Klassieke schilders en kunstliefhebbers over de hele wereld kijken uit naar de NTD International Figure Painting Competition (NIFPC).
Ruim 300 schilders – amateurs, studenten en professionals – uit 51 landen hebben meer dan 400 olieverfschilderijen ingezonden voor de zevende “NTD International Figure Painting Competition (NIFPC)”. De jury was onder de indruk van het aantal inzendingen en de algehele kwaliteit ervan. Ze hebben 60 kunstenaars, in totaal 82 olieverfschilderijen, geselecteerd voor de expositie van de finalisten, die van 20 tot 24 januari 2026 in de Salmagundi Club in New York City wordt gehouden.
Kunstliefhebbers zijn uitgenodigd om op 20 januari tijdens twee stille veilingen in de club te bieden op enkele van de olieverfschilderijen van de finalisten.
De westerse kunsttraditie in ere houden
Zhu Xueye, manager van de NIFPC, is van mening dat deze wedstrijd zich onderscheidt van andere kunstwedstrijden door de focus op traditionele figuratieve schilderkunst en de filosofie van ‘zuiverheid, goedheid en schoonheid’. Kunstenaar Ken Goshen is het daarmee eens. Toen hij een eervolle vermelding won bij de zesde NIFPC, zei hij: “Deze wedstrijd is werkelijk uniek omdat de nadruk ligt op echt klassieke esthetiek en idealen van waarheid en schoonheid.”
Sinds 2008 zet de wedstrijd zich in voor de “pure waarheid, pure vriendelijkheid en pure schoonheid van traditionele olieverfschilderkunst”. Het is een van de internationale kunst- en cultuurevenementen die worden georganiseerd door NTD Television, het mediabedrijf dat gelieerd is aan The Epoch Times. Al deze evenementen vieren eeuwenoude tradities.
“We brengen de traditionele cultuur terug tot leven en laten mensen de waarde van goddelijk geïnspireerde cultuur waarderen”, zei Zhu. “Dit heeft een positieve weerklank gevonden bij veel schilders, die hun culturele missie erkennen: een missie om bij te dragen aan sociale verandering en de morele verheffing van mensen.”
Net als de grote meesters uit het verleden moeten deelnemers aan de wedstrijd originele composities schilderen, rechtstreeks vanuit het leven. Deelnemers mogen foto’s alleen als referentiepunt gebruiken. De organisatoren van de wedstrijd moedigen deelnemers daarom aan om personages te schilderen die “de menselijke ziel verheffen” door hoop, traditionele waarden en universele idealen zoals schoonheid, deugdzaamheid en welwillendheid te benadrukken.
Het is een ethos dat NIFPC-bekroonde kunstenaar Clodoaldo Martins belichaamt wanneer hij schildert. “Het belangrijkste is om goede boodschappen over te brengen, een verhaal dat mensen positieve energie geeft”, zei hij.
Martins heeft in de voorbije twee wedstrijden prijzen gewonnen. Toen hij de bronzen award won op de zesde NIFPC, zei hij: “Het is voor mij een eer om opnieuw deel te nemen aan deze wedstrijd, die zo prestigieus, zo belangrijk en zo erkend is over de hele wereld.”
De schoonheid van grootse kunst nieuw leven inblazen
De kunstwerken van de finalisten van de zevende NIFPC-wedstrijd gaan over allerlei onderwerpen, zoals geloof, zelfportretten en sociale bijeenkomsten. Martins’ schilderij met meerdere figuren, “Tales of Wisdom”, waarop een opa te zien is die een verhaal voorleest aan kinderen, heeft de finale gehaald.
“Tales of Wisdom” (Verhalen van wijsheid), 2025, door Clodoaldo Martins. Olieverf op doek; 96,5 cm bij 106,7 cm. Met dank aan NTD International Figure Painting Competition.
Net als Martins koos ook kunstenares Louise Lu ervoor om kinderen te schilderen. In ‘The Joy of That Winter Day’ zijn twee kinderen aan het sleeën.
“De vreugde van die winterdag”, 2025, door Louise Lu. Olieverf op doek; 61 cm bij 46 cm. Met dank aan NTD International Figure Painting Competition.
Sommige deelnemers, zoals Yuehua He, kozen ervoor om een historisch figuur te schilderen. Hij liet de pracht en praal zien van keizerin-weduwe Cixi (1835–1908) uit de Qing-dynastie. Voordat hij met zijn penseel aan de slag ging, deed He uitgebreid onderzoek naar de kleding en het gedrag van de keizerin-weduwe aan de hand van foto’s en historische verslagen, waarna hij zijn eigen compositie maakte.
“Keizerin-weduwe Cixi”, 2025, door Yuehua He. Olieverf op doek; 152 cm bij 122 cm. Met dank aan NTD International Figure Painting Competition.
Andere finalisten van de wedstrijd schilderden verschillende vormen van geloof. Kenneth Youngs zelfportret ‘The Artist’s Prayer’ laat zien hoe belangrijk geloof is in zijn leven en kunst. Op het schilderij zit hij aan een tafel te bidden voor een voltooid werk.
“The Artist’s Prayer” (Het gebed van de kunstenaar), 2025, door Kenneth Young. Olieverf op doek; 91 cm bij 61 cm. Met dank aan NTD International Figure Painting Competition.
Het schilderij ‘Fate’ van Vu Thuy laat het geloof van een jongen zien. Hij staat in de deuropening van een houten hut en houdt het boek ‘Zhuan Falun’ vast, de belangrijkste leer van Falun Dafa. Falun Dafa is een boeddhistische meditatiepraktijk die gebaseerd is op de universele principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.
“Fate” (Het lot), 2022, door Vu Thuy. Olieverf op doek; 76 cm bij 117 cm. Met dank aan NTD International Figure Painting Competition.
In ‘The Widow’s Mite’ laat Kenneth Corbett zien hoe een arme vrouw en haar kinderen in de tempel een klein beetje geld geven. Jezus zei tegen zijn vrienden dat zij meer had gegeven dan de rijke mensen die alles hadden.
“The Widow’s Mite” (De penning van de weduwe), 2023, door Ken Corbett. Olieverf op doek; 152 cm bij 122 cm. Met dank aan NTD International Figure Painting Competition.
De finalisten krijgen niet alleen de kans om hun werk te laten zien in de bekende Salmagundi Club in New York, maar ze zijn ook uitgenodigd om tijdens de tentoonstellingsweek een paar seminars met experts en rondleidingen door musea en galerijen bij te wonen. Dit draagt bij aan de manier waarop de NTD International Figure Painting Competition traditionele kunst en cultuur wil ondersteunen.
Op 22 januari worden de winnaars van de wedstrijd bekendgemaakt tijdens een prijsuitreiking op de locatie. De prijzen zijn onder andere een gouden prijs van $ 10.000, twee zilveren prijzen van $ 3.000, drie bronzen prijzen van $ 1.500 en verschillende prijzen van $ 1.000 voor opmerkelijke menselijkheid, uitzonderlijke jeugd en uitmuntende techniek.
“Vicki Cao”, 2025, door Shin. Olieverf op doek; 91 cm bij 61 cm. Met dank aan NTD International Figure Painting Competition.
De tentoonstelling van finalisten van de zevende NTD Internationale Wedstrijd voor Figuratief Schilderen vindt plaats in de Salmagundi Club in New York City en loopt van 20 tot en met 24 januari 2026. Voor meer info, ga naar OilPainting.NTDTV.com.
De Amerikaanse president Donald Trump ondertekende op 22 januari in Davos het handvest van de Board of Peace. Hij zette daarmee officieel een nieuwe internationale organisatie in gang die onder andere het vredesproces tussen Israël en de terreurgroep Hamas moet bewaken.
“Dit orgaan heeft de kans om een van de meest invloedrijke ooit te worden en het is een enorme eer voor mij om als voorzitter te dienen”, zei Trump voorafgaand aan de ondertekening.
Hij organiseerde het evenement samen met vertegenwoordigers uit Bahrein, Marokko, Armenië, Azerbeidzjan, Bulgarije, Hongarije, Indonesië, Jordanië, Kazachstan, Kosovo, Pakistan, Paraguay, Qatar, Saudi-Arabië, Turkije, Oezbekistan, Mongolië en de Verenigde Arabische Emiraten.
“We voelen ons werkelijk vereerd door uw aanwezigheid vandaag”, zei Trump tijdens het evenement. “Leiders van landen — in de meeste gevallen zeer populaire leiders, in sommige gevallen niet zo populair. Maar zo gaat dat nu eenmaal in het leven.”
Geen enkele vertegenwoordiger uit West-Europa woonde de ondertekeningsceremonie bij. Verschillende landen, waaronder Frankrijk, weigerden deel te nemen of sloegen de uitnodiging af, uit vrees dat de nieuwe organisatie een directe concurrent van de Verenigde Naties zou worden.
Het Witte Huis maakte op 16 januari bekend dat verschillende leden van de regering-Trump, evenals internationale leiders, posities binnen de Board of Peace zullen innemen. De organisatie moet strategisch advies geven, internationale middelen mobiliseren en zorgen voor verantwoording tijdens de overgang en wederopbouw in Gaza.
Trump zal de raad voorzitten, die wordt belast met het toezicht op de volgende fase in Gaza. Tientallen landen zijn uitgenodigd om zich aan te sluiten.
Leden krijgen de taak om de “opbouw van bestuurlijke capaciteit, regionale relaties, wederopbouw, het aantrekken van investeringen, grootschalige financiering en kapitaalmobilisatie” voor de Gazastrook te beheren, aldus het Witte Huis.
“Ik wou dat de Verenigde Naties meer konden doen. Ik wou dat we geen Board of Peace nodig hadden”, zei Trump tegen verslaggevers. “De VN zijn gewoon niet erg behulpzaam geweest. Ik ben een grote fan van het potentieel van de VN, maar dat potentieel is nooit waargemaakt.”
Ondanks zijn kritiek op de Verenigde Naties riep Trump niet op tot de ontbinding van het internationale orgaan.
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, speciaal presidentieel gezant Steve Witkoff, Trumps schoonzoon Jared Kushner en de voormalige Britse premier Tony Blair behoren tot de benoemden voor het uitvoerend bestuur van de Board of Peace. Andere leden van het uitvoerend bestuur zijn private-equitybestuurder Marc Rowan, Wereldbankpresident Ajay Banga en de plaatsvervangend Amerikaanse nationale veiligheidsadviseur Robert Gabriel.
De Board of Peace zal een Nationale Commissie voor het Bestuur van Gaza bevatten, onder leiding van Ali Abdel Hamid Shaath, een functionaris van de Palestijnse Autoriteit.
In een videoboodschap tijdens de lancering van de Board of Peace kondigde Shaath aan dat de grensovergang bij Rafah tussen Egypte en Gaza volgende week in beide richtingen zal worden geopend.
President Donald Trump spreekt tijdens een receptie voor bedrijfsleiders op de jaarlijkse bijeenkomst van het World Economic Forum in Davos, Zwitserland, op 21 januari 2026. Chip Somodevilla/Getty Images
Nikolay Mladenov, een Bulgaarse diplomaat en voormalig VN-gezant voor het Midden-Oosten, is eveneens aangesteld als hoge vertegenwoordiger voor Gaza. In die rol fungeert hij als schakel tussen de Board of Peace en de Nationale Commissie voor het Bestuur van Gaza.
Als onderdeel van het vredesproces heeft Hamas ermee ingestemd te ontwapenen.
Tijdens zijn toespraak op 21 januari tijdens het World Economic Forum in Davos zei Trump dat niet-naleving van die belofte zware consequenties zou hebben en dat Hamas “weggevaagd” zou worden.
“We hebben 59 landen die deel uitmaken van die hele vredesdeal”, zei Trump in zijn toespraak. “En ze willen komen om Hamas uit te schakelen. Ze willen binnenkomen. Ze willen doen wat ze kunnen. Er is een probleem met Hezbollah in Libanon. En we zullen zien wat daar gebeurt.”
China noteerde in 2025 het laagste geboortecijfer ooit, wat de uitdagingen onderstreept waarmee Peking wordt geconfronteerd om een zelf veroorzaakte demografische crisis af te wenden.
Volgens gegevens die maandag door het Nationaal Bureau voor de Statistiek (NBS) zijn vrijgegeven, werden er vorig jaar slechts 7,92 miljoen baby’s geboren, een daling ten opzichte van de 9,54 miljoen baby’s die in 2024 werden geregistreerd.
Dat komt neer op een geboortecijfer van 5,63 per 1.000 inwoners, het laagste sinds het begin van de officiële registratie in 1949, het jaar waarin de Chinese Communistische Partij (CCP) de macht op het vasteland greep. Om de bevolking in stand te houden zonder immigratie, zijn er ongeveer 10 tot 12 geboortes nodig per 1.000 inwoners.
Geconfronteerd met een dreigende demografische crisis die volgens analisten de geopolitieke ambities van het communistische regime in gevaar zou kunnen brengen, heeft de Chinese regering een reeks stimuleringsmaatregelen ingevoerd.
Lokale ambtenaren hebben de afgelopen jaren verschillende initiatieven genomen, van financiële steun tot belastingvoordelen, om koppels aan te moedigen twee of drie kinderen te krijgen. De centrale autoriteiten in Peking hebben afgelopen najaar ook gratis kleuteronderwijsprogramma’s gelanceerd. Eerder hadden ze al landelijke subsidies ingevoerd van ongeveer 500 euro per jaar per kind jonger dan 3 jaar.
Een van de nieuwste maatregelen is de invoering van belasting op de toegevoegde waarde op condooms en andere voorbehoedsmiddelen, die op 1 januari van kracht is geworden.
De fiscale steun gaat gepaard met een grootschalige propagandacampagne. De Chinese staatsmedia en Chinese ambtenaren hebben geprobeerd om wat zij noemen “positieve” en “gezonde” standpunten over het huwelijk en het krijgen van kinderen te promoten. Het doel hiervan is het uitwissen van de impact van een bijna vijftig jaar oud programma voor gezinsplanning.
Van 1979 tot 2015 werden Chinese koppels die meer dan één kind hadden vaak geconfronteerd met hoge boetes, banenverlies en zelfs gedwongen abortussen in het kader van een nationaal programma dat bekend staat als het éénkindbeleid. Ambtenaren beweerden ooit dat deze maatregel 400 miljoen geboortes had voorkomen en dat dit de druk op de hulpbronnen en het milieu had verminderd. Dit jaar is het tien jaar geleden dat het regime dit beruchte beleid heeft afgeschaft en gezinnen toestemming heeft gegeven om twee kinderen te krijgen. In een poging om de bevolkingsgroei een impuls te geven, heeft Peking het maximum in 2021 verder verhoogd tot drie.
Ondanks de inspanningen van Peking lijken veel jonge Chinezen, die kampen met hoge kosten van levensonderhoud in de stad en onzekerheid over hun baan als gevolg van de economische vertraging, echter terughoudend om een gezin te stichten. Uit gegevens van het ministerie van Burgerzaken blijkt dat het aantal huwelijksaanvragen vorig jaar met een vijfde is gedaald tot een historisch dieptepunt. Tegelijkertijd is ook het aantal echtscheidingen gestegen, tot 2,62 miljoen vorig jaar.
Naast een dalend geboortecijfer wordt China geconfronteerd met een groeiend aantal ouderen dat ondersteuning nodig heeft. Uit de meest recente gegevens blijkt dat maar liefst 323,4 miljoen mensen 60 jaar of ouder zijn, wat neerkomt op bijna 23 procent van de bevolking van het land.
Uit Chinese prognoses blijkt dat in 2035 volwassenen boven de 60 jaar minstens 30 procent van de bevolking zullen uitmaken, wat neerkomt op meer dan 400 miljoen mensen – een aantal dat groter is dan de totale bevolking van de Verenigde Staten.
Als reactie op de vergrijzing hebben de Chinese autoriteiten vorig jaar een plan goedgekeurd om de pensioengerechtigde leeftijd geleidelijk te verhogen over een periode van 15 jaar.
Vorig jaar steeg het aantal sterfgevallen tot 11,31 miljoen, tegenover 10,93 miljoen in 2024.
Als gevolg daarvan daalde de totale bevolking voor het vierde achtereenvolgende jaar, met 3,39 miljoen tot 1,405 miljard.
De betrouwbaarheid van de officiële statistieken van China wordt al lang in twijfel getrokken, aangezien de CCP erom bekend staat informatie te verbergen die schadelijk is voor haar imago, met name gegevens die verband houden met de COVID-19-pandemie. Het blijft onduidelijk hoeveel Chinezen tijdens de pandemie zijn overleden en hoe dit de demografie van China heeft beïnvloed.
