President Donald Trump heeft op 10 juli verklaard dat hij een nieuwe overeenkomst met de NAVO heeft gesloten, waarbij de Verenigde Staten wapens zullen leveren aan Oekraïne, terwijl de NAVO de volledige kosten op zich neemt.
Trump deed zijn uitspraken in een interview met NBC News. Daarin uitte hij ook zijn teleurstelling over de houding van de Russische president Vladimir Poetin. Trump is van mening dat er te weinig vooruitgang wordt geboekt in het beëindigen van het conflict, dat sinds februari 2022 woedt.
“Wij leveren wapens aan de NAVO en de NAVO betaalt daar 100 procent voor,” aldus Trump. “Wat er dus gebeurt, is dat de wapens naar de NAVO gaan, en de NAVO geeft die wapens vervolgens aan Oekraïne. De NAVO betaalt de volledige rekening.”
Volgens Trump werd de deal tijdens de NAVO-top van vorige maand beklonken. “Wij sturen die wapens, en de NAVO betaalt alles terug,” benadrukte hij.
Trump kondigde ook aan dat hij op 14 juli een belangrijke verklaring over Rusland zal afleggen, al wilde hij daar geen verdere details over geven.
NAVO-baas Rutte bevestigt overleg met Trump
NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte bevestigde op sociale media dat hij eerder die dag met Trump heeft gesproken en nu “nauw samenwerkt met bondgenoten om Oekraïne de hulp te bieden die het nodig heeft.”
“De aanhoudende grootschalige aanvallen van Rusland op Oekraïense burgers zijn verwerpelijk,” schreef Rutte op X. “Eerder vandaag heb ik leiders opgeroepen om verder te gaan zodat Oekraïne meer munitie en luchtverdediging krijgt.”
Rutte ging in zijn verklaring niet in op de deal waar Trump naar verwees. De Epoch Times heeft de NAVO om een reactie gevraagd.
VS sturen extra wapens van onbekend type
Het Amerikaanse ministerie van Defensie meldde op 7 juli dat er opnieuw defensieve wapens naar Oekraïne worden gestuurd. Dit gebeurde nadat het land de afgelopen dagen zwaar werd getroffen door Russische drone- en raketaanvallen, vooral rond hoofdstad Kiev.
“Op aanwijzing van president Trump stuurt het ministerie van Defensie extra defensieve wapens naar Oekraïne, zodat de Oekraïners zichzelf kunnen verdedigen terwijl we werken aan een duurzaam vredesakkoord en een einde aan het bloedvergieten,” aldus het Pentagon in een verklaring. Welke wapens precies worden geleverd, werd niet bekendgemaakt.
Vraag naar Patriot-systemen
De Oekraïense president Volodymyr Zelensky heeft Washington eerder dringend gevraagd om meer Patriot-raketten en -systemen. Die beschouwt hij als essentieel voor de verdediging tegen de steeds intensievere Russische luchtaanvallen.
In een persconferentie op 10 juli, na een ontmoeting met de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergey Lavrov in Kuala Lumpur, zei minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio dat de Trump-regering overlegt met Europese landen over het delen van Patriot-systemen met Oekraïne.
“Er zijn andere Patriot-systemen, en ook andere mogelijkheden. Sommige landen staan op het punt hun bestelling te ontvangen; het zou geweldig zijn als één van hen die levering zou willen uitstellen om Oekraïne te helpen,” aldus Rubio. Hij voegde eraan toe dat Washington op zoek is naar “creatieve manieren” om Oekraïne van defensieve middelen te voorzien.
Tot nu toe heeft de regering-Trump alleen wapens gestuurd die eerder door voormalig president Joe Biden waren goedgekeurd.
Pauze in wapenleveringen zorgde voor onrust
De nieuwe levering volgt op een tijdelijke pauze in Amerikaanse wapenleveringen op 2 juli. Volgens het Pentagon gebeurde dat om te beoordelen of de hulp nog aansluit bij de strategische prioriteiten van de VS.
In Oekraïne leidde de pauze tot bezorgdheid over de eigen verdediging, zeker nu Rusland terrein wint. Trump verdedigde het besluit door Biden te beschuldigen van “het leegmaken van onze voorraden ten voordele van Oekraïne.”
“Biden heeft ons hele land leeggehaald om wapens te geven, en wij moeten er zeker van zijn dat we zelf nog genoeg overhouden,” zei Trump op 3 juli tegen verslaggevers.
The Epoch Times heeft ook het Witte Huis om een reactie gevraagd.
Na het besluit van China in april om de export van belangrijke zeldzame aardmetalen te beperken, heeft de Verenigde Staten haar inspanningen opgevoerd om minder afhankelijk te worden van buitenlandse leveranciers van magneten. Een nieuw publiek-privaat partnerschap tussen het ministerie van Defensie en MP Materials moet het land een flinke stap dichter bij dat doel brengen.
Op 10 juli kondigde MP Materials Corp., de grootste Amerikaanse producent van zeldzame aardmetalen, een “transformationeel” samenwerkingsverband aan met het ministerie van Defensie (Department of Defense – DoD). Het doel: de binnenlandse toeleveringsketen voor zeldzame-aardemagneten aanzienlijk versterken.
