Sunday, 29 May 2022

De hand die de wieg schommelt: Romeinse vrouwen en hun erfenis vandaag

Gedurende eeuwen na de stichting van Rome in 753 v. Chr. werd de mannen in Rome “virtus” bijgebracht, een woord met een rijke betekenis: mannelijkheid, moed, karakter en eigenwaarde. Gekoppeld aan “pietas”, dat respect voor de goden, hun land en hun families inhield, leidde virtus tot burgers, soldaten en leiders die de macht en invloed van Rome zouden uitbreiden van een klein dorpje aan de rivier de Tiber naar verre landen als Engeland, Egypte en Syrië.

Tussen de Romeinse helden van de monarchie (753-509 v. Chr.) en de republiek (509-27 v. Chr.) zitten bijna-mythische figuren zoals de stichter Romulus of de dappere krijger Horatius Cocles en andere historische personages zoals de grote generaal Scipio Africanus of de filosoof-staatsman Cicero. Wanneer we over hen lezen zien we deze deugden weerspiegeld in de daden van deze mannen. In zijn episch gedicht “De Aeneis” mengt Vergilius virtus en pietas, en giet dat mengsel vervolgens in zijn archetype van een Romeinse held, “Pius Aeneas,” of “Vrome Aeneas.” Hij is de strijder die de overlevende Trojanen uit hun brandende stad leidt, en samen met zijn metgezellen de Middellandse Zee afzoekt naar een nieuw vaderland.

In films als “Gladiator” en “Quo Vadis” gunnen schrijvers en regisseurs ons een blik op de mannen die ooit deze deugden beoefenden, voor wie virtus en pietas de hoekstenen waren van hun persoonlijkheid en “dignitas”.

Maar hoe zit het met de Romeinse vrouwen? Waren zij ook onderwezen in een soortgelijke code? Leefden zij ook volgens een reeks waarden die door de heersende cultuur werden gekoesterd? Hadden zij niet de touwtjes in handen bij de vorming van Rome? En kunnen wij, vooral de vrouwen, ons vandaag met hen vereenzelvigen?

Romeinse vrouwen: Een snelle blik

Hoewel het in theorie een patriarchale maatschappij was – de vader bijvoorbeeld kon beslissen over het leven en de dood van zijn vrouw en kinderen, hoewel hij dit recht zelden uitoefende – hadden de Romeinse vrouwen meer vrijheid dan hun tegenhangers in Griekenland en, wat dat betreft, in vele andere delen van de wereld.

Zoals Will Durant ons vertelt in het deel over Rome in zijn omvangrijke werk “The Story of Civilization,” kon een vrije Romeinse vrouw winkelen op de markt, was ze niet beperkt tot de vrouwenvertrekken thuis, en speelde ze een actieve rol in het beheer van de huishoudelijke bedienden en de financiën. Ze kon aan haar weefgetouw zitten weven, een beeld van respect en eerbied dat veel weg heeft van ons Amerikaanse idioom “motherhood and apple pie”, maar ze kon ook een eigen zaak hebben en geld erven.

Hoewel het de Romeinse vrouwen verboden was te stemmen, oefenden zij toch op allerlei manieren invloed uit op de regering. Durant geeft verschillende voorbeelden van deze verborgen macht in zijn “Verhaal van de Beschaving.” Cato (234-149 v. Chr.) klaagde bijvoorbeeld eens over hun groeiende macht en hang naar luxe: “Alle andere mannen heersen over vrouwen; maar wij Romeinen, die over alle mannen heersen, worden door onze vrouwen geregeerd.” Toen de vrije vrouwen van Rome het Forum bestormden en protesteerden tegen een wet die hen verbood gouden sieraden of veelkleurige jurken te dragen, bekritiseerde Cato hen en zei in een toespraak, die de historicus Livy rapporteerde, “vanaf het moment dat zij uw gelijken worden, zullen zij ook uw meesters zijn”.

Cato heeft de zaak verloren. De vrouwen dreven de spot met hem en hielden vast aan hun eisen voor luxe, en de wet werd ingetrokken.

Na verloop van tijd kregen vrouwen nog meer persoonlijke vrijheid. Zoals Durant schrijft: “Wetgeving hield vrouwen onderworpen, gewoonte maakte ze vrij.”

Vrouwelijke deugden

Ondanks deze toenemende vrijheid bleven de meeste van deze vrouwelijke burgers hun toewijding aan echtgenoot en kinderen voortzetten tot ver in de tijd van het keizerrijk. Zij sponnen hun wol, hielden toezicht op de opvoeding en opleiding van hun zonen en dochters en aanbaden de huisgoden. Durant wijst op de grafschriften op hun graven om de toewijding van echtgenoten en kinderen aan deze vrouwen te laten zien. “Aan mijn lieve vrouw,” luidt er een, “met wie ik achttien gelukkige jaren heb doorgebracht. Uit liefde voor haar heb ik gezworen nooit te hertrouwen.” Een andere inscriptie luidt, “Hier liggen de beenderen van Urbilia, vrouw van Primus. Zij was mij dierbaarder dan het leven. Ze stierf op haar drieëntwintigste, geliefd door allen. Vaarwel, mijn troost!”

Durant vertelt ons ook dat veel rijkere vrouwen zich bezighielden met sociale dienstverlening en filantropie in hun gemeenschappen, en zelfs gebouwen als tempels en theaters voor hun steden financierden.

In tijden van vervolging en burgertwisten beschermden deze moedige vrouwen onbevreesd hun echtgenoten, kinderen en vrienden. In zijn hoofdstuk “Epicurisch Rome: 30 v. Chr. – 96 n. Chr.” geeft Durant een opsomming van enkele van deze beroemde verdedigers van huis en haard in die vaak tumultueuze tijden: “Epicharis, de vrijgevochten vrouw die elke kwelling moest doorstaan in plaats van de samenzwering van Piso te verraden; de ontelbare vrouwen die hun echtgenoten verborgen en beschermden in de proscripties, met hen in ballingschap gingen, of zoals Fannia, de vrouw van Helvidius, hen verdedigden met veel risico en kosten.”

Moeders

Zoals de meeste moeders van het oude Rome vandaag naamloos blijven, zijn hun werk en daden in de nevelen van de geschiedenis verloren gegaan. Toch kan het verhaal van één Romeinse matrone misschien dienen als een maatstaf voor hun moederlijke kundigheid.

Cornelia, dochter van Scipio Africanus, was de vrouw van Tiberius Gracchus en moeder van hun 12 kinderen, van wie er slechts drie de pubertijd overleefden. Na de dood van haar echtgenoot zorgde Cornelia ervoor dat haar twee zonen, Tiberius en Gaius, die als volwassenen grondwettelijke hervormingen bepleitten en voor die pogingen vermoord werden, de beste opvoeding kregen. Ze huurde Griekse leraren in om hen te onderwijzen in oreren en politiek, en zorgde ervoor dat zij ook goed werden opgeleid in de krijgskunst en het paardrijden.

Het verhaal gaat dat een vriendin, die op bezoek was bij Cornelia, haar sieraden liet zien die ze pas had gekocht en toen vroeg: “Waar zijn jouw juwelen, Cornelia?” Cornelia riep Tiberius en Gaius bij zich, sloeg haar armen om hen heen, en zei: “Hier zijn mijn juwelen.”

We weten misschien weinig over deze vrouwen en moeders, maar zoals Durant ons vertelt “hielden hun huwelijkstrouw en moederlijke offers de hele structuur van het Romeinse leven in stand”, zelfs in die gevaarlijke en decadente dagen toen keizers als Caligula en Nero Rome regeerden. Een bewijs van deze opofferingen en van de kracht en toewijding van de Romeinse moeders zijn de zonen die zij voortbrachten en grootbrachten, die later een groot deel van de wereld veroverden en overheersten.

De vrouwen van Vergilius

In zijn “Aeneis” schept Vergilius drie vrouwen die ook als model voor vrouwelijke deugdzaamheid dienen. Terwijl ze Troje ontvluchten, raakt Creusa, de vrouw van Aeneas, gescheiden van haar man en sterft in de vuurzee. Als Aeneas terugkeert om haar te zoeken, verschijnt de geest van Creusa, die hem op nobele wijze aanspoort te vluchten en hem voorspelt dat hij een volk zal stichten en een nieuwe vrouw zal vinden.

Op zijn reis op zoek naar dit vaderland ontmoet Aeneas Dido, koningin van Carthago, de stad die later Rome’s aartsvijand zou worden. De weduwe Dido vertoont enkele van de karaktereigenschappen die Vergilius zou hebben opgemerkt bij de rijke vrouwen van zijn tijd: schoonheid, wijsheid en inzicht, passie, en de bereidheid om macht te gebruiken.

De godin Venus, beschermster en weldoenster van de Trojanen, is ook de moeder van Aeneas. Zoals alle goede Romeinse moeders waakt zij over haar zoon, tracht zij hem te beschermen tegen kwaad, vooral tegen de hatelijke koningin van de goden, Juno, en maakt zij uiteindelijk haar liefde voor haar zoon duidelijk.

Amerikaanse tegenhangers

“Het was Rome, niet Griekenland, dat het gezin in de antieke wereld tot nieuwe hoogten verhief,” schrijft Durant. We kunnen daaraan toevoegen dat Romeinse moeders en echtgenotes een vitale rol speelden bij het bereiken van die hoogten.

De erfenis van die hechte gezinnen en de onbekende toegewijde ouders die ze stichtten en onderhielden is vandaag de dag nog steeds zichtbaar. Spoel 2000 jaar vooruit in de tijd, en ondanks onze culturele verwarring blijven de moderne echtgenotes en moeders, wier namen nooit in de geschiedenisboeken zullen verschijnen, het fundament van zowel het Amerikaanse gezin als onze samenleving.

Die vermoeid ogende zwangere moeder met drie kleine kinderen in de kerkbank voor me vanmorgen in de kerk is erfgenaam en hoedster van de oude Romeinse deugden van het moederschap. Haar gebaren en gefluisterde woorden tegen haar kleintjes vertelden me dat zij, net als haar Romeinse tegenhangers, van haar kinderen hield, toezicht hield op hun gedrag en opvoeding, en hen leerde hun God te eren. Wikkel haar in een tuniek en een stola, stuur haar terug naar het Rome van Julius Caesar, en ze zou eer vinden als een deugdzame vrouw.

In 1865 schreef de nu grotendeels vergeten Amerikaanse dichter William Ross Wallace een gedicht met de regels “De hand die de wieg schommelt is de hand die de wereld regeert.”

Het was waar voor de Romeinen. Het is vandaag de dag nog steeds waar.

Jeff Minick heeft vier kinderen en een groeiend aantal kleinkinderen. Gedurende 20 jaar gaf hij geschiedenis, literatuur en Latijn aan seminars van thuisleerlingen in Asheville, N.C. Hij is de auteur van twee romans, “Amanda Bell” en “Dust On Their Wings,” en twee non-fictie werken, “Learning As I Go” en “Movies Make The Man.” Tegenwoordig woont en schrijft hij in Front Royal, Virginia. Zie JeffMinick.com om zijn blog te volgen.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (5 juli 2021): The Hand That Rocks the Cradle: Roman Women and Their Legacy Today

 

De Staten moeten Amerika herinneren aan het kwaad van het Communisme

Van 1947 tot 1991 voerden de Verenigde Staten van Amerika een beschavingsstrijd tegen het communisme, gekend als de Koude Oorlog.

In die dagen was communisme als een vier-letter-woord. Het werd als iets slechts beschouwd om een communist te zijn. De doctrine van de vijandelijke dreiging die door onze militairen en inlichtingendiensten werd bestudeerd, was het “Communistisch Manifest” van Karl Marx en de giftige economische en politieke doctrine die daarop was gebaseerd door Lenin, Stalin en Mao. In naam van het communisme zouden deze mannen uitgroeien tot enkele van de grootste massamoordenaars in de geschiedenis van de mensheid.

Amerika vocht oorlogen in Korea, Vietnam en andere brandhaarden in de wereld om het opkomende communisme tegen te houden. Het won sommige oorlogen en verloor andere, maar uiteindelijk brachten onze economische, politieke en militaire inspanningen het communisme in diskrediet en brachten de Sovjet-Unie ten val. De enige overgebleven voorposten van het communisme waren China, Noord-Korea en Cuba.

Tijdens de Koude Oorlog werd Amerikaanse schoolkinderen niet alleen geleerd dat communisme misdadig was, maar moesten nieuwe rekruten in het leger die naar communistische landen waren gereisd een volledige verklaring geven voor de reden van hun bezoek. Soms werd hun een veiligheidsmachtiging geweigerd als hun uitleg niet bevredigend was.

Maar in de wereld van na de Koude Oorlog is Amerika soft geworden, specifiek soft ten opzichte van het communisme. Een op de drie millennials zegt tegen opiniepeilers dat ze het communisme steunen en 30 procent van de Generatie Z doet hetzelfde. Dat is geen verrassing. De anti-Amerikaanse indoctrinatie vindt in toenemende mate al op de lagere school plaats, waarbij studenten cultureel-marxistische concepten zoals Critical Race Theory opgegoten krijgen.

Generaties lang werd ons geleerd dat marxisme slecht was. En dat is het ook. De giftige ideeën van Marx waren verantwoordelijk voor meer menselijke ellende en meer doden dan welke politieke ideologie ook in de geschiedenis van de Westerse beschaving. Vandaag de dag worden schoolkinderen en studenten onderwezen in de communistische doctrine en zijn ze zich er vaak niet van bewust dat dit is wat hen wordt onderwezen.

Gruwelijk genoeg voeden onze militaire leiders nu ook de soldaten onder hun bevel met deze zelfde doctrines, niet zoals zij ooit het communisme bestudeerden om het te verslaan, maar wel om het te emuleren.

We dachten dat we het communisme naar de asbak van de geschiedenis hadden verwezen. Helaas is dat niet het geval. In feite zijn de grondbeginselen van de communistische ideologie nu wijdverbreid in de Amerikaanse samenleving en cultuur – van onze hogescholen en scholen, de nieuwsmedia en het bedrijfsleven van Amerika, tot de amusementsindustrie in Hollywood, en de politieke linkerzijde. Communistische bendes in de vorm van Antifa en Black Lives Matter richten vernielingen aan in de straten van onze steden.

Gelukkig is er een sprankje hoop, dankzij het werk van verkozenen op het niveau van de staten.

Gov. Ron DeSantis van Florida heeft onlangs wetgeving ondertekend die vereist dat leerlingen op scholen in Florida wordt geleerd dat communisme een totalitair systeem is dat in strijd is met de grondbeginselen van de Verenigde Staten. Met andere woorden, Florida werkt aan het herstel van de standpunten die gedurende tientallen jaren werden onderwezen op scholen in heel Amerika.

Kort na de ondertekening van het wetsvoorstel in Florida heeft het Huis van Afgevaardigden van Arizona een soortgelijke wet aangenomen die voorschrijft dat scholen hun leerlingen anekdotes over de wreedheid van het communisme moeten voorleggen aan de hand van de verhalen van de vele mensen die de communistische onderdrukking zijn ontvlucht. Dat wetsvoorstel gaat nu naar de Senaat van Arizona.

Elke staat in Amerika moet verplichten dat onze jonge burgers leren over het kwaad van het communisme. Communisme moet worden gezien in hetzelfde licht als nazisme. De hamer en sikkel moet met dezelfde afkeer worden bekeken als het nazi-hakenkruis. Degenen die T-shirts dragen en posters ophangen waarop Mao en Che Guevara staan afgebeeld, moeten met dezelfde afkeer worden bekeken als degenen die Hitler loven.

Helaas kunnen we niet op Washington rekenen om het voortouw te nemen. Cultureel marxisme heeft zich verankerd in onze federale bureaucratieën en zelfs in het leger. De staten moeten leiden en Amerikanen moeten hun verkozenen op staatsniveau aanmoedigen om te doen wat juist is.

Na de tweede Punische oorlog in het oude Rome dacht men dat Carthago, de aartsvijand van Rome, definitief verslagen was. Maar de vereerde politicus Cato wist wel beter en eindigde elke toespraak, ongeacht het onderwerp, met dezelfde woorden: “Carthago delenda est” – Carthago moet worden vernietigd.

Amerika geloofde ooit dat het zijn grootste vijand had verslagen. We hadden het mis.

Communisme delenda est.

Christopher Holton is een senior analist en directeur van staatsbereik bij het Centrum voor Veiligheidsbeleid.

De standpunten in dit artikel zijn de mening van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met de standpunten van The Epoch Times.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (24 juni 2021): The States Must Remind America About the Evils of Communism

 

De ochtend na het feest van de CCP

De Chinese Communistische Partij (CCP) heeft de 100e verjaardag van haar oprichting gevierd met een orgie van zelfverheerlijking.

Het momentum werd gedurende maanden opgebouwd, met dagelijks uitgaves van posters over mijlpalen in de geschiedenis van de partij. Een aparte reeks posters droeg citaten van Xi Jinping, die het volk herinnerden aan onvergetelijke gedachten als “onderwijs is essentieel voor het land en de partij” en “het absolute leiderschap van de partij over het leger is een kenmerkend aspect van het Chinese socialisme, en een belangrijke bron van politieke kracht voor de partij en de staat”.

Niet genoemd in al deze verhalen over het glorieuze verleden waren de historische mislukkingen, zoals de door mensen veroorzaakte hongersnood van de Grote Sprong Voorwaarts en het destructieve beleid van de Grote Proletarische Culturele Revolutie. De campagne tegen het “historisch nihilisme” – het aanvechten van de officiële versie van de geschiedenis – kan inderdaad gevaarlijk zijn voor degenen die vraagtekens plaatsen.

Als bevestiging van hun patriottisme gingen burgers van peuters tot volwassenen gekleed in enigszins fantasierijk nagemaakte Rode Legerpakken, compleet met rode sterren op hun petten. Het rode toerisme – bezoeken aan de heiligdommen van het Chinese communisme zoals Mao Zedongs geboortehuis in Shaoshan en de plaats waar de CCP werd opgericht in Shanghai- bloeide op, waarbij veel toeristen passend waren uitgedost in kostuums van het Rode Leger of T-shirts met het “100”-logo.

Toen de dag naderde, verlichtte het iconische Vogelneststadion de hemel van Peking met een gigantisch vuurwerk. Een dag later reikte Xi gouden medailles uit aan 29 mensen die als China’s meest waardige partijleden werden beschouwd. En er werd een set van 20 herdenkingspostzegels uitgegeven in een envelop met goudkleurig opschrift: “blijf trouw aan de oorspronkelijke aspiratie en de stichtingsopdracht van de partij”.

De staatsmedia maakten bekend dat er meer dan 1300 felicitatiebrieven werden ontvangen van buitenlandse politieke partijen en staatsleiders, waarvan velen de wens uitspraken dat de Partij haar bestuurlijke ervaring zou delen en de internationale samenleving zou leiden bij het aanpakken van de huidige uitdagingen, zoals klimaatverandering en onevenwichtige ontwikkeling. In Londen legde Zheng Zeguang, Pekings ambassadeur in het Verenigd Koninkrijk die was benoemd na het abrupte vertrek van zijn controversiële, strijdlustige “wolvenstrijder” voorganger Liu Xiaoming, een krans bij het graf van Karl Marx.

Het hoogtepunt van deze extravaganza, Xi’s langverwachte toespraak, stelde niet teleur. Gekleed in een Mao-pak dat in schril contrast stond met de standaard marineblauwe pakken, strakke witte overhemden en conservatieve stropdassen van de andere hoogwaardigheidsbekleders op de eretribune, prees Xi in zijn toespraak het verleden en blikte hij tegelijkertijd vooruit naar de toekomst. Onder leiding van de CCP, zo verklaarde hij, had China de status van welvarende samenleving bereikt en zou het blijven bloeien. Hij beloofde dat de centrale regering de jurisdictie over Hongkong en Macao zou uitoefenen “om de nationale veiligheid te waarborgen” en Taiwan zou “herenigen”: China’s opkomst zou “niet te stuiten” zijn. Elk onderdeel werd gevolgd door een enthousiast applaus van het publiek, waarbij de meest strijdlustige uitspraken de meest enthousiaste reacties opriepen.

De meest opvallende van Xi’s uitspraken was dat “het Chinese volk nooit zal toestaan dat buitenlandse krachten [hen] pesten, onderdrukken of tot slaaf maken” en dat “iedereen die dat durft te proberen zijn hoofd bloedig zal stoten tegen een Grote Muur van staal, gesmeed door meer dan 1,4 miljard Chinezen.”

Naast applaus van toeschouwers, trok de verklaring al snel 900 miljoen views op Twitter. De Engelse versie veranderde Xi’s woorden in het iets minder confronterende: “Iedereen die dat zou proberen, komt op ramkoers te liggen met een grote muur van staal, gesmeed door meer dan 1,4 miljard Chinezen.” Maar het is de Chinese versie die het best herinnerd zal worden.

Chinese paramilitaire politieagenten houden de wacht op het Plein van de Hemelse Vrede. (Feng Li/Getty Images)

Net zoals de excessen van elk feest worden gevolgd door de nuchtere realiteit van de ochtend erna, schuilt er achter de pracht en praal en bravoure van de 100e verjaardag van de CCP een minder stralende realiteit. Misschien symbolisch: het briljante vuurwerk, hoe spectaculair ook, deed weinig om de beroemde vervuilde lucht van de hoofdstad te verbeteren of de belofte van de partij om koolstof-neutraal te worden tegen 2060 vooruit te helpen. Verrassend genoeg was er geen parade, en een ambtenaar antwoordde op een vraag van een verslaggever dat de soldaten nodig waren om de grenzen van het moederland te beschermen. Hij zei niet tegen wie, en het aantal militairen op de eretribune en als erewacht bij ceremonies was indrukwekkend groot. De bezorgdheid over het bewaken van de grenzen van het land lijkt oprecht te zijn, aangezien ten minste twee van de 29 gouden medailles werden ontvangen door etnische minderheden voor hun werk bij het stabiliseren van hun gebieden en een derde werd toegekend aan een Han-Chinees voor niet nader gespecificeerde daden ter verdediging van China’s soevereiniteit in de Zuid-Chinese Zee.

In Hong Kong, dat tegelijkertijd de 24e verjaardag van zijn toetreding tot China vierde – vieren is misschien het verkeerde woord – was de stemming somber. De pas benoemde hoofdsecretaris John Ka-chiu Lee waarschuwde dat “externe krachten nog steeds klaar staan om problemen te veroorzaken, vooral wanneer veel landen onze natie willen aanvallen terwijl deze vreedzaam sterk wordt”. Er werden geen vergunningen afgegeven voor bijeenkomsten op grond van het feit dat deze de verspreiding van het coronavirus in de hand zouden kunnen werken, en de politie begon Victoria Park, de traditionele plaats van zowel protesten als herdenkingsplechtigheden, tegen de middag op de dag voor de verjaardagsviering te ontruimen. Op gevaar af te worden gearresteerd op grond van de nieuwe Hongkongse wet op de nationale veiligheid, deelden enkele kleine groepen en individuen niettemin protestfolders uit. De officiële viering zelf was ingetogen, met een estafetteloop met fakkels, helikopters die over de haven vlogen en een brandweerboot die een watersaluut spoot.

China heeft meer aan zijn hoofd dan Hongkong en zijn andere grenzen. Xi heeft geen opvolger aangewezen, waardoor speculaties blijven bestaan dat zijn verschijning in een kopie van hetzelfde pak dat Mao droeg tijdens de oprichtingsceremonie van de CCP in 1949 bedoeld was om aan te geven dat hij, net als de voorzitter, niet van plan was ooit met pensioen te gaan. Nu het Centraal Comité van de Partij in 2022 bijeenkomt, zullen dergelijke speculaties alleen maar toenemen. Het feit dat hij zoveel macht in zijn handen heeft geconsolideerd zou niet alleen een gevaar voor de Partij maar ook voor China zelf kunnen betekenen als hij faalt.

Zoals goede marxisten weten – of althans beweren te geloven – is de economie de onderbouw waarop al het andere in de maatschappij is gebouwd. En na een scherpe opleving na de door de pandemie veroorzaakte krimp, begint de Chinese economie te verzwakken. Xi is zich er al lang van bewust dat een grondige economische herstructurering nodig is, maar de weerstand van gevestigde binnenlandse belangen is groot geweest. Zijn pogingen om critici de mond te snoeren, zoals de opsplitsing van Jack Ma’s Alibaba/Ant Financial-imperium, lijken het concurrentievermogen van China eerder te zullen aantasten dan versterken.

Terwijl het aantal beschuldigingen van corruptie toeneemt – in januari werd Lai Xiaomin, de CEO van Huarong Asset Management, terechtgesteld wegens omkoping, hebzucht en aanverwante zonden – is de weg vooruit onduidelijk. Het in gebreke blijven van Huarong, de grootste Chinese emittent van buitenlandse schuld in dollars (22 miljard dollar in totaal), zou een crisis kunnen veroorzaken, aangezien de staat meerderheidsaandeelhouder is.

Xi’s belangrijkste beleid, het Belt and Road Initiative (BRI), is ook in de problemen gekomen. In Montenegro is de aanleg van een snelweg die wordt omschreven als een weg naar nergens en die wordt gefinancierd door een Chinese staatsbank en gebouwd door een Chinees staatsbedrijf, stopgezet toen Montenegro de kosten niet meer kon opbrengen; het land heeft de Europese Unie om hulp gevraagd. Nadat premier Sheikh Hasina van Bangladesh had aangekondigd dat zij 5,72 miljard dollar zou schrappen uit twee spoorwegprojecten die deel uitmaakten van de BRI-overeenkomst tussen beide landen, omdat Chinese bedrijven voor de bouw driemaal de normale prijs hadden gevraagd, trok China de financiering in. In Australië annuleerde de centrale regering de BRI-overeenkomsten tussen de staat Victoria en China, omdat ze niet strookten met het Australische buitenlandse beleid.

Telecommunicatiegigant Huawei is ook in de problemen gekomen in Canada, Zweden en elders.

Het vuurwerk mag dan weinig hebben bijgedragen aan China’s algemene problemen in verband met luchtvervuiling, het besluit om de productie van kolenmijnen uit te breiden om de economische groei te stimuleren, zal dat zeker wel doen.

Xi maakt zich geen illusies dat de weg die voor hem ligt gemakkelijk zal zijn, zoals blijkt uit zijn aansporingen aan het Chinese volk om zich te verenigen en voort te bouwen op de verworvenheden van het verleden. Het buitenland de schuld geven van China’s problemen, zoals de Chinese staatsmedia doorgaans doen, kan in eigen land weerklank vinden. Maar gespierd nationalisme en retorische recitaties van ideologieën lossen deze problemen niet op en kunnen ze, zoals agressieve “wolvenstrijder” tactieken hebben aangetoond, zelfs verergeren.

In het oude Rome gebruikten keizers brood en spelen om hun populariteit te vergroten. Dat werkte totdat de kosten van de bouw van het colosseum en de organisatie van de spelen het rijk naar het faillissement brachten. De regering van Xi heeft bewezen dat ze in staat is glinsterende voorstellingen te verzorgen. Of zij voldoende rijst kan blijven produceren, zal de echte test zijn voor Xi’s beloften voor de verjonging van de Chinese natie.

June Teufel Dreyer is hoogleraar politieke wetenschappen aan de Universiteit van Miami, senior fellow van het Foreign Policy Research Institute, faculteitsadviseur van de Rumsfeld Foundation, en voormalig commissaris van de U.S.-China Economic and Security Review Commission. Dr. Dreyer heeft verschillende boeken geschreven over China’s etnische minderheden, China’s politieke systeem, China-Taiwan betrekkingen, en Sino-Japanse betrekkingen.

De standpunten in dit artikel zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met de standpunten van The Epoch Times.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (2 juli 2021) : The Morning After the CCP’s Party

De show waarvan de CCP niet wil dat u hem ziet

Shen Yun-Green men

Er is weinig dat de Chinese Communistische Partij (CCP) meer angst aanjaagt dan de groeiende populariteit van traditionele cultuur – vervat in de sprankelende visuele en muzikale kunsten van Shen Yun Performing Arts.

En eigenlijk is dat logisch, want de missie van het New Yorkse Shen Yun is om 5000 jaar Chinese beschaving te doen herleven, een oude cultuur gebaseerd op harmonie tussen hemel, aarde en de mensheid – een cultuur die zou zijn doorgegeven door de goden. Dit is nou juist wat de CCP sinds haar oprichting heeft proberen te vernietigen.

“Absoluut! Wij staan op de zwarte lijst. Dit is de grootste bedreiging voor de Chinese Communistische Partij”, zei Jared Madsen, een van Shen Yun’s ceremoniemeesters. “Als mensen geloven dat er iets buiten de Chinese Communistische Partij is, als ze geloven dat er iets hogers is… dan is dat een grote bedreiging voor de Chinese Communistische Partij”.

Als zodanig heeft de CCP van alles gedaan wat in haar macht lag: van het doorsnijden van de autobanden van Shen Yun’s tourbussen tot het inzetten van een leger internet trollen om de beeldvorming over het gezelschap op de sociale media te vervormen. Van Chinese consulaten die brieven schreven naar lokale ambtenaren dat een optreden van Shen Yun de betrekkingen met China ernstig zou schaden, tot het bellen van theaters om te eisen dat Shen Yun geannuleerd zou worden. De interferentie gaat meer dan tien jaar terug en is uitvoerig gedocumenteerd, maar heeft vaak een averechts effect.

Deze maatregelen klinken misschien verregaand, omdat Shen Yun niet echt een politieke show is. Het is een voorstelling van klassieke Chinese, etnische en volksdansen voortkomend uit China’s 50-tal minderheidsgroepen, bel canto solo’s en een orkest dat Oosterse en Westerse tradities mengt. Het publiek verlaat opgewekt het theater; blij dat het de ware cultuur van China heeft leren kennen, iets wat in het Westen weinig bekend is als gevolg van de inspanningen van de Partij om die uit te wissen.

“In essentie is de Chinese Communistische Partij een atheïstisch regime. Shen Yun weerspiegelt 5.000 jaar Chinese cultuur en de Chinese cultuur is geworteld in spirituele tradities zoals Taoïsme, Boeddhisme, en Confucianisme en dat gaat rechtstreeks in tegen de atheïstische principes van het communisme”, aldus Madsen.

De CCP vreest Shen Yun omdat het toont hoe China ooit was; vóór het communisme.

Jared Madsen, ceremoniemeester voor Shen Yun Performing Arts (Shen Yun Performing Arts)

Wat is traditionele cultuur?

Een van de manieren die de CCP heeft gebruikt om Shen Yun te schaden was het oprichten van eigen podiumkunstgezelschappen, die ze over de hele wereld uitzonden.

“Ze creëerden al deze gezelschappen (…) die ze naar de VS stuurden. Heb je ooit van één van deze gehoord?” Zei Madsen. “Nee, want zo geweldig waren ze niet. Waarom niet? Omdat niemand trek heeft in communistische propaganda”. De laatste jaren is de werkwijze van de partij geëvolueerd en wordt er vaak gesproken over het promoten van “traditionele cultuur” en wordt er door grote kunstorganisaties de nadruk gelegd op “klassieke” dans, maar dat blijken slechts loze woorden te zijn.

“En als ze dan over traditionele Chinese cultuur spreken, is het bedoeld om het communisme te promoten. Maar hier (in het westen) kijken we daar dwars doorheen, zo van: ‘Dit is propaganda, niemand gaat hier naar kijken'”, zei Madsen.

