De Verenigde Staten zeggen bereid te zijn hun soevereiniteit te verdedigen nu China’s wet op “etnische eenheid”, die bedoeld is om een gedeelde nationale identiteit te bevorderen in lijn met de Chinese Communistische Partij (CCP), van kracht is geworden.
De wet, die op 1 juli in werking is getreden, heeft tot bezorgdheid geleid binnen de internationale gemeenschap. Regeringen en analisten waarschuwen dat deze wet Peking een ruimere juridische basis kan geven om mensen ook buiten de landsgrenzen aan te pakken.
Volgens de wet, officieel de Wet ter Bevordering van Etnische Eenheid en Vooruitgang genoemd, zijn scholen vanaf de kleuterklas verplicht kinderen les te geven in het Mandarijn, ook op scholen voor etnische minderheden zoals Oeigoeren, Tibetanen en Mongolen. De wet wijst bovendien buitenlandse kritiek op Peking af wanneer die wordt geuit in naam van “etniciteit, religie of mensenrechten”. Organisaties en personen buiten China kunnen volgens de wet juridisch worden vervolgd als hun activiteiten worden beschouwd als een bedreiging voor de “nationale eenheid” of als aanzetten tot verdeeldheid.
“Deze problematische wet legt verstrekkende verplichtingen op aan individuen, instellingen en organisaties, zelfs tot buiten de grenzen van China. Ze zal actief de agenda van de Chinese Communistische Partij inzake ‘etnische eenheid’ bevorderen, op straffe van represailles door de Chinese autoriteiten”, verklaarde een woordvoerder van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken tegenover The Epoch Times. “De Verenigde Staten zullen onze soevereiniteit beschermen en mensen verdedigen tegen de inmenging van buitenlandse regeringen en regimes die hen binnen onze landsgrenzen proberen het zwijgen op te leggen, te intimideren, lastig te vallen, schade toe te brengen of onder druk te zetten.”
Ook bij andere regeringen zorgt de Chinese wet, die wereldwijd van toepassing kan zijn, voor ongerustheid.
De Europese Unie verklaarde dat China zijn “internationale en grondwettelijke verplichtingen” moet respecteren.
“Wij roepen elk derde land op af te zien van pogingen om transnationale repressie uit te oefenen binnen de Europese Unie of elders”, zei een woordvoerder van de EU tegen The Epoch Times.
“De EU verzet zich tegen de extraterritoriale toepassing van wetgeving van derde landen die in strijd is met het internationaal recht.”
Chinese dissidenten houden op 25 februari 2023 een demonstratie in New York City voor het gebouw van de America ChangLe Association om de aandacht te vestigen op de transnationale repressie door Peking. In het gebouw van de vereniging bevindt zich een inmiddels gesloten politiebureau voor Chinezen in het buitenland. Samira Bouaou/The Epoch Times
Ook Frank Hartmann, hoofd Azië-Pacific van het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken, uitte zijn “grote bezorgdheid” over de gevolgen van de wet.
Volgens Hartmann kan de wet culturele en religieuze rechten verder inperken. Hij wees erop dat niet alleen Oeigoeren, Tibetanen en Mongolen worden geraakt, maar ook religieuze minderheden zoals christenen.
“Verplichte sinificatie ondermijnt de etnische identiteit, de godsdienstvrijheid en het recht op onderwijs in de eigen minderheidstaal”, schreef hij op 1 juli op X.
Hartmann zei dat Peking zijn “nationale en internationale verplichtingen ter bescherming van de mensenrechten en de rechten van minderheden” moet nakomen.
De woordvoerder van de EU merkte op dat deze rechten zijn vastgelegd in de Chinese grondwet en dat de naleving ervan ook deel uitmaakt van de verplichtingen die Peking binnen het kader van de Verenigde Naties is aangegaan. Zowel het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden als de Senaat hebben inmiddels resoluties ingediend waarin wordt gewezen op de risico’s van de wet voor transnationale repressie.
“De boodschap uit Peking is ijzingwekkend: verlaat uw geloof, vergeet uw taal, gehoorzaam de Partij — of u wordt gestraft, zelfs in het buitenland”, zei afgevaardigde Chris Smith (Republikein, New Jersey), die de resolutie in het Huis van Afgevaardigden indiende, in een verklaring aan The Epoch Times voorafgaand aan de publicatie van de maatregel.
De Inter-Parliamentary Alliance on China, een samenwerkingsverband van parlementariërs uit 31 landen, waaronder de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, veroordeelde de invoering en toepassing van de wet als een “flagrante schending van fundamentele rechten”.
“Deze wet bevordert geen vooruitgang, maar verankert de vervolging verder — zowel binnen China als daarbuiten”, verklaarde de organisatie op X.
De alliantie wees op de extraterritoriale bepalingen van de wet en waarschuwde dat deze niet alleen Chinese activisten bedreigen, maar ook onderzoekers, journalisten, vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en politici “die de waarheid durven te vertellen”.
“Wij roepen alle democratische regeringen op deze repressieve wet met alle beschikbare middelen te veroordelen en zich ertegen te verzetten”, aldus de organisatie.
De wet is vooral zorgwekkend voor Taiwan, een democratie met zelfbestuur die door het Chinese regime wordt opgeëist.
De Taiwanese president Lai Ching-te verklaarde op 1 juli dat de “ernstige” wet een verdere escalatie vormt van de “lange-armjurisdictie” en de “transnationale repressie” van de CCP.
De Taiwanese president Lai Ching-te houdt een toespraak ter gelegenheid van de tweede verjaardag van zijn aantreden in het presidentieel paleis in Taipei op 20 mei 2026. I-Hwa Cheng/AFP via Getty Images
Hij benadrukte dat de Taiwanese regering inmiddels meer dan honderd gevallen van transnationale repressie door de CCP heeft gedocumenteerd.
Volgens Lai zal Peking met de nieuwe wet waarschijnlijk nog intensiever te werk gaan, waardoor “een klimaat van angst” ontstaat en Taiwanezen onder druk worden gezet zich aan het regime te onderwerpen.
Het hoogste gerechtshof van Europa heeft op 2 juli een boete van 4,1 miljard euro bevestigd. Dit gebeurde nadat het had geoordeeld dat Google misbruik maakte van zijn dominante marktpositie door via Android-overeenkomsten zijn zoekmachine te versterken en de concurrentie te beperken.
Het Hof van Justitie van de Europese Unie verwierp het beroep van Google en moederbedrijf Alphabet. Hiermee kwam een einde aan een juridische strijd van acht jaar over een van de grootste mededingingszaken ooit tegen een technologiebedrijf.
Met de uitspraak blijft de verlaagde boete in stand die een lagere Europese rechtbank in 2022 had opgelegd. De beslissing betekent opnieuw een belangrijke overwinning voor de Europese toezichthouders, die hun controle op de grootste technologiebedrijven ter wereld verder aanscherpen via het mededingingsrecht en nieuwe digitale regelgeving.
Besluit van de Europese Commissie uit 2018
De zaak gaat terug tot juli 2018, toen de Europese Commissie concludeerde dat Google misbruik had gemaakt van zijn dominante positie binnen het Android-ecosysteem.
Volgens de Commissie verplichtte Google fabrikanten van smartphones om Google Zoeken en de Chrome-browser vooraf te installeren op Android-toestellen via licentieovereenkomsten.
Daarnaast stelde de Commissie vast dat sommige fabrikanten en mobiele netwerkoperators financiële prikkels kregen om Google Zoeken exclusief op bepaalde apparaten te installeren. Volgens de Commissie maakten deze handelspraktijken het voor concurrerende zoekmachines en browsers moeilijker om de markt te betreden.
Daarop legde de Commissie Google een recordboete op van ruim 4,34 miljard euro wegens overtreding van de mededingingsregels. Ook Alphabet werd mede financieel verantwoordelijk gehouden. Google vocht het besluit vervolgens aan bij het Gerecht van de Europese Unie.
In 2022 bevestigde het Gerecht het merendeel van de conclusies van de Commissie, maar vernietigde het een onderdeel dat betrekking had op bepaalde overeenkomsten over het delen van inkomsten. Daardoor werd de boete verlaagd tot 4,125 miljard euro.
Google en Alphabet gingen vervolgens in beroep en stelden dat het Gerecht het recht onjuist had toegepast bij de beoordeling van de Android-overeenkomsten.
Met de uitspraak van 2 juli zijn die argumenten verworpen.
“Het beroep van Google en moederbedrijf Alphabet tegen de uitspraak van het Gerecht wordt verworpen. Hiermee wordt de sanctie wegens misbruik van een dominante marktpositie door Google Zoeken binnen het Android-besturingssysteem bevestigd”, aldus de rechters.
Hof steunt Europese Commissie
Het Hof van Justitie oordeelde dat het Gerecht terecht rekening had gehouden met de bredere economische context bij de beoordeling van het gedrag van Google.
Volgens de rechters is het niet in alle gevallen noodzakelijk om een gedetailleerde “contrafeitelijke analyse” uit te voeren om misbruik van een dominante marktpositie aan te tonen.
Het Hof sloot zich ook aan bij de conclusie van de lagere rechtbank dat gebruikers vaak de voorkeur geven aan applicaties die al op hun apparaat zijn geïnstalleerd. Volgens de rechters hebben Google en Alphabet niet kunnen aantonen dat de voorkeur van consumenten of uitsluitend de kwaliteit van Googles producten de dominante marktpositie van het bedrijf verklaart.
Ook bevestigde het Hof de eerdere bevinding dat de zogenoemde anti-fragmentatieovereenkomsten van Google — die fabrikanten beperkten in de verkoop van apparaten met niet-compatibele versies van Android — de concurrentie konden beperken en de toetredingsdrempels voor concurrenten verhoogden.
Volgens de uitspraak maakte het resterende gedrag nog steeds deel uit van dezelfde bredere concurrentieverstorende strategie, ondanks dat het Gerecht één onderdeel van het oorspronkelijke besluit van de Europese Commissie had geschrapt.
Tot slot oordeelde het Hof van Justitie dat het Gerecht zijn bevoegdheid correct had gebruikt bij de herberekening van de boete en dat de procedurele rechten van Google gedurende de hele zaak waren gerespecteerd.
Een woordvoerder van Google liet The Epoch Times op 2 juli per e-mail weten dat de uitspraak onvoldoende rekening houdt met de “aanzienlijke investeringen om ervoor te zorgen dat Android open, interoperabel en gratis blijft”.
“Android biedt iedereen meer keuze en ondersteunt duizenden bedrijven”, aldus de woordvoerder. “Bovendien hebben wij onze overeenkomsten al in 2018 aangepast om aan de oorspronkelijke beslissing te voldoen. We blijven ons richten op verdere innovatie en openheid voor onze gebruikers, partners en ontwikkelaars.”
Breder optreden van de EU
De uitspraak komt op een moment waarop de Europese Unie haar optreden tegen grote technologiebedrijven opvoert, zowel via de bestaande mededingingswetgeving als via nieuwe digitale regelgeving. Eerder dit jaar stelde de Europese Commissie dat Alphabet en Apple onderdelen van de Digital Markets Act (DMA) niet naleefden.
Die wet is van toepassing op grote onlineplatforms die door de Commissie als “poortwachters” worden aangemerkt. Het doel is te voorkomen dat bedrijven met een sterke marktpositie de concurrentie beperken of het voor rivalen moeilijk maken consumenten te bereiken.
Volgens de Commissie zijn poortwachters ondernemingen met een groot aantal gebruikers, een aanzienlijke economische aanwezigheid in meerdere EU-lidstaten en een grote invloed op de digitale markten.
De Android-uitspraak valt niet onder de Digital Markets Act, omdat het onderzoek jaren vóór de inwerkingtreding van die wet begon. Wel onderstreept de uitspraak de bredere inzet van de Europese Unie om op te treden tegen wat toezichthouders beschouwen als concurrentieverstorend gedrag van dominante technologiebedrijven.
Het uitblijven van een krachtige internationale reactie op de gedwongen orgaanoogst van Falun Gong-beoefenaars in China heeft ertoe geleid dat deze mensenrechtenschending zich heeft uitgebreid naar Oeigoeren, zeiden onderzoekers tijdens een conferentie deze week.
“Hoewel er veel pleidooien werden gehouden, reageerde de wereld nauwelijks. De reactie kwam enorm traag, waardoor het Chinese communistische regime veel technologie heeft kunnen ontwikkelen”, zei Maria Cheung, uitvoerend directeur van de Falun Gong Human Rights Group en emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Manitoba.
Toen later de massale detentie van de Oeigoeren begon, zijn zij volgens haar ook slachtoffer geworden van gedwongen orgaanoogst. Cheung sprak op 1 juli tijdens een paneldiscussie over gedwongen orgaanoogst in China op het International Congress on Law and Mental Health in Montreal.
Andere onderzoekers die aan het woord kwamen waren, David Matas, de in Winnipeg gevestigde internationale mensenrechtenadvocaat, Mehmet Tohti, directeur van Uyghur Rights Advocacy, en onderzoeksjournalist en auteur Ethan Gutmann.
De praktijk van China’s orgaanroof bij Falun Gong-gewetensgevangenen kwam halverwege de jaren 2000 voor het eerst aan het licht dankzij het werk van Matas en de inmiddels overleden Canadese parlementariër en mensenrechtenadvocaat David Kilgour.
In de jaren daarna werd de praktijk grondiger onderzocht, onder meer door het onafhankelijke China Tribunal in Londen. Dat tribunaal concludeerde in 2019 dat gedwongen orgaanoogst jarenlang op “aanzienlijke schaal” plaatsvond in heel China en dat Falun Gong-beoefenaars “één — en waarschijnlijk de belangrijkste — bron van organen” vormden.
Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een spirituele discipline die gebaseerd is op de principes: waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. De beoefening verspreidde zich in de jaren negentig razendsnel door China vanwege de positieve effecten op de gezondheid. Uit angst voor de groeiende populariteit begon de Chinese Communistische Partij (CCP) in juli 1999 een grootschalige vervolgingscampagne tegen de beoefening. Sindsdien zijn duizenden beoefenaars onderworpen aan surveillance, willekeurige detentie, dwangarbeid, hersenspoeling, marteling en gedwongen orgaanoogst.
Het China Tribunal stelde in 2019 vast dat de medische tests bij Oeigoeren — van wie grote aantallen worden vastgehouden in massale interneringskampen in de Chinese regio Xinjiang — van recentere datum zijn en dat “bewijs van gedwongen orgaanoogst bij deze groep in de loop van tijd aan het licht zal komen”.
Matas zei tijdens zijn presentatie dat de Transplantation Society — een internationale ngo met hoofdkantoor in Montreal — na de publicatie in 2006 van het rapport “Bloody Harvest”, dat hij samen met Kilgour had geschreven, een aantal beleidsmaatregelen had aangenomen om medeplichtigheid aan gedwongen orgaanroof in China te voorkomen. Zo werden Chinese transplantatiechirurgen geweerd van evenementen van de organisatie.
Volgens Matas zette dat Peking onder druk, waarna het regime in 2015 aankondigde te stoppen met het gebruik van organen van geëxecuteerde gevangenen.
“Ze zeiden dat ze zouden stoppen met het gebruik van organen van geëxecuteerde gevangenen, maar ze hebben nooit gezegd dat ze zouden stoppen met het gebruik van organen van gewetensgevangenen”, zei hij.
Na de aankondiging van Peking hervatte de Transplantation Society haar contacten met China, merkte Matas op. Hij deed verschillende aanbevelingen om misbruik binnen de Chinese transplantatiesector aan te pakken. Zo zou de organisatie moeten erkennen dat het aan China is om te bewijzen dat het gebruik van organen van gewetensgevangenen daadwerkelijk is gestopt.
The Epoch Times vroeg de Transplantation Society om een reactie, maar had op het moment van publicatie nog geen antwoord ontvangen.
Maria Cheung spreekt tijdens het Internationale Congres over Recht en Geestelijke Gezondheid in Montreal over gedwongen orgaanoogst bij Falun Gong-beoefenaars in China, op 1 juli 2026. Noé Chartier/The Epoch Times
Onderzoekers die zich bezighouden met gedwongen orgaanoogst in China hebben uiteenlopende methoden gebruikt om een beeld te krijgen van de praktijk, aangezien onafhankelijk onderzoek binnen China vrijwel onmogelijk is.
Matas en anderen wijzen erop dat China geen cultuur van orgaandonatie kent. De explosieve toename van het aantal transplantaties na 1999, toen de CCP haar landelijke campagne begon om Falun Gong “uit te roeien”, kan daarom niet worden verklaard door vrijwillige orgaandonaties.
Onderzoekers hebben gekeken naar de uitbreiding van het aantal ziekenhuisbedden in transplantatiecentra, de snelle toename van transplantatieziekenhuizen in heel China en de uitzonderlijk korte wachttijden voor een passend donororgaan, die volgens hen soms slechts twee weken bedragen.
Er is ook direct bewijs verzameld bij ziekenhuizen, waarvan bestuurders tijdens telefoongesprekken toegaven dat ze organen van Falun Gong-beoefenaars gebruiken. In 2024 meldde zich bovendien een overlevende die uit een Chinese gevangenis wist te ontsnappen nadat delen van zijn long en lever waren verwijderd.
Volgens onderzoekers beschouwt het Chinese regime Falun Gong-beoefenaars als een aantrekkelijke bron van organen vanwege hun gezonde levensstijl, zonder alcohol of tabak. Bovendien hoeven hun sterfgevallen in gevangenschap niet officieel te worden geregistreerd.
Mehmet Tohti spreekt tijdens het Internationale Congres over Recht en Geestelijke Gezondheid in Montreal over gedwongen orgaanoogst bij Oeigoeren in China op 1 juli 2026. Noé Chartier/The Epoch Times
DNA-afname
Tohti zei dat bij de gedwongen orgaanoogst van de Oeigoerse etnische en religieuze minderheid in West-China een vergelijkbaar patroon zichtbaar is.
Omdat Oeigoeren als moslims geen alcohol drinken, begonnen Chinese ziekenhuizen volgens Tohti een grootschalige marketingcampagne voor “halal”-transplantaties in de Golfstaten en andere islamitische landen. Dit gebeurde nadat het regime Oeigoeren als bron van organen begon te gebruiken.
Hij wees erop dat China verplichte DNA-monsters afnam van meer dan 15 miljoen mensen in de Oeigoerse regio Xinjiang. Volgens hem gebeurde dat om het vinden van geschikte orgaanmatches te vergemakkelijken. Daarna volgde een snelle uitbreiding van Chinese transplantatieziekenhuizen in de regio en elders in China. Sommige daarvan richtten zich speciaal op Arabische patiënten met halalvoeding en gebedsruimtes.
“Ze hebben snelle transportcorridors ingericht op de luchthavens van Kashgar, Aksu en Ürümqi” om organen zo snel mogelijk te kunnen vervoeren, zei Tohti.
De International Coalition to End Transplant Abuse in China bracht in 2021 een verklaring uit waarin de promotie van “halal”-orgaantransplantaties in de Golfstaten werd veroordeeld.
Auteur Ethan Gutmann staat naast een bord dat een snelle afhandelingsrij voor organen aangeeft op de luchthaven van Aksu in China, tijdens een paneldiscussie op het Internationale Congres over Recht en Geestelijke Gezondheid in Montreal op 1 juli 2026. Noé Chartier/The Epoch Times
Roze polsbandjes
Gutmann, wiens boek The Xinjiang Procedure in maart verscheen, presenteerde vergelijkbare informatie. Hij verzamelde getuigenissen van personen die in contact zijn geweest met het systeem van gedwongen orgaanoogst in China.
Een getuige die uit China wist te ontsnappen vertelde Gutmann dat zij had opgemerkt dat, nadat in een concentratiekamp bloedonderzoek was uitgevoerd, bepaalde gevangenen roze polsbandjes kregen voordat zij verdwenen. De mensen die verdwenen waren meestal eind twintig of begin dertig.
“Dat is precies de leeftijd die de Chinese medische wereld verkiest voor orgaanoogst, omdat de organen dan volledig ontwikkeld zijn, maar nog niet achteruitgaan”, zei hij.
Gutmann sprak de hoop uit dat een onlangs in de Amerikaanse Senaat ingediend wetsvoorstel zal worden aangenomen om de gedwongen orgaanoogst in China tegen te gaan. De Falun Gong and Victims of Forced Organ Harvesting Protection Act werd in maart ingediend door senatoren Ted Cruz en Jeff Merkley. Het wetsvoorstel voorziet in sancties tegen personen die betrokken zijn bij de praktijk en moet voorkomen dat zij de Verenigde Staten kunnen binnenkomen.