“Dit initiatief betekent een beslissende stap van de Trump-regering om de onafhankelijkheid van de Amerikaanse toeleveringsketen te versnellen,” aldus CEO James Litinsky in een verklaring.
“Tegen het einde van 2028 zijn we goed op weg om volledige verticale integratie te realiseren en te voldoen aan de snel groeiende behoeften van de westerse magnetenmarkt,” voegde financieel directeur Ryan Corbett toe tijdens een telefonische conferentie met investeerders, kort na de aankondiging.
Met de miljardeninvestering van het ministerie van Defensie wil MP Materials een tweede fabriek bouwen voor de productie van magneten in de Verenigde Staten. De fabriek moet in 2028 operationeel zijn. De totale Amerikaanse productiecapaciteit voor zeldzame-aardemagneten zal daarmee oplopen tot zo’n 10.000 ton per jaar.
De Verenigde Staten en Europa vertegenwoordigen samen een bescheiden aandeel in de wereldwijde vraag naar zeldzame-aardemagneten: zo’n 40.000 ton per jaar, verspreid over meer dan 30 landen, aldus vakblad InvestorNews.
VS kampt met ‘grootste knelpunt’
Volgens MP Materials vormt de magneetproductie het grootste knelpunt voor de Verenigde Staten.
“Hoewel veel mensen zich bewust zijn van de beperkte raffinagecapaciteit als obstakel, weten wij dat het werkelijke knelpunt ligt bij de productie van magneten,” aldus Corbett. “Die twee zijn bovendien onderling afhankelijk.”
Hij benadrukte dat een sterke Amerikaanse magneetindustrie onmogelijk is zonder een betrouwbare aanvoer van ruwe en geraffineerde grondstoffen én voldoende capaciteit om het metaalafval van de magneetproductie te recyclen. Het nieuwe partnerschap met het DoD is volgens hem precies bedoeld om die fundamenten te leggen.
Het project zal de nodige zekerheid en economische stimulans bieden om “deze strategische capaciteit voor ons land veilig te stellen en ons te beschermen tegen manipulatie door buitenlandse markten”, aldus Corbett.
Zeldzame-aardemagneten worden tentoongesteld in de showroom van Inner Mongolia Baotou Steel Rare-Earth Hi-Tech Co. in Baotou, Binnen-Mongolië, China, op 5 mei 2010. Nelson Ching/Bloomberg via Getty Images
‘Kritieke hiaten’ in Amerikaanse toeleveringsketen tegenover Chinese dominantie
Zeldzame aardmetalen – bestaande uit 17 elementen, waaronder 15 lanthaniden, yttrium en scandium – zijn essentieel voor de productie van magneten. De toeleveringsketen hiervoor omvat doorgaans drie fasen: winning, verwerking en de fabricage van eindproducten zoals magneten.
Ondanks aanzienlijke reserves en de op één na grootste mijn voor kritieke elementen ter wereld, mist de Verenigde Staten de infrastructuur om deze metalen zelf te verwerken. Daardoor blijft het land afhankelijk van buitenlandse leveranciers voor toepassingen in zowel defensie als de commerciële sector, stellen experts uit de industrie.
“Die zeldzame-aardmetaalproducten moeten worden beoordeeld en gezuiverd, wat een zeer complex proces is. Er zijn er gemiddeld negen nodig om één geavanceerde smartphone te maken,” aldus Mark Smith, CEO van NioCorp Development Ltd. en veteraan met veertig jaar ervaring in de mijnbouw, in gesprek met The Epoch Times.
Volgens het Internationaal Energieagentschap (IEA) heeft China vrijwel het monopolie op zowel de winning als de raffinage van zeldzame-aardemagneten. Zo is het goed voor 61 procent van de wereldwijde productie en zelfs 92 procent van de verwerking.
In 2024 leverde China ongeveer 70 procent van de Amerikaanse behoefte aan zeldzame aardmetalen. Dat aandeel vertegenwoordigde een waarde van 170 miljoen dollar (146 miljoen euro), een daling van 11 procent ten opzichte van het jaar ervoor, aldus cijfers van de U.S. Geological Survey (USGS).
China produceerde naar schatting 300.000 ton NdFeB-magneten in 2024. Ter vergelijking: MP Materials heeft momenteel een jaarlijkse productiecapaciteit van ongeveer 1.000 ton, meldt data-analyseplatform Rare Earth Exchanges.
Volgens mijnbouwconsultant Avadh Nagaralawala kent de VS meerdere kritieke lacunes in haar streven naar zelfvoorziening op dit gebied. Zo ontbreekt het aan raffinage-infrastructuur, is er een tekort aan gespecialiseerde arbeidskrachten — vooral metallurgen en experts in scheidingsprocessen — en kampt de sector met verouderde technologie.
Innovaties zoals AI-gestuurde procescontrole, geavanceerde automatisering en op sensoren gebaseerde scheidingstechnologie worden momenteel slechts op kleine schaal getest in laboratoria of piloot-installaties. Daarmee loopt de VS ver achter op China.
