Onlangs at iemand een kunstwerk ter waarde van 5,3 miljoen euro. Het betrof de ‘kunst’-opstelling Comedian van Maurizio Cattelan: een banaan die met ducttape aan de muur is geplakt. Misschien dacht de museumbezoeker die het stuk heeft geconsumeerd, dat het een onderdeel was van een gratis snackbuffet, of wilde hij juist de absurditeit aantonen van het idee dat fruit met plakband als kunstwerk kan gelden.
Het was niet de eerste keer dat Comedian vroegtijdig sneuvelde. In 2023 at een andere bezoeker de banaan op, met als verklaring dat hij “honger” had. In 2024 kocht cryptomiljardair Justin Sun een versie van Comedian en at eveneens de banaan. Toch overleeft het kunstwerk de hongerige impulsen van museumgangers en techmiljardairs, omdat volgens de instructies van de kunstenaar de banaan steeds kan worden vervangen. Sterker nog, dat moet zodra hij begint te rotten—of zodra iemand hem wegpakt als tussendoortje.
Cattelan reageerde achteraf dat hij het jammer vond dat de bezoeker niet ook de schil en de tape had opgegeten. Volgens hem had de museumganger “de vrucht verward met het kunstwerk”.
Laat me een radicale hypothese opperen: als toeschouwers van een kunstwerk steeds weer in de verleiding komen het op te eten, of als het voortdurend vervangen moet worden om chemische ontbinding te voorkomen, dan is het waarschijnlijk geen echt kunstwerk. Dan is het waarschijnlijk voedsel, zoals een banaan.
De Subversie van kunst
Cattelan staat bekend om het ondermijnen van kunst. De website Artnet noemt hem een “artist-provocateur”. Perrotin beschreef het zo: “Zijn werk, dat vrijelijk leent uit de echte wereld van mensen en objecten, is een oneerbiedige ingreep die zowel op de kunst als op de instituties is gericht.” In feite gelooft Cattelan dat een kunstwerk ontstaat zodra de kunstenaar iets als kunst wil bestempelen, en hij gebruikt deze radicale opvatting van artistieke vrijheid om de spot te drijven met echte, hoogwaardige kunst.
Dit sterk subjectieve idee van kunst vindt zijn oorsprong in de Dada-school, die na de Eerste Wereldoorlog opkwam. Die beweging wilde kunst, waarheid en rationaliteit aanvallen, uit haat tegen de gevestigde orde en uit sympathie voor communistische revolutie. Een van de bekendste figuren, Marcel Duchamp, diende ooit een urinoir in bij een kunsttentoonstelling en verklaarde dat het een sculptuur was.
De dadaïsten koesterden het absurde en genoten ervan traditionele ideeën over kunst op hun kop te zetten. Net als Cattelan hielden ze vol dat alles—zelfs een alledaags object als een urinoir—kunst kon zijn, zolang zij maar zeiden dat het kunst was.
In werkelijkheid hielden ze zich bezig met een bespotting van de hele kunsttraditie, die zij zagen als een voorbeeld van de decadentie van de burgerlijke samenleving. Dadaïsten en hun erfgenamen—zoals Cattelan—lachen om begrippen als schoonheid, proportie, rationaliteit, of de noodzaak dat kunst een objectieve betekenis uit de wereld weerspiegelt.
Egocentrische ‘kunst’
Dit sluit aan bij de moderne afwijzing van orde, betekenis en waarheid in het universum. Vroeger geloofden kunstenaars dat hun werk een ontmoeting inhield met een externe werkelijkheid, die zij met liefde en nederigheid probeerden waar te nemen en uit te beelden.
Zoals de filosoof Josef Pieper schreef, werkt een echte kunstenaar aan het zichtbaar en tastbaar maken in taal, klank, kleur en steen van de oerbeelden van alle dingen, zoals hij het voorrecht had die waar te nemen.
“Kunstenaars geloofden ooit dat alle dingen een stabiele aard hadden die gekend kon worden, en dat onze kennis en liefde voor die aard verdiept kon worden door de kunstervaring. Door die ervaring groeien hart en geest.”
Pieper vervolgt:
“Waar de kunsten worden gevoed door het feestelijk beschouwen van universele werkelijkheden en de redenen die daarachter schuilgaan, vindt er in waarheid iets als een bevrijding plaats: het naar buiten treden in de open ruimte onder een eindeloze hemel, niet alleen voor de scheppende kunstenaar zelf, maar ook voor de beschouwer.”
“Grote kunst trekt ons uit onszelf, voert ons naar verbondenheid met anderen, en uiteindelijk naar verbondenheid met het mysterie van de wereld. Dat gebeurt doordat ze ons een helderder blik op de werkelijkheid schenkt.”
Pieper merkt op dat wanneer we dit traditionele idee van kunst verliezen, kunst gemakkelijk corrupt raakt: “Juist artistieke activiteit kan ontaarden—ofwel in een leeg en doelloos spel, of in een nieuwe en geraffineerde vorm van drukdoenerij, winstbejag en nerveuze afleiding.”
Met werken als Comedian houden Cattelan en de zijnen zich precies daarmee bezig: spelletjes spelen en hun neus ophalen voor de echte kunstmonumenten uit het verleden. Nu objectieve maatstaven voor kunst en de verbinding met waarheid verdwenen zijn, is het doel van artistieke schepping louter effectbejag geworden—het najagen van originaliteit omwille van de originaliteit zelf, met daarbovenop een scheut politiek activisme.
In de hedendaagse kunstwereld is de bepalende factor voor wat wel en geen kunst is niet langer de intentie van de kunstenaar in combinatie met een feitelijke interpretatie van de betekenis die in de wereld wordt gevonden. Het criterium ligt enkel nog bij de intentie van de kunstenaar zelf, ongeacht of het “kunstwerk” enige betekenis, complexiteit of artistieke vaardigheid bevat. In dit denken hoeft kunst geen enkele relatie meer te hebben met de werkelijkheid.
Kunst van dit soort wordt steeds egocentrischer. De kunstenaar richt zich naar binnen in plaats van naar buiten. In plaats van te zeggen: “Ik breng iets van de wereld in mijn kunst, zodat we samen de wereld kunnen vieren,” zegt de kunstenaar van nu: “Ik breng mezelf in mijn kunst, zodat anderen mij zullen vieren.”
In het geval van Cattelans Comedian is dat stukje van zichzelf dat hij in het werk heeft gelegd zijn eigenaardige en subversieve gevoel voor humor. Dat is alles wat er in Comedian “gevierd” wordt. En precies daarom komt Comedian telkens tot een rechtvaardig einde, zodra een museumbezoeker genoeg honger krijgt.
In de verzengende hitte van Taji, Irak, waar kogels zo dicht langs suisden dat hij hun warmte kon voelen en explosies de grond onder zijn laarzen deden beven, droeg Larrison Manygoats een onwaarschijnlijk voorwerp mee het gevecht in.
In zijn achterzak, zorgvuldig verpakt in een boterhamzakje, zat een klein blauw boekje dat voor Manygoats krachtiger bleek dan welk wapen ook.
“Het was altijd bij me, het zat aan me vast als lijm,” vertelde hij aan The Epoch Times.
Manygoats begon zijn militaire loopbaan bij het Korps Mariniers, werd later uitgezonden naar Irak en ging uiteindelijk met pensioen als soldaat bij het leger. Hij zei dat het boek hem niet alleen beschermde op het slagveld, maar ook zijn PTSS genas toen hij thuiskwam. Voor hem en andere veteranen is spiritualiteit meer geweest dan alleen troost voor gelovigen—het bood transcendente bescherming in tijden van uiterste nood. Vooraanstaande psychiaters beginnen te begrijpen dat spiritualiteit en religiositeit meetbare factoren zijn, die het verschil kunnen betekenen tussen gebroken of heelhuids thuiskomen.
Gehard in de canyons
Elke ochtend, nog voordat de zon boven de rode rotskloven van Arizona verscheen, werd de jonge Manygoats ruw gewekt door zijn Navajo-ouderen.
“Ga rennen tot de zon opkomt,” zeiden ze tegen hem. Volgens Manygoats maakte “een krijger zijn” deel uit van hun cultuur.
Zijn betovergrootvader, Jeff King, was Cavalerie-verkenner geweest en sloeg in de tijd van Manifest Destiny een brug tussen de inheemse stammen en het Amerikaanse leger. Diezelfde geest stroomde door de generaties heen. Zijn grootvader diende in de Tweede Wereldoorlog, zijn vader in Vietnam, en Manygoats, als oudste van de kinderen, volgde hetzelfde pad en werd marinier. Achter hem aan zouden zijn twee jongere broers eveneens bij het Korps Mariniers gaan, terwijl zijn zus—liefkozend “het buitenbeentje” genoemd—van plan was het Amerikaanse leger in te gaan.
Met de krijgerstraditie diep in zijn bloed leek de weg van Manygoats voorbestemd. Hij was achttien toen hij zich bij de mariniers aansloot. Van de 145 rekruten in zijn opleidingskamp wisten er slechts 45 af te studeren—hij behoorde tot die groep.
De diploma-uitreiking van Manygoats’ Marine Corps bootcamp op 14 februari 1996. Met dank aan Larrison Manygoats
Een verandering thuis
Te midden van zijn militaire training voltrok zich een verandering—niet direct bij Manygoats zelf, maar bij zijn vader thuis.
Drie jaar na de start van zijn loopbaan bij het Korps Mariniers zag Manygoats hoe zijn ooit keiharde vader zachter en meelevender werd. Hij begon zelfs bedachtzamer te spreken dan voorheen. Zijn vader was begonnen met het beoefenen van Falun Dafa, een spirituele meditatievorm die is gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. De verandering was opvallend en wekte Manygoats’ nieuwsgierigheid.
Niet veel later gaf zijn vader hem het kleine blauwe boek—Zhuan Falun, de hoofdtekst van Falun Dafa. Hoewel Manygoats niet precies begreep waar het boek over ging, wist hij één ding zeker: het was goed en hij moest het altijd bij zich dragen.
Toen hij in 2006 naar Irak werd uitgezonden met een militair overgangsteam, verliet dat kleine blauwe boek hem nooit. Het ging mee op elke missie, elke patrouille, en in elk ogenblik waarin de dood maar één hartslag verwijderd leek.
Manygoats houdt de wacht in Saab Al Bour, Irak. Met dank aan Larrison Manygoats
Geloof onder vuur
Gestationeerd bij Taji met slechts vijf of zes soldaten, diende Manygoats—een marinier die later overstapte naar het leger—als snelle reactiemacht. Als voorste man trok hij bewust vijandelijk vuur naar zich toe om zijn eenheid te beschermen. Hij vocht tijdens de hoogtijdagen van de Iraakse opstand—het was geen gewone strijd. “Wij hadden te maken met de terroristen van de wereld,” zei hij.
Door honderden missies heen, te midden van explosies en gierende kogels, hoefde hij niemand het leven te nemen, en belangrijker nog: hij kwam er zonder een enkele ernstige verwonding vanaf—iets wat hij toeschrijft aan een kracht die meer was dan alleen geluk.
In de stille momenten tussen missies, verscholen binnen de operationele bases, haalde Manygoats zijn blauwe boek tevoorschijn. “Iets erin bleef me aantrekken,” zei hij. “‘Je kunt hier doorheen komen’—iets zei me dat.” Soms kon hij maar één zin lezen, en soms had hij “geluk” en las hij twee of drie pagina’s. Het boek gaf hem een gevoel van betekenis en het vertrouwen dat er iets groters over hem waakte.
De deur openen naar niets en niemand
Zoals zovelen van zijn mede-veteranen begon voor Manygoats, toen hij in 2008 na twee jaar uitzending terugkeerde uit Irak, de zwaarste strijd pas daarna. “Ik had niets meer,” herinnerde hij zich. “Vrouw weg, gescheiden, achterstallige rekeningen, niemand die voor me zorgde. Geen welkom thuis, geen idiote parades—helemaal niets. Ik kwam thuis in een compleet leeg huis, en mijn geest was niet helder.”
De kloof tussen militaire training en het opnieuw vinden van een burgerbestaan blijkt voor veel veteranen moeilijk te overbruggen, en Manygoats was daarop geen uitzondering. “Alles waar je ooit bang voor was, wordt [in de oorlog] versterkt,” zei hij. Volgens hem blijven die angsten je achtervolgen wanneer je thuiskomt.
Jaren aan het front, tussen talloze explosies en schokgolven, gevolgd door de leegte van thuiskomst, leidden ertoe dat Manygoats medisch werd gediagnosticeerd en ontslagen met PTSS en een traumatisch hersenletsel. Hij kampte met geheugenverlies, lichamelijke tremoren en emotionele instabiliteit. “Mijn lichaam en handen begonnen te beven,” zei hij. “Mijn geest sprak, maar mijn mond niet.”
Helemaal alleen, met niets meer over en een gewonde geest, voelde hij nog altijd het vertrouwde gewicht van het blauwe boek in zijn zak.
Genezing van binnenuit
Zonder de constante druk van de oorlog begon hij rustig de leer te bestuderen en ijverig de vijf oefeningen van Falun Dafa te beoefenen, die meditatie, zachte bewegingen en spirituele cultivatie omvatten. Hij voelde een fundamentele genezing van binnenuit.
Binnen een jaar begonnen mensen tegen hem te zeggen: “Wow, je ziet er gezond uit.”
“Toen ze hoorden dat ik in de oorlog was geweest, zeiden ze: ‘Je lijkt helemaal geen vechter,’” vertelde hij. “‘Je lijkt geen krijger.’ Ze konden niet geloven hoe ik in zo’n korte tijd hersteld was. Dat is wat Falun Dafa voor mij heeft gedaan.”
Het geheugen van Manygoats verbeterde, de tremoren verdwenen, en hij voelde zich weer heel.
Met dank aan Larrison Manygoats
Meetbare resultaten
Het ministerie van Veteranenzaken meldt dat er dagelijks ongeveer 17 veteranen door zelfmoord om het leven komen. Voor inheemse Amerikaanse veteranen zoals Manygoats zijn de cijfers nog schrijnender: hun zelfmoordcijfers liggen boven het nationale gemiddelde, soms wel twee keer zo hoog.
Dr. Donna Ames, inmiddels gepensioneerd psychiater bij Veteranenzaken en ooit verantwoordelijk voor meer dan vijfhonderd patiënten tegelijk, zag deze tragedie keer op keer gebeuren. “Zonder doel en betekenis raken mensen wanhopig,” vertelde ze aan The Epoch Times. Ames sprak vaak met veteranen en vroeg hen: “Wat is je droom? Wat zou je willen doen?” Steeds weer merkte ze dat zij geen toekomst voor zich zagen.
In haar klinische praktijk hielp ze veteranen opnieuw hoop vinden door verder te gaan dan de traditionele aanpak van “hier is je pil” en een holistisch kader te omarmen, met betekenis en doel als kern.
Ames introduceerde lichaamsgerichte praktijken zoals tai chi, qigong en dans bij veteranen. “Het werd heel goed ontvangen, en patiënten vonden het echt prettig,” zei ze. De oefeningen hielpen hen om contact te maken met hun lichaam, hun ademhaling te reguleren en meer bewust aanwezig te zijn, wat angst verminderde en de stemming verbeterde.
Maar ze keek bovenal voorbij de anatomie en richtte zich rechtstreeks op hun spirituele gezondheid. “Je zag mensen met een diep negatieve uitstraling, die nooit glimlachten, plots beginnen te glimlachen,” zei ze. Sommige patiënten zeiden: “Waarom ben ik je tien jaar geleden niet tegengekomen?”
De kracht van spiritualiteit
Een omvangrijke hoeveelheid onderzoek toont aan dat spiritualiteit een cruciale pijler is voor gezondheid en herstel na trauma. Dr. Harold Koenig, directeur van het Center for Spirituality, Theology, and Health aan het Duke University Medical Center en hoogleraar psychiatrie en gedragswetenschappen, analyseerde systematisch meer dan 3.300 studies over spiritualiteit en gezondheid, verspreid over 150 jaar. Zijn bevindingen laten zien dat religieuze en spirituele praktijken meetbare bescherming bieden tegen trauma en PTSS.
“Deze studies tonen keer op keer aan … dat religieuze mensen het gewoon beter doen, en dat gaat veel verder dan alleen maar correlatie,” zei hij tegen The Epoch Times.
Koenig en zijn collega’s voerden een onderzoek uit onder meer dan 3.000 veteranen en ontdekten dat levenslange PTSS werd gerapporteerd bij 11,1 procent van degenen met weinig religieuze of spirituele betrokkenheid, maar slechts 4,2 procent bij degenen die zeer actief waren—een 62 procent lager risico voor de sterk spirituele groep.
Het effect van spirituele en religieuze betrokkenheid op de prevalentie van PTSS bij veteranen gedurende hun hele leven. Illustratie door The Epoch Times
“Religieuze overtuigingen bieden een kader om het leven zo te leiden dat je op alle vlakken tot bloei kunt komen,” zei Koenig. “Ze helpen mensen zich aan te passen, te herstellen van ernstige trauma’s en traumatische gebeurtenissen te begrijpen door er betekenis en doel aan te geven, en zelfs ruimte te scheppen voor groei.”
Hij legde uit dat sociale interactie mogelijk tot 25 procent van de voordelen van spiritualiteit verklaart, naast betekenisgeving en het ontwikkelen van hoop. In een van zijn studies uit 2020 ontdekte Koenig dat spiritualiteit een aanzienlijke invloed had op hoop, wat later voorspelde of veteranen PTSS, depressie en angst ontwikkelden. Hoop stelt mensen die een trauma hebben overleefd in staat zich mogelijkheden voor te stellen die verder gaan dan hun huidige pijn. Zonder toekomstgericht perspectief kunnen mensen verstrikt raken in hun lijden.
Voor wie met veteranen werkt, beveelt Julie Exline, hoogleraar psychologie aan Case Western Reserve University en onderzoeker naar spirituele worstelingen, op bewijs gebaseerde gespreksstarters aan: “Waar vind je vrede? Wat houdt je op de been te midden van moeilijkheden? Wat veroorzaakt je grootste wanhoop?”
Anderen dienen
Spiritualiteit gaat verder dan het individu en stroomt naar buiten door anderen te helpen.
Koenig pleit voor een dienstgerichte benadering van herstel. “Je kunt niet direct streven naar bloei, maar als je je richt op het goede—anderen dienen, deugd beoefenen—leidt dat vanzelf tot bloei,” zei hij.
Dat principe bepaalde het volgende hoofdstuk voor Manygoats. In de zomer van 2013 besefte hij dat hij anderen kon helpen op hun weg naar herstel. Hij richtte een veteranenorganisatie op die draaide om therapie met wilde paarden op het Navajo-reservaat bij Tuba City, Arizona.
De faciliteit, gebouwd en persoonlijk gefinancierd met hulp van zijn vader en vrijwilligers, bestaat uit ronde verblijven die ontworpen zijn om genezing te bevorderen voor andere veteranen in zijn gemeenschap. Met dit werk redde hij duizenden wilde paarden en tegelijk schiep hij een toevluchtsoord voor veteranen die nood hadden aan hetzelfde waar hij ooit nood aan had: een plek om te herstellen en het besef dat ze niet alleen zijn.
De cirkel sluiten
Voor Manygoats bood zijn spirituele fundament wat conventionele behandelingen vaak missen: een gevoel van goddelijke verbondenheid die de leegte vulde.
“Zie jezelf als een cirkel met een gat,” zei Ames. “Wanneer je God in je leven hebt, is je cirkel gesloten. Zonder God blijft je cirkel open, ook al probeer je die te vullen met drank, drugs, seks, geld—het zal je nooit bevredigen.”
Haar praktische aanbevelingen vormen een dagelijks fundament: gebed of meditatie, tijd in de natuur en het cultiveren van dankbaarheid.
Vandaag de dag draagt Manygoats nog steeds het blauwe boek van zijn vader bij zich. De bladzijden zijn inmiddels zacht en rafelig, het boterhamzakje is talloze keren vervangen, maar de kracht van het boek, zo zegt Manygoats, is onveranderd gebleven.
De Amerikaanse president Donald Trump zei dat de Chinese leider Xi Jinping hem heeft beloofd dat China de komende vier jaar zal afzien van een invasie van Taiwan.