In een groot winkelcentrum in Binnen-Mongolië in China verzamelden zich onlangs honderden mensen voor een live gestreamde wedstrijd. De regels waren eenvoudig: zo lang mogelijk op een matras blijven liggen zonder overeind te komen en zonder toiletpauzes.
Veel deelnemers droegen pyjama’s en wikkelden zich in dekens en kussens. Sommigen hadden knuffels bij zich. Een constante stroom bezorgers leverde maaltijden, terwijl de deelnemers aten of de tijd doodden op hun telefoon.
Zo’n 33 uur later nam een 23-jarige man de eerste prijs in handen. Zijn oplossing voor het toiletprobleem? Luiers.
Als marketingstunt voor matrassen was het evenement een doorslaand succes, met meer dan 10 miljoen online kijkers. Verschillende toeschouwers betreurden hun gemiste kans om te winnen; zij zeiden dat ze hun dagen toch al grotendeels in bed doorbrachten.
De aandacht ging vervolgens uit naar de naam van de wedstrijd: “tangping”, een populair Chinees slangwoord dat “platliggen” betekent.
“Eindelijk is platliggen de manier om te winnen”, merkte iemand op.
Platliggen ontstond vier jaar geleden als een tegencultuurbeweging als reactie op de draconische coronalockdowns van het Chinese regime. Chinese jongeren, die de uitputtende ratrace afwezen, zochten een andere levensstijl: het absolute minimum doen.
Sindsdien hebben ze het naar een hoger niveau getild. Ze negeren de oproepen van de Chinese autoriteiten om hard te werken, noemen zichzelf “ratmensen” en brengen hun dagen “rottend” door in bed.
De dagen die ze documenteren op Chinese sociale media verlopen ongeveer zo: rond het middaguur of later uit bed kruipen, douchen, koken of eten bestellen, eten terwijl ze scrollen op hun telefoon, weer bedtijd, gevolgd door meer eten en doemscrollen — of gamen — tot diep in de nacht.
Chinese jongeren laten in verschillende video’s hun dag als ‘ratmens’ zien, waarbij ze de slopende ratrace afwijzen en het absolute minimum doen. Foto’s gemaakt door The Epoch Times, Douyin
Zo leeft de 25-jarige Sherry Yang al drie jaar, terwijl ze bij familieleden en vrienden inwoont.
“Ik heb geen plannen voor de toekomst”, vertelde ze aan The Epoch Times. “Er is niet veel meer om naar uit te kijken.”
Interviews met The Epoch Times en berichten op het Chinese internet tonen een somberheid die om zich heen grijpt onder de jeugd in China.
Het markeert een drastische breuk met tien jaar geleden, toen jongeren nog vol energie zaten, zegt James Wang, die in 2017 afstudeerde.
Toen hij net van school was spraken Wang en zijn vrienden dagelijks over hun banen en dromen. Ze wisselden carrièretips uit en stonden te springen om een eigen bedrijf te beginnen.
“Nu is alles anders”, vertelde hij aan The Epoch Times. De gesprekken over hoge ambities zijn verdwenen; het enige waar men nu om vraagt is een gewone baan — en het vermogen die te behouden, zei hij.
De trend “platliggen”, die haaks staat op de herhaalde oproep van de Chinese leider Xi Jinping om “het verhaal van China goed te vertellen”, is een hoofdpijndossier geworden voor Peking.
Een dag na Kerstmis vaardigde de hoogste internetwaakhond van het land, de Cyberspace Administration of China, een richtlijn met dertien punten uit, waarin internetberoemdheden verboden wordt de “platliggen”-cultuur te promoten. De levensstijl werd bestempeld als een van de “ongezonde ideeën” die “socialistische kernwaarden schenden.”
Chinese jongeren laten in verschillende video’s hun dag als ‘ratmens’ zien, waarbij ze de slopende ratrace afwijzen en het absolute minimum doen. Foto’s gemaakt door The Epoch Times, Douyin
Van ereleerling naar kluswerker
De toestand van de Chinese jeugd is steeds beschamender geworden voor een regime dat alles op alles zet om kracht en zelfvertrouwen uit te stralen.
In augustus 2023, op het moment dat één op de vijf jonge Chinezen geen baan kon vinden, stopte Peking met het publiceren van de maandelijkse cijfers hierover.
Vijf maanden later werden de cijfers hervat, maar met aangepaste rekenmethodes. Studenten tellen niet langer mee, aldus de Chinese autoriteiten, omdat zij zich op hun studie zouden moeten richten in plaats van op het zoeken naar werk. Daarmee vielen grofweg 62 miljoen mensen buiten de berekening — inclusief studenten die bijverdienen en anderen die moeite hebben om werk te vinden.
De aanpassing leverde een lager werkloosheidscijfer op, dat sindsdien schommelt tussen ongeveer vijf en tien procent.
Cindy Zhang, 24, studeerde afgelopen zomer af aan de Universiteit van Shandong, een topuniversiteit in Oost-China. Met haar financiële achtergrond en ruime stage-ervaring was ze ervan overtuigd dat ze een baan kon bemachtigen in de bank- of effectenwereld. Na een jaar solliciteren is haar hoop echter vervaagd. Wervingsstops zijn de norm en vacatures zijn schaars. Bij de aanbiedingen die er wél zijn, liggen de salarissen “belachelijk laag”, zegt ze.
“Ik heb tot nu toe meer dan 300 cv’s verstuurd, en slechts twee bedrijven hebben gereageerd”, vertelde ze aan The Epoch Times.
Nu verkoopt ze drankjes in het kleine winkeltje van een familielid, voor minder dan 100 yuan (12,29 euro) per dag.
Door het tekort aan werkgelegenheid grijpen veel jongeren alles wat beschikbaar is. Vaak betekent dat: bezorgwerk.
Dit segment is de afgelopen jaren snel gegroeid, met inmiddels 14 miljoen bezorgers in juli 2025, volgens de Chinese data-aggregator QuestMobile. Ongeveer tweederde van hen is 35 jaar of jonger.
Tot die groep behoort de 24-jarige acteur Shu Chen, die in augustus ’s nachts maaltijden begon te bezorgen nadat audities niets hadden opgeleverd en de rekeningen zich opstapelden. Zijn langste dienst duurde meer dan tien uur en leverde hem bijna 200 yuan op (minder dan 25 euro).
Een ander voorbeeld is Ding Yuanzhao, een student met alleen tienen. Ding studeerde met een beurs aan de prestigieuze universiteit Tsinghua in China en behaalde later een master aan de University of Oxford in Engeland.
(L–R) Jonge Chinezen werken voor de Chinese maaltijdbezorgapp Meituan; Ding Yuanzhao, voorheen een Chinese topstudent met meerdere diploma’s van elite-universiteiten zoals Oxford in het Verenigd Koninkrijk en Tsinghua in China, werkt als maaltijdbezorger; Shu Chen, een 24-jarige acteur, bezorgt maaltijden als bijbaantje. Foto’s gemaakt door The Epoch Times, Douyin
In juni 2025 zorgde Ding tijdens het belangrijke toelatingsexamenseizoen — dat nog altijd de doorslag geeft voor de plaatsing op een universiteit — voor opschudding in China.
In een fel geel uniform met helm, waarmee hij liet zien dat hij werkte voor het Chinese bezorgplatform Meituan, riep Ding middelbare scholieren op “kalm te blijven”, ongeacht hun score. Of studenten nu hoog of laag scoren, “ons werk zal uiteindelijk niet zo heel anders zijn”, zei Ding in videobeelden die op het Chinese socialmedia-platform WeChat werden geplaatst. Eten bezorgen, zei hij, is “eervol werk.”
De negentienjarige bezorger Anna Huang was eerlijker.
Het werk is aantrekkelijk omdat het altijd voorhanden is, vertelde ze aan The Epoch Times. “Je kunt er meteen mee beginnen”, zei ze.
‘Te veel druk’
Op bepaalde vlakken zijn er velen die zelfs niet meer proberen om vooruit te komen.
Het huwelijkscijfer in China daalt al tien jaar. Hoewel geldbonussen en winkelvouchers de afgelopen maanden een lichte stijging leken te veroorzaken, zeggen veel jongeren zoals Yang dat ze op korte termijn geen plannen hebben voor een gezin.
“Ik heb geen zin in daten of trouwen, laat staan kinderen”, zei Yang. “Ik kan nauwelijks voor mezelf zorgen.” Ze vertelde dat de meeste van haar vrienden zich in hetzelfde schuitje bevinden.
Alan Li, 22, werkt al drie jaar als bezorger in de zuidoostelijke stad Suzhou. Om op huur te besparen, woont hij in een tent onder een brug.
“Trouwen is voor rijke mensen”, vertelde hij aan The Epoch Times. “Heb je een huis, auto of spaargeld? Wat zullen onze kinderen eten na het trouwen? Is er dan geld voor babyvoeding?”
“De druk is veel te hoog”, zei hij.
Die druk kan verklaren waarom Chinese jongeren steeds vaker terugkeren naar hun kindertijd.
Afgelopen zomer werden volwassen fopspenen kortstondig een rage in China. In talloze video’s prezen jongeren het grotere siliconen exemplaar, omdat het hen hielp bij slapen en het verlichten van stress. Sommigen droegen het zelfs in het openbaar als modeaccessoire. “Baobao”, oftewel baby, is een universele manier geworden om volslagen onbekenden in cafés of online aan te spreken; eigenaardige speeltjes en pluchen tassenhangers zijn populaire troostitems.
(L–R) Verschillende soorten fopspenen voor volwassenen op een Chinese e-commercewebsite en lovende productrecensies; een video van de Chinese staatsmedia over de populariteit van fopspenen voor volwassenen; iemand doet een fopspeen op een drankje. Stills vastgelegd door The Epoch Times, Douyin
De maatschappelijke verwachtingen voor jongeren lijken ook te dalen. Ouderavonden, die normaal gesproken op de basisschool plaatsvinden, werden in 2025 op tientallen universiteiten gehouden.
Topziekenhuizen in grote steden trokken vorig jaar lange rijen bij nieuwe geestelijke gezondheidsklinieken speciaal voor studenten “die een hekel hebben aan school.” Sommige klinieken hadden wachtlijsten van een maand en registreerden tot wel 10.000 bezoekers in een periode van tien maanden.
Overleven zonder geld
In Nanning, een zuidelijke stad aan de grens met Vietnam, zat de 25-jarige Anna Huang maandenlang zonder werk. Op een late septembernacht in 2025 voegde ze zich bij een groep jonge Chinezen die het terrein en de vuilcontainers van een lokale groothandelsmarkt afspeurden naar groenten die waren weggegooid.
Ze was te laat en vond slechts een handvol. Een verkoper gaf haar wat gratis eten, waarmee ze enkele dagen kon overleven, vertelde ze.
“Het wordt allemaal gedreven door de omstandigheden”, zei ze tegen NTD, een zusterorganisatie van The Epoch Times. “Waarom zouden we anders groenteschroot gaan ophalen?” Ze vertelde dat haar wangen in de 20 minuten dat ze daar was “rood werden van schaamte.”
In het zuidoosten zag een groothandelaar op een belangrijke groentemarkt dezelfde trend.
“Telkens wanneer er iets wordt weggegooid, is het meteen weg”, vertelde de man, met de achternaam Wang, aan NTD.
“Je moet er vroeg bij zijn”, zei hij. “Of je iets vindt? Dat hangt helemaal af van hoeveel geluk je hebt.”
Nog niet zo lang geleden droeg het opnemen van weggegooid voedsel en het zoeken naar restjes de stempel van armoede en lage sociale status. Maar in de tweede helft van 2025 heeft het de Chinese jeugd zich er heel erg op toegelegd.
“Overleven zonder kosten is nu in de mode”, merkte een Chinese nieuwslezer op. Hij zei dat de Chinese jongeren “de eenvoudige genoegens van het leven hebben ontdekt.”
(L–R) Iemand zoekt naar voedsel in een hoop weggegooide groenten; een Chinese nieuwslezer zei dat jonge Chinezen van in de twintig die weggegooide groenten verzamelen “de eenvoudige geneugten van het leven hebben ontdekt”; Vuilnisbakken met groenten. Foto’s gemaakt door The Epoch Times, Douyin
Maar de werkelijkheid is niet per se zo rooskleurig, zei Ai Shicheng, voormalig nieuwsredacteur in China.
Zelfs als er een kunstzinnig element zit in het scharrelen — voor degenen die hun tochten filmen en online plaatsen — wijst het ook op de steeds strakkere portemonnee van de jongeren, vertelde hij aan The Epoch Times.
De Chinese dichter en dissident Jiang Pinchao was het daarmee eens.
“De Chinese Communistische Partij zei vroeger dat voor het Chinese volk niets belangrijker is dan het recht om te leven”, zei hij. “En wat betekent dat nu nog?”
‘Stille protesten’
Onvrede onder de Chinese jeugd is nu een grote zorg voor de Chinese autoriteiten, zegt een onderzoeker van de Chinese Academie voor Sociale Wetenschappen, een instituut op het niveau van ministerie onder het Chinese kabinet.
Buiten de arbeidsmarkt en op zoek naar een uitlaatklep, zouden Chinese jongeren kunnen overstappen van het internet naar de straat, vertelde hij aan The Epoch Times onder voorwaarde van anonimiteit. Hij verwees naar de zorgen die tijdens een recent intern overleg werden geuit.
Op oudejaarsavond schrapten verschillende Chinese steden de festiviteiten en werden grote bijeenkomsten afgeraden.
Platliggen of “ratmensen” worden, is in wezen een vorm van zichzelf opgeven, maar vanuit een ander perspectief is het ook een soort “stil protest” tegen de situatie in China, zei de 29-jarige democratieactivist Le Kai’an.
Jonge Chinezen praten na het optreden van een muzikant in een ‘jeugdbejaardentehuis’ in Dali, in de provincie Yunnan, China, op 2 april 2025. ‘Jeugdbejaardentehuizen’ zijn ontstaan doordat jonge Chinezen een ‘liggende’ levensstijl hebben aangenomen en de intensieve werkcultuur die vroeger in China gebruikelijk was, afwijzen. Greg Baker/AFP via Getty Images
China investeert steeds meer in ideologische indoctrinatie en verplicht alle universitaire opleidingen Marxisme, Xi Jinping-denken en Chinees socialisme te bestuderen.
China-analist Feng Chongyi zei dat het niet het doel heeft om kennis over te dragen, maar meer om de geest van de jongeren te “verdoven”. Ik twijfelt eraan of de methode werkt, aldus Feng.
“Wat ze verkondigen, staat haaks op de realiteit”, vertelde hij aan The Epoch Times. “Als de Partij zo geweldig is als ze beweren, waarom zitten de mensen dan in zo’n puinhoop?”
Zhang is nog steeds op zoek naar een baan. Elke ochtend opent ze de sollicitatie-app op haar telefoon en verstuurt ze aanvragen. ’s Middags zit ze in de bibliotheek, ’s avonds helpt ze in het winkeltje van een familielid.
“Ik wil niet platliggen, maar blijven zoeken naar werk lijkt me nergens te brengen”, zei ze. “Vroeger dacht ik dat mensen niet werkten omdat ze lui zijn. Nu weet ik dat ze nergens terechtkunnen.”
Hong Ning, Yi Ru en Shen Yuehebben bijgedragen aan dit verslag.
De psychiater pakt zijn receptenblok – niet om een antidepressivum voor te schrijven, maar een wandeling.
“Tien minuten per dag”, zegt hij. “Geen eigen bijdrage. Geen wachtlijst. Geen waarschuwingslabels.”
Het feit dat deze scène nog steeds als fantasie aanvoelt, is precies het probleem waar we vandaag de dag mee te maken hebben, zegt dr. Nicholas Fabiano, hoofdauteur van een recent redactioneel artikel in het British Journal of Sports Medicine en psychiater in opleiding aan de Universiteit van Ottawa.
“We maken nog steeds een onderscheid tussen lichamelijke en geestelijke gezondheid op een manier die klinisch gezien niet logisch is”, vertelde hij aan The Epoch Times.
De scheiding begon in de 17e eeuw, toen filosoof René Descartes stelde dat de geest losstaat van het lichaam. De moderne geneeskunde nam die tweedeling over en deze blijft van invloed op hoe we diagnoses stellen, behandelen en genezen.
Maar depressie respecteert die grens niet.
Fabiano stelt dat lichaamsbeweging moet worden voorgeschreven als eerstelijnsbehandeling voor depressie, en niet als bijzaak moet worden aangeboden – en het bewijs ondersteunt zijn standpunt.