Een man die een voorlader bestuurt, verplaatst grond met zeldzame aardmetalen in een haven in Lianyungang, in de Chinese provincie Jiangsu, op 5 september 2010. AFP via Getty Images
‘China bereidt zich voor met een oorlogsmentaliteit’
In april kondigde China exportbeperkingen aan op zeven zeldzame aardmetalen en aanverwante magneten die essentieel zijn voor sectoren als defensie, energie en de auto-industrie. De maatregelen zijn een directe reactie op de invoerheffingen die tijdens het presidentschap van Donald Trump werden opgelegd.
Chinese leveranciers moeten voortaan een exportvergunning aanvragen voordat zij buitenlandse orders kunnen uitvoeren. Daardoor ontstaan leveringsvertragingen van twee tot drie maanden, wat Amerikaanse fabrikanten ernstig belemmert.
Zo moest Ford Motor Company recentelijk een fabriek stilleggen wegens een tekort aan een cruciaal zeldzaam aardmetaal.
Tijdens een live-uitzending van het Idea Festival van het Aspen Institute op 29 juni verklaarde Ford-topman Jim Farley dat het bedrijf voor meerdere componenten afhankelijk is van krachtige magneten uit China.
“De afgelopen drie weken moesten we fabrieken sluiten omdat we geen zeldzame-aardemagneten konden krijgen. Ze worden gebruikt in luidsprekers, stoelen, ruitenwissers en deursystemen. Zonder die magneten kunnen we die onderdelen simpelweg niet maken,” aldus Farley.
Derek Lemke, senior vicepresident bij risicobeheerbedrijf Exiger, benadrukte het strategische belang van zeldzame aardmetalen voor onder meer defensie, luchtvaart en de auto-industrie. Hij vertelde aan de The Epoch Times dat de exportbeperkingen en marktmanipulatie door China aanzienlijke obstakels vormen voor de VS, vooral voor bedrijven zonder binnenlandse alternatieven.
Gracelin Baskaran, directeur van het Critical Minerals Security Program van het Center for Strategic and International Studies (CSIS), wees in een recent rapport op de gevolgen van de Chinese beperkingen. Zeldzame-aardemagneten vormen volgens haar een essentieel onderdeel van militaire systemen zoals het F-35 Lightning II-gevechtsvliegtuig, Virginia- en Columbia-klasse onderzeeërs, en onbemande luchtvaartuigen.
“De Verenigde Staten lopen al achter als het gaat om de productie van deze defensietechnologieën,” schrijft Baskaran.
“China verhoogt zijn munitieproductie en koopt geavanceerde wapens aan in een tempo dat vijf tot zes keer hoger ligt dan dat van de VS. Terwijl China zich voorbereidt met een oorlogsmentaliteit, blijft de VS handelen alsof het vrede is.”
Volgens Felix Chang, senior fellow bij het Asia Program van het Foreign Policy Research Institute in Philadelphia, blijft de Chinese downstream-sector voor magneetproductie versnipperd, ondanks de grotendeels afgeronde consolidatie in de upstream-sector.
Om meer controle te krijgen heeft Peking in 2024 een volgsysteem ingevoerd om transacties en klantgegevens te monitoren. Ook zijn de productiequota beperkt tot twee staatsbedrijven: China Rare Earth Group en China Northern Rare Earth Group.
Chang stelt dat deze maatregelen de markt hebben verstoord, waardoor producenten in de VS en andere landen kampen met dalende binnenlandse vraag, oplopende voorraden en onzekerheid rond vergunningen.
“Hoewel sommige exportactiviteiten weer zijn opgestart, blijft het herstel broos en afhankelijk van het beleid in Peking, eerder dan van marktdynamiek,” aldus Chang per e-mail.
“Die onzekerheid, gecombineerd met strengere regelgeving, zal de consolidatie in de magneetsector waarschijnlijk versnellen. Dat past in de bredere geo-economische strategie van China om de concurrentie met de VS aan te gaan.”
Amerikaanse producenten bereiden zich voor op tegenwicht tegen China
MP Materials is momenteel het enige Amerikaanse bedrijf met een actieve zeldzame-aardemijn: de Mountain Pass-mijn in San Bernardino County, Californië.
De mijn was oorspronkelijk in handen van Molycorp Inc., maar kwam in 2015 tot stilstand nadat het bedrijf onverwacht faillissement aanvroeg onder Chapter 11. Pas in 2017 werd de mijn nieuw leven ingeblazen toen MP Mine Operations LLC de site overnam. Daarmee kwam er een einde aan een periode waarin de binnenlandse productie van zeldzame aardmetalen volledig was stilgevallen, aldus gegevens van de USGS.
In juli 2020 maakte MP Mine Operations bekend te zullen fuseren met Strategic National Resources en de investeringsmaatschappij Fortress Value Acquisition Corp. via een omgekeerde overname. Deze deal, afgerond in november 2020, leverde 545 miljoen dollar (470 miljoen euro) op en resulteerde in de beursnotering van MP Materials Corp., gevestigd in Las Vegas. Daarmee werd het bedrijf op koers gezet om de eerste volledig geïntegreerde producent van zeldzame aardmetalen in de VS te worden.
In 2024 bereikte de Mountain Pass-mijn een historisch hoogtepunt met meer dan 45.000 ton geproduceerde zeldzame-aardmetaaloxiden – een record voor primaire productie op Amerikaanse bodem.