Auteur Ethan Gutmann spreekt tijdens een paneldiscussie op het Internationale Congres over Recht en Geestelijke Gezondheid in Montreal op 1 juli 2026. Noé Chartier/The Epoch Times
Het Canadese parlement nam in 2022 wetsvoorstel S-223 aan, waarmee betrokkenheid bij gedwongen orgaanoogst strafbaar werd gesteld. Daarnaast kunnen permanente inwoners en buitenlandse staatsburgers de toegang tot Canada worden ontzegd als zij geacht worden hierbij betrokken te zijn geweest.
Tohti zei echter dat de wet “geen echte slagkracht heeft”, omdat iemand gemakkelijk betrokken kan zijn zonder ooit te worden ontdekt. Volgens hem kan iemand probleemloos naar China reizen voor een orgaantransplantatie en zonder gevolgen terugkeren.
“We moeten een mechanisme hebben dat daadwerkelijk afschrikkend werkt en tot actie leidt. Op dit moment ontbreekt dat”, zei hij.
Een “uiterst zeldzaam” exemplaar van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring, ontdekt door een vrijwilliger bij The National Archives, het Britse Nationaal Archief, zal ter gelegenheid van de 250e verjaardag van de ondertekening ervan worden tentoongesteld.
Het is het enige bekende exemplaar in zijn soort buiten de Verenigde Staten.
De gepensioneerde verzekeringsexpert Michael Scurr deed de ontdekking in februari, terwijl hij brieven doorzocht die tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog door een 18e-eeuwse kapitein van de Royal Navy zijn geschreven.
Als bijlage bij een rapport over de inbeslagname van het Amerikaanse particuliere gewapende schip, de Dalton, op kerstavond 1776, zat een document dat simpelweg werd aangeduid als “een ander document”.
Scurr zei dat hij verbaasd was toen hij het artikel voorzichtig openvouwde; hij zag het woord “Declaration” bovenaan gedrukt staan.
“Ik riep mijn baas erbij en zei: ‘Ik denk dat je hier even naar moet komen kijken’,” vertelde hij aan de BBC.
Het ontdekken en behandelen van zo’n belangrijk historisch document was “spannend”, zei hij, vooral gezien het tijdstip, slechts twee maanden voor de 250-jarige herdenking.
Het document maakte officieel aan de wereld bekend dat de 13 koloniën zichzelf als onafhankelijke staten beschouwden. Vóór juli 1776 waren de koloniën technisch gezien nog steeds in opstand tegen hun koning, de Britse vorst George III.
In de verklaring stond dat zij niet langer Britse koloniën waren, maar “vrije en onafhankelijke staten”, waarbij het besluit werd gemotiveerd met 27 afzonderlijke punten van kritiek op de koning.
Onderzoekers van het archief in Kew, in het zuidwesten van Londen, hebben bevestigd dat het om een zeldzaam vroeg exemplaar van het Amerikaanse oprichtingsdocument gaat, dat slechts enkele dagen na de ondertekening van het origineel in Philadelphia op 4 juli 1776 werd gedrukt.
Het is een van de slechts elf originele exemplaren van de zogenaamde “Exeter-druk” van de verklaring waarvan het bestaan bekend is, en het enige exemplaar dat buiten de Verenigde Staten is geïdentificeerd, zo meldde het Nationaal Archief donderdag bij de onthulling van de vondst, voorafgaand aan de herdenking van het jubileum.
Deze versie werd gedrukt in Exeter, New Hampshire, van 16 tot en met 19 juli 1776.
“Dit is een buitengewone ontdekking. Het is een uiterst zeldzaam bewaard gebleven exemplaar van de Onafhankelijkheidsverklaring, dat niet in Amerika is gevonden, maar hier in het Verenigd Koninkrijk”, aldus Saul Nassé, directeur van het Nationaal Archief en beheerder van de openbare archieven.
“Het is bewaard gebleven in onze nationale archieven en herinnert ons er op krachtige wijze aan dat de geschiedenis van de Amerikaanse Revolutie in wezen transatlantisch is.”
De beroemdste passage, waarin wordt verklaard dat alle mensen gelijk geschapen zijn en recht hebben op “leven, vrijheid en het nastreven van geluk”, is nog steeds duidelijk leesbaar, aldus journalisten die het document deze week bij de onthulling hebben gezien.
‘Het voorlezen van de Onafhankelijkheidsverklaring door John Nixon, vanaf de trappen van Independence Hall, Philadelphia, 8 juli 1776’, getekend door E.A. Abbey, 1876, voor Harper’s Weekly. Library of Congress
Amanda Bevan, hoofd van het project van de National Archives om de correspondentie van kapiteins van de Royal Navy tijdens de Amerikaanse Revolutie te catalogiseren, zei dat het document niet alleen vanwege zijn ouderdom van historisch belang is, maar ook omdat het in beslag is genomen op een schip dat onder leiding stond van het pas opgerichte Continentale Congres, met bevelen die waren ondertekend door de voorzitter van het Congres, John Hancock.
Er is historisch gezien weinig aandacht besteed aan de Amerikanen die de zee op gingen om de Britse handel te verstoren en de strijd aan te gaan met de Royal Navy, aldus Bevan.
Zij denkt dat de kapitein van de Dalton zijn bevelen, zoals gebruikelijk was, heeft voorgelezen, evenals de verklaring zelf. Het feit dat er een kopie van de verklaring aan boord van het schip is gevonden, geeft een indicatie van hoe deze mogelijk is gebruikt, voegde Bevan eraan toe.
“Ze weten waarom ze vechten, maar dit verwoordt het in een taal die het groter maakt dan henzelf”, aldus Bevan.
Ze vechten niet omdat ze zich als zodanig benadeeld voelen. Ze vechten voor een ideaal. En ik vind het echt iets bijzonders dat juist op een slagveld waar mensen zich inzetten om voor hun land te vechten op de uitgestrekte oceaan, die verklaring is gevonden.”
De Dalton, een schip met 18 kanonnen, was een particulier schip dat onder auspiciën van het Continentale Congres vocht om de kleine marine van de kersverse natie te versterken.
Volgens historici achtervolgde kapitein Thomas Fitzherbert, commandant van het Britse schip HMS Raisonnable met 64 kanonnen, de Dalton op kerstavond 1776 zeven uur lang, voordat hij het schip voor de kust van Portugal in beslag nam.
De 120-koppige bemanning van de Dalton werd onder barre omstandigheden gevangengezet in Plymouth, aan de zuidkust van Engeland.
Charles Herbert, die pas 19 was toen hij gevangengenomen werd, hield dagboeken bij over zijn twee jaar durende gevangenschap, waarin hij honger, ziekte en herhaalde straffen beschreef, voordat hij bij een gevangenenruil werd vrijgelaten.
Amerikaanse en Britse vlaggen wapperen naast een vlag ter ere van de 250e verjaardag van de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten, in de aanloop naar het staatsbezoek van de Britse koning Charles III en koningin Camilla aan Washington, op 27 april 2026. Ken Cedeno / AFP via Getty Images
Historici in de Verenigde Staten hebben hun enthousiasme geuit over de ontdekking door het Nationaal Archief en zeggen dat hieruit blijkt hoe het volledige verhaal van de onafhankelijkheid zich nog steeds ontvouwt.
“Het is niet zomaar een document, het is een artefact”, aldus Matthew Skic, directeur van het Museum of the American Revolution in Philadelphia.
“Het is een tastbare verbinding met het verleden, want als de archivaris dat stuk papier vandaag in zijn hand houdt, worden we als het ware teruggevoerd naar 1776. Het is in zekere zin alsof het stokje wordt doorgegeven.
“Hoewel er 250 jaar zijn verstreken, weten we nog steeds niet alles over de Amerikaanse Revolutie, en zijn er nog steeds vondsten die ontdekt moeten worden.”
Het pas ontdekte exemplaar heeft een restauratie ondergaan om het papier te stabiliseren en een kleine scheur te herstellen, waardoor het veilig is voor gebruik, onderzoek en toekomstige tentoonstelling.
Het zal aan het publiek worden getoond als onderdeel van ‘Revolution 250: America’s Independence Story, 1763–1783’ in het Nationaal Archief.
De collectie in Londen bevat al drie van de originele officiële exemplaren van de Onafhankelijkheidsverklaring, gedrukt door John Dunlap in Philadelphia op 4 juli 1776.
Volgens de Library of Congress zijn er die nacht waarschijnlijk zo’n 200 exemplaren gedrukt, waarvan er slechts 26 tot op de dag van vandaag bewaard zijn gebleven.
The Associated Press heeft bijgedragen aan dit rapport.
De Britse regering hoopt na de zomer een top met de Europese Unie te kunnen houden om haar poging tot een hernieuwde verstandhouding voort te zetten en aan te tonen dat nauwere banden “van cruciaal belang” zijn in woelige tijden, aldus de Britse onderhandelaar met de EU.
Een geplande top op 22 juli werd uitgesteld nadat premier Keir Starmer op 22 juni ontslag had genomen, slechts één dag voor de tiende verjaardag van het historische Brexit-referendum.
Minister voor EU-betrekkingen Nick Thomas-Symonds zei dat hij wil benadrukken dat het technische werk gewoon doorgaat terwijl de Labour Party en het Verenigd Koninkrijk wachten op een nieuwe leider, die naar verwachting Andy Burnham wordt.
Thomas-Symonds, die in Brussel was voor overleg met EU-handelscommissaris Maroš Šefčovič, zei dat het afronden van het pakket voor de top zijn prioriteit blijft, ondanks de “korte vertraging” tot de opvolger van Starmer aantreedt.
De prioriteit daarna is om de Britten “de voordelen” te laten zien … van die samenwerking”. Daarmee erkende hij de sterke opmars van de populistische en eurosceptische partij Reform van Nigel Farage.
Reform staat inmiddels al ruim een jaar bovenaan in vrijwel alle peilingen, terwijl de volgende parlementsverkiezingen pas in 2029 gepland zijn. Nieuwe verkiezingen zijn niet verplicht wanneer de regeringspartij van leider wisselt, en Burnham zal die naar verwachting ook niet uitschrijven als hij Starmer opvolgt.
“Een bijzonder gevaarlijke wereld”
“Ik wijs vooral op het belang van deze relatie en de noodzaak om de samenwerking verder te verdiepen in de bijzonder gevaarlijke wereld waarin we ons bevinden”, zei Thomas-Symonds, die de onderhandelingen met de EU al twee jaar leidt. “Het gaat om de situatie waarin we ons in 2026 bevinden. Ik denk dat 2026 heel anders is dan 2016” — het jaar van het Brexit-referendum. “Ik denk ook dat 2026 heel anders is dan 2024. We zien nu … hoe cruciaal onze toeleveringsketens zijn, en hoe diep die verweven zijn met de Europese Unie.”
Starmer was sinds zijn aantreden als premier in juli 2024 een uitgesproken voorstander van nauwere banden met het 27 lidstaten tellende blok, zonder op te roepen tot een terugkeer naar de EU. In plaats daarvan presenteerde hij plannen om de relatie met de EU te “herstellen”, waarbij het Verenigd Koninkrijk eerst akkoorden wil sluiten over voedsel en landbouw, emissiehandelssystemen wil koppelen en een wederkerige mobiliteitsregeling voor jongeren wil invoeren.
De Britse Paymaster General en minister van het Cabinet Office voor de Grondwet en Europese Betrekkingen, Nick Thomas-Symonds, arriveert op 23 juli 2024 bij 10 Downing Street in Londen om een kabinetsvergadering bij te wonen. Benjamin Cremel/AFP via Getty Images
Waarschuwing over “Made in Europe”
Het Verenigd Koninkrijk wil ook deelnemen aan andere EU-programma’s, zoals de lening ter ondersteuning van Oekraïne, en uitzonderingen bedingen op het Europese “Made in Europe”-plan. Dat plan kan ertoe leiden dat Britse bedrijven geleidelijk uit Europese toeleveringsketens worden verdrongen omdat bij overheidsopdrachten voorrang wordt gegeven aan in Europa geproduceerde goederen.
William Bain, hoofd Handelsbeleid bij de British Chamber of Commerce, waarschuwde in maart dat de mogelijke schade voor Britse bedrijven “niet mag worden onderschat”. Hij riep de regering op om met de EU te onderhandelen over “een volledige vrijstelling van deze nieuwe wetgeving”.
“Gedeelde uitdagingen”
Thomas-Symonds zei dat hij de EU ervan wil overtuigen dat “we voor dezelfde uitdagingen staan en niet elkaars probleem zijn” als het gaat om het “Made in Europe”-plan.
“Het is absoluut essentieel dat we de vitale toeleveringsketens die we met de Europese Unie hebben niet alleen behouden, maar ook verder uitbouwen naarmate we de tweede helft van dit decennium ingaan”, zei hij.
Volgens Thomas-Symonds is tijdens de gesprekken met de EU vooruitgang geboekt. Maar net als op andere terreinen, zoals staal — waar beide partijen het eens werden over voorlopige quota binnen nieuwe beschermingsmaatregelen — is nog meer werk nodig om op lange termijn gunstige akkoorden te sluiten.
Thomas-Symonds is mogelijk niet langer minister wanneer de top uiteindelijk plaatsvindt, als de nieuwe premier besluit hem te vervangen tijdens een verwachte herschikking van het kabinet.
Andy Burnham, Labour-parlementslid voor Makerfield, viert zijn beëdiging in het Britse parlement in Londen op 22 juni 2026. Dan Kitwood/Getty Images
Burnham heeft zich gedurende zijn hele politieke loopbaan pro-Europees opgesteld. Hij had eerder gezegd dat hij graag zou zien dat het Verenigd Koninkrijk weer tot de Unie zou toetreden, mocht de publieke opinie zich in die richting ontwikkelen. Recent temperde hij die pro-Europese toon tijdens zijn succesvolle campagne om via een tussentijdse verkiezing een zetel te veroveren in een kiesdistrict dat voor Brexit stemde, waardoor hij terugkeerde in het parlement.
Tijdens een toespraak in Leeds op 18 mei zei Burnham: “Ik stel niet voor dat het Verenigd Koninkrijk opnieuw toetreedt tot de EU. Ik respecteer de keuze die destijds in het referendum is gemaakt.
“Volgens mij heeft Brexit schade toegebracht, maar ik denk ook dat het laatste wat we nu moeten doen is opnieuw die discussie voeren.”
Burnham heeft laten weten dat hij, als hij premier wordt, vasthoudt aan de verkiezingsbeloften van Labour uit 2024, waaronder Starmers streven naar nauwere banden met de EU. In het verkiezingsprogramma van Labour wordt ingezet op nauwere samenwerking met de EU, terwijl een terugkeer naar de interne markt of de douane-unie, of het aangaan van een overeenkomst inzake vrij verkeer, wordt uitgesloten.
Al duizenden jaren lang, van Socrates tot Lao Tzu, beoefenen mensen meditatie om mentale helderheid te verkrijgen.
Onderzoek bevestigt het nut van deze werkwijze.
Elke dag een paar minuten mediteren doet meer dan alleen stress verminderen. Het stimuleert de aanmaak van nieuwe hersencellen en vertraagt de achteruitgang van de hersenfuncties.
Tijdens het mediteren ervaart men meer dan alleen lichamelijke ontspanning, maar “een diep gevoel van vrede en welzijn – het is een diepe innerlijke rust en tevredenheid”, vertelde Shu Rong, een deskundige op het gebied van traditionele Chinese geneeskunde (TCM) die ook is opgeleid in de westerse geneeskunde, aan The Epoch Times.
Je hersenen hebben baat bij meditatie
Meditatie stimuleert de frontale kwab van je hersenen, met name de prefrontale cortex.
De prefrontale cortex is het commandocentrum van je hersenen, en verhoogde activiteit in dit gebied ligt ten grondslag aan een verbeterde aandacht, emotieregulatie en zelfbewustzijn.
Regelmatige meditatie leidt tot structurele veranderingen in de hersenen en vertraagt de afbraak van zenuwcellen. Hoewel het volume van de grijze stof doorgaans afneemt naarmate men ouder wordt, blijkt uit onderzoek dat bij mensen van 40 tot 50 jaar die mediteren de dikte van de hersenschors vergelijkbaar is met die van niet-mediteerders die 20 jaar jonger zijn. Deze extra dikte van de hersenschors kan fungeren als een vorm van cognitieve reserve.
Illustratie door The Epoch Times/Shutterstock
In een afzonderlijk onderzoek onder mensen die nog nooit eerder hadden gemediteerd, bleek na slechts acht weken meditatie dat hun hersenen meer grijze stof begonnen te vertonen.
De hippocampus, het hersengebied dat een rol speelt bij leren en geheugen, was een van de belangrijkste gebieden waar tijdens meditatie neurale groei plaatsvond. Van dit hersengebied is bekend dat het afneemt bij chronische stress, leeftijdsgebonden neurodegeneratieve aandoeningen en depressie.
Hersengebieden die een rol spelen bij zelfbewustzijn en empathie vertoonden na meditatie ook een toename van de grijze stof, wat mensen kan helpen om beter afgestemd te raken op hun eigen psychisch welzijn en op de perspectieven van anderen.
Meditatie heeft invloed op de neuroplasticiteit van de hersenen – het vermogen van de hersenen om te groeien en te veranderen – zo vertelde dr. Andrew Newberg, een pionier op het gebied van spirituele neurowetenschap en onderzoeksdirecteur bij het Marcus Institute of Integrative Health van het Thomas Jefferson University Hospital in Philadelphia, aan The Epoch Times.
“Hoe vaker je mediteert, hoe groter het effect”, zei hij.
Meditatie is als het ware de natuurlijke remedie van het universum tegen angst en depressie.
Mensen die mediteren hebben meer controle over hun emoties. Bij mensen die regelmatig mediteren is de amygdala (het emotiecentrum van de hersenen) sterk ‘verbonden’ met de prefrontale cortex, die verantwoordelijk is voor uitvoerende functies en zelfbeheersing, wat erop wijst dat zij beter in staat zijn zichzelf te reguleren.
Illustratie door The Epoch Times/Shutterstock
Meditatie zorgt ervoor dat er stemmingsbevorderende neurotransmitters vrijkomen, voegde Newberg eraan toe. Tijdens diepe meditatie geeft het striatum, een deel van het belonings- en motivatiecentrum in de hersenen, 65 procent meer dopamine af, terwijl mensen die al lang mediteren mogelijk ongeveer 26 procent hogere serotoninespiegels in hun bloedserum hebben.
Illustratie door The Epoch Times/ShutterstockIllustratie door The Epoch Times/Shutterstock
In een onderzoek uit 2022 naar angststoornissen werd een op mindfulness gebaseerde stressverminderingstherapie vergeleken met het medicijn escitalopram, een eerstelijnsmedicijn voor angststoornissen en depressie. Uit het onderzoek bleek dat mindfulness bij de behandeling van angststoornissen “niet onderdoet voor escitalopram”.
Dr. Elizabeth A. Hoge, gecertificeerd psychiater en directeur van het onderzoeksprogramma voor angststoornissen aan het Georgetown University Medical Center, vertelde aan The Epoch Times dat meditatieve oefeningen “een alternatief met minder bijwerkingen” bieden bij angststoornissen.
Meditatie gaat verder dan de geest en verandert stilletjes je biologische functies.
Kalmeert het hart en verlicht pijn
Meditatie zorgt ervoor dat je lichaam nog meer tot rust komt doordat je hartslag vertraagt en pijn wordt verlicht.
Meditatie vermindert het risico op hart- en vaatziekten door stresshormonen en ontstekingen te verminderen en door rust en herstel in het lichaam te bevorderen, zo vertelde dr. V. S. Prakash, senior interventiecardioloog en cardiale elektrofysioloog bij het Manipal Hospital in Bengaluru, India, aan The Epoch Times. Het helpt het lichaam om van een ‘vecht-of-vlucht’-toestand over te schakelen naar een ‘rust-en-vertering’-toestand, waardoor de hartslag daalt en de hartslagvariabiliteit (HRV) toeneemt.
“Een verbeterde hartfrequentievariabiliteit is enorm belangrijk. Dit zorgt ervoor dat je beter kunt reageren op elke vorm van stress, aangezien je hierdoor in staat bent om veel beter te reageren – zo is het hart beter voorbereid”, aldus Praskash.
Het kalmerende effect van meditatie op lichaam en geest verlicht ook pijn.
Uit een onderzoek uit 2025 bleek dat mindfulnessmeditatie vergelijkbaar is met cognitieve gedragstherapie bij chronische lage rugpijn die met opioïden wordt behandeld.
Dr. Aleksandra Zgierska, hoofdauteur van het onderzoek en vicevoorzitter van onderzoek bij de afdeling Familie- en Gemeenschapsgeneeskunde van het Penn State College of Medicine, vertelde aan The Epoch Times dat mindfulness mensen leert om even stil te staan en aandacht te schenken aan lichamelijke sensaties. Mindfulness helpt mensen te beseffen dat pijn vaak schommelt en beheersbaar is – een inzicht dat het lijden kan verminderen.