Trump deed die uitspraak tijdens een bijna dertig minuten durend interview met Brett Baier van Fox News. Het gesprek werd opgenomen aan boord van Air Force One en uitgezonden terwijl de president in Alaska bijeenkwam met de Russische president Vladimir Poetin.
“‘Ik zal het nooit doen zolang u president bent,’ zei president Xi tegen mij, en ik antwoordde: ‘Dat waardeer ik,’” aldus Trump.
De garantie geldt niet voor toekomstige regeringen, merkte de president op.
“Maar hij zei ook: ‘Ik ben erg geduldig, en China is erg geduldig,’” aldus Trump. “‘Ik zei: wel, dat is aan u, maar het gebeurt beter niet nu.’”
Het blijft onduidelijk wanneer Xi deze uitspraken deed. Het Witte Huis gaf voor publicatie geen reactie op verzoeken om commentaar.
Taiwan, een zelfbesturend democratisch eilandgebied, wordt door Peking gezien als een afvallige provincie. De vrijheid van Taiwan blijft een explosief twistpunt in de betrekkingen tussen de VS en China.
De Verenigde Staten garanderen de levering van defensieve wapens aan Taipei onder de Taiwan Relations Act.
Xi heeft gezworen “hereniging” met het eiland te bereiken met alle middelen die nodig zijn, en hij heeft de militaire oefeningen in de wateren rond het eiland opgevoerd.
Het optimisme dat Trumps buitenlandse agenda de Chinese agressie zal afschrikken, is een terugkerend thema in de eerste tweehonderd dagen van zijn regering.
De Amerikaanse minister van Financiën, Scott Bessent, zei in maart tegen CNBC-presentator Andrew Ross Sorkin dat China zich buiten Taiwan zal houden.
“Ik volg het voorbeeld van president Trump, en hij is ervan overtuigd dat president Xi die stap niet zal zetten tijdens zijn presidentschap,” aldus Bessent.
De Amerikaanse minister van Defensie, Pete Hegseth, verklaarde in mei tijdens de Shangri-La Dialogue—een jaarlijkse top in Singapore georganiseerd door het International Institute for Strategic Studies—dat China erop uit lijkt te zijn in 2027 in staat te zijn het eiland aan te vallen, met een uitbreiding van zijn kernwapenarsenaal en militaire paraatheid.
“Je ziet het elke dag. Het Chinese leger intimideert Taiwan,” zei Hegseth.
“Het moet voor iedereen duidelijk zijn dat Peking zich geloofwaardig voorbereidt om mogelijk militair geweld te gebruiken om het machtsevenwicht in de Indo-Pacific te veranderen.”
Hij sprak zijn vertrouwen uit dat het communistische regime zal wachten tot de huidige regering is afgetreden, maar waarschuwde tegelijk voor de bedreiging die de Chinese Communistische Partij vormt voor de wereldvrede.
“Laat er geen misverstand over bestaan: elke poging van communistisch China om Taiwan met geweld te veroveren, zou rampzalige gevolgen hebben voor de Indo-Pacific en de wereld,” aldus Hegseth. “Er is geen reden om het te verbloemen. De dreiging die China vormt is echt.”
In een tijdperk waarin de traditionele diplomatie vaak faalt te midden van eindeloze hulpverplichtingen en vluchtige staakt-het-vurens, neemt onder de regering-Trump een nieuw soort benadering vorm aan. Wat als vrede niet louter een idealistisch doel is, maar een gestructureerd bedrijfsmodel? Stel je voor dat decennia van conflict worden opgelost door staakt-het-vurens te bundelen met inkomsten genererende infrastructuur—spoorwegen die handel omleiden, mijnrechten die wederopbouw aandrijven, of havens die langetermijninvloed veiligstellen.
Dit is de essentie van wat men zou kunnen omschrijven als het ‘Corridors-for-Peace’-draaiboek, een strategie die de Verenigde Staten de afgelopen maanden al op drie continenten hebben ingezet – en onthuld. Van de minerale velden van Oekraïne tot de kopergordel van Centraal-Afrika en een nieuwe transitroute in de Zuid-Kaukasus: deze akkoorden benadrukken in het openbaar verzoening, terwijl ze achter de schermen de strategische geografie hervormen om Amerikaanse belangen te bevorderen, rivalen buitenspel te zetten en de overgang te maken van hulpafhankelijkheid naar zelfvoorzienende economische banden.
Deconsistenteblauwdruk
Gezamenlijk onthullen deze akkoorden wat lijkt op een herhaalbaar draaiboek. De kern ervan is een ruil tussen veiligheid en economie: het stopzetten van vijandelijkheden in ruil voor toegang tot winstgevende activa. Dit gaat gepaard met exclusief Amerikaans toezicht of ontwikkelingsrechten over corridors, fondsen of grondstoffensectoren, en met opzettelijke herleiding van toeleveringsketens om de invloed van tegenstanders zoals Rusland, China of Iran te verkleinen.
Neem bijvoorbeeld de overeenkomst tussen Oekraïne en de VS over delfstoffen, die in april 2025 werd gesloten en waarin een wederopbouwinvesteringsfonds wordt opgericht dat 50 procent van de toekomstige royalty’s uit uranium, lithium, zeldzame aardmetalen en andere kritieke delfstoffen ontvangt om het herstel na de oorlog te financieren, waarbij de Verenigde Staten voorrang krijgen bij de toegang tot en het toezicht op het fonds. In de Democratische Republiek Congo (DRC) en Rwanda koppelt een in juni 2025 door Washington bemiddeld pact de terugtrekking van troepen en het einde van de rebellensteun aan westerse investeringen in de toeleveringsketens van kobalt, koper en lithium, waardoor het gebied van de Grote Meren wordt opengesteld voor door de VS gesteund kapitaal en een alternatief wordt gecreëerd voor de wurggreep van China. Ondertussen omvat het akkoord tussen Armenië en Azerbeidzjan van augustus 2025 de “Trump Route for International Peace and Prosperity” (TRIPP)-corridor, die de Verenigde Staten 99 jaar exclusieve ontwikkelingsrechten verleent over een transitverbinding die de Russische en Iraanse routes omzeilt, waarbij beide landen zich verbinden tot respect voor elkaars grondgebied en niet-inmenging. Deze initiatieven hebben betrekking op uiteenlopende conflicten, maar volgen dezelfde structuur: vrede gekoppeld aan winst, met Amerika aan het roer.
Het publieke verhaal
Publiekelijk is het narratief er een van triomf en voorspoed. Handdrukken en ceremonies domineren de optiek, waarbij president Donald Trump het Armenië-Azerbeidzjan-akkoord beschrijft als een “historische” verschuiving waarin voormalige vijanden “voor lange tijd vrienden zullen zijn”. Minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio onderschreef dit en prees het potentieel voor regionale voorspoed. De Rwandese minister van Buitenlandse Zaken, Olivier Nduhungirehe, noemde het akkoord een keerpunt. Voor velen die erbij betrokken zijn, is deze voorstelling oprecht—een morele verplichting om het lijden te beëindigen. Toch verbergt het diepere mechanismen.
Strategische onderbouwing
Onder de oppervlakte zijn deze akkoorden ontworpen voor strategische diepgang. Ze plaatsen Amerikaanse bedrijven in knelpunten, van Afrikaanse spoorlijnen tot Kaukasuspassen, terwijl de handel wordt omgeleid van concurrenten. Het financieringsmodel verschuift van eindeloze hulp naar zelfvoorziening: mineralenroyalty’s en tolgelden dragen bij aan stabiliteit, en creëren prikkels die alleen standhouden zolang de vrede voortduurt.
Dit brengt belangen op meerdere niveaus op één lijn—lokale inkomsten voor stabiliteit; Amerikaanse invloed voor de veiligheid van toeleveringsketens, het beletten dat rivalen controle krijgen over belangrijke activa, en het verkrijgen van diplomatieke hefboomwerking; en een wereldwijde demonstratie van Amerikaanse onderhandelingskracht. Een vierde, cruciale laag is duurzaamheid: in tegenstelling tot potentieel vluchtige hulp zouden deze economische motoren, volgens hun voorstanders, doorlopend waarde genereren, waardoor terugval voor alle partijen kostbaarder wordt.
Successen en beperkingen
Het succes van het model hangt af van pragmatisme. Het floreert wanneer leiders compromis boven absolutisme stellen, zoals in de Camp David-akkoorden van 1978 – land voor vrede – of de Abraham-akkoorden van 2020 – normalisatie via handel en technologie, waarbij kernconflicten worden omzeild. Omgekeerd illustreert de huidige impasse in Oekraïne – de eis van Kiev om het volledige grondgebied terug te krijgen versus het aandringen van Moskou op neutraliteit en annexaties – de beperkingen ervan, ondanks de belofte van het mineraalfonds. We zullen zien wat er gebeurt na de ontmoeting tussen Trump en Poetin in Alaska.
Eerdere benaderingen van de VS
Vergelijk het corridors-for-peace-model met eerdere Amerikaanse strategieën om de verschuiving te begrijpen.
Onder George W. Bush betekenden vredesinspanningen vaak invasies en natieopbouw—denk aan Irak en Afghanistan—met enorme troepeninzet, biljoenen dollars aan kosten, en weinig verband tussen stabiliteit en lokaal economisch voordeel.
Barack Obama schakelde over naar diplomatie, sancties en multilaterale akkoorden zoals het JCPOA—sanctieverlichting in ruil voor naleving—maar zonder Amerikaanse economische belangen om de uitkomsten te verankeren, waardoor de overeenkomsten kwetsbaar bleven voor politieke veranderingen.
Joe Biden volgde met coalitiegedreven hulp en sancties, zoals in Oekraïne, waarbij miljarden werden geïnvesteerd zonder zelfvoorzienende mechanismen om vrede voor alle partijen winstgevend te maken.
Zelfs de Dayton-akkoorden van Bill Clinton maakten gebruik van NAVO-handhaving en institutionele hervormingen, maar geen inkomsten genererende activa om stabiliteit te verankeren.
De nieuwe aanpak keert het om: bemiddel akkoorden waarbij vrede winst oplevert—via gedeelde opbrengsten, Amerikaans toezicht en het aan de kant zetten van rivalen. Het is pragmatisch, kostenbewust en op belangen gericht, hoewel critici waarschuwen dat het diepere bestuurshervormingen kan opofferen voor kortetermijnsuccessen.
Contrasterende wereldwijde benaderingen
Deze Amerikaanse strategie onderscheidt zich van die van haar concurrenten. China’s Belt and Road legt de nadruk op oninbare leningen om invloed te verwerven, waardoor afhankelijkheid wordt bevorderd, maar kwetsbaar is voor verschuivingen in de machtsverhoudingen – wat blijkt uit de jaarlijkse hulp van 3 miljard dollar van Peking, in contrast met de schamele binnenlandse hulp bij overstromingen. Rusland bevriest conflicten via vredestroepen om controle te behouden, maar mist economische ankers. De EU heeft Europese landen stimulansen in het vooruitzicht gesteld die gekoppeld zijn aan hervormingen. De VN houdt toezicht op staakt-het-vuren zonder inkomstenmechanismen. Het Amerikaanse voordeel ligt in transparantie: expliciete, afdwingbare transacties waarbij vrede winst oplevert en samenwerking wordt beloond met voorspelbaarheid – in tegenstelling tot de ondoorzichtige of dwingende tactieken van rivalen.
Debatten en verdeeldheid
Binnenlands woedt het debat over ideologische lijnen heen. Voorstanders prijzen het als efficiënt—oorlogen beëindigen zonder troepen, hulp drastisch verminderen, en rivalen tegengaan. Critici hekelen het als verhuld imperialisme, waarbij soevereiniteit wordt geriskeerd en concessies op mensenrechten worden gedaan. De Congolese Nobelprijswinnaar Denis Mukwege noemde het DRC-akkoord een “schandalige overgave”. Deze spanning weerspiegelt bredere vragen: is transactionele vrede duurzaam, of een gevaarlijk precedent?
Vooruitblik: voorspellen van de volgende grenzen
Bij het bestuderen van het Oekraïne-mineraalakkoord, het Rwanda-DRC-kader en de Armenië-Azerbeidzjan-corridor valt op dat ze allemaal afhangen van de samenkomst van zes afzonderlijke voorwaarden. Men zou het kunnen gebruiken als een diagnostisch instrument om het potentiële toepasbaarheid van het corridors-for-peace-model in andere conflictgebieden te evalueren, waarbij zowel kansen op succes als risico’s op falen worden geïdentificeerd.
Transactionele actoren: Beide partijen moeten bereid zijn concessies te ruilen voor concrete voordelen. Wanneer leiders vasthouden aan maximalistische eisen, zoals in Oekraïne, is er geen ruimte voor compromis.
Strategisch bezit: Een haven, corridor of hulpbron die stabiele inkomsten genereert. Deze economische steunpilaar zorgt ervoor dat vrede zichzelf in stand houdt.
Afdwingbare Amerikaanse rol: De Verenigde Staten moeten de mogelijkheid hebben om het economische onderdeel van de overeenkomst te overzien of te beveiligen, zodat naleving tastbare beloningen oplevert.
Rivalenverdringing: Het akkoord moet een concurrent buitenspel zetten, of het nu gaat om China’s Belt and Road, Ruslands regionale invloed, of Irans toegang tot handel.
Coalitie-aanvaarding: Bondgenoten die samen met de Verenigde Staten investeren, spreiden het risico en versterken de betrokkenheid.
Binnenlandse politieke winst: Een overwinning die kiezers kunnen zien—banen, handel of inkomstenstromen—die de steun thuis behoudt.
Conclusie: Een nieuw tijdperk van transactionele diplomatie?
Concluderend: dit draaiboek is niet onfeilbaar—het is slechts een hulpmiddel dat floreert bij op elkaar afgestemde stimulansen en faalt bij onbuigzaamheid.
Toch zet de Verenigde Staten, in een wereld van verschuivende allianties en toenemende concurrentie, erop in dat de vredestafel nog steeds de plek kan zijn waar beide partijen winnen—en waar Amerika net iets meer wint. Of die gok uitpakt, hangt niet alleen af van de vaardigheid van de onderhandelaars, maar misschien ook van hoe lang de economische lijm kan standhouden voordat rivalen proberen die los te wrikken.
De tijd zal uitwijzen of deze aanpak de wereldorde blijvend hervormt. Voorlopig geeft het een verschuiving in de Amerikaanse diplomatie aan—een waarin vrede wordt gekoppeld aan economische voordelen.
Europese leiders schaarden zich achter president Donald Trumps nieuwste poging om een einde te maken aan de oorlog in Oekraïne. Ze spraken hun steun uit voor zijn oproep tot een driehoeksoverleg tussen Kyiv, Washington en Moskou, en beloofden de druk op Rusland vol te houden tot er een vredesakkoord is bereikt.
Trump lichtte op 16 augustus zijn Europese collega’s en de Oekraïense president Volodymyr Zelensky in, een dag na zijn topontmoeting met de Russische president Vladimir Poetin in Anchorage, Alaska. Hoewel die cruciale bijeenkomst geen staakt-het-vuren opleverde, verklaarden zowel Trump als Poetin dat de basis was gelegd voor verdere onderhandelingen.
In een gezamenlijke verklaring op zaterdag verwelkomden de Franse president Emmanuel Macron, de Italiaanse premier Giorgia Meloni, de Duitse bondskanselier Friedrich Merz, de Britse premier Keir Starmer, de Finse president Alexander Stubb, de Poolse premier Donald Tusk, de voorzitter van de Europese Raad António Costa en de voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen het initiatief van Trump.
“Leiders verwelkomden de inspanningen van president Trump om het bloedvergieten in Oekraïne te stoppen, een einde te maken aan Ruslands agressieoorlog en te komen tot een rechtvaardige en duurzame vrede,” aldus de verklaring. Daarin werd benadrukt dat “Oekraïne onwrikbare veiligheidsgaranties moet krijgen” en dat “Rusland geen vetorecht kan hebben over Oekraïnes weg naar de EU en de NAVO”.
De leiders gaven aan bereid te zijn Trumps voorstel voor een driehoeksoverleg met Zelensky en Poetin te steunen, en verklaarden dat zij achter “verdere gesprekken zullen staan, waaronder met president Zelensky, die [Trump] binnenkort zal ontmoeten”.
Ze benadrukten ook dat “internationale grenzen niet met geweld mogen worden gewijzigd” en beloofden de sancties tegen Moskou in stand te houden totdat er een akkoord is bereikt.
Zelensky bevestigt ontmoeting in Washington
Zelensky bevestigde dat hij Trump op 18 augustus in Washington zal ontmoeten. Op X schreef hij dat hij “een lang en inhoudelijk gesprek” met Trump had gevoerd, waaronder een uur durend een-op-een gesprek voordat de Europese leiders zich bij het overleg aansloten.
“Oekraïne bevestigt zijn bereidheid om met maximale inspanning te werken aan het bereiken van vrede,” aldus Zelensky.
Hij voegde eraan toe dat Kyiv Trumps idee van een driehoeksoverleg met Rusland steunt en benadrukte het belang van Europese betrokkenheid “in elke fase, om samen met Amerika betrouwbare veiligheidsgaranties te waarborgen”.
Zelensky zei dat de gesprekken in Washington “alle details over het beëindigen van het bloedvergieten en de oorlog” zullen omvatten en verwelkomde wat hij omschreef als “positieve signalen van de Amerikaanse kant” over de deelname van de VS aan veiligheidsgaranties voor Oekraïne.
Voorafgaand aan zijn ontmoeting met de Russische leider zei Trump tegen verslaggevers dat hij Amerikaanse veiligheidsgaranties voor Oekraïne overweegt, maar hij maakte duidelijk dat dit geen NAVO-lidmaatschap zou inhouden.
Nordisch-Baltische steun
Afzonderlijk gaven de leiders van de Nordisch-Baltische Acht—Denemarken, Estland, Finland, IJsland, Letland, Litouwen, Noorwegen en Zweden—op 16 augustus een gezamenlijke verklaring uit, waarin zij hun steun voor zowel Oekraïne als voor Trumps diplomatieke inspanning bevestigden.
“Het bereiken van een rechtvaardige en duurzame vrede vereist een staakt-het-vuren. En geloofwaardige veiligheidsgaranties voor Oekraïne,” aldus de verklaring, waarin werd toegevoegd dat “er geen beperkingen mogen worden opgelegd aan de Oekraïense strijdkrachten of aan hun samenwerking met andere landen”.
De Nordisch-Baltische leiders zeiden dat zij Trumps uitspraak verwelkomden dat Washington “bereid is deel te nemen aan veiligheidsgaranties”, terwijl zij beloofden Oekraïne te blijven bewapenen en de sancties tegen de Russische oorlogseconomie te versterken, “zolang Rusland blijft doden”.
Trump en Poetin zien vooruitgang
Trump vertelde na zijn ontmoeting met Poetin aan Fox News dat beide partijen het over veel punten eens waren geworden, maar dat “een of twee vrij belangrijke kwesties” onopgelost bleven. Hij zei dat de bal nu bij Zelensky lag.
“Nu is het echt aan president Zelensky om het rond te krijgen, en ik zou ook zeggen dat de Europese landen zich er wat meer mee moeten bemoeien,” aldus Trump.
Tijdens een gezamenlijke persconferentie in Alaska zei Poetin dat hij verwachtte dat de gesprekken “het startpunt zullen zijn, niet alleen voor de oplossing van de Oekraïense kwestie, maar ook om ons te helpen zakelijke en pragmatische betrekkingen tussen Rusland en de VS te herstellen.” Geen van beide leiders beantwoordde vragen of maakte details van de besprekingen bekend.
De oorlog, die begon met de grootschalige Russische invasie van Oekraïne op 24 februari 2022, is inmiddels zijn vierde jaar ingegaan zonder dat een staakt-het-vuren in zicht is. Trump heeft het beëindigen van het conflict tot speerpunt van zijn buitenlandse beleid gemaakt, en hoewel hij tijdens de top in Alaska vooruitgang meldde, zei hij ook dat “er pas een akkoord is als er een akkoord is”.