Toch waarschuwt James Sloustcher, woordvoerder van MP Materials, dat dit succes niet voldoende is. Zonder uitbreiding van de midstream- en downstream-capaciteiten – zoals raffinage en magneetproductie – blijven de nationale veiligheid en economische veerkracht van de VS kwetsbaar.
“De technologieën en industrieën die de Amerikaanse economie aandrijven – van de maakindustrie in het Midwesten tot opkomende sectoren als AI en robotica – zijn afhankelijk van zeldzame aardmetalen en magneten,” aldus Sloustcher.
Begin 2024 begon de nieuwe vlaggenschipfabriek van MP Materials in Fort Worth, Texas – toepasselijk ‘Independence’ genoemd – met de commerciële productie van neodymium-praseodymium (NdPr) en de proefproductie van neodymium-ijzer-boor (NdFeB) magneten, bedoeld voor de automobielsector.
NdFeB-magneten, wereldwijd beschouwd als de krachtigste permanente magneten, zijn onmisbaar voor toepassingen in voertuigen, drones, robotica, elektronica en defensie- en ruimtevaartsystemen.
De productie van deze magneten vormt de kern van een strategisch partnerschap met General Motors (GM). Sinds de aankondiging in 2021 werkt MP Materials eraan om binnenlands geproduceerde zeldzame-aardematerialen, legeringen en eindproducten te leveren voor elektromotoren in elektrische voertuigen van GM.
“Zonder de inzet van General Motors in 2022 was deze fabriek in Texas er niet gekomen,” zegt Sloustcher. “We hebben meer van dat soort initiatieven nodig.”
Ook andere Amerikaanse bedrijven bereiden zich voor op een zelfstandiger toekomst. Zo ontwikkelt USA Rare Earth Inc. (USAR), gevestigd in Stillwater, Oklahoma, een volledig geïntegreerde keten voor magneetproductie. Het bedrijf bezit de rechten op de Round Top Mountain-afzetting in West-Texas, een bron van zware zeldzame aardmetalen zoals dysprosium en terbium, naast gallium, beryllium en lithium.
Op 16 juni maakte USAR bekend een intentieverklaring te hebben getekend met Moog Electric Motion Solutions voor de levering van neodymiummagneten vanaf begin 2026. Moog, gevestigd in Elma, New York, boekte in 2024 een recordomzet van 3,6 miljard dollar (3,1 miljard euro) en levert onder meer koelvloeistofpompen aan datacenters wereldwijd.
Ook andere bedrijven, waaronder GM en Moog, volgen de ontwikkelingen rond zeldzame aardmetalen op de voet. Eind mei kondigde batterijproducent Clarios plannen aan om tot 1 miljard dollar te investeren in een ultramoderne fabriek voor verwerking en terugwinning van kritieke mineralen in de VS.
De onderneming uit Wisconsin omschrijft dit als de eerste stap van een investeringsplan van in totaal 6 miljard dollar (5,1 miljard euro) om een binnenlandse toeleveringsketen op te bouwen voor supercondensatoren. Die ontwikkeling wordt mogelijk gemaakt door eerdere uitvoeringsbesluiten van president Trump en federale belastingvoordelen voor geavanceerde productie.
Volgens mijnbouwconsultant Avadh Nagaralawala kunnen deze proeffabrieken, mits succesvol opgeschaald en ondersteund met snellere vergunningsprocedures, binnen vijf tot zeven jaar zorgen voor enige onafhankelijkheid bij lichte zeldzame aardmetalen zoals neodymium en praseodymium.
Maar volledige onafhankelijkheid – inclusief de scheiding van zware zeldzame aardmetalen en de productie van hogedrukmagneten – kan zonder versnelde innovatie en grootschalige investeringen nog zeker 10 tot 12 jaar op zich laten wachten.
Minister van Defensie Pete Hegseth houdt een toespraak op het U.S. Army War College in Carlisle, Pennsylvania, op 23 april 2025. Kevin Dietsch/Getty Images
Het belang van beleidsondersteuning
Zoals opgemerkt, versnelt de regering-Trump de doelstelling van het ministerie van Defensie om binnenlandse toeleveringsketens te ontwikkelen om de toegang tot zeldzame aardmetalen te waarborgen die nodig zijn voor de productie van permanente magneten die worden gebruikt in kritieke Amerikaanse militaire wapensystemen en commerciële toepassingen.
Minister van Defensie Pete Hegseth zei onlangs dat het ministerie van Defensie alle 72 actieve grote defensieaankoopprogramma’s aan het herzien is, waaronder een belangrijk programma uit het Biden-tijdperk dat miljoenen dollars investeerde in de uitbreiding van de Amerikaanse toeleveringsketen voor zeldzame aardmetalen, waaronder een eerste voorschot van 45 miljoen dollar (38 miljoen euro) aan MP Materials begin 2022 om de enige geïntegreerde mijn en oxideproductiefaciliteit voor zeldzame aardmetalen in het land op te starten.
Daniel O’Connor, CEO van Rare Earth Exchanges, een data-analyseplatform voor de zeldzame-aardmetalenindustrie, vertelde The Epoch Times echter dat de kritieke mineralencrisis in de Verenigde Staten deels voortkomt uit een disfunctioneel web van wetten, bureaucratie en verloren expertise in de afgelopen 50 jaar.