Hoe sterk is het bewijs voor lichaamsbeweging?
“In verschillende onderzoeken is het effect van lichaamsbeweging minstens even groot als dat van SSRI’s (Selective Serotonin Reuptake Inhibitors – selectieve serotonine heropnameremmers), en mogelijk zelfs langduriger”, vertelde dr. Charles Raison, hoogleraar psychiatrie aan de Universiteit van Wisconsin, waar zijn laboratorium nieuwe mechanismen voor de behandeling van depressie onderzoekt, aan The Epoch Times. SSRI’s zijn de meest voorgeschreven antidepressiva.
Een recent gepubliceerde recensie van Cochrane van 73 gerandomiseerde onderzoeken – een van de meest rigoureuze analyses tot nu toe – heeft aangetoond dat lichaamsbeweging effectief is bij de behandeling van depressie en even effectief is als antidepressiva en gesprekstherapie.
In een klinisch onderzoek hebben onderzoekers van het Duke University Medical Center depressiepatiënten ingedeeld in drie behandelingsgroepen: een bewegingsprogramma, beweging in combinatie met antidepressiva, of alleen antidepressiva. Meer dan 60 procent van de deelnemers was na afloop van het behandelingsprogramma genezen, ongeacht de behandelingsmethode.
Zes maanden na de behandeling vertoonden de deelnemers aan het bewegingsprogramma echter de hoogste percentages van voortdurend herstel en minder terugval. Regelmatige lichaamsbeweging na de behandeling kan verklaren waarom sommige patiënten beter herstellen.
The Epoch Times
De effecten van antidepressiva verdwijnen vaak zodra de pillen niet meer worden ingenomen, merkt Raison op, en veel patiënten hebben een voortdurende medicamenteuze behandeling of aanvullende ondersteuning nodig.
Het bewijs blijft zich opstapelen. Een overzichtsartikel uit 2023 in het British Journal of Sports Medicine, gebaseerd op meer dan 1000 klinische onderzoeken, concludeerde dat lichaamsbeweging een ‘groot en significant’ effect heeft op depressie, angst en stress, ongeacht leeftijd en gezondheidstoestand.
Voor Fabiano werd de wetenschap persoonlijk toen hij maandenlang last had van zenuwbeschadiging, wat hem mentaal veel leed bezorgde.
Hierdoor kon de verbinding tussen lichaam en geest niet langer worden genegeerd, en dit droeg bij aan Fabiano’s visie dat fysieke beweging ook invloed kan hebben op de geest.
Hoe beweging het lichaam reset
Beschouw lichaamsbeweging als een biologische resetknop, die je hele systeem helpt om weer in balans te komen.
Iedereen die ooit heeft gemerkt dat een wandeling op een slechte dag zijn of haar stemming kan veranderen, weet dat die verandering niet alleen tussen de oren zit. De schouders ontspannen zich. De ademhaling wordt dieper. Alles begint rustiger te worden.
“Sporten werkt als een adaptieve stressfactor: een korte, gecontroleerde dosis stress die het lichaam aanzet tot herstel”, zegt Raison. “Je wordt niet sterker tijdens het sporten, maar wel wanneer je lichaam zich daarna herstelt. Sporten werkt op dezelfde manier [voor je humeur].”
Zelfs een korte wandeling kan dit proces op gang brengen. Naarmate je hartslag en lichaamstemperatuur stijgen, koelt je lichaam zichzelf af via twee eenvoudige mechanismen: zweten en het verwijden van de bloedvaten dicht bij de huid. Die temperatuurveranderingen lijken misschien onbeduidend, maar ze hebben een domino-effect op je immuunsysteem en remmen ontstekingen af.
Veel mensen met een depressie hebben een licht verhoogde lichaamstemperatuur en chronische lichte ontstekingen. Het herstel na het sporten is een van de redenen waarom veel mensen instinctief gaan wandelen om zich helderder te voelen.
Iedereen die ooit heeft gemerkt dat een wandeling op een slechte dag zijn of haar stemming kan veranderen, weet dat die verandering niet alleen tussen de oren zit. SimonSkafar/Getty Images
Hoe beweging de hersenen herstructureert
Beweging heeft niet alleen invloed op het lichaam, maar helpt ook bij het herstel van de hersenen.
Regelmatige lichaamsbeweging stimuleert chemische boodschappers die zenuwcellen helpen groeien en verbindingen maken die het humeur en het denkvermogen ondersteunen. Dit komt vooral ten goede aan de hippocampus, een hersengebied dat verantwoordelijk is voor het geheugen en dat bij depressie wordt aangetast.
Lichaamsbeweging activeert ook het endocannabinoïdesysteem van het lichaam, dat het humeur verbetert en stabiliseert, terwijl het het stressresponssysteem kalmeert dat bij depressie vaak overactief blijft. Onderzoek met behulp van beeldvormende technieken toont aan dat lichaamsbeweging gebieden kan kalmeren die verband houden met piekeren en zelfkritische gedachten – twee mentale patronen die mensen in een depressieve toestand kunnen houden.
Het echte voordeel gaat echter verder dan een snelle opkikker.
Gedurende weken en maanden helpen deze fysiologische en neurologische veranderingen de hersenen en het lichaam om stress effectiever te reguleren, ontstekingen te verminderen en daarmee het risico op een terugval te verlagen.
En daarvoor hoef je geen marathon te lopen. Slechts een paar minuten beweging, consequent uitgevoerd, kan deze positieve kettingreactie op gang brengen.
“Mensen gaan er vaak vanuit dat sporten betekent dat je een uur naar de sportschool moet gaan”, vertelde Ana Abrantes, hoogleraar psychiatrie en menselijk gedrag aan de Brown University en mededirecteur van Behavioral Medicine & Addictions Research in het Butler Hospital, aan The Epoch Times. Maar onderzoek toont aan dat zelfs vijf of tien minuten beweging per dag al kan helpen om je stemming te verbeteren.
Toch blijft zelfs die kleine verandering in lichaamsbeweging voor veel patiënten frustrerend buiten bereik.
Waarom de zorg niet overeenkomt met de wetenschap
De wetenschap over lichaamsbeweging en depressie is duidelijk. Maar het systeem voor geestelijke gezondheidszorg is niet ontworpen om hierop in te spelen. Het probleem gaat dieper dan individuele artsen – het zit ingebakken in de manier waarop geneeskunde wordt onderwezen, beoefend en betaald.
Een recent Amerikaans onderzoek bevestigt dit: 92 procent van de professionals in de geestelijke gezondheidszorg heeft tijdens hun opleiding nooit geleerd hoe ze lichaamsbeweging moeten voorschrijven.
Zoals Abrantes opmerkt, weten veel clinici simpelweg niet hoe ze verder moeten gaan dan vage aanmoedigingen. “Behalve dan “u moet gaan sporten, want dan voelt u zich beter”, weten de meesten niet echt wat ze nog meer tegen patiënten moeten zeggen, legt ze uit.
Zelfs wanneer clinici in het bewijs geloven, voelen velen zich niet voorbereid om het fitnessniveau te beoordelen of bewegingsplannen op maat te maken. Minder dan een op de drie Amerikaanse artsen geeft patiënten bewegingsadvies dat in overeenstemming is met de nationale Amerikaanse richtlijnen.
Het systeem maakt het niet gemakkelijk. In tegenstelling tot pillen en therapie is beweging niet opgenomen in de behandelrichtlijnen, factureringssystemen of verwijzingsprocedures. Als een psychiater een medicijn wil voorschrijven, kost dat slechts enkele seconden: de apotheek vult het recept in en de verzekering dekt de kosten.
Er bestaat echter geen facturatiecode voor lichaamsbeweging en geen verzekeringsdekking voor gestructureerde bewegingsprogramma’s. Zelfs wanneer artsen het willen aanbevelen, moeten patiënten meestal zelf de details regelen: beslissen wat ze gaan doen, hoe ze het gaan doen en hoe ze ervoor gaan betalen, of dat nu een sportschoolabonnement, fitnesslessen of een personal trainer is.
Als lichaamsbeweging wordt gezien als een echte behandeling en mensen een plek hebben waar ze naartoe kunnen gaan en iemand die hen verwacht, is de kans veel groter dat ze het ook daadwerkelijk doen, zegt Raison.
Maar zelfs met betere systemen is er nog een ander probleem: door de depressie zelf kan het nemen van die eerste stappen onmogelijk lijken.
Waarom ‘gewoon een wandeling maken’ niet zo eenvoudig is
Op papier lijkt ‘tien minuten per dag’ eenvoudig. In het echte leven is dat allesbehalve het geval.
“We moeten realistisch zijn over hoe depressie eruitziet”, zegt Fabiano. “Uit bed komen, laat staan gaan hardlopen, kan onmogelijk lijken.”
Op de moeilijkste dagen werkt depressie zelf actief tegen het gedrag dat zou helpen om het te verlichten. En ‘ga gewoon naar buiten’ kan meer als een verwijt klinken dan als een aanmoediging.
De weerstand tegen lichaamsbeweging zit niet alleen in het hoofd, maar is ook van biologische aard. Raison merkte op dat de ontsteking als gevolg van depressie kan leiden tot ‘ziektegedrag’, een oeroud overlevingsmechanisme dat mensen vroeger hielp energie te sparen en infecties niet te verspreiden.
“Het is geen luiheid”, voegt Raison toe. “Het is biologie.”
Veel mensen met een depressie hebben ook te maken met andere gezondheidsproblemen, zoals chronische pijn, obesitas, diabetes, hart- en vaatziekten en slaapstoornissen, waardoor bewegen nog moeilijker wordt. Meer dan de helft van de patiënten noemt deze combinatie van emotionele en fysieke belemmeringen als een belangrijke reden waarom ze moeite hebben om actief te blijven.
Hoe bewegingsvoorschriften eruit zouden kunnen zien
Om van lichaamsbeweging een echt klinisch hulpmiddel te maken, zo stellen Fabiano en anderen, moet het dezelfde structuur en follow-up hebben als elke andere behandeling.
“Bij medicatie weten patiënten wat ze innemen, hoe vaak en wat ze kunnen verwachten”, zegt Fabiano. “Bij lichaamsbeweging is het advies meestal vaag, zoals ‘ga hardlopen’. Dat is hetzelfde als zeggen ‘neem een pil’ zonder verdere details.”
Een praktisch kader is FITT, dat een plan in vier delen opsplitst: Frequentie (hoe vaak), Intensiteit (hoe intensief), Tijd (hoe lang) en Type (wat voor soort activiteit).
Gebruikmakend van FITT kan een psychiater activiteiten afstemmen op iemands conditie, symptomen en doelen. Voor sommigen kan dat betekenen dat ze drie keer per week rustig gaan wandelen. Voor anderen kan het betekenen dat ze onder begeleiding aan groepssessies gaan deelnemen.
En net als bij elke andere behandeling is het voorschrijven van lichaamsbeweging geen eenmalig gesprek. Het werkt het beste met monitoring, follow-up en aanpassingen in de loop van de tijd. Psychiaters schrijven niet alleen medicijnen voor en lopen dan weg, maar checken ook of en hoe het werkt.
Maar om dat te laten gebeuren, moet het systeem dat mogelijk maken.
Voor patiënten met weinig energie, vermoeidheid en hopeloosheid zorgt ondersteunde lichaamsbeweging, bijvoorbeeld met een coach, deelname aan een groep of regelmatige controles, voor verantwoordelijkheid, waardoor de therapie beter wordt volgehouden.
Onderzoeken in de bijgewerkte recensie van Cochrane bevestigen dit, waarbij veel van de meest effectieve interventies worden uitgevoerd als gestructureerde, gesuperviseerde programma’s, vaak in groepen, in plaats van als advies om ‘actiever te zijn’. Wanneer de motivatie laag is, geeft verantwoordelijkheid mensen de sociale steun om te komen opdagen, waardoor de motivatie later weer terugkomt.
“Mensen komen meestal opdagen als iemand ze verwacht”, zegt Raison. “Dat soort positieve groepsdruk kan een enorm verschil maken.”
Wat al werkt
Andere landen hebben al laten zien hoe een systeem dat is gebouwd om gebruik te maken van wetenschap eruit kan zien.
In het Verenigd Koninkrijk schrijven nationale richtlijnen begeleide groepsbeweging voor – 45 tot 60 minuten, drie keer per week gedurende 10 tot 14 weken – voor milde tot matige depressie. Groepsbeweging wordt in deze richtlijnen aanvaard als een eerstelijnsoptie naast medicatie en psychotherapie.
Australië gaat nog verder. In zijn richtlijnen wordt regelmatige lichaamsbeweging – of het nu gaat om aerobics, krachttraining of een combinatie daarvan – erkend als een eerstelijnsbehandeling die gelijkwaardig is aan medicatie of psychotherapie.
Een Amerikaans gezondheidszorgsysteem volgt dit voorbeeld. In Vail Valley in Colorado integreert het Healthspan-programma van Vail Health vanaf dag één beweging, slaap en voeding in de behandeling. Patiënten die deelnemen aan het programma van meerdere maanden, waarbij levensstijl voorop staat, ondergaan een basisfitnessonderzoek – VO₂ max, krachtmetingen en scans van de lichaamssamenstelling – en krijgen een persoonlijk trainingsschema en regelmatige controles door coaches, voedingsdeskundigen en clinici op het gebied van functionele geneeskunde.
Als je de polikliniek binnenloopt, valt meteen op waar de nadruk ligt: de voorste ruimte staat vol met fitnessapparaten.
Het Healthspan-programma van Vail Health integreert bewegingsplannen in de behandeling van depressie. Met dank aan Vail Health.Het Healthspan-programma van Vail Health integreert bewegingsplannen in de behandeling van depressie. Met dank aan Vail Health.
“Al onze psychiatrische zorgverleners kijken naar de onderliggende oorzaak en de gezondheid van de persoon als geheel”, vertelde psychiater dr. Elaine Sandler, directeur ambulante psychiatrie bij Vail Health Behavioral Health, aan The Epoch Times.
Medicatie en therapie kunnen nog steeds deel uitmaken van de behandeling, merkte ze op, “maar we richten ons ook op de basisprincipes: beweging, slaap en voeding.”
Het beleid in het hele land lijkt te veranderen. De Society of Behavioral Medicine en patiëntenbelangenorganisaties hebben Medicare, Medicaid en particuliere verzekeraars aangespoord om bewezen effectieve bewegingsprogramma’s voor mensen met ernstige psychische aandoeningen te vergoeden.
Na het programma in 2025 met eigen medewerkers te hebben getest, staat Healthspan nu open voor patiënten in hun hele systeem en nodigt iedereen die onder hun zorg valt uit om zich in te schrijven.
In een land waar lichaamsbeweging nog steeds zelden in het behandelplan wordt opgenomen, bieden programma’s zoals Healthspan een blauwdruk voor hoe de gezondheidszorg in de VS eruit zou kunnen zien. Het voorschrijven van beweging bij depressie is een manier om lichaam en geest weer met elkaar te verbinden, eeuwen nadat Descartes ze uit elkaar heeft gehaald.
Het Verenigd Koninkrijk heeft plannen goedgekeurd voor een nieuwe, aanzienlijk grotere Chinese ambassade in het centrum van Londen. Hiermee komt een einde aan het planningsgeschil en bezwaren van lokale autoriteiten en parlementariërs die zich op nationale veiligheidsrisico’s beriepen, worden gepasseerd.
Het Chinese communistische regime kocht het Royal Mint Court-terrein in 2018 en wil het ombouwen tot een veel grotere ambassade dan het huidige gebouw in Londen. Het terrein ligt in de City of London, het financiële district van de hoofdstad.
De gemeenteraad van Tower Hamlets verwierp de oorspronkelijke bouwaanvraag van China in 2022, onder verwijzing naar zorgen over veiligheid, schaal en lokale impact. In juli 2024 werd, kort nadat de Labour Party de regering had overgenomen, een gewijzigde aanvraag ingediend.
Het terrein voor de voorgestelde ambassade ligt dicht bij belangrijke datakabels en financiële infrastructuur die het Britse bankwezen en communicatiesysteem ondersteunen. Dit is een factor die zwaar woog in de bezwaren vanuit het parlement.
De goedkeuring werd op 20 januari verleend door minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening en Lokale Overheden Steve Reed.
De binnenlandse en buitenlandse inlichtingendiensten van het VK stelden dat de veiligheidsrisico’s rond de nieuwe ambassade niet volledig kunnen worden weggenomen, maar wel beheersbaar zijn met mitigerende maatregelen.