Een VN-mensenrechtenexpert dringt er bij het Chinese communistische regime op aan de rechten van gevangengezette mensenrechtenverdedigers te respecteren en gedetailleerde informatie vrij te geven over verschillende vastgehouden activisten, waaronder de vermiste Chinese mensenrechtenadvocaat Gao Zhisheng.
Mary Lawlor, de speciale rapporteur van de VN inzake de situatie van mensenrechtenverdedigers, zei in een verklaring op 11 augustus dat ze “verontrust was door aanhoudende beschuldigingen” over de slechte behandeling van mensenrechtenactivisten die in China gevangen zitten.
Die beschuldigingen omvatten onder meer “marteling, het ontzeggen van toegang tot adequate medische zorg en bezoekrecht,” zei ze.
“Hoewel er herhaaldelijk verzoeken zijn gedaan, hebben de Chinese autoriteiten nog geen gedetailleerde antwoorden gegeven over de vermeende behandeling van deze mensenrechtenverdedigers. In plaats daarvan heeft de regering slechts algemene antwoorden verstrekt, met weinig concrete informatie over de gestelde vragen,” voegde Lawlor eraan toe.
De Chinese Communistische Partij (CCP) heeft een lange geschiedenis van mensenrechtenschendingen. In een internationaal mensenrechtenrapport dat op 12 augustus werd gepubliceerd, merkte het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken op dat voormalige gevangenen en gedetineerden hadden verklaard dat zij waren geslagen, verkracht, blootgesteld aan elektroschokken, opgehangen aan de polsen, van slaap beroofd, gedwongen gevoed, gedwongen medicijnen toegediend kregen tegen hun wil, evenals een breed scala aan ander fysiek en psychologisch misbruik. Politieke en religieuze dissidenten kregen daarbij vaak de zwaarste behandeling.
Lawlor zei dat Peking moet garanderen dat deze gevangenen bezoek mogen ontvangen van hun families en juridische vertegenwoordigers, passende medische zorg krijgen, worden vastgehouden in officieel erkende detentiecentra, en dat hun status en verblijfplaats bekend worden gemaakt aan iedereen met een legitiem belang.
Ze wees op haar poging om informatie te verkrijgen over zeven mensenrechtenverdedigers die straffen van 10 jaar of langer uitzitten, toen zij en andere VN-experts in februari een brief stuurden aan de Chinese autoriteiten. Peking reageerde echter met het verstrekken van beperkte informatie, verklaarde Lawlor, wat haar ertoe bracht de Chinese autoriteiten op te roepen een grondiger antwoord te geven, met name met gedetailleerde updates over hun gezondheidstoestand en hun toegang tot familie en juridische vertegenwoordigers.
Ding, een mensenrechtenadvocaat en prominente figuur in de New Citizens Movement, werd in april 2023 door een Chinese rechtbank tot 12 jaar gevangenisstraf veroordeeld. De beweging zet zich in voor transparantie over het vermogen van CCP-functionarissen, de bevordering van burgerrechten en streeft naar een vreedzame overgang van China naar constitutionalisme.
Op 13 augustus reageerde Dings vrouw, Sophie Luo, op de verklaring van Lawlor. In een bericht op X zei Luo dat, net als zij, de familieleden van andere gewetensgevangenen niet hoeven te weten in hoeverre hun dierbaren hebben geleden in de gevangenis.
“Wat wij nodig hebben, is dat de Chinese Communistische Partij hen onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrijlaat,” schreef Luo. “Laat Ding Jiaxi onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij. Laat alle gewetensgevangenen in de Chinese gevangenissen onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij.”
Lawlor herhaalde ook haar oproep aan China om duidelijkheid te verschaffen over Gao’s lot en verblijfplaats, en betwijfelde Pekings eerdere beweringen dat hij niet in hechtenis wordt gehouden of het slachtoffer is van gedwongen verdwijning.
“Gao Zhisheng is al bijna acht jaar vermist en de weigering van de Chinese regering om in te gaan op zijn gedwongen verdwijning is volstrekt onaanvaardbaar,” verklaarde Lawlor.
“Als hij niet in hechtenis, gevangenis of onder huisarrest is, moeten de autoriteiten bekendmaken welke stappen zij hebben ondernomen om te achterhalen wat er met hem is gebeurd.”
Gao stond onder huisarrest voordat hij op 13 augustus 2017 uit zijn huis in de provincie Shaanxi in het noorden van China verdween.
Gao, een autodidactische advocaat en toegewijd christen, begon in 1996 met het uitoefenen van het advocatenberoep. Hij verdedigde slachtoffers van door de overheid opgeëiste grond; families van mijnwerkers die compensatie zochten nadat hun dierbaren waren overleden bij kolenmijnongelukken; evenals vervolgde christenen en beoefenaars van Falun Gong.
Op 13 augustus beschreef Gao’s vrouw, Geng He, op sociale media de zaak van haar man als een voorbeeld van China’s “systematische, aanhoudende, wrede en meedogenloze” inspanningen om mensenrechtenschendingen te begaan.
“Acht jaar lang is hij niet gezien, niet gehoord en heeft zijn familie geen enkel telefoontje van hem ontvangen,” schreef ze. “Dit is niet alleen een verwoestende klap voor een advocaat en een burger, maar ook een publieke vernedering voor de rechtsstaat en de menselijkheid.”
De Amerikaanse president Donald Trump en de Russische president Vladimir Poetin hebben op 15 augustus bijna drie uur vergaderd op een militaire basis in Alaska. De ontmoeting maakte deel uit van een door de VS geleid initiatief om Rusland en Oekraïne rond de tafel te krijgen voor vredesoverleg.
Trump werd vergezeld door minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio en speciaal presidentieel gezant Steve Witkoff. Poetin had de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov en presidentieel adviseur buitenlandse zaken Joeri Oesjakov aan zijn zijde.
Op een gezamenlijke persconferentie na afloop noemden beide leiders het overleg productief, al werd er geen concreet akkoord bereikt. Trump zal nog spreken met de Oekraïense president Volodymyr Zelensky en met de NAVO, in de hoop een volgend overleg bijeen te roepen dat de oorlog kan beëindigen.
‘Geen akkoord tot er een akkoord is’: Trump
Tijdens een korte persconferentie verklaarden beide leiders dat er vooruitgang was geboekt in de gesprekken, maar details gaven ze niet. Trump zei dat er “maar heel weinig” kwesties overblijven om op te lossen. Sommige waren volgens hem niet zo belangrijk, maar “één is waarschijnlijk de meest ingrijpende,” zonder verdere toelichting.
De Amerikaanse president Donald Trump en de Russische president Vladimir Poetin houden een gezamenlijke persconferentie na hun deelname aan een topontmoeting tussen de VS en Rusland over Oekraïne op Joint Base Elmendorf-Richardson in Anchorage, Alaska, op 15 augustus 2025. Drew Angerer/AFP via Getty Images
“Er is pas een akkoord als er een akkoord is,” zei Trump. “Zo ver zijn we nog niet, maar de kans is groot dat we er wel komen,” voegde hij eraan toe.
De twee leiders repten niet over een staakt-het-vuren of andere kernpunten van de onderhandelingen, zoals veiligheidsgaranties voor Oekraïne of verdere Amerikaanse sancties tegen Rusland en zijn bondgenoten.
Op de vraag waarin de partijen van mening verschillen, hield Trump de lippen stijf op elkaar. “Dat houd ik liever voor mezelf,” zei hij tegen Fox News-presentator Sean Hannity. “Ik vermoed dat iemand er uiteindelijk toch mee naar buiten komt. Ze zullen het wel uitvinden.”
Trump liet ook weten dat hij voorlopig geen nieuwe secundaire tarieven zal invoeren voor kopers van Russische olie, zoals China, maar dit later alsnog kan overwegen. “Door wat er vandaag is gebeurd, denk ik dat ik daar nu niet over hoef na te denken. Misschien moet ik dat over twee of drie weken wel doen,” zei hij.
De Amerikaanse regering heeft onlangs de invoertarieven voor India, een van de grootste kopers van Russische olie, verhoogd tot 50 procent.
Rode loper en luchtshow
Voorafgaand aan de top stapten beide leiders uit hun presidentiële vliegtuigen en ontmoetten elkaar op een rode loper op het vliegveld van Joint Base Elmendorf-Richardson, de grootste militaire basis van Alaska.
Een B-2-bommenwerper (C) en vier F-35-straaljagers vliegen over terwijl de Amerikaanse president Donald Trump de Russische president Vladimir Poetin begroet op het platform van Joint Base Elmendorf-Richardson in Anchorage, Alaska, op 15 augustus 2025. Andrew Caballero-Reynolds/AFP via Getty Images
Terwijl ze over de loper liepen voor een gezamenlijke foto, vloog een Amerikaanse B-2 Spirit stealthbommenwerper samen met vier F-35 Lightning II-straaljagers over.
De presidenten poseerden op een podium met het opschrift “Alaska 2025”, terwijl verslaggevers vragen naar hen riepen.
Toen een journalist schreeuwde: “President Poetin, stopt u met het doden van burgers?”, wees Poetin naar zijn oor en haalde zijn schouders op, alsof hij de vraag niet kon verstaan.
Daarna reed Poetin samen met Trump in “The Beast”, de zwaar gepantserde limousine van de Amerikaanse president, naar de locatie van de top.
De ontmoeting betekende Poetins eerste bezoek aan de Verenigde Staten sinds een vergadering van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York in 2015, en zijn eerste bezoek aan een NAVO-land sinds een werkbezoek aan Duitsland in 2020.
De Russische president Vladimir Poetin spreekt de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties toe in het VN-hoofdkwartier in New York City op 28 september 2015. Spencer Platt/Getty Images
Poetin benadrukt veiligheid
Tijdens de persconferentie zei Poetin dat Rusland zal blijven streven naar het “wegnemen van alle primaire oorzaken” van het conflict in Oekraïne en naar het aanpakken van de “fundamentele bedreigingen voor [de Russische] veiligheid”. Deze termen verwijzen naar de Russische eis dat Oekraïne geen lid mag worden van de NAVO of soortgelijke organisaties.
Enkele dagen voor de grootschalige invasie in 2022 had Poetin al gesteld dat een mogelijke NAVO-toetreding van Oekraïne “een directe bedreiging voor de veiligheid van Rusland” zou vormen. Oekraïne heeft belangstelling getoond voor lidmaatschap, maar is nooit formeel als kandidaat beschouwd.
Poetin leek verder te verwijzen naar de uitbreiding van de NAVO in Oost-Europa in de afgelopen decennia, die Moskou ziet als een bedreiging voor de Russische soevereiniteit. “Alle legitieme zorgen van Rusland moeten worden meegenomen, en er moet een eerlijk evenwicht in de veiligheidsorde in Europa en de wereld als geheel worden hersteld,” zei hij. Tegelijk voegde hij eraan toe: “We zijn het eens met president Trump dat ook de veiligheid van Oekraïne moet worden gegarandeerd.”
Een Russische soldaat patrouilleert in een straat in Mariupol, Oekraïne, op 12 april 2022, na de Russische invasie van Oekraïne. Alexander Nemenov/AFP via Getty Images
Poetin hoopt op warmere banden
Poetin sprak ook over het verlies aan handelsbetrekkingen in de afgelopen jaren en de bescheiden toename van bilaterale handel sinds Trump weer in functie is. Hij noemde Trump een “goede, zakelijke en betrouwbare gesprekspartner”.
“Ik verwacht dat de afspraken van vandaag niet alleen het startpunt vormen voor een oplossing van de Oekraïense kwestie, maar ons ook zullen helpen om zakelijke en pragmatische betrekkingen tussen Rusland en de VS te herstellen,” aldus Poetin.
Wel erkende hij dat de betrekkingen op hun “laagste punt sinds de Koude Oorlog” staan. Toch noemde hij Trumps poging om de oorlog te beëindigen en diens uitnodiging naar Alaska “zeer welwillend”.
Trump wil details delen met Oekraïne en NAVO
Hoewel beide leiders zwegen over de precieze struikelpunten, benadrukte Trump dat de richting van het vredesproces uiteindelijk aan Oekraïne is, en in mindere mate aan Europa. “Ik ga een paar telefoontjes plegen en vertellen wat er is gebeurd,” zei hij.
Kyiv en de meeste Europese leiders hadden nog niet gereageerd op de top, vermoedelijk vanwege het tijdsverschil. Enkelen spraken waardering uit voor Trumps inspanningen om de oorlog te beëindigen, al bleef men voorzichtig tegenover Poetins woorden.
De Tsjechische minister van Buitenlandse Zaken Jan Lipavsky spreekt de media toe tijdens een gezamenlijke persconferentie in Kiev, Oekraïne, op 22 november 2024, te midden van de Russische invasie van Oekraïne. Tetiana Dzhafarova/AFP via Getty Images
“Ik verwelkom het feit dat president Trump probeert de oorlog te stoppen, dat hij er voortdurend over spreekt met Europese vertegenwoordigers en dat hij ons in Europa zal informeren over de resultaten van de ontmoeting van vandaag,” zei de Tsjechische minister van Buitenlandse Zaken Jan Lipavský op X. “Maar Poetin herhaalde hetzelfde propagandistische gebazel over de ‘wortels van het conflict’ dat zijn staatstelevisie voortdurend verkondigt. Het probleem is het Russische imperialisme, niet het Oekraïense verlangen om in vrijheid te leven.”
Trump benadrukte in een gesprek met Fox News dat de volgende stappen afhangen van de bereidheid van Zelensky om deel te nemen. Ook Europese leiders moeten zich “een beetje mengen” om richting een akkoord te duwen, voegde hij eraan toe.
Toen Hannity hem vroeg welk advies hij voor Oekraïne had, antwoordde Trump kort en bondig: “Sluit een akkoord.”
Ryan Morgan en Emel Akan droeg bij aan dit verslag.
Ooit vooral beschouwd als een economische dief in cyberspace, wordt de Chinese Communistische Partij (CCP) nu door het Amerikaanse leger gezien als de grootste cyberdreiging en “pacing adversary” (initiatiefrijke/tempo-controlerende actor)—in staat tot niet alleen spionage, maar ook mogelijke sabotage van vitale systemen.
Meer dan een dozijn jaarlijkse cybersecurityrapporten en trendanalyses voor 2025 slaan alarm over de steeds geavanceerdere cybercapaciteiten van het regime. Eén rapport bestempelde 2024 zelfs als het “kantelpunt” in de Chinese cyberspionage.
De recente grootschalige hacks in kritieke Amerikaanse infrastructuur en telecommunicatienetwerken, die maanden of zelfs jaren onopgemerkt bleven, stonden in schril contrast met de onsubtiele brute force-aanvallen van eerdere jaren en brachten het onderwerp opnieuw in de schijnwerpers.
De koerswijziging van het regime kwam niet plotseling, maar was het logische resultaat van zo’n dertig jaar intensieve investeringen in de cybersector.
Ook in de Verenigde Staten is het inzicht in het regime veranderd, en is men nu vastbesloten om terug te slaan.
CCP bouwt cybersector op
In 1996 werkte Kevin Mandia als speciaal agent bij het Air Force Office of Special Investigations toen hij voor het eerst een door de Chinese staat gesteunde cybercampagne zag binnendringen in “27 van de 37 militaire bases” zonder enige belemmering.
Het is een verhaal dat de cybersecuritytopman vaak in het openbaar heeft verteld, onder meer tijdens de RSA-conferentie in april.
Mandia zag hoe het Korps Mariniers, het leger, de luchtmacht en het ministerie van Energie al op de eerste dag van de door de CCP gesteunde operatie werden gehackt. De aanvallers kregen toegang via een universiteit aan de westkust, met legitieme inloggegevens van verschillende voormalige Chinese internationale studenten wier accounts nooit waren afgesloten.
Volgens Mandia liet het incident de systematische aard van een door de staat gesteunde campagne zien, waarbij een duidelijke taakverdeling zichtbaar was: één persoon of team hield zich bezig met het testen van inloggegevens, een ander met het buitmaken van data.
Het Volksbevrijdingsleger van de CCP beschikt al sinds de jaren negentig over cybereenheden. In de Verenigde Staten werd pas in 2009 het U.S. Cyber Command, of Cybercom, opgericht om cyberoperaties te bundelen.
De CCP beschouwt cyberspace al lange tijd als een oorlogsgebied, vergelijkbaar met land, lucht en zee. Toch was de vroege door China gesteunde cyberactiviteit tegen de Verenigde Staten vooral te begrijpen als economische spionage, bedoeld om Chinese bedrijven te versterken met gestolen bedrijfsgeheimen.
Medewerkers en bezoekers lopen langs de lobby van het Huawei-kantoor in Wuhan, in de provincie Hubei, China, op 8 oktober 2012. Begin jaren 2000 hadden wetgevers, ambtenaren en deskundigen over de hele wereld hun bezorgdheid geuit over de nationale veiligheid van Chinese telecommunicatiediensten, waaronder Huawei. STR/AFP/GettyImages
Toch duurde het tot 2013 voordat een baanbrekend rapport van cybersecuritybedrijf Mandiant een Chinese hackergroep ontmaskerde als Unit 61398 van het Volksbevrijdingsleger, waardoor het Amerikaanse bedrijfsleven de dreiging van een buitenlandse staat pas echt serieus begon te nemen. Het rapport, dat de exacte gebouwen identificeerde waar de hackers werkten en zelfs enkele leden van de eenheid benoemde, beschreef hoe de groep sinds 2006 gegevens had gestolen van 141 bedrijven in twintig sectoren.
“We deden het oprecht om het bewustzijn te vergroten: ‘China hackt letterlijk iedereen en niemand weet het,’” zei Mandia, voormalig CEO van Mandiant, tijdens de RSA-conferentie.
CCP-leider Xi Jinping, wiens regeerperiode wordt gekenmerkt door openlijke en felle concurrentie met de Verenigde Staten, maakte enkele jaren nadat hij in 2015 aan de macht kwam duidelijk dat hij wilde dat het regime een wereldmacht in cyberspace zou worden. Officiële toespraken en documenten benadrukten de noodzaak om cybermacht te verankeren als pijler van economische, nationale en militaire veiligheid.
In datzelfde jaar kondigde Xi ook een hernieuwde focus aan op de CCP-strategie van “militair-civiele fusie”, waarbij de grens tussen technologie voor commercieel en militair gebruik vervaagt—een strategie die onderstreept dat er in communistisch China geen echte particuliere sector bestaat.
In het daaropvolgende decennium heeft de CCP ongeëvenaard geïnvesteerd in cybercapaciteiten.
Een voorbeeld is het landschap van hackwedstrijden in China, dat praktijkervaring, kennisuitwisseling en loopbaanmogelijkheden biedt voor een steeds groter wordende industrie van hackers.
Een analyse van de Atlantic Council over Chinese capture-the-flag-hackwedstrijden—waarbij geen wedstrijden zijn inbegrepen die zich richten op het uitbuiten van kwetsbaarheden—beschrijft het ecosysteem als “ongeëvenaard in omvang en reikwijdte, vergelijkbaar met vier overlappende National Collegiate Athletic Associations (Nationale universiteiten atletiekverenigingen), elk met hun eigen primaire overheidssponsor, alleen al voor cybersecuritystudenten om hun vaardigheden te oefenen.”
Volgens een ander rapport van de Atlantic Council is het regime ook een grote afnemer in de cyberoffensieve industrie, wat ervoor zorgt dat het voortdurend toegang heeft tot een gestage stroom van softwarekwetsbaarheden. Het is een omgeving waarin zelfs lokale takken van het regime cybereenheden hebben die operaties uitvoeren.
Paul Rosenzweig, cybersecurityexpert en voormalig plaatsvervangend assistent-secretaris voor beleid bij het Department of Homeland Security, zei dat de tijd en het geld die het Chinese regime in cyber heeft gestoken, het op dat gebied op gelijke voet hebben gebracht met de Verenigde Staten. De aanpak van beide landen verschilt bovendien sterk, aldus Rosenzweig, die wijst op wervingsmethoden waarbij een hacker die in China wordt gearresteerd in plaats van een gevangenisstraf een baan bij de overheid kan krijgen.
“De beste 10.000 [cyberspecialisten] in de Verenigde Staten zijn beter dan de beste 10.000 in China,” zei Rosenzweig tegen The Epoch Times. “Maar als de Verenigde Staten er 100.000 hebben, dan heeft China er 1 miljoen.”
Volgens cybersecurity-onderzoekers is door de staat gesteunde Chinese cyberactiviteit de laatste tijd moeilijker te detecteren. Dat wijst niet alleen op verfijning van technieken, maar ook op een grotere nadruk op operationele veiligheid en infrastructuurbeheer binnen deze georganiseerde campagnes.
Adjunct-minister van Justitie Jeffery Rosen spreekt de media toe over aanklachten en arrestaties in verband met een computerinbraakcampagne die banden heeft met het Chinese regime, op het ministerie van Justitie in Washington op 16 september 2020. Tasos Katopodis-Pool/Getty Images
VS verandert van houding
David Stehlin, CEO van de Telecommunications Industry Association (TIA), leidde in 2002 een door durfkapitaal gesteund bedrijf toen hij voor het eerst met Huawei in aanraking kwam. De Chinese telecomgigant had technologie van zijn bedrijf gestolen.
Jaren later, toen Stehlin CEO was van een beursgenoteerd bedrijf, wist Huawei wereldwijd contracten binnen te halen door zijn biedingen met 40 tot 50 procent te onderbieden, vaak onder de kostprijs, waardoor concurreren onmogelijk werd.
Het is niet zo dat de Amerikaanse publieke of private sector pas recent op de hoogte kwam van de kwaadaardige cyberactiviteiten van de CCP. Het probleem was eerder dat gehackte bedrijven of functionarissen jarenlang nauwelijks mogelijkheden hadden om op te treden. Het versterken van cyberverdediging komt grotendeels neer op de private sector, die ook het grootste deel van de aanvallen te verduren krijgt. De industrie gaat de uitdaging aan, maar kijkt naar de overheid om het voortouw te nemen bij een probleem dat inmiddels het niveau van nationale veiligheid heeft bereikt.
Wetgevers, functionarissen en experts wereldwijd uitten al begin jaren 2000 zorgen over de nationale veiligheid rond Chinese telecomdiensten, waaronder Huawei. Maar volgens Stehlin was het pas tijdens de eerste regering-Trump—toen Huawei- en ZTE-telecomapparatuur officieel werd bestempeld als een bedreiging voor de nationale veiligheid—dat hij een echte kentering zag beginnen.
Destijds gebruikte een derde van de wereld Huawei/ZTE-technologie, een derde vertrouwde technologieën en het resterende derde had nog geen keuze gemaakt, vertelde Stehlin aan The Epoch Times. Volgens hem koos de regering-Trump niet alleen voor vertrouwde technologieën in eigen land, maar zocht ze ook actief contact met landen wereldwijd om “ten eerste uit te leggen wat de risico’s zijn, en ten tweede een pad te laten zien naar een veiliger netwerk.”
“De [eerste regering-Trump] erkende dat we wereldwijd meer vertrouwde technologie nodig hebben in de communicatiestructuur,” zei Stehlin. In de huidige verbonden wereld, waar vrijwel al het internetverkeer via onderzeese kabels loopt, kunnen inbreuken in andere landen immers ook leiden tot kwetsbaarheden in systemen in eigen land.
Defensie-experts en veteranen uit de vitale infrastructuursector schrijven het brede besef van de CCP als cybertegenstander grotendeels toe aan president Donald Trump tijdens zijn eerste ambtstermijn. Dat opende eindelijk de weg naar een gecoördineerde aanpak.
In 2018 presenteerde Trump de eerste nationale cybersecuritystrategie sinds 2003, met als doel “Amerika cyberveilig te maken”. Sindsdien is het aanvalsoppervlak van de Verenigde Staten alleen maar gegroeid. Naarmate de wereld steeds meer verbonden raakte, kregen hardnekkige tegenstanders steeds meer mogelijkheden om een onbewaakte toegang te vinden.
Telecommunicatienetwerken zijn bijzonder waardevolle doelwitten, zowel voor cyberspionage als voor mogelijke cyberaanvallen. Er waren al goed gedocumenteerde gevallen waarin Chinese staatsbedrijven in de telecomsector Amerikaanse of Europese gegevens omleidden naar China. Terwijl de Verenigde Staten honderden miljoenen belastingdollars uittrokken om in de komende tien jaar deze onbetrouwbare technologieën te verwijderen, begon ook de industrie haar aanpak van beveiliging grondig te herzien.
President Donald Trump spreekt na de ondertekening van de Cybersecurity and Infrastructure Security Agency Act in de Oval Office op 16 november 2018. Sinds zijn eerste ambtstermijn benadrukt Trump de noodzaak om de nationale cyberveiligheid te versterken. Saul Loeb/AFP via Getty Images
De TIA, die zichzelf ziet als de vertrouwde brancheorganisatie, begon met het opstellen van meetbare normen om producten en diensten in de telecommunicatiesector te kunnen certificeren. Met de expertise van vrijwilligers uit de meer dan 400 aangesloten bedrijven en met steun van de Verenigde Staten en andere overheden, publiceerde de TIA in 2022 de eerste standaard voor cyber- en toeleveringsketenbeveiliging. In 2023 volgde een update.
“Organisaties zijn begonnen te verschuiven van reactief naar proactief handelen,” zei Stehlin. “Beveiliging moet worden ingebed in de digitale transformatie die al enige tijd aan de gang is, en nog wel even zal doorgaan—te beginnen met een grondig begrip van hoe bedrijven producten maken, welke subsystemen ze gebruiken en welke chips daarin zitten.”
Begrippen als “zero trust-architectuur”, “defense in depth (diepteverdediging)” en “secure by design” weerspiegelen deze veranderde aanpak. De beste praktijken schrijven voor dat beveiliging vanaf het begin wordt geïntegreerd in het ontwikkelproces van een product of dienst, en dat bedrijven zich voorbereiden op het scenario van een inbreuk. De aanpak omvat meerdere beveiligingslagen om een mogelijke aanval in te dammen, evenals voortdurende monitoring en het actief opsporen van dreigingen binnen het systeem.
“Kun je de software helemaal terug herleiden tot de bron?” vroeg Stehlin. “Hoe snel los je een probleem op wanneer het zich voordoet? Hoe weet je zeker dat de chips die je gebruikt geen vervalsingen zijn? Ben je als bedrijf een betrouwbare leverancier?
“We gooien het niet zomaar in de lucht en zeggen: ‘Betrouwbaar of niet betrouwbaar?’ Nee, dit zijn meetbare elementen waarmee we vertrouwen beoordelen.”
Toch laat deze defensieve houding volgens experts zien dat de CCP de Verenigde Staten in het defensief heeft gedwongen, vertelden experts herhaaldelijk aan The Epoch Times. Met genoeg tijd en middelen—waarover de cyberoperatives van de CCP in overvloed beschikken—kan elk systeem worden binnengedrongen. Peking sloeg hard toe terwijl Amerikaanse netwerken net begonnen aan hun strategische omslag in beveiliging.
Reeks van ‘Typhoons’
Tien jaar nadat het Mandiant-rapport duidelijk maakte dat hackcampagnes vanuit China tegen de Verenigde Staten daadwerkelijk door de staat werden gesteund, maakte Microsoft melding van een “sluipende en gerichte kwaadaardige” cybercampagne van de CCP, gericht op vitale Amerikaanse infrastructuur, onder de naam “Volt Typhoon.”
In een rapport van mei 2023 beschreef Microsoft hoe Volt Typhoon sinds medio 2021 actief was en organisaties trof in de communicatie-, productie-, energie-, transport-, bouw-, maritieme, overheids-, IT- en onderwijssector. De campagne legde sterk de nadruk op onopvallend opereren, met technieken die legitieme activiteiten nabootsen om detectie zo lang mogelijk te vermijden.
Microsoft schatte met “matige zekerheid” in dat Volt Typhoon ook werkte aan mogelijkheden om vitale infrastructuur te verstoren in het geval van een conflict. De grotere behoefte aan bescherming, die gepaard ging met een toegenomen bewustzijn, had geleid tot de openbaarmaking. Een jaar later verklaarde FBI-directeur Christopher Wray aan wetgevers dat Volt Typhoon al was gepositioneerd om ontwrichting te veroorzaken.
Een bord met Microsoft AI bij een evenement in Washington op 2 juni 2025. In 2023 onthulde het bedrijf een “heimelijke en gerichte” door de CCP gesteunde cybercampagne tegen kritieke infrastructuur in de VS, die het “Volt Typhoon” werd genoemd. Madalina Vasiliu/The Epoch Times
De brandstoftekorten door een ransomware aanval op Colonial Pipeline in 2021 hadden het land al duidelijk gemaakt wat een cybergeïnitieerde verstoring van vitale infrastructuur kan betekenen.
De sluipende aanpak van Volt Typhoon en het mogelijke doel om vitale infrastructuur te ontwrichten, weken duidelijk af van wat door de CCP gesteunde hackers eerder hadden laten zien—en het was slechts één van meerdere nieuwe campagnes.
Salt Typhoon richtte zich op telecommunicatienetwerken en wist overheidscommunicatie buit te maken. Flax Typhoon waarschuwde de wereld voor het risico van in China vervaardigde consumentenelektronica, toen zo’n 200.000 apparaten, waaronder camera’s en wifi-routers, werden gekaapt om een netwerk—een “botnet”—te vormen voor cyberspionageoperaties.
De inbraak van Silk Typhoon in Microsoft Exchange-servers was zo wijdverbreid dat de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie voor het eerst gezamenlijk een verklaring uitgaven waarin zij de cyberactiviteiten van het Chinese regime veroordeelden. Het Amerikaanse ministerie van Justitie vroeg de rechter om de FBI toestemming te geven om malware te verwijderen van tienduizenden particuliere servers.
In juli noemde Microsoft nog twee door de CCP gesteunde campagnes die betrokken waren bij het stelen van gegevens van SharePoint-servers.
De “Typhoon”-namen zijn de benamingen die Microsoft gebruikt om campagnes van de CCP te volgen, maar andere beveiligingsonderzoekers hanteren weer andere aanduidingen.
“Salt Typhoon, Volt Typhoon—er is gewoon een leger aan mogelijke routes,” zei Rosenzweig over het verstoringspotentieel van de campagnes. Het is “redelijk duidelijk” dat het Chinese regime mogelijk op zoek is naar iets om als onderpand te houden tegen mogelijke Amerikaanse acties, aldus Rosenzweig.
Jeff Hoffmann, senior cyber medewerker bij het Gold Institute for International Strategy, zei tegen The Epoch Times dat de CCP met deze verschillende nieuwe campagnes “echt in beweging is om te verkennen waar er kwetsbaarheden zijn en om te laten zien dat [ze] aanwezig is”.
“Hoe verschilt dit van kernwapens om te laten zien dat je afschrikking hebt?” vroeg hij.
Kosten opleggen
Steeds meer betrokkenen begonnen zich af te vragen of de Verenigde Staten zouden terugslaan.
“Ik denk niet dat het Amerikaanse volk beseft…in welke mate onze telecomsystemen diep zijn gecompromitteerd,” zei senator Josh Hawley (R-Mo.) tijdens een hoorzitting in het Congres in juni. “Wat gaan we doen om ze daar weg te krijgen en het Amerikaanse volk te beschermen, dat op dit moment weerloos is?”
Tijdens diezelfde hoorzitting zei senator Elissa Slotkin (D-Mich.): “Ik wil offensieve cyberacties uitvoeren, ik wil dat ze pijn voelen—voor de Russen en de Chinezen die deze aanvallen uitvoeren.”
Sancties werken niet langer als afschrikmiddel, en het is volgens Hoffmann van cruciaal belang dat de Verenigde Staten laten zien dat ze een antwoord paraat hebben.
“Als China verdergaat dan het zich vooraf positioneren en doet wat Iran in Israël heeft gedaan—daadwerkelijk invloed uitoefenen op industriële controlesystemen, bijvoorbeeld in een waterzuiveringsinstallatie—en dat bereikt een verstorend niveau, wat is dan ons antwoord?” zei hij. “We moeten dat beleid ontwikkelen.”
(L–R) Brits conservatief parlementslid Tim Loughton, voormalig conservatief leider Iain Duncan Smith en voormalig defensiewoordvoerder van de SNP Stewart McDonald van de Inter-Parliamentary Alliance on China houden een persconferentie in het centrum van Londen op 25 maart 2024. Daniel Leal/AFP via Getty Images
“We moeten president Donald J. Trump bedanken voor zijn leiderschap—onmiddellijk na zijn inauguratie verlengde hij de nationale noodtoestand om buitenlandse tegenstanders in het cyberdomein, waaronder China, te beperken, af te schrikken en te verslaan.”
Hoffmann zei dat hij een waarschijnlijk overleg tussen Trump en Xi ziet als een uitgelezen kans voor deze regering om haar standpunt duidelijk te maken.
De president heeft gezegd dat, hoewel een handelsakkoord met China “niet noodzakelijk” is, hij verwacht een goed akkoord te sluiten en waarschijnlijk vóór het einde van het jaar met Xi zal samenkomen.
De nieuwe cyberfunctionarissen van de regering-Trump hebben zich er ook toe verbonden om tegenstanders duidelijk te maken dat cyberactiviteiten tegen de Verenigde Staten onaanvaardbaar zijn.
Alexei Bulazel, senior directeur voor cyber bij de National Security Council van het Witte Huis, zei in mei tijdens de RSA-conferentie dat afschrikking zoals die tijdens de Koude Oorlog werd gedefinieerd niet werkt in cyberspace, maar dat er wel manieren zijn om de capaciteiten van tegenstanders te verzwakken en kosten te verbinden aan inbraakpogingen.
“Niet reageren is op zichzelf al escalatie,” zei Bulazel. “Als je de tegenstander keer op keer over je heen laat lopen—ze hacken je en je doet niets, en ze hacken je opnieuw—dan stel je daarmee feitelijk een norm vast.
“We moeten een manier vinden om duidelijk te maken dat dit onaanvaardbaar is.”
Brett Leatherman, een ervaren FBI-agent die in juni werd gepromoveerd tot hoofd van de cybercrime-afdeling van het bureau, verklaarde bij zijn benoeming dat zijn opdracht was om kwaadaardige cyberactiviteiten tegen de Verenigde Staten “onhoudbaar” te maken.
De aankomende nationale cyberdirecteur Sean Cairncross zei tijdens zijn hoorzitting in de Senaat dat het dilemma waarmee de Verenigde Staten in cyberspace kampen, moet worden doorbroken.
“Onze vijanden zien geen kosten verbonden aan dit gedrag, waardoor zij ons nu—en al lange tijd—strategische dilemma’s opleggen,” zei hij.
“Het is tijd dat wij die dilemma’s aan hén opleggen. Ik zie ernaar uit om er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat onze tegenstanders, onze vijanden en criminelen die in dit domein opereren weten dat dit geen kosteloze onderneming is.”
We staan aan het begin van een nieuwe industriële revolutie, maar denken nog steeds met de fabriekmentaliteit die in de vorige revolutie is gevormd.
Nu kunstmatige intelligentie (AI) in razend tempo groeit in reikwijdte en kracht, en alles verandert van arbeid tot recht, is het verleidelijk om te vragen hoe we dit kunnen bijbenen. Maar die vraag gaat ervan uit dat we iets volgen dat we begrijpen. De moeilijkere vraag die gesteld moet worden, is: kunnen we de wereld die we zelf aan het bouwen zijn, ook werkelijk beheersen?
De afgelopen 150 jaar hebben we geleerd efficiëntie hoger te waarderen dan intuïtie, specialisatie boven synthese en productie boven waarneming. Het waren bewust ontworpen, gestructureerde systemen uit de vorige industriële revolutie. En nu dat systeem bezwijkt onder het gewicht van zijn eigen aannames, stappen we een nieuw tijdperk binnen met hulpmiddelen die we niet volledig begrijpen, geleid door denkkaders die niet meer passen.
De eerste industriële revolutie mechaniseerde arbeid. De tweede en derde elektrificeerden en digitaliseerden haar. Elke fase bracht ons verder weg van holistisch denken en dichter bij gefragmenteerde functies. Onderwijs vormde daarop geen uitzondering. Moderne scholen waren niet ontworpen om wijsheid te ontwikkelen, maar om gehoorzame, stipte en uniforme arbeidskrachten te leveren. We raakten gewend aan een versimpelde kijk op intelligentie, waarin kunst, ethiek, emotie en natuurlijke gezondheid als secundair werden gezien, of als minderwaardige bezigheden.
Als het doel het opbouwen van een betrouwbare werkkracht was, dan werkte dit onderwijsmodel. Maar het nam ook veel van de eigenschappen weg die ons menselijk maken. Nieuwsgierigheid werd vervangen door gehoorzaamheid, verbeeldingskracht door instructie, en emotionele nuances door gestandaardiseerde toetsen. We splitsten de wereld op in hokjes: wiskunde in het ene lokaal, geschiedenis in een ander, literatuur ver weg van de natuurwetenschappen, en het lichaam losgekoppeld van de geest. Die scheiding versplinterde niet alleen kennis, maar ook onszelf.
Nergens zat dit dieper verankerd dan in regimes die industriële planning combineerden met ideologische controle. In communistische en socialistische systemen werd de mens herleid tot een productie-eenheid, slechts waardevol voor zover hij bijdroeg aan de doelen van de staat. Onderwijs werd geen middel tot bevrijding, maar tot indoctrinatie. Afwijkend denken werd uitgeroeid. De kunsten werden omgevormd tot propaganda. Wetenschappelijk onderzoek was alleen toegestaan binnen de grenzen van de politieke orthodoxie. De geest was niet langer heilig; het was een staatsbezit. Die ideologie heeft zich wijd verspreid. Zelfs in kapitalistische systemen zijn mensen gereduceerd tot datapunten en studenten tot toetsscores. Succes werd gemeten in marktgeschiktheid in plaats van groei van karakter.
We vertelden onszelf dat dit vooruitgang was, dat we eindelijk voorbij het bijgeloof en beperkingen van het verleden waren. We creëerden valse verhalen waarin oude culturen, met hun mystici en filosofen, als primitief werden afgeschilderd naast onze fabrieken en voorspellingen. Maar ook dat verhaal begint nu te rafelen.
Lang voor het moderne tijdperk bloeiden beschavingen niet door specialisatie, maar door integratie. In het oude Griekenland waren filosofie, wetenschap en kunst onlosmakelijk met elkaar verbonden. In India en China was geneeskunde verweven met metafysica, kosmologie en moreel gedrag. Deze en vele andere culturen brachten werken voort die nog altijd over millennia heen weerklinken—niet omdat ze efficiënt waren, maar omdat ze volledig waren. Ze begrepen iets wat moderne ideologieën terzijde hebben geschoven: kennis is geen verzameling dossiers, maar een web van betekenis. Wijsheid vraagt om context, en begrip groeit niet in afzondering, maar in samenhang.
Het moderne industriële tijdperk beloofde het beter te doen. Dat we sneller konden bewegen, groter konden bouwen, slimmer konden denken en het verleden achter ons konden laten. Dat onze toekomst een rechte lijn van voortdurende vooruitgang zou zijn. Maar hoe verder we gingen, hoe meer we begonnen te breken. Oorlogen werden gemechaniseerd. Gemeenschappen raakten versnipperd. Aandacht versplinterde. Depressie, eenzaamheid en zinloosheid zijn moderne epidemieën geworden, waar we te snel doorheen razen om ze echt aan te pakken.
De systemen die vooruitgang moesten brengen, begonnen stilletjes de menselijke geest uit te hollen. En nu, op het hoogtepunt van onze technologische verfijning, stellen we ons opnieuw oeroude vragen: Wie zijn we? Wat is belangrijk? En hoe bereiden we de volgende generatie voor om niet alleen kennis, maar ook wijsheid door te geven?
AI daagt niet alleen onze economie uit; het stelt ook onze aannames op de proef. Het respecteert onze categorieën en institutionele hokjes niet. Het blijft niet binnen de lijnen. Om AI te begrijpen, moet je disciplines overstijgen: wiskunde, taalkunde, ethiek, psychologie, design en recht. Een datawetenschapper moet nu denken als een socioloog. Een ingenieur moet zich verdiepen in filosofie. Een kunstenaar moet zich bezighouden met code. AI legt, door zijn aard, de zwakte van het hokjesdenken bloot. En toch sturen we studenten deze wereld in met een opleiding die is gemaakt voor een ander tijdperk—een tijd waarin het doel was om hoofden te vullen, niet om ze te verbinden.