O’Connor zei dat hoewel de regering-Biden “een beetje sliep” wat betreft de binnenlandse toeleveringsketen voor zeldzame aardmetalen, hij de regering-Trump wel meer krediet gaf dan welke andere regering dan ook tot nu toe. Hij is echter van mening dat het ministerie van Defensie zijn industriebeleid moet wijzigen om nieuwe toeleveringsketens voor zeldzame aardmetalen in de VS en onder bondgenoten op te bouwen.
“Waar we het over hebben is het onderwerp industriebeleid, omdat we hier in de Verenigde Staten en bij onze bondgenoten toeleveringsketens moeten opbouwen,” aldus O’Connor.
“Dat is geen erg sexy onderwerp in Washington, New York of op Wall Street. Maar als je kijkt naar de upstream-, midstream- en downstream-sector en bedenkt dat dit versneld moet gebeuren, dan hebben we nog niet veel… en zijn we waarschijnlijk nog zeven tot tien jaar verwijderd.”
Steve Christensen, directeur van de in Washington gevestigde Responsible Battery Coalition, vertelde The Epoch Times dat hij hoopt dat Trumps herziening van de Amerikaanse strategie voor zeldzame aardmetalen meer DOD-deals zal stimuleren en investeringen uit zowel de particuliere als de publieke sector zal aanmoedigen. Hij merkte ook op dat de Amerikaanse zeldzame-aardmetaalindustrie met verschillende hindernissen te maken heeft, waaronder het veiligstellen van financiering door het Congres, de coördinatie tussen verschillende federale instanties en het overwinnen van juridische uitdagingen met betrekking tot landgebruik en milieuregels.
Hij bekritiseerde de recente handelsovereenkomst tussen de VS en China omdat deze niet de kern van het probleem aanpakt, namelijk het opbouwen van binnenlandse capaciteit. Hij prees echter de Big Beautiful Bill Act voor zijn 45-voudige belastingvoordeel (ook bekend als de Advanced Manufacturing Production Tax Credit), dat 10 miljard dollar (8,6 miljard euro) aan investeringen in zeldzame aardmetalen in de VS zou kunnen opleveren. Net als O’Connor benadrukte hij ook het belang van beleidswijzigingen om de binnenlandse productie en recycling van batterijen te bevorderen.
De afgelopen maanden zijn er in Chinese stuwmeren groepen oude Boeddhabeelden tevoorschijn gekomen.
Deze artefacten kwamen voor het eerst onder water te staan toen het Chinese communistische regime in de jaren vijftig begon met de bouw van stuwmeren en dammen. Deskundigen zeggen dat dit een manier is waarop de regerende Chinese Communistische Partij (CCP) de traditionele Chinese cultuur systematisch heeft uitgewist.
Volgens Chinese mediaberichten eerder in juli is een reeks rotssculpturen van Boeddha’s uit de Song-dynastie (960-1279) opgedoken op de kliffen langs het Yutan-reservoir in het district Dazu in Chongqing, in de bovenloop van de Yangtze-rivier, die wordt beschouwd als de bakermat van de Chinese beschaving.
De sculpturen zijn verspreid over een klif van ongeveer 3 meter hoog en 6 meter breed. Van links naar rechts zijn er zes nissen met in totaal 27 Boeddhabeelden.
Deng Qibing, onderzoeksconservator bij het Dazu Rock Carvings Research Institute, zei dat er sinds het begin van de lente minder regen is gevallen in het district Dazu dan normaal. Hierdoor is het waterpeil in het Yutan-reservoir gedaald, waardoor de beelden zichtbaar zijn geworden. Het Yutan-reservoir werd gebouwd in 1959 en werd in juni 2007 uitgebreid.
Dit volgde op de herontdekking van twee andere groepen oude Boeddhabeelden in de afgelopen maanden langs de Yangtze-rivier en de Gele Rivier in China.
In juni kwamen, ook als gevolg van een daling van het waterpeil, meer dan 20 gebeeldhouwde Boeddhabeelden tevoorschijn die ooit deel uitmaakten van de Foji-tempel. De tempel kwam onder water te staan door de aanleg van het Shufangba-reservoir in Anyue, in de provincie Sichuan, in 1974. De hoofden van de Boeddhabeelden kwamen vroeger bijna elk jaar tijdens het droge seizoen tevoorschijn, maar sinds de jaren 2020 zijn de beelden al meerdere keren gedurende enkele maanden volledig tevoorschijn gekomen.
In mei kwamen door het lage waterpeil in het Duofeng-reservoir in Qi County in Hebi, in de provincie Henan, de Boeddhabeelden in de Qianzui-grotten tevoorschijn. De andere bakermat van de Chinese beschaving, de Gele Rivier, stroomt door de provincie Henan. De beelden in de Qianzui-grotten zouden zijn uitgehouwen tijdens de Oostelijke Wei-dynastie (534-550). Honderden jaren lang stonden ze op de kliffen, totdat het Chinese communistische regime onder Mao Zedong in het midden van de 20e eeuw het Duofeng-reservoir aanlegde en ze onder water zette.