Minister van Binnenlandse Zaken Shabana Mahmood en minister van Buitenlandse Zaken Yvette Cooper schreven In een gezamenlijke brief aan MI5-directeur-generaal Ken McCallum en GCHQ-directeur Anne Keast-Butler dat het “niet realistisch is te verwachten dat elk mogelijk risico volledig kan worden uitgesloten”.
De inlichtingenchefs voegden eraan toe dat het werk om een pakket aan maatregelen ter bescherming van de nationale veiligheid voor het Royal Mint Court-terrein te ontwikkelen proportioneel was geweest.
Op 20 januari zei Reed in een verklaring dat de beslissing definitief is, tenzij een rechtbank ze terugdraait. Hij stelde dat de goedkeuring was gebaseerd op het advies van een onafhankelijke planningsinspecteur die tussen 11 en 19 februari 2025 een openbaar onderzoek hield.
Politieke tegenreactie
Oppositieparlementariërs uit het hele politieke spectrum bekritiseerden de goedkeuring.
De Conservatieve schaduwminister voor Wonen, Gemeenschappen en Lokale Overheid James Cleverly noemde het “een schandelijke daad”.
Nigel Huddleston, de Conservatieve schaduwminister voor Cultuur, Media en Sport, zei op 20 januari in een bericht op X dat er meerdere redenen zijn om het project te verwerpen, waaronder erfgoedzorgen. Hij wees op historische locaties waarop de nieuwe ambassade zal verrijzen, waaronder de Royal Mint en een middeleeuwse cisterciënzerabdij.
De Liberal Democrats stelden op 20 januari dat het toestaan van de nieuwe ambassade tot nu toe de grootste fout van eerste minister Keir Starmer is. Volgens de partijwoordvoerder van Buitenlandse Zaken, Calum Miller, zal de beslissing “China’s surveillancemogelijkheden in het VK versterken en de veiligheid van onze gegevens in gevaar brengen.”
Demonstranten staan buiten op de voorgestelde locatie voor een nieuwe Chinese ambassade in Londen op 17 januari 2026. Dan Kitwood/Getty Images
Een woordvoerder van Reform UK zei dat de beslissing om de nieuwe Chinese ambassade vergunning te verlenen “een ernstige bedreiging voor de nationale veiligheid” vormt.
Barones Kennedy of The Shaws, medevoorzitter van de partijoverstijgende Inter-Parliamentary Alliance on China, zei dat Britse parlementariërs een hardere houding tegenover Peking moeten aannemen.
“Terwijl Britse parlementariërs zoals ikzelf onterecht gesanctioneerd blijven en de Britse staatsburger Jimmy Lai vastzit voor politieke aanklachten, moet het VK een principieel standpunt innemen”, zei ze. “We kunnen de gevaarlijke indruk dat Groot-Brittannië concessies blijft doen niet versterken — zoals het toestaan van een mega-ambassade — zonder wederkerigheid of respect voor de rechtsstaat.”
Een woordvoerder van de Britse regering zei op 20 januari dat de inlichtingendiensten gedurende het hele proces betrokken waren geweest en dat de nationale veiligheid de hoogste prioriteit bleef.
“Deze planningsbeslissing is onafhankelijk genomen door de minister van Volkshuisvesting”, zei de woordvoerder. “Dit volgt op een proces dat in 2018 begon, toen de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken formeel diplomatiek toestemming gaf voor het terrein.”
De woordvoerder benadrukte dat de bouw van een ambassade een normaal onderdeel is van internationale betrekkingen.
“De nationale veiligheid is onze eerste plicht”, aldus de woordvoerder, die eraan toevoegde dat “een uitgebreid pakket aan maatregelen is ontwikkeld om eventuele risico’s te beheersen.”
De woordvoerder zei ook dat China had ingestemd met het samenvoegen van zeven bestaande diplomatieke locaties in Londen tot één locatie, wat volgens de regering “duidelijke veiligheidsvoordelen” oplevert.
President Donald Trump heeft zijn dreigement om op 1 februari nieuwe tarieven op Europese landen te heffen ingetrokken. Hij maakte dit bekend nadat hij vooruitgang signaleerde over een deal die de Amerikaanse belangen op Groenland moet behartigen.
Na een ontmoeting met NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte in Davos, Zwitserland, op 21 januari, zei Trump dat hij het raamwerk voor een toekomstige deal over het eiland en de bredere Arctische regio had gevormd.
“Als deze oplossing wordt afgerond, zal het een grote winst zijn voor de Verenigde Staten van Amerika en alle NAVO-landen”, schreef Trump in een bericht op Truth Social.
“Op basis van dit inzicht zal ik de tarieven die op 1 februari zouden ingaan, niet opleggen.”
Trump gaf diezelfde middag nog wat extra details over de ontwikkeling in een interview met CNBC op 21 januari.
“We hebben [het tariefdreigement] van tafel gehaald, omdat het lijkt alsof we in grote lijnen een concept van een deal hebben”, zei hij.
Toen hem werd gevraagd of het raamwerk dat hij en Rutte hadden besproken neerkwam op een “eigendomsovereenkomst”, zei Trump tegen de nieuwszender: “Het is een beetje complex, maar we leggen het later wel uit.”
Even later zei de president dat de deal “voor altijd” zal gelden.
Als reactie op een verzoek om commentaar liet NAVO-woordvoerder Allison Hart aan The Epoch Times weten dat het gesprek tussen Rutte en Trump productief was geweest.
“De gesprekken tussen NAVO-bondgenoten over het raamwerk waar de president naar verwees zullen zich richten op het waarborgen van de veiligheid in het Noordpoolgebied, via gezamenlijke inspanningen van de bondgenoten, in het bijzonder de zeven Arctische bondgenoten”, zei Hart.
“De onderhandelingen tussen Denemarken, Groenland en de Verenigde Staten zullen worden voortgezet. Deze onderhandelingen hebben als doel te voorkomen dat Rusland en China ooit voet aan de grond krijgen — economisch of militair — op Groenland.”
Trump had op 17 januari een tariefdreigement aangekondigd. In een bericht op Truth Social die dag schreef hij dat Denemarken, Noorwegen, Zweden, Frankrijk, Duitsland, het VK, Nederland en Finland een tarief van 10 procent zouden krijgen totdat er een overeenkomst was bereikt over de aankoop van Groenland.
Groenland is een semiautonoom gebied van Denemarken.
Trump dreigde verder om het tarief voor de genoemde Europese landen op 1 juni te verhogen tot 25 procent als er tegen die tijd geen deal tot stand was gekomen.
Eerder op 21 januari maakte het Europees Parlement bekend dat het de werkzaamheden aan een handelsakkoord tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten had stopgezet vanwege Trumps tariefdreigementen en zijn pogingen om de overdracht van Groenland af te dwingen.
“Door de territoriale integriteit en soevereiniteit van een EU-lidstaat te bedreigen en door tarieven als dwangmiddel in te zetten, ondermijnen de VS de stabiliteit en voorspelbaarheid van de handelsrelaties tussen de EU en de VS”, zei Bernd Lange, voorzitter van de handelscommissie van het Europees Parlement.
Lange zei dat de handelswetgeving tussen de EU en de VS die in de maak is, de tarieven op alle Amerikaanse industriële goederen zou hebben opgeschort en vastgestelde tariefcontingenten zou hebben ingevoerd voor veel Amerikaanse landbouw- en voedingsproducten die de EU binnenkomen.
The Associated Pressheeft bijgedragen aan dit verslag.
Het Iraanse regime waarschuwde op 18 januari dat “elke agressie” tegen leider ayatollah Ali Khamenei neer zou komen op het voeren van “volledige oorlog” tegen Iran. Het regime liet ook doorschemeren dat het mogelijk doorgaat met de executie van honderden burgers die tijdens de protesten van de afgelopen drie weken zijn opgepakt.
Geconfronteerd met een verslechterende economie en torenhoge inflatie zijn Iraniërs de grootste protestgolf begonnen sinds de islamitische revolutie van 1979. Ze gingen op 28 december 2025 de straat op om een einde te eisen aan het theocratische bewind van het islamistische regime.
President Donald Trump heeft herhaald dat Washington klaarstaat om in te grijpen als het regime doorgaat met het doden van demonstranten op straat of met het gelasten van executies. In een bericht op sociale media op 16 januari bedankte Trump de Iraanse leiders voor het annuleren van meer dan 800 executies die volgens hem donderdag zouden plaatsvinden.
Het lijkt er echter op dat de Iraanse justitie zondag aangaf dat de executies mogelijk alsnog volgens plan doorgaan.
“Een reeks van de handelingen zijn aangemerkt als Mohareb, wat behoort tot de zwaarste islamitische straffen”, zei woordvoerder van de Iraanse justitie, Asghar Jahangir, tijdens een persconferentie op 18 januari.
Moharebeh is een islamitisch-Arabische term die vertaald kan worden als “vechten tegen God” en is onder het Iraanse regime bestraft met de dood. Iemand die moharebeh pleegt, wordt een mohareb genoemd.
Trump zei in een interview met Politico op 17 januari: “Het is tijd om naar nieuw leiderschap in Iran te kijken.”
Ondanks de duizenden bevestigde doden sinds het uitbreken van de protesten eind vorige maand, waarvan het aantal dagelijks blijft toenemen, hebben Khamenei en het Iraanse regime herhaaldelijk Trump de schuld gegeven van de “slachtoffers” en de chaos die Iran overspoelt.
Het regime verscherpte zondag zijn retoriek tegen Washington.
“Als de bevolking van [Iran] moeilijkheden en ontberingen ondervindt in hun leven, is een van de belangrijkste oorzaken de langdurige vijandschap en de onmenselijke sancties die zijn opgelegd door de Amerikaanse regering en haar bondgenoten”, schreef de Iraanse president Masoud Pezeshkian op sociale media. “Elke agressie tegen de Opperste Leider van ons land is gelijk aan volledige oorlog tegen de Iraanse natie.”
Bevestigde doden boven 3.900
Een niet-politieke organisatie, Human Rights Activists in Iran, die mensenrechtenschendingen door het Iraanse regime registreert en rapporteert, publiceerde op 18 januari bijgewerkte cijfers over het aantal doden na 21 dagen protesten, met een bevestigd totaal van 3.919.
Van deze doden wordt gemeld dat minstens 3.097 demonstranten waren, bijna twee dozijn niet-protesterende burgers, en 22 minderjarigen.
Het persbureau van de organisatie meldde dat nog eens 4.382 gevallen “onder beoordeling” zijn, en dat tot nu toe minstens 24.669 mensen door het regime zijn gearresteerd. Meer dan tweeduizend mensen raakten bovendien ernstig gewond sinds het begin van de protesten, aldus de groep.
Het werkelijke dodental ligt vermoedelijk veel hoger.
Human Rights Activists in Iran verklaarde zondag dat het regime in 2025 minstens 2.063 executies heeft bevolen. Dit is een stijging van 119 procent vergeleken met het voorgaande jaar, en merkte op dat veel gevangenen “het recht op een laatste bezoek aan hun familie werd ontzegd”.
Tussen 12 en 15 januari heeft het regime volgens de mensenrechtenorganisatie minstens 22 mensen geëxecuteerd die ter dood waren veroordeeld voor onder meer Moharebeh, moord en drugsgerelateerde misdrijven.
“De voortdurende grootschalige uitvoering van doodstraffen, te midden van internetuitval en strikte beperkingen op de informatievoorziening, heeft de zorgen over het gebrek aan rechterlijke transparantie en het ontzeggen van toegang tot een eerlijk proces voor gevangenen versterkt. Ook het verhoogde risico op schendingen van het recht op leven baart de organisatie zorgen”, aldus de organisatie in een verklaring.
“Mensenrechtenorganisaties hebben herhaaldelijk gewaarschuwd dat het uitvoeren van executies in een beveiligde en ondoorzichtige omgeving de kans op ernstige mensenrechtenschendingen vergroot.”
Na een spoedvergadering op 18 januari verklaarden de leiders van de Europese Unie dat hun landen klaar zijn om zich te verdedigen nadat de Amerikaanse president Donald Trump nieuwe invoerheffingen aan Europa heeft opgelegd als drukmiddel in zijn poging om de controle over het Noord-Amerikaanse eiland te verwerven.
Na de spoedbesprekingen verklaarde Antonio Costa, voorzitter van de Europese Raad, dat de lidstaten het erover eens zijn dat invoerheffingen “de trans-Atlantische betrekkingen zouden ondermijnen en onverenigbaar zijn met de handelsovereenkomst tussen de EU en de VS”.
Costa zei dat de EU-leiders hebben aangegeven “bereid te zijn om ons te verdedigen tegen elke vorm van dwang”.
Costa zal naar verwachting later deze week een volledige top van EU-leiders bijeenroepen.
De bijeenkomst komt op een moment dat Trump zijn inspanningen heeft opgevoerd om Groenland in handen te krijgen voor de Verenigde Staten. Hij verwijst daarbij naar het strategische belang en de natuurlijke rijkdommen van het eiland. Trump suggereert bovendien dat tegenstanders zoals Rusland of China er hun intrek zouden kunnen nemen als de VS dat niet doen.
Trump is van plan om vanaf 1 februari een tarief van 10 procent op te leggen aan Denemarken, Noorwegen, Zweden, Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Nederland en Finland. Volgens een bericht dat hij op 17 januari op Truth Social plaatste, zou dat tarief op 1 juni worden verhoogd tot 25 procent. De maatregel blijft volgens hem van kracht “totdat er een akkoord is bereikt over de volledige en totale aankoop van Groenland”.
Trump heeft gezegd dat de Verenigde Staten Groenland nodig hebben voor nationale veiligheidsdoeleinden en waarschuwde dat “de wereldvrede op het spel staat” als de Verenigde Staten er niet in slagen Groenland te verwerven.
“Dit is een zeer gevaarlijke situatie voor de veiligheid, beveiliging en het voortbestaan van onze planeet”, schreef Trump op 17 januari in een bericht op Truth Social.
Hij heeft gezegd dat als de Verenigde Staten geen controle over Groenland krijgen, China of Rusland het zullen overnemen.
Ondertussen hebben de acht Europese landen, die al onderworpen zijn aan tarieven van 10 of 15 procent door de Verenigde Staten, een kleine militaire aanwezigheid naar Groenland gestuurd.
“Tariefdreigingen ondermijnen de trans-Atlantische betrekkingen en brengen het risico van een gevaarlijke neerwaartse spiraal met zich mee”, zei de groep van acht landen in een gezamenlijke verklaring op 18 januari.
De militaire aanwezigheid is bedoeld om de veiligheid in het Noordpoolgebied te versterken “als een gemeenschappelijk trans-Atlantisch belang” en vormt geen bedreiging voor wie dan ook, aldus de landen. Ze voegden eraan toe dat ze bereid zijn tot een dialoog met de Verenigde Staten “op basis van de beginselen van soevereiniteit en territoriale integriteit”, waar ze “volledig achter staan”.
“Wij staan volledig achter het Koninkrijk Denemarken en de bevolking van Groenland”, aldus de acht landen.
“Wij zijn vastbesloten onze soevereiniteit te handhaven.”
Volgens een Engelse vertaling van haar schriftelijke verklaring zei de Deense premier Mette Frederiksen: “Sinds de aankondiging van de tarieven door de Amerikaanse president voert de [Deense] regering intensieve gesprekken met haar bondgenoten.
“Het is des te belangrijker dat we vasthouden aan de fundamentele waarden waarop de Europese gemeenschap is gebaseerd. We willen samenwerken en zijn niet uit op conflict”, zei ze. “Ik ben blij met de consistente boodschappen uit de rest van het continent: Europa laat zich niet chanteren.”
De Zweedse premier Ulf Kristersson sloot zich op 17 januari in een bericht op sociale media aan bij Frederiksen: “Alleen Denemarken en Groenland beslissen over kwesties die Denemarken en Groenland aangaan.”
“Dit is een EU-kwestie die veel meer landen raakt dan alleen de landen die nu worden genoemd”, zei hij. “Zweden voert momenteel intensieve gesprekken met andere EU-landen, Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk om tot een gecoördineerde reactie te komen.”
Bestuur van Groenland
De Amerikaanse vicepresident JD Vance en minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio hadden op 14 januari een ontmoeting met de Deense minister van Buitenlandse Zaken Lars Lokke Rasmussen en de Groenlandse minister van Buitenlandse Zaken Vivian Motzfeldt in het Witte Huis.
Rasmussen omschreef de gesprekken als een “openhartige maar ook constructieve discussie”.
Trump zei op 16 januari dat hij een golf van invoerheffingen op Europese bondgenoten overwoog “als ze niet meewerken” aan de aankoop van het Deense grondgebied door de Verenigde Staten.