Het is van belang om te weten dat alle grote organisaties in China door de staat worden geleid. Huang Peng, een violist en zanger van Shen Yun, legt uit dat het leven van een artiest in China en in Amerika een verschil van dag en nacht is.

Huang kende ooit een prestigieuze carrière als violist. Hij studeerde het instrument onder zijn vader vanaf zijn kindertijd en deed met succes auditie voor een bekend filharmonisch orkest.

Maar toen kwam het moment dat de CCP in 1999 een vervolgingscampagne tegen Falun Gong begon, met het officiële bevel om de bestaansmiddelen en de reputatie te ruïneren van degenen die het beoefenden en niet wilden opgeven. Peng was een van de naar schatting 100 miljoen mensen in China die deze spirituele praktijk volgde; een praktijk die waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid voorstaat. Hij was ook een van de miljoenen die zijn geloof niet wilden opgeven en hij probeerde zijn collega’s en de mensen om hem heen over de waarheid van Falun Gong te vertellen; dat het goed is, dat het mensen leert vriendelijk te zijn, en dat de CCP schaamteloos valse en lasterlijke informatie over de praktijk verspreidde.

Op een dag toen Huang zijn collega-musici over Falun Gong vertelde, gaf een opzichter hem aan bij de politie. De politie plunderde zijn huis en hield hem 24 uur vast en hield hem wakker. Ondertussen arresteerden zij wederrechtelijk zijn moeder om de simpele reden dat ze hem daarmee wilden dwingen een getuigenis te schrijven, waarin hij niet alleen zijn geloof opgaf, maar dit ook nog eens hekelde, te ondertekenen.

Huang weigerde en werd ontslagen.

Aanvankelijk dacht hij een nieuwe start te kunnen maken door werk te zoeken in een andere stad, maar op de luchthaven vernam hij dat hij op de zwarte lijst stond en werd hij opnieuw gearresteerd. Deze keer werd Huang echter in een “transformatieklas” gestopt, een eufemisme voor hersenspoelingscentrum en de twee daaropvolgende maanden zag hij de buitenwereld niet meer.

Er is veel geschreven over de wrede marteling en orgaanoogst door de CCP van bepaalde groeperingen, zoals de spirituele volgelingen van Falun Gong. Huang werd echter geestelijk gemarteld. Hij werd 24 uur per dag in de gaten gehouden, moest naar brainwashing-films kijken en werd op allerlei manieren bedreigd. Onder intense druk tekende hij de verklaring. “Na thuiskomst voelde het alsof ik een mes in mijn hart had”, zei Huang. Hij had dat gedaan wat hij het allerliefst had willen vermijden. Aldus werd hem zijn integriteit door de mentale vervolging ontnomen.

De volgende jaren was hij constant op de vlucht. Hij leerde flyers met informatie over de waarheid van Falun Gong te maken en leerde ook anderen hoe dat te doen; iets waarmee hij het risico liep opnieuw illegaal gearresteerd te worden. Huang moest zijn kunst opgeven, wat hem en zijn vader zeer verdriet deed, maar zijn religieuze overtuiging was belangrijker.

In 2008 hoorde hij voor het eerst over Shen Yun en in 2014 kon hij het land verlaten en deed hij met succes auditie om deel uit te maken van het podiumgezelschap waar hij zo naar had opgekeken.

“Op het vasteland van China verbiedt de staat mensen die Falun Gong beoefenen om op het podium op te treden. Maar hier hebben we vrijheid van geloof. Dat is zo ontzettend essentieel voor mij als artiest”, zei hij.

Maar waarom Shen Yun?

“Shen Yun’s missie is om China’s 5.000 jaar oude traditionele cultuur te doen herleven”, zei hij. “Het is een goddelijk geïnspireerde cultuur met een goddelijke boodschap. En het is een boodschap van menslievendheid, die de harten van mensen kan beroeren”.

Huang Peng, violist bij Shen Yun Performing Arts (Shen Yun Performing Arts)

De Waarheid Overwint

Shen Yun werd gevormd door een groep artiesten – sommigen verlieten China, sommigen kwamen via andere delen van de wereld – die in New York samenkwamen om te doen wat ze in China niet konden.

En ondanks de lange arm van invloed van de CCP, ondanks het gebruik van het hele staatsapparaat om het gezelschap in diskrediet te brengen, is Shen Yun een wereldwijd fenomeen geworden.

“Ik herinner me dat er een avond was, ik geloof in 2009, toen we drie gezelschappen hadden, en ik een telefoontje kreeg”, zei Madsen. “Alle drie de shows waren uitverkocht. Dat was het punt. Vanaf dat moment, verkochten we meestal elke show uit”.

Vandaag de dag heeft Shen Yun zeven gezelschappen die tegelijkertijd over de hele wereld toeren en honderden voorstellingen geven in meer dan 100 steden over de hele wereld. Het is de enige groep in zijn soort, die niet alleen toegewijd is aan het behouden, maar ook aan het doen herleven van de traditionele Chinese cultuur. Veel bezoekers waren geïntrigeerd door de vele lovende recensies en wilden graag met eigen ogen zien hoe “s werelds meest vooraanstaande klassieke Chinese dansgezelschap” er in actie uitziet.

Het publiek verlaat de zaal terwijl aan al hun verwachtingen is voldaan en meer dan dat; in die zin dat Shen Yun uniek is door elk seizoen meer dan een dozijn nieuwe dansen te choreograferen in een productie die zich kan meten met de meest uitbundige stukken van de top operahuizen.

“De kwaliteit van de productie is ongelooflijk hoog”, zei Madsen. “Daarom alleen al is dit een show waar je echt helemaal in op kunt gaan”.

Maar terwijl de unieke kostuums, het orkest en de digitale decors je verblinden, denkt hij dat er iets nog diepers is dat bij het publiek blijft hangen.

“Er is die constante menselijke hang naar iets groters, iets machtigers, iets beters – en niet alleen dat, iets diepers, iets hogers. Dat allemaal; alles komt samen”, zei hij. “En onze show straalt dat echt uit en brengt dat tot leven”.

“Het gaat echt verder dan gewoon een goeie show. Het zijn deze diepe waarden en diepe principes”, zei hij.

Interviews ter beschikking gesteld door NTD Television.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (25 juni 2021): The Show the Chinese Communist Party Doesn’t Want You to See

The Epoch Times is een trotse sponsor van Shen Yun Performing Arts. Voor meer informatie kunt u terecht op ShenYunPerformingArts.org

Voormalig politieagent was getuige van ‘geïndustrialiseerde’ orgaanoogst in China

Bij het geluid van geweerschoten vielen de gevangenen levenloos op de grond. Hun lichamen, nog warm, werden naar een nabijgelegen witte bestelwagen gedragen, waar twee in het wit geklede artsen wachtten. Achter gesloten deuren werden ze opengesneden en werden hun organen uitgesneden voor verkoop op de transplantatiemarkt.

Dit gruwelijke tafereel, dat meer weg heeft van een horrorfilm dan van een waargebeurd verhaal, vond meer dan 20 jaar geleden in China plaats op instigatie van de staatsautoriteiten. Bob (een pseudoniem) was er getuige van als veiligheidsbeambte op de plaatsen waar ter dood veroordeelde gevangenen werden geëxecuteerd.

“Het oogsten van organen van ter dood veroordeelde gevangenen was een publiek geheim,” vertelde Bob, die nu in de Verenigde Staten woont, aan The Epoch Times. Hij weigerde zijn echte naam te gebruiken uit angst voor represailles van het regime. The Epoch Times heeft zijn politie-ID en andere persoonlijke gegevens geverifieerd.

Bob beschreef dat hij een onwetende deelnemer was in een “geïndustrialiseerde” toeleveringsketen die levende mensen omzette in producten voor de orgaanhandel. Tot de actoren in deze macabere industrie behoren het gerechtelijk apparaat, de politie, gevangenissen, artsen en de ambtenaren van de Chinese Communistische Partij (CCP) die de richtlijnen uitvaardigen.

Zijn relaas uit het midden van de jaren negentig werpt licht op één fase in de verontrustende evolutie van de jarenlange praktijk van de CCP om organen te oogsten van donoren die daar niet mee instemmen. Bob was getuige van het wegnemen van organen bij gevangenen die al dood waren, maar in de jaren daarna zou het regime een nog veel meer sinistere praktijk gaan toepassen – en op grote schaal toepassen: het wegnemen van organen bij levende gewetensgevangenen, met name Falun Gong-aanhangers.

De Executie

Bob ging in 1996 bij de politie en werkte als politieagent in burger. Van tijd tot tijd hielp hij bij het handhaven van de orde in een rechtbank waar executies worden bevestigd en op verschillende executieplaatsen in de stad. Later, in 1999, werd Bob zelf voor meer dan een jaar in hechtenis genomen nadat hij op internet een kritisch bericht over de autoriteiten had geplaatst. Daar kon hij de behandeling van ter dood veroordeelde gevangenen observeren en zo het proces van veroordeling tot executie en orgaanoogst in elkaar passen.

Na zijn veroordeling tot de doodstraf kreeg een gevangene hand- en enkelboeien om, die tot 33 pond konden wegen, om ontsnapping te voorkomen. Een of twee andere gevangenen hielden hem voortdurend in de gaten. Een bloedtest – een stap om mogelijke donoren te identificeren – en een geestelijke en lichamelijke gezondheidscontrole zouden ook worden uitgevoerd op dat moment, in een speciale medische ruimte in het detentiecentrum.

“Voor zover ik weet, heeft niemand de ter dood veroordeelden verteld dat hun organen verwijderd zouden worden,” zei Bob.

Executies vinden meestal plaats voorafgaand aan belangrijke feestdagen, zei hij.

Ter dood veroordeelde gevangenen moesten een openbare hoorzitting in een hogere rechtbank bijwonen, waar een rechter het doodvonnis dat door de oorspronkelijke rechtbank was uitgesproken zou bevestigen of herroepen.

Degenen die bestemd waren voor de executie – een handvol tot meer dan een dozijn elke keer – werden vervolgens uit het gerechtsgebouw gemarcheerd naar een stoet van 20 tot 30 voertuigen die buiten stonden te wachten, zei Bob. Het konvooi bracht ook plaatselijke functionarissen over die de executies moesten bijwonen. Onder hen bevonden zich de onderdirecteur van het plaatselijke bureau voor openbare veiligheid, de rechter en ander personeel dat de zaken behandelde.

Alle auto’s hadden rode stof of papier over de ramen geplakt en droegen een nummerbord.

De gevangenen die na de tests geschikt werden bevonden om hun organen te laten verwijderen, werden geïnjecteerd met een geneesmiddel waarvan men zei dat het de pijn zou verlichten. Het eigenlijke doel was echter te voorkomen dat bloedstolling de organen zou beschadigen na hersendood, zei Bob.

Degenen die werden uitgekozen voor de orgaanoogst waren meestal jonge, gezonde mannen, meestal in de 20 en 30 zonder een voorgeschiedenis van ernstige ziekte, volgens Bob.

Op de executieplaats werden de gevangenen in een rij gezet om in het achterhoofd te worden geschoten.

De dichtstbijzijnde gevangene stond ongeveer drie tot vijf meter van de plek waar Bob de wacht hield.

Taipei (Taiwan), 20 juli 2014 – Beoefenaars van de spirituele praktijk Falun Gong spelen een scène van orgaanoogst na, tijdens een demonstratie tegen de vervolging van Falun Gong beoefenaars in China (Mandy Cheng/AFP via Getty Images)

De witte bestelwagen

Na de schietpartijen zou een arts ter plaatse de lichamen controleren om de dood te bevestigen. Daarna werd een zwarte plastic zak gebruikt om het hoofd van de gevangenen af te dekken. De lichamen voor orgaanverwijdering werden dan met spoed naar een witte bestelwagen gebracht die vlakbij stond te wachten. De achterdeur van het busje werd gewoonlijk gesloten gehouden en de gordijnen van de ramen werden omlaag getrokken om nieuwsgierige blikken buiten te houden.

Bob ving eens een glimp op van de binnenkant toen de achterdeur toevallig open was. Hij zag een operatiebed en twee dokters met witte jassen, maskers en handschoenen aan. Plastic folie bedekte de vloer voor het geval er bloed gemorst zou worden. De dokters sloten snel de deuren toen ze doorhadden dat er iemand stond te kijken.

Niemand behalve de dokters zou weten wat er daarna gebeurde. Toen de lichamen naar buiten kwamen, werden ze in een zwarte kadaver zak gedaan en direct naar crematie gestuurd.

De dode gevangenen werden op één hoop gegooid en in één oven verbrand. Daardoor was het onmogelijk te bepalen welke as van wie was. “Ze pakten gewoon wat van de hoop om aan elke familie te geven,” zei Bob.

“De overgrote meerderheid van de families van deze terdoodveroordeelden hadden geen idee dat de organen van hun familielid waren verwijderd toen ze de as kwamen ophalen.”

Op zeldzame uitzonderingen na, hadden deze gevangenen geen kans om hun familieleden te zien of met hen te praten tijdens hun laatste momenten, noch werd de familie toegestaan om het lichaam te zien na de dood van hun geliefde.

“Het enige wat de familie kreeg was een doos met as.”

Tung Chung (Hongkong), 25 april 2019 – Een vrouw past spandoeken aan ter ondersteuning van de spirituele beweging Falun Gong, een groep die verboden is op het vasteland van China. (Anthony Wallace/AFP via Getty Images)

Een goed geoliede machine

Het proces verliep snel – omdat verse organen onmiddellijk naar het ziekenhuis moeten worden vervoerd voor de operatie – en nauwgezette planning was de sleutel om het soepel te laten verlopen, zei Bob.

“Voor hen was het heel duidelijk welk orgaan van een bepaalde gevangene ze gingen oogsten,” zei hij. “Het was heel expliciet welk [lichaam van een gevangene] in het busje zou worden geplaatst. … De mensen in het busje wisten precies welke organen ze moesten meenemen omdat alles van tevoren was geregeld.”

Hieruit maakte Bob op dat deze praktijken al lang liepen voordat hij er tijdens zijn job mee in aanraking kwam.

“De workflow, de bedrevenheid die ze aan de dag legden en de hechtheid in hun samenwerking konden niet in slechts één of twee jaar tot stand zijn gekomen,” en zelfs de prijs van de geoogste organen was van tevoren bekend, zei hij.

China voerde zijn eerste menselijke orgaantransplantatie uit in 1960. Aangezien het land tot 2015 geen officieel orgaandonatiesysteem had, waren de meeste organen voor transplantatie afkomstig van geëxecuteerde gevangenen, beweert het regime. Maar vanaf de jaren 2000 kende de binnenlandse transplantatie-industrie een plotse hausse, en het aantal geëxecuteerde gevangenen kon onmogelijk overeenstemmen met het aantal transplantaties dat plaatsvond.

Chinese ziekenhuizen, die orgaantransplantatie-toeristen uit het buitenland wilden lokken, beloofden transplantaties binnen enkele weken of zelfs dagen – ongehoord in ontwikkelde landen met gevestigde orgaandonatiesystemen, waar de wachttijden jaren konden oplopen.

De toename van het aantal transplantaties viel samen met het begin van de vervolging door de CCP van de Falun Gong, een meditatiediscipline waarvan de 70 tot 100 miljoen beoefenaars in de afgelopen twee decennia zijn vervolgd en waarvan velen zijn gearresteerd, gevangengezet en gemarteld.

Los Angeles (Verenigde Staten), 15 okt. 2015 – Falun Gong-beoefenaars houden een kaarswake voor het Chinese consulaat in Los Angeles voor degenen die zijn overleden als gevolg van de vervolging door het Chinese regime. (The Epoch Times)

In de loop der jaren is er steeds meer bewijs verzameld dat wijst op een uitgebreid systeem van het oogsten van organen van levende gewetensgevangenen, georkestreerd door de CCP. In 2019 concludeerde een onafhankelijk volkstribunaal dat het regime jarenlang gevangenen “op grote schaal” had gedood om zijn transplantatiemarkt te bevoorraden, en dat het doden tot op de dag van vandaag doorging. De belangrijkste slachtoffers, zo oordeelde het tribunaal, waren gevangen Falun Gong beoefenaars.

In 2015 verklaarde het regime het gebruik van organen van geëxecuteerde gevangenen te verbieden en beweerde het uitsluitend organen van vrijwillige donoren te betrekken in het kader van een donatiesysteem dat in datzelfde jaar was opgezet. Maar de officiële cijfers over orgaandonaties kwamen niet overeen met het hoge aantal uitgevoerde transplantaties, concludeerde het tribunaal.

De machine blijft draaien

Bob’s relaas sluit aan bij dat van meerdere andere ooggetuigen die rond dezelfde periode deelnamen aan de ondoorzichtige handel in orgaantransplantaties in China.

George Zheng, een voormalige Chinese arts-assistent, herinnerde zich dat hij in de jaren negentig samen met twee verpleegsters en drie militaire artsen assisteerde bij een orgaanverwijderingsoperatie in een bergachtig gebied bij een legergevangenis in de buurt van Dalian, een stad in het noordoosten van China.

De patiënt, een jonge man, reageerde niet, maar zijn lichaam was nog warm. De artsen hadden twee nieren van de man verwijderd en vervolgens Zheng opgedragen zijn ogen eruit te halen.

“Op dat moment bewogen zijn oogleden en keek hij me aan,” vertelde hij in 2015 aan The Epoch Times. “Er was pure terreur in zijn ogen. (…) Mijn geest werd leeg en mijn hele lichaam begon te trillen.”

De herinnering aan die twee ogen achtervolgde Zheng nog jaren.

George Zheng, die nu in Toronto woont, vertelt hoe hij in de jaren negentig getuige was van het oogsten van organen van levende mensen in de provincie Shenyang, China. (Yi Ling/The Epoch Times)

In 1995 hielp de etnische Oeigoerse arts Enver Tohti uit de verre westelijke regio Xinjiang twee hoofdchirurgen om de lever en twee nieren uit een levende gevangene te halen die net in de borst was geschoten.

“Er was een bloeding. Hij leefde nog. Maar ik voelde me niet schuldig. Sterker nog, ik voelde me niet anders dan als een volledig geprogrammeerde robot die zijn taak uitvoerde,” vertelde hij aan een panel in juli 2017. “Ik dacht dat ik mijn plicht uitvoerde om … de vijand van de staat te elimineren.” De chirurgen vertelden hem later dat hij zich moest herinneren dat er “niets gebeurde”.

Een schijnbaar on-demand orgaantransplantatiehandel lijkt de afgelopen jaren door te gaan in ziekenhuizen in Zhengzhou, waar Bob ooit werkte, op basis van onderzoeken van de World Organization to Investigate the Persecution of Falun Gong (WOIPFG), een in de VS gevestigde non-profitorganisatie.

Een verpleegster van het First Affiliated Hospital of Zhengzhou University vertelde de WOIPFG in 2019 dat het ziekenhuis tot de top vijf van het land behoorde als het gaat om niertransplantaties en het jaar ervoor ongeveer 400 operaties had uitgevoerd.

“We zijn niet gestopt sinds het Chinese Nieuwjaar en hebben geen vrije dagen genomen,” vertelde ze aan undercover WOIPFG-onderzoekers die zich voordeden als potentiële ontvangers van organen. Ze voegde eraan toe dat er nog diezelfde dag een passende nier beschikbaar was.

Een andere arts van het ziekenhuis vertelde tijdens een telefoongesprek in 2017 aan undercover rechercheurs dat het ziekenhuis de meeste van zijn levertransplantatieoperaties ‘s nachts uitvoerde, zodra de patiënt arriveerde.

“Als je deze tijden niet benut en ze alleen overdag doet, hoe kun je dan zoveel operaties doen? Hoe kan je anders de anderen overtreffen?” zei hij.

De mishandeling bij orgaantransplantaties waarvan Bob getuige was geweest, had hem ziek gemaakt en druiste in tegen zijn waarden, wat hem op het idee bracht om minder dan drie jaar na zijn aanstelling te stoppen met werken, zei hij.

Hij heeft het politiekorps al lang geleden verlaten, maar zegt dat hij geen reden ziet waarom de gedwongen orgaantransplantatie-industrie zou stoppen met draaien.

“Het is gedreven door enorme winsten, en er is geen plaats voor de zogenaamde mensenrechten en humanitaire zorgen,” zei hij.

Bob hoopt dat de Chinese bevolking zich zal bevrijden van het autoritaire bewind van het communnistische regime en vrijheid zal vinden in democratische landen.

Door een speling van het lot belandde de secretaris van het stadsbestuur die Bob liet opsluiten zelf in de gevangenis wegens het aannemen van smeergeld. Hij stierf later in de gevangenis waar hij een levenslange gevangenisstraf uitzat.

“Niemand is veilig onder het bewind van de CCP,” zei hij. “Wat iemand anders overkomt, kan jou morgen ook overkomen.”

Long Tengyun werkte mee aan dit verslag.

Eva Fu is een in New York woonachtige schrijfster voor The Epoch Times die zich richt op de relatie tussen de VS en China, godsdienstvrijheid en mensenrechten.

Oorspronkelijk gepubliceerd door The Epoch Times (3 juli 2021): Former Police Officer Recounts Witnessing ‘Industrialized’ Organ Harvesting in China

Waarom The Epoch Times Amerika verdedigt

Met een nieuw initiatief, Defending America, wil The Epoch Times de Amerikanen herinneren aan de goedheid van de Verenigde Staten.

Zo’n herinnering zou niet nodig moeten zijn.

Sinds hun ontstaan hebben de Verenigde Staten hun burgers de belangrijkste vrijheid geboden: vrijheid van geloof. Het is een natie geweest waar gelovigen hun godsdienst kunnen belijden zonder bang te hoeven zijn voor vervolging.

Door fundamentele rechten te beschermen, hebben de Amerikanen de waardigheid van ieder individu bevestigd en hebben zij onder meer het recht van meningsuiting, van pers, van bijeenkomst en protest, en van eigendom gewaarborgd. En zo hebben zij het mogelijk gemaakt voor individuen om te proberen zichzelf te verbeteren. In een land waarin iedereen vrij is om zijn dromen na te jagen, zijn de Amerikanen een inventief, welvarend en vrijgevig volk geweest.

Vanuit de hele wereld zijn de besten van andere naties naar de Verenigde Staten gekomen: zij die de moed hadden om alles te riskeren om de vrijheid te komen inademen; zij met talent die gewoon de kans wilden krijgen om zichzelf te bewijzen; zij die hun gezin een veilig en welvarend leven wilden geven.

En zo zijn de Verenigde Staten een natie van immigranten geweest. En het is een natie geweest van wetenschappelijke en technologische vooruitgang, van uitmuntendheid in onderwijs, en van de gestage verhoging van de levensstandaard.

De Verenigde Staten hebben overal ter wereld oorlogen gevoerd om de vrijheid te verdedigen en hebben in tijden van vrede instellingen ontwikkeld om vrijheid en welvaart overal ter wereld te bevorderen.

Maar de voortreffelijkheid van Amerika staat nu ter discussie en we bevinden ons in een tijd van crisis.

Bezorgdheid over de integriteit van de verkiezingen heeft twijfel doen rijzen over de meest recente presidentsverkiezingen.

Een cancel-cultuur probeert diegenen te censureren en het zwijgen op te leggen die niet de lijn van het progressivisme volgen, en in onze hele samenleving – op scholen, in bedrijven en bij regeringen op verschillende niveaus – is er een nieuwe hang naar autoritaire methodes.

In het recente verleden hadden de Verenigde Staten een onbetwistbare militaire dominantie, maar die is nu verdwenen.

Het onmiddellijke en specifieke doel van communistisch China is de Verenigde Staten uit het westelijk deel van de Stille Oceaan te verdrijven. Meer in het algemeen streeft het ernaar de Verenigde Staten te verdringen als de supermacht van de wereld.

De campagne van China tegen de Verenigde Staten is veelomvattend. Het gebruikt cyber- en conventionele spionage om intellectuele eigendom en militaire geheimen van de VS te stelen. Het infiltreert in Amerikaanse instellingen en ondermijnt deze om de belangen van China te dienen.

China probeert ook de politieke cultuur van Amerika te veranderen door achter de schermen het socialisme te bevorderen.

In China oefent de Communistische Partij (CCP) een ongekende mate van controle uit over haar bevolking. Via het systeem van sociale kredieten eist zij dat elk detail van het dagelijks leven aan de eisen van de CCP voldoet, maakt zij gebruik van camera’s en visuele herkenningstechnologie om iedereen in de gaten te houden, en censureert zij e-mail en sociale media, zodat mensen alleen het door de CCP goedgekeurde verhaal te horen krijgen.

De CCP probeert nu haar systeem over de hele wereld te exporteren. Het wil Amerika’s belofte van vrijheid verslaan met communisme en sociale controle.

Hoewel de Verenigde Staten zich in een crisis bevinden, is er geen reden tot paniek. Om de Amerikanen in staat te stellen de binnenlandse en buitenlandse bedreigingen te boven te komen, is één ding het meest noodzakelijk: Amerikanen moeten zich herinneren waarom hun land groot is. Zij moeten de fundamentele goedheid van de Verenigde Staten begrijpen en voelen.

The Epoch Times is goed geplaatst voor deze taak. Maar al te vaak worden de negatieve trends in de Verenigde Staten in de hand gewerkt door verhaallijnen die door media en op sociale media worden gepropageerd. Die verhaallijnen creëren vaak een artificiële realiteit die ertoe bijdraagt dat een situatie verkeerd wordt bekeken en begrepen.

Het motto van The Epoch Times is Waarheid en Traditie. Het streeft ernaar nieuws te brengen zonder vooringenomenheid. Onafhankelijk van bedrijfs- of partijbelangen tracht The Epoch Times zijn lezers van de feiten te voorzien. Als de Amerikanen de feitelijke principes en geschiedenis van de VS kennen, zullen ze begrijpen hoe ze de huidige situatie moeten beoordelen.

The Epoch Times erkent ook de wijsheid en schoonheid in de tradities van ‘s werelds grote beschavingen. Met respect voor de traditie staat The Epoch Times op stevige grond wanneer het de revolutionaire doctrines van het socialisme en communisme bekritiseert en verwerpt. Als Amerikanen bijvoorbeeld de wijsheid van de stichters van de Verenigde Staten proberen te begrijpen, zullen zij een diepgaand alternatief vinden voor de verwarring van het moment.

Met ‘Defending America’ zal The Epoch Times evenementen, speciale edities, documentaires, raadsels en wedstrijden gebruiken om te inspireren en te onderwijzen.

Door de Amerikanen te herinneren aan de belofte van hun natie, zullen we onze medeburgers het vertrouwen helpen geven dat ze nodig hebben om ons land weer op een gezonde koers te zetten.

Wij hopen dat Amerikanen zich bij deze inspanning zullen aansluiten door hun familie en vrienden over onze programma’s en publicaties te vertellen.

Om meer te weten te komen over de evenementen en activiteiten in het kader van ‘Defending Amerika’, kunt u terecht op EpochTimesEvents.com

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (03 juli 2021): Why The Epoch Times Is ‘Defending America’

Vergeten heldinnen: Legendarische vrouwen van lang geleden

Ik was wat aan het surfen op het internet, op zoek naar inspiratie om te schrijven over literaire heldinnen en fictieve vrouwen die lezers inspireren. In het bijzonder vrouwen die de deugden in praktijk brengen en moed tonen in het aangezicht van gevaar, toen een link tevoorschijn kwam naar “De 10 beste literaire heldinnen“.

Hier hebben de redacteuren van AbeBooks.com aan hun lezers de vraag gesteld: “Als je een literair personage zou kunnen zijn, wie zou je dan willen zijn en waarom?” Veel van de antwoorden pleitten voor vrouwelijke personages – geen verrassing, aangezien meer vrouwen dan mannen fictie lezen – en er waren korte uitspraken over hoofdpersonen als Scout Finch in “To Kill a Mockingbird” en Scarlett O’Hara in “Gone With the Wind”. Hier waren ook enkele jonge leeuwinnen van de literatuur – Hermione Granger uit de Harry Potter-reeks, Nancy Drew en Anne of Green Gables – samen met de oudere speurneus Miss Marple.

Toen ik deze lijst doorlas, kwamen deze vragen bij me op: Hoe zit het met veel oudere literaire heldinnen? Zijn we de nobele vrouwen uit de oude poëzie en toneelstukken vergeten? Zijn we ons niet bewust van de hoge achting voor vrouwelijke moed, trouw, passie, onafhankelijkheid en intelligentie die schrijvers uit vervlogen tijden toonden?

Omslag van “Anne of Green Gables” door Lucy Maud Montgomery, gepubliceerd in 1908.

Misverstanden

Misschien komt onze kortzichtigheid voort uit onze opvatting over vrouwen van vóór onze moderne tijd als onderdrukt en ondergeschikt aan mannen. De feministen van vandaag zouden bijvoorbeeld de vrouwen van het oude Griekenland en Rome, de Middeleeuwen en de Renaissance kunnen beschouwen als mannelijke bezittingen, objecten die werden bezeten en gecontroleerd door echtgenoten en vaders en die alleen werden gewaardeerd om hun bruidsschatten en de kinderen die zij eventueel op de wereld zouden kunnen zetten.

Er zit een kern van waarheid in deze opvattingen. Op enkele uitzonderingen na hadden vrouwen in het verleden over het algemeen minder rechten dan mannen, werden zij in de meeste gevallen uitgesloten van de politieke arena en werden zij door wet en gewoonte beperkt in hun betrokkenheid bij culturele aangelegenheden.

Maar de grotere waarheid is dat vrouwen door de geschiedenis heen een enorme macht hebben gehad als echtgenotes en moeders. Net als tegenwoordig gingen zij om met vaders, echtgenoten en zonen, spraken zij hun mening uit, en door de kracht van hun intellect, charme en genegenheid beïnvloedden zij de mening van de mannen in hun leven. Zoals historicus Will Durant en zijn vrouw, onderzoeker en schrijfster Ariel Durant, over de oude Romeinen schreven in “The Story of Civilization”: “Omdat de grotere urgentie van de man de vrouw voorziet van charmes die krachtiger zijn dan welke wet dan ook, moet haar status in Rome niet worden beoordeeld op grond van haar wettelijke beperkingen.”

We zien deze uitoefening van vrouwelijke macht in vele voorgaande eeuwen. Zelfs een vluchtige studie van de Romeinse geschiedenis laat zien dat vrouwen als Fulvia (de vrouw van Marcus Antonius) en Livia Drusilla (de vrouw van keizer Augustus) een enorme invloed op hun echtgenoten uitoefenden.

In de Middeleeuwen hadden koninginnen als Eleonora van Aquitanië, heiligen als Jeanne d’Arc, en vrouwelijke religieuze ordes invloed op de politiek en cultuur van hun tijd.

Jeanne d’Arc te paard afgebeeld op een illustratie van een manuscript uit 1504. (Publiek Domein)

De Renaissance en de Barok kenden verschillende prominente vrouwelijke kunstenaars, Koningin Elizabeth I regeerde Engeland met ijzeren hand, en vrouwen als Margaret Roper, de dochter van Thomas More, waren beroemd om hun eruditie en literaire talenten.

En schrijvers door de geschiedenis heen hebben de aard, de deugden en de prestaties van sterke vrouwen gevierd in hun poëzie, toneelstukken en proza.

Portret van Margaret Roper, van een reproductie uit 1593 van een nu verloren gegaan Hans Holbein portret van alle vrouwen in de familie van Thomas More. (PD-US)

De heldhaftige en liefhebbende zuster

De meesten van ons kennen Penelope van Homerus, de geduldige en trouwe echtgenote van Odysseus, die in “Odyssee” haar vrijers met allerlei trucs op een afstand weet te houden in de hoop op de veilige terugkeer van haar echtgenoot. Voor de Ouden was Penelope een toonbeeld van trouw en een deugdzame echtgenote.

Penelope, de trouwe vrouw van Odysseus, brengt deugdzaamheid in actie. “Penelope,” 1864, door John Roddam Spencer Stanhope. Sotheby’s, november 2017. (PD-US)

Misschien zijn minder van ons op de hoogte van “Antigone”, het toneelstuk van Sophocles over de vernietiging van het huis van Creon. Dit stuk is een eerbetoon aan Antigone en haar trouw aan haar broer en aan de goden. Nadat Antigone’s broer Polynices gestorven is, vechtend om zijn recht om over Thebe te heersen, beveelt de nieuwe koning, Creon, dat zijn lichaam onbegraven blijft en dat er niet om hem gerouwd mag worden, om volgens de Grieken te voorkomen dat de ziel van de dode het hiernamaals binnengaat.

Antigone negeert dit edict en voert de begrafenisrituelen uit door het lichaam van haar broer met stof te besprenkelen. Wanneer ze wordt aangehouden omdat zij de wet van de koning heeft overtreden, geeft ze moedig haar misdaad toe aan de koning en zegt hem dat de goddelijke wet boven zijn aardse macht gaat.

Creon beveelt dat Antigone levend in een grot wordt opgesloten. Om een langzame dood te vermijden, hangt Antigone zichzelf op. Creons zoon, die verliefd op haar is, neemt ook zijn eigen leven, net als zijn rouwende moeder, Creons vrouw. Door zijn onrechtvaardige wet en de moed van Antigone is Creon’s ondergang compleet.

“Antigone ter dood veroordeeld door Creon,” 1845, door Giuseppe Diotti. Olieverf op doek. (Publiek Domein)

In haar verzet, in haar verbale woordenwisseling met Creon, en zelfs wanneer de wachters haar wegvoeren naar haar dood, verdedigt Antigone hartstochtelijk haar begrafenis van Polynices als een rechtvaardige daad. Als ze het toneel verlaat, zegt ze: “Zie mij, heren, de laatste van uw koningshuis – welke straf is de mijne, en door wiens toedoen, en om welke reden – dat ik naar behoren de plichten van vroomheid heb vervuld!”

In deze jonge vrouw vinden we de edelmoedigste ziel uit de Griekse literatuur.

Ismene (L) probeert haar zus, Antigone, ervan te overtuigen af te zien van haar besluit om hun broer onwettig te begraven, maar Antigone houdt voet bij stuk in haar overtuiging. “Antigone en Ismene” een illustratie uit 1892 door Emil Teschendorff uit “Character Sketches of Romance, Fiction and the Drama” door Ebenezer Cobham Brewer. (Publiek Domein)

De gepassioneerde koningin

In “Aeneis” schept Vergilius één van de meest volledige literaire portretten van een vrouw in de klassieke literatuur. Als we voor het eerst kennis maken met Dido, koningin van Carthago, is zij een kinderloze weduwe die druk bezig is met de opbouw van de stad, toezicht houdt op de bouw van tempels en pleinen – een machtig vorstin die geliefd en gerespecteerd wordt door haar volk.

Wanneer ze verliefd wordt op de zwerver en Trojaanse prins Aeneas, verwaarloost Dido een aantal van haar taken als koningin. Maar erger nog, Aeneas verlaat haar in opdracht van de goden om zijn lot te vervullen. Verbitterd en met een gebroken hart klimt de koningin op een brandstapel en sterft door haar eigen hand.

Beeld van Dido, 1707, toegekend aan Christophe Cochet, in het Louvre. (Marie-Lan Nguyen/CC BY-SA 2.0)

Sommigen vinden Dido vandaag de dag misschien zwak of hysterisch in deze extreme reactie, maar bij mij wekt ze veel sympathie op. Ze houdt echt van Aeneas, denkt dat ze getrouwd zijn – hij ontkent het – en is emotioneel gebroken als hij doorgaat met zijn voorbereidingen om haar te verlaten. “Ach, genadeloze liefde”, merkt Vergilius op, “is er ook maar iets waartoe je het menselijk hart niet kunt dwingen?”

“Genadeloze liefde” brengt deze koningin tot haar ondergang, zoals het met ontelbare andere mannen en vrouwen door de eeuwen heen heeft gedaan.

Het verhaal van de vrouw van Bath

Met een brutaal gezicht, een spleetje tussen de tanden, vijf keer getrouwd, een reiziger naar verre oorden als Jeruzalem en Rome, en met een hoed zo breed als een schild, is deze ondeugende, avontuurlijke vrouw Geoffrey Chaucer’s Vrouw van Bath, één van de pelgrims in “The Canterbury Tales”. Ze weet hoe ze moet lachen en kletsen en kent alle trucjes van de liefde.

De Vrouw van Bath lijkt misschien een vreemde keuze om op te nemen in een discussie over vrouwelijke deugdzaamheid en ze onderneemt zeker geen daden die vergelijkbaar zijn met die van een Antigone of Dido. Maar Chaucers korte beschrijving van haar fysieke verschijning en later van haar gedachten over het huwelijk en de man-vrouw verhoudingen in het verhaal dat ze vertelt, drijft de spot met het idee dat alle middeleeuwse echtgenotes misbruikte bedienden waren. De vrouw van Bath is geestig, duidelijk onderlegd – ze spreekt over Ovidius en koning Arthur – en koket.

Detail van de muurschildering “Canterbury Tales”, 1939, door Ezra Winter. Bibliotheek van het Congres John Adams Gebouw, Washington, D.C. (Publiek domein)

Het verhaal dat ze aan haar medepelgrims vertelt, haalt enkele van onze vooroordelen over middeleeuwse vrouwen onderuit. Een jonge ridder, beschuldigd van een gruwelijke misdaad, heeft één jaar de tijd om terug te keren naar het hof van Koning Arthur en de vraag correct te beantwoorden: Wat willen vrouwen het liefst in de wereld? Als hij met het juiste antwoord terugkomt, belooft de koningin hem zijn leven te sparen. Als hij faalt, zal hij sterven.

Het verhaal is te lang om hier na te vertellen, maar de jonge ridder vindt uiteindelijk een oude vrouw die hem belooft dat zij het antwoord heeft: dat alle vrouwen echtgenoten of minnaars willen die zij kunnen bevelen. Als hij dit antwoord aan het hof geeft, applaudisseren de koningin en haar dames en de ridder ontsnapt aan de dood, maar hij moet nu wel met de lelijke, oude vrouw trouwen. Nadat zij getrouwd zijn en samen in bed liggen, vraagt zij de ridder of hij liever trouwt met iemand als zij, die altijd trouw is, of met een schoonheid die flirt en ontrouw is. Omdat hij niet kan beslissen, vraagt de ridder haar de keuze voor hem te maken. Omdat hij haar de macht geeft om te kiezen en zo de macht om hem te bevelen, verandert zij in een vrouw die zowel goed als mooi is.

Zowel in haar leven als in haar verhaal geeft de vrouw van Bath blijk van humor, wijsheid en liefde voor het leven en de romantiek. Ze is in alle opzichten een moderne vrouw die respect verdient.

Het verleden spreekt nog steeds tot het heden

Veel andere schrijvers uit het verleden creëerden bewonderenswaardige vrouwelijke personages. In “Twelfth night” bijvoorbeeld creëert Shakespeare de schipbreukelinge en berooide Viola, die zich als jongeman vermomt en in dienst treedt van een hertog en zich zo redt door gebruik te maken van haar verstand en haar moed.

Nathaniel Hawthorne’s “The Scarlet Letter” schildert een portret van dappere waardigheid in Hester Prynne, die sociaal verbannen wordt omdat ze een buitenechtelijk kind baart, en wier stoïcisme en “opgeheven hoofd” haar in staat stellen haar geschonden reputatie te overwinnen.

“Hester Prynne & Pearl voor de schandpaal,” een illustratie van Mary Hallock Foote uit een editie uit 1878 van “The Scarlet Letter.” (PD-US)

In deze en andere fictieve vrouwen uit het verleden kunnen wij hedendaagse mensen nog steeds rolmodellen ontdekken die alle mogelijke deugden vertonen. Voor de actrice die door de cancelcultuur crew wordt bekritiseerd vanwege een onschuldige opmerking op sociale media, kan Hester Prynne dienen als een voorbeeld van gratie onder vuur. De tweedejaarsstudente die wordt aangevallen vanwege haar religieuze opvattingen kan troost en inspiratie vinden in Antigone.

“Iets ouds, iets nieuws” zijn de beginwoorden van het rijmpje dat een bruid vertelt wat ze moet aantrekken voor geluk op haar trouwdag. Misschien moeten we diezelfde formule toepassen op onze kijk op vrouwen in de literatuur. Laten we denken aan de nieuwe – Scout Finches en Scarlett O’Haras – maar laten we ook de inspirerende vrouwen uit lang geleden geschreven literatuur niet vergeten.

Jeff Minick heeft vier kinderen en een groeiend aantal kleinkinderen. Gedurende 20 jaar gaf hij geschiedenis, literatuur en Latijn aan seminars van thuisleerlingen in Asheville, N.C. Hij is de auteur van twee romans, “Amanda Bell” en “Dust On Their Wings,” en twee non-fictie werken, “Learning As I Go” en “Movies Make The Man.” Tegenwoordig woont en schrijft hij in Front Royal, Virginia. Zie JeffMinick.com om zijn blog te volgen.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (23 juni 2021): Forgotten heroines: fictional females from long ago

God vervangen: de honderdjarige oorlog van de CCP tegen het geloof

Priesters en nonnen werden gedwongen neer te knielen voor een groot vreugdevuur, hulpeloos toekijkend hoe de vlammen hun heilige instrumenten verslonden en hun huid verbrandden.

In een andere Chinese stad sloegen studenten met rode armbanden katholieken met scherpe houten stokken en gooiden een priester in een vuurkuil nadat hij van de pijn in elkaar was gezakt. Ze sloegen een non dood nadat ze geweigerd had op een Mariabeeld te stampen.

Een katholieke priester werd levend begraven in Peking nadat hij geweigerd had zijn geloof op te geven.

Hoe verontrustend deze gewelddaden ook mogen zijn – ze zijn overigens gedocumenteerd door de in Hongkong woonachtige missionaris Sergio Ticozzi – ze waren nauwelijks ongewoon voor gelovige Chinezen tijdens de razernij van de tien jaar durende Culturele Revolutie, toen alle vormen van religiositeit als “bijgelovig” werden bestempeld en verboden werden.

Dergelijke repressie is tijdens de meer dan 70 jaar dat het regime in China aan de macht was ook niet alleen in de periode van de Culturele Revolutie voorgekomen.

Totale controle

Geloof in een hogere macht is als een vloek voor de atheïstische Chinese Communistische Partij (CCP), die al 100 jaar probeert absolute loyaliteit en controle af te dwingen over haar leden en het Chinese volk.

“Ze kunnen gewoon niet omgaan met een andere trouw dan die aan de staat,” vertelde Sam Brownback, voormalig Amerikaans ambassadeur voor internationale godsdienstvrijheid, aan The Epoch Times.

Als gevolg daarvan hebben opeenvolgende partijleiders campagne na campagne gelanceerd om gelovigen in China te verpletteren en te controleren.

Mao Zedong, de eerste leider van de CCP, die leiding gaf aan één van de meest grondige campagnes om het Chinese religieuze leven te ontmantelen, vergeleek religie met “vergif” in een gesprek met de Tibetaanse leider in ballingschap, de Dalai Lama. In zijn autobiografie herinnert de Dalai Lama zich dat Mao hem in 1954 vertelde dat religie “het ras ondermijnt” en “de vooruitgang van het land vertraagt”.

De voormalige Chinese leider Jiang Zemin verklaarde in 1993 dat godsdienstvrijheid “ongeschikt was voor partijleden” en hij vroeg de partijleden om gelovigen “geduldig op te voeden” om hen te helpen “zich te ontdoen van religieuze ketenen”.

Het boeddhisme, het taoïsme, de islam, het katholicisme en het christendom – de vijf godsdiensten die officieel door het regime zijn goedgekeurd – blijven onder strenge staatscontrole staan, waarbij de Partij-functionarissen bepalen hoe zij te werk gaan.

Chinese functionarissen voor religieuze zaken hebben de noodzaak benadrukt om “religie te leiden met socialistische waarden” en dat gelovigen “dankbaarheid jegens de Partij” moeten bezitten.

Volgens de regels van de Partij kunnen leden ook worden verbannen omdat zij in religie geloven of zich bezighouden met “bijgelovige activiteiten”.

Kerkgangers lopen langs de schaduw van een kruis bij de ingang van de “ondergrondse” Zhongxin Bridge Catholic Church, na een dienst ter viering van het feest van de Hemelvaart in Tianjin, op 24 mei 2015. (Greg Baker/AFP via Getty Images)

Ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van de partij kwamen de hoofden van zes religieuze verenigingen in juni bijeen en prezen het leiderschap van de CCP. Ze waren vastbesloten om “altijd de Partij te volgen” en beloofden een voorlichtingscampagne te beginnen om “de liefde voor de Partij” in hun religieuze kringen te verdiepen.

Dominee Bob Fu, de oprichter van de christelijke mensenrechtengroep China Aid, beschreef de CCP als ‘s werelds grootste extreem atheïstische partij.

“[De] CCP heeft zich schuldig gemaakt aan de ergste religieuze vervolging en misdaden tegen de menselijkheid,” vertelde Fu aan The Epoch Times.

In de woorden van Brownback is de CCP “in oorlog met het geloof” – of het nu gaat om christenen, Tibetaanse boeddhisten, Oeigoeren en andere moslimminderheden in Xinjiang, of de Falun Gong meditatiediscipline.

“Het is een oorlog die ze niet zullen winnen”, zei Brownback.

Nultolerantie

Een jaar na de machtsovername door de CCP in 1949 trokken Chinese troepen Tibet binnen en legden de Tibetanen een 17-punten overeenkomst op om de heerschappij van de CCP te legitimeren. Ondanks de rooskleurige beloften van Tibetaanse autonomie op papier, veranderde Peking de regio in een staat van toezicht en installeerde arbeidskampen.

De Dalai Lama, de spirituele leider van de regio, ging in 1959 in ballingschap in India nadat het regime een opstand gewelddadig had neergeslagen, waarbij tienduizenden Tibetanen om het leven kwamen. In de 20 jaar daarna zijn volgens schattingen van de Tibetaanse regering in ballingschap ongeveer 1,2 miljoen Tibetanen omgekomen onder het repressieve beleid van het regime. In een wanhopige daad van verzet hebben meer dan 150 Tibetanen zichzelf in brand gestoken.

Volgens het laatste rapport van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken controleert de politie routinematig privé-correspondentie, doorzoekt zij woningen en onderzoekt zij telefoongegevens op zoek naar verboden inhoud zoals “reactionaire muziek” uit India. Provinciale ambtenaren verboden studenten ook om deel te nemen aan religieuze activiteiten tijdens schoolvakanties. In het rapport wordt melding gemaakt van 273 Tibetanen die eind 2019 werden “vastgehouden in strijd met internationale mensenrechtennormen”.

Een non loopt te midden van het puin van verwoeste huizen bij het Larung Gar boeddhistisch instituut in de provincie Sertar in het zuidwesten van China’s provincie Sichuan op 29 mei 2017. (Johannes Eisele/AFP via Getty Images)

Een Tibetaanse herder genaamd Lhamo, een 36-jarige moeder van drie, werd in juni 2020 vastgehouden omdat ze geld naar haar familie in India had gestuurd. De familieleden die haar twee maanden later zagen, vonden haar “zwaar gekneusd en niet in staat om te spreken”, volgens de belangenorganisatie Human Rights Watch. Ze stierf enkele dagen later in een plaatselijk ziekenhuis en werd onmiddellijk gecremeerd.

Nu de huidige Tibetaanse spirituele leider 86 jaar oud is, heeft Peking duidelijk gemaakt dat het de hand wil hebben in de keuze van zijn opvolger. In een witboek dat in mei werd gepubliceerd, zei de Chinese Staatsraad dat zij “92 gereïncarneerde levende boeddha’s” had geïdentificeerd en goedgekeurd – waarmee duidelijk werd dat de Chinese Staatsraad de volgende Dalai Lama wil kiezen wanneer de huidige overleden is.

“De CCP voert een nultolerantie-beleid ten aanzien van religieuze gelovigen,” vertelde Lobsang Tseten, uitvoerend directeur van de in de VS gevestigde Tibetaanse activistengroep Students for a Free Tibet, aan The Epoch Times. Hij voegde eraan toe dat “de willekeurige heerschappij van de CCP in Tibet een directe bedreiging vormt voor elk aspect van het leven van een Tibetaan”.

Kerken ‘siniciseren’

Onder het bestuurd van de huidige leider Xi Jinping heeft de CCP de onderdrukking van katholieke en protestantse kerken eveneens opgevoerd.

De Chinese autoriteiten hebben duizenden kruisen uit kerken verwijderd, pastoors gearresteerd, christelijke afbeeldingen laten verwijderen en een agressief ‘siniciserings’-beleid gevoerd door ‘patriottische kerken’ op te richten, waarin afbeeldingen van Jezus Christus en de Maagd Maria worden vervangen door portretten van Xi of Mao.

Screenshots van video’s geüpload door ChinaAid tonen de vernieling van de Gouden Lampstand Kerk in de stad Linfen in de Chinese provincie Shanxi op dinsdag 9 jan. 2018. (ChinaAid)

Het Chinese regime herinterpreteert en hervertaalt ook de Bijbel om een “Chinees christendom” te promoten, waarbij een Chinees ethiekboek een verhaal uit de Bijbel zo verdraaide dat Jezus een vrouw stenigde terwijl hij zichzelf een zondaar noemde.

In 2017 hebben ten minste vier steden en één provincie de kerstvieringen beperkt, waarbij displays van kerstversieringen, thematische voorstellingen en promotieactiviteiten werden verboden. Communistische functionarissen in één universiteit verboden activiteiten die verband houden met westerse religieuze feestdagen zogezegd om de jongere generatie te helpen “cultureel vertrouwen op te bouwen.” Een Christen kreeg in januari van dit jaar een fikse boete van 160.000 yuan (24.733 dollar) voor het vieren van kerstdag.

Als gevolg van de onderdrukking door het regime zijn er steeds meer ondergrondse kerken gekomen. Als reactie daarop hebben Chinese functionarissen kerkleden aangehouden en lange gevangenisstraffen aan voorgangers opgelegd.

Wang Yi, een predikant in het centraal-Chinese Chengdu die één van de grootste niet-geregistreerde christelijke kerken van het land stichtte, werd in december 2019 veroordeeld tot negen jaar gevangenisstraf wegens “illegale bedrijfsvoering” en “aanzetten tot ondermijning van de staatsmacht”, een aanklacht die het regime vaak gebruikt om dissidenten het zwijgen op te leggen.

In april meldde Radio Free Asia dat Peking geheime hersenspoel-installaties, die meestal marteling inhouden, beheerde in de zuidwestelijke Chinese provincie Sichuan om Christenen te dwingen hun geloof op te geven.

‘De partij wordt elke dag brutaler’

In het uiterste westen van Xinjiang worden momenteel meer dan 1 miljoen Oeigoeren en andere moslimminderheden vastgehouden in Chinese interneringskampen – door het regime “beroepsopleidingscentra” genoemd, die zogenaamd worden gebruikt om “extremisme te beteugelen” – waar zij te maken krijgen met dwangarbeid, marteling, seksueel misbruik, politieke indoctrinatie, gedwongen abortus en gedwongen sterilisatie.

Onder aanvoering van de Verenigde Staten heeft een groeiend aantal landen, waaronder België, Canada, Tsjechië, Litouwen, Nederland en het Verenigd Koninkrijk, de onderdrukkingscampagne erkend als een vorm van genocide.

“De genocide op de Oeigoeren gaat nog steeds door en elke dag wordt de partij brutaler,” zei Rushan Abbas, uitvoerend directeur van de in Washington gevestigde non-profit Campaign for Uyghurs, in een verklaring van 30 juni, een dag voor de viering van het honderdjarig bestaan van de CCP. “Dit is het laatste alarmsignaal dat de CCP moet worden gestopt als we een wereldwijd systeem van waardigheid en orde willen behouden dat door iedereen wordt gerespecteerd.”

De Jieleixi No.13 dorpsmoskee met de leuze “Hou van de [Chinese Communistische] Partij, Hou van China,” in Yangisar, ten zuiden van Kashgar, in de westelijke regio Xinjiang van China op 4 juni 2019. (GREG BAKER/AFP via Getty Images)
Uit een recent rapport van twee in Washington gevestigde organisaties – Oxus Society for Central Asian Affairs en Uyghur Human Rights Project – blijkt dat ten minste 28 landen in de wereld “medeplichtig zijn aan China’s pesterijen en intimidatie van Oeigoeren”. Veel van deze landen hadden sterke economische banden met China, waaronder de landen die zich hebben aangesloten bij China’s Belt and Road-initiatief (BRI, ook bekend als One Belt, One Road).

“Naarmate China zijn rol wereldwijd uitbreidt via de BRI, zullen waarschijnlijk meer lande gevangen raken in afhankelijkheidsrelaties, waardoor China meer mogelijkheden krijgt om hen te dwingen om te helpen in hun campagnes tegen diasporaleden en bannelingen,” aldus het rapport.

“Wij kunnen u laten verdwijnen”

Nergens komt de haat van de CCP tegen religie duidelijker naar voren dan in haar bloedige onderdrukking van beoefenaars van Falun Gong, een spirituele discipline met langzame meditatieve oefeningen en morele leringen gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid, aldus haar website.

Uit angst voor de populariteit van Falun Gong in China begon toenmalig leider Jiang op 20 juli 1999 met een gewelddadige vervolging van de beoefenaars. Chinese topambtenaren gaven geheime bevelen om hen “politiek te vernietigen, financieel bankroet te laten gaan en hun reputatie te ruïneren”, aldus een voormalige militaire kolonel die de bijeenkomst bijwoonde.

Sindsdien zijn miljoenen beoefenaars van Falun Gong opgesloten in gevangenissen, werkkampen, psychiatrische inrichtingen en andere detentiefaciliteiten in China. Honderdduizenden zijn daar gefolterd in een poging de beoefenaars te dwingen hun geloof op te geven. Een ongekend aantal is omgekomen bij door de Chinese staat georganiseerde gedwongen “orgaanoogst”, waarbij hun organen werden verwijderd om te worden verkocht op de transplantatiemarkt.

De vervolging gaat ook vandaag nog door.

In de eerste vijf maanden van 2021 zijn 599 Falun Gong beoefenaars veroordeeld wegens hun geloof; één van hen, 81 jaar oud, kreeg negen jaar, volgens gegevens van Minghui.org, een in de VS gevestigde website die de vervolging van de geloofsgroep opvolgt. Meer dan 15.000 personen zijn vorig jaar het slachtoffer geworden van intimidatie of arrestatie.

Aangelokt door mooie bonussen begonnen politie en lokale ambtenaren vorig jaar een grootscheepse “Zero-Out Campagne” om beoefenaars in het hele land te vervolgen, aldus Minghui. De beoefenaars werd verteld dat ze een verklaring moesten ondertekenen waarin ze afstand deden van hun geloof, anders zouden hun pensioenen, carrières of de opleiding van hun kinderen in gevaar komen.

“We kunnen je laten verdwijnen wanneer we willen,” zou een officier uit de noordelijkste provincie van China, Heilongjiang, tegen een beoefenaar hebben gezegd.

Falun Gong beoefenaars nemen deel aan een optocht in Flushing, New York, op 18 april 2021, ter herdenking van de 22e verjaardag van de ’25 april vreedzame bijeenkomst’ van 10.000 Falun Gong beoefenaars in Beijing in 1999. (Samira Bouaou/The Epoch Times)

Guo Zhenfang, uit de stad Chifeng in het zuidoosten van Binnen-Mongolië, overleed in juni, één dag na zijn proces. In het ziekenhuis vond zijn familie bloedvlekken op zijn neus en een wond rond zijn knieschijf. Zijn rug was vanaf zijn middel “purperrood” geworden, aldus Minghui. Tientallen politieagenten in burger beletten de familie om het lichaam verder te onderzoeken en stuurden het zonder hun toestemming naar het crematorium.

Lü Songming, een voormalige geschiedenisleraar aan een middelbare school uit de Zuid-Chinese provincie Hunan, zat in totaal 14 jaar in de gevangenis. Hij verloor ongeveer 20 tanden door afranselingen, dwangarbeid, elektrocutie en andere vormen van marteling. Toen hij in 2018 werd vrijgelaten, had hij nog maar zes tanden over en was hij niet meer geschikt om te werken. Hij leed aan herhaaldelijk hartfalen en overleed uiteindelijk in maart op 53-jarige leeftijd.

‘Een echte zwakte’

Brownback merkte op dat in Xi’s China de brute, onmenselijke tactieken uit het Mao-tijdperk in toenemende mate een comeback maken.

Maar in zijn haast om de macht over China’s gelovigen te laten gelden, zei Brownback, toont het regime “een echte zwakte.”

“Ze moeten het gevoel hebben dat ze de controle verliezen, en daarom zijn ze veel repressiever en wreder,” zei hij.

De schendingen van de mensenrechten en de godsdienstvrijheid in Peking kosten het regime zijn imago in de wereld, terwijl het in eigen land zijn vermogen om zijn heerschappij te handhaven schaadt, aldus Brownback.

“Communisme en geloof hebben grote problemen om naast elkaar te bestaan, en het geloof zal niet worden onderworpen, dus uiteindelijk zal het communisme vallen,” zei hij.

Wat overblijft van de 100-jarige erfenis van de CCP, zei dominee Fu, zal haar reputatie zijn als “die ene politieke partij die het grootste aantal mensenlevens heeft vernietigd … in de hele geschiedenis van de mensheid”.

Eva Fu is een in New York woonachtige schrijfster voor The Epoch Times die zich richt op de relatie tussen de VS en China, godsdienstvrijheid en mensenrechten.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (2 juli 2021): Replacing God: The CCP’s Century-Long War Against Faith

Gelekt CCP-document stelt vervolging Falun Gong boven de wet

Uit uitgelekte documenten die The Epoch Times onlangs in handen kreeg blijkt dat het Chinese rechtssysteem niet conform de wet gehandeld heeft bij de onderdrukking van de Falun Gong in China, hetgeen de voortdurende terreur illustreert waarmee de spirituele groep te maken heeft.

Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een spirituele praktijk die meditatieve oefeningen en morele leringen omvat rond de waarden van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.

Tegen het einde van de jaren negentig had deze praktijk 70 à 100 miljoen aanhangers aangetrokken voordat het Chinese regime in juli 1999 een landelijke uitroeiingscampagne tegen Falun Gong startte. Volgens het Falun Dafa Informatiecentrum zijn miljoenen aanhangers gearresteerd, veroordeeld en gevangengezet.

Mensenrechtenadvocaten die Falun Gong-zaken vertegenwoordigen worden echter het weggezet als lastpakken, aldus een intern document (pdf) uit 2015 uitgegeven door het Comité voor Politieke en Juridische Zaken van de gemeente Dandong in de provincie Liaoning.

Het document is aangemerkt als “Geheim”.

“De rechtbanken en de officieren van justitie op alle niveaus [moeten] de bestraffing van Falun Gong opvoeren … en zich concentreren op Falun Gong-zaken en voorkomen dat mensenrechtenadvocaten ‘discussies gaan uitlokken en problemen veroorzaken'”, aldus het document.

In een rapport van een maand eerder stond dat de autoriteiten de rechtszaken “met succes” hadden afgehandeld toen advocaten in Beijing voor de rechten van Falun Gong-aanhangers opkwamen.

Mensenrechtenadvocaat Li Ming, die in 2018 gedwongen werd China te ontvluchten vertelde The Epoch Times dat het Bureau 610 de rechtszittingen van Falun Gong-zaken bijwonen en er supervisie over houden.

Het bureau is op 10 juni 1999 op bevel van de voormalige Chinese leider Jiang Zemin in het leven werd geroepen als buitenwettelijke geheime politiemacht met het doel Falun Gong in China uit te roeien.

“Hoewel [de rechters en aanklagers] geloven dat Falun Gong beoefenaars onschuldig zijn in het vasthouden aan hun geloof, durven ze zich niet vrijelijk te uiten in een omgeving waar ze onder hoge druk en onder toezicht staan”, zei Li.

Li werd ooit bedreigd en geïntimideerd door het plaatselijke Bureau 610 toen hij in Sjanghai werkte voor de verdediging van Falun Gong beoefenaars.

Het document geeft ook een overzicht van de bewakings- en controletactieken die zowel in het binnenland als in het buitenland, online en offline worden gebruikt, zoals het verwijderen van spandoeken en aangebrachte slogans door plaatselijke beoefenaars, het bewaken en blokkeren van relevante informatie op het internet en het verzamelen van informatie van aan Falun Gong gelieerde organisaties in het buitenland.

Bovendien blijkt uit een jaarverslag uit 2017 van het Gemeentelijk Comité voor Politiek en Recht in Dandong dat de staatsmedia alle wapens ter hand namen om Falun Gong te besmeuren en de publieke opinie te sturen.

In 2016 draaiden lokale televisiestations en kranten anti-Falun Gong-campagnes in het kader van Beijings patriottische scholingsprogramma’s onder het bevel van de propaganda-afdeling van het gemeentelijk comité.

De programma’s, waaronder 60.000 kranten, 8.000 advertenties en vijf reeksen columns bereikten meer dan 150.000 lokale inwoners, aldus het rapport.

Oorspronkelijk gepubliceerd door The Epoch Times (2 juli 2021): Leaked Documents Show China Put Politics Before Law in Suppression of Spiritual Group

‘Authentieke Puurheid’: Shen Yun toont het China van voor het communisme

Om sommige van de beste kunstwerken van de Westerse beschaving te zien, moet je omhoog kijken.

Op de plafonds van paleizen en kerken staan uitgestrekte hemelscènes, allegorieën en heiligen en goddelijke wezens in al hun grootsheid – een staaltje van technische en technologische innovatie, meesterschap gekoppeld aan de bloei van menselijke creativiteit en verbeeldingskracht die alles wat vandaag de dag wordt uitgevonden evenaart.

Het beroemdst is misschien wel Michelangelo’s fresco op het plafond van de Sixtijnse Kapel. Op de centrale panelen van het plafond speelt zich geen hemels tafereel af maar wel het verhaal van de mensheid, van de schepping tot de zondeval en de verlossing van de mens, met halfgoddelijke toeschouwers die vanuit de hoeken toekijken.

Kunst op zijn best raakt onze menselijkheid, beantwoordt onze diepste vragen en helpt ons zin te vinden in het leven.

“Je denkt: ‘Hoe zou de hemel eruitzien? Als er een hemel was, hoe zou die er dan uitzien?”, zegt Jared Madsen, al lange tijd presentator van Shen Yun Performing Arts, een in New York gevestigd klassiek Chinees dansgezelschap. “Dit zoeken naar het goddelijke, het zoeken naar iets hogers – dat is echt wat je terugziet in veel van de Chinese cultuur en in veel van onze voorstellingen.

“Het mooie is dat je in onze voorstelling iemand kunt hebben die niet alleen zoekt, maar die ook echt naar de hemel gaat. Ze worden omhoog getrokken en vliegen de hemel in. Ze krijgen de [hemelse feeën] te zien, en ze hebben zo’n complete ervaring.

“Dit zijn dingen waar ieder mens over nadenkt, waar we ons allemaal over verwonderen. En we krijgen dit te zien op het toneel, het is wonderbaarlijk.”

Madsen verwijst naar een uniek – en gepatenteerd – productie-element van Shen Yun, dat de Chinese cultuur van voor de komst van het communisme presenteert.

Terwijl de Chinese Communistische Partij (CCP) als doel heeft “te strijden tegen hemel, aarde en de mens,” is de traditionele Chinese cultuur het tegenovergestelde, gericht op het geloof in harmonie tussen hemel, aarde en de mensheid.

Scènes van hemelse paleizen, van de Schepper die neerdaalt om 5000 jaar beschaving in gang te zetten, van goddelijke wezens die de goeden en gelovigen te hulp komen, van menselijke wezens uit lang vervlogen tijden of juist in de moderne tijd die worstelen met deze diepe vragen over het doel van het leven – dit alles wordt een levend kunstwerk dat wordt weergegeven in expressieve dans, schitterende kostuums en een digitaal decor dat het scherm tot in de kosmos laat reiken. Shen Yun verenigt de genialiteit in verbeelding en het meesterschap in vaardigheid en techniek, die nodig zijn om een meesterwerk te creëren.

“Het is een culturele show maar tegelijkertijd gaat het veel dieper dan dat. … Het connecteert met iets wat aan de basis van de mensheid ligt,” zei Madsen.

Dit is de authentieke, traditionele Chinese cultuur waarvan de CCP niet wil dat je die ziet.

De waarheid over China

Shen Yun’s missie is om “5.000 jaar Chinese beschaving te doen herleven,” volgens de website van het gezelschap. De oude Chinezen geloofden dat deze beschaving goddelijk geïnspireerd was, doorgegeven door de goden, en zij hielden deze beschaving vijf millennia lang intact – tot de bloedige communistische staatsgreep in 1949. En nadat de CCP de macht overnam, lanceerde het de Culturele Revolutie, die de traditionele cultuur met wortel en tak uitroeide door tempels met de grond gelijk te maken, boeken te verbranden en onschuldigen te mishandelen. Alles bij elkaar heeft de machtsovername van de CCP geresulteerd in ten minste 50 tot 60 miljoen doden.

Veel ging verloren en de cultuur in China onder het communistische regime werd vervormd, maar de historische legendes, mythen en personages leefden voort in de herinnering van sommigen in China en daarbuiten. In 2006 kwamen kunstenaars uit de hele wereld – onder wie ook een aantal die China waren ontvlucht – samen in het land van de vrijheid om een gezelschap te vormen waarmee ze een cultuur die zo goed als verloren was, tot uitdrukking konden brengen en op het wereldtoneel konden presenteren.

De traditionele Chinese cultuur is geworteld in goddelijke gedachten, zegt Madsen – boeddhisme, taoïsme en confucianisme. Centraal in de cultuur staat respect voor het goddelijke en het geloof dat goede mensen gezegend zijn en dat kwaad wordt bestraft.

Deze holistische kijk op de mensheid is wat Madsen’s interesse in Chinese filosofieën wekte, toen hij nog op de middelbare school zat. In onze moderne, van technologie afhankelijke en grotendeels geseculariseerde wereld komen vragen over waar we vandaan komen, het doel van het leven en wat ons daarna te wachten staat, niet in de dagelijkse gesprekken aan bod. Maar Madsen vond antwoorden – soms op vragen die hij zich niet eens had kunnen voorstellen – in de oude filosofieën die hij begon te lezen, en hij ontwikkelde een grote fascinatie voor China.

“En toen ging ik naar China,” zei Madsen. Dit was in de jaren 1990, en de realiteit was somber. “Ik realiseerde me al snel dat de verbazingwekkende dingen die ik in verschillende boeken over het confucianisme en taoïsme had gelezen … – van zo gauw ik in China aankwam, besefte ik: Oh, dit is een communistische samenleving”.

In zekere zin, toen Madsen Shen Yun ontmoette, voelde dat aan als thuiskomen.

Schoonheid die de ziel verheft

Dante, de poëet bij uitstek, schreef dat schoonheid de ziel laat ontwaken en aanzet tot handelen.

Shen Yun hoofddanseres Evangeline Zhu voelt hetzelfde. Schoonheid is niet alleen een lust voor het oog. Een puur en transcendent soort schoonheid, wat de middeleeuwse en Renaissance geleerden en kunstenaars objectieve schoonheid noemden, of wat de romantici het sublieme noemen, kan de ziel beroeren.

“Er is een cruciaal aspect van kunst, en dat is het esthetische principe,” zei Zhu. “Wat is schoonheid? Wat is geen schoonheid? In de kunst draait alles om schoonheid, maar de specifieke standaard van een kunstvorm is heel belangrijk.”

“Maar in de wereld van vandaag zijn mensen het niet eens over wat ‘mooi’ is. We zeggen dat het in het oog van de toeschouwer zit, of dat het een kwestie van persoonlijke smaak is. Daarom denk ik dat de geest en het morele begrip van de kunstenaar net zo belangrijk zijn als zijn vaardigheid.” Om transcendente schoonheid uit te drukken, moet de artiest proberen te begrijpen wat het betekent.

Shen Yun neemt deze zoektocht naar het begrijpen van schoonheid serieus; de naam zelf betekent “de schoonheid van goddelijke wezens die dansen”. Zelfs de kostuums – couture versierd met meer detail dan een toeschouwer ooit zal kunnen bevatten – zijn gemaakt met respect voor authenticiteit, gemaakt naar het voorbeeld van de kleding van bepaalde dynastieën, waarvan werd gezegd dat ze door de hemelen werd geïnspireerd.

“Voor mij is de vorm van kunst die de geest van mensen kan verruimen, die hun menselijkheid kan oproepen en hun hart kan bewegen in de richting van vriendelijkheid, prachtig,” zei Zhu.

Klassieke Chinese dans staat bekend om zijn expressiviteit en leent zich goed voor het vertellen van verhalen door middel van dans. Shen Yun’s voorstellingen bevatten ongeveer een dozijn verhalende dansen, elk begeleid door een originele compositie van oude Chinese melodieën uitgevoerd door een westers klassiek orkest waar een aantal Chinese instrumenten aan toegevoegd zijn. Deze verhalen vertellen over liefde en liefdesverdriet, vreugde en tragedie, de relatie tussen een ouder en kind, en over helden die eer en moed tonen als ze hun volk verdedigen. Zhu heeft al menig toeschouwer tot tranen toe bewogen zien worden door haar optreden.

“Dans is een vorm van communicatie,” zei ze. “Het brengt iets over dat verder gaat dan taal en via de zintuigen communiceer je en maak je indruk op het publiek met iets diepgaands.

“Wat ga je communiceren? … Ik denk dat het belangrijk is voor een artiest om daarover na te denken.”

Shen Yun hoofddanseres Evangeline Zhu. (NTD Televisie)

De harten van mensen tot goedheid inspireren

Mensen die Shen Yun in het Lincoln Center hadden willen zien optreden, maar de voorstellingen halverwege de tournee geannuleerd zagen vanwege de pandemie, kregen onlangs eindelijk de kans om het zien. Op 26 juni, trapte Shen Yun een nieuw seizoen af in Stamford, Connecticut,.

“Het is erg spiritueel verheffend,” zei Chris Fiene, een ingenieur. “Na de pandemie doet het erg veel plezier om eindelijk samen met andere mensen deze show mee te maken en hen er ook van te zien genieten.”

John Connor Blow liep met opgeheven armen het theater uit en uitte zijn dankbaarheid. “Ik was tot tranen toe geroerd van vreugde,” zei Blow, die er het hele afgelopen jaar van gedroomd had Shen Yun te zien. “En het heeft mijn leven veranderd.”

“Ik kan een connectie voelen met de dansers en met de situatie die ze proberen uit te beelden. Ik voel me geweldig. Het is een ongelooflijke ervaring,” zei Diego Mansilla, een professor aan de Universiteit van Massachusetts. Hij en zijn vrouw, Adel, hadden bijna drie jaar gewacht om Shen Yun te zien, verlengd door de pandemie, maar het was het wachten waard.

Sommige van Shen Yun’s dansstukken laten tragedie zien, maar ook de triomf van het goede van de mensheid, zei Diego. Ongeacht de tegenspoed die werd uitgebeeld, het einde van elk verhaal bracht goedheid en hoop.

Adel zei dat dit iets was dat hen bij zou blijven in hun dagelijks leven, een herinnering “om ervoor te zorgen dat de slechte kant nooit in ons wint … [en] dat de goedheid die zij [de performers] laten zien – dat ik het in me houd en de bewuste keuze maak dat ik niet aan de kant van de slechte krachten wil staan.”

“Ze doen zoveel om het ons te laten zien, om te inspireren … deze authentieke zuiverheid,” zei ze. “Hoe kan ik thuiskomen en boos zijn over dingen? Dat kan ik niet. … Ik voel me nu verantwoordelijk om door te gaan met wat zij ons gaven. Ze hebben zoveel moeite gedaan om ons dat te geven.”

NTD heeft bijgedragen aan dit verslag.

The Epoch Times is een trotse sponsor van Shen Yun Performing Arts. Voor meer informatie, bezoek ShenYunPerformingArts.org

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (02 juli 2021): ‘Authentic Purity’: Shen Yun Showcases a China Before Communism

 

Xi Jinping waarschuwt dat buitenlandse mogendheden “het hoofd zullen ingeslagen worden” als ze de confrontatie met Peking aangaan

In een toespraak ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de oprichting van de Chinese Communistische Partij (CCP) zei leider Xi Jinping dat buitenlandse troepen “het hoofd ingeslagen” zullen worden als zij China proberen te intimideren. Hij voegde eraan toe dat het regime alle pogingen van het zelfbestuurde Taiwan om formele onafhankelijkheid op te eisen, zou “verpletteren”.

In zijn toespraak van een uur op het Tiananmenplein in Beijing heeft Xi gezworen dat hij de CCP zou binden aan alle Chinezen, beloofde hij het Chinese leger te versterken en prees hij het marxisme.

Xi was de enige die een grijs tuniekpak in Mao Zedong-stijl droeg, terwijl alle andere mannelijke CCP-leiders gekleed gingen in een zwart pak met stropdas.

Tijdens Xi’s toespraak applaudisseerden de ongeveer 70.000 geselecteerde toeschouwers op het plein allemaal tegelijk, in hetzelfde tempo en zonder enthousiasme. Na de toespraak van Xi regende het, een slecht voorteken in de Chinese cultuur. Gedurende het hele proces behielden de hoge leiders van de CCP en het publiek een pokergezicht, zelfs tijdens het handen schudden.

Hu Jintao, de voormalige leider van de CCP, en Wen Jiabao, de voormalige premier, namen deel aan de viering, maar hun voorgangers Jiang Zemin en Zhu Rongji kwamen niet opdagen, wat ongebruikelijk is in de geschiedenis van de CCP.

“Het doel van de viering van de CCP is slechts het tonen van haar kracht … die haar zwakte verbergt in zowel binnenlandse als diplomatieke zaken,” vertelde Su Tzu-yun, directeur van de Defense Strategy and Resources Division van het Institute for National Defense and Security Research in Taiwan, aan The Epoch Times.

Su merkte op dat het CCP-regime worstelt op economisch en politiek vlak, met de kwestie van de Straat van Taiwan, en in de betrekkingen met andere landen.

“Het CCP-regime probeerde de aandacht van de Chinese bevolking te verleggen van hun ontevredenheid over het regime naar buitenlandse zaken [door zich te richten op het Westen en Taiwan],” merkte Su op.

De Chinese leider Xi Jinping, staand met voormalig leider Hu Jintao, woont de viering bij ter gelegenheid van de 100e verjaardag van de Chinese Communistische Partij op het Plein van de Hemelse Vrede in Peking, China op 1 juli 2021. (Lintao Zhang/Getty Images)

De toespraak van Xi

Xi, de machtigste leider van de CCP sinds de stichter van het regime, Mao Zedong, speechte donderdag op communistische toon en beweerde dat hij alle CCP-leden en zelfs alle Chinezen vertegenwoordigde.

“De CCP is solidair met het Chinese volk, ze zullen samen leven en samen sterven,” zei Xi. “Alle pogingen om de CCP te scheiden van het Chinese volk zullen absoluut mislukken. De meer dan 95 miljoen CCP-leden en de meer dan 1,4 miljard Chinezen zullen zo’n scenario nooit laten gebeuren.”

Daarna sprak Xi als vertegenwoordiger van het hele Chinese volk.

“Het Chinese volk zou nooit toestaan dat een buitenlandse macht ons [de CCP en China] intimideert, onderdrukt of onderwerpt. Iedereen die dat durft, zal met zijn hoofd bloedig tegen de Grote Muur van staal geslagen worden, die door meer dan 1,4 miljard Chinezen is gesmeed,” zei Xi.

Xi beweerde dat het verenigen van Taiwan de historische taak is van de CCP. Vervolgens zei hij: “Alle zonen en dochters van China, met inbegrip van landgenoten aan beide zijden van de Straat van Taiwan, moeten samenwerken en in solidariteit voorwaarts gaan en alle ‘Taiwan-onafhankelijkheid’-complotten resoluut verpletteren.”

Xi sloot zijn toespraak af met de wens dat de CCP nooit uit elkaar zou vallen.

Chinese vrouwen zingen tijdens een ceremonie ter gelegenheid van de 100e verjaardag van de Communistische Partij op het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing, China op 1 juli 2021. (Kevin Frayer/Getty Images)

Commentaar

Commentatoren uitten niet veel bezorgdheid over de dreigementen die Xi uitte, maar allen merkten op dat de gezichtsuitdrukkingen van Xi en andere hoge CCP-leiders afgemeten waren tijdens de viering.

“Ze zouden blij moeten zijn om het honderdjarig bestaan van de partij te vieren … Ze waren angstig en in paniek,” zei Su Tzu-yun. “Het is een weerspiegeling van de moeilijke situatie waarin de CCP verkeert.”

De in de VS gevestigde politieke commentator Chen Pokong merkte op 1 juli in zijn onafhankelijke mediakanaal op: “Xi Jinping las zijn toespraak zonder enige emotie op zijn gezicht, het leek op het lezen van een condoleance.”

Sprekend over Xi’s dreigementen, zei Su dat hij zich geen zorgen maakte dat het regime in Peking Taiwan in korte tijd met geweld zou proberen herenigen met het Chinese vasteland, maar stelde toch voor: “Taiwan moet zijn verdediging versterken.”

De Taiwanese Raad voor Aangelegenheden van het Chinese vasteland verklaarde op 1 juli dat het Taiwanese volk de eenzijdige principes van de CCP verwerpt, en dat de kernwaarden van de Taiwanese samenleving “democratie, vrijheid, mensenrechten en de rechtsstaat” zijn. De raad drong er bij Peking op aan de diplomatieke suggesties van Taipei te volgen, die “vrede, wederkerigheid, democratie en dialoog” zijn.

Het Chinese regime claimt het eiland als het zijne, ondanks het feit dat Taiwan een de facto onafhankelijk land is met een eigen leger, democratisch gekozen regering en grondwet.

Vier leden van de Hongkongse Liga van Sociaal-Democraten marcheren op straat om er bij het regime in Peking op aan te dringen alle politieke gevangenen in Hongkong op 1 juli 2021 vrij te laten. (Song Bilong/The Epoch Times)

Terwijl de CCP haar honderdjarig bestaan vierde, werden pro-democratische activisten in Hongkong geconfronteerd met toenemende arrestatie-druk en protesteerden zij in de stad. Ze drongen er bij het regime in Peking op aan om alle politieke gevangenen en dissidenten vrij te laten.

Volgens de in de VS gevestigde organisatie Dui Hua Foundation, die zich bezighoudt met het verzamelen van gegevens over politieke gevangenen in China, had het regime van de CCP op 31 maart 44.932 politieke gevangenen in hechtenis genomen.

Luo Ya heeft bijgedragen aan dit verslag.

Nicole Hao is een in Washington gevestigde verslaggeefster die zich richt op China-gerelateerde onderwerpen. Voordat ze in juli 2009 bij de Epoch Media Group kwam, werkte ze als global product manager voor een spoorwegbedrijf in Parijs, Frankrijk.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (01/07/2021): Xi Jinping Warns Foreign Powers Will Get Their ‘Heads Bashed’ If They Confront Beijing

Internationale wetenschappers vragen om nieuw onderzoek naar de oorsprong van COVID-19

Een groep internationaal gerenommeerde wetenschappers heeft opnieuw een open brief gepubliceerd waarin wordt opgeroepen tot een nieuw, grondig onderzoek naar de oorsprong van de COVID-19-pandemie door een internationaal onderzoeksteam. In de brief worden ook oplossingen aangedragen voor het mogelijke scenario dat het Chinese communistische regime niet meewerkt aan een dergelijk onderzoek.

Op 28 juni heeft de Groep van Parijs de open brief gepubliceerd in Le Figaro. De groep bestaat uit 31 vooraanstaande wetenschappers en artsen uit o.a. Frankrijk, Spanje, Italië, Duitsland, Oostenrijk, Nieuw-Zeeland, India, Australië, de Verenigde Staten, Canada, en Japan.

In de brief wordt opgemerkt dat COVID-19 al meer dan een jaar over de hele wereld woedt, maar dat de oorsprong van het virus nog niet is achterhaald.

Een rapport van het team van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) dat een jaar na de uitbraak een bezoek bracht aan Wuhan, China, om de oorsprong van het virus te achterhalen – waarvan nu is aangetoond dat een aantal van de sleutel-leden een duidelijk belangenconflict hadden – gaf geen uitsluitsel en riep wereldwijd twijfels op, vooral in Westerse landen.

“Wij zijn van mening dat het gezamenlijke studieproces waartoe de WHO thans oproept, in zijn huidige vorm niet voldoet aan de voorwaarden om geloofwaardig te zijn wegens ernstige structurele lacunes,” zo luidt de brief.

In de brief wordt ook ingegaan op de poging van het Chinese regime om relevante gegevens te wissen, waarbij het volgende wordt opgemerkt: “De maatregelen van de Chinese regering om de oorsprong te verbergen en Chinese deskundigen ervan te weerhouden bepaalde essentiële informatie en gedetailleerde gegevens te delen, tonen duidelijk aan dat het huidige proces, zonder belangrijke veranderingen, geen kans maakt om een volledig of geloofwaardig onderzoek in te stellen naar alle mogelijke scenario’s.”

In de brief staat dat het “bijzonder betreurenswaardig is dat er geen diepgaand onderzoek naar alle plausibele oorsprongen is gedaan, en dat er ook geen gepland is.”

“Wij vragen om een nieuw wetenschappelijk onderzoek naar alle plausibele oorsprongshypothesen, dat onbeperkt toegang heeft tot alle relevante dossiers, monsters en personeel in China, en zo nodig elders,” dringen de wetenschappers in de brief aan.

De richting van het onderzoek moet ook de mogelijkheid onderzoeken dat het virus uit het laboratorium is gelekt, zo wordt in de brief gesuggereerd.

De Chinese viroloog Shi Zhengli in het P4-laboratorium in Wuhan, China, op 23 feb. 2017. (Johannes Eisele/AFP via Getty Images)

Als het Chinese regime niet wil meewerken aan zo’n onderzoek, heeft de groep voorgesteld om een internationale onderzoeksmissie te starten zonder deelname van China, geleid door de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), de Groep van Zeven Industrielanden (G-7), of andere instellingen.

“Een goed georganiseerde en gecoördineerde inspanning, vrij van inmenging, waarbij gebruik wordt gemaakt van alle beschikbare informatiebronnen en waarbij een groot aantal deskundigen wordt betrokken, zou uiteindelijk ondubbelzinnig bewijs kunnen opleveren ter ondersteuning van één bepaalde hypothese betreffende de oorsprong van de pandemie”, aldus de brief.

De suggestie is gebaseerd op het feit dat er wereldwijd voldoende gegevens beschikbaar zijn voor een dergelijk onderzoek, stellen de wetenschappers.

“Een groot aantal zeer pertinente gegevens kan worden verzameld zonder de medewerking van de Chinese autoriteiten. Vele regerings- en individuele wetenschappers over de hele wereld hebben reeds aanzienlijke hoeveelheden relevante gegevens verzameld en zijn begonnen met de analyse daarvan”, zo luidt de brief.

In de brief wordt voorts gesuggereerd dat voor het onderzoek ook de medewerking van de Verenigde Staten en de Europese Unie nodig zou zijn bij het delen van documenten en gegevens.

De brief komt op een moment dat meer bewijsmateriaal aan het licht komt, nu de internationale gemeenschap haar aandacht richt op het virologie laboratorium in Wuhan dat in samenwerking met het leger van het Chinese regime functie-versterkend onderzoek naar corona virussen heeft verricht.

Dit is de vierde open brief dit jaar waarin wordt opgeroepen tot een nieuw onafhankelijk en grondig onderzoek naar de oorsprong van COVID-19. De Groep van Parijs had eerder dit jaar reeds twee brieven uitgebracht. In maart werd in de eerste brief gesteld dat een onderzoek naar de rol van grote wetenschappelijke tijdschriften bij het verzwijgen van informatie over de pandemie, zoals The Lancet, op zijn plaats is.

Op 7 april kwam een tweede open brief, waarin het rapport van de WHO werd veroordeeld. De brief kreeg veel aandacht in Franse kranten.

Alex Wu schrijft voor The Epoch Times in de Verenigde Staten over de Chinese samenleving, de Chinese cultuur, de mensenrechten en internationale betrekkingen.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (01 juli 2021): International Scientists Call for New Inquiry Into COVID-19 Origins

De Chinese Communistische Partij heeft het beste van China vernietigd

De Chinese Communistische Partij (CCP) heeft strenge voorzorgsmaatregelen genomen bij de voorbereidingen op haar 100-jarig bestaan. Peking wordt zwaar bewaakt. Winkels met messen zijn verplicht om naar een identiteitsbewijs te vragen en de gegevens van klanten aan de politie door te geven. Restaurants in afgezette gebieden zijn gedwongen hun deuren te sluiten. De CCP arresteert mensen die naar Peking gaan en blokkeert alle sociale media-accounts die niet voldoende blijk geven van zelfcensuur.

De CCP lijkt misschien sterk aan de buitenkant, maar in werkelijkheid is ze uiterst nerveus. Ondanks decennia van strenge controle en hersenspoeling beseft het Chinese volk maar al te goed dat het communistische systeem tegen de menselijke natuur ingaat en niet lang zal standhouden.

Sinds haar machtsovername van China heeft de CCP naar schatting 80 miljoen Chinezen vermoord. In de loop van haar bestaan is zij nooit opgehouden met haar zuiveringscampagnes tegen verschillende groepen, waarbij telkens een nieuwe groep als doelwit werd gekozen. De belangrijkste doelwitten waren diegenen die het beste van het Chinese volk en zijn cultuur vertegenwoordigden.

In de jaren vijftig onteigende de CCP landeigenaren, confisqueerde particuliere bedrijven van ondernemers en vermoordde miljoenen mensen die zij “kapitalisten” noemde. Veel van de slachtoffers waren de best opgeleiden en de meest succesvollen in de Chinese samenleving – vaak diegenen die het beste van de Chinese cultuur doorgaven, aan hen doorgegeven via een lange familiegeschiedenis.

Een Chinese landeigenaar wordt geëxecuteerd door een communistische soldaat in Fukang, China. (Publiek domein)

Het Chinese volk heeft een lange traditie van loyaliteit aan familie en echtgenoten. Toen CCP-functionarissen de steden bereikten, scheidden ze van hun vrouwen en trouwden met stadsmeisjes. De Chinezen hebben ook een lange geschiedenis van respect voor en steun aan degenen die in tempels wonen. Maar de CCP dwong monniken te trouwen.

Alle communistische landen hebben hongersnood gekend. Het is een onvermijdelijk gevolg van het communistische systeem. In China heeft de Grote Hongersnood van 1958 tot 1962 naar schatting zo’n 40 miljoen mensen het leven gekost. In duizenden gevallen werden mensen tot waanzin gedreven en wendden zich tot kannibalisme.

Er is één verhaal dat alom bekend is. Een vader en zijn twee kinderen, een jongen en een meisje, waren de enigen die nog in hun boerderij woonden. Op een dag joeg de vader zijn dochter het huis uit. Toen het meisje terugkwam, was haar broer verdwenen. Er dreef een laagje wit schuim in de wok en er was een bot bij het fornuis gegooid. Een paar dagen later deed de vader water in de wok en vroeg toen zijn dochter om langs te komen. Het meisje was zo bang dat ze zich huilend en smekend achter de deur verborg: “Pa, eet me niet op. Ik zal het gras verzorgen en het vuur voor je aanhouden. Als je me opeet, zal niemand voor je werken.”

China heeft een geschiedenis van 5000 jaar beschaving. Gedurende het grootste deel van die tijd was China het voorwerp van afgunst van de omringende landen. De mensen waren beschaafd en leidden een stijlvol leven. Zelfs koningen uit andere landen kozen ervoor om in China te blijven en zelfs te sterven. Het communisme heeft echter hongersnood, armoede en een eindeloze oorlog tegen het Chinese volk gebracht.

De Chinezen hebben een traditie van buitengewoon respect voor ouderen en tonen respect voor hun ouders, grootouders en leraren. “Eén dag mijn leraar, levenslang mijn vader,” zoals het oude gezegde luidt – wie mij één dag onderwijst, is mijn vader voor het leven.

In de jaren zestig, tijdens de Culturele Revolutie, werden tieners echter door communistische functionarissen aangemoedigd om hun ouders en leraren te slaan. Alleen al in Peking werden meer dan duizend leraren door hun leerlingen doodgeslagen. Als jonge man sloeg Bo Xilai – de toekomstige burgemeester van de superstad Chongqing, die later als hoge ambtenaar de Verenigde Staten zou bezoeken – op de borst van zijn vader, waarbij hij verschillende ribben brak. Dit soort daden was ongezien in 5000 jaar Chinese geschiedenis.

De CCP gebruikte tieners om huizen van burgers te doorzoeken en antiquiteiten, kunstwerken en traditionele voorwerpen die zij aantroffen te vernietigen, evenals openbare kunstwerken, tempels, enzovoorts – alles wat mensen aan de traditionele Chinese cultuur kon herinneren.

De Chinese cultuur werd altijd geloofd goddelijk geïnspireerd te zijn. Maar de communistische ideologie is tegen de menselijkheid en tegen de menselijke natuur. Alles wat de traditionele cultuur en principes vertegenwoordigt is een obstakel voor de handhaving van haar ideologie.

Kaderleden van de Communistische Partij hangen een plakkaat om de nek van een Chinese man tijdens de Culturele Revolutie in 1966. De woorden op het bord vermelden de naam van de man en beschuldigen hem ervan lid te zijn van de “zwarte klasse”. (Publiek domein)

Na tieners te hebben gebruikt om traditionele voorwerpen te vernietigen en politieke tegenstanders omver te werpen, stuurde de CCP diezelfde tieners naar het afgelegen platteland om “opgeleid” te worden. Dit voorkwam een potentiële revolutie en de vraag van hen naar werk. Deze jongeren werden geconfronteerd met vele jaren van pijn en hopeloosheid.

De CCP sloot ook universiteiten en stuurde intellectuelen naar het platteland om op het land te werken voor “heropvoeding”. De handen van veel musici gingen kapot door de zware arbeid. Talloze schrijvers, kunstenaars, professoren, ingenieurs, wetenschappers, vooraanstaande deskundigen en culturele elites – de mensen die van oudsher de kennis, vaardigheden en culturele geest van een land in zich dragen – pleegden zelfmoord.

Het ergste is dat de CCP, toen zij aan de macht kwam, religie verbood en deze afdeed als “opium voor het volk”. Zij gebruikt het atheïsme om het geloof van de mensen in God te vernietigen en ontneemt de mensen hun het geloof in morele standaarden.

De ergste religieuze vervolgingscampagne van de CCP is gericht tegen Falun Gong beoefenaars. De omvang en de ernst van de vervolging is ongekend en richt zich tegen 100 miljoen beoefenaars van deze spirituele discipline, alsmede tegen hun gezinnen en vrienden. Falun Gong onderwijst traditionele meditatie – iets wat sinds de oudheid een kernonderdeel van de Chinese traditie vormt – en de principes waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.

Om de vervolging – die nu haar 23e jaar ingaat – uit te voeren, bevorderde CCP leider Jiang Zemin iedereen die deze vervolging steunde, en dwong hij de mensen zich te verzetten tegen waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. Door mensen te promoten die zich verzetten tegen het goede, plaatste de CCP diegenen die het meest in staat waren kwaad te begaan op de topposities in de Chinese samenleving.

Falun Gong beoefenaar Chi Lihua en haar dochter Xu Xinyang houden twee “voor en na de marteling” foto’s vast van Chi’s echtgenoot en Xu’s vader Xu Dawei. Hij werd veroordeeld tot acht jaar gevangenschap voor het beoefenen van Falun Gong in China, toen zijn vrouw zwanger was. Na zijn vrijlating zag zijn 8-jarige dochter hem voor het eerst, maar slechts voor 13 dagen, voordat hij stierf aan de verwondingen die hij opliep tijdens de zware martelingen die hij in de gevangenis onderging. Xu Xinyang is nu 16 jaar oud. (Jennifer Zeng/The Epoch Times)

De gedwongen orgaanoogst van Falun Gong beoefenaars – waarbij gezonde individuen worden gedood om hun organen te verkopen voor winst – wordt gesteund en uitgevoerd door het leger, de politie, rechtbanken, ziekenhuizen en het gevangeniswezen. Als gevolg hiervan is het hele land moreel bankroet.

Toen de CCP eenmaal winst begon te maken met het doden van Falun Gong-aanhangers voor hun organen, kon zij niet meer stoppen met haar handel in moord met winstoogmerk. Ze zet deze praktijk voort in de provincie Xinjiang.

De vernietiging van de Chinese tradities, de aantasting van de morele normen en de vervolging van gelovigen zijn de grootste misdaden van de CCP.

De partij heeft in China meer mensen gedood dan het aantal dat in de twee wereldoorlogen samen is omgekomen. Bovenop al het doden heeft zij alles in het werk gesteld om de geest, de cultuur en de waardigheid van het Chinese volk te vernietigen. De CCP is zich er ten volle van bewust dat zij de vijand van het volk is en heeft altijd in een existentiële crisis verkeerd.

Daarom proberen de leiders van de CCP, wanneer zij spreken tijdens jubilea, altijd een krachtige oproep te doen, en te doen alsof zij het Chinese volk vertegenwoordigen. In werkelijkheid heeft de CCP het Chinese volk gegijzeld, uit angst dat het in opstand zal komen en haar omver zal werpen.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (01 juli 2021): The Chinese Communist Party Has Destroyed the Best of China