Het personeel van de Qi County Cultural Reservation and Tourism Administration zei dat de Boeddhabeelden door jarenlange onderwaterstand zijn aangetast en dat veel hoofden en handen van de Boeddhabeelden zijn verdwenen.
Het onder water zetten van historische locaties is een gangbare praktijk van de CCP
Toeristen bezoeken de Dazu-rotssculpturen om het Chinese Nieuwjaar te vieren in Chongqing, China, op 10 februari 2016. VCG/VCG via Getty Images
Sinds het tijdperk van Mao, de communistische dictator die tot zijn dood in 1976 over China regeerde, heeft de CCP grootschalige waterbeheersingsprojecten uitgevoerd en vele stuwmeren aangelegd, in overeenstemming met Mao’s slogan: “Strijden met de hemel is eindeloze vreugde, vechten met de aarde is eindeloze vreugde, en worstelen met de mensheid is eindeloze vreugde.” In die tijd was het behoud van cultuur in strijd met het beleid van de revolutionaire staat.
Veel van deze stuwmeren werden gebouwd in de buurt van beroemde historische locaties en heilige religieuze plaatsen in China, zoals het Wudang-gebergte, aldus Wang He, een in de VS gevestigde China-waarnemer.
“Veel historische locaties en oude beelden, waaronder de zeer beroemde Boeddhabeelden in Anyue, Sichuan, zijn onder water komen te staan in de stuwmeren”, vertelde Wang He op 9 juli aan The Epoch Times. “Dit is een veelvoorkomend verschijnsel in het hele land.”
Hij merkte ook op dat veel van China’s waterbeheersingsprojecten geen significante rol speelden bij het opwekken van hydro-elektriciteit en veel negatieve gevolgen hadden voor het milieu. Er werd niet veel aandacht besteed aan de oude Boeddhabeelden en historische locaties die “gewoon verdwenen … en onder water kwamen te staan.”
Wang Weiluo, een gerenommeerde Chinese hydrologist die in Duitsland woont, is het ermee eens dat het onder water zetten van artefacten en historische locaties bij de aanleg van stuwmeren, zonder dat er pogingen worden gedaan om hun staat te behouden of vast te leggen, een gangbare praktijk is in communistisch China.
Over hoeveel culturele relikwieën en historische locaties er onder water zijn gezet, “zijn geen gegevens beschikbaar”, vertelde hij op 9 juli aan The Epoch Times.
Hij noemde de bouw van het Xin’anjiang-reservoir, ook bekend als het Qiandao-meer, als voorbeeld. De bouw ervan begon in 1957 en werd voltooid in 1960.
“Ze hebben de hele provinciehoofdstad onder water gezet, en veel oude gebouwen daarin liggen nu onder water”, zei Wang Weiluo.
Wang Weiluo gebruikte ook het controversiële Drieklovendam-project van de CCP als voorbeeld. Tijdens de bouw ervan, van 1994 tot 2012, heeft de dam veel zeer waardevolle historische locaties onder water gezet, naast het veroorzaken van grote milieuproblemen.
Guanyin-tempel, een 700 jaar oude tempel gebouwd op een rots, staat onder water in de overstroomde Yangtze-rivier in Ezhou, China, op 19 juli 2020. AFP via Getty Images
Talrijke oude tempels, dorpen en steden, samen met talloze kunstvoorwerpen, zijn onder water komen te staan en voorgoed verdwenen, aangezien het Drieklovendam-project niet alleen een enorm stuwmeer heeft aangelegd, maar ook de loop van sommige delen van de Yangtze-rivier heeft veranderd.
“Toen het Drieklovendam-project van start ging, was er een periode om culturele relikwieën te redden”, aldus Wang Weiluo. “Er waren daar te veel culturele relikwieën en historische locaties, en het zou veel tijd kosten om ze te redden. De CCP had daar geen geduld voor, dus de meeste culturele relikwieën en historische locaties zijn onder water verdwenen zonder te worden verplaatst of opgegraven.”
De huidige aanpak van de CCP is volgens Wang Weiluo “nog brutaler”.
“Voordat de stuwdam voltooid is, worden alle gebouwen in het reservoir met explosieven opgeblazen en wordt het reservoir leeggehaald, met het argument dat dit nodig is om veranderingen in de waterkwaliteit te voorkomen”, zei hij. “Daarom is het moeilijk om een compleet Boeddhabeeld of een groep Boeddhabeelden te vinden in recent aangelegde reservoirs.”
Geen pogingen tot behoud
De manier waarop de CCP omgaat met culturele relikwieën bij de aanleg van een stuwmeer verschilt sterk van de benadering van normale landen, die doorgaans bestaat uit het verplaatsen van de culturele sites en relikwieën, het instellen van speciale reservaten of het herschikken van de locatie van de moderne bouwprojecten om verlies van de kostbare historische sites te voorkomen.
Huizen bij de Kleine Drie Kloven, een schilderachtige plek aan de Daning-rivier nabij het stadje Dachang in het district Wushan in Chongqing, China. De oude locatie van het stadje Dachang kwam in 2006 volledig onder water te staan. China Photos/Getty Images
Wang Weiluo vergeleek de praktijken van de CCP met de bouw van de Aswandam in Egypte in de jaren zestig.