De Amerikaanse president zei op sociale media dat pogingen van de Verenigde Staten om “deze transactie” voor Groenland te doen al “meer dan 150 jaar” teruggaan. De regering van de Amerikaanse president Andrew Johnson kwam in de jaren 1860 voor het eerst met het idee om de invloed van de VS in het Noordpoolgebied uit te breiden.
Trump heeft eerder ook al aangegeven dat Groenland een verstandige investering zou zijn voor de Verenigde Staten vanwege de naar schatting grote hoeveelheden zeldzame aardmetalen op het Arctische eiland.
Hoewel het eiland sinds het koloniale tijdperk in het begin van de 18e eeuw formeel onder Deens bestuur stond, kreeg Groenland in de jaren 70 autonomie met de oprichting van een parlement. De Self-Government Act van 1979 breidde de autonomie van het eiland verder uit. Groenland verwierf echter pas in 2009 volledige autonomie.
Op 9 januari brachten functionarissen uit Groenland, waaronder premier Jens-Frederik Nielsen en verschillende partijleiders, een verklaring uit waarin zij de soevereiniteit van Groenland opnieuw bevestigden en elke aanspraak die de autonomie van het eiland zou belemmeren, van de hand wezen.
“We willen geen Amerikanen zijn, we willen geen Denen zijn, we willen Groenlanders zijn”, aldus de verklaring. “De toekomst van Groenland moet worden bepaald door het Groenlandse volk. … Geen enkel ander land mag zich hiermee bemoeien.”
Travis Gillmore, Jacki Thrapp en Reuters hebben bijgedragen aan dit rapport.
In een eerdere versie van dit rapport was de naam van EU-Raadsvoorzitter Antonio Costa op één plaats verkeerd gespeld. The Epoch Times betreurt deze fout.
Het Hoogzeeverdrag, een wereldwijd initiatief om de oceanen te beschermen, is op 17 januari in werking getreden.
Het VN-verdrag heeft tot doel bijna de helft van het aardoppervlak te reguleren: de volle zee buiten nationale grenzen, die samen ongeveer twee derde van alle oceanen beslaat. Het is een uniek raamwerk dat de biodiversiteit in internationale wateren moet beschermen en ervoor moet zorgen dat landen wereldwijd de voordelen en hulpbronnen eerlijk delen.
Per 17 januari hebben 145 landen het verdrag ondertekend en hebben 83 landen het geratificeerd. De Verenigde Staten hebben het verdrag wel ondertekend, maar nog niet geratificeerd.
De ambassadeur van Singapore voor internationaal recht, Rena Lee, was voorzitter van de onderhandelingen over het Hoogzeeverdrag en speelde een sleutelrol bij de totstandkoming ervan in 2023.
“Wereldwijde samenwerking is geen keuze, maar een noodzaak. Dit verdrag belichaamt hoop, vastberadenheid en een gezamenlijke inzet voor een betere toekomst voor de oceaan en onze planeet”, aldus Lee in een verklaring.
Het verdrag beschrijft hoe mariene beschermde gebieden kunnen worden ingesteld, legt duidelijke verplichtingen vast voor het duurzame gebruik van oceaanbronnen en bepaalt regels voor een eerlijke verdeling. Het doel is om tegen 2030 dertig procent van de wereldzeeën te beschermen.
Verschillende juridische maatregelen voor de deelnemende landen zijn van kracht geworden.
Een voorbeeld van een concrete verplichting die op 17 januari is ingegaan, is het uitvoeren van milieueffectbeoordelingen die voldoen aan de normen van het verdrag. Elke geplande activiteit onder toezicht van een overheid die gevolgen kan hebben voor de volle zee of de zeebodem moet openbaar worden aangekondigd.
Landen moeten zich daarnaast houden aan natuurbeschermingsdoelen in andere internationale delen van de oceanen waar activiteiten worden gereguleerd, zoals scheepvaartroutes, visserij en diepzeemijnbouw.
Directeur Rebecca Hubbard van de High Seas Alliance zei dat het beschermen van de oceanen gelijkstaat aan het beschermen van de toekomst van de mensheid. De Alliantie werd opgericht in 2011 en telt meer dan zeventig niet-gouvernementele leden.
“We beginnen nog maar net te begrijpen hoe belangrijk deze uitgestrekte, onderling verbonden wereld is voor de gezondheid van onze hele planeet”, aldus Hubbard.
“Of het nu gaat om onderzeese bergen, diepzeevlakten en -troggen, de ijzige poolwateren of de open oceaanroutes waarlangs trekkende soorten zich verplaatsen: de volle zee is even vitaal als immens.”
De bestuursorganen en besluitvormingsprocessen van het verdrag krijgen momenteel vorm binnen de VN-Voorbereidingscommissie. Voorstellen zullen worden aangenomen tijdens een VN-klimaatgerelateerde conferentie van 9 tot en met 20 november in Turkije.
Tot die tijd worden landen aangemoedigd om gebieden te identificeren die bescherming nodig hebben en die voorstellen mee te nemen naar de conferentie.
“De volle zee zit vol leven — van microscopisch plankton tot de grote walvissen die daarvan afhankelijk zijn”, zei Hubbard.
“Nu het Hoogzeeverdrag in werking is getreden, beschikken we eindelijk over de middelen om dit uitzonderlijke deel van onze planeet te beschermen.”
Volgens de verklaring hangt de impact van het Hoogzeeverdrag af van hoe goed het wordt uitgevoerd en nageleefd. De organisatie hoopt dat meer landen zich bij het initiatief zullen aansluiten.
De Chinese Communistische Partij (CCP) heeft haar inspanningen tegen corruptie opgevoerd en verlegt de focus van individuele gevallen naar systemische corruptie. Volgens meerdere bronnen binnen China legde de recente bijeenkomst van het hoogste anticorruptieorgaan van de CCP niet alleen de nadruk op streng partijbestuur, maar ook op een uitbreiding van onderzoeken naar stadsbesturen en pas gepromoveerde functionarissen.
De vijfde plenaire zitting van de 20e Centrale Commissie voor Discipline Inspectie (CCDI) van de CCP vond plaats van 12 tot en met 14 januari. Chinese staatsmedia presenteerden de bijeenkomst als onderdeel van een aanhoudende krachtige “anticorruptiepolitiek”. Ingewijden spreken echter van een strategischer politiek doel: het gebruiken van de campagne om macht te consolideren, lokale bureaucratieën te hervormen en risico’s binnen de partijhiërarchie preventief te beheersen.
“Een van de kernboodschappen ging over bestuur, toezicht en de uitoefening van macht”, vertelde een bron die bekend is met de disciplinaire mechanismen van de Partij aan The Epoch Times. “Maar op lokaal niveau is het signaal duidelijk —elke stad moet een grondige evaluatie ondergaan.”
Van individuele zaken naar systemische corruptie
In tegenstelling tot eerdere anticorruptie-campagnes die zich richtten op afzonderlijke gevallen, legt dit nieuwe initiatief de nadruk op ‘systematisch toezicht’ en vroege risicopreventie. De aanpak strekt zich niet louter uit naar functionarissen op het laagste niveau. Ze richt zich juist op cruciale knooppunten binnen lokale machtsstructuren — met name functies die zeggenschap hebben over personeel, begrotingen, infrastructuurprojecten en de openbare veiligheid.
“Veel van de problemen zijn niet nieuw”, aldus de insider. “Ze hebben zich in de afgelopen jaren opgestapeld. Nu is het doel om het beoordelingsproces te ordenen en te stroomlijnen.”
Analisten stellen dat de verhoogde retoriek over een “complexe en strenge anticorruptieomgeving” meer dient om de politieke manoeuvres van het regime te rechtvaardigen. Het dient veel minder om de structurele oorzaken van corruptie daadwerkelijk aan te pakken.
“De huidige anticorruptie[campagne] is in wezen een politiek instrument voor de top om tijd te winnen en de controle te behouden”, zei Yu Youliang, een in China gevestigde wetenschapper die om veiligheidsredenen een pseudoniem gebruikte, tegen The Epoch Times. “Zonder institutionele hervormingen kan het systeem alleen overleven door herhaalde interne zuiveringen.”
Lokale leiders in het vizier
Bronnen geven aan dat recent gepromoveerde jonge functionarissen en leiders op stadsniveau nu de belangrijkste doelwitten zijn. Functies als burgemeester en hoofd van de openbare veiligheid bundelen aanzienlijke lokale macht over projectgoedkeuringen, de toewijzing van middelen en de rechtshandhaving. Onderzoeken naar deze posities kunnen een schokgolf door volledige lokale machtsstructuren sturen en zo een duidelijke waarschuwing afgeven aan anderen.
“Het gaat er niet om te wachten tot iemand een fout maakt”, vertelde een insider die binnen de overheid werkt aan The Epoch Times. “Ze kijken naar je positie, je allianties en of je achtergrond bestand is tegen onderzoek. Zo niet, dan sta je op de radar.”
Tekenen van deze neerwaartse verschuiving in de anticorruptiecampagne waren begin januari al zichtbaar. De Chinese editie van The Epoch Times meldde op 12 januari dat, volgens bronnen binnen het regime, een nieuwe ronde van anticorruptiecontroles op stedelijk niveau is begonnen. Daarmee wordt het toezicht uitgebreid voorbij provinciale en ministeriële functionarissen. Lokale autoriteiten moeten gedetailleerde dossiers aanleveren, rekeningen verifiëren en uitleg geven over persoonlijke en familiale bezittingen. In sommige regio’s worden ook de achtergronden en financiën van recent benoemde lokale functionarissen doorgelicht.
Preventieve schoonmaak
Functionarissen bij lokale parketten omschrijven de campagne als een ‘preventieve schoonmaak’, in plaats van als een reactieve handhavingsmaatregel.
“Het gaat om het screenen van functionarissen voordat er problemen ontstaan”, zei een bron bij een lokale afdeling van de CCDI tegen The Epoch Times. “Meerdere regio’s, waaronder Guangdong, Jiangxi en Shandong, zijn gestart met uitgebreide interne controles. Daarbij worden niet alleen specifieke zaken onderzocht, maar ook de wegen waarlangs functionarissen aan de macht zijn gekomen, inclusief mogelijke vormen van corruptie of invloedrijke handel.”
“Dit draait niet alleen om één persoon, maar om een volledig netwerk”, aldus de bron. “De reikwijdte is dit jaar groter dan bij eerdere campagnes.”
Het propagandistische partijorgaan People’s Daily meldde dat de CCDI in 2025 ongeveer 65 kaderleden op centraal partijniveau heeft onderzocht, voornamelijk op het niveau van viceminister en hoger — een recordaantal. Doelwitsectoren waren onder meer financiën, energie, tabak en infrastructuur, waar macht en middelen sterk geconcentreerd zijn. Ook werden honderden voortvluchtigen in het buitenland teruggehaald voor onderzoek.
Snelle promotie biedt geen bescherming meer
De campagne lijkt vooral recent gepromoveerde functionarissen hard te treffen.
“Voorheen was snelle promotie een pluspunt”, vertelde een ervaren lokale ambtenaar, die anoniem wilde blijven, aan The Epoch Times. “Nu maakt het je tot een prioriteitsdoelwit. Hoe sneller je stijgt, hoe scherper het toezicht.”
Functionarissen die in korte tijd zijn opgeklommen naar sleutelposities, leunen vaak op complexe netwerken van personele en financiële relaties. Nu de beoordelingsnormen worden aangescherpt, heeft vrijwel niemand nog een ‘veilige zone’.
“Het gaat er niet om of je nu problemen hebt”, zei de ambtenaar. “Alles uit je verleden kan worden opgegraven. Velen weten dat en wachten simpelweg tot zij aan de beurt zijn.”
Sinds het begin van dit jaar hebben de CCDI en de Nationale Toezichtscommissie van de CCP, zo melden Chinese media, meerdere onderzoeksmededelingen uitgevaardigd tegen functionarissen op stadsniveau en leiders in onderwijs– en zorginstellingen. In deze berichten wordt doorgaans gesproken van ‘verdenking van ernstige disciplinaire overtredingen’, zonder verdere details over de zaken prijs te geven.
Naarmate de nieuwste ronde van de anticorruptiecampagne verder doordringt tot lokale overheden, zal de impact op de bestuurlijke stabiliteit en het bestuur binnen het communistische regime de komende maanden waarschijnlijk steeds zichtbaarder worden.
Het handelsoverschot van China bereikte in 2025 een recordhoogte van bijna 1,1 biljoen euro.
De Chinese fabrieken hebben belangrijke goederenstromen waarop in de Verenigde Staten heffingen van toepassing waren, naar andere wereldmarkten omgeleid, vanwege de zwakke binnenlandse vraag.
De totale export van de Aziatische economische grootmacht steeg in december 2025 met 6,6 procent op jaarbasis, volgens gegevens die op 14 januari werden gepubliceerd door de Chinese Algemene Douaneadministratie. Deze stijging was de snelste groei in drie maanden en bijna een verdubbeling van de 3 procent stijging die economen in een peiling van Reuters hadden voorspeld.
Ook de invoer steeg, met 5,7 procent op jaarbasis in december, na een stijging van 1,9 procent in de voorgaande maand. Economen hadden slechts een stijging van 0,9 procent voorspeld.
Hierdoor bedroeg het handelsoverschot van China in december 98 miljard euro, een stijging ten opzichte van 96 miljard euro in de maand ervoor.
Over heel 2025 behaalde China zijn grootste handelsoverschot ooit, namelijk 1,1 biljoen euro, een stijging van 19,9 procent ten opzichte van 2024. Dat bedrag kwam volgens economen van ING ongeveer overeen met het bruto binnenlands product (bbp) van een van de twintig grootste economieën ter wereld.
De onevenwichtige handelsbalans is een van de belangrijkste redenen die de Amerikaanse president Donald Trump heeft aangevoerd voor het opleggen van extra invoerheffingen op Chinese producten in 2025.
Uit de gegevens van 14 januari bleek dat de Chinese export naar de Verenigde Staten in december met 30 procent was gedaald ten opzichte van een jaar eerder, de negende maand op rij met een daling. Over het hele jaar 2025 daalde de totale export naar de Amerikaanse markten met bijna 20 procent ten opzichte van het voorgaande jaar.
Als gevolg daarvan is het handelsoverschot met de Verenigde Staten aanzienlijk gedaald, met 22 procent tot 280 miljard dollar vorig jaar. Desondanks is de waarde van de Chinese export nog steeds meer dan drie keer zo groot als de waarde van de import uit de Verenigde Staten.
China wordt nu geconfronteerd met een extra Amerikaans tarief van 25 procent, na de recente dreigementen van Trump om extra heffingen op te leggen aan alle landen die zaken doen met Iran, waarvan China de grootste handelspartner en olie-afnemer is.
Tijdens een persconferentie kort na de publicatie van de handelsgegevens waarschuwde Wang Jun, adjunct-directeur van de Chinese douane, dat het momentum voor de wereldwijde handelsgroei in 2026 onvoldoende leek.
“De externe omstandigheden voor de handelsontwikkeling van China zijn nog steeds somber en complex”, verklaarde Wang aan verslaggevers.
Toch sloeg hij een optimistische toon aan en benadrukte hij zijn vertrouwen in de groei van de Chinese buitenlandse handel.
“Met meer gediversifieerde handelspartners en een aanzienlijk verbeterd vermogen om risico’s te beheersen, blijven de fundamenten van de Chinese buitenlandse handel stabiel”, zei hij.
Uit de meest recente douanegegevens blijkt dat de toenemende daling van de export naar de VS grotendeels werd gecompenseerd door een stijging van de verkoop aan andere markten.
In 2025 steeg de export naar Afrika met 25,9 procent, de snelste groei onder de belangrijkste handelspartners van China. De export naar de Associatie van Zuidoost-Aziatische Staten, de grootste handelspartner van China, steeg met 13,4 procent, en de export naar de Europese Unie, de op één na grootste handelspartner, groeide met 8,4 procent.
De groeiende handelskloof heeft geleid tot spanningen tussen Peking en de 27 landen van de EU. Europese functionarissen maken zich steeds meer zorgen over het effect van de toestroom van Chinese goederen op hun binnenlandse industrieën, nu Chinese exporteurs hun aandacht verleggen naar Europa als gevolg van extra Amerikaanse invoerheffingen.
De voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, verklaarde in juli 2025 tegenover Chinese leiders dat de banden van de EU met Peking een “omslagpunt” hebben bereikt. De Franse president Emmanuel Macron waarschuwde later dat de onevenwichtige handelsrelatie met China “onhoudbaar” is.
“Ik heb duidelijk gemaakt dat we ofwel de economische betrekkingen in onderling overleg opnieuw in evenwicht brengen – door China, de VS en de EU bij een echt partnerschap te betrekken – ofwel dat Europa geen andere keuze heeft dan meer protectionistische maatregelen te nemen”, schreef Macron in een opiniestuk in de Financial Times dat werd gepubliceerd na een bezoek aan Peking in december 2025. “Ik heb een sterke voorkeur voor samenwerking, maar zal pleiten voor het gebruik van het laatste indien nodig.”
Uit de gegevens van 14 januari blijkt dat de Chinese export naar de EU nog steeds meer dan twee keer zo groot is als de import. Vorig jaar steeg het handelsoverschot van China met de EU met 18 procent, tot ongeveer 251 miljard euro.
Lynn Song, hoofdeconoom voor Groot-China bij ING, zei dat de sterke export Peking zou kunnen helpen om zijn groeidoelstelling van “ongeveer 5 procent” te halen.
De BBP-gegevens over het hele jaar worden op 19 januari bekendgemaakt.
“De externe vraag is een belangrijke motor geweest voor de economische groei in 2025”, aldus Song in een notitie van 14 januari. “Voor China is de hamvraag hoe lang deze groeimotor de belangrijkste drijvende kracht kan blijven.”
In het hart van een bakstenen gebouw aan de Calle de Cuchilleros — de “messenmakers” — in Madrid brandt een vuur. Het brandt daar al 300 jaar onafgebroken. Toen Napoleon in 1808 Spanje binnenviel, brandde het vuur al 83 jaar. Toen de Spaanse Burgeroorlog in de jaren dertig de straten van Madrid deed schudden en een van de balkons van het oude bakstenen gebouw beschadigde, smeulde de vlam gewoon door. Zelfs toen de hele wereld tijdens COVID-19 in quarantaine zat, bleef het vuur in dit gebouw stilletjes gloeien.
Het vuur in kwestie is de ovenvlam van het volgens Guinness World Records oudste restaurant ter wereld — Sobrino de Botín — en het vormt het flakkerende hart van de zaak. Het is een levend relikwie uit een vervlogen tijd dat voortdurend brandend wordt gehouden om te voorkomen dat temperatuurschommelingen de antieke granieten oven zouden doen barsten. Toen het Smithsonian magazine vroeg hoe het restaurant de vlam zo lang brandend heeft gehouden, antwoordde de mede-eigenaar Antonio González met prometheïsche zelfverzekerdheid: “Wij stelen het vuur van de goden.”
Botín ligt vlakbij de Plaza Mayor in Madrid, Spanje. photravel_ru/Shutterstock
Toen de oven voor het eerst werd aangestoken
De ovenvlam van Botín is een passend symbool voor de culinaire en culturele tradities die het restaurant al eeuwenlang levend houdt. Het verhaal van Botín verweeft zich met de rijkste tradities — en meest smaakvolle aroma’s — uit de Europese geschiedenis.
Sobrino de Botín — “de neef van Botín” — is het oudste eetetablissement ter wereld dat dezelfde naam, dezelfde locatie en dezelfde gastvrije activiteit heeft behouden zonder ooit te sluiten. In de met verhalen beladen eetzalen en kelders dwaalden koningen, schrijvers, schilders, acteurs en zelfs een geest rond.
Het gebouw waarin Botín huist, stamt uit 1590. Oorspronkelijk was het een herberg aan de Plaza Mayor, waar slagers hun vlees verkochten op de markt. Een regel uit die tijd verbood de herberg om als restaurant te functioneren om de belangen van de slagers niet te schaden — al konden kopers het vlees dat ze bij de slagers hadden gekocht wel naar de herberg brengen om te laten bereiden. Toen die regel aan het einde van de 18e eeuw werd geschrapt, veranderde het gebouw direct in een restaurant.
De eetzalen zijn voorzien van zichtbare houten balken, rustieke muren en antieke decoraties, waardoor het restaurant een gezellige historische sfeer uitstraalt. Kiev.Victor/Shutterstock
Er bestaan verschillende verhalen over hoe het restaurant aan zijn naam kwam. Sommigen beweren dat de beroemde Franse chef Jean Botín — die in het hof van de Habsburgers had gewerkt — het restaurant oprichtte, waarna het wegens het ontbreken van kinderen overging op zijn neven. Andere versies zeggen dat een man genaamd Candido Remis de taverne oprichtte en die noemde naar zijn beroemde oom, Jean Botín, die zelf overigens niet rechtstreeks bij het restaurant betrokken was. Hoe het precies ook zit, het etablissement bleef vanaf de oprichting in 1725 tot in de jaren dertig in handen van de familie die met Botín verbonden was, waarna het werd verkocht aan Amparo Martín en Emilio González. Antonio González, een van de huidige mede-eigenaars, is inmiddels de derde generatie González die het restaurant runt.
Historische meubels en voorwerpen, zoals keramiek, geven gasten het gevoel dat ze dineren in het historische Madrid. BobNoah/Shutterstock
Traditionele gerechten
Vandaag serveert het restaurant traditionele Spaanse cuisine, in de interpretatie van de grootvader van González. Het signaturegerecht is geroosterd speenvarken, in de 300 jaar oude oven gebakken tot het goudbruin is.
In een van de rijk gedecoreerde eetzalen — met zichtbare balken en het kenmerkende keramiek van Talavera de la Reina — kunnen gasten lam bestellen, glasaal in knoflooksaus, kipfricassee in amandelsaus, gestoofde patrijs, witte asperges met mayonaise, inktvis en nog vele andere delicatessen. Elke dag ontvangt het restaurant 800 gasten en worden 60 speenvarkens en 20 lammeren bereid om hen te voeden. Het restaurant legt de nadruk op ingrediënten van de hoogste kwaliteit, die eerst de keuring moeten doorstaan van de neef van González, vervolgens van het keukenteam, en ten slotte van de bediening — van wie velen als 18- tot 20-jarige beginnen en de rest van hun carrière blijven.
De houtgestookte oven van Botín, die bij de opening van het restaurant werd geïnstalleerd, wordt nog steeds gebruikt om het paradepaardje van het restaurant te bereiden: geroosterd speenvarken. Andrea De la Parra/Shutterstock
Legendes en stamgasten
Maar naast voortreffelijke gerechten serveert Botín ook een flinke portie fascinerende folklore — en veel gasten komen minstens zozeer voor de historische ervaring als voor de gastronomische ervaring. Zo hebben Spaanse vorsten door de eeuwen heen hun handtekeningen achtergelaten op een van de muren. Soldaten uit de Spaanse Burgeroorlog vulden hun magen bij Botín. En volgens de legende dwaalt er een geest door de wijnkelder — naar verluidt een ontevreden klant die wat servies aan diggelen sloeg en nu als straf binnen het restaurant opgesloten zit. Als uit een gotische roman beschikt het restaurant zelfs over een geheime tunnel, omzoomd met beschimmelde oude flessen.
De charme en het mysterie van het etablissement hebben talloze beroemdheden betoverd: Charlton Heston, Frank Sinatra, Jacqueline Kennedy Onassis, Ava Gardner, Nancy Reagan en Catherine Zeta-Jones, om er een paar te noemen die bij Amerikaanse lezers bekend zijn. Sommigen beweren dat de beroemde Spaanse schilder Francisco José de Goya y Lucientes bij Botín werkte als ober of als afwasser (afhankelijk van wie het vertelt).
Maar misschien bestaat de grootste roem van het restaurant wel uit zijn literaire connecties. Ernest Hemingway beschouwde Botín als een van zijn favoriete plekken tijdens zijn tijd in Madrid, en hij situeerde zelfs de slotscène van zijn roman “The Sun Also Rises” bij Botín: de verteller, Jake Barnes, zegt: “We aten boven bij Botín. Het is een van de beste restaurants ter wereld. We aten geroosterd speenvarken en dronken rioja alta.” Deze vermelding van het eerbiedwaardige oude restaurant vergrootte zijn bekendheid enorm in de Engelstalige wereld. Vandaag bestaat een groot deel van de clientèle van Botín uit buitenlanders.
Botín serveert Spaanse wijnen naast zijn klassieke Castiliaanse gerechten. chettarin/Shutterstock
Naast Hemingway zette Botín ook een tafel klaar voor Truman Capote, F. Scott Fitzgerald en Graham Greene. De laatste noemde het restaurant in zijn boek “Monsignor Quixote.” In een interview met Hosco TV in 2017 merkte González op:
“Botín creëerde een belangrijke literaire connectie, die een speciaal karakter aan het etablissement heeft gegeven. Botín, literatuur, het concept van een museum, een plek waar dingen gebeurden, waar geschiedenis werd geschreven — hoe is deze magie ontstaan? Wel, spontaan. Transformaties die zich opstapelden door verschillende tijdperken heen. Het heeft iets voortgebracht met een geest, met een ziel.”
Van de charmante, door geschiedenis beklede architectuur tot het voortreffelijke menu en het literaire stamboek: Botín bezit onmiskenbaar een ziel die de meeste restaurants niet kunnen evenaren. Elk restaurant dat zijn ovens 300 jaar brandend heeft gehouden, neemt een speciale plaats in de geschiedenis in en speelt een bijzondere rol in het levend houden van het licht van de beschaving.
Op 17 januari kondigde de Amerikaanse president Donald Trump een invoerheffing van 10 procent aan op goederen uit acht Europese landen die zijn poging om Groenland te verwerven om redenen van nationale veiligheid niet steunen. Verschillende wereldleiders hebben hierop kritiek geuit. Trump verklaarde dat als de Verenigde Staten geen controle krijgen over Groenland, dat China of Rusland dat dan wel zullen doen.
De Britse premier Keir Starmer noemde het invoeren van een invoerheffing op bondgenoten “volstrekt verkeerd”.
“Ons standpunt over Groenland is zeer duidelijk: het maakt deel uit van het Koninkrijk Denemarken en de toekomst ervan is een zaak voor de Groenlanders en de Denen”, schreef Starmer op 17 januari op X.
Wij zullen dit uiteraard rechtstreeks met de Amerikaanse regering bespreken.
Het tarief op goederen die naar de Verenigde Staten worden verzonden, gaat op 1 februari in en heeft gevolgen voor Denemarken, Noorwegen, Zweden, Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Nederland en Finland, volgens Trumps bericht op Truth Social van 17 januari.
Het tarief zal op 1 juni stijgen tot 25 procent.
De Franse president Emmanuel Macron noemde de tarieven “onaanvaardbaar”.
“Geen enkele intimidatie of dreiging zal ons beïnvloeden, noch in Oekraïne, noch in Groenland, noch waar dan ook ter wereld wanneer we met dergelijke situaties worden geconfronteerd”, schreef Macron op X.
“Dreigingen met invoerheffingen zijn onaanvaardbaar en horen in deze context niet thuis. De Europeanen zullen hierop op een eensgezinde en gecoördineerde manier reageren indien deze dreigingen worden bevestigd. Wij zullen de Europese soevereiniteit handhaven.”
Alle landen die door de aangekondigde tarieven worden getroffen, zijn lid van de NAVO.
Sommige van deze landen, zoals Frankrijk, Duitsland, Zweden, Finland, Noorwegen en Nederland, hebben bevestigd dat zij troepen sturen voor een Deense militaire oefening.
Trump waarschuwde dat “de wereldvrede op het spel staat” als de Verenigde Staten er niet in slagen Groenland te verwerven.
“Dit is een zeer gevaarlijke situatie voor de veiligheid, beveiliging en het voortbestaan van onze planeet”, schreef Trump op 17 januari in een bericht op Truth Social.
“Deze landen, die dit zeer gevaarlijke spel spelen, hebben een risico genomen dat onhoudbaar en onduurzaam is. Daarom is het van cruciaal belang dat er, ter bescherming van de wereldvrede en veiligheid, krachtige maatregelen worden genomen om deze potentieel gevaarlijke situatie snel en zonder twijfel te beëindigen.”
Ambtenaren in Groenland, een autonoom gebied van het Koninkrijk Denemarken, hebben verklaard dat het gebied “niet te koop” is.
Ondertussen hebben de Amerikaanse vicepresident JD Vance en minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio op 14 januari in het Witte Huis een bijeenkomst georganiseerd met de Deense minister van Buitenlandse Zaken Lars Lokke Rasmussen en de Groenlandse minister van Buitenlandse Zaken Vivian Motzfeldt.
Rasmussen omschreef de gesprekken als een “openhartige maar ook constructieve discussie”.
De Amerikaanse president Donald Trump heeft een tarief van 10 procent aangekondigd voor acht Europese landen die zich verzetten tegen de pogingen van de VS om Groenland te verwerven.
Het tarief zal vanaf 1 februari van kracht zijn voor Denemarken, Noorwegen, Zweden, Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Nederland en Finland, volgens een bericht op Truth Social van 17 januari. Deze landen zijn allemaal lid van de NAVO.
“Dit tarief zal verschuldigd en betaalbaar zijn totdat er een overeenkomst is bereikt voor de volledige en totale aankoop van Groenland”, schreef Trump.
De Verenigde Staten streven al meer dan 150 jaar naar deze transactie. Veel presidenten hebben dit geprobeerd, en met goede reden, maar Denemarken heeft altijd geweigerd. Nu, vanwege de Gouden Koepel en moderne wapensystemen, zowel aanvallende als verdedigende, is de noodzaak om dit te verwerven bijzonder belangrijk.
Het tarief zal op 1 juni worden verhoogd tot 25 procent.
Trump heeft eerder gedreigd met het opleggen van tarieven aan landen die zich verzetten tegen zijn plan om Groenland te verwerven, dat volgens hem onder Amerikaanse controle moet komen om het westelijk halfrond te beschermen.
Trump heeft verklaard dat als de Verenigde Staten Groenland niet controleren, Rusland of China het zullen overnemen.
“We hebben Groenland nodig vanuit het oogpunt van nationale veiligheid. Het is momenteel zo strategisch gelegen dat Groenland bezaaid is met Russische en Chinese schepen”, zei de Amerikaanse president op 4 januari.
In antwoord op een vervolgvraag zei hij ook: “De Europese Unie heeft ons ook nodig.”
De Golden Dome is een initiatief voor raketafweer dat ongeveer 175 miljard dollar zal kosten en dat volledig operationeel moet zijn voordat de tweede ambtstermijn van Trump afloopt.
Het systeem zal in staat zijn om raketten te onderscheppen die vanaf de andere kant van de wereld of vanuit de ruimte worden gelanceerd.
In zijn bericht zei Trump dat als de Verenigde Staten Groenland niet verwerven, “de wereldvrede op het spel staat!”
“Dit is een zeer zorgwekkende situatie voor de veiligheid en het voortbestaan van onze planeet”, voegde hij eraan toe.
“Deze landen, die dit zeer riskante spel spelen, hebben een niveau van risico gecreëerd dat onhoudbaar en onduurzaam is. Daarom is het van cruciaal belang dat er, ter bescherming van de wereldvrede en veiligheid, krachtige maatregelen worden genomen om deze potentieel gevaarlijke situatie snel en zonder twijfel te beëindigen.”
De Europese NAVO-landen die genoemd worden in de zaterdag aangekondigde nieuwe invoerheffingen op goederen die naar Amerika worden verzonden, zijn begonnen met het inzetten van troepen in het Noordpoolgebied om Denemarken en Groenland te ondersteunen.
Trump verklaarde dat de Verenigde Staten “onmiddellijk openstaan voor onderhandelingen” met Denemarken en alle andere landen die in de aankondiging van de invoerheffingen worden genoemd.
Op 8 april 1994 werd het gerestaureerde plafond van de Sixtijnse Kapel onthuld na meer dan 12 jaar van nauwgezet werk. Restaurateurs verwijderden lagen van eeuwenoude kaarsrook, was, stof en verkleurde vernis, waardoor Michelangelo’s iconische Genesis-taferelen in een heel nieuw licht kwamen te staan. Wat kijkers kenden als gedempte, sombere kleuren en zware schaduwen maakte plaats voor een veel kleurrijker en minder ‘gebeeldhouwd’ fresco. De reacties waren logischerwijs gemengd: van blijde verrassing over de heldere kleuren tot academische verontwaardiging over het verlies van dimensionaliteit.
“Daniel”, voor en na de restauratie. Publiek domein
Sommigen vroegen zich af of de helderdere look echt de bedoeling van Michelangelo was, of dat de restauratie misschien kleine details had weggevaagd.
Verborgen geheimen in het plafond
Het plafond voor de restauratie. Publiek domein
Het debat zette vraagtekens bij de heersende opvattingen over het geliefde genie. Toen Michelangelo Buonarroti in 1564 stierf, werd hij gezien als een genie, maar ook als arrogant en getormenteerd. Het donkere en sombere plafond van de kapel had eeuwenlang het beeld van een grimmige en sombere kunstenaar versterkt. Toch had hij bij zijn dood in 1564 een fortuin vergaard dat vandaag de dag meer dan 50 miljoen dollar waard zou zijn.
Wat was dan zijn visie geweest van 1508 tot 1512 tijdens het zenuwslopende proces van het schilderen van het gewelfde plafond?
In tegenstelling tot wat veel mensen denken, heeft hij die jaren niet liggend doorgebracht, maar staand op een soort steiger, met zijn nek zo ver uitgestrekt dat die helemaal opgezwollen raakte en met verf die op zijn gezicht druppelde – en dat terwijl paus Julius II hem continu onder druk zette om snel klaar te zijn.
Na het eerste jaar was hij nog steeds niet betaald. Aanvankelijk weigerde hij de opdracht en stelde hij voor om deze aan Rafaël te geven, omdat hij vond dat “schilderen niet zijn beroep was”. Maar Julius had Michelangelo’s talent gezien in zijn sculpturen – de Pietà (1500) en David (1504) – en stond erop dat hij en niemand anders de opdracht zou uitvoeren.
“Pietà”, 1497, door Michelangelo. Marmer. Sint-Pietersbasiliek, Rome. Publiek domein
Om te beoordelen welke aspecten van Michelangelo’s vaardigheden en prioriteiten als schilder voor en na de restauratie aanwezig waren, moeten we zowel de meest fundamentele basis van zijn artistieke ontwikkeling beschouwen als de maatstaven voor schilderkunst die door zijn rivaliserende meesters werden gehanteerd.
Aders van marmer
Een portret van Michelangelo Buonarroti, 1545, door Daniele da Volterra (detail). Metropolitan Museum of Art. Publiek domein.
Michelangelo grapte ooit dat hij was grootgebracht met moedermelk en steenstof. Omdat zijn moeder niet in goede gezondheid verkeerde en vroeg stierf, bracht hij een groot deel van zijn jeugd door bij zijn min en haar man, een steenhouwer. Hoewel hij een jaar in de leer was bij de schilder Domenico Ghirlandaio, was dat het enige officiële onderwijs dat hij kreeg, en later ontkende hij dat hij dat had gehad. Hij bracht het grootste deel van zijn tienerjaren door met een opleiding tot beeldhouwer en ondertekende zijn werk gedurende een groot deel van zijn leven met Michelangelo, “scultore”.
Toen hij de opdracht kreeg om de Sixtijnse Kapel te schilderen, had hij nog nooit een fresco gemaakt en moest hij eerst leren hoe je nat pleisterwerk aanbrengt.
Vanuit deze wankele basis ontstond een van de beroemdste meesterwerken uit de geschiedenis. Toch hadden Michelangelo’s tijdgenoten een aantal gelijkaardige opmerkingen over zijn gebrek aan ervaring en de manier waarop hij daarmee omging. Hoewel veel 19e-eeuwse geleerden hem later zouden prijzen als een meester-colorist, was er in Michelangelo’s tijd niemand die die bewering ondersteunde. Zijn beheersing van licht, schaduw en vervorming – waardoor hij diepte en perspectief rond zijn figuren creëerde – werd niet betwist, maar zijn gebruik van kleur, of het gebrek daaraan, werd vaak opgemerkt.
Michelangelo verwierp wat hij zelf beschreef als een kunstmatig, sentimenteel kleurgebruik van zijn collega’s en noemde olieverfschilderkunst verwijfd en iets voor luie mannen. Deze opmerking sluit mooi aan bij Leonardo da Vinci’s opmerkingen over beeldhouwen als grof, rommelig en inferieur aan schilderen.
Michelangelo’s perfectionisme kwam net zo goed naar voren in zijn schilderijen als in zijn beeldhouwwerken, wat je kunt zien aan zijn aandacht voor anatomische details en driedimensionale diepte en beweging. Hij zei vaak dat het nastreven van perfectie in de kunst een soort goddelijke roeping was en sloofde zich bij elk project tot het uiterste uit om de schoonheid van het menselijk lichaam vast te leggen met eerder rauwe authenticiteit dan esthetische verfraaiing.
Als je omhoog kijkt naar de 300 imposante figuren verspreid over het plafond van de kapel, is het niet moeilijk om de beeldhouwer achter het schilderij te zien.
Vol vertrouwen of onder dwang?
Ondanks dat Michelangelo niet veel ervaring had en eerst niet echt zin had om de opdracht aan te nemen, waren de complexiteit en diversiteit van het ontwerp van het schilderij helemaal zijn keuze. Hij liet het eerste voorstel van paus Julius II voor een simpele scène met de twaalf discipelen links liggen en later verwierp en overschilderde hij ook veel van het werk dat zijn assistenten hadden gedaan. Michelangelo nam geen genoegen met half werk. Door de extra uitdaging van het droogproces van het fresco moest hij de basislagen van elk deel snel afmaken en later een “a secco” toevoegen, oftewel een droge laag met details en schaduwen.
Michelangelo bekende in een brief aan zijn vader dat hij zo langzaam vorderde dat hij niet kon klagen dat hij na het eerste jaar nog geen loon had ontvangen. De paus kwam vaak binnenstormen en riep: “Wanneer ben je klaar?”, waarop Michelangelo terugriep: “Als ik klaar ben!” Dit antwoord maakte de paus eens zo woedend dat hij op de steiger klom en de schilder met zijn staf sloeg. Later stuurde hij een bediende naar Michelangelo om zijn excuses aan te bieden en een royale eerste betaling van 100 dukaten te overhandigen.
Het monument van Julius II, met Michelangelo’s beelden van Mozes, Rachel en Lea. Jörg Bittner Unna/CC BY 3.0
Ondanks de veeleisende karakters van allebei, bouwden ze uiteindelijk een wederzijds respect en vriendschap op. Op 31 oktober 1512 was Michelangelo nog steeds niet tevreden en wilde hij meer details toevoegen. De paus wilde echter niet langer wachten en liet het werk aan duizenden Romeinen zien, die sprakeloos en onder de indruk waren van de grootsheid, complexiteit en originaliteit van het ontwerp.
Een stuk van het plafond van de Sixtijnse Kapel, 1508-1512, door Michelangelo Buonarroti. Fresco; 36 meter bij 14 meter. Sixtijnse Kapel, Rome. Publiek domein.
Een kwestie van smaak
Michelangelo’s obsessie met artistieke perfectie en groei bleef onverminderd, ongeacht zijn steeds groeiende roem, rijkdom en leeftijd. Zelfs in zijn eindjaren weerspiegelden zijn laatste sculpturen een consistente evolutie en werden ze voltooid met een snelheid en kracht die ongeëvenaard waren door beeldhouwers die half zo oud waren als hij. Met dit in gedachten lijkt het erop dat noch de overdreven zware, donkere kleuren van de kapel vóór de restauratie, noch de heldere, vlakke kleuren die daarna volgden, Michelangelo’s oorspronkelijke visie weerspiegelden.
Zoals beschreven door zijn tijdgenoten, was zijn gebruik van kleur waarschijnlijk minimaal naar de maatstaven van die tijd, maar zijn gevoel voor perspectief was allesbehalve vlak. Zijn beheersing van schaduw, verhoudingen en diepte gaf zijn figuren consequent een gevoel van beweging en dimensionaliteit.
Het is mogelijk dat bij het verwijderen van de verkleurde lagen lijmlak een deel van Michelangelo’s “a secco”-lagen en verfijningen verloren is gegaan. Toch zorgt de resulterende helderheid van de kleuren ervoor dat het misverstand wordt weggenomen dat de sombere, gekwelde kunstenaar zijn perfecte figuren in zware schaduwen liet wegzinken.
De restauratie zorgt voor een verfrissende kijk op zowel Michelangelo’s werk als de renaissancekunst in het algemeen. Hoewel helderdere kleuren in de loop der eeuwen misschien doffer of donkerder zijn geworden, hoeven onze indrukken en interpretaties niet hetzelfde lot te ondergaan.
Verliezen die door tegenstanders van de restauratie als “schandalen” worden gezien. De “Jesse”-spandrel, voor en na de restauratie. De ogen zijn nu weg, net als bij veel andere figuren, vooral bij de voorouders. Publiek domein
Nicosia op Cyprus is de enige hoofdstad ter wereld die nog steeds verdeeld is, aangezien vredestroepen van de Verenigde Naties een bufferzone tussen twee gemeenschappen bemannen.
Het eiland, dat een strategisch belangrijke positie inneemt in het oostelijke Middellandse Zeegebied en slechts 400 kilometer van de kust van Israël ligt, is sinds 1974 verdeeld, toen het Turkse leger binnenviel, ogenschijnlijk om de Turks-Cypriotische minderheid te verdedigen tegen extremisten binnen de Grieks-Cypriotische meerderheid.
Op 11 december 2025 kondigden Nikos Christodoulides, de Grieks-Cypriotische president van het eiland, en Tufan Erhurman, de leider van de afgescheiden Turks-Cyprioten, vertrouwenwekkende maatregelen aan, waaronder het toestaan van Turks-Cypriotische producenten van halloumikaas om markten in de Europese Unie te bereiken.
Deskundigen aan beide zijden van de scheidslijn geven aan dat er hernieuwd optimisme heerst over het vinden van een oplossing.
“Cyprus is veel belangrijker dan zijn omvang doet vermoeden. Het ligt op het kruispunt van Europa, het Midden-Oosten en Noord-Afrika, in een regio die wordt gekenmerkt door instabiliteit, energierivaliteit en verschuivende allianties”, zei Nicolas Kyriakides, een Grieks-Cypriotische partner bij een van de toonaangevende advocatenkantoren in Cyprus, tegen The Epoch Times.
“Een herenigd Cyprus zou een zeldzaam voorbeeld zijn van conflictoplossing in het oostelijke Middellandse Zeegebied en een sterk signaal afgeven dat diplomatie en internationaal recht kunnen zegevieren over geweld”, aldus Kyriakides, die tevens uitvoerend voorzitter is van het Cyprus Forum.
Het zou de regionale samenwerking op energiegebied bevorderen, de geloofwaardigheid van de EU bij haar buurlanden versterken en een langdurige bron van spanning tussen NAVO-bondgenoten verminderen. In praktische termen zou Cyprus hierdoor veranderen van een veiligheidsrisico in een platform voor samenwerking.
De ontdekking van koolwaterstoffen ten zuiden van Cyprus kan ook van groot belang blijken te zijn.
Op 8 januari verklaarde Guido Brusco, Chief Operating Officer van het Italiaanse energiebedrijf ENI, dat het bedrijf zich in de “laatste fase” bevond van het besluit om al dan niet een aardgasveld te ontwikkelen binnen de exclusieve economische zone van Cyprus.
In 2004 werd een plan voor hereniging van het eiland, onder leiding van VN-secretaris-generaal Kofi Annan, goedgekeurd door de Turks-Cyprioten, maar verworpen door zeven van de tien Grieks-Cyprioten.
Meer gesprekken tussen 2015 en 2017 in Crans-Montana, Zwitserland, leidden niet tot een doorbraak.
“Twee elementen waarover geen overeenstemming werd bereikt en die de hervatting van de gesprekken in de weg stonden, waren soevereiniteit en veiligheid, en die twee kwesties blijven tot op de dag van vandaag bestaan”, vertelde Bilun Gunes, een Turks-Cypriotische hoofdredacteur van Policypress, een onafhankelijk burgerjournalistiekplatform, aan The Epoch Times.
De kwestie van soevereiniteit heeft betrekking op de regeringsvorm, aangezien de Turks-Cyprioten, die vrezen te worden overstemd door de meer talrijke Grieks-Cyprioten, de voorkeur geven aan een federaal systeem met aanzienlijke autonomie.
Cyprus bevindt zich op een strategisch belangrijke locatie, minder dan 400 kilometer voor de kust van Israël en Libanon. Google Maps/Screenshot via The Epoch Times
Wat betreft veiligheid is de vraag of een aantal Turkse troepen op het eiland moet blijven, iets waar de Grieks-Cyprioten fel tegen gekant zijn.
In oktober 2025 werd Erhurman verkozen tot de nieuwe leider van de zogenaamde Turkse Republiek Noord-Cyprus (TRNC). Hij versloeg de zittende Ersin Tatar, die voorstander was van een tweestatenoplossing, een optie die door de Grieks-Cypriotische kant werd afgewezen.
Op zoek naar een kader
Ongeveer 5.000 mensen kwamen om tijdens de gevechten in juli en augustus 1974.
Volgens Kyriakides is de pijn van de invasie in 1974 niet slechts een ‘historische voetnoot’ voor Grieks-Cyprioten; ‘het is een geleefde realiteit die nog steeds van invloed is op de politiek, familieherinneringen en collectieve identiteit’.
‘Dat gezegd hebbende, moet bereidheid niet worden verward met vergeetachtigheid’, zei hij.
“De Grieks-Cypriotische gemeenschap hoeft 1974 niet ‘te verwerken’ om een oplossing te kunnen steunen. Wat zij nodig heeft, is een geloofwaardig, eerlijk en veilig kader dat dat trauma erkent en garandeert dat het zich niet kan herhalen.”
Cyprus kreeg in 1960 onafhankelijkheid van Groot-Brittannië, maar twee gebieden bleven als militaire bases in handen van het Verenigd Koninkrijk: Akrotiri en Dhekelia.
Cyprus trad in mei 2004 toe tot de EU, maar het noordelijke derde deel van het eiland, dat bezet wordt door Turkse troepen, valt niet onder de EU-wetgeving en is de facto een aparte natie.
De TRNC wordt door geen enkel ander land dan Turkije erkend.
De afgelopen jaren heeft de regering van Cyprus sterke politieke en economische banden met Israël opgebouwd.
Er loopt een project voor een elektriciteitsverbinding tussen Cyprus en Israël, dat deel uitmaakt van de economische corridor India-Midden-Oosten-Europa, die in 2023 van start is gegaan.
De corridor zou India via de Verenigde Arabische Emiraten, Saoedi-Arabië en Israël met de EU verbinden.
Op 4 januari had Christodoulides een telefoongesprek met de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, waarin zij de overeenkomsten bespraken die waren bereikt tijdens een trilaterale top met Griekenland op 22 december 2025 in Israël.
De in Turkije geproduceerde Bayraktar TB2-drone op de militaire luchtmachtbasis Gecitkale nabij Famagusta in de zelfverklaarde Turkse Republiek Noord-Cyprus, op 16 december 2019. Birol Bebek/AFP via Getty Images
Gunes verklaarde dat de samenwerking tussen Cyprus en Israël economisch en geografisch gezien zinvol was, ook al was Turkije hier niet tevreden over.
Zij verklaarde dat elke overeenkomst door Turkije moet worden goedgekeurd.
“Het hangt af van hoe Turkije besluit om de Turks-Cypriotische gemeenschap hierin te betrekken, indien dat al gebeurt. De [Turks-Cypriotische] gemeenschap voelt zich enigszins buitengesloten en niet betrokken bij de discussie”, aldus Gunes.
Kyriakides verklaarde: “Hoewel de oplossing door Cyprus zelf moet worden uitgewerkt en geleid, blijven Griekenland en Turkije belangrijke belanghebbenden vanwege het systeem van garanties, veiligheidsregelingen en hun bredere geopolitieke belangen. Zonder hun instemming en constructieve betrokkenheid kan geen enkele overeenkomst worden uitgevoerd of gehandhaafd.”
“Er is een stille maar significante meerderheid die de kosten van de status quo begrijpt en openstaat voor hereniging, mits deze gebaseerd is op een functionele staat, eerbiediging van de mensenrechten en echte veiligheid”, voegde hij eraan toe.
Gunes, die in de jaren negentig is geboren, zei: “Er is een aanzienlijk verschil in het begrip van onze ouders van wat de verdeeldheid betekent, in tegenstelling tot dat van ons. Wij hebben helemaal geen gedeelde herinnering aan hoe samenleven eruitziet.”
WASHINGTON — Mevrouw Li, die vanuit China naar de Verenigde Staten kwam voor vakantie en om zich te verdiepen in fotografie, bezocht op 11 januari de zesde voorstelling van Shen Yun World Company in het Kennedy Center Opera House.
Na de voorstelling zei mevrouw Li dat Shen Yun laat zien waar de Chinese cultuur echt voor staat: goedheid, schoonheid en puurheid. Dat maakte veel indruk op haar.
“Wat mij het meest raakte, was hoe de artiesten via lichaam, geest en ziel verschillende verhalen op het podium vertellen”, zei ze.