“Mensen vervallen vaak in wat men ‘pijncatastrofering’ noemt: ze verwachten dat de pijn erger wordt en vermijden daardoor bepaalde activiteiten. Dit kan een vicieuze cirkel veroorzaken. Mindfulness helpt die cirkel te doorbreken”, zei ze.
Hoewel meditatie tal van gezondheidsvoordelen biedt, heeft het van oudsher een hoger doel.
Een brug naar een dieper begrip
Voordat meditatie voor gezondheidsdoeleinden werd ingezet, kwam het voor het eerst voor in spirituele praktijken, waar het werd gezien als een manier om innerlijke rust en een dieper inzicht in het leven te bereiken.
Shu, die afkomstig is uit een 600 jaar oude traditie van traditionele Chinese geneeskunde, zei dat tijdens meditatie je bloed en de levensenergie, ‘qi’ genaamd, naar binnen stromen en het lichaam en de hersenen van binnenuit voeden. Wanneer je lichaam en geest goed worden ondersteund, wordt je bewustzijn, of ‘shen’, scherp en toch rustig.
Naarmate iemand afleidingen geleidelijk aan uitsluit en diepere niveaus van stilte bereikt, komt hij of zij tot rust.
Rust tijdens meditatie is geen toestand van leegte, zei ze. “Diepe rust is, naar mijn ervaring, een toestand van verhoogde helderheid. In die toestand lijken diepere niveaus van wijsheid en inzicht zich op natuurlijke wijze te kunnen openbaren.”
“Op zulke momenten [van rust] voel ik duidelijk hoe een energie mijn hele lichaam vult – alsof elke cel doordrongen is van deze energie”, voegde ze eraan toe.
Dit fenomeen is een vorm van “harmonieuze resonantie met het universum”, zei ze.
Gebed is een vorm van meditatie
Uit Newbergs hersenscans blijkt dat meditatie en gebed overlappende neurofysiologische mechanismen hebben.
Zowel meditatie als gebed versterken de aandacht en concentratie in de hersenen, terwijl ze de activiteit in de pariëtale kwabben verminderen. De pariëtale kwabben spelen een rol bij het vormen van ons ruimtelijk bewustzijn. Door een afname van hun activiteit “verliezen mensen die regelmatig mediteren of bidden hun ik-gevoel of voelen ze een diepe verbondenheid met het universum of God”, aldus Newberg.
Je één voelen met het universum leidt tot een diep gevoel van innerlijke zekerheid, vertelde Margaret Trey, een onderzoekster met een doctoraat in counseling, aan The Epoch Times. Het is “heilzaam en helend”.
“Mediteren of bidden geeft ook een gevoel van ontzag en nederigheid, dat sterker wordt telkens wanneer iemand die ervaring beleeft”, zei Newberg. Deze praktijken zorgen er uiteindelijk voor dat het optimisme en het gevoel van zingeving en doelgerichtheid toenemen.
Hoe kun je de helende kracht van meditatie benutten?
Op weg naar rust
Traditioneel bestaat meditatie uit gecontroleerde ademhaling, waarbij afdwalende gedachten geleidelijk worden uitgebannen, om uiteindelijk een rustige, heldere gemoedstoestand te bereiken.
Trey, die al meer dan twintig jaar onderzoek doet naar de voordelen van de meditatieve beoefening Falun Gong en drie boeken heeft geschreven, zei dat Falun Gong haar heeft geholpen het voortdurende “interne geklets” in haar hoofd tot rust te brengen.
“Meditatie is geen prestatie, maar een oefening”, zei ze.
Voor beginners op het gebied van meditatie raadt Trey aan om elke dag vijf minuten in stilte te zitten en de duur geleidelijk te verlengen. Probeer niet meteen je hoofd leeg te maken. Begin in plaats daarvan met het opmerken van je gedachten, en als er een negatieve of angstige gedachte opkomt, observeer die dan en laat hem voorbijgaan in plaats van je erin te verliezen. De sleutel is: als je gedachten afdwalen, breng ze dan gewoon weer terug – je zit hier.
Nadat haar geest tijdens de meditatie tot rust is gekomen, voelt Trey soms een warm gevoel door verschillende delen van haar lichaam stromen. Even later ervaart ze het gevoel alsof haar lichaam is ‘verdwenen’, en wat overblijft is een bewustzijn — ‘een kalm, helder bewustzijn’.
In ons dagelijks leven laten we ons leiden door emoties. Emoties branden vaak uit als een vuur, waardoor ons lichaam en onze geest uitgeput achterblijven. Daarentegen “kan mentale rust een diepgaand herstellend effect hebben”, zei ze.
“Op die momenten van ware stilte lijkt het alsof elke cel en elk molecuul in het lichaam niet langer gebonden is aan de gebruikelijke beperkingen van de materiële wereld”, zei ze.
“De rustige geest is een geest die eindelijk vrij is om te ontvangen wat het denken alleen nooit zou kunnen bereiken.”
Mensen van eind dertig zijn doorgaans nog altijd alert, zonder tekenen van geheugenproblemen. Toch kan de hoeveelheid vitamine D in hun bloed nu al invloed hebben op hoe hun hersenen er rond hun vijftigste uitzien.
Een recente studie onderzocht de vitamine D-spiegel op middelbare leeftijd en bekeek vervolgens ongeveer 16 jaar later hersenscans van de deelnemers, die op dat moment nog altijd geen tekenen van dementie vertoonden. Mensen met een lagere vitamine D-spiegel bleken vaker hersenveranderingen te hebben die in verband worden gebracht met de ziekte van Alzheimer.
“Het aanpakken van een vitamine D-tekort op middelbare leeftijd is bijzonder belangrijk, omdat je de ziekte dan in een veel vroeger stadium kunt beïnvloeden”, zegt Martin Mulligan, hoofdauteur van de studie aan de Universiteit van Galway in Ierland, tegen The Epoch Times. Daardoor ontstaat volgens hem een veel grotere kans om in te grijpen voordat geheugenverlies of symptomen van dementie optreden.
Vitamine D kan beschermen tegen vroege hersenveranderingen
De studie, gepubliceerd in Neurology Open Access, maakte gebruik van gegevens uit de Framingham Heart Study, een grootschalig, op de gemeenschap gebaseerd onderzoek dat meerdere generaties volgt en al jarenlang de ontwikkeling van dementie en hart- en vaatziekten in kaart brengt.
De deelnemers waren gemiddeld 39 jaar oud en hadden op het moment van de metingen geen dementie of hartziekte. De onderzoekers bepaalden eerst de vitamine D-spiegel in het bloed en zochten vervolgens gemiddeld 16 jaar later naar vroege, nog symptoomloze tekenen van dementie op hersenscans — toen de deelnemers gemiddeld halverwege de vijftig waren en nog steeds geen symptomen van dementie hadden.
Op de hersenscans werden amyloïde- en tau-eiwitten gemeten, twee kenmerkende eiwitten van de ziekte van Alzheimer. Amyloïde-eiwitten vormen plaques tussen hersencellen, terwijl tau-eiwitten kluwens vormen binnen neuronen. Beide kunnen zich jarenlang opstapelen voordat de eerste symptomen zichtbaar worden.
De deelnemers hadden gemiddeld een vitamine D-spiegel van 38 nanogram per milliliter (ng/ml), terwijl ongeveer 34 procent een waarde onder de 30 ng/ml had — de grens die in deze studie werd gebruikt voor een voldoende vitamine D-spiegel. Over het algemeen wordt een vitamine D-spiegel tussen ongeveer 20 en 50 ng/ml als voldoende beschouwd.
De resultaten lieten zien dat deelnemers met hogere vitamine D-spiegels op middelbare leeftijd minder tau-eiwitten in de hersenen hadden en ook minder ophoping van tau in hersengebieden die vroeg worden aangetast bij de ziekte van Alzheimer. Deze resultaten bleven overeind nadat rekening was gehouden met factoren zoals leeftijd, geslacht, body mass index (BMI), bloeddruk, een voorgeschiedenis van diabetes en de tijd tussen de bloedafname en de hersenscan.
Waarom wel tau en niet amyloïde?
Uit de studie bleek dat de vitamine D-spiegel niet samenhing met de hoeveelheid amyloïde-afzettingen.
Dat vitamine D wel verband hield met tau, maar niet met amyloïde, lijkt misschien verrassend, maar volgens de onderzoekers is daar een verklaring voor.
Tau-eiwitten kunnen zich al vroeg in het ziekteproces beginnen op te hopen in bepaalde hersengebieden, terwijl amyloïde-eiwitten zich geleidelijker in de loop van de tijd opstapelen.
“Omdat deze studie zich richtte op een relatief jonge groep deelnemers, denken we dat de vroege effecten op tau eenvoudiger waren vast te stellen op middelbare leeftijd, terwijl een aanzienlijke ophoping van amyloïde meestal pas veel later in het leven plaatsvindt”, aldus Mulligan.
Veel onderzoeken suggereren dat amyloïde-eiwitten zich al vroeg ophopen en zich vervolgens over grotere delen van de hersenen verspreiden, waardoor ze gemakkelijker kunnen worden opgespoord. Ander onderzoek wijst er juist op dat tau-eiwitten mogelijk nog eerder ontstaan, maar aanvankelijk beperkt blijven tot specifieke hersengebieden, zoals de entorinale cortex — een belangrijk gebied voor het geheugen — zelfs bij mensen zonder cognitieve klachten. In deze vroege fase kunnen tau-eiwitten zich lokaal ontwikkelen en verspreiden zonder aanwezigheid van amyloïde. Voor een bredere verspreiding van tau door de hersenen zouden amyloïde-eiwitten mogelijk wel noodzakelijk zijn.
De onderzoekers suggereren daarnaast dat vitamine D kan helpen om amyloïde-eiwitten vanuit de hersenen naar de bloedbaan te verplaatsen, waar ze vervolgens kunnen worden afgevoerd — een mechanisme dat mogelijk pas over een langere periode meetbaar wordt.
Hoe vitamine D de hersenen kan beschermen
“Vitamine D is technisch gezien een steroïdhormoon en geen echte vitamine”, zegt dr. Kat Toups, psychiater gespecialiseerd in functionele geneeskunde en klinisch onderzoeker, die niet bij de studie betrokken was, tegen The Epoch Times.
Volgens haar werkt vitamine D in het hele lichaam, inclusief de hersenen, waar het de activiteit reguleert van honderden genen die betrokken zijn bij het immuunsysteem, de gezondheid van de hersenen en celherstel.
Tau-eiwitten zijn essentiële eiwitten die helpen bij het transport van voedingsstoffen en signalen door neuronen. Bij de ziekte van Alzheimer ondergaan deze eiwitten chemische veranderingen, waardoor ze losraken, verkeerd opvouwen en samenklonteren tot kluwens die het transportsysteem van neuronen verstoren en uiteindelijk leiden tot celdood. Vitamine D lijkt invloed uit te oefenen op de enzymen die bij dit proces betrokken zijn en helpt zo de vorming van deze kluwens te voorkomen.
Daarnaast ondersteunt vitamine D de systemen van antioxidanten die neuronen beschermen tegen oxidatieve stress en ontstekingen — twee processen waarvan bekend is dat ze de schade door tau versnellen. Vitamine D-receptoren bevinden zich verspreid doorheen de hersenen — waaronder in geheugengerelateerde gebieden zoals de hippocampus — en ook in immuuncellen. Daardoor kan vitamine D zowel in de hersenen als in het immuunsysteem rechtstreeks bijdragen aan het reguleren van ontstekingen.
Een tekort aan vitamine D kan bovendien de groei en overleving van neuronen beïnvloeden, waardoor de kwetsbaarheid van de hersenen op de lange termijn verder toeneemt, zegt Joshua Miller, hoogleraar en voorzitter van de afdeling Voedingswetenschappen aan Rutgers University in New Jersey. Hij is auteur van een vergelijkbare studie naar het verband tussen vitamine D en dementie.
Waarom vroeg ingrijpen belangrijk is
De bevindingen suggereren dat het behouden van een gezonde vitamine D-spiegel op jongere leeftijd — en niet pas op latere leeftijd — belangrijk kan zijn, omdat de mogelijkheid om ziekteprocessen te beïnvloeden waarschijnlijk veel groter is voordat de eerste symptomen ontstaan.
Een studie onder meer dan 260.000 volwassenen liet zien dat lage vitamine D-spiegels samenhangen met een hoger risico op het ontwikkelen van dementie. Dat verband was het sterkst bij jongere deelnemers.
Een vitamine D-tekort veroorzaakt mogelijk niet direct merkbare klachten, maar kan op de lange termijn ongemerkt de gezondheid van de hersenen aantasten en zelfs bijdragen aan vroegtijdige dementie. Verschillende grote overzichtsstudies hebben aangetoond dat lage vitamine D-spiegels samenhangen met een verhoogd risico op de ziekte van Alzheimer en dementie. Daarbij neemt het risico verder toe naarmate de vitamine D-spiegel lager is.
Mensen met hogere vitamine D-spiegels ervaren doorgaans ook een langzamere achteruitgang van cognitieve functies, zoals geheugen, taalvaardigheid en het ruimtelijk inzicht. Uit één studie bleek dat vrouwen met een hogere vitamine D-spiegel op middelbare leeftijd tien jaar later beter presteerden op tests van executieve functies — vaardigheden zoals plannen, aandacht vasthouden, mentale flexibiliteit en probleemoplossend denken. Een andere studie liet zien dat mensen die op middelbare leeftijd meer vitamine D binnenkregen, ruim tien jaar later beter scoorden op tests voor het kortetermijngeheugen.
Wat kun je eraan doen?
Mulligan benadrukt dat de resultaten niet bewijzen dat het slikken van vitamine D-supplementen op middelbare leeftijd dementie voorkomt.
“Daarvoor hebben we nog geen definitief bewijs”, zegt hij, waarbij hij onderstreept dat langdurige klinische studies noodzakelijk zijn.
Wel staat vast dat een vitamine D-tekort veel voorkomt en vaak onopgemerkt blijft. Naar schatting heeft 30 tot 50 procent van de wereldbevolking een onvoldoende vitamine D-spiegel — en de meeste mensen weten dat niet, omdat een tekort zelden duidelijke symptomen veroorzaakt.
“Ik meet al dertien jaar bij al mijn patiënten de vitamine D-spiegel, en vrijwel niemand heeft een waarde boven de 30 zonder supplementen te gebruiken”, zegt Toups.
Veilige blootstelling aan zonlicht blijft een van de effectiefste manieren waarop het lichaam vitamine D kan aanmaken. Wel neemt het vermogen om vitamine D via zonlicht te produceren af naarmate mensen ouder worden. Ook mensen die weinig buiten komen, op noordelijke breedtegraden wonen, een donkere huid hebben of overgewicht hebben, lopen een groter risico op een tekort.
Praktische manieren om een gezonde vitamine D-spiegel te behouden
Met een eenvoudige bloedtest kan worden vastgesteld of je vitamine D-spiegel voldoende is. Artsen meten doorgaans 25-hydroxyvitamine D — de belangrijkste vorm van vitamine D in het bloed — en controleren zo nodig ook andere waarden, zoals calcium en fosfaat, om een tekort vast te stellen.
Een gezonde vitamine D-spiegel kun je ook ondersteunen met vitamine D-rijke voeding, zoals vette vis en verrijkte melkproducten. Daarnaast kan het zinvol zijn om met een arts te bespreken of voedingssupplementen nodig zijn.
Volgens Miller zijn deze strategieën in de praktijk echter niet altijd eenvoudig toe te passen. Sommige mensen hebben een lactose-intolerantie en gebruiken daarom weinig zuivel, terwijl anderen geen vette vis of paddenstoelen eten of daar moeilijk toegang toe hebben. Daarnaast is zonlicht vanaf de late herfst tot het vroege voorjaar vaak onvoldoende voor de aanmaak van vitamine D. En hoewel zonnebrandcrème belangrijk is om de huid te beschermen, vermindert die ook het vermogen van de huid om vitamine D aan te maken.
Vanwege deze beperkingen kunnen supplementen volgens hem het overwegen waard zijn — maar wel met de nodige voorzichtigheid.
“Gebruik ze niet in overmatige hoeveelheden, want vitamine D kan in hoge doseringen giftig zijn”, waarschuwt hij.
Voor volwassenen geldt dat de dagelijkse inname niet hoger mag zijn dan 4.000 IE (internationale eenheden), de vastgestelde veilige bovengrens.
Een lage vitamine D-spiegel veroorzaakt misschien nu nog geen merkbare problemen, maar het op peil houden van gezonde waarden op middelbare leeftijd kan jaren later een belangrijk verschil maken voor de gezondheid van de hersenen.
Duitsland wordt zich steeds meer bewust van de dreiging die uitgaat van China. Dat besef groeit zowel in de regering in Berlijn als in het bedrijfsleven, al kijken beide niet op dezelfde manier naar de relatie met Peking.
De Duitse regering bekritiseert China steeds openlijker vanwege de onderwaardering van de Chinese munt, het inzetten van de dominante positie in de wereldwijde raffinage van zeldzame aardmetalen als politiek drukmiddel en de militaire grijzezonetactieken rond Taiwan en in de Oost- en Zuid-Chinese Zee. Duitse bedrijven vrezen echter dat maatregelen om de Duitse markt te beschermen kunnen leiden tot Chinese vergeldingsacties.
Alhoewel Duitsland vroeger juist voorstander was van nauwere banden met China, is de toon in Berlijn veranderd door de verslechterende economische en veiligheidsrelaties tussen beide landen. Duitsland schuift daarmee steeds meer op richting het standpunt van Brussel, dat een hardere koers tegenover de Chinese Communistische Partij (CCP) vaart.
Kanselier Friedrich Merz verklaarde dat China zijn munt met wel 30 procent ondergewaardeerd houdt. Hij bekritiseerde de Chinese staatssteun aan industrieën en het gebruik van een niet vrij converteerbare munt als concurrentieverstorend. Volgens hem leidt dat tot overcapaciteit van Chinese producten, kunstmatig lage prijzen en een stroom van Chinese goederen naar de wereldmarkt. Tegelijkertijd worden Duitse exporteurs daardoor benadeeld, zowel wereldwijd als op de Chinese markt zelf.
Duitse fabrikanten verdienden vroeger goed aan hun export naar China, maar worden op de Chinese markt inmiddels ingehaald door Chinese concurrenten. De Chinese beperkingen op de export van zeldzame aardmetalen treffen vooral de Duitse auto- en defensie-industrie. Dat is extra problematisch nu de oorlog van Rusland tegen Oekraïne zich mogelijk verder over Europa kan uitbreiden en de Verenigde Staten verwachten dat Europa minder afhankelijk wordt van Amerikaanse defensie.
Chinese auto’s, kleding en zonnepanelen overspoelen de Europese markt en zorgen voor fabriekssluitingen. Duitsland verloor sinds 2019 ongeveer een zevende van zijn banen in de auto-industrie, mede door de concurrentie van Chinese autofabrikanten op de Chinese markt. Sinds 2020 zijn de investeringen in Duitsland gedaald, terwijl ze in andere grote Europese economieën juist zijn gestegen. Het aantal werknemers in de Duitse industrie is teruggevallen tot 6,6 miljoen — het laagste niveau in tien jaar.
Volkswagen overweegt opnieuw een grote ontslagronde, ditmaal van mogelijk 100.000 werknemers, mede door de concurrentiedruk uit China. Daaronder vallen 45.000 Duitse werknemers op vier fabriekslocaties, bovenop de gefaseerde ontslagen van 50.000 banen waarover in 2024 al overeenstemming werd bereikt. Een van de grootste aandeelhouders stelde dat de productie van in China ontwikkelde modellen in Duitsland een deel van die banen zou kunnen redden.
De zwakke economische groei dwingt Berlijn bovendien na te denken over een geleidelijke verhoging van de pensioenleeftijd van 67 naar 70 jaar. Voor 2026 wordt slechts 0,5 procent groei verwacht — lager dan het gemiddelde van de eurozone, onder meer door de achterblijvende Duitse export.
De verslechterende economische positie van Duitsland ten opzichte van China voedt ook de veiligheidszorgen. Peking richt een steeds groter deel van zijn economische en innovatieve capaciteit op militarisering. Die versterking van de militaire macht ondersteunt de Chinese eis tot “hereniging” met Taiwan en de claim op vrijwel de gehele Zuid-Chinese Zee.
Duitsland heeft recent diplomatieke verklaringen afgegeven waarin het zijn bezorgdheid uit over Chinese militaire activiteiten die de scheepvaart ten oosten van Taiwan en de stabiliteit in de Oost- en Zuid-Chinese Zee bedreigen. Berlijn maakt zich ook zorgen over de Chinese steun aan Rusland in de oorlog tegen Oekraïne.