Toen de tempels van Abu Simbel tijdens de bouw van de Aswandam op het punt stonden onder water te komen staan, “zei Egypte dat het geen geld had om de tempel te verplaatsen”, aldus Wang Weiluo.
“Vervolgens organiseerde UNESCO de redding en verplaatsing van de tempel, met behulp van fondsen uit ontwikkelde landen”, zei hij. “De kosten waren erg hoog en het project werd voornamelijk uitgevoerd door een Duits bedrijf.” Het Duitse bouwbedrijf Hochtief speelde een belangrijke rol bij de verplaatsing van de tempels van Abu Simbel.
De tempel van Ramses II in Abu Simbel, Egypte, werd volledig ontmanteld en naar hoger gelegen grond verplaatst toen de Aswandam werd gebouwd die het Nassermeer deed overstromen. Met dank aan Phil Allen.
Wang He zei dat het onder water zetten van historische locaties en kunstvoorwerpen in waterbouwkundige projecten een ander soort ‘culturele revolutie’ is die de CCP heeft uitgevoerd, waardoor het Chinese volk de mogelijkheid wordt ontzegd om toegang te krijgen tot en kennis te nemen van hun kostbare historische relikwieën en locaties.
“Dit is een enorm verlies, dat de voortzetting van de traditionele Chinese cultuur saboteert”, zei hij. “Het is eigenlijk onmogelijk om te tellen. Het is alleen zo dat tegenwoordig af en toe in het nieuws verschijnt dat sommige plaatsen zijn opgedroogd of dat het waterpeil is gedaald, en dat sommige sculpturen en historische locaties weer tevoorschijn zijn gekomen. Alleen dan krijgen we een beetje te zien hoe briljant en glorieus de oude Chinese cultuur was.”
De Culturele Revolutie was de grootschalige politieke beweging die de CCP van 1966 tot 1976 op het Chinese vasteland lanceerde om de traditionele Chinese cultuur en waarden systematisch uit te wissen en alles te vernietigen wat als niet-revolutionair, westers en democratisch werd beschouwd. Tijdens de Culturele Revolutie werden talloze tempels afgebroken, Boeddhabeelden vernield en culturele relikwieën vernietigd.
Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft in de aanloop naar 20 juli – de datum waarop de repressie in 1999 officieel begon – China opgeroepen om een einde te maken aan de vervolging van Falun Gong .
“Al meer dan 26 jaar voert de Chinese Communistische Partij (CCP) een campagne van onderdrukking tegen beoefenaars van Falun Gong en hun families,” aldus een woordvoerder van het ministerie tegenover The Epoch Times. “We roepen de CCP opnieuw op om deze campagne tot uitroeiing van Falun Gong te beëindigen.”
In de jaren negentig beoefenden naar schatting 70 tot 100 miljoen Chinezen Falun Gong — een spirituele praktijk die meditatieve oefeningen combineert met morele waarden als waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. Veel beoefenaars gaven aan gezonder en evenwichtiger te zijn geworden door de beoefening.
Hoewel het regime de praktijk aanvankelijk steunde, begon het zich bedreigd te voelen door de enorme populariteit. Op 20 juli 1999 begon de CCP met een nationale vervolging, waarbij dwangarbeid, marteling en andere vormen van mishandeling werden ingezet om beoefenaars te dwingen hun geloof op te geven.
Volgens Minghui.org — een platform dat informatie verzamelt over de vervolging — zijn inmiddels duizenden sterfgevallen bevestigd aan de hand van ooggetuigenverslagen. Door het gebrek aan transparantie in China is het werkelijke aantal doden waarschijnlijk aanzienlijk hoger.
Onafhankelijke onderzoeken wijzen erop dat een onbekend aantal Falun Gong-beoefenaars zijn omgebracht om hun organen, die werden gebruikt voor lucratieve transplantaties. Een onafhankelijk tribunaal in Londen concludeerde in 2019 dat Falun Gong-beoefenaars de voornaamste bron van organen waren.
Dit jaar nam het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden twee wetsvoorstellen aan om een einde te maken aan deze misstanden: de Falun Gong Protection Act en de Stop Forced Organ Harvesting Act. In vijf Amerikaanse staten zijn inmiddels wetten aangenomen om inwoners te ontmoedigen om transplantaties in China te ondergaan.
Beide federale wetsvoorstellen wachten nog op behandeling in de Senaat.
„Er moet over gestemd worden,” zei senator Rick Scott (Republikein, Florida) tegen NTD, het zustermediabedrijf van The Epoch Times.
Hij noemde de orgaanroof „afschuwelijk”.
Scott verwees ook naar de recente, mysterieuze dood van een Chinese student geneeskunde, die een grote hoeveelheid bewijsmateriaal had verzameld over orgaanhandel in het ziekenhuis waar hij werkte.
„We moeten de Chinese regering duidelijk maken dat we dit niet zullen tolereren,” aldus Scott.
Minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio woont een bijeenkomst bij in het Kuala Lumpur Convention Centre in Kuala Lumpur op 11 juli 2025. Mandel Ngan/Pool/AFP via Getty Images
De huidige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, heeft zich al jaren uitgesproken tegen de onderdrukking van Falun Gong door het Chinese regime. Als senator was hij in de vorige zittingsperiode de belangrijkste initiatiefnemer van de Falun Gong Protection Act.
„Communistisch China is jarenlang weggekomen met een campagne van grootschalige wreedheid,” zei Rubio in 2024. „De Verenigde Staten zullen deze praktijken niet tolereren.”
Tijdens een hoorzitting van de Buitenlandse Zakencommissie van het Huis van Afgevaardigden in mei verklaarde Rubio dat het ministerie van Buitenlandse Zaken „op elke mogelijke manier” zal helpen om de wet tegen gedwongen orgaanroof aangenomen te krijgen.
Afgevaardigde Brian Babin (Republikein, Texas) noemde de gedwongen orgaanoogst „onvoorstelbaar wreed”.
„Dit gaat verder dan alles wat ik ooit gehoord heb,” zei hij op 15 juli tegen The Epoch Times. „Mensen zitten in de gevangenis — gewetensbezwaarden, politieke gevangenen — en dit regime heeft hun bloedgroep, hun weefselkenmerken. Dan plaatst iemand een bestelling voor een orgaan, en vervolgens wordt die gevangene gedwongen dat orgaan af te staan — met de dood tot gevolg.
„Het is onvoorstelbaar. En het gaat om miljarden en miljarden dollars.”
Onderdrukking op Amerikaanse bodem
Volgens klokkenluiders is de repressie tegen Falun Gong-beoefenaars in andere landen — vooral in de Verenigde Staten — recentelijk toegenomen. De verscherping zou zijn ingezet na een instructie in 2022 van de Chinese leider Xi Jinping.
De campagne, geleid door het Chinese Ministerie van Staatsveiligheid — verantwoordelijk voor buitenlandse inlichtingen en subversieve activiteiten — omvat het verspreiden van desinformatie over Falun Gong via sociale media en zelfs via westerse nieuwsplatformen. Een andere tactiek is het inzetten van juridische middelen tegen Falun Gong-gerelateerde organisaties in de VS, en pogingen om Amerikaanse overheidsinstanties ertoe aan te zetten onderzoek te doen naar deze groepen.
Een spraakmakende zaak betrof twee Chinese agenten die veroordeeld werden voor een poging tot omkoping van een medewerker van de Amerikaanse belastingdienst (IRS). Hun doel: het intrekken van de belastingvrije status van Shen Yun Performing Arts, een gezelschap dat traditionele Chinese dans en muziek opvoert en werd opgericht door Falun Gong-beoefenaars om “het China van vóór het communisme” te laten zien.
De poging werd op tijd verijdeld door undercoveragenten van de FBI.
Illustratie door The Epoch Times, The Epoch Times, X/screenshots via The Epoch Times, Falun Dafa Informatiecentrum, met dank aan Shen Yun Security, met dank aan Global Service Center For Quitting The CCP, Getty Images, Shutterstock, Public Domain
De Falun Gong-gemeenschap is sinds 2024 het doelwit geworden van meer dan 140 bedreigingen, variërend van fysieke intimidatie en geweld tot bommeldingen. De aanvallen lijken gericht op het verstoren van activiteiten die aandacht vragen voor de mensenrechtenschendingen door het Chinese regime.
Eerder dit jaar moest het John F. Kennedy Center for the Performing Arts in Washington worden ontruimd na een bommelding op de openingsdag van de Shen Yun voorstellingen. Het incident leidde tot scherpe veroordeling vanuit het Witte Huis.
Afgevaardigde Michael McCaul (Republikein, Texas), voormalig voorzitter van de Commissie Buitenlandse Zaken, zei dat zulke agressie typerend is voor het Chinese regime.
„Ze haten Falun Gong. Ze haten mensen die durven te spreken over hoe China was vóór het communisme,” zei McCaul tegen NTD.
Volgens Levi Browde, directeur van het Falun Dafa Information Center, toont de wereldwijde repressie tegen Falun Gong aan dat het niet langer enkel gaat om mensenrechten in China.
„De Falun Gong-kwestie draait vandaag de dag niet alleen om het beëindigen van wrede mensenrechtenschendingen in China. Het is een testcase geworden voor hoe westerse democratieën hun soevereiniteit en nationale veiligheid kunnen beschermen tegen de steeds meer geraffineerde en grensoverschrijdende onderdrukking door de CCP,” stelde Browde in een verklaring.
Voorafgaand aan een geplande Falun Gong-bijeenkomst in Washington op 17 juli sprak afgevaardigde Johnny Olszewski (Democraat, Maryland) zijn steun uit voor iedereen die zich uitspreekt tegen de misstanden.
„Ik ben dankbaar voor iedereen die de tijd neemt om deze misstanden aan de kaak te stellen en daar vreedzaam tegen in verzet komt,” zei hij tegen NTD.
„Het is niet alleen moreel juist vanuit het oogpunt van mensenrechten, het is ook essentieel voor de bescherming van Amerikaanse belangen op de lange termijn.”
Rep. Chris Smith (R-N.J.), medevoorzitter van de Congressional-Executive Commission on China, luistert tijdens een persconferentie over de Stop Forced Organ Harvesting Act die door het Huis is aangenomen, op Capitol Hill in Washington op 7 mei 2025. Madalina Vasiