bleef grotendeels onbeantwoord.
Vandaag staan we op een punt waarop de verfijning van onze chatbots die van ELIZA ver overtreft, waardoor het nog makkelijker wordt in de val te trappen en deze machines als onze gelijken te beschouwen. We hebben gezien hoe mensen beweren dat chatbots bewustzijn hebben, hoe sommigen verliefd worden op chatbots en zelfs hoe mensen door chatbots worden overtuigd om zelfmoord te plegen.
Dergelijke ontwikkelingen zouden de Duitse wetenschapper waarschijnlijk bedroeven. Weizenbaums dochter, Miriam, vertelde aan Smithsonian Magazine dat haar vader “de tragedie zou herkennen van mensen die zich hechten aan letterlijk nullen en enen — zich hechten aan code.”
Voor Weizenbaum had menselijk contact – gesprekken, empathie, gedeelde ervaringen – een diepgang die geen enkel algoritme kon evenaren. we.bond.creations/Shutterstock
Weizenbaum ging uiteindelijk in 1988 met pensioen aan MIT, waar hij hoogleraar was geweest, en verhuisde in 1996 terug naar Duitsland, waar hij een ontvankelijker publiek vond voor zijn opvattingen. Hij overleed in 2008.
Weizenbaum was een introspectieve, melancholische en zelfkritische man, maar ook iemand met sterke overtuigingen en een bijna mystieke intuïtie. Hij herkende de verwondering en het mysterie van de wereld met een zekerheid die groter was dan welk wiskundig bewijs ook. Er is iets méér dan nullen en enen, iets voorbij tandwielen, radertjes en atomen. Er is iets in ons en in onze ervaringen dat zich voor altijd zal onttrekken aan voorspelling, automatisering en berekening.
Weizenbaum was gevoelig voor die ervaringen.
Hij zei tegen Pörksen: “Er is de ervaring van verdriet en schok, er is de plotselinge vreugde in de ochtend, en er is de ervaring van liefde tussen mensen. Wel, een wonder is een wonder. Je kunt het niet beschrijven. Je zou een kunstenaar moeten zijn om het te benaderen.”
In Computer Power and Human Reason beschreef Weizenbaum een moment van die menselijke liefde en verbondenheid.
Hij schreef: “Toen mijn kinderen nog klein waren, stond ik soms samen met mijn vrouw gebogen over het bed waarin zij sliepen. We spraken met elkaar zonder woorden; het was de herhaling van een tafereel zo oud als de mensheid zelf.”
In dat moment ging volgens Weizenbaum iets schuil dat taal overstijgt — laat staan algoritmen.
“Mijn overtuiging is inderdaad dat er iets onuitsprekelijks bestaat, een levende waarheid die niet in woorden kan worden gevangen”, schreef hij.
Deze mystieke inslag maakte Weizenbaum voor sommigen tot een held en voor anderen tot een mikpunt van spot. Toch hoeft men zijn spirituele intuïties niet te delen om zijn nuchtere zorgen te begrijpen. Hoe indrukwekkend hun technische mogelijkheden ook zijn, AI-systemen zijn moreel inert — ze missen het geweten dat wij allemaal in ons hart ervaren. Daarom zouden ze niet in posities geplaatst moeten worden waarin morele oordelen nodig zijn.
In Weizenbaums eigen woorden: “Het meest elementaire inzicht dat hieruit voortkomt is dat, zolang wij geen manier hebben om computers wijsheid bij te brengen, we ze ook geen taken moeten geven die wijsheid vereisen.”
Dit is een uitdaging waarover we in deze tijd goed zouden moeten nadenken..
Xi Jinping, de leider van de Chinese Communistische Partij (CCP), heeft militaire functionarissen gewaarschuwd voor „ontrouw“ tijdens een bijeenkomst in het kader van de jaarlijkse hoogste politieke vergaderingen van de CCP, die bekendstaan als de „Twee Zittingen“.
In een toespraak tijdens een plenaire vergadering van het leger verklaarde Xi dat “er niemand in het leger mag zijn die ontrouw koestert jegens de Partij”. Hij zei ook dat zijn zuiveringen van functionarissen in het kader van de “anticorruptiecampagne” zullen worden voortgezet en dat het toezicht op de geldstromen, de uitoefening van macht en de kwaliteit van de uitrusting in het leger zal worden verscherpt.
Analisten merkten op dat meer dan een dozijn topgeneraals afwezig waren op de bijeenkomst.
De Twee Zittingen zijn jaarlijkse plenaire zittingen van de twee kamers van de Chinese wetgevende macht, die slechts een formaliteit is: de Chinese Politieke Consultatieve Conferentie (CPPCC) en het Nationale Volkscongres. De bijeenkomsten van dit jaar werden gehouden van 4 tot 11 maart.
Volgens openbare gegevens bevinden zich onder de militaire afgevaardigden in het Nationale Volkscongres 18 topgeneraals. Slechts vijf van hen woonden de plenaire vergadering van het leger bij die op 7 maart werd gehouden: Zhang Shengmin, Dong Jun, Han Shengyan, Yang Zhibin en Fan Xiaojun. De overige 13 generaals waren afwezig.
Een soortgelijke situatie deed zich voor onder de militaire vertegenwoordigers binnen de CPPCC. Slechts één militair CPPCC-lid, generaal Yi Xiaoguang, woonde de vergadering bij, terwijl vijf andere generaals die lid zijn van het Permanent Comité van de CPPCC afwezig waren.
Sinds het 20e Nationale Congres van de CCP in 2022 zijn vijf van de zeven leden van de Centrale Militaire Commissie onderzocht of ontslagen. Momenteel zijn alleen Xi en Zhang Shengmin nog over.
Na de zuivering van topgeneraal Zhang Youxia in januari is de onrust binnen het leger blijven voortduren, terwijl het verzet is toegenomen. Zhang Youxia werd beschuldigd van “het ernstig schenden en ondermijnen van het verantwoordelijkheidssysteem onder de voorzitter van de Centrale Militaire Commissie, en het in gevaar brengen van de basis van de heerschappij van de CCP.” Als leider van de CCP is Xi tevens voorzitter van de commissie.
Xi’s waarschuwing tijdens de Twee Zittingen komt neer op een erkenning dat de interne politieke en militaire problemen van de CCP zeer ernstig blijven, vertelde Su Tzu-yun, onderzoeker en directeur van de Afdeling Defensiestrategie en -middelen bij het Taiwanese Instituut voor Nationaal Defensie- en Veiligheidsonderzoek, aan The Epoch Times.
“Dit wijst erop dat er inderdaad ontevredenheid over Xi Jinping heerst binnen het Volksbevrijdingsleger,” zei hij. “Er zijn facties gezuiverd, ook binnen Xi’s eigen factie, wat voor instabiliteit zorgt.”
Terwijl de “loyaliteit” van het Volksbevrijdingsleger (PLA) voorheen loyaliteit aan de bevelen van de Partij betekende, heeft Xi dit veranderd in loyaliteit aan hem persoonlijk, aldus Su.
Diepgewortelde problemen waarmee het Chinese leger momenteel te maken heeft, zijn onder meer loyaliteitscrises, corruptie, instabiliteit in de commandostructuur en gebreken in de paraatheid, vertelde Shen Ming-shih, onderzoeker bij de afdeling Nationaal Veiligheidsonderzoek van het Taiwanese Instituut voor Nationaal Defensie- en Veiligheidsonderzoek, aan The Epoch Times.
“De diepere oorzaak ligt echter in de strijd tussen verschillende facties, wat leidt tot problemen met de loyaliteit”, zei hij.
Wat lijkt op een anticorruptiecampagne, is in werkelijkheid een strijd tussen facties of een machtsstrijd, aldus Shen. Uit wat Xi tijdens de bijeenkomst zei, blijkt dat de zuivering onder generaals in de toekomst wellicht nog strenger zal zijn dan nu het geval is.
Militaire afgevaardigden arriveren op 5 maart 2024 bij de openingszitting van het Nationale Volkscongres in de Grote Hal van het Volk in Peking. Lintao Zhang/Getty Images
De reden voor Xi’s voortdurende zuivering van topgeneraals is ideologisch, vertelde Mark Cao, een in de VS gevestigde analist op het gebied van militaire technologie en presentator van het Chineestalige YouTube-kanaal voor militair nieuws Mark Space, aan The Epoch Times.
“Xi Jinping volgt in feite de extreem-linkse ideologie uit het tijdperk van [de Chinese leider] Mao [Zedong],” zei hij. ”In de afgelopen twee jaar is een groot aantal CCP-generaals gezuiverd. Dit toont eigenlijk aan dat Xi Jinping met geen van deze generaals tevreden is, aangezien ze niet aan zijn ideologische normen voldoen.”
“Hij gebruikt gewoon de ene groep hooggeplaatste militaire functionarissen om de andere te bestrijden, en nadat hij klaar is met hen, vervangt hij ze door een andere groep om hen ten val te brengen,” zei Cao over Xi’s zuivering.
Verminderde capaciteiten van de PLA
De frequente wisselingen in de top van het Chinese leger hebben een negatieve invloed op de paraatheid, merkten de analisten op.
“Nu leeft iedereen in voortdurende angst,” zei Su. “Deze generaals zijn gearresteerd, en hun voormalige ondergeschikten zijn mogelijk ook betrokken, inclusief hun connecties en families. Onder deze omstandigheden is dus 57 procent van de generaals gezuiverd.”
Als deze hoge en ervaren generaals niet in staat zijn om hun strijdkrachten te leiden, zal de algehele gevechtscapaciteit afnemen, aldus Su.
“Xi Jinpings bevordering van generaals wordt wellicht meer ingegeven door politieke dan door professionele geschiktheid, waardoor de algehele gevechtskracht van de PLA wordt verzwakt,” zei hij.
Dit is een structureel probleem, merkte Su op.
“Als er oorlog uitbreekt in de omliggende gebieden, of het nu de Oost-Chinese Zee, de Straat van Taiwan of de Zuid-Chinese Zee is, is de kans dat Xi Jinping verliest veel groter, en dat zal een averechts effect hebben en de legitimiteit van Xi Jinping en het bewind van de Communistische Partij ondermijnen,” zei hij.
De USS Chung-Hoon is op 3 juni 2023 getuige van een door haar als „onveilig” omschreven Chinees manoeuvre in de Straat van Taiwan. Het Chinese marineschip sneed de Amerikaanse destroyer scherp de weg af, waardoor het Amerikaanse schip gedwongen werd vaart te minderen om een aanvaring te voorkomen. Mass Communication Specialist 1st Class Andre T. Richard/U.S. Navy via AP
De aanhoudende factiestrijd en machtsstrijd hebben ongetwijfeld een negatieve invloed op de militaire kracht van China, aldus Shen. Omdat veel belangrijke generaalposities nog steeds niet zijn ingevuld, is er een tekort aan personeel.
„Dit tekort leidt tot instabiliteit in het commandosysteem, wat op zijn beurt de paraatheid van de PLA aantast“, zei hij.
Een gebrek aan bekwaam personeel zet Xi nog meer onder druk, aldus Shen.
“De meeste generaals uit zijn factie zijn ook gezuiverd, en hij heeft geen nieuwe militaire leiders opgeleid,” zei hij.
Volgens Cao zou het, in ieder geval op dit moment, voor het leger van de CCP erg moeilijk zijn om een oorlog te voeren. De recente Amerikaanse en Israëlische aanvallen op Iran, een naaste bondgenoot van de CCP, hebben Xi aan het denken gezet.
„De hoogste echelons van de commandostructuur zijn bijna volledig gezuiverd, en de opvolgers bevinden zich in een tijdelijke, onzekere situatie“, zei hij.
“Xi Jinping heeft de tactieken van het Amerikaanse leger in Iran gezien. De gehele top van het Chinese leger weet dat de CCP geen partij is voor de militaire capaciteiten van de VS.
”De invasie van Taiwan door de CCP is uitgesteld, en ik denk dat het onwaarschijnlijk is dat Xi onmiddellijk actie zal ondernemen.”
Luo Ya en Li Jing hebben bijgedragen aan dit rapport.