Merz wil de kwestie van de ondergewaardeerde Chinese munt op de agenda zetten van zowel de Europese Raad als de G7 — de groep van de Verenigde Staten, Duitsland, Italië, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Canada en Japan, met de Europese Unie als invloedrijke deelnemer. Hij pleit voor een nieuw Plaza-akkoord, dat destijds via samenwerking tussen de Verenigde Staten, Japan en grote Europese economieën leidde tot een zwakkere dollar.
Volgens Merz kreeg hij sterke steun van de Verenigde Staten voor zijn zorgen over China. Dat roept de vraag op of de G7 binnenkort gezamenlijk harder zal optreden tegen de Chinese muntpolitiek en staatssteun, naast de Chinese territoriale expansie in Oost-Azië en de Zuid-Chinese Zee.
De systematische manier waarop Peking de Chinese export bevordert en zijn territoriale invloed uitbreidt, vraagt om een even systematische reactie van Duitsland, Europa en de Verenigde Staten. Daarbij zou niet alleen gereageerd moeten worden op bestaande problemen, maar ook vooruitgelopen moeten worden op toekomstige dreigingen.
De Verenigde Staten, Europa en andere democratische landen zouden een gezamenlijk standpunt moeten innemen om Chinese militaire agressie in het buitenland te stoppen, onder meer via economische sancties en invoerheffingen. Dat zou het voor de CCP moeilijker maken om haar economische macht te gebruiken voor stapsgewijze militaire expansie. Als hier geen halt aan wordt toegeroepen, zal dat de CCP geleidelijk aan in staat stellen om bij elke gelegenheid steeds meer terrein te winnen.
De Verenigde Staten en Europa zouden het over van alles oneens zijn, van de NAVO en invoerheffingen tot de paus in Italië. De meningsverschillen hebben onder meer betrekking op het beleid ten aanzien van Iran, Oekraïne, Canada en Groenland. Soms wordt het persoonlijk. Bij veel van de belangrijkere kwesties hebben beide partijen een punt.
Er moeten compromissen worden gesloten, zodat we ons kunnen concentreren op de echte bedreigingen die uitgaan van autoritaire landen zoals China. Het Duitse voorbeeld illustreert dit. De democratieën zitten uiteindelijk allemaal in hetzelfde schuitje wanneer het gaat over de naderende storm die de naam CCP draagt.
De in dit artikel geuite opvattingen zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk het standpunt van The Epoch Times.
Een groep Amerikaanse senatoren uit beide partijen hebben een resolutie ingediend waarin China’s nieuwe wet op etnische eenheid wordt veroordeeld. Volgens hen dient de wet als juridisch instrument voor de Chinese Communistische Partij (CCP) om etnische minderheden in eigen land te onderdrukken en critici in het buitenland te vervolgen onder het mom van het bevorderen van nationale eenheid.
De senatoren John Curtis (Republikein — Utah), Jacky Rosen (Democraat — Nevada), Jim Banks (Republikein — Indiana) en Jeff Merkley (Democraat — Oregon) dienden de resolutie in. Daarin wordt de Chinese wet “Bevordering van etnische eenheid en vooruitgang”, die op 1 juli in werking treedt, veroordeeld.
De senatoren stellen in de resolutie dat China de wet moet intrekken.
“De nieuwe wet van de CCP over etnische conformiteit betekent een verdere escalatie van Pekings jarenlange campagne om de culturele identiteit van Tibetanen, Oeigoeren, Mongolen, christenen en andere minderheden uit te wissen — terwijl de CCP zichzelf tegelijk een voorwendsel geeft om critici ver buiten de Chinese grenzen te intimideren”, verklaarde Curtis op 26 juni.
“Als leider van de vrije wereld moeten de Verenigde Staten achter degenen staan die worden vervolgd. Er moet ook duidelijk gemaakt worden dat de pogingen van de CCP om repressie te exporteren, critici van haar mensenrechtenschendingen het zwijgen op te leggen en onze soevereiniteit te ondermijnen, niet zal worden getolereerd.”
China’s volgzame parlement, het Nationaal Volkscongres, keurde de wet in maart goed om een “gedeelde” nationale identiteit te creëren onder de uiteenlopende etnische groepen van het land. De wet schrijft voor dat het Mandarijn, de officieel aangewezen nationale standaardtaal, in het onderwijs wordt gebruikt als onderdeel van die inspanning.
Volgens de senatoren reikt de impact van de wet veel verder dan de letterlijke tekst. In de resolutie staat dat de wet “beleid van gedwongen assimilatie en culturele uitwissing gericht tegen Tibetanen, Oeigoeren, Mongolen, christenen en andere groepen institutionaliseert en uitbreidt”.
Daarnaast legt de wet de sinificatiecampagnes van de CCP wettelijk vast. Die verplichten scholen, religieuze instellingen en culturele organisaties hun activiteiten “in overeenstemming te brengen met de door de Partij voorgeschreven ideologie”, aldus de resolutie.
Volgens de wet kunnen uitingen die worden beschouwd als het “ondermijnen van de etnische eenheid” of het “zaaien van etnische verdeeldheid” strafrechtelijk worden vervolgd, zo staat in de resolutie.
Rosen en Banks waarschuwden beiden dat de wet gevolgen heeft die verder reiken dan de Chinese landsgrenzen.
“Deze nieuwe wet vormt niet alleen een bedreiging voor mensen binnen China, maar ook voor mensen die buiten de landsgrenzen wonen”, zei Rosen in een verklaring.
Banks noemde de wet “een schaamteloze poging om de Chinese wetgeving op Amerikaans grondgebied af te dwingen”, aldus een verklaring.
De wet bevat een bepaling waarin staat dat organisaties en personen buiten China juridisch aansprakelijk kunnen worden gesteld voor het “ondermijnen van etnische eenheid en vooruitgang” of het “aanzetten tot etnisch separatisme”.
De senatoren wezen erop dat China zijn transnationale repressie al uitbreidt, onder meer door “illegale politieoperaties in het buitenland” uit te voeren en extraterritoriale aanspraken te maken. In combinatie met de nieuwe wet vormt de CCP volgens de resolutie “een groeiende bedreiging voor de Verenigde Staten en hun bondgenoten”.
“Zolang de Volksrepubliek China de mensenrechten van Tibetanen, Oeigoeren en andere kwetsbare groepen blijft vertrappen, moeten de Verenigde Staten alles doen wat in hun vermogen ligt om dit systematische misbruik aan de kaak te stellen. Ook de godsdienstvrijheid moet beschermd worden en de rechten van China’s etnische minderheden moeten verdedigd worden”, verklaarde Merkley op 26 juni.
“Onze resolutie uit beide partijen verwerpt de pogingen van de Volksrepubliek China om gedwongen assimilatie en culturele uitwissing wettelijk te verankeren én dat beleid via transnationale repressie buiten de landsgrenzen uit te breiden”, aldus Merkley.
In de resolutie wordt het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken opgeroepen samen te werken met bondgenoten, waaronder Australië, Canada, Japan, de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk, om “de gevolgen” van de wet te monitoren en daarover te rapporteren.
Daarnaast wordt de Amerikaanse president opgeroepen gerichte sancties te overwegen op grond van de Global Magnitsky Human Rights Accountability Act tegen personen en organisaties die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen onder deze wet.
In China verdedigde Hu Weilie, viceminister van Justitie van het Chinese regime, de wet tijdens een persconferentie op 24 juni. Hij beschuldigde bepaalde westerse media ervan de gevolgen van de wet buiten China verkeerd te hebben geïnterpreteerd. Volgens Hu is de wet “in overeenstemming met de internationale praktijk”.
Op 25 juni verklaarde Liang Wen-chieh, woordvoerder en plaatsvervangend hoofd van de Taiwanese Raad voor Aangelegenheden met het Vasteland, tijdens een persconferentie in Taipei dat Hu’s opmerkingen de zorgen van verschillende landen over de wet niet zouden wegnemen. Volgens Liang bevat de wet vaag geformuleerde bepalingen en is zij bedoeld om “te bedreigen en te intimideren”.
Joseph Wu, secretaris-generaal van de Taiwanese Nationale Veiligheidsraad, schreef op 26 juni op X dat de wet China in staat stelt “transnationale repressie tegen andersdenkenden toe te passen, ongeacht hun nationaliteit”.
“Het is onderdrukking op wereldschaal en vormt een misdaad tegen de menselijkheid”, schreef Wu.
Op 30 april nam de Europese Unie een resolutie aan waarin de wet wordt veroordeeld en China wordt opgeroepen deze in te trekken. Daarin staat dat de wet “openlijk assimilatiebeleid bevordert en de culturele, religieuze en taalkundige vrijheden van verschillende groepen binnen en buiten China beperkt”.
De Duitse bondskanselier Friedrich Merz heeft op 2 juli een hervormingspakket van 34 punten aangekondigd. Dat omvat onder meer een jaarlijkse belastingverlaging van 10 miljard euro, een inkrimping van het personeelsbestand van de federale ministeries met 8 procent en strengere regels voor werknemers die zich ziek melden en daarvoor een medische verklaring moeten voorleggen.
De Duitse bondskanselier Friedrich Merz presenteerde op 2 juli het hervormingspakket voor pensioenen, belastingen en de arbeidsmarkt.
Merz zei dat de regering ernaar streefde om de belangrijkste onderdelen van het 34-puntenpakket tegen het einde van het jaar door het parlement te krijgen.
“We willen Duitsland weer op de rails krijgen”, zei Merz op 2 juli tegen verslaggevers.
De regering wil daarnaast het personeelsbestand van de federale ministeries met 8 procent terugbrengen door verdere digitalisering.
De belastingverlaging wordt grotendeels gefinancierd door het hoogste belastingtarief voor de grootste inkomens te verhogen van 45 naar 47 procent. Dat geldt voor mensen met een jaarinkomen van 280.000 euro of meer.
In april halveerde het Duitse ministerie van Economische Zaken zijn groeiverwachtingen voor 2026 en 2027 vanwege de oorlog in Iran.
“Het economische herstel waarop dit jaar werd gerekend, zal opnieuw worden afgeremd door externe geopolitieke schokken”, schreef de Duitse minister van Economische Zaken Katherina Reiche op 22 april op Facebook bij de presentatie van de Duitse voorjaarsprognose.
De regering verwacht nu een economische groei van 0,5 procent in 2026, waar eerder nog werd uitgegaan van 1 procent. Ook de groeiverwachting voor 2027 werd verlaagd, van 1,3 naar 0,9 procent.
Duitsland — de grootste economie van Europa, bekend om zijn hoogopgeleide beroepsbevolking en hoogwaardige exportproducten — kampte al met aanzienlijke problemen voordat het conflict met Iran uitbrak.
Een combinatie van energiecrises, politieke instabiliteit en afnemende concurrentiekracht zette de positie van Duitsland als industriële motor van de Europese Unie al geruime tijd onder druk.
Na twee jaar van economische krimp in 2023 en 2024 en stagnatie in 2025 worstelt het land met het wegvallen van goedkoop Russisch gas, de historische fabriekssluitingen bij Volkswagen en de hevige concurrentie van goedkopere Chinese elektrische auto’s.
“De hervormingstrein kent geen remmen … dit is een omvangrijk pakket dat Duitsland op de lange termijn aantrekkelijker moet maken als vestigingsplaats voor bedrijven en de overheidsfinanciën op een duurzame basis moet brengen”, zei Carsten Brzeski, wereldwijd hoofd macro-economie bij ING. “Je bent geneigd uit te roepen: ‘Eindelijk!’ Het heeft een jaar geduurd, maar de ‘zomer van de hervormingen’ is aangebroken.”
“Tot de maatregelen om de regeldruk te verminderen behoren plannen om werken op zondagen en feestdagen financieel aantrekkelijker te maken. De verplichting om al vanaf de eerste ziektedag een doktersverklaring in te leveren in plaats van vanaf de vierde dag, een vereenvoudiging van de privacyregels en het schrappen van nationale extra eisen bovenop Europese regelgeving behoren ook tot het plan”, vervolgde Brzeski in een bericht van ING op 2 juli.
“De meeste maatregelen die vandaag aangekondigd zijn, komen niet uit de lucht gevallen. De aanpak van de bureaucratie en de vereenvoudigingen werden eind vorig jaar al gepresenteerd in twee belangrijke rapporten. Nieuw is de belastingverlaging voor huishoudens met een laag en middeninkomen”, voegde hij eraan toe.
Rainer Dulger, voorzitter van de Duitse werkgeversorganisatie, verwelkomde het pakket als een “langverwachte koerswijziging”.
Christiane Benner, voorzitter van de grootste Duitse vakbond IG Metall, was positief over de belastingverlaging voor werknemers, maar bekritiseerde de toename van tijdelijke arbeidscontracten als een “aanval op de rechten van werknemers”.
“De regering heeft laten zien dat zij in staat is overeenstemming te bereiken over belangrijke structurele hervormingen en die dit jaar nog door te voeren”, zei Marion Muehlberger van Deutsche Bank Research. Volgens haar gaat het om een van de meest ingrijpende hervormingspakketten van de afgelopen decennia.
“Dat zal het vertrouwen waarschijnlijk versterken en ondersteunt onze verwachting dat de economische groei in de tweede helft van het jaar zal versnellen.”
Merz regeert met een coalitie van zijn conservatieve CDU/CSU-verbond en de centrumlinkse Sociaaldemocratische Partij (SPD).
Volgens recente peilingen van Politpro staat de rechts-populistische partij Alternative für Deutschland (AfD) inmiddels op de eerste plaats.
In een bericht op X van 2 juli omschreef AfD-covoorzitter Alice Weidel het recente akkoord van Merz als “opnieuw een gebroken verkiezingsbelofte van de CDU”. “Het bevat nog meer linkse herverdeling en minimale compromissen die de naam ‘hervorming’ niet verdienen.”
Als muggen jou altijd als eerste lijken te vinden, is dat geen pech — maar chemie. Wetenschappers hebben de afgelopen tien jaar onderzocht waarom sommige mensen een ware magneet zijn voor muggen, terwijl anderen nauwelijks worden opgemerkt. De verklaring heeft niets te maken met zogenaamd “zoet bloed”.
Hoewel hardnekkige volkswijsheden, zoals het idee dat sommige mensen “zoet bloed” hebben, nauwelijks wetenschappelijk worden ondersteund, werpen recente studies nieuw licht op de signalen die muggen gebruiken om hun slachtoffers te kiezen — en op wat je daar eventueel zelf aan kunt doen.
Hoe muggen mensen vinden
“Het zijn kleine vampiers”, vertelde Jeff Riffell, bioloog en hoogleraar aan de Universiteit van Washington, aan The Epoch Times.
Net als vampiers kiezen muggen hun slachtoffers niet willekeurig.
Hun jacht begint met het opsporen van je adem. Eén enkele uitademing werkt als een vuurtoren, zegt Riffell. “Geur is een lokmiddel over lange afstand. Koolstofdioxide is het signaal dat hen vertelt: ‘Er is iemand in de buurt.’ Ze kunnen het vanaf ongeveer 100 meter afstand ruiken.”
Het vaststellen dat er een warmbloedig zoogdier in de buurt is, is echter slechts de eerste stap. Om een specifiek persoon te kiezen, gebruiken muggen meerdere zintuigen tegelijk. Uit een studie uit 2014, gepubliceerd in Cell, bleek dat muggen reageren op een combinatie van signalen, waaronder koolstofdioxide, lichaamsgeur en lichaamswarmte. Samen sturen die hun zoektocht naar een gastheer. Onderzoekers ontwikkelden genetisch gemodificeerde muggen die geen koolstofdioxide konden waarnemen. Hoewel die minder sterk op mensen afkwamen, verdween hun aantrekkingskracht niet volledig.
Naarmate muggen dichterbij komen, schakelen ze nog meer zintuigen in.
“Vervolgens gebruiken ze allerlei andere signalen om zich nauwkeuriger te richten”, zegt Riffell. “Ze vertrouwen niet alleen op hun reukzin, maar ook op hun zicht om je te vinden. Daarnaast zijn ze gevoelig voor warmte.”
Op korte afstand wordt de geur van de huid de doorslaggevende factor. Die wordt bepaald door een mengsel van chemische stoffen die de huid afgeeft en uiteindelijk bepalen of jij het slachtoffer wordt. Mensen kunnen die geur niet waarnemen, maar voor muggen verspreidt onze huid een duidelijke, doordringende geur die aangeeft dat het etenstijd is.
“Wat de aantrekkingskracht echt bepaalt, is de huidgeur”, zegt Riffell. “Ze nemen je eerst waar via geurstoffen die je huid afgeeft.”
Dat is ook het moment waarop duidelijk wordt wie in een groep de echte muggenmagneet is.
“Als je niet zeker weet of je een muggenmagneet bent, dan ben je waarschijnlijk geen muggenmagneet”, aldus Riffell.
Waarom trekken sommige mensen muggen aan?
Specifieke chemische stoffen die door de huid worden geproduceerd, lijken een belangrijke reden te zijn waarom muggen bepaalde mensen verkiezen boven anderen. Een studie uit 2022, gepubliceerd in Cell, en een studie uit 2023 in Current Biology toonden aan dat sommige mensen consequent aantrekkelijker zijn voor muggen. Dat bleek samen te hangen met hogere concentraties carboxylzuren op de huid.
Carboxylzuren zijn moleculen die ontstaan wanneer huidbacteriën stoffen uit zweet en huidvetten afbreken.
“Het is duidelijk dat mensen die erg aantrekkelijk zijn voor muggen hogere concentraties van deze carboxylzuren afgeven”, zegt Riffell. “Maar het is nog niet duidelijk welke daarvan precies verantwoordelijk zijn voor de reactie.”
Volgens hem kunnen twee mensen allebei een sterke aantrekkingskracht op muggen uitoefenen en toch verschillende soorten carboxylzuren uitscheiden. Het onderzoek liet ook zien dat deze verschillen door de tijd heen opvallend stabiel blijven.
“Je lichaamsgeur blijft in de loop van de tijd opmerkelijk constant”, zegt hij.
Carboxylzuren vormen slechts een deel van een veel complexer geurprofiel. Een overzichtsstudie uit 2020, gepubliceerd in Frontiers in Microbiology, concludeerde dat muggen zich sterk laten leiden door geurstoffen die worden geproduceerd door micro-organismen op onze huid. Die zetten stoffen uit de huid om in chemische verbindingen die van persoon tot persoon verschillen.
“Onze huid herbergt een grote verscheidenheid aan bacteriën en schimmels die samen ons huidmicrobioom vormen”, schreef Katie Costanzo, vice-decaan en directeur van de opleiding milieuwetenschappen aan Canisius University, in een e-mail aan The Epoch Times. “Deze micro-organismen breken stoffen af die door onze huid worden geproduceerd en maken vervolgens nieuwe verbindingen aan die in de lucht terechtkomen en door muggen worden waargenomen.”
Dat onzichtbare ecosysteem op onze huid wordt in de loop van ons leven beïnvloed door onze omgeving, levensstijl en biologische eigenschappen.
“In veel opzichten weerspiegelt ons microbioom de plekken waar we hebben gewoond en de ervaringen die we hebben opgedaan”, aldus Costanzo.
Uiteindelijk is de aantrekkingskracht op muggen het resultaat van meerdere biologische signalen die elkaar overlappen, en niet van één enkele factor. Bij sommige mensen versterken verschillende van die factoren elkaar, waardoor de omstandigheden voor muggen ideaal worden.
“Sommige mensen produceren van nature meer lichaamswarmte, ademen meer koolstofdioxide uit of geven hogere concentraties van bepaalde vluchtige stoffen af, waardoor ze aantrekkelijker zijn”, zegt Costanzo.
Andere factoren die de aantrekkingskracht op muggen kunnen beïnvloeden
Geur en huidchemie spelen de grootste rol, maar ook enkele andere factoren kunnen de kans op muggenbeten vergroten.
“Het voedsel en de dranken die we consumeren kunnen onze lichaamschemie veranderen en daarmee ook de stoffen beïnvloeden die via onze huid en adem worden afgegeven”, zegt Costanzo.
Er zijn aanwijzingen dat muggen tijdens een barbecue eerder afkomen op iemand die bier drinkt. Een studie uit 2010, gepubliceerd in PLOS One, liet zien dat bierconsumptie de aantrekkingskracht op muggen vergrootte en ervoor zorgde dat ze vaker op menselijke geur afvlogen, terwijl de hoeveelheid uitgeademde koolstofdioxide en de lichaamstemperatuur onveranderd bleven.
“Als je alcohol drinkt, neemt de doorbloeding toe”, zegt Riffell. “Daardoor kun je ook meer gaan zweten.”
Wat bekend is over alcohol geldt vooralsnog alleen voor bier. Of wijn of sterke drank hetzelfde effect hebben, is nauwelijks onderzocht.
Er zijn ook aanwijzingen dat bepaalde voedingsmiddelen, zoals bananen, een rol spelen. Een studie uit 2018, gepubliceerd in Insects, liet zien dat het eten van bananen de aantrekkingskracht op malariamuggen vergrootte tijdens gecontroleerde experimenten, terwijl druiven geen effect hadden. Dat resultaat werd waargenomen bij verschillende muggensoorten en in herhaalde proeven.
“Het eten van bananen kan de aantrekkingskracht vergroten, waarschijnlijk door stofwisselingsproducten die het lichaam vervolgens afgeeft”, zegt Costanzo.
Ook zwangerschap is een bekende factor die muggen aantrekt. Onderzoek toont aan dat zwangere vrouwen ongeveer twee keer zo aantrekkelijk zijn voor muggen als vrouwen die niet zwanger zijn.
“Hormonen spelen een belangrijke rol bij de regulering van zweetklieren, de productie van huidvet en de balans van bacteriën die van nature op de huid leven”, schreef dermatoloog Annette Czernik in een e-mail aan The Epoch Times.
Kun je jezelf minder aantrekkelijk maken voor muggen?
Mensen die van nature veel muggen aantrekken, kunnen hun lichaamsgeur niet volledig veranderen.
“Je kunt je natuurlijke lichaamschemie niet compleet aanpassen”, zegt Czernik.
Wel zijn er verschillende manieren om jezelf moeilijker vindbaar te maken voor muggen.
DEET: “Veel mensen houden niet van DEET (diethyltoluamide), maar het is de beste en waarschijnlijk ook de veiligste manier om muggenbeten te voorkomen”, zegt Riffell. “Het middel wordt al zeventig jaar getest en is het meest effectief. Voor muggen word je er vrijwel onzichtbaar door. Het wordt bovendien als veilig beschouwd tijdens de zwangerschap.”
Met permethrine behandelde kleding: Muggen zijn zeer gevoelig voor permethrine en sterven zodra ze ermee in aanraking komen.
Bedekkende kleding: Bedek zoveel mogelijk onbeschermde huid met kleding of insectenwerend middel, vooral rond voeten en enkels, waar de geur vaak sterker is.
Citronella- en eucalyptusolie: Deze natuurlijke alternatieven werken wel, maar verliezen sneller hun werking dan DEET.
Lichtgekleurde kleding: Muggen worden sterker aangetrokken door donkere kleuren.
Een ventilator: “Muggen houden niet van luchtstroming”, zegt Riffell. “Het zijn relatief slechte vliegers.”
Muggen wegmeppen: “Als iemand probeert ze dood te slaan, vliegen ze vaak naar de volgende persoon die dat niet doet”, zegt Riffell. “Ze kunnen leren. Hun gedrag is behoorlijk flexibel en ze passen zich aan.”
Ongeparfumeerde huidverzorgingsproducten: Sterk geurende zepen en parfums kunnen je geurprofiel in positieve of negatieve zin veranderen.
Voorkom stilstaand water: Emmers, dakgoten en schotels onder bloempotten kunnen broedplaatsen voor muggen worden. Leeg ze regelmatig of gebruik larvendodende middelen op plekken waar dat niet mogelijk is.
Wetenschappers hopen uiteindelijk ook de echte muggenmagneten te kunnen helpen. Sommige onderzoekers werken aan huidcrèmes die het huidmicrobioom veranderen, waardoor ook de geurstoffen waarop muggen afkomen veranderen. Anderen experimenteren met het uitschakelen van genen die betrokken zijn bij het reukvermogen van muggen, zodat ze mensen mogelijk helemaal niet meer kunnen opsporen.
Tot die tijd blijft de beste strategie om zo veel mogelijk onder de radar van muggen te blijven.
Mensenrechtenexperts en analisten roepen Europese regeringen op om de recente resolutie van het Europees Parlement over transnationale repressie snel om te zetten in concrete maatregelen. Volgens hen moet de resolutie dienen als blauwdruk voor het aanpakken van buitenlandse regimes die dissidenten en diasporagemeenschappen in het buitenland intimideren.
Internationaal mensenrechtenadvocaat David Matas noemde de resolutie “een waarschuwing” en “een duidelijk alarmsignaal”, terwijl China-expert Piero Tozzi zei dat de stemming in het Europees Parlement slechts een eerste stap was en moet worden gevolgd door strengere handhaving, grotere publieke bewustwording en strafrechtelijke vervolgingen.
Het Europees Parlement nam op 16 juni de niet-bindende resolutie aan, waarin de Europese Unie en haar lidstaten worden opgeroepen een beleid van “nultolerantie” te voeren ten aanzien van transnationale repressie door middel van strengere handhaving, juridische hervormingen en gerichte sancties. De maatregel, die werd aangenomen met 434 stemmen vóór, 128 tegen en 104 onthoudingen, omschreef China als de uitvoerder van wat volgens de resolutie de grootste en meest systematische campagne van transnationale repressie ter wereld is.
Deskundigen roepen op tot een snelle uitvoering
Volgens Matas ligt het belang van de resolutie niet alleen in de veroordeling van transnationale repressie, maar ook in de praktische richtlijnen die zij biedt aan regeringen die deze willen bestrijden.
“De tekst is uitgebreid; hij beschrijft het probleem van transnationale repressie in detail en pleit voor een reeks specifieke oplossingen”, vertelde Matas aan The Epoch Times. “De resolutie is voorbeeldig en biedt een actieplan voor elke staat — lid van de Europese Unie of niet — die transnationale repressie serieus neemt en er iets aan wil doen.”
Hij zei dat Europese regeringen alle aanbevelingen zouden moeten uitvoeren en dat de Raad van de Europese Unie verdere stappen zou moeten ondernemen.
Tozzi, senior directeur voor China-beleid bij het in Washington gevestigde America First Policy Institute, zei dat de stemming in het Parlement wijst op een groeiend bewustzijn in Europa van wat hij omschreef als de “lange-armrepressie” van de Chinese Communistische Partij.
Hij verwees naar een recente uitspraak van een Britse rechtbank over een hoge functionaris van het Hongkongse Economic and Trade Office in Londen, die ervan wordt beschuldigd verbannen dissidenten te hebben geviseerd. Volgens hem is dit opnieuw een teken dat Europese regeringen zich steeds bewuster worden van het probleem.
Toch zijn er volgens Tozzi nog aanzienlijke tekortkomingen.
“Over het algemeen is er een gebrek aan bewustzijn over de kwaadaardige activiteiten van agenten van het Chinese ministerie van Staatsveiligheid en functionarissen van het United Front Work Department (de afdeling Verenigde Frontwerk van de Chinese Communistische Partij) — van het intimideren van voorstellingen van Shen Yun tot het fysiek aanvallen van dissidenten”, zei hij. “Deze stemming is een eerste stap, maar de volgende stap bestaat uit het opleiden van politie, justitie en aanklagers op nationaal en lokaal niveau, evenals politieke en maatschappelijke leiders en het brede publiek, zodat zij transnationale repressie kunnen herkennen en beschikken over middelen om die te melden, zodat zij kan worden gestopt en vervolgd.”
David Matas tijdens een voorstelling van Shen Yun in Vancouver, Canada, op 11 april 2026. (NTD)
Resolutie roept op tot gecoördineerde aanpak
De resolutie van het Europees Parlement omschrijft transnationale repressie als een vorm van buitenlandse inmenging waarbij regeringen of met de staat gelieerde actoren personen buiten hun landsgrenzen intimideren, onder druk zetten, het zwijgen opleggen of op andere wijze schade berokkenen.
Volgens de Europarlementariërs schenden dergelijke praktijken fundamentele rechten die worden beschermd door de EU-wetgeving, ondermijnen zij democratische waarden en vormen zij een bedreiging voor de soevereiniteit en de interne veiligheid van de lidstaten.
De resolutie noemt China, Rusland, Iran en Belarus als enkele van de belangrijkste daders van transnationale repressie. Volgens het document heeft de Chinese Communistische Partij een wereldwijd netwerk opgebouwd van diasporaorganisaties, studentenverenigingen, mediakanalen en zogenoemde overzeese politiebureaus om mensen die in het buitenland wonen te monitoren en onder druk te zetten.
Volgens de resolutie omvatten die activiteiten onder meer toezicht, juridische en economische dwang, misbruik van internationale rechtshandhavingsmechanismen, druk op familieleden in China en pogingen om geviseerde personen te dwingen terug te keren.
Het document verwijst ook naar berichten dat geheime Chinese politiebureaus actief zijn geweest in delen van Europa en dat tussenpersonen zijn ingezet voor toezicht en intimidatie.
Daarnaast stelt het dat de Nationale Veiligheidswet van Hongkong uit 2020 en China’s Verordening ter Bescherming van de Nationale Veiligheid uit 2024 extraterritoriaal zijn toegepast om activisten, academici en politici in het buitenland te viseren via arrestatiebevelen, juridische dreigementen en uitleveringsverzoeken.
De resolutie roept EU-instellingen en lidstaten op tot een gecoördineerde aanpak, waaronder sterkere wettelijke kaders, betere monitoring en rapportage van transnationale repressie, intensievere betrokkenheid bij kwetsbare diasporagemeenschappen, gespecialiseerde opleiding voor politie- en justitiële functionarissen en een ruimere toepassing van de mondiale EU-sanctieregeling voor mensenrechten tegen personen en organisaties die bij dergelijke activiteiten betrokken zijn.
Het “Fujian Police Overseas Service Station” in Barcelona, Spanje. (WeChat: Fuzhou Police)
EU volgt probleem op de voet
Een woordvoerder van de EU vertelde aan The Epoch Times dat transnationale repressie in strijd is met de internationale mensenrechten en dat het waarborgen van de openbare veiligheid in de eerste plaats een verantwoordelijkheid van de lidstaten blijft.
“De EU houdt deze activiteiten wereldwijd in toenemende mate in de gaten en zet haar instrumentarium op het gebied van mensenrechten in om dit fenomeen te bestrijden”, aldus de woordvoerder.
De woordvoerder zei dat de EU gebruikmaakt van bestaande mechanismen — waaronder diplomatieke stappen, mensenrechtendialogen en multilateraal overleg — om gevallen van transnationale repressie aan te pakken.
“Politiek is een afgeleide van cultuur”, luidt de beroemde stelling. Dit is een waarheid die we onszelf voortdurend moeten blijven voorhouden, met name in onze massamedia, waar sociale media, tv en radio ons overspoelen met politieke ontwikkelingen – zowel als vorm van vermaak als om woede aan te wakkeren – waardoor politiek in onze gedachten alomtegenwoordig kan worden.
Natuurlijk kan politiek ook cultuur beïnvloeden, bijvoorbeeld wanneer de federale overheid zich inzet om neo-marxistische DEI-programma’s (diversiteit, gelijkheid en inclusie) af te schaffen, waardoor de opvoeding van toekomstige burgers wordt hervormd, wat op zijn beurt de cultuur zal hervormen.
Maar in het beste geval kan de politiek de rivier afdammen of hier en daar een beetje omleiden; toch blijft de cultuur boven dat alles staan. Zij is de bron, de levensader van de samenleving, en de strijd die zich in de politieke sfeer afspeelt, is doorgaans slechts een latere uiting van een strijd die cultureel gezien al is uitgevochten. De legalisering van abortus of het homohuwelijk zou bijvoorbeeld ondenkbaar zijn geweest als de strijd op cultureel vlak niet al verloren was, als de cultuur niet al radicaal was veranderd door de seksuele revolutie en andere krachten. Dit is wat we bedoelen als we zeggen dat cultuur boven de politiek staat.
Zoals de conservatieve auteur en uitgever Scott P. Richert schreef: “Politiek is [niet] onbelangrijk – verre van dat – maar … we moeten de politiek terugbrengen naar haar eigen domein, en erkennen dat cultuur voorafgaat aan politiek, zowel in de zin dat ze vóór de politiek bestaat als in de zin dat ze belangrijker is dan politiek.”
Waarom? Omdat cultuur draait om de meest elementaire zaken – familie, religie, kunst, muziek, schoonheid, deugden, principes. Cultuur vormt en verwoordt de waarden die een volk definiëren. Politiek is uiteindelijk slechts een uitvloeisel hiervan.
Dit is een van de redenen waarom we voorzichtig moeten zijn om de verhouding niet om te draaien, om niet alles te zien onder de steeds verder uitdijende paraplu van ‘politiek’. Wanneer we culturele problemen ten onrechte toeschrijven aan de politieke sfeer – op zoek naar snelle oplossingen via wetgeving of uitvoerende maatregelen voor diepgewortelde culturele kwalen en malaise – spelen we een gevaarlijk spel. Het is waar dat we de verhoopte culturele verschuiving soms als een direct gevolg van politiek optreden kunnen zien. Maar al te vaak is dat niet het geval. En zelfs als dat wel zo is, is de prijs die we daarvoor betalen een steeds kolossaler wordende staat, een staat die steeds meer de gedaante van Hobbes’ Leviathan aanneemt. Zo’n allesomvattende staat staat inherent haaks op een gezonde, lokale cultuur.
Zoals paus Pius XI waarschuwde in Quadragesimo Anno: “Net zoals het ernstig verkeerd is om van individuen af te nemen wat zij uit eigen initiatief en ijver kunnen verwezenlijken en dit aan de gemeenschap te geven, zo is het ook een onrechtvaardigheid en tegelijkertijd een ernstig kwaad en een verstoring van de juiste orde om aan een grotere en hogere vereniging toe te wijzen wat kleinere en ondergeschikte organisaties kunnen doen.” Dat is de wanorde waarin we vervallen wanneer we de nationale politiek als het allerbelangrijkste beschouwen. Cultureel herstel is niet de taak van de politiek, maar van de culturele instellingen: het gezin, de gemeenschap, de kerk, de school, de studentenvereniging, enzovoort.
Hoe meer culturele ruimte wordt afgestaan aan de nationale politieke autoriteit – hoe meer we naar de centrale overheid kijken om de cultuur te ‘herstellen’ – hoe meer we de staat de bevoegdheid geven om taken uit te voeren waarvoor hij nooit bedoeld was – grotendeels omdat we zelf het moeilijke werk van cultureel herstel hebben opgegeven. Het is moeilijk en het is apolitiek, omdat cultuur iets levends en organisch is dat groeit, zich ontwikkelt en bloeit (of verwelkt) met het komen en gaan van generaties, met herinneringen en plaatsen, met levenswijzen, met vaardigheden die bewaard blijven of verloren gaan, met gemeenschap, met een miljoen onopgemerkte handelingen, keuzes en beslissingen die beginnen op het niveau van het individuele gezin. Echte cultuur verzet zich tegen de systematisering die de politiek tracht op te leggen.
“Conservatieven waarschuwen al jaren voor ‘cultureel marxisme’, terwijl ze de onderliggende strategie van de [marxistische] lange mars door de instellingen fundamenteel verkeerd begrijpen”, stelt de heer Richert. Wat we wellicht verkeerd hebben begrepen, is dat de kern van de voortdurende revolutie niet louter de bevordering van slechte ideeën binnen het politieke domein is, maar, veel fundamenteler, de ondergeschiktheid van alles aan politiek conflict. Een aspect van de revolutie – die sinds de Verlichting in verschillende vormen aan de gang is – is dat zij het menselijke sociale leven afsnijdt van de transcendente waarden die in cultuur en religie vervat zijn, en het menselijke sociale leven degradeert tot een rationalistische, materialistische strijd om de macht.
Het moderne conservatisme heeft vaak nagelaten de werkelijke aard van de strijd te onderkennen, de volledige radicaliteit van de verschuiving die heeft plaatsgevonden, en heeft daarmee de vijand in de kaart gespeeld. De heer Richert merkt op:
“In plaats van ons te verzetten tegen elke poging om de culturele instellingen – het gezin, de kerk, de scholen, de kunst en de literatuur – te politiseren, hebben we op de revolutionaire ondermijning van deze instellingen gereageerd door ze op een andere manier te politiseren. Maar het eindresultaat is hetzelfde: die instellingen zijn grondig gepolitiseerd; de waarheid is vervangen door ideologie; de revolutie is opgerukt. Dus strijden we voor ‘gezinswaarden’ alsof deze abstracte uitdrukking belangrijker is dan het gezin zelf; we marcheren onder de vlaggen van ‘academische vrijheid’ en ‘vrijheid van meningsuiting’, terwijl we juist de waarheid, de schoonheid en het goede zouden moeten bevorderen.”
Een lichaam wordt niet genezen door een plotseling bevel vanuit het hoofd. Het wordt genezen door ontelbare cellen die elk hun eigen taak vervullen in het gehele levende organisme. Zo is het ook met cultuur. De taak die voor ons ligt, is veel breder dan alleen het winnen van politieke strijd (hoewel dat ook belangrijk is). Het gaat erom verbroken banden te herstellen, verwoeste velden weer te bewerken en afgebroken structuren weer op te bouwen, te beginnen met onze eigen lokale omgeving.
Laten we over één ding duidelijk zijn: cultuur kan niet door Brussel worden hersteld, ook al kan Brussel soms een bondgenoot zijn van culturele vooruitgang (en soms een vijand). Cultuur kan alleen door jou en mij worden hersteld.
De standpunten in dit artikel zijn de mening van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de standpunten van The Epoch Times.
Afgevaardigden in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden hebben op 30 juni een tweeledige resolutie ingediend waarin China’s nieuwe wet op etnische eenheid wordt veroordeeld. Volgens de initiatiefnemers zal de wet de pogingen van het regime om zijn ideologie ook internationaal af te dwingen en culturele en religieuze rechten uit te wissen uitbreiden.
Het initiatief van de afgevaardigden Chris Smith (Republikein uit New Jersey) en Jim McGovern (Democraat uit Massachusetts) komt te midden van groeiende zorgen in het Congres over de Chinese wet, die Peking de mogelijkheid geeft om ook personen in de Verenigde Staten en andere landen aan te pakken.
De wet ter bevordering van etnische eenheid en vooruitgang, die op 1 juli van kracht werd, legt een al langer bestaande koers vast waarbij het Mandarijn-Chinees vanaf de kleuterschool prioriteit krijgt in het onderwijs. Ook moet de wet een gezamenlijke nationale identiteit bevorderen onder de 55 officieel erkende etnische minderheden van het land. Daarnaast bevat de wet een bepaling die de Chinese autoriteiten toestaat personen en organisaties in het buitenland te vervolgen wanneer hun handelen volgens Peking de “nationale eenheid” ondermijnt of “separatisme” aanwakkert.
“De boodschap van Peking is huiveringwekkend: geef uw geloof op, vergeet uw taal, gehoorzaam de Partij — of u wordt gestraft, zelfs in het buitenland”, zei Smith in een verklaring aan The Epoch Times. “Dit is geen eenheid. Het is tirannie — en het verheft de uitwissing van cultuur en religie tot officieel beleid.”
De resolutie, die voorafgaand aan de openbare bekendmaking met The Epoch Times werd gedeeld, veroordeelt zowel de nieuwe wet als de bredere onderdrukking door het regime van Tibetanen, Oeigoeren, Mongolen en andere etnische minderheden.
De wet “verheft de ideologie van de Chinese Communistische Partij tot een hoger niveau”, en de vage verbodsbepalingen daarin brengen het risico met zich mee dat een breed scala aan activiteiten strafbaar wordt gesteld. Hieronder vallen onder meer vreedzame meningsuiting, godsdienstbeoefening, journalistiek en het opkomen voor de rechten van minderheden, zo luidt de resolutie.
Verder wijst de resolutie erop dat de verstrekkende bepalingen van de wet kunnen worden gebruikt om mensen die het regime onwelgevallig zijn in het buitenland te straffen of te intimideren.
Volgens de resolutie hebben Taiwanese functionarissen gewaarschuwd dat het regime de wet kan inzetten tegen personen die uiting geven aan een Taiwanese identiteit of geschiedenis, of zich verzetten tegen de officiële lezing van Peking over Taiwan.
Congreslid Chris Smith (R-N.J.), voorzitter van de Subcommissie Afrika van de Commissie Buitenlandse Zaken van het Huis van Afgevaardigden, spreekt tijdens een hoorzitting in Washington op 4 februari 2026. Madalina Kilroy/The Epoch Times
De afgevaardigden spraken tevens hun steun uit voor inspanningen om de vrijlating te bewerkstelligen van mensen die gevangen zitten vanwege hun geloof, het behoud van hun cultuur of vreedzaam activisme. De Oeigoerse hoogleraar economie Ilham Tohti en de Oeigoerse etnograaf Rahile Dawut zitten beiden onder de huidige wetgeving een levenslange gevangenisstraf uit.