Het oude model leerde ons specialisten te worden. Maar de toekomst zal toebehoren aan degenen die patronen over vakgebieden heen kunnen zien, die in systemen kunnen denken en die vragen kunnen stellen die machines niet kunnen beantwoorden. Vragen als: Waar is dit voor? Wie heeft er baat bij? Wat kan het ons kosten? Dat zijn geen technische vragen, maar morele, en die kunnen we niet uitbesteden aan code.
Als we de controle willen behouden over de hulpmiddelen die we creëren, kunnen we niet verwachten dat AI-bedrijven in hun eentje een nieuwe maatschappelijke cultuur ontwikkelen. Ons onderwijssysteem moet zich ontwikkelen—niet door simpelweg programmeerlessen of digitale vaardigheidstrainingen toe te voegen, maar door het doel van leren fundamenteel te herzien. We moeten studenten leren omgaan met onzekerheid, niet alleen feiten onthouden; hoe ze ideeën kunnen verbinden, niet alleen opnemen; en hoe ze kunnen afleren, herformuleren en verbeelden. Dat betekent ambiguïteit omarmen, verwondering stimuleren, ethiek even urgent onderwijzen als techniek, en de verloren kunst herstellen van het stellen van betere vragen.
Bovenal moeten we de waarde van het mens-zijn heroveren. Emotionele intelligentie, moreel onderscheidingsvermogen, artistieke expressie en spiritueel inzicht zijn geen verouderde relikwieën. Het zijn de kerncompetenties van het tijdperk dat voor ons ligt, omdat dit precies is wat AI niet kan vervangen. Het zijn de eigenschappen die het onderwijs nu moet beschermen en versterken.
We kunnen niet elke uitkomst van deze revolutie beheersen. Maar we kunnen wel bepalen hoe we haar tegemoet treden. De wereld heeft niet meer machines nodig. Ze heeft meer betekenis nodig. En betekenis zal niet voortkomen uit betere algoritmes, maar uit betere geesten.
De in dit artikel geuite standpunten zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de visie van The Epoch Times.
De Amerikaanse minister van Volksgezondheid, Robert F. Kennedy Jr., heeft opnieuw een stap gezet tegen het gebruik van mRNA-technologie. Ditmaal schrapt hij meerdere contracten voor vaccins en behandelingen die op het zogenoemde messenger ribonucleïnezuur (mRNA) zijn gebaseerd.
Hoe werkt mRNA?
Bij mRNA-vaccins wordt via een injectie—meestal in de bovenarm—mRNA in het lichaam gebracht. Dat mRNA geeft cellen instructies om een bepaald eiwit aan te maken.
Bij de meeste mRNA-vaccins wordt het genetisch aangepaste mRNA verpakt in vetbolletjes (lipide-nanodeeltjes) zodat het niet te snel wordt afgebroken. In de COVID-19-vaccins kregen cellen zo de opdracht om het spike-eiwit te maken, hetzelfde eiwit dat op het oppervlak van COVID-19 gevonden is.
Het afweersysteem herkent dit als vreemd en maakt antistoffen aan om het te bestrijden.
“Uiteindelijk leert ons lichaam zichzelf te beschermen tegen toekomstige infecties,” aldus het Amerikaanse Centrum voor Ziektebestrijding (Centers for Disease Control and Prevention CDC).
Bij de introductie van de vaccins werd gezegd dat het mRNA snel uit het lichaam zou verdwijnen, maar studies tonen aan dat het nog een maand na vaccinatie in het bloed kan worden gevonden en tot twee maanden later in lymfeklieren.
Eerste mRNA-vaccins tijdens pandemie
Het Pfizer-vaccin, eind 2020 toegelaten, was het eerste mRNA-product in de VS. Kort daarna volgde Moderna.
Hoewel het idee van mRNA al in de jaren zestig werd ontdekt, duurde het decennia voordat een effectieve toedieningsmethode werd gevonden.
Een belangrijk probleem was hoe mRNA effectief kon worden toegediend voordat het afgebroken werd. Wetenschappers ontdekten dat lipide-nanodeeltjes het mRNA konden beschermen totdat het de cellen had geleerd een eiwit te produceren.
Er zijn in de VS geen andere mRNA-vaccins goedgekeurd, maar er lopen nog studies, onder meer naar mRNA-griepvaccins en mRNA-behandelingen voor andere ziekten.
Stopgezette contracten
Kennedy verklaarde dat de overheid contracten met Emory University en Tiba Biotech beëindigt, die werden gefinancierd door de Biomedical Advanced Research and Development Authority. Op de website van deze instantie staat dat Emory werkt aan een mRNA-gebaseerd antiviraal platform via inhalatie, terwijl Tiba een platform ontwikkelt waarbij nanodeeltjes RNA-behandelingen tegen virussen rechtstreeks naar de longen brengen.
Emory en Tiba gaven geen reactie op verzoeken om commentaar.
Spuiten en flacons met het COVID-19-vaccin van Pfizer-BioNTech worden klaargemaakt voor toediening aan gezondheidswerkers op een drive-up-vaccinatielocatie in Reno, Nevada, op 17 december 2020. Minister van Volksgezondheid Robert F. Kennedy Jr. kondigde op 5 augustus aan dat het ministerie van Volksgezondheid en Human Services 22 contracten voor de ontwikkeling van mRNA-vaccins ter waarde van bijna 500 miljoen dollar zou annuleren. Patrick T. Fallon/AFP via Getty Images
Afnemende effectiviteit, toename van bijwerkingen
Klinische proeven met de mRNA-coronavaccins lieten zien dat ze zeer effectief waren in het voorkomen van COVID-19-infecties. Onderzoek in 2021 wees echter uit dat de bescherming tegen nieuwere varianten minder effectief was en met de tijd verder afnam. Dat was voor de autoriteiten aanleiding om extra prikrondes goed te keuren.
Uiteindelijk koos de Amerikaanse overheid voor een aanpak die lijkt op die van het griepvaccin: jaarlijkse aanpassingen van het vaccin en het advies om iedereen, ongeacht eerdere besmetting of vaccinatie, ieder jaar een prik te geven.
Omdat sommige gegevens erop wezen dat de effectiviteit van de vaccins op termijn zelfs negatief kon worden, verlegden voorstanders de nadruk naar de bescherming tegen ernstige ziekte en sterfte. Volgens een in juli gepubliceerd rekenmodel hebben de vaccins wereldwijd naar schatting zo’n 2,5 miljoen sterfgevallen voorkomen tussen 2020 en 2024.
Dr. Monica Gandhi, hoogleraar geneeskunde en plaatsvervangend hoofd van de afdeling HIV, Infectieziekten en Algemene Geneeskunde van de Universiteit van Californië in San Francisco, liet in een e-mail aan The Epoch Times weten dat de bescherming tegen besmetting inderdaad snel afneemt. Wel, zo benadrukte ze, blijft de cellulaire immuniteit bescherming bieden tegen ernstige ziekte.
Bijwerkingen van de vaccins zijn sinds de goedkeuringen eveneens vastgesteld, waaronder hartontstekingen. Sommige gevaccineerden zijn overleden en hadden vaccinatie op hun overlijdensakte vermeld als doodsoorzaak.
Hoewel de bijwerkingen volgens experts “relatief zeldzaam” zijn, vindt dr. Robert Malone dat de werkzaamheid van de vaccins “niet voldoende is om de zeldzame bijwerkingen te rechtvaardigen”. Malone, een uitgesproken criticus van de prikken, hielp mee bij de ontwikkeling van de mRNA-technologie en werd door Kennedy aangesteld als adviseur van het CDC op het gebied van vaccins.
Volgens het CDC had rond halverwege 2022 zo’n acht op de tien Amerikanen minstens één dosis van een COVID-19-vaccin ontvangen. Latere rondes van vaccinatie bleken minder populair: slechts 23 procent van de volwassenen en 13 procent van de kinderen kreeg een van de nieuwste versies toegediend.
Dr. Robert Malone spreekt tijdens de eerste vergadering van het Adviescomité voor Immunisatiepraktijken van de Centers for Disease Control and Prevention in het hoofdkantoor van de CDC in Atlanta op 25 juni 2025. Elijah Nouvelage/Getty Images
Zorgen over platform tegen luchtwegvirussen
Kennedy verklaarde dat hij deels afstand nam van mRNA-technologie omdat de vaccins slecht presteren tegen veranderende virusvarianten.
“Het probleem is dat mRNA slechts codeert voor een klein deel van de virale eiwitten, meestal één enkel antigeen. Eén mutatie, en het vaccin werkt niet meer,” zei hij in een videoboodschap.
Volgens de minister van Volksgezondheid speelt hetzelfde probleem bij mRNA-vaccins die gericht zijn op influenza.
Het ministerie verwees daarbij naar een lijst met onderzoeken die door externe wetenschappers is samengesteld. Daarop staat onder meer een studie waarin vrij spike-eiwit werd aangetroffen in het bloed van mensen die na vaccinatie hartontsteking kregen, en een onderzoek dat mRNA in het bloed vond tot vijftien dagen na de prik.
Over de geannuleerde contracten zei Malone: „Het klinkt voor mij alsof ze de wetenschap willen laten bepalen hoe grote investeringen met belastinggeld moeten worden gedaan.”
Hij verwees ook naar een artikel waarin werd geconcludeerd dat het Pfizer-vaccin tegen COVID-19 slechts beperkte bescherming bood, en naar een studie waaruit bleek dat een vierde dosis geen extra verlaging van het overlijdensrisico gaf vergeleken met een derde dosis.
Gandhi vindt dat de overheid onderzoek naar mRNA-vaccins moet blijven financieren, “omdat ze zeer goed werken bij mensen met een verzwakt immuunsysteem, een rol spelen bij kanker en mogelijk de basis kunnen vormen voor een hiv-vaccin.”
Behouden van enkele contracten
Gezondheidsfunctionarissen meldden dat zij, naast het beëindigen van de contracten met Emory en Tiba, het mRNA-gerelateerde werk bij drie bedrijven zouden inperken en voorafgaande aanbestedingen van andere partijen, waaronder Pfizer, zouden annuleren. Ook zou het werk aan vaccinprojecten bij vier bedrijven, waaronder Moderna, worden heringericht. In totaal gaat het om 22 contracten met een gezamenlijke waarde van bijna 500 miljoen dollar (429 miljoen euro).
De betrokken bedrijven gaven geen reactie op verzoeken om commentaar.
Andere contracten in de laatste fase mogen doorgaan „om eerdere investeringen van belastingbetalers te behouden,” aldus het ministerie van Kennedy. Tegelijkertijd werd benadrukt dat „er geen nieuwe mRNA-projecten zullen worden gestart.”
Minister van Volksgezondheid Robert F. Kennedy Jr. spreekt terwijl president Donald Trump luistert tijdens een evenement ter promotie van zijn voorstel om Amerikanen betere toegang te geven tot hun medische dossiers, in het Witte Huis op 30 juli 2025. Mark Schiefelbein/AP Photo
Toch blijven andere toepassingen van mRNA, zoals bij kankervaccins, buiten schot.
Volgens Malone vragen aanhangers van Kennedy zich af waarom de minister van Volksgezondheid niet eigenmachtig optreedt tegen mRNA-producten, waaronder de COVID-19-vaccins. „Als hij dat zou doen, zouden de juridische procedures het ministerie volledig overspoelen, dus moet hij binnen het systeem opereren,” aldus Malone.
Malone en andere leden van het Adviescomité voor Immunisatiepraktijken komen later in augustus of in september bijeen om te bespreken hoe zij de overheid moeten adviseren naar aanleiding van recente goedkeuringen door de Amerikaanse voedsel- en medicijnautoriteit (FDA) van aangepaste COVID-19-vaccins. Ze kunnen aanbevelen de vaccins te geven aan alle groepen waarvoor ze zijn goedgekeurd—alle mensen van 65 jaar en ouder, en mensen van 6 maanden tot 64 jaar met minstens één risicofactor—of adviseren om kleinere groepen, of zelfs helemaal geen groepen, te vaccineren.
Focus op andere platformen
Kennedy zei dat het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid en Human Services veilige en effectieve vaccins ondersteunt voor mensen die dat willen.
Daarom, zo verklaarde hij, wordt het budget „verplaatst naar veiligere, bredere vaccinplatformen die effectief blijven, zelfs wanneer virussen muteren.”
Volgens het ministerie zal de financiering verschuiven naar „volledige-virusvaccins” en „nieuwe platformen.”
In mei liet het ministerie weten gebruik te gaan maken van een platform ontwikkeld door dr. Jeffrey Taubenberger, een functionaris van het National Institute of Allergy and Infectious Diseases, om universele vaccins te ontwikkelen die zich richten op meerdere virusstammen.
“Het is een vaccin dat natuurlijke immuniteit nabootst en effectief is tegen elke vorm van mutatie,” zei Kennedy tijdens een recent evenement. “Wij denken dat het niet alleen werkzaam zal zijn tegen coronavirussen, maar ook tegen griep.”
Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft het Chinese regime beschuldigd van het intimideren en bestraffen van mensen over de hele wereld om hun politieke doelen te bereiken.
In het langverwachte internationale mensenrechtenrapport, dat op 12 augustus werd gepubliceerd, beschrijft het Amerikaanse ministerie de uiteenlopende manieren waarop Peking deze campagne voert. Daarbij gaat het onder meer om fysieke aanvallen, intimidatie, hacken, anonieme bedreigingen en pesterijen via tussenpersonen.
De slachtoffers van deze zogeheten ‘transnationale repressie’ zijn net zo divers als de middelen die worden ingezet. Volgens het rapport gaat het vaak om etnische Oeigoeren, spirituele gelovigen, dissidenten, buitenlandse journalisten, en Chinese studenten en docenten die buiten China studeren of werken.
Het ministerie verwees naar onderzoek van de in Washington gevestigde non-profitorganisatie Freedom House, die het Chinese regime aanwijst als verantwoordelijk voor “de meest uitgebreide en geavanceerde” campagne van transnationale repressie ter wereld. Daarbij maakt Peking soms gebruik van instellingen in andere landen om doelwitten terug naar China te dwingen—waar hen vaak vervolging wacht.
Een van de meest spraakmakende incidenten vond plaats tijdens het bezoek van de Chinese leider Xi Jinping aan San Francisco voor de top van de Asia-Pacific Economic Cooperation, eind 2023. Tijdens het meerdaagse evenement vielen demonstranten, georganiseerd via Chinese buitenlandse invloedskanalen, prodemocratische activisten aan met vlaggenstokken en chemische sprays, aldus het rapport van het ministerie.
Deze gewelddadige vormen van transnationale repressie zijn niet zonder gevolgen gebleven. In mei klaagde het Amerikaanse ministerie van Justitie twee mannen aan omdat zij een slachtoffer zouden hebben lastiggevallen en bespioneerd door een volgapparaat op diens auto te plaatsen en de banden lek te steken, in een poging te voorkomen dat de betrokkene zou protesteren tegen Xi’s bezoek.
Het rapport vermeldt het geval van een voormalige Chinese undercoveragent die, na zijn overloop naar Australië, openheid van zaken gaf over zijn vijftien jaar durende betrokkenheid bij het opsporen van Chinese dissidenten in verschillende landen. Hij handelde daarbij in opdracht van de geheime politie van Peking, die actief is op buitenlands grondgebied.
De agent, Eric, vertelde in 2024 aan The Epoch Times dat zijn contactpersoon hem in 2021 had gevraagd een in Thailand verblijvende Falun Gong-beoefenaar op te sporen. Deze man was China ontvlucht om te ontkomen aan de vervolging van zijn geloof door het Chinese regime. Bij de opdracht kreeg Eric foto’s waarop de naam en en het adres van het doelwit stonden, evenals meerdere foto’s van de man en zijn gezin. Het slachtoffer, Li Guixin, bevestigde dat één van deze foto’s nooit eerder op internet was gepost.
Ook de internationale media hebben te maken gekregen met bedreigingen vanuit het Chinese regime. In juni 2024 ontvingen een Franse journalist en een Franse documentairemaker telefoontjes met dreigementen vanaf een Chinees telefoonnummer. Dat gebeurde kort nadat hun documentaire was uitgezonden over de poging om een Chinese dissident gedwongen te repatriëren, meldde het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Volgens Reporters Without Borders wist een onbekende persoon in te breken in de groepschat van de journalisten op een versleutelde app. Daarin werden berichten in het Chinees gestuurd met het verzoek de film niet uit te brengen.
Gevangenen in de Hongshan-gevangenis in de provincie Hubei op 10 december 2004. China Photos/GettyImages
Deze journalisten waren niet de enigen die te maken kregen met Chinese hackdreigingen. De Verenigde Staten hebben de afgelopen jaren meerdere door de Chinese staat gesteunde cyberaanvallers geïdentificeerd, zoals Salt Typhoon en i-Soon. Hun slachtoffers zijn onder meerThe Epoch Times, westerse overheden, maatschappelijke organisaties en andere doelwitten die volgens het regime in Peking van belang zijn.
Voorvallen van grensoverschrijdende repressie vormen een belangrijk onderdeel van het rapport van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken onder de titel “Veiligheid van de persoon”. Ook in de hoofdstukken “Leven” en “Vrijheid” wordt uitgebreid op dit thema ingegaan.
Het rapport besteedt ook aandacht aan dwangarbeid in de noordwestelijke Chinese regio Xinjiang, waar meer dan een miljoen Oeigoeren en andere etnische moslimminderheden worden vastgehouden. Het regime onderdrukt daar dissidente stemmen, met talloze gevallen van gedwongen verdwijningen.
Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken wees verder op de gevangenisstraf van zeven jaar voor voormalig hoofdredacteur en columnist van de Chinese staatsmedia, Dong Yuyu, die werd veroordeeld in China wegens spionage. Ook werden burgers gearresteerd voor het delen van politieke opvattingen of feiten die publieke zorgen weerspiegelden. Het verslag wees ook op de journalisten die werden vastgezet of die verdwenen, onder wie de Zweedse uitgever Gui Minhai en de Australische journalist Yang Hengjun, beiden van Chinese afkomst. Daarnaast werden agressieve acties genoemd die buitenlandse en lokale verslaggeving ondermijnen.
Het rapport somt tientallen politieke gevangenen op: van predikanten en een katholieke bisschop tot Falun Gong-beoefenaars, Tibetanen, Oeigoeren, mensenrechtenadvocaten, academici en anderen.
Het verslag bestrijkt het kalenderjaar 2024, voorafgaand aan de regering-Trump. In maart 2025 werd de tekst echter herzien. Volgens het ministerie gebeurde dat om de leesbaarheid te verbeteren en beter aan te sluiten bij de wetgevende en presidentiële richtlijnen van de nieuwe regering. Daarbij werd de aandacht voor misstanden op basis van genderidentiteit teruggebracht.
Met betrekking tot het deel van het rapport dat over China gaat, zei Nina Shea, die al meer dan tien jaar lid is van de Amerikaanse Commissie voor Internationale Religieuze Vrijheid, tegen The Epoch Times dat de informatie slechts “een tipje van de sluier oplicht van de gruweldaden en schendingen van de mensenrechten door de Chinese Communistische Partij”.
“Ik begrijp dat het niet nodig is om de jaarverslagen over godsdienstvrijheid en mensenhandel te dupliceren, maar dat laat een groot gat in dit rapport, aangezien religieuze gemeenschappen over de hele linie vandaag de dag het grootste doelwit van de CCP zijn,” zei ze.
Shea zei dat het rapport “beter zou zijn met aparte hoofdstukken over het Chinese surveillancesysteem als methode om individuele vrijheden te controleren en te beperken, evenals hoofdstukken over het sociale kredietsysteem van de CCP, ideologische indoctrinatiemaatregelen, gedwongen etnische assimilatie, en een hoofdstuk over gedwongen orgaanoogst en andere gedwongen bio- en medische ingrepen.”
Het rapport zou ook meer bronnen moeten bevatten, zoals de verschillende zaken van het ministerie van Justitie tegen Chinese agenten en spionnen in de Verenigde Staten, die zich hebben gericht op Chinese Amerikanen die lid zijn van religieuze en politieke groeperingen die door het regime zijn bestempeld als de “vijf vergiften” van het regime, aldus Shea. Ze noemde het weglaten van deze informatie een “grote omissie” in het hoofdstuk over transnationale onderdrukking.