Volgens mevrouw Li waren er twee thema’s gedurende de voorstelling die het meest opvielen. Ten eerste de klassieke Chinese dans, met haar unieke stijl en artistieke kenmerken. Ten tweede de spirituele boodschap van Shen Yun, die de eenvoudige maar diepgaande universele waarden van het Chinese volk benadrukt.
“Dit thema vind je in elke dans terug en het wordt extra benadrukt door het decor en de belichting”, zei ze. “Het geheel maakt een zeer krachtige indruk.”
Ze legde uit dat de Chinese cultuur een diepgewortelde liefde heeft voor natuurlijke schoonheid en gelooft in de goedheid van het menselijk hart. In moeilijke tijden zoeken mensen kracht bij het goddelijke, en ze blijven altijd streven naar wat goed, mooi en zuiver is. “Shen Yun laat deze spirituele visie van het Chinese volk volledig zien”, zei ze.
Mevrouw Li zei dat de schoonheid in Shen Yun “puur en bescheiden” is, en niet draait om uitbundige techniek of abstracte expressie. “Juist deze eenvoud, deze onopgesmukte schoonheid, raakt het hart het diepst”, zei ze.
Ze gaf ook aan dat kunst op veel manieren tot uiting kan komen, bijvoorbeeld door kleur, lichaamstaal of choreografie.
“Shen Yun gebruikt beweging om innerlijke emoties en spirituele betekenissen uit te drukken, zodat het publiek, ongeacht etniciteit of culturele achtergrond, het kan begrijpen en ervaren”, zei ze.
Mevrouw Li was bijzonder geraakt door hoe de artiesten zich volledig in de voorstelling onderdompelden, met lichaam, geest en ziel volledig verenigd.
“Deze artiesten zijn nog jong,” zei ze, “maar toen ik zag hoe ze zich volledig gaven—met hun diep begrip van muziek en dans, hun innerlijke streven naar schoonheid, en het volledig integreren van hun emoties in het verhaal—werd ik er echt door geraakt.”
Ze voegde eraan toe dat in de sfeer van de voorstelling de lichaamstaal en innerlijke emoties van de artiesten samensmolten. Hun geconcentreerde en oprechte uitdrukkingen maakten, zei ze, een diepe indruk op haar.
Mevrouw Li gelooft dat de boodschap van Shen Yun een oproep is voor de mensheid om de universele waarden te waarderen.
“Het nastreven van goedheid en schoonheid is iets wat alle mensen gemeen hebben”, zei ze. In een kunstvorm die wordt gekenmerkt door ingetogen eenvoud laat Shen Yun volgens haar zien hoe mensen van verschillende landen en achtergronden de boodschap kunnen begrijpen en voelen.”
Een voormalige lerares vertelt hoe ze in een zogenoemd heropvoedingskamp in China getuige was van verkrachting, marteling, sterilisaties en verzonnen misdrijven.
Dr. Sayragul Sauytbay, een 58-jarige etnische Kazachse uit het Ili-Kazachse Autonome Prefectuur in Oost-Turkestan — door de Chinese Communistische Partij (CCP) “Xinjiang” genoemd (n.v.d.r. letterlijk ‘nieuw territorium’) — beschreef de jaren waarin zij werkte als docent Mandarijn in een heropvoedingskamp in de regio.
“Ik heb met eigen ogen verkrachtingen gezien, waaronder groepsverkrachtingen, en andere onmenselijke wreedheden”, vertelde Sauytbay aan de auteur.
Oorspronkelijk was zij directeur van vijf kleuterscholen. In 2016, te midden van een massale interneringscampagne van de CCP, werd ze gedwongen om als docent Chinees te werken in een van de heropvoedingskampen.
Ze legde uit dat de kampen officieel werden aangeduid als beroepsopleidingscentra, maar dat de gevangenen waren opgesloten en niet naar buiten mochten. In tegenstelling tot een gevangenisstraf was er geen gerechtelijke procedure, geen aanklacht en geen vaste termijn. Mensen hadden geen idee hoe lang ze zouden worden vastgehouden of dat ze ooit zouden vrijkomen. Ze zei dat deze onzekerheid een voortdurende angst veroorzaakte.
“Dat is het meest tragische deel”, zei ze. In een normaal gevangenissysteem weet zelfs iemand die tot vele jaren is veroordeeld wanneer de straf eindigt, en leeft die persoon met dat vooruitzicht. “Maar in de kampen weet niemand wanneer je wordt vrijgelaten.” Ze zei dat veel mensen stierven tijdens hun detentie, en dat anderen dagelijks met de angst leefden dat ze de volgende dag zouden kunnen sterven.
In het kamp waar ze gedwongen werd om te werken, werden ongeveer 2.500 mensen vastgehouden — mannen en vrouwen, jong en oud — onder wie Kazachen, Kirgiezen, Oeigoeren en andere Turkse volkeren. Overal hingen beveiligingscamera’s, zowel binnen als buiten het kamp.
“Bewakingscamera’s controleerden elke hoek, elke activiteit, alles wat er in de kampen gebeurde, 24 uur per dag”, zei ze. “De enige plek zonder camera’s was een ruimte die ze de ‘zwarte kamer’ noemden.” Dit was de plaats waar de martelingen plaatsvonden.
“Zelfs wanneer ik lesgaf in het klaslokaal kwamen er veiligheidstroepen binnen, haalden ze er geselecteerd mensen uit weg en brachten hen naar de zwarte kamer”, zei ze. “Tijdens de lessen konden we geschreeuw uit die kamer horen. Mensen die schreeuwden: ‘Alsjeblieft, help ons. Red ons.’”
Jarenlang zijn er beschuldigingen geweest van sterilisatie en gedwongen medische behandeling in de kampen. Sauytbay bevestigde die beschuldigingen en zei dat het misbruik verder ging dan fysieke marteling. “Naast martelingen werden ze gedwongen om medicijnen te nemen en kregen ze injecties die hen zouden steriliseren”, zei ze.
Toen ze gevraagd werd waarom zij dacht dat de CCP deze praktijken uitvoerde, legde Sauytbay uit dat Kazachen, Kirgiezen, Oeigoeren en andere Turkse volkeren de oorspronkelijke bewoners van Oost-Turkestan waren. De kampen waren onderdeel van een al lang bestaand beleid om de inheemse bevolking uit te wissen. Volgens haar waren de gedetineerden onschuldig en hadden zij geen echte misdrijven gepleegd. Eenmaal in de kampen begonnen de autoriteiten verzonnen aanklachten te fabriceren om de detentie te rechtvaardigen.
Voor Oeigoeren, zei ze, waren de meest voorkomende beschuldigingen terrorisme of separatisme. “Als ze enige religieuze betrokkenheid hadden, werd dat bestempeld als religieus extremisme”, legde ze uit. “Als ze hun identiteit probeerden te behouden, werden ze weggezet als separatisten of terroristen.” Deze labels werden routinematig gebruikt als algemene rechtvaardiging voor detentie.
Sauytbay merkte op dat autoriteiten de banden van Kazachen met Kazachstan aanhaalde als reden voor detentie. Dat kon gaan om familieleden in Kazachstan, reizen naar Kazachstan, een Kazachse verblijfskaart, of zelfs communicatie met iemand aan de andere kant van de grens. Ze zei dat soortgelijke beschuldigingen golden voor iedereen met banden met wat de autoriteiten intern aanduidden als 26 “terroristische” landen.
Ze legde uit dat er ongeveer dertig officiële categorieën van beschuldigingen bestonden om detentie te rechtvaardigen. Zelfs minimaal contact kon al argwaan wekken. “Als je een telefoontje kreeg uit een van die landen, of als je er familie had, was je een verdachte”, zei ze. Deze beleidsregels golden niet voor Han-Chinezen, benadrukte ze.
Zodra iemand was vastgezet onderzochten de autoriteiten diens achtergrond en levensstijl om een aanklacht te construeren die in het staatsnarratief paste, aldus Sauytbay. Zakenlieden werden beschuldigd van het bedreigen van de staatsveiligheid via buitenlandse banden. Ook kunstenaars en musici waren doelwit. Ze noemde voorbeelden van Kazachse zangers die van separatisme werden beschuldigd enkel omdat ze liederen in het Kazachs zongen. Verwijzingen naar afkomst, erfgoed of moederland golden als bewijs van anti-staatsgezindheid.
“Zo deden ze het”, zei ze. “Ze keken naar wie je was, wat je in het leven deed, en vervolgens zochten ze een misdrijf dat in hun verhaal paste.
“Deze mensen zaten al in het kamp, en daarna probeerde de regering een reden te vinden om hen ergens van te beschuldigen.”
“Ze konden de psychologische en fysieke martelingen die ze in de kampen ondergingen niet verdragen.”
Volgens Sauytbay was de situatie zo uitzichtloos dat sommige mensen een einde aan hun leven zouden hebben gemaakt, maar zelfs dat was onmogelijk door de permanente bewaking, 24 uur per dag.
Schoolkinderen lopen onder bewakingscamera’s in Akto, ten zuiden van Kashgar, in de westelijke regio Xinjiang in China op 4 juni 2019. Greg Baker/AFP via Getty Images
Als instructeur werd ik niet gemarteld, zei ze, maar mijn leven was nauwelijks beter dan dat van de gevangenen. Ze kregen drie kleine maaltijden per dag, meestal een kom waterige rijst en mantou (een gestoomd Chinees broodje), zonder enige mogelijkheid om extra voedsel te krijgen. Net als de geïnterneerden mocht zij geen enkel contact hebben met de buitenwereld.
Nadat ze had gezien wat er in het kamp gebeurde, lieten de autoriteiten haar in 2018 vrij, maar haar functie als directeur van een kleuterschool weigerden ze aan haar terug te geven. Niet lang daarna kreeg ze te horen dat de CCP van plan was haar terug naar het kamp te sturen, ditmaal als gevangene.
“Als ik daar opnieuw naartoe werd gestuurd, wist ik dat ik er niet levend uit zou komen”, zei ze.
Toen ze werd geconfronteerd met detentie nam ze het risico om te ontsnappen en vluchtte ze de grens over naar Kazachstan, waar ze werd gearresteerd wegens illegale grensovergang en mogelijk zou worden uitgezet naar China. Na maanden van angst, beroep en onzekerheid kreeg ze uiteindelijk de status van vluchteling en werd ze in juli 2019 herhuisvest in Zweden, waar ze sindsdien met haar gezin woont.
Via de getuigenis van Sauytbay en andere vluchtelingen zijn de misdaden van de CCP goed gedocumenteerd. Desondanks blijven detentie, marteling, sterilisatie en orgaanroof doorgaan.
De in dit artikel geuite meningen zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.
Een tweeledige groep Amerikaanse parlementariërs arriveerde op 16 januari in Denemarken voor overleg met leiders van Denemarken en Groenland, terwijl president Donald Trump zijn poging voortzet om Groenland te annexeren.
De delegatie, die onder leiding staat van senator Chris Coons (D-Del.), bestaat volgens een verklaring van Coons van 12 januari ook uit de senatoren Thom Tillis (R-N.C.), Jeanne Shaheen (D-N.H.) en Dick Durbin (D-Ill.). De groep bevat daarnaast ook leden van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden.
In totaal hebben elf Amerikaanse parlementariërs zich bij de reis aangesloten. Zij zullen een ontmoeting hebben met de Deense premier Mette Frederiksen.
“Ik ben er trots op deze congresdelegatie naar Kopenhagen te leiden om te tonen dat er in het Amerikaanse Congres bij beide partijen sterke steun is voor onze Deense NAVO-bondgenoot”, zei Coons eerder deze week.
“Denemarken is altijd een sterke partner geweest op gebied van diplomatie, economie en veiligheid, en offerde naar verhouding meer levens op dan welk ander land ook toen de Verenigde Staten na de aanslagen van 11 september Artikel 5 inriepen.”
Binnenkort zal Jeanne Shaheen een toespraak houden in Kopenhagen. Voorafgaand aan die toespraak zei ze: “Ik weet dat er echte en diepe zorgen bestaan hier in Denemarken en in Groenland. Die zorgen zijn begrijpelijk wanneer vertrouwen wordt geschonden. Maar ik geloof dat verstandige mensen zullen zegevieren.”
“En ik geloof dat omdat instituties al in actie komen. In het Congres is er aan beide kanten van het politieke spectrum overweldigende steun voor de NAVO en voor de relatie tussen de VS en Denemarken. En ook onder de Amerikaanse bevolking, van wie 86 procent in een recente peiling zei dat zij tegen het gebruik van militair geweld zijn om Groenland in te nemen.”
De Scandinavische reis van de parlementariërs komt terwijl er in Washington op hoog niveau wordt overlegd tussen leden van de regering-Trump en vertegenwoordigers van Denemarken en Groenland.
Op 14 januari maakten de ministers van Buitenlandse Zaken van Denemarken en zijn semi-autonome gebied Groenland bekend dat zij met de Verenigde Staten een hooggeplaatste werkgroep willen vormen om richting te geven aan de toekomst van het Arctische eiland.
De Amerikaanse vicepresident JD Vance en minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio ontvingen de Deense minister van Buitenlandse Zaken Lars Løkke Rasmussen en de Groenlandse minister van Buitenlandse Zaken Vivian Motzfeldt op 14 januari in het Witte Huis om het onderwerp te bespreken.
Tijdens een persconferentie buiten de Deense ambassade na de bijeenkomst in het Witte Huis sprak Rasmussen van een “openhartige maar ook constructieve discussie” met Vance en Rubio, maar hij zei dat er nog steeds meningsverschillen bestaan.
Trump is uitgesproken over zijn streven om Groenland — een autonoom onderdeel van het Deense koninkrijk en tevens het grootste eiland ter wereld — over te nemen. Hij stelt dat de NAVO sterker zou zijn als Washington Kopenhagen van het gebied zou ontlasten.
Voorafgaand aan de ontmoeting tussen Vance, Rubio, Rasmussen en Motzfeldt zei Trump in een bericht op Truth Social: “De Verenigde Staten hebben Groenland nodig voor de nationale veiligheid. Het is van vitaal belang voor de Golden Dome die we aan het bouwen zijn. De NAVO zou het voortouw moeten nemen zodat wij het kunnen verkrijgen.”
Als Washington geen controle over Groenland heeft, zullen Rusland of China er controle over nemen, waarschuwde Trump. Hij voegde eraan toe dat de NAVO zonder Amerikaanse steun een ineffectieve macht of afschrikmiddel zou zijn.
“NAVO wordt formidabeler en effectiever met Groenland in handen van de Verenigde Staten”, zei Trump. “Alles minder dan dat is onaanvaardbaar.”
De Amerikaanse retoriek over Groenland heeft Europese bondgenoten nerveus gemaakt. Hun troepen kwamen op 15 januari op het eiland aan voor een gezamenlijke oefening.
Europese NAVO-landen, waaronder Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Nederland, Noorwegen en Zweden, zijn begonnen met het uitzenden van troepen naar het Noordpoolgebied. Ze willen hiermee steun betuigen aan Denemarken en Groenland, dat al meer dan zeshonderd jaar deel uitmaakt van het Deense rijk.
Kopenhagen kondigde kort na de bijeenkomst in Washington ook aan dat het zijn militaire aanwezigheid op de eilanden zal vergroten.
Officieel zijn de troepenbewegingen bedoeld om Europese eenheid uit te stralen en Trump duidelijk te maken dat een Amerikaanse overname van Groenland niet nodig is, omdat NAVO-landen samen de veiligheid van het Noordpoolgebied kunnen waarborgen.
Desondanks liet het Witte Huis weten dat de aanwezigheid van Europese troepen in Groenland Trumps overtuiging niet zal veranderen dat het eiland onderdeel van de Verenigde Staten moet worden.
“Ik denk niet dat troepen in Europa invloed hebben op het besluitvormingsproces van de president, noch op zijn doel om Groenland te verwerven,” zei Witte Huis-woordvoerder Karoline Leavitt tijdens een persbriefing.
Op Capitol Hill werden eerder deze week concurrerende wetsvoorstellen ingediend door Democratische en Republikeinse parlementariërs met betrekking tot Trumps poging om de controle over Groenland te krijgen.
Afgevaardigde Randy Fine (R-Fla.) diende op 12 januari een wetsvoorstel in met de titel Greenland Annexation and Statehood Act, dat Trump, indien aangenomen, de bevoegdheid zou geven om Groenland te annexeren.
Afgevaardigde Jimmy Gomez (D-Calif.) diende dezelfde dag een concurrerend wetsvoorstel in onder de naam Greenland Sovereignty Protection Act, dat zou voorkomen dat federaal geld wordt gebruikt om een overname van het eiland te financieren.