De resolutie roept president Donald Trump en functionarissen van de uitvoerende macht op sancties of visumbeperkingen op te leggen aan Chinese functionarissen en organisaties die verantwoordelijk zijn voor de handhaving van de wet op etnische eenheid en andere vormen van gedwongen assimilatie. Ook wordt de minister van Buitenlandse Zaken opgeroepen samen te werken met Amerikaanse bondgenoten, zoals de Europese Unie, Canada en Australië, om de uitvoering van de nieuwe Chinese wet te volgen en de gevolgen ervan in kaart te brengen.
Volgens de resolutie moet de regering-Trump krachtiger optreden tegen de Chinese Communistische Partij (CCP). Die zou de nieuwe wet gebruiken om leden van de Chinese diaspora in de Verenigde Staten te intimideren, te bespioneren en hen vanwege hun belangenbehartiging het zwijgen op te leggen.
Smith verklaarde dat het Congres “krachtig moet optreden om de wreedheden van de CCP te veroordelen en Amerikanen en diasporagemeenschappen te beschermen tegen transnationale repressie.”
Senatoren John Curtis (Republikein uit Utah), Jacky Rosen (Democraat uit Nevada), Jim Banks (Republikein uit Indiana) en Jeff Merkley (Democraat uit Oregon) dienden vorige week een vergelijkbare resolutie in de Senaat in.
Smith, McGovern en nog eens twaalf leden van het Huis van Afgevaardigden uitten daarnaast hun zorgen over de kwestie in een brief aan minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio. In de op 29 juni gedateerde brief riepen zij Rubio op de wet op etnische eenheid te veroordelen als “een instrument van gedwongen assimilatie, ideologische controle en transnationale repressie”.
Volgens hen maakt de wet deel uit van het bredere patroon van transnationale repressie door het Chinese regime en vormt zij “een directe bedreiging voor de rechten en veiligheid van diasporagemeenschappen en verdedigers van mensenrechten, waaronder Amerikaanse maatschappelijke organisaties en volksvertegenwoordigers”.
Congreslid Jim McGovern (D-Mass.) spreekt tijdens een hoorzitting van de Commissie voor het Reglement van het Huis van Afgevaardigden in Washington op 16 september 2025. Andrew Harnik/Getty Images
Ook mensenrechtenorganisaties hebben gewaarschuwd dat de wet de CCP een juridische basis kan geven om dissidenten en andere doelwitten in het buitenland te vervolgen. Freedom House schreef op X op 30 juni dat de nieuwe Chinese wet de transnationale repressie tegen leden van etnische en religieuze minderheden verder dreigt uit te breiden.
Volgens Freedom House behoort de CCP sinds 2014 tot de meest actieve daders van transnationale repressie ter wereld.
Het Falun Dafa Information Center meldde in zijn meest recente rapport, dat op 30 juni werd gepubliceerd, honderden gevallen van transnationale repressie tegen Falun Gong-beoefenaars in de Verenigde Staten in de periode van 2020 tot 2025.
Wetgevers van de Europese Unie drongen aan op een krachtigere reactie op de steeds brutaler wordende pogingen van autoritaire regimes om hun doelwitten in het buitenland het zwijgen op te leggen. Dit fenomeen staat bekend als transnationale repressie.
Het Europees Parlement nam op 16 juni een resolutie aan waarin transnationale repressie en buitenlandse inmenging “in de krachtigste bewoordingen” worden veroordeeld. Het Parlement roept de Europese Commissie en de lidstaten op zich te verbinden aan een nultolerantiebeleid voor dergelijke misstanden op Europees grondgebied.
“Transnationale repressie is uitgegroeid tot een van de ernstigste en meest onderschatte bedreigingen voor de democratie, de mensenrechten en de veiligheid van de EU-lidstaten”, zei de Duitse Europarlementariër Hannah Neumann, die het initiatief leidde, in een verklaring. “Ons rapport is een eerste stap om dit tegen te gaan.”
De niet-bindende maatregelen werden tijdens een plenaire zitting in Straatsburg aangenomen met 434 stemmen voor, 128 tegen en 104 onthoudingen.
Het was de tweede resolutie die het Parlement in minder dan een jaar aannam met een oproep aan de EU om inwoners beter te beschermen tegen deze vorm van repressie.
De stemming vond plaats terwijl voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen, de Amerikaanse president Donald Trump en andere G7-leiders bijeenkwamen in het oosten van Frankrijk voor een top.
Tijdens de bijeenkomst van vorig jaar kwamen zij overeen een gezamenlijke verklaring over transnationale repressie aan te nemen. Daarin wordt het omschreven als “een agressieve vorm van buitenlandse inmenging waarbij staten of hun vertegenwoordigers proberen individuen of gemeenschappen buiten hun landsgrenzen te intimideren, lastig te vallen, schade toe te brengen of te dwingen”.
Met de klok mee vanaf linksachter: de Amerikaanse president Donald Trump, de Franse president Emmanuel Macron, de Canadese premier Mark Carney, de Italiaanse premier Giorgia Meloni, de Japanse premier Sanae Takaichi, de voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen, de emir van Qatar sjeik Tamim bin Hamad Al Thani, de president van de Verenigde Arabische Emiraten, sjeik Mohamed bin Zayed Al Nahyan, de voorzitter van de Europese Raad, Antonio Costa, en de Duitse bondskanselier Friedrich Merz nemen deel aan een werklunch tussen leiders van de G7 en het Midden-Oosten, in Evian-les-Bains, Frankrijk, op 16 juni 2026. Evelyn Hockstein/Pool/Getty Images
‘Systematische praktijk’
In het meest recente EU-rapport worden het Chinese communistische regime, Rusland, Belarus en Iran aangewezen als de belangrijkste daders, al wordt opgemerkt dat ook tientallen andere regeringen dissidenten in het buitenland proberen te vervolgen.
Journalisten, activisten, academici, politici en leden van diasporagemeenschappen behoren, samen met hun familieleden, tot de doelwitten. Zelfs personen en organisaties die deze slachtoffers verdedigen of ondersteunen, lopen het risico zelf doelwit te worden.
“Transnationale repressie mag niet worden gezien als een op zichzelf staand verschijnsel”, zei Neumann tijdens een persconferentie na de aanneming van de resolutie. “We moeten het echt zien als een systematische praktijk die door autoritaire regimes wordt toegepast.”
Freedom House, een in Washington gevestigde mensenrechtenorganisatie, documenteerde wereldwijd 1.375 fysieke incidenten — zoals gerichte moorden, ontvoeringen, geweld en gedwongen verdwijningen — tussen 2014 en 2025.
Volgens het rapport wordt transnationale repressie echter “aanzienlijk ondergerapporteerd”, ook binnen de EU, omdat slachtoffers vrezen voor represailles tegen hun familie of “de autoriteiten wantrouwen vanwege eerdere ervaringen onder autoritaire regimes”.
Naast directe repressie proberen autoritaire staten volgens Neumann ook Europese systemen en instellingen te misbruiken als instrumenten van onderdrukking.
Zo kiezen lidstaten bij asielprocedures vaak voor de goedkoopste vertaaldiensten. Volgens Neumann kunnen zulke dienstverleners banden hebben met de geheime diensten van bepaalde regimes.
“Europese systemen en instellingen mogen niet langer worden misbruikt als instrumenten van repressie binnen Europa”, zei Neumann tegen journalisten. “Dat is een van de achterpoortjes die we moeten sluiten. En er zijn er nog veel meer, zoals het bevriezen van bankrekeningen en signaleringen via Interpol.”
Een Belgisch politievoertuig dat geparkeerd staat bij het gebouw van het Europees Parlement in Brussel op 29 mei 2024. Kenzo Tribouillard/AFP via Getty Images
De resolutie bevat meer dan tachtig beleidsvoorstellen voor de Europese Commissie, de Europese Raad en de lidstaten. Het doel is een gecoördineerde EU-brede strategie te ontwikkelen om inwoners te beschermen en de soevereiniteit van de lidstaten te verdedigen.
Een van de voorstellen is de oprichting van een EU-mechanisme om gegevens over transnationale repressie te verzamelen, ontwikkelingen te volgen en incidenten te registreren. Belanghebbenden zouden informatie kunnen aanleveren, zodat autoriteiten en lidstaten hun beleid tegen deze vorm van misbruik beter kunnen ontwikkelen, evalueren en aanscherpen.
“Transnationale repressie moet gevolgen hebben”, zei Neumann tegen journalisten. “We moeten zowel de individuele daders als de regimes die hierachter zitten ter verantwoording roepen. Dat zijn de belangrijkste eisen.”
‘Mijlpaal’
Tot de getroffenen behoren inwoners van Hongkong die hun woonplaats verlieten en zich in EU-lidstaten vestigden nadat het Chinese regime in 2020 een ingrijpende nationale veiligheidswet oplegde aan de voormalige Britse kolonie.
Volgens het rapport hebben de autoriteiten in Hongkong die veiligheidswetten gebruikt om transnationale repressie uit te oefenen. Europese politici werden bedreigd met vervolging en uitlevering, terwijl tegen inwoners arrestatiebevelen werden uitgevaardigd en beloningen werden uitgeloofd voor informatie die tot hun arrestatie kon leiden.
De mensenrechtenorganisatie, Campaign for Hong Kong, verwelkomde de aanneming van het rapport en noemde het “een belangrijke politieke mijlpaal”.
“Het rapport zet transnationale repressie stevig op de Europese agenda”, verklaarde de organisatie op 16 juni. “Voor velen van ons komt deze erkenning rijkelijk laat.”
De organisatie riep de Europese Commissie en de Raad op de aanbevelingen daadwerkelijk om te zetten in beleid.
“De stemming is belangrijk. Wat daarna gebeurt, is nog belangrijker”, aldus de verklaring.
Brussel heeft de afgelopen jaren zijn inspanningen opgevoerd om transnationale repressie te bestrijden. Zo werden Iraanse functionarissen die verantwoordelijk zijn voor transnationale dwang gesanctioneerd en werd het Chinese communistische regime opgeroepen te stoppen met zijn campagne om kritiek in het buitenland de mond te snoeren.
Uit een studie die het Parlement liet uitvoeren en die in januari werd gepubliceerd, blijkt dat de Europese reactie op de transnationale repressie door Peking “zwakker lijkt te zijn” dan de maatregelen die werden genomen tegen Moskou en Teheran.
In het jaar 138 na Christus stond aan het keizerlijke hof van de Chinese Han-dynastie een groot bronzen vat dat op het eerste gezicht eerder op een ceremonieel voorwerp leek dan op een wetenschappelijk instrument. Het was breed, zwaar en rijk versierd, met acht draken langs de rand. In de bek van elke draak lag een kleine bronzen kogel, waaronder een pad met opengesperde bek stond te wachten.
Op een dag klonk plotseling een scherp metalen geluid — een van de acht kogels was in de bek van de pad gevallen die eronder stond. Toch voelde niemand aan het keizerlijke hof ook maar de geringste trilling. De grond beefde niet, muren vertoonden geen scheuren en nergens in de stad klonk paniek.
Het was eenvoudig om het apparaat als defect af te doen. Maar niet lang daarna arriveerde een boodschapper met het bericht dat zich ver ten westen van het keizerlijke hof een aardbeving had voorgedaan. Het mysterieuze instrument bleek de beving op grote afstand te hebben waargenomen en zelfs de juiste richting te hebben aangegeven.
Het ging om een seismoscoop — een aardbevingsdetector — uitgevonden door Zhang Heng, een Chinese astronoom, wiskundige en uitvinder. Deze seismoscoop werd bijna 1.700 jaar geleden uitgevonden voordat aan het einde van de negentiende eeuw de eerste instrumenten werden ontwikkeld die bekendstaan als seismografen, onder meer door de Britse seismoloog John Milne.
Het apparaat van Zhang was voorzien van acht draken, die elk een windrichting van het kompas vertegenwoordigden en moesten aangeven uit welke richting een aardbeving kwam. Wanneer een intern mechanisme — vermoedelijk een slinger of een vergelijkbaar oscillerend systeem — een seismische golf registreerde, liet het een bronzen kogel uit de bek van een van de draken vallen in het vat eronder. Hierdoor ontstond een duidelijk hoorbaar geluid.
Verhalen als deze fascineren ons, mede omdat ze ons vertrouwde beeld van menselijke vooruitgang op zijn kop zetten. We hebben de neiging om menselijke kennis voor te stellen als een langzame maar gestage klim ophoog — van onwetendheid naar ontdekking en vervolgens naar verfijning. Elke generatie bouwt voort op de vorige en weet steeds iets meer.
De geschiedenis van menselijke kennis verloopt echter lang niet altijd als een rechte ladder. Soms lijkt ze eerder op een archief dat deels is afgebrand, een ingenieuze machine die ooit perfect werkte maar nooit werd nagebouwd, of een idee dat simpelweg te vroeg kwam — lang voordat de wereld wist wat ermee moest gebeuren.
Een replica van de seismoscoop van Zhang Heng in het Nationaal Museum voor Natuurwetenschappen in Taiwan. Jeng Bo Yuan/Shutterstock
Dat betekent niet dat de ouden alles al wisten. Integendeel. Op de meeste terreinen beschikten zij niet over de moderne kennis van vandaag en begrepen zij vaak ook niet volledig de onderliggende principes van hun eigen uitvindingen.
Toch leidt een blik op goed gedocumenteerde historische voorbeelden tot een opvallende conclusie: veel innovaties die wij beschouwen als kenmerken van de moderne wereld — automatische machines, stoomkracht, geavanceerde chirurgie, duurzame materialen en astronomische berekeningen — bestonden in de oudheid al in een vroege, soms verrassend verfijnde vorm. Deze uitvindingen raakten vervolgens in de vergetelheid, werden opgegeven of verdwenen met de ondergang van een beschaving.
In zijn boek Lost in Time onderzoekt technologie-expert Jack Bialik het fenomeen dat bestaande menselijke kennis verdwijnt en later weer wordt herontdekt. Hij opent het boek met een uitspraak die toegeschreven is aan Socrates: “Ik weet dat ik niets weet.” Niet als filosofische versiering, maar als een nuchtere waarschuwing tegen de zelfoverschatting van onze tijd. Volgens Bialik ligt de uitdaging niet alleen in wat we niet weten over de toekomst, maar ook in hoe weinig we eigenlijk begrijpen van het verleden.
Benjamin B. Olshin, onderzoeker op het snijvlak van wetenschapsgeschiedenis en technologie, schetst in zijn boek Lost Knowledge een vergelijkbaar beeld.
Volgens hem maakt archeologisch bewijs elk eenvoudig verhaal over een voortdurende vooruitgang van de menselijke beschaving een stuk ingewikkelder. Er zijn perioden geweest van indrukwekkende organisatie, technologische kennis en bedrijvigheid, gevolgd door tijden van verval of catastrofale instorting. Olshin wijst erop dat de grote ruïnes, van Midden-Amerika tot het Midden-Oosten, getuigen van een hoog niveau van bouwkunst, meetkunde, organisatie en productie, terwijl die beschavingen er niet altijd in slaagden die kennis door te geven.
Het klassieke voorbeeld is het oude Rome, met zijn geplaveide wegen, aquaducten, rioleringssystemen, verwarmde badhuizen, duurzame betonconstructies, geavanceerd bestuur en grootschalige stadsplanning. Na de val van het West-Romeinse Rijk verdwenen veel van deze verworvenheden volledig, terwijl andere wel bleven bestaan, maar nooit meer op hetzelfde niveau werden onderhouden of georganiseerd.
Bestonden er, vraagt Olshin zich af, nog andere hoogontwikkelde beschavingen met geavanceerde bestuurlijke, wetenschappelijke en technologische systemen die verdwenen of ten onder gingen zonder dat er duidelijke sporen van zijn overgebleven? Hij verwijst naar verhalen uit de Griekse, Chinese en andere tradities over verloren steden, vergeten uitvindingen en het terugkerende motief van hoogontwikkelde samenlevingen die in een ver verleden opkwamen en weer verdwenen.
Een blik op de nieuw aangelegde watertuin bij de Thermen van Caracalla, waarin de oude Romeinse ruïnes als in een spiegel worden weerspiegeld, in Rome op 4 april 2024. Tiziana Fabi /AFP via Getty Images
Uitvindingen die te vroeg kwamen
Om te begrijpen hoe complex dit beeld werkelijk is, loont het de moeite om naar de stoommachine te kijken — een uitvinding die meestal met de Industriële Revolutie wordt geassocieerd, maar in werkelijkheid al veel eerder in verrassende vorm bestond.
Een industriële stoommachine gebruikt stoomdruk om mechanische beweging op te wekken, bijvoorbeeld voor het aandrijven van een zuiger, wiel, pomp of locomotief. In de achttiende eeuw maakten de atmosferische stoommachines van Thomas Newcomen — en vooral de latere verbeteringen van James Watt — van deze technologie een economische krachtpatser. Ze pompten water uit mijnen, dreven machines in fabrieken aan en leverden uiteindelijk de energie voor treinen en schepen.
Maar al in de eerste eeuw na Christus beschreef Hero van Alexandrië, een wiskundige en ingenieur uit het Romeinse Egypte, een apparaat dat bekendstaat als de aeolipile, letterlijk een soort “windbol”. Het was een holle bol waarin stoom uit een verhitte ketel werd geleid. De stoom ontsnapte via gebogen buisjes aan de zijkant, waardoor de bol begon te draaien.
Replica van een aeolipile, een soort “windbal” uit de eerste eeuw na Christus. Shutterstock
Naar moderne maatstaven was dit een van de vroegst bekende apparaten die stoomdruk omzette in een roterende beweging. Het dreef geen fabriek aan, pompte geen mijnen leeg en veranderde de economie niet, maar liet wel zien dat stoom bijna 1.700 jaar vóór de Industriële Revolutie kon dienen als krachtbron.
Hero beschreef ook een apparaat dat we tegenwoordig zouden omschrijven als een automaat — of beter gezegd: een automatische uitgifte van wijwater. Het mechanisme was eenvoudig en elegant. Een bezoeker wierp een munt in het apparaat, die op een klein hefboompje terechtkwam. Door het gewicht ging een klep open en er stroomde een afgemeten hoeveelheid water naar buiten. Zodra de munt verder gleed, sloot de klep zich weer. Het apparaat was vermoedelijk bedoeld voor tempels waar water werd verkocht of uitgedeeld voor rituele reiniging.
Het opvallende is dat het ogenschijnlijk moderne concept — betalen, een automatisch mechanisme, een vaste hoeveelheid product en geen menselijke verkoper — toen al bestond.
Een van de meest intrigerende én omstreden voorbeelden is de zogenoemde “Bagdad-batterij”. Dit kleine aardewerken vat, ontdekt in het huidige Irak en daterend uit de Parthische of Sassanidische periode (rond de eerste eeuw na Christus), bevatte een koperen cilinder en een ijzeren staaf.
Onderdelen van de “Bagdad-batterij” uit de eerste eeuw na Christus, zoals gepresenteerd door Wilhelm König halverwege de 20e eeuw. Met dank aan Alexander Bazes
In 1938 opperde Wilhelm König, archeoloog bij het museum van Bagdad, dat het om een oude galvanische cel ging — een apparaat dat via een chemische reactie elektrische spanning kon opwekken, gebaseerd op hetzelfde principe als een moderne batterij.
Zijn theorie wekte grote belangstelling, maar ook veel scepsis. Er werden immers geen draden of andere elektrische toepassingen gevonden. Bovendien verdwenen de oorspronkelijke voorwerpen vermoedelijk tijdens de plundering van het museum in 2003. Daardoor beschouwden veel archeologen de batterijtheorie jarenlang als aannemelijk, maar onbewezen.
In januari 2026 publiceerde onderzoeker Alexander Bazes een nieuwe reconstructie. Volgens hem hadden eerdere studies de mogelijke rol van de buitenste aardewerken pot over het hoofd gezien. Wanneer het hele vat onderdeel uitmaakte van het elektrochemische systeem, en niet slechts als omhulsel diende, kon een veel hogere spanning worden opgewekt — tot ongeveer 1,4 volt, vergelijkbaar met een moderne AA-batterij.
Bazes vermoedt dat het apparaat niet bedoeld was om een elektrisch toestel aan te drijven zoals wij dat vandaag kennen, maar waarschijnlijk werd gebruikt voor chemische processen zoals dun metaalcoaten — tegenwoordig bekend als elektroplating — of etsen via elektrochemische reacties.
Toch blijft dit een kwestie van interpretatie. Mocht de hypothese van Bazes brede steun krijgen, dan zou dat een fascinerend bewijs vormen voor oude kennis van elektrochemie. Zo niet, dan blijft het een uitstekend voorbeeld van hoe een archeologische vondst soms meer vragen oproept dan beantwoordt.