“Er is een vollediger beeld nodig om de totalitaire onderdrukking van de mensenrechten onder het huidige regime van de CCP nauwkeurig te beschrijven,” zei ze.
Het rapport over China maakte deel uit van de reeks landenrapporten over mensenrechtenpraktijken die het ministerie van Buitenlandse Zaken jaarlijks aan het Congres voorlegt.
WASHINGTON — President Donald Trump ontving op 8 augustus de leiders van Armenië en Azerbeidzjan in het Witte Huis en was getuige van de ondertekening van een gezamenlijke verklaring die een einde moet maken aan bijna vier decennia van vijandelijkheden tussen de twee landen.
“Het heeft lang geduurd — 35 jaar hebben ze gevochten — en nu zijn ze vrienden, en ze zullen voor lange tijd vrienden blijven,” zei Trump, gezeten tussen de Azerbeidzjaanse president Ilham Aliyev en de Armeense premier Nikol Pasjinian.
“Armenië en Azerbeidzjan hebben een verbitterd conflict uitgevochten dat heeft geleid tot enorm leed voor beide landen,” zei hij, waarbij hij de vredestop “historisch” noemde.
Trump merkte op dat beide partijen omvangrijke documenten hebben ondertekend “waarin zij zich ertoe verbinden om voor altijd alle gevechten te staken, handel, reizen en diplomatieke betrekkingen te openen, en elkaars soevereiniteit en territoriale integriteit te respecteren.”
De leiders kwamen ook overeen om de “Trump Route for International Peace and Prosperity” (TRIPP) op te richten, een nieuwe transportcorridor die is bedoeld om het commerciële potentieel van de regio te ontsluiten.
De nieuwe route wordt een multimodale transportroute die het vasteland van Azerbeidzjan verbindt met de ingesloten Autonome Republiek Nachitsjevan, en die de regionale handelsroutes zal versterken.
“Ik heb zojuist veel tijd doorgebracht met deze twee mannen,” zei Trump gekscherend tijdens het evenement in het Witte Huis. “Ik denk dat jullie een geweldige relatie gaan hebben. Daar twijfel ik niet aan. En als dat niet zo is, bel me dan en ik zal het oplossen, oké.”
Tijdens de bijeenkomst bedankte Aliyev Trump voor het opheffen van de beperkingen op militaire samenwerking met Azerbeidzjan, die 33 jaar hebben geduurd.
“Het is een dag die door het volk van Azerbeidzjan zal worden herinnerd met een gevoel van trots en dankbaarheid jegens president Trump,” zei hij.
Van zijn kant prees Pasjinian het vredesakkoord en verklaarde hij dat het “strategische economische kansen zal ontsluiten die op lange termijn voordelen zullen opleveren.”
De Trump-route
Volgens het Witte Huis zal de Trump-route het mogelijk maken goederen te vervoeren niet alleen vanuit de Kaukasus, maar ook vanuit Centraal-Azië, zonder door Rusland, Iran of China te hoeven gaan.
Azerbeidzjan heeft al lange tijd gestreefd naar een transportroute door Armenië om zijn hoofdgebied te verbinden met Nachitsjevan, dat aan Turkije grenst. Onder de op vrijdag ondertekende overeenkomst zal Armenië de Verenigde Staten exclusieve langetermijnrechten verlenen om een route door het zuidelijke deel van Armenië aan te leggen.
“Wat president Trump heeft gedaan, is dat hij de politiek buiten beeld heeft gehouden en gezond verstand heeft laten overheersen,” vertelde een hoge ambtenaar van het Witte Huis aan verslaggevers tijdens een telefoongesprek waarin de overeenkomst werd toegelicht.
“Wat dit zal betekenen voor Amerikaanse bedrijven, en eerlijk gezegd ook voor energiebronnen in heel Europa, zal enorm krachtig zijn.”
“De verliezers hier zijn China, Rusland en Iran. De winnaars hier zijn het Westen.”
De Amerikaanse overheid is van plan het project over te dragen aan een consortium dat zowel de infrastructuur als het beheer van de nieuwe corridor zal verzorgen.
De functionaris zei dat Trump op 8 augustus een richtlijn zou ondertekenen om een “TRIPP-onderhandelingsteam op te zetten,” waarbij de gesprekken naar verwachting halverwege volgende week van start gaan.
De functionaris merkte op dat ze sinds de aankondiging telefoontjes hadden ontvangen van negen potentiële exploitanten, waaronder drie Amerikaanse bedrijven.
“We gaan iedereen rond de tafel krijgen. We gaan het allerbeste besturingssysteem vinden,” zei de ambtenaar.
‘Historische Vredestop’
In een bericht op Truth Social op 7 augustus kondigde Trump aan dat hij beide leiders op vrijdag zou ontvangen voor een “Historische Vredestop” in het Witte Huis.
“Deze twee naties zijn vele jaren in oorlog geweest, wat heeft geleid tot de dood van duizenden mensen. Vele leiders hebben geprobeerd de oorlog te beëindigen, zonder succes, tot nu toe,” zei Trump, eraan toevoegend dat zijn regering “al geruime tijd met beide partijen in gesprek is.”
De twee landen hebben sinds het einde van de jaren tachtig grensconflicten uitgevochten.
Vroeg dit jaar reisde de Amerikaanse speciale gezant voor het Midden-Oosten, Steve Witkoff, naar Azerbeidzjan en ontmoette hij Aliyev. Van februari tot half april uitten Amerikaanse functionarissen grote bezorgdheid over het potentiële risico op hernieuwde vijandelijkheden tussen Azerbeidzjan en Armenië.
Na de reis van Witkoff voerde een Amerikaans team een reeks van vijf extra bezoeken aan de regio uit, waarbij ze tussen Azerbeidzjan en Armenië reisden.
Tijdens de bijeenkomst in het Witte Huis ondertekenden de landen ook een gezamenlijke brief waarin officieel werd verzocht aan de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa om de “niet langer relevante Minsk-groep” op te heffen.
De groep, gezamenlijk voorgezeten door Frankrijk, Rusland en de Verenigde Staten, werd in 1992 opgericht om een vreedzame oplossing te vinden voor het conflict in Nagorno-Karabach.
De in de VS gevestigde Chinese mensenrechtenactivist Chen Guangcheng roept de FBI op om daadkrachtig op te treden tegen wat hij noemt de toenemende campagne van grootschalige intimidatie en sabotage door de Chinese Communistische Partij (CCP) tegen Falun Gong-beoefenaars en het dansgezelschap Shen Yun Performing Arts in de Verenigde Staten.
Shen Yun, een in New York gevestigd dansgezelschap opgericht door Falun Gong-beoefenaars, werd geconfronteerd met bomdreigingen, levensbedreigende sabotage van hun tourbussen en een aanhoudende lastercampagne in de Amerikaanse en wereldwijde pers. Chen ziet deze incidenten als onderdeel van een gecoördineerde, transnationale repressie die vanuit Beijing door de CCP wordt aangestuurd.
“De CCP gebruikt de vrijheden in Amerika om de vrijheden van anderen te ondermijnen,” zei Chen tegen The Epoch Times. “Ze gebruiken vrijheid van meningsuiting om het recht van anderen op vrije meningsuiting te schaden. Dat mag niet worden toegestaan.”
Chen, een blinde advocaat die in 2012 uit huisarrest in China ontsnapte en nu onderzoeksmedewerker is aan *The Catholic University of America*, zegt dat de Amerikaanse autoriteiten onderzoek moeten doen, de daders moeten vervolgen en de personen die bij deze illegale activiteiten betrokken zijn, het land uitzetten.
Spiritualiteit gezien als bedreiging
Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een spirituele discipline en meditatiepraktijk met morele leerstellingen gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. De praktijk werd in 1992 voor het eerst aan het publiek gepresenteerd door Li Hongzhi en groeide snel in populariteit.
In juli 1999 lanceerde de toenmalige CCP-leider Jiang Zemin een brute vervolgingscampagne met als doel de praktijk en haar 100 miljoen beoefenaars binnen zes maanden te vernietigen.
Die vervolging heeft zich sindsdien uitgebreid naar het buitenland via het United Front-werk van de CCP en andere infiltratiepogingen.
Chen beschuldigt de CCP ervan delen van het Amerikaanse rechtssysteem, de traditionele media en sociale mediaplatforms “als wapens te gebruiken” in een poging Falun Gong en Shen Yun in diskrediet te brengen.
Als voorbeeld noemde hij The New York Times, en verwees hij naar het artikel uit 2020 waarin The Epoch Times als “anti-China” werd bestempeld, “volstrekte onzin.”
“Ik lees altijd The Epoch Times, en het heeft altijd een duidelijk onderscheid gemaakt tussen de CCP en het Chinese volk,” zei Chen. “Ik heb nog nooit een enkel anti-China-artikel van hen gezien.”
De in Australië gevestigde Chinese dissident en auteur Yuan Hongbing vertelde eerder aan The Epoch Times dat CCP-leider Xi Jinping had bevolen om de vervolging van Falun Gong-beoefenaars in het buitenland op te voeren, met focus op “opiniestrijd” en “lawfare”.
Sinds maart 2024 heeft The New York Times 12 artikelen gepubliceerd die kritisch zijn over Falun Gong en Shen Yun. Het Falun Dafa Information Center merkte op dat verschillende van de belangrijkste bronnen van de krant—voormalige Shen Yun-dansers—banden hadden met de Beijing Dance Academy, een door de CCP gefinancierde organisatie.
Vermeende banden met intimidatie
Het Falun Dafa Information Center heeft ook gezegd dat het zich ervan bewust was dat een YouTuber die gelieerd is aan de CCP—hij wordt immers door het Chinese Ministerie van Openbare Veiligheid genoemd als één van de influencers die zij steunen in zijn aanvallen op Falun Gong en Shen Yun—nauwe banden heeft met de geïnterviewden van The New York Times. In augustus 2024 besprak hij publiekelijk zijn samenwerking met de journalisten van de krant, aldus het centrum.
Chen waarschuwde dat de CCP Westerse influencers rekruteert om hun verhalen te verspreiden. In oktober 2024 onthulde de Amerikaanse politiek commentator Tim Pool dat hij een e-mail had ontvangen waarin hem enkele honderden dollars werden aangeboden om een korte video tegen Falun Gong te maken.
“De CCP koopt Westerse YouTubers en socialmediainfluencers om niet alleen Falun Gong, maar ook dissidenten, mensenrechtenverdedigers en iedereen die democratische verandering in China ondersteunt aan te vallen, en mogelijk ook om hun autoritaire bewind te versterken,” zei Chen.
Dreigingen en sabotage
In februari ontving Shen Yun een bomdreiging per e-mail bij de openingsvoorstelling in het Kennedy Center in Washington D.C., waarin werd beweerd dat er een explosief in het theater was geplaatst. Het pand werd geëvacueerd, maar na onderzoek door de U.S. Park Police bleek de dreiging vals te zijn en kon de voorstelling doorgaan zoals gepland.
Het gezelschap meldde ook fysieke sabotage. In maart 2024 werden twee touringbussen van Shen Yun in Costa Mesa, Californië, gevonden met diepe sneden in de banden—genoeg om bij hoge snelheid gevaarlijke klapbanden te veroorzaken. Sindsdien houdt Shen Yun 24 uur per dag bewakers bij hun voertuigen.
Chen, die Shen Yun-voorstellingen met zijn vrouw in Washington bijwoonde, prees het gezelschap voor het vertolken van de Chinese geschiedenis en cultuur via muziek. Hij zei dat als Shen Yun ooit in China zou kunnen optreden, dat een “diepgaande impact” op de Chinese samenleving zou hebben.
Oproep tot daadkrachtige actie
Chen vindt dat de FBI de transnationale repressie door de CCP van groepen zoals Falun Gong als een ernstige bedreiging voor de Amerikaanse soevereiniteit en burgerrechten moet beschouwen.
“Als iemand de Amerikaanse wet overtreedt—door anderen te intimideren of hun vrijheden te ondermijnen—kunnen en moeten ze uit het land worden verwijderd,” zei hij. “Daar hoeft men niet beleefd over te doen.”
Hij stelde dat de daders of gevangenisstraf moeten krijgen of naar China moeten worden uitgezet, vooral als ze geen Amerikaans staatsburger zijn.
“Wij mogen niet toestaan dat zij het Amerikaanse rechtssysteem gebruiken om straffen te ontwijken of zelfs anderen aan te klagen,” zei Chen. “Ze moeten onmiddellijk uit het land worden verwijderd.”
Dit is deel 10 in “De kracht van de nervus vagus activeren”.
De nervus vagus werkt als een snelweg die de vitale organen met de hersenen verbindt. Als je weet hoe je de nervus vagus kunt stimuleren, kan dat verlichting geven bij hardnekkige aandoeningen en tegelijkertijd meer kalmte brengen en veerkracht bevorderen.
Een 66-jarige vrouw werkte op de 80ste verdieping van het World Trade Center toen het gebouw op 11 september 2001 werd geraakt, zo staat in een klinisch casusverslag. Ondanks geruststellende berichten via de intercom voelde ze dat er gevaar dreigde en begon ze de trap af te rennen.
Rond de 40ste verdieping raakte ze uitgeput, maar twee mannen hielpen haar naar de kelder. Ze wist te ontsnappen, vlak voordat de toren instortte. In de jaren daarna ontwikkelde ze ernstige posttraumatische stressstoornis (PTSS), met onder meer flashbacks, depressie, emotionele afvlakking en het vermijden van triggers.
Ze probeerde tal van behandelingen, waaronder psychotherapie zoals cognitieve gedragstherapie (CGT) en medicatie, maar niets hielp—tot bijna tien jaar later, toen ze begon met een eenvoudige ademhalingsoefening die in verband wordt gebracht met stimulatie van de nervus vagus.
Nervus vagus stimulatie (NVS) lijkt veelbelovend als nieuwe manier om herstel van PTSS te ondersteunen, vooral wanneer andere behandelingen geen resultaat hebben opgeleverd. Het kan leiden tot langdurige verlichting van symptomen en in sommige gevallen zelfs tot volledige remissie.
Eerste onderzoek bij mensen
PTSS komt veel voor en is vaak moeilijk te behandelen; veel patiënten reageren niet op de gangbare therapieën. Een recent onderzoek bekeek of een bewezen behandeling—prolonged exposure, een vorm van traumagerichte therapie—effectiever kon worden gemaakt door deze te combineren met korte impulsen van NVS.
NVS staat erom bekend dat het de plasticiteit van de hersenen bevordert en helpt bij het uitdoven van angstherinneringen. In dit onderzoek gebeurde de stimulatie via een klein implanteerbaar apparaat, dat tijdens therapiesessies werd geactiveerd met een draadloze halsband. De aansturing verliep via een smartphone-app die het tijdstip en de duur van de stimulatie registreerde.
Deelnemers die niet hadden gereageerd op eerdere behandelingen kregen twaalf sessies cognitieve gedragstherapie (CGT), telkens gecombineerd met korte periodes NVS. De resultaten waren veelbelovend: geen van de deelnemers voldeed na afloop nog aan de criteria voor PTSS. Het effect hield aan; zes maanden later waren de verbeteringen nog steeds merkbaar. Ook de angstklachten namen af: bij de follow-up voldeed nog 44 procent aan de klinische criteria voor angst, tegenover 89 procent vóór de behandeling.
Dit was het eerste onderzoek bij mensen naar langdurige blootstellingstherapie in combinatie met NVS. De resultaten wijzen erop dat deze aanpak een veilige, effectieve en langdurige behandelmogelijkheid kan zijn voor mensen die geen baat hebben gehad bij de gangbare therapieën.
Hoe VNS invloed heeft op PTSS
Maar hoe werkt NVS nu precies?
Nervus vagus stimulatie werkt door het activeren van het zogeheten rest-and-digest-systeem van het lichaam. Daarmee helpt het zenuwstelsel uit een staat van overprikkeling te komen en terug te keren naar een rustiger, meer gebalanceerde toestand, legt dr. Priyal Modi uit, arts in integratieve geneeskunde en gevorderd beoefenaar van ademhalingstechnieken.
“Dit verlaagt de hartslag, vermindert het cortisolniveau en kalmeert hersengebieden die betrokken zijn bij trauma- en angstreacties. Daardoor kunnen mensen met PTSS hun emoties beter reguleren en traumatische herinneringen verwerken zonder overweldigd te raken,” vertelde Modi aan The Epoch Times.
Ze benadrukt dat hoewel sommige kleine studies melding maken van volledige remissie van PTSS-symptomen door VNS, de onderzoeksgroepen nog te klein zijn om harde conclusies te trekken.
Toch groeit het bewijs dat NVS klachten aanzienlijk kan verminderen, vooral wanneer het wordt toegepast als onderdeel van een holistische aanpak waarin meerdere therapieën worden gecombineerd.
“NVS kan worden gezien als een manier om de geest, het lichaam en het zenuwstelsel voor te bereiden op een betere ontvankelijkheid voor andere therapieën, zoals CGT en Eye Movement Desensitization and Reprocessing (EMDR),” voegt Modi toe. EMDR maakt gebruik van geleide oogbewegingen om het brein te helpen traumatische herinneringen te verwerken en te helen.
Hoe trauma het zenuwstelsel ontregelt
“Bij posttraumatische stress treden er ingrijpende veranderingen op in het zenuwstelsel,” aldus Modi.
Ons vermogen om kalm te blijven, contact te maken met anderen, compassie te voelen en te functioneren in het dagelijks leven hangt sterk af van hoe goed ons zenuwstelsel werkt. Stress, trauma en negatieve jeugdervaringen kunnen dat evenwicht verstoren, waardoor deze vaardigheden verzwakken en het risico op mentale en fysieke gezondheidsproblemen toeneemt.
Bij PTSS blijft de sympathische tak van het autonome zenuwstelsel—verantwoordelijk voor de fight-or-flight-reactie—in de hoogste versnelling staan. Daardoor blijven stresshormonen verhoogd, wat kan leiden tot hoge bloeddruk, spijsverteringsproblemen, angst, paniekaanvallen, emotionele instabiliteit en moeite met zelfregulatie, legt ze uit.
“Het angstcentrum in de hersenen, de amygdala, wordt bovendien overalert en scant voortdurend op mogelijke dreigingen,” zegt ze.
Het is belangrijk te begrijpen dat trauma niet altijd voortkomt uit één ingrijpende gebeurtenis, zegt Joanna Harper, erkend hoofddocent in traumaherstel. Trauma kan ook het gevolg zijn van een opeenstapeling van kleinere, belastende ervaringen die het zenuwstelsel overweldigen.
“Wat traumatisch is, is wat door die persoon als belastend wordt ervaren,” aldus Harper.
Praktijken om trauma te reguleren
Het goede nieuws is dat zogenoemde mind-body-oefeningen het zenuwstelsel kunnen herstellen en versterken, zelfs na langdurige of hevige stress.
Het opbouwen van zelfregulerende vaardigheden is cruciaal, zegt Harper. “Wanneer iemand weet hoe hij zichzelf kan kalmeren, voelt die persoon zich sterker en meer in controle.”
Lichaamsbeweging kan de functie van de nervus vagus verbeteren en helpen bij het reguleren van trauma. Voor sommige mensen is volledige stilstand lastig, vooral wanneer sterke emoties aanwezig zijn. In zulke gevallen raadt Harper beweging in combinatie met ademhaling aan—bijvoorbeeld hardlopen, fietsen, dansen of zelfs een groepsles fitness.
Modi past in haar werk met mensen met PTSS ook niet-invasieve NVS-technieken toe. Dat omvat onder meer langzaam, diep ademhalen vanuit het middenrif en bewust verbonden ademhalingsoefeningen, een vorm van verbonden ademhaling.
Ze beschrijft een cliënt die jarenlang kampte met chronische angst, paniekaanvallen, flashbacks en vermijdingsgedrag. Door regelmatig ademwerk te combineren met gesprekstherapie, leerde deze persoon het zenuwstelsel te kalmeren, paniekaanvallen te verminderen en bedachtzamer te reageren op triggers.
“Ze kregen weer het gevoel zelf aan het stuur te staan en functioneerden beter in het dagelijks leven, met sterk verminderde klachten,” zei Modi.
Ademwerk kan variëren van langzaam, diep ademhalen door de neus tot intensievere vormen van conscious connected breathing (bewust verbonden ademhalingsoefeningen), bedoeld om het onderbewuste te bereiken en opgeslagen trauma los te laten.
“Het is toegankelijk, veilig en versterkend. Er is geen speciale apparatuur nodig en je kunt het overal doen,” aldus Modi.
Waar passend en beschikbaar, kunnen klinische NVS-apparaten worden ingezet. Maar ademhalingsmethoden helpen mensen om opnieuw contact te maken met hun lichaam—en dat is een essentieel onderdeel van traumaherstel, benadrukt Modi.
Negen jaar na de aanslag van 11 september woonde de vrouw uit het casusverslag een tweedaagse Breath-Body-Mind-workshop bij en begon ze dagelijks met Coherent Breathing—een langzame, ritmische ademhalingstechniek die de nervus vagus stimuleert en ontspanning bevordert. Geleidelijk aan begonnen haar klachten te verminderen.
Zes maanden later, na een tweede workshop, beleefde ze een doorbraak: haar flashbacks, emotionele afvlakking en depressie waren verdwenen.
Een combinatie van strengere vergunningseisen, hogere belastingen, toenemende investeringsonzekerheid en een gebrek aan politieke steun voor de olie- en gassector dreigt van de Noordzee—een cruciale nationale troef voor het Verenigd Koninkrijk—een gemiste kans te maken. Dat stellen zowel sectoranalisten als energiebedrijven.
Tijdens zijn bezoek aan Schotland vorige week omschreef de Amerikaanse president Donald Trump de olie- en gasreserves in de Noordzee als een “schatkist” die het VK dringend zou moeten openen.
Zijn boodschap was helder: boor meer, verlaag de belastingen en pluk de economische vruchten.
Maar Trumps oproep botst met de politieke realiteit van de Britse Labour-regering, die vasthoudt aan haar klimaatdoelen: in 2050 netto-nul uitstoot bereiken en geen nieuwe olie- en gasvergunningen in de Noordzee meer afgeven.
Ooit voorzag de Noordzee in meer dan de helft van de Britse olie- en gasbehoefte. Er ligt nog altijd aanzienlijk potentieel, met naar schatting 7,5 miljard vaten olie en gas in Britse wateren.
Toch voorspelt de North Sea Transition Authority (NSTA) dat de productie waarschijnlijk onder de 4 miljard vaten blijft. Dat zou nog geen derde zijn van de 13 tot 15 miljard vaten die het VK tussen nu en 2050 naar verwachting zal verbruiken—zelfs als alle klimaatdoelen worden gehaald.
Bedrijven die actief zijn in de Noordzee betalen bovenop de bestaande belastingen ook nog een extra heffing op winsten uit energie. Deze zogeheten Energy Profits Levy werd in 2022 door de Conservatieven ingevoerd met een tarief van 25 procent, maar onder Labour verhoogd naar 38 procent. De regeling loopt tot 31 maart 2030.
Belanghebbenden uit de sector hebben kritiek geuit op de opgelegde heffing—een van de hoogste ter wereld—omdat deze investeringen zou ontmoedigen en de energiezekerheid van het Verenigd Koninkrijk in gevaar zou brengen.
Steve Brown, topman van Orcadian Energy—houder van vier vergunningen, waarvan drie in het Britse deel van de Noordzee—zegt in een gesprek met The Epoch Times dat het huidige belastingstelsel innovatie ondermijnt en de toekomst van een eeuwenoude industrie in gevaar brengt.
“Het is tijd dat de regering stopt met het doden van de kip met de gouden eieren,” aldus Brown. “Pas het belastingstelsel aan zodat vernieuwers en durvers worden beloond, en benut de kracht van onze sector in plaats van voortijdig de stekker te trekken uit een bedrijfstak die sinds BP in 1967 voor het eerst gas won uit het West Sole-veld.”
Britse afhankelijkheid van import
De Britse energieprijzen schoten omhoog na de Russische invasie van Oekraïne in 2022, waarbij de gasprijs sinds het begin van die oorlog bijna verdubbelde.
Tijdens de Energy Security Summit in april noemde premier Keir Starmer energiezekerheid een kwestie van nationale veiligheid.
Volgens Starmer kan het Verenigd Koninkrijk zich niet langer blootstellen aan de grillen van de wereldwijde fossielebrandstofmarkten. In plaats van het potentieel van de Noordzee te benutten, koos hij ervoor “thuis opgewekte schone energie” te blijven prioriteren, omdat dat volgens hem “de enige manier is om weer controle te krijgen” over het Britse energiesysteem.
Beleggingsanalisten waarschuwen echter dat de dalende olie- en gasproductie in het VK, gecombineerd met een groeiende afhankelijkheid van import, het land steeds kwetsbaarder maakt voor wereldwijde energieprijzen en marktvolatiliteit.
In een in april gepubliceerd videobericht van de Britse investeringsbank Cavendish, gespecialiseerd in grondstoffen- en energiesectoren, stelde onderzoeksdirecteur James McCormack dat de afnemende binnenlandse productie niet betekent dat de vraag daalt.
“Dat houdt in dat we olie en gas van elders zullen moeten importeren, en opnieuw worden blootgesteld aan internationale energiemarkten en -prijzen,” voegde hij eraan toe.
Volgens cijfers van Offshore Energies UK (OEUK) is het VK nu al voor ongeveer de helft van zijn olie- en gasvoorziening afhankelijk van import. Zonder nieuwe investeringen in de Noordzee kan dat aandeel tegen 2030 oplopen tot meer dan 75 procent, waarschuwt de brancheorganisatie.
Critici van fossiele brandstoffen, zoals Uplift—een Britse organisatie die pleit voor een uitfasering van olie en gas—stellen op basis van hun analyse van NSTA-voorspellingen dat de Britse afhankelijkheid van geïmporteerd gas blijft toenemen, zelfs als er nieuwe velden in de Noordzee worden ontwikkeld.
Volgens Offshore Energies UK (OEUK) zou het Verenigd Koninkrijk met het juiste beleid tot 2050 echter nog altijd in de helft van zijn olie- en gasbehoefte kunnen voorzien. Dat zou de economie 150 miljard pond (ongeveer 172 miljard euro) opleveren, bovenop de 200 miljard pond (circa 232 miljard euro) die de bestaande velden naar verwachting genereren.
Brown benadrukt dat het VK olie- en vooral gasproductie op de lange termijn nodig heeft.
“We gaan die olie en dat gas toch verbruiken, dus dan kunnen we het maar beter hier produceren dan in het buitenland,” zegt hij. “Het is veel beter om werknemers en opdrachtnemers in het VK te betalen, die werken volgens zeer hoge standaarden, dan grote sommen geld over te maken naar andere producenten.”
Investeringsonzekerheid
Analisten waarschuwen dat het Britse deel van de Noordzee in snel tempo zijn aantrekkingskracht op investeerders verliest.
Onduidelijkheid over toekomstige vergunningverlening, emissieregels en het belastingregime na 2030 maakt het voor bedrijven onmogelijk om met vertrouwen langetermijnplannen te maken.
Energieadviesbureau Wood Mackenzie schatte in januari dat in 2025 geen enkel nieuw olie- of gasproject in de ‘greenfield’-categorie een definitief investeringsbesluit (FID) zal krijgen—voor het eerst in de ruim vijftigjarige geschiedenis van het winningsgebied.
Zes grote projecten die nog in de FID-fase zitten, met samen meer dan 460 miljoen vaten aan reserves en een kapitaalbehoefte van ruim 4,3 miljard euro, verkeren volgens het bureau in een beleidsmatige wachtstand.
Daar komt bij dat goedkeuring voor nieuwe projecten voortaan ook moet meewegen wat de milieu-impact is van de uitstoot die ontstaat bij het gebruik of verbranden van de gewonnen brandstoffen, zo maakte de Britse regering vorige maand bekend.
Deze zogeheten downstream- of Scope 3-emissies maakten voorheen geen onderdeel uit van de vergunningprocedure. Scope 3-emissies zijn de indirecte uitstoot van broeikasgassen die buiten de directe bedrijfsvoering plaatsvinden, maar wel het gevolg zijn van de activiteiten van een bedrijf.
Volgens het herziene milieubeleid van het VK moeten de ontwikkelaars van de olie- en gasvelden Rosebank en Jackdaw opnieuw vergunning aanvragen om hun activiteiten te mogen voortzetten.
De Britse regering heeft dit jaar laten doorschemeren na 2030 een stabieler fiscaal beleid te willen voeren, met een prijsafhankelijke belasting die alleen geldt wanneer olie- en gasprijzen boven een bepaald niveau uitkomen. Over de details is echter nog weinig duidelijk.
Voor bedrijven die langetermijninvesteringen doen, vaak voor een periode van 20 tot 30 jaar, is die onzekerheid een belangrijke remmende factor, aldus McCormack.
Mikey Lucas, oprichter van het American Energy Fund, vertelde aan The Epoch Times dat het gevaar reëel is dat de Noordzee een gemiste kans wordt.
“Kapitaal wacht niet op regeringsbeloften. Het stroomt naar plekken waar het welkom is,” aldus Lucas.
Volgens hem beleeft de VS—in tegenstelling tot het VK—juist een opleving in binnenlandse energie-investeringen, omdat investeerders inzien dat de energievraag niet verdwijnt.
“De Noordzee kan het Texas van het VK worden… of het Detroit,” zei hij. “Het verschil? Beleidskeuzes die langetermijnkapitaal aantrekken, in plaats van het weg te jagen.”
Een bijkomend probleem is de naderende veroudering van de infrastructuur. Nu investeringen opdrogen, versnellen volgens McCormack de kosten voor ontmanteling en het stoppen van de productie.
“Daardoor is het mogelijk dat veel van deze velden eerder dan verwacht worden verlaten,” aldus McCormack.
Tegenstrijdige keuzes in Europa
In maart 2025 bevestigde de Britse regering dat er geen nieuwe vergunningen voor olie- en gasexploratie worden uitgegeven. Bestaande vergunningen mogen echter wel doorgaan naar ontwikkeling en productie.
Terwijl het VK het beleid rond fossiele brandstoffen aanscherpt, blijven andere Europese landen hun binnenlandse productie behouden of zelfs uitbreiden.
Noorwegen, de grootste olie- en gasproducent van Europa, zet de uitbreiding van de binnenlandse productie voort, ondanks haar emissiedoelstellingen. In januari gaf de Noorse regering 53 nieuwe productievergunningen uit, waarvan 33 in de Noordzee, 19 in de Noorse Zee en één in de Barentszzee.
Ook andere landen zetten hun upstream-activiteiten voort. In april tekende Shell een overeenkomst met Bulgarije om het 4.000 vierkante kilometer grote Block 1-26 Khan Tervel-veld in de Zwarte Zee te exploreren, dat door officials wordt gezien als cruciaal voor toekomstige gasleveringen.
Vorige maand keurden Duitsland en Nederland de gaswinning goed uit het N05-A-veld in de Noordzee, waar het Nederlandse energiebedrijf One-Dyas mikt op een opbrengst van 4,5 tot 13 miljard kubieke meter.
Volgens Offshore Energies UK (OEUK) biedt de Britse olie- en gassector werk aan 200.000 hoogopgeleide mensen door het hele land.
“Dat is ongeveer één procent van de werkende beroepsbevolking in het VK en zo’n drie procent van de werkende beroepsbevolking in Schotland,” aldus McCormack.
Hij waarschuwt dat bij voortijdige sluiting van velden een groot deel van deze arbeidskracht kan vertrekken naar landen met een meer ondersteunend beleid voor olie en gas.
The Epoch Times vroeg het Britse Department for Energy Security and Net Zero om een reactie op de uitspraken van Trump en de rol van olie- en gasexploratie in de Noordzee, maar ontving voor publicatie geen antwoord.
Op 6 augustus heeft president Donald Trump een uitvoeringsbesluit uitgevaardigd waarmee het tarief op Indiase goederen die de Verenigde Staten binnenkomen, wordt verhoogd tot 50 procent.
Trump noemde de voortdurende aankopen van Russische ruwe olie door India als reden voor de aanzienlijke verhoging van de tarieven op de export van het land.
Hoewel India zich heeft verzet tegen de nieuwe tarieven, beweert het Witte Huis dat de olieaankopen van India hebben bijgedragen aan de financiering van de Russische agressie in Oost-Europa.
Dit is wat u moet weten over India’s invoer van Russische olie.
Blik op Rusland
De nieuwe strategie van de Amerikaanse regering is om India te zien als een belangrijke speler in het oplossen van het conflict tussen Oekraïne en Rusland.
In een interview op 5 augustus met CNBC’s “Squawk Box” zei president Trump dat India’s aankopen van Russische ruwe olie “de oorlogsmachine voeden”.
In een nota van 5 augustus schreven economen van ING: “Of de dreiging van secundaire sancties tegen de financiering van Rusland door India het belangrijkste doel is, valt nog te bezien. Deze stap kan ook een poging zijn van de VS om meer invloed op India uit te oefenen om de binnenlandse economie open te stellen voor de invoer van landbouwproducten of toezeggingen om Amerikaanse energie te kopen.”
De betrekkingen tussen India en Rusland zijn de afgelopen jaren intensiever geworden.
Indiase invoer van Russische olie
India is in korte tijd uitgegroeid tot een van de belangrijkste handelspartners van Rusland, met een jaarlijkse bilaterale handel die is gestegen tot bijna 69 miljard dollar (59,55 miljard euro).
Dit wordt voornamelijk aangedreven door energietransacties.
Voordat Rusland Oekraïne binnenviel, bedroeg de jaarlijkse invoer van ruwe olie uit Rusland naar India ongeveer 1 miljard dollar (ongeveer 863 miljoen euro). Sinds het begin van de oorlog is de invoer echter explosief gestegen tot 25,5 miljard dollar (22,01 miljard euro) in 2022, 48,6 miljard dollar (41,96 miljard euro) in 2023 en 52,7 miljard dollar (45,45 miljard euro) in 2024, volgens de Comtrade-database van de VN.
Bovendien heeft India sinds december 2022 19 procent van de Russische steenkooluitvoer gekocht.
Experts van de denktank Observer Research Foundation schatten dat India meer dan een derde van de Russische ruwe olie-export voor zijn rekening neemt. India komt daarmee op de tweede plaats, na China dat 50 procent voor zijn rekening neemt.
Alleen al in de eerste helft van 2025 importeerde India gemiddeld 1,75 miljoen vaten Russische olie per dag, wat de steeds hechter wordende energiebanden tussen de twee landen onderstreept.
Door sancties en pogingen van het Westen om Rusland te isoleren, hebben de G7 en de Europese Unie een prijsplafond van 60 dollar (ongeveer 51,78 euro) per vat ingesteld voor Russische ruwe olie. Hierdoor kunnen landen als China en India de olieproducten van Moskou met een flinke korting kopen.
De olieraffinaderij van Gazprom Neft in Omsk, Rusland, op 10 februari 2020. Alexey Malgavko/Reuters
De besparingen van India zijn echter afgenomen nu de wereldwijde oliemarkten zich sinds het uitbreken van de oorlog in Oost-Europa hebben gestabiliseerd.
Brent, een internationale maatstaf voor de olieprijs, staat op de ICE Futures-beurs in Londen op ongeveer 68 dollar (ongeveer 58,68 euro) per vat, een daling van 9 procent dit jaar. Dit heeft geleid tot speculaties dat de G7 en de EU de prijsplafonds zullen verlagen om Moskou meer onder druk te zetten.
Energieafhankelijkheid
India importeert zo goed als al zijn energie.
Al jaren probeert India een evenwicht te vinden in zijn geopolitieke relaties met grote landen als de VS en China, zonder zich aan te sluiten bij een alliantie of blok. Omdat de prijsplafond van de G7 geen algeheel verbod was, hoefden landen die niet meededen, zoals India, Russische olie niet te mijden.
Ondanks de ontevredenheid van de VS over de versterkte banden tussen India en Rusland, zeiden Indiase functionarissen dat deze transacties cruciaal waren om de nationale economie te ondersteunen en ervoor te zorgen dat de bevolking – 1,46 miljard mensen medio 2025 – toegang had tot betaalbare energie.
Op 5 augustus verklaarde een woordvoerder van het Indiase ministerie van Buitenlandse Zaken dat de regering haar aankopen van Russische olie pas had verhoogd nadat de toegang tot traditionele leveranciers was omgeleid naar Europa. Maar zelfs nu de olieprijzen flink onder het niveau van voor de oorlog liggen, laten de cijfers zien dat India nog niet minder Russische energie vraagt.
“Indiase raffinaderijen hebben de invoer van Russische ruwe olie tijdelijk verhoogd zonder dat de politieke leiders zich daar druk om lijken te maken,” schreef de Observer Research Foundation.
De Verenigde Staten hebben India ervan beschuldigd Russische olie op de open markt door te verkopen, wat Rusland zou bevoordelen.
“Door deze olie vervolgens op de open markt door te verkopen, vaak met aanzienlijke winst, stelt India de Russische Federatie in staat haar agressie te financieren,” aldus het uitvoeringsbesluit van Trump.
De handel van India met Rusland en de VS
Voor de oorlog waren Rusland en India al bezig met het opbouwen van economische banden.
In december 2021 sloten de Russische president Vladimir Poetin en de Indiase premier Narendra Modi tal van handels- en wapenovereenkomsten. In juli 2024 ondertekenden Poetin en Modi nog eens negen overeenkomsten op het gebied van handel, onderzoek en klimaatmaatregelen.
Maar terwijl de twee landen proberen om meer handel te doen, blijft de VS een super belangrijke markt voor de Indiase economie.
De handelsrelatie tussen de VS en India is enorm, met een totale waarde van ongeveer 212 miljard dollar. Maar net als bij andere belangrijke handelspartners exporteert India meer naar de VS dan het uit dat land importeert. Trump heeft vaak kritiek geuit op de vele tarieven en niet-tarifaire handelsbelemmeringen van de Zuid-Aziatische economische grootmacht, die hij omschreef als “zwaar” en “onaangenaam”.
“We hebben heel weinig zaken gedaan met India. Hun tarieven zijn te hoog, ze behoren tot de hoogste ter wereld”, schreef Trump vorige week in een bericht op Truth Social.
Volgens het Amerikaanse Bureau voor Handelsvertegenwoordiging bedroeg het tekort op de goederenhandel van de VS met India in 2024 bijna 46 miljard dollar (ongeveer 39,70 miljard euro), een stijging van 5,9 procent ten opzichte van 2023.
Deepali Bhargava, hoofd van het onderzoek voor Azië-Pacific bij ING, zei dat goederen die naar de Verenigde Staten worden geëxporteerd ongeveer 18 procent van de export van India uitmaken. Rusland is daarentegen maar goed voor ongeveer 1 procent van de export van India. Dit betekent dat de superhoge tarieven “een flinke impact kunnen hebben op de groei van het bruto binnenlands product”.
In het tweede kwartaal bedroeg de bbp-groei 7,4 procent, een stijging ten opzichte van de naar boven bijgestelde 6,4 procent in het eerste kwartaal van 2025. Vroege schattingen wijzen erop dat de groei in het derde kwartaal weinig zal veranderen.
“We denken dat beide landen bij de verdere onderhandelingen gebruik zullen maken van middelen zoals het verminderen van de invoer uit Rusland. India zou uiteindelijk een lager tarief kunnen krijgen,” schreef Bhargava in een nota van 6 augustus.
Ondertussen zou het sentiment van investeerders in India, zowel binnen als buiten het land, kunnen verslechteren, waardoor de Reserve Bank of India mogelijk gedwongen wordt om tegen het einde van het jaar de rente te verlagen.
The Epoch Times heeft de Indiase regering om commentaar gevraagd.
Hoog gelegen aan de zuidelijke rand van het Karpatengebergte belichaamt Kasteel Peleș in Sinaia het beste van Roemenië’s architectonische erfgoed. Oorspronkelijk de zomerresidentie van koning Carol I, viel de constructie van het kasteel (1873–1883) samen met de stichting van de Roemeense natie.
Eeuwenlang waren de door etnische Roemenen bewoonde gebieden verdeeld tussen de Oostenrijkse, Ottomaanse en Russische rijken. In 1862 verenigden de semi-onafhankelijke gebieden Moldavië en Walachije zich tot Roemenië, dat twaalf jaar later onafhankelijk werd.
Koning Carol I van Roemenië (1839–1914) omarmde het erfgoed van het nieuwe land en bouwde Kasteel Peleș om de eclectische stijl ervan te tonen. Het grote Alpenkasteel, ontworpen door de Duitse architect Johannes Schultz, combineert kenmerkende elementen van verschillende Europese stijlen: Noord- en Italiaans-Renaissance, gotiek en regionale stijlen. De daken, torens en kleuren van het neorenaissancistische paleis zijn geïnspireerd op Roemenië’s gotische en volkstradities, terwijl de algemene indeling van het kasteel de idealen van proportie en symmetrie uit de renaissance belichaamt.
Het kasteel, met een oppervlakte van 3.158 vierkante meter, beschikt over meer dan 170 kamers die thema’s uit wereldculturen tonen. Sommige weelderig gedecoreerde kamers vertonen barokke invloeden, terwijl andere stijlvol zijn ingericht in de Florentijnse, Turkse, Moorse, Franse of keizerlijke stijl.
Meer dan twee decennia lang, van 1953 tot 1975, was het paleis een nationaal museum. Na de Roemeense Revolutie van 1989 werd Kasteel Peleș gerestaureerd en in 1993 heropend voor het publiek.
De zeven terrastuinen zijn versierd met tientallen sculpturen (meestal van Carrara-marmer) van Raffaello Romanelli (1856–1928). De Italiaanse beeldhouwer werd opgeleid aan de Academie van Florence—waar Michelangelo medeoprichter was—en hield de tradities van de renaissance in ere tot in het begin van de 20e eeuw. fukez84/Shutterstock.Voltooid in 1911, strekt de Eregalerij zich uit over drie verdiepingen en is zij ingericht in de Duitse renaissancestijl, met subtiele barokaccenten. De grote hal bevat Ionische zuilen, gesneden notenhouten lambrisering, bas-reliëfs, albasten sculpturen en een collectie schilderijen, bekend als de Galerij der Voorouders, die de afstamming van het Huis Hohenzollern van de keizerlijke Duitse dynastie uitbeelden. Havoc/Shutterstock.De inspiratie voor de Moorse Salon kwam uit de Noord-Afrikaanse en Spaanse Moorse kunst en architectuur. De salon is ingericht met Perzische en Ottomaanse tapijten en bekleding, Arabische en Berberse decoratieve tegels, meubels ingelegd met parelmoer, een marmeren binnenfontein en Ottomaanse wapens. Havoc/Shutterstock.De bovenverdieping van het kasteel, in vakwerkstijl (Vakwerk), was een veelvoorkomend ontwerpelement in de Noord-Europese alpine architectuur. Traditionele Roemeense handgeschilderde muurschilderingen van allegorische figuren sieren de gevel van de tweede verdieping van de binnenplaatsen. Andrea Chiozzi/Shutterstock.De Grote Wapenhal, die de gotische en noordelijke renaissancestijl benadrukt, herbergt 1.600 stukken wapens en harnassen, waaronder relikwieën van de overwinning van de koning tijdens de Roemeense Onafhankelijkheidsoorlog. Het grote arsenaal omvat ook stokwapens (glaives, hellebaarden, lansen), jachtwapens uit de 14e tot 19e eeuw, vuurwapens, bijlen, kruisboog en zwaarden. Fotokon/Shutterstock.Geïnspireerd door de Toscaanse renaissancearchitectuur doet de Florentijnse Zaal haar naam eer aan. De grote zaal heeft gebeeldhouwde en vergulde muren, bronzen deuren gemaakt in Rome, en een marmeren open haard met motieven van Michelangelo. maggee/Shutterstock.De Turkse salon werd gebruikt als rookkamer voor heren en is een voorbeeld van de esthetiek van het Ottomaanse Rijk. De salon is rijkelijk gedecoreerd met een Turks Holbein-tapijt en Perzisch kopergereedschap. Met de hand gemaakte Weense zijden stoffen bekleden de muren. zedspider/Shutterstock.
President Donald Trump zei op 5 augustus dat zijn voornaamste focus in Gaza het leveren van voedselhulp aan burgers is, en dat beslissingen over een mogelijke militaire controle van de enclave door Israël een zaak is voor de Israëlische regering.
Tijdens een gesprek met verslaggevers in het Witte Huis reageerde Trump op een vraag of hij een Israëlische bezetting van Gaza zou steunen.
“Nou, ik weet niet wat de suggestie precies is. Ik weet wel dat we daar nu zijn om te proberen mensen te voeden,” zei hij.
“Zoals u weet, is er onlangs door de Verenigde Staten 60 miljoen dollar gegeven om voedsel te leveren — en eerlijk gezegd, heel veel voedsel — voor Gaza, waar het duidelijk niet zo goed gaat met het eten. En ik weet dat Israël ons daarbij gaat helpen, zowel wat betreft de distributie als het geld.”
Trump voegde eraan toe dat ook van Arabische staten wordt verwacht dat zij financieel gaan bijdragen en mogelijk gaan helpen bij de distributie.
“Daar richt ik me dus op. Wat de rest betreft, kan ik er echt niets over zeggen. Dat is grotendeels aan Israël,” zei hij.
Op 4 augustus zei de Israëlische premier Benjamin Netanyahu dat hij deze week zijn veiligheidskabinet bijeen zou roepen om militaire acties te leiden die gericht zijn op het bereiken van de drie doelstellingen van het land: “De vijand verslaan, onze gijzelaars bevrijden en ervoor zorgen dat Gaza nooit meer een bedreiging voor Israël zal vormen.”
Tijdens een vergadering van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties op 5 augustus noemde de plaatsvervangend secretaris-generaal van de VN, Miroslav Jenca, de berichten over een mogelijke uitbreiding van Israëls militaire operaties in Gaza “diep verontrustend.”
“Dit zou catastrofale gevolgen kunnen hebben voor miljoenen Palestijnen en het leven van de resterende gijzelaars in Gaza verder in gevaar kunnen brengen,” zei hij.
Hulpplan, focus op gijzelaars
De opmerkingen van Trump op 5 augustus komen te midden van internationale oproepen om voedselhulp te bieden aan Gaza, waar het voortdurende conflict tussen Israël en de terreurgroep Hamas honderden duizenden mensen heeft ontheemd en velen moeite hebben om in hun dagelijkse behoeften te voorzien.
Op 28 juli kondigde Trump een door de VS geleid plan aan om open toegankelijke voedseluitdeelcentra door heel Gaza op te richten, een initiatief waarvan hij zei dat het niet door hekken zou worden afgesloten en zou vertrouwen op internationale samenwerking.
“We willen helpen. Het is een verschrikkelijke situatie,” zei Trump, waarbij hij het belang benadrukte dat voedselhulp de burgers bereikt en niet wordt geplunderd door Hamas.
Het initiatief, waaraan ook het Global Humanitarian Fund (GHF) deelneemt, volgt op een bezoek van speciaal gezant Steven Witkoff en ambassadeur Mike Huckabee aan Gaza om de situatie te beoordelen en toekomstige Amerikaanse humanitaire inspanningen te informeren. GHF, een Israëlisch-Amerikaans initiatief, deelt sinds mei hulp uit in Gaza en meldde vorige week in een bericht op X dat het de mijlpaal van 100 miljoen uitgedeelde maaltijden had bereikt.
Volgens woordvoerster van het ministerie van Buitenlandse Zaken, Tammy Bruce, die sprak tijdens een persconferentie op 5 augustus, brachten Witkoff en Huckabee afgelopen weekend meer dan vijf uur door in de enclave om te beoordelen hoe voedsel- en medische hulp het beste geleverd kunnen worden.
Toen hem werd gevraagd of de VS de gerapporteerde militaire plannen van Israël in Gaza steunt, gaf Bruce geen antwoord en zei dat dit een vraag was voor de Israëlische regering.
“We blijven ons richten op het bevrijden van de gijzelaars, inclusief de overblijfselen van twee Amerikanen, en erop toezien dat Hamas nooit meer over Gaza zal heersen,” zei ze.
Ze herhaalde dat “humanitaire hulp centraal staat in de acties van de Verenigde Staten, zowel in Gaza als wereldwijd.”
Internationale organisaties, waaronder VN-agentchappen, hebben geweigerd deel te nemen aan het GHF-initiatief uit bezorgdheid over de veiligheid van burgers en de militaire banden van de stichting.
Vijftig Israëlische gijzelaars worden nog steeds vastgehouden na de grensoverschrijdende aanval van Hamas op Israël op 7 oktober 2023, waarbij volgens het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken 1.200 mensen omkwamen en 251 mensen werden gegijzeld.
Volgens het ministerie van Volksgezondheid van Gaza, dat opereert onder controle van de terreurgroep Hamas, zijn er meer dan 60.000 Palestijnen omgekomen in het conflict, hoewel de cijfers geen onderscheid maken tussen strijders en burgers. The Epoch Times kan de aantallen niet onafhankelijk verifiëren.
De nieuwe invoerheffingen van president Donald Trump op goederen uit tientallen landen zijn op 7 augustus om middernacht in werking getreden.
De heffingen per land zouden aanvankelijk op 1 augustus ingaan, maar werden met een week uitgesteld om het tariefstelsel definitief af te ronden.
Op grond van het uitvoeringsbesluit krijgen bijna 70 handelspartners van de VS te maken met invoerheffingen variërend van 10 tot 41 procent.
Goederen die vóór de ingangsdatum van het tarief naar Amerikaanse havens zijn verzonden, zijn echter vrijgesteld van invoerrechten als ze vóór 5 oktober voor consumptie worden aangegeven.
Doorgevoerde goederen – producten die in het ene land zijn geproduceerd en naar een andere markt zijn omgeleid om invoerrechten te ontwijken – worden volgens de richtlijn onderworpen aan een invoerrecht van 40 procent, evenals andere heffingen en boetes.
Het uitvoeringsbesluit van de president codificeert zijn wederzijdse tarieven, die hij vier maanden geleden bekendmaakte en later voor 90 dagen opschortte om onderhandelingen mogelijk te maken.
Naast het publiceren van brieven aan verschillende wereldleiders op Truth Social, heeft het Witte Huis onderhandeld over meerdere handelsovereenkomsten, waaronder overeenkomsten met de Europese Unie, Japan en Zuid-Korea.
Ondanks de bezorgdheid dat de invoering van de tarieven het bedrijfsleven zou kunnen verstoren en de wereldwijde handelsstromen op hun kop zou kunnen zetten, zegt minister van Financiën Scott Bessent dat de invoering van de tarieven op 2 april “niet het einde van de wereld” is.
“Ik denk niet dat het het einde van de wereld is als deze terugwerkende tarieven een paar dagen of weken van kracht blijven, zolang de landen maar vooruitgang boeken en te goeder trouw onderhandelen,” zei Bessent in een interview op 29 juli met CNBC’s “Squawk Box”.
Tegelijkertijd zei handelsvertegenwoordiger Jamieson Greer dat het onwaarschijnlijk is dat deze tarieven op korte termijn zullen dalen.
In een interview op 3 augustus met CBS News’ “Face the Nation with Margaret Brennan” verklaarde Greer dat de tarieven “vrijwel vastliggen”. Buitenlandse functionarissen kunnen echter nog steeds contact opnemen met de Verenigde Staten om betere deals te sluiten.
Niettemin, zegt hij, ziet de wereld “met deze tarieven de ware omvang van het tariefplan van de president”.
Volgens het Yale Budget Lab bedraagt het huidige gemiddelde effectieve tarief 18,3 procent, het hoogste percentage sinds 1934.
En er komt nog meer
Trump heeft aangegeven dat er nog meer tariefaankondigingen zullen volgen.
Op 6 augustus zei de president dat de tarieven op halfgeleiders en microchips voor computers “ongeveer 100 procent” zullen bedragen.
“Maar als je in de Verenigde Staten produceert, worden er geen kosten in rekening gebracht, zelfs als je nog niet bent begonnen met produceren,” zei Trump tegen verslaggevers.
Hij zei niet wanneer de tarieven van kracht zullen worden.
Bovendien bevestigde Trump dat hij invoerheffingen zal opleggen op farmaceutische producten die de Amerikaanse markt binnenkomen.
Volgens de president zal een “kleine invoerheffing” worden toegepast op farmaceutische producten. Na meer dan een jaar zou een maximale invoerheffing van 250 procent worden ingevoerd.
Medicijnen op de schappen van een apotheek in Los Angeles, Californië, op 12 mei 2025. Eric Thayer/Getty Images
Hij zei dat het doel is om geneesmiddelen in eigen land te produceren.
Enkele uren voor de deadline van 7 augustus ondertekende de president een uitvoeringsbesluit waarin een extra tarief van 25 procent op India werd ingesteld, waardoor het totale tarief op 50 procent komt. Dit is nu het hoogste tarief dat aan een handelspartner van de VS wordt opgelegd.
In het besluit staat dat de Indiase regering “momenteel direct of indirect olie uit de Russische Federatie importeert”.
De regering-Trump heeft Rusland onder druk gezet om de oorlog in Oekraïne te beëindigen. Hoewel Trump de Indiase premier Narendra Modi een “vriend” noemde, wil hij dat New Delhi zijn aankopen van Russische energie beperkt.
India’s jaarlijkse invoer van ruwe olie uit Rusland bedroeg in 2024 bijna 53 miljard dollar, tegen ongeveer 1 miljard dollar voordat Rusland Oekraïne binnenviel. India is de op één na grootste afnemer van Russische olie en neemt meer dan een derde van de ruwe olie-export van het land voor zijn rekening.
Ondertussen slagen Canada en Mexico er nog steeds niet in om handelsakkoorden te sluiten met de Verenigde Staten.
Vorige week stemde Trump in met een verlenging van 90 dagen om de invoerheffingen op Mexicaanse producten niet te verhogen. Het huidige tariefstelsel, dat onder meer 50 procent invoerheffingen op staal en aluminium en 25 procent invoerheffingen op auto’s omvat, blijft echter van kracht.
De onderhandelingen tussen de VS en Canada zijn nog steeds onzeker, aangezien Trump op 1 augustus de invoerheffingen op Canadese goederen die niet aan de USMCA voldoen, heeft verhoogd van 25 procent naar 35 procent. De president heeft Ottawa ook een 40 procent boete opgelegd voor doorvoer.
“Netto positief”
De Amerikaanse aandelen sloten de handelsdag van 6 augustus hoger af, voordat de hogere invoerheffingen van kracht werden.
De technologie-index Nasdaq Composite steeg met meer dan 1,2 procent, of 253 punten, tot 21.169. De blue-chip Dow Jones Industrial Average klom 0,18 procent, of 81 punten, tot 44.193. De bredere S&P 500 steeg 0,73 procent, of 46 punten, tot 6.345.
Hoewel de financiële markten aanvankelijk kelderden toen Trump zijn wereldwijde tariefagenda aankondigde, zijn beleggers optimistischer geworden over meer zekerheid op handelsgebied.
“Ik denk dat de richting die we inslaan met de tarieven nog steeds positief is voor de economie en de aandelenmarkt,” aldus David Miller, chief investment officer en senior portfolio manager bij Catalyst Funds, in een e-mail aan The Epoch Times. “Het is waarschijnlijker dat dit regime de komende één à twee jaar grotendeels hetzelfde zal blijven.”
Miller wees op sterke handelsakkoorden, grotere wederkerigheid en miljarden dollars aan Amerikaanse investeringstoezeggingen.
De dollar had echter moeite om het momentum van begin augustus vast te houden.
De Amerikaanse dollarindex (DXY), die de dollar meet ten opzichte van een mandje valuta’s, waaronder de Japanse yen en het Britse pond, daalde met 0,6 procent. Dit jaar is de index met ongeveer 9,5 procent gedaald.
In de vroege ochtend van 8 augustus heeft het Israëlische veiligheidskabinet ingestemd met een plan om de volledige militaire controle over Gaza-stad over te nemen.
Volgens een verklaring van het kantoor van premier Benjamin Netanyahu zal het leger zich voorbereiden om de stad in handen te krijgen, terwijl het humanitaire hulp zal verlenen aan de burgerbevolking buiten de gevechtszones.
Netanyahu lichtte eerder toe dat Israël van plan is de gehele Gazastrook onder militaire controle te brengen. Op termijn wil de regering het gezag overdragen aan een lokale veiligheidsmacht die het gebied effectief kan besturen, zonder invloed van Hamas.
In een interview met Fox News op 7 augustus kreeg premier Benjamin Netanyahu de vraag of Israël van plan is de volledige, ruim 40 kilometer lange kuststrook in handen te nemen. “Dat is inderdaad onze bedoeling. We willen daarmee onze veiligheid garanderen en Hamas daar verwijderen,” antwoordde hij.
Volgens Netanyahu zal, zodra Hamas is uitgeschakeld, het bestuur over Gaza worden overgedragen aan civiele autoriteiten die geen banden hebben met de terreurbeweging of met groepen die streven naar de vernietiging van Israël. “Wij willen onszelf én de bevolking van Gaza bevrijden van de verschrikkelijke terreur van Hamas,” zei hij.
Sinds het begin van het conflict in Gaza, dat werd aangewakkerd door de dodelijke aanval van Hamas op Israël op 7 oktober 2023, heeft Netanyahu steeds de doelen van Israël benadrukt, namelijk: Hamas verslaan, de ontvoerde gijzelaars bevrijden en ervoor zorgen dat Gaza nooit meer een organisatie als Hamas herbergt of een bedreiging vormt voor de Israëlische veiligheid.
Bij de aanval van 7 oktober kwamen meer dan 700 burgers en zo’n 380 Israëlische militairen om het leven. Ongeveer 250 mensen werden toen door Hamas vanuit het zuiden van Israël ontvoerd.
Het ministerie van Volksgezondheid in Gaza, dat onder controle staat van de terreurbeweging Hamas, meldt dat sinds 7 oktober 2023 meer dan 60.000 mensen in Gaza zijn omgekomen. Het cijfer maakt geen onderscheid tussen strijders en burgers en omvat ook overlijdens door natuurlijke oorzaken. The Epoch Times kan deze aantallen niet verifiëren.
Vorige week ondertekenden vertegenwoordigers van 17 landen, de Europese Unie en de Arabische Liga tijdens een VN-conferentie in New York een verklaring waarin Hamas wordt veroordeeld, maar waarin ook steun wordt uitgesproken voor een Palestijnse staat.
“Gaza is een integraal onderdeel van een Palestijnse staat en moet worden herenigd met de Westelijke Jordaanoever. Er mag geen sprake zijn van bezetting, blokkade, gebiedsverlies of gedwongen verhuizing,” aldus de verklaring.
“Bestuur, wetshandhaving en veiligheid in alle Palestijnse gebieden moeten uitsluitend in handen liggen van de Palestijnse Autoriteit, met passende internationale steun.”
Israël heeft een tweestatenoplossing van de hand gewezen.
“Er zijn landen in de wereld die terroristen en extremistische krachten bestrijden, en er zijn er die hun ogen ervoor sluiten of die hen proberen te paaien,” reageerde de Israëlische VN-ambassadeur Danny Danon op de conferentie in New York.
De Verenigde Staten bleven weg bij de bijeenkomst. Woordvoerder Tammy Bruce van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken noemde de conferentie op 28 juli “ondoeltreffend en slecht getimed”.
Functionarissen van de Verenigde Naties hebben zich uitgesproken tegen een mogelijke uitbreiding van Israëls militaire operaties in Gaza.
“Dit zou catastrofale gevolgen kunnen hebben voor miljoenen Palestijnen en het leven van de resterende gijzelaars in Gaza verder in gevaar kunnen brengen,” zei VN-assistent-secretaris-generaal Miroslav Jenca op 5 augustus.
Eerder deze week verklaarde de Amerikaanse president Donald Trump dat beslissingen over een mogelijke militaire controle van de enclave een zaak zijn voor de Israëlische regering zelf.
Joseph Lord, Ryan Morgan en The Associated Press droegen bij aan dit bericht.