Een illustratie van de werking van de Bagdad-batterij. Javier Jaime/Shutterstock
Chirurgie vóór de operatiekamer
Wanneer we aan de geneeskunde uit de oudheid denken, zien we meestal kruiden, amuletten, drankjes en rituelen voor ons. Maar de medische geschiedenis kent ook veel gedurfdere ingrepen: operaties, schedelboringen, oogchirurgie, tandheelkunde en serieuze pogingen om pijn te bestrijden.
De symbolische geboorte van de moderne verdoving vond plaats op 16 oktober 1846 in het Massachusetts General Hospital in Boston. Tandarts William Morton demonstreerde daar publiekelijk hoe ingeademde ether als narcose kon worden gebruikt tijdens een operatie waarbij een tumor uit de hals van een patiënt werd verwijderd.
Deze demonstratie geldt als een van de grootste doorbraken in de medische geschiedenis, omdat zij een nieuw tijdperk inluidde waarin operaties konden worden uitgevoerd zonder dat patiënten de volledige pijn hoefden te doorstaan of volledig bij bewustzijn waren.
Toch bestonden vormen van algehele verdoving al veel eerder. In de elfde eeuw ontwikkelde Ibn Sina — beter bekend als Avicenna — recepten voor verdovende of kalmerende middelen. Sponsen werden in deze stoffen gedrenkt en vervolgens bij de neus van de patiënt gehouden, zodat de dampen konden worden ingeademd.
In zijn boek The Canon of Medicine beschreef Avicenna een narcosemengsel met onder meer opium, nootmuskaat, agarhout en andere ingrediënten. Hij vermeldde dat dergelijke verdoving werd toegepast bij amputaties van ernstig beschadigde ledematen.
Volgens Chinese historische bronnen gebruikte de arts Hua Tuo, die leefde aan het einde van de Han-periode in de tweede en derde eeuw na Christus, een middel genaamd Mafeisan, een drank die patiënten voldoende bewusteloos maakte om operaties uit te voeren. Het recept is verloren gegaan, waardoor onbekend is wat het precies bevatte en hoe effectief het was. Wel laten deze verslagen zien dat de wens om pijnloos te opereren geen negentiende-eeuwse uitvinding is.
Sterker nog: al lang voordat sprake was van volledige narcose werden complexe chirurgische ingrepen uitgevoerd. Een bekend voorbeeld is trepanatie — het boren of snijden van een opening in de schedel. Dat klinkt vandaag bijna onvoorstelbaar, maar archeologen hebben wereldwijd meer dan 1.500 schedels gevonden waarop deze ingreep was uitgevoerd. In veel gevallen zijn duidelijke sporen van botgenezing zichtbaar, wat erop wijst dat patiënten de operatie niet alleen overleefden, maar vaak nog jarenlang leefden.
Een schedel uit circa 2100 v.Chr. die in Jericho is gevonden en sporen vertoont van trepanatie-ingrepen. Wellcome Images/CC BY 4.0/Wikimedia Commons
De praktijk gaat minstens 12.000 jaar terug in Noord-Afrika en 9.000 jaar in Jericho. Waarom deze operaties precies werden uitgevoerd, is niet altijd duidelijk. Mogelijk dienden ze om hoofdletsel, hevige hoofdpijn, epileptische aanvallen of verhoogde hersendruk te behandelen. Hoe dan ook vergde de ingreep uitzonderlijke vaardigheid en moed.
Ook vroegere staaroperaties verdienen de aandacht. Staar ontstaat wanneer eiwitten in de ooglens afbreken en troebele plekken vormen, wat kan leiden tot ernstige slechtziendheid of zelfs blindheid. Tegenwoordig wordt de troebele lens verwijderd en vervangen door een kunstlens.
De oude wereld beschikte uiteraard niet over kunstlenzen of operatiemicroscopen. Toch beschreef de Indiase arts Sushruta al in de zevende eeuw voor Christus in de Sushruta Samhita een techniek die later bekend werd als couching, waarbij de troebele ooglens met een naald of scherp instrument uit de gezichtslijn werd gedrukt.
Het was een uiterst riskante ingreep — de kleinste fout kon leiden tot infecties, bloedingen of blindheid — maar ze vereiste ook een indrukwekkende anatomische kennis en een uitzonderlijk vaste hand. De techniek verspreidde zich later over grote delen van Azië en uiteindelijk ook naar Europa.
Een Indiase arts voert de cataractoperatie uit die bekendstaat als ‘couching’. Wellcome Collection/CC BY 4.0/Wikimedia
Ook de tandheelkunde ontwikkelde zich veel eerder dan vaak wordt gedacht. In Pakistan zijn kiezen gevonden die tussen de 7.500 en 9.000 jaar oud zijn en duidelijke boorsporen vertonen. Tekenen van genezing laten zien dat het niet om versieringen na de dood ging, maar om behandelingen bij levende patiënten, vermoedelijk om pijn te verlichten of tandbederf te bestrijden. Er werden geen resten van vullingen gevonden, maar onderzoekers sluiten niet uit dat de tanden waren gevuld met een materiaal dat de tand des tijds niet heeft doorstaan.
In Slovenië werd een ongeveer 6.500 jaar oude kaak gevonden met een gebarsten tand die was gevuld met bijenwas. Die diende vermoedelijk als afdichtingsmateriaal om een gevoelige plek af te sluiten en pijn te verminderen.
Soms lag oude kennis al die tijd voor het oprapen en herkenden we haar betekenis eenvoudigweg niet. Dat geldt in zekere zin ook voor Leonardo da Vinci’s tekeningen van het hart. Rond 1514 bestudeerde hij de structuur van het hart en legde die met verbluffende nauwkeurigheid vast. Daarbij tekende hij onder meer de trabeculae — een netwerk van spiervezels aan de binnenzijde van de hartkamers.
Eeuwenlang werden deze structuren beschouwd als een overblijfsel uit de embryonale ontwikkeling zonder belangrijke functie bij volwassenen. Dat veranderde in 2020, toen een onderzoek op basis van MRI-scans, genetische gegevens en functionele analyses aantoonde dat de trabeculae een belangrijke rol spelen bij een efficiënte bloedstroom. Ze hebben ook invloed op risico’s voor hartziekten.
Dat betekent niet dat Da Vinci alles wist wat de moderne wetenschap inmiddels heeft ontdekt. Wel observeerde en documenteerde hij vijf eeuwen eerder een structuur die de moderne geneeskunde pas recent weer serieus is gaan bestuderen.
Metalen, nanostructuren en rubber
Een ander vakgebied waarin het verleden complexer blijkt te zijn dan we vaak denken, is de materiaalkunde. Modern roestvrij staal wordt doorgaans toegeschreven aan Harry Brearley, die in 1913 in Engeland een chroomrijke staalsoort ontwikkelde die goed bestand was tegen roest. Chroom vormt een dun beschermlaagje op het metaal en voorkomt aantasting door zuurstof en vocht.
Maar in India staat de IJzeren Zuil van Delhi, daterend uit de periode 375–415 na Christus, al meer dan 1.600 jaar overeind. De zuil is ruim zeven meter hoog en weegt meerdere tonnen. Hoewel hij niet is gemaakt van modern roestvrij staal, heeft hij eeuwen van hitte, vocht en moessonregens doorstaan met opvallend weinig corrosie. Wetenschappers zijn er al lang door gefascineerd.
De IJzeren Pilaar van Delhi heeft eeuwen van hitte, vochtigheid en moessons doorstaan met opmerkelijk weinig roest. Shutterstock
Onderzoek wijst uit dat de samenstelling van het ijzer — vooral het relatief hoge fosforgehalte — in combinatie met de productiemethode een stabiele beschermlaag op het oppervlak vormde. Het is dus niet hetzelfde materiaal als het roestvrij staal van moderne keukens, maar het getuigt wel van uitzonderlijk geavanceerde metallurgische kennis.
Ook China levert een indrukwekkend voorbeeld: het Zwaard van Goujian, een meer dan 2.000 jaar oud bronzen zwaard dat werd opgegraven in de provincie Hubei. Ondanks de vochtige omgeving van het graf verkeert het nog altijd in opmerkelijk goede staat en is het uitzonderlijk scherp. Omdat brons geen ijzer is, speelt roest hier geen rol, maar andere vormen van corrosie wel.
De uitstekende staat van het zwaard is waarschijnlijk te danken aan een combinatie van gunstige omstandigheden in het graf, een vrijwel afgesloten schede en de samenstelling van het lemmet, waarvan delen rijk zijn aan tin. Ook hier laat een eenvoudig feit — een oud zwaard dat na meer dan twee millennia nog vrijwel intact is — zien dat de kennis van materialen, legeringen en conservering veel geavanceerder was dan het clichébeeld van een primitieve oudheid doet vermoeden.
Het opgegraven, 2.000 jaar oude zwaard van Goujian is opmerkelijk goed bewaard gebleven en nog steeds uitzonderlijk scherp. Windmemorie/CC BY-SA 4.0/Wikimedia
En dan zijn er nog de beroemde zwaarden van Damascus. Tijdens de Kruistochten stonden Europese strijders versteld van de wapens van hun islamitische tegenstanders. Ze beschreven de zwaarden als uitzonderlijk scherp, sterk en buigzaam, met een golvend patroon dat leek op bevroren water.
Jarenlang probeerden onderzoekers te achterhalen waar deze bijzondere eigenschappen vandaan kwamen. In 2006 onderzochten wetenschappers een zeventiende-eeuws Damastzwaard met een elektronenmicroscoop. Daarbij ontdekten zij koolstofnanobuisjes en nanodraden van cementiet, een verbinding van ijzer en koolstof.
Koolstofnanobuisjes gelden tegenwoordig als uitzonderlijke materialen vanwege hun sterkte en geleidbaarheid en worden toegepast in composieten, elektronica, sensoren, energieopslag en tal van andere technologieën.
De oude smeden hielden zich uiteraard niet bezig met nanotechnologie in de moderne betekenis van het woord. Zij zagen geen atomen en spraken niet over nanobuisjes. Toch zorgden hun traditionele productiemethoden — gebaseerd op wootzstaal uit Zuid-Azië en Sri Lanka, dat vervolgens in het Midden-Oosten werd verhandeld en verder werd bewerkt — ervoor dat zich microscopische en nanostructuren in het staal vormden, waardoor de prestaties van de kling aanzienlijk verbeterden.
De golvende structuur die kenmerkend was voor de bladen van Damascus-zwaarden. Shutterstock
Deze praktische kennis werd mondeling doorgegeven en vaak streng geheim gehouden: welk erts geschikt was, hoe het moest worden gesmolten, bij welke temperatuur het moest afkoelen, hoeveel koolstof moest worden toegevoegd en hoe het zwaard moest worden gesmeed zonder het karakteristieke patroon te vernietigen. Toen handelsroutes veranderden en belangrijke grondstoffen verdwenen, ging ook het recept verloren.
Niet alle oude chemische kennis diende echter de oorlogsvoering. In Midden-Amerika wisten de Olmeken — en later ook andere Meso-Amerikaanse culturen — al lang voordat Charles Goodyear het moderne vulkanisatieproces ontwikkelde hoe zij latex uit de rubberboom Castilla elastica konden mengen met het sap van de klimplant Ipomoea alba.
Door deze menging veranderden de eigenschappen van het materiaal. Het werd soepeler en duurzamer en kon worden gebruikt voor ballen, rituele voorwerpen en allerlei gebruiksartikelen. Met andere woorden: nog voordat de chemie als laboratoriumwetenschap bestond, veranderden mensen materialen al systematisch door experimenteren, ervaring en observatie.
Toen de zon in het middelpunt stond
Misschien wel het bekendste voorbeeld van kennis die haar tijd vooruit was en daarna in vergetelheid raakte, vinden we in de sterrenkunde.
Eeuwenlang overheerste het geocentrische wereldbeeld: de aarde stond in het middelpunt en de zon, de maan en de planeten draaiden eromheen. Deze opvatting was gebaseerd op de Griekse filosofie van onder anderen Plato en Aristoteles uit de vierde eeuw voor Christus en kreeg in de tweede eeuw na Christus haar verfijnde wiskundige vorm dankzij Ptolemaeus. Zijn model was complex, maar praktisch en hield eeuwenlang stand.
In de zestiende eeuw publiceerde Nicolaas Copernicus zijn heliocentrische model, waarin de zon centraal stond en de aarde slechts een van de planeten was die daaromheen draaiden. Dat idee schudde het Europese wereldbeeld op zijn grondvesten en geldt als een belangrijke stap richting de Wetenschappelijke Revolutie.
Toch was Copernicus niet de eerste die dit idee opperde. Al in de derde eeuw voor Christus stelde de Griekse astronoom en wiskundige Aristarchus van Samos dat de aarde om haar as draait en om de zon beweegt. Zijn oorspronkelijke geschriften zijn verloren gegaan; we kennen zijn ideeën vooral uit verwijzingen van andere auteurs, onder wie Archimedes. Eeuwenlang bleef zijn theorie marginaal, vermoedelijk omdat ze te revolutionair was voor een wereld die er nog niet klaar voor was.
Een studie uit 2025 van de Universiteit van Sharjah in de Verenigde Arabische Emiraten concludeerde bovendien dat de Syrische astronoom Ibn al-Shatir in de veertiende eeuw eveneens tekortkomingen zag in het geocentrische model. Hij stelde dat de zon, en niet de aarde, het middelpunt vormt — mogelijk zo’n tweehonderd jaar vóór Copernicus.
Geen overzicht van verloren kennis uit de oudheid is compleet zonder het mechanisme van Antikythera. In 1901 werden groen uitgeslagen bronzen fragmenten opgedoken uit een scheepswrak bij het Griekse eiland Antikythera. Jarenlang tastten onderzoekers in het duister over de aard van de vondst.
Bezoekers bekijken een fragment van het 2.100 jaar oude mechanisme van Antikythera in een museum in Athene, Griekenland, op 26 augustus 2018. Shutterstock
Door röntgenonderzoek en computertomografie werd duidelijk hoe ingewikkeld het apparaat werkelijk was: een verfijnd systeem van tandwielen, schijven, wijzerplaten en inscripties. Tegenwoordig wordt algemeen aangenomen dat het een Griekse astronomische rekenmachine was, ontworpen om hemelverschijnselen te analyseren en te voorspellen, zoals de stand van zon en maan, verduisteringscycli en mogelijk zelfs kalendergebeurtenissen.
Hoewel slechts een klein deel van het oorspronkelijke mechanisme bewaard is gebleven, laat het overgebleven materiaal een verbluffend niveau van technisch vernuft zien. Volgens alles wat we dachten te weten over de oudheid zou een apparaat van dit niveau in de eerste of tweede eeuw voor Christus helemaal niet hebben mogen bestaan. Toch bestond het wel.
Misschien is de belangrijkste les van deze reis langs verloren kennis uit de oudheid dat de menselijke vooruitgang niet alleen schuilt in de uitvindingen, maar ook in het vermogen om kennis te bewaren, door te geven, vast te leggen en toegankelijk te maken. Zonder die continuïteit is zelfs de meest briljante uitvinding uiteindelijk kwetsbaar voor de tand des tijds.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in Epoch Magazine Israël.
De revolutie op het gebied van kunstmatige intelligentie leidt misschien niet zo snel tot het verdwijnen van banen als sommigen vreesden. Stijgende IT-kosten, operationele problemen en wisselende resultaten zetten sommige bedrijven ertoe aan om het roer om te gooien en werknemers weer in dienst te nemen.
Het is een harde les die is geleerd tijdens de eerste golf van de AI-boom, toen gewaagde beloften over grote besparingen veel bedrijven ertoe hebben aangezet hun personeelsbestand in te krimpen.
Veel professionals uit de industrie stellen nu dat bij functies waar een goed beoordelingsvermogen, creativiteit, contact met klanten en kwaliteitscontrole vereist zijn, mensen de leiding moeten blijven houden.
Uit een enquête van Careerminds onder 600 HR-professionals die in de afgelopen 12 maanden mensen hadden moeten ontslaan, bleek dat negen op de tien bedrijven hun AI-gerelateerde ontslagen zouden heroverwegen.
Drie op de vier HR-professionals die aan de enquête hebben deelgenomen, bevestigden dat hun organisatie werknemers heeft ontslagen vanwege technologische ontwikkelingen die functies en verantwoordelijkheden hebben vervangen.
Maar slechts 8,4 procent van de ondervraagden gaf aan dat AI de beloofde resultaten opleverde.
“In de afgelopen 12 maanden hebben we een opvallende toename gezien van het aantal bedrijven dat zich tot ons wendt nadat ze de invoering van AI-tools hadden gepauzeerd of teruggeschroefd”, vertelde James Calloway, COO bij Stealth Agents, aan The Epoch Times.
Het bedrijf van Calloway levert virtuele assistenten op directieniveau, een gebied waarop het kostenverschil tussen menselijke medewerkers en AI-agenten enorm is.
“Een klant uit de e-commerce had geld gereserveerd voor de implementatie van een AI-klantenservice, maar kwam erachter dat de kosten voor licenties, integratie en doorlopende technische ondersteuning twee tot drie keer zo hoog waren als aanvankelijk geraamd”, zei hij.
“Ze hebben in plaats daarvan twee van onze [menselijke virtuele assistenten] aangenomen en hun kosten per afgehandelde aanvraag met bijna 40 [procent] verlaagd.”
“Menselijke medewerkers blijven kosteneffectiever bij klantgerichte communicatie waarvoor empathie en inzicht nodig zijn, werkzaamheden waarbij tussen de regels door moet worden gelezen om te achterhalen wat een klant werkelijk nodig heeft, taken waarbij vertrouwelijke context een rol speelt die niet veilig aan AI-systemen van derden kan worden doorgegeven, en elke werkstroom waarbij een fout reële gevolgen heeft voor de reputatie van het bedrijf of juridische gevolgen kan hebben.”
Ook grote technologiebedrijven hebben gemerkt dat dit klopt. In april zei Bryan Catanzaro, vicepresident toegepaste deep learning bij Nvidia, tegen Axios: “Voor mijn team liggen de kosten voor het rekenwerk veel hoger dan de personeelskosten.”
Nickle LaMoreaux, senior vicepresident en hoofd personeelszaken bij IBM, stelde tijdens een top van het Wall Street Journal Leadership Institute in maart dat het aanvullen van functies met AI van groter belang is voor de groei van een bedrijf dan het volledig vervangen van menselijk talent.
De opmerkingen van LaMoreaux kwamen slechts enkele weken nadat IBM plannen had aangekondigd om het aantal instroomvacatures te verdrievoudigen. Toen hem werd gevraagd waarom zoveel bedrijven niet voor een soortgelijke aanpak kiezen, zei LaMoreaux: “Dat komt omdat ze vastzitten in een productiviteitsmentaliteit in plaats van een groeimindset.”
Volgens een analyse van BCG zal 50 tot 55 procent van alle banen in de Verenigde Staten binnen de komende paar jaar door AI worden “hervormd”.
Bezoekers komen massaal naar de stand van IBM op de Hannover Messe 2026, de industriële vakbeurs in Hannover, Duitsland, op 20 april 2026. Op de vakbeurs van dit jaar lag de nadruk nog sterker op industriële AI. Sean Gallup/Getty Images
Onvoorziene uitgaven
Jon Hill, CEO van The Energists, zei dat er een misvatting bestaat dat generatieve AI slechts “software met een abonnementsvergoeding” is. Hij heeft zelf meegemaakt hoe spijt bij de aankoop van AI ertoe kan leiden dat medewerkers opnieuw worden aangenomen.
“Veel van onze klanten hebben zich vol overgave gestort op initiatieven op het gebied van generatieve AI, in de veronderstelling dat dit de arbeidskosten zou verlagen”, vertelde Hill aan The Epoch Times, “maar we zien steeds vaker dat die klanten weer terugkeren naar menselijke medewerkers nadat ze de werkelijke kosten van AI-systemen hebben ontdekt.”
Hij noemde het voorbeeld van een bedrijf waarmee hij had samengewerkt en dat van plan was een deel van zijn nalevingsrapportage en technische ondersteuning te automatiseren. Het bedrijf kwam tot de conclusie dat de verwachte besparingen er aanvankelijk weliswaar veelbelovend uitzagen, maar dat die voordelen teniet werden gedaan wanneer rekening werd gehouden met de kosten van cyberbeveiliging, menselijk toezicht en het gebruik van API’s (application programming interface).
De klant besloot de implementatie van AI tijdelijk stop te zetten omdat “menselijk personeel op de lange termijn voorspelbaardere resultaten opleverde tegen lagere kosten”, aldus de klant.
Hill wees er echter op dat er tal van kosten zijn die organisaties over het hoofd kunnen zien. Alleen al de kosten voor cloudcomputing kunnen, afhankelijk van het gebruik, “een jaarlijkse uitgave van zes tot zeven cijfers” bedragen, aldus Hill.
Tijdens het Mobile World Congress in Barcelona op 3 maart 2025 bezoeken mensen een AI-datacentrum van SK Networks. Uit een enquête onder HR-professionals in februari bleek dat negen op de tien bedrijven hun standpunt over ontslagen in verband met AI zouden herzien. Manaure Quinter/AFP via Getty Images
Matt Baharav, CEO van MKB Media Solutions, vertelde aan The Epoch Times dat de AI-inhoudsassistent die zijn team had geïmplementeerd, uiteindelijk zowel duur als ineffectief bleek te zijn.
“Het afgelopen kwartaal hebben we besloten om geen gebruik meer te maken van een [AI] geautomatiseerde inhoudsassistent voor onze publiciteitscampagnes. We kwamen tot de conclusie dat de software niet effectief was”, vertelde Baharav aan The Epoch Times.
“Het bedrijf dat we hadden ingehuurd en waaraan we maandelijks duizenden dollars betaalden, bracht ons licentiekosten in rekening en zorgde er bovendien voor dat mijn team talloze uren kwijt was aan het herschrijven van standaardteksten die door hun tool waren gegenereerd”, zei hij.
Op deze foto-illustratie is op 31 maart 2026 in Kiev, Oekraïne, de Deepseek-app op een scherm te zien. Na de snelle opmars van AI-toepassingen in industriële omgevingen halen steeds meer bedrijven menselijke werknemers weer terug naar de werkplek. Oleksii Pydsosonnii/The Epoch Times
Baharav kwam tot de conclusie dat “een goede schrijver goedkoper is dan een dure geautomatiseerde inhoudsassistent” als het gaat om complexe communicatie.
“We hebben de software helemaal afgeschaft en het geld weer besteed aan het aannemen van bekwame, scherpzinnige schrijvers”, zei Baharav.
Mavvrik, een platform dat uitgaven op technologisch gebied bijhoudt, constateerde in zijn rapport “State of AI Cost Management 2025” dat 80 tot 85 procent van de bedrijven hun prognoses voor AI-infrastructuur met meer dan 25 procent miste, terwijl 84 procent melding maakte van een “aanzienlijke daling van de brutomarge” als gevolg van verkeerd ingeschatte AI-kosten.
Op de foto zijn de kantoren van het nieuwe hoofdkantoor van Amazon Duitsland in München te zien, genomen op 16 april 2026. De retailgigant heeft in januari 16.000 werknemers ontslagen tijdens de laatste bezuinigingsronde, die deel uitmaakt van een meerjarige ontslaggolf die mede wordt aangedreven door de invoering van AI door het bedrijf. AFP via Getty Images
Luxe onderdeel
Marcus Mossberger, Chief Market Strategy Officer bij het personeelsinformatieplatform LYTIQS, is van mening dat AI een eigen plaats kan innemen binnen het personeelsbestand, zolang het maar geen situatie betreft waarin menselijk oordeel de voorkeur verdient.
“HR is een goed voorbeeld van een gebied waar AI kan worden ingezet om transactionele vragen te beantwoorden, zoals “wat is het eigen risico van mijn ziektekostenverzekering?”, maar niet voor meer persoonlijke verzoeken, zoals “wat kan ik doen wanneer een collega me ongemakkelijk doet voelen?”, zei hij.
Hij zei dat sommige bedrijven waarschijnlijk te ver zullen doorschieten in hun focus op AI en daar een harde les uit zullen leren, maar hij denkt dat de gevolgen voor bedrijven wel eens groter zouden kunnen zijn dan alleen het moeten aannemen van nieuw talent.
“Ik ben er eigenlijk van overtuigd dat de grootste verborgen ‘kostenpost’ die gepaard gaat met de implementatie van generatieve AI, de verstoring van het vertrouwen tussen werknemer en werkgever is.” “En laten we eerlijk zijn, dat was om te beginnen al niet bepaald een sterk punt”, aldus Mossberger.
Een AI-stand van Microsoft is te zien tijdens het AI+Expo Special Competitive Studies Project in Washington op 2 juni 2025. Veel bedrijven hebben last van ‘kopersremorse’, zeggen recruiters uit de sector, omdat ze merken dat de kosten voor de implementatie van AI hoger uitvallen dan verwacht. Madalina Kilroy/The Epoch Times
Hij wees erop dat hardwerkende Amerikanen moeten toezien hoe werkgevers miljarden investeren in AI-infrastructuur, terwijl ze hun collega’s ontslaan en hen vragen mee te helpen bij het opleiden van hun eigen AI-vervanger.
“Als je denkt dat diezelfde mensen zich extra inzetten en innovatieve risico’s nemen om je organisatie te verbeteren, dan heb je het helemaal mis”, zei Mossberger.
Hij voorspelt dat bedrijven hierdoor het vertrouwen in hun merk weer zullen moeten opbouwen en tegelijkertijd nieuwe medewerkers zullen moeten opleiden. Mossberger denkt dat veel van de mensen die in de beginperiode van de AI-goudkoorts zijn ontslagen, wellicht zullen weigeren terug te komen.
De praktijk waarbij een werknemer terugkeert naar hetzelfde bedrijf dat hem of haar aanvankelijk had ontslagen, staat inmiddels bekend als een ‘boemerangwerknemer’.
Voor Baharav heeft de keuze om prioriteit te geven aan menselijk talent zich zeker terugbetaald. “Tot nu toe hebben we er zelfs geld mee bespaard.”
Terwijl China zich voorbereidt op het 21e Nationale Congres van de Chinese Communistische Partij (CCP) in 2027, staat het regime op het punt een grootschalige personeelsdoorlichting te starten. Volgens bronnen zal daarbij politieke loyaliteit aan de Chinese leider Xi Jinping zwaarder wegen dan bestuurlijke prestaties.
Ingewijden binnen de CCP vertelden aan The Epoch Times dat de beoordelingen, die later dit jaar van start gaan, zullen nagaan in hoeverre hoge functionarissen zich houden aan wat de partij onlangs heeft bestempeld als “Xi Jinpings gedachtegoed over partijopbouw”. Dat wijst erop dat ideologische loyaliteit een doorslaggevend criterium is geworden voor promoties in aanloop naar de volgende herschikking van de partijtop. De ingewijden spraken op voorwaarde van anonimiteit of dat alleen hun achternaam zou worden vermeld, uit angst voor represailles.
De pro-Peking Hongkongse krant Ming Pao meldde op 25 juni dat het Centraal Comité van de CCP vanaf eind juli in drie rondes 45 inspectieteams zal uitsturen om functionarissen in de 31 provinciale bestuurslagen van China en 124 centrale partij- en staatsinstellingen te beoordelen. Ook de Centrale Militaire Commissie (CMC) zal naar verwachting acht inspectieteams inzetten om hoge militaire officieren te evalueren. Dat wijst erop dat de personeelsdoorlichting zich zal uitstrekken over lokale overheden, centrale overheidsinstanties en het leger.
‘Iedereen dubbel controleren’
Een voormalige CCP-functionaris vertelde aan The Epoch Times dat de inspecties bedoeld zijn om via collega’s en ondergeschikten informatie te verzamelen over functionarissen die naar verwachting op hun post zullen blijven. Daarbij wordt gekeken naar hun publieke optreden, familieomstandigheden en privéleven.
“In provincies waar de partijsecretaris en de gouverneur al lange tijd met elkaar overhoop liggen, zullen inspecteurs mensen uit de omgeving van de partijsecretaris ondervragen over het privéleven van de gouverneur. Daarna stappen ze naar de ondergeschikten van de gouverneur om informatie over de partijsecretaris te verzamelen”, zei hij. “Ze zullen ook mensen bij de rechtbanken vragen naar de aanklagers, en andersom. Het is in feite een proces waarbij iedereen met elkaar wordt vergeleken.”
De voormalige functionaris wees erop dat de recente verheffing van “Xi Jinpings gedachtegoed over partijopbouw” erop duidt dat de inspecties zich zullen richten op politieke loyaliteit aan Xi. Het gezag van Xi binnen de partij zal op deze manier verder verstevigd worden.
Een ingewijde met banden met de Organisatieafdeling van de CCP, die verantwoordelijk is voor personeelsbenoemingen binnen de partij, vertelde aan The Epoch Times dat het nieuwe ideologische kader feitelijk dezelfde politieke status heeft gekregen als het gedachtegoed van de toenmalige leider Mao Zedong. Daardoor is loyaliteit aan Xi de belangrijkste maatstaf geworden bij de beoordeling van functionarissen.
“Als je promotie wilt maken, moet je deze vlag dragen en laten zien hoe loyaal je bent aan Xi”, zei ze.
De bron voegde eraan toe dat sommige functionarissen vroeger dachten dat persoonlijke loyaliteit beschuldigingen van corruptie kon compenseren, maar dat die redenering inmiddels is veranderd.
“Nu moeten ze heel goed nadenken van wie ze geld aannemen”, zei ze.
De campagne is de afgelopen weken in een stroomversnelling geraakt. Op 15 juni hield de CCP volgens het partijorgaan People’s Daily een landelijke conferentie over partijopbouw. Daarbij werd de term “het gedachtegoed van Xi Jinping over partijopbouw” voor het eerst in het openbaar geïntroduceerd. Sindsdien hebben staatsmedia een reeks artikelen gepubliceerd waarin het concept wordt gepromoot.
Wang, een in de Verenigde Staten gevestigde commentator op het gebied van Chinese actualiteiten, vertelde aan The Epoch Times dat het regime met deze boodschap een officiële maatstaf vastlegt voor personeelsbeslissingen.
“Deze inspecties lijken op routinematige partijprocedures, maar in werkelijkheid vormen ze een nieuwe ronde van politieke screening”, zei Wang. “De voortdurende nadruk op een grondige toepassing van Xi Jinpings gedachtegoed over partijopbouw maakt functionarissen duidelijk dat benoemingen tijdens het 21e Nationale Congres volledig zullen plaatsvinden volgens de prioriteiten van Xi. Wie politiek betrouwbaar wordt geacht, krijgt een plaats in de nieuwe partijtop — wie als minder betrouwbaar wordt gezien, valt uit de boot.”
‘Schadelijke beschuldigingen’
Zhou, een ingewijde met kennis van het Volksbevrijdingsleger (PLA), vertelde aan The Epoch Times dat militaire officieren tijdens de beoordeling worden geëvalueerd op hun staat van dienst en mogelijke corruptie. De vraag of zij na de zuivering van de hoge militaire leider Zhang Youxia voldoende politieke loyaliteit hebben getoond zal ook bepalend zijn voor de evaluatie.
“Vóór het 21e Nationale Congres moet de leiding bepalen welke officieren worden opgenomen in het Centraal Comité”, zei Zhou. “Onderzoekers zullen hun prestaties van de afgelopen jaren onder de loep nemen, nagaan of zij steekpenningen hebben aangenomen of promoties hebben gekocht. Onderzoekers beoordelen ook of zij op de juiste manier hebben gereageerd op verklaringen van de Centrale Militaire Commissie na het incident rond Zhang Youxia.”
Hij voegde eraan toe dat veel generaals tegenwoordig vrezen om tot het Centraal Comité te worden benoemd, omdat een hogere zichtbaarheid ook grotere politieke risico’s met zich meebrengt.
“Zodra iemand bekend wordt, is het voor rivalen veel gemakkelijker om belastende beschuldigingen tegen hem in te dienen”, zei hij.
De CCP heeft de afgelopen jaren grootschalige zuiveringen binnen het leger uitgevoerd. Hoge functionarissen van de Centrale Militaire Commissie, de Raketmacht van het Volksbevrijdingsleger, het militaire inkoopsysteem en staatsbedrijven in de defensiesector zijn daarbij allemaal onderwerp geworden van onderzoek.
Het regime van Xi heeft herhaaldelijk benadrukt dat het leger onvoorwaardelijk loyaal moet blijven aan de partij, wat onderstreept dat hij zich nog altijd zorgen maakt over zijn controle op de strijdkrachten.
Volgens de ingewijden die met The Epoch Times hebben gesproken, zal de personeelsdoorlichting voorafgaand aan het 21e Nationale Congres aanzienlijk complexer zijn dan de herschikking van de partijleiding voorafgaand aan het vorige congres. Daarbij zal de politieke loyaliteit van hoge burgerlijke en militaire functionarissen ongekend streng worden getoetst.
Decennialang is onderzocht welke rol vaders spelen in het leven van hun kinderen. Bijna geen enkel onderzoek stelt echter de vraag: Wat doet het krijgen van kinderen met vaders zelf?
Veel mannen vinden het moeilijk om onder woorden te brengen wat er met hen gebeurt nadat ze vader zijn geworden. Van buitenaf lijkt hun leven vaak grotendeels hetzelfde te blijven: dezelfde baan, hetzelfde huis en vergelijkbare dagelijkse routines. Toch beschrijven veel vaders het gevoel dat er iets fundamenteels is veranderd.
“Het vaderschap creëert niet alleen een nieuwe identiteit”, vertelde Tommy Mattera, erkend huwelijks- en gezinstherapeut, aan The Epoch Times. “Soms brengt het iets naar boven dat er altijd al was, maar nog niet eerder tot uiting was gekomen.”
Wetenschappers vinden inmiddels steeds meer bewijs voor meetbare veranderingen bij aanstaande vaders, zelfs nog voordat zij luiers gaan verschonen of verhaaltjes voor het slapengaan voorlezen.
Veranderingen in het lichaam
Het vaderschap wordt vaak gezien als iets dat begint in de verloskamer. Onderzoek wijst erop dat het al veel eerder kan beginnen.
In een studie uit 2025 volgden onderzoekers mannen die voor het eerst vader zouden worden. Daarbij werden al vóór de geboorte van hun kind meetbare hormonale veranderingen vastgesteld. Daarmee wordt het traditionele beeld uitgedaagd dat vaders tijdens de zwangerschap vooral een afwachtende rol spelen.
Uit het onderzoek bleek dat vaders een hoger oxytocinegehalte hadden dan mannen zonder kinderen. Dit hormoon, dat vaak het ‘bindingshormoon’ wordt genoemd, speelt een rol bij hechting, vertrouwen en sociale verbondenheid. Onderzoekers denken dat het kan bijdragen aan de hechte ouder-kindrelaties die zich tijdens de zuigelingentijd ontwikkelen.
Een van de meest intrigerende bevindingen van het onderzoek heeft betrekking op testosteron. Hieruit bleek dat vaders vaak lagere testosteronspiegels hebben nadat ze vader zijn geworden, een verschuiving die er mogelijk toe bijdraagt dat de aandacht wordt verlegd van competitie naar het gezinsleven. Aanstaande vaders met een lager testosterongehalte tijdens de zwangerschap van hun partner bleken bovendien vaker zeer betrokken vaders te worden na de geboorte van hun kind.
De veranderingen blijven niet beperkt tot hormoonspiegels.
“Hersengebieden die verband houden met empathie en genegenheid vertonen een toename in activiteit, en er is zelfs een verandering in de manier waarop cortisol in het lichaam werkt”, vertelde psycholoog Augusto Blanco aan The Epoch Times. “Dit helpt de vader om zich meer bewust te zijn van de behoeften van de baby en daar sneller op te reageren.”
Veranderingen in karakter
Hoewel zowel moeders als vaders ouders worden, verloopt de overgang voor mannen anders.
Terwijl moeders tijdens de zwangerschap en de bevalling meer zichtbare lichamelijke veranderingen ondergaan, beleven vaders de overgang vaker op een innerlijke manier.
“Het belangrijkste voor mij was om geduld te leren”, vertelde Justin Antunez, een vader van twee zoons uit Californië, aan The Epoch Times. “Kinderen willen de hele tijd je aandacht. Je beseft dat ze niet proberen lastig te zijn; ze willen gewoon hun wereld met je delen. Het vaderschap heeft me gedwongen om het rustiger aan te doen en de dingen door hun ogen te bekijken.”
De overgang verliep voor Antunez geleidelijk, zei hij, via talloze alledaagse momenten waarop hij de behoeften van een ander boven die van zichzelf moest stellen. Zijn ervaring weerspiegelt een thema dat steeds weer terugkomt in gesprekken met vaders. Velen beschrijven het gevoel dat het leven minder draait om persoonlijke ambitie en meer om het dienen van een doel dat groter is dan zijzelf.
“Mannen worden vaak opgevoed om prioriteit te geven aan prestaties, productiviteit, onafhankelijkheid en professioneel succes”, vertelde Doriel Jacov, een psychotherapeut die met vaders werkt, aan The Epoch Times. “Het vaderschap daagt die identiteit uit.”
Een overzichtsstudie uit 2024, getiteld The Paternal Body, omschreef het vaderschap als een ‘ontwikkelingstransitie’ en concludeerde dat het invloed kan hebben op de manier waarop mannen denken, voelen en zichzelf begrijpen. Op basis van tientallen onderzoeken stelden de onderzoekers vast dat vader worden de lichamelijke gezondheid, het emotionele leven, de relatie met anderen en zelfs de identiteit van een man kan veranderen.
“Die rol doet soms wat jarenlange therapie niet voor elkaar krijgt”, zegt Mattera. “Ze verplaatst het leven heel snel van het abstracte naar het concrete.”
Zonder inwerkperiode dwingt een pasgeboren baby een man om zelf antwoorden te vinden.
“Er is iemand die van je afhankelijk is”, zegt Mattera. “Iemand die naar je kijkt. Die van je leert, of je dat nu bewust doet of niet.”
Het kind wordt de spiegel
Voor veel mannen zet het vaderschap vraagtekens bij wat hen is bijgebracht over hoe een man hoort te zijn. Veel jongens groeien op met boodschappen als “niet huilen” en “wees stoer”, vaak van een vader die zijn liefde toonde door hard te werken in plaats van over gevoelens te praten.
Jacov beschrijft hoe sommige vaders, wanneer kinderen beginnen te huilen, als eerste de neiging hebben om weg te lopen. Anderen gaan naar het andere uiterste en hangen aan elke geluidje uit de babyfoon, vastbesloten om de emotionele afstand die ze als kind voelden niet te herhalen. In beide gevallen dwingt het vaderschap veel mannen om te zien hoe hun eigen opvoeding – en het beeld van mannelijkheid dat hen is bijgebracht – tot uiting komt in hun opvoeding.
Shannon Franklin, een psychologe die gespecialiseerd is in gezinsdynamiek, vertelde aan The Epoch Times dat het proces van de zorg voor een kind vaak de plek is waar de meest opvallende groei plaatsvindt. Mannen aan wie nooit werd gevraagd hoe ze zich voelden, moeten plotseling zowel de emoties van hun kinderen als die van zichzelf in de gaten houden. Na verloop van tijd leren velen hoe ze met hun reacties om moeten gaan en hoe ze in moeilijke situaties aanwezig kunnen blijven. Franklin zei dat ze gelooft dat die ervaringen vaak als katalysator dienen voor de eigen ontwikkeling van een vader.
Vader worden kan herinneringen en patronen uit de relatie van een man met zijn eigen ouders weer naar boven halen, aldus Blanco, “en in sommige gevallen, naarmate ze hun eigen ouders beter begrijpen, biedt dit een kans om kwesties aan te pakken die al jarenlang spelen.”
Kinderen weerspiegelen ook de sterke punten en tekortkomingen van beide ouders. Het vaderschap wordt een onverwachte spiegel – en een kans om te groeien.
Een doel dat alles verandert
Kinderen brengen verantwoordelijkheden met zich mee die overweldigend kunnen aanvoelen, maar ze bieden ook een reden om uitdagingen te doorstaan die anders onmogelijk zouden lijken. Slaap en tijd voor jezelf worden plotseling veel flexibeler dan ze ooit leken.
Blanco heeft vastgesteld dat mannen meer zelfvertrouwen, betere relaties, grotere emotionele flexibiliteit en een hogere mate van tevredenheid met het leven ervaren nadat ze vader zijn geworden. Elke dag biedt kansen om er te zijn, tekort te schieten, te leren en het opnieuw te proberen.
Voor een pasgeborene maakt het niet uit wat een man voor de kost doet. Een kind heeft geen interesse in professionele prestaties of de statussymbolen die ooit belangrijk leken. Het kind weet alleen of er iemand komt als het huilt, of er iemand blijft wanneer het moeilijk gaat, en of het morgen op iemand kan rekenen.
Voor veel mannen wordt die simpele realiteit een van de krachtigste drijfveren voor verandering die ze ooit zullen meemaken. Het vraagt meer van hen dan ze hadden verwacht, en het onthult kanten van zichzelf die ze anders misschien nooit hadden ontdekt. Tijdens het opvoeden van een kind merken velen dat ook zij nog steeds bezig zijn de mannen te worden die ze hopen te zijn.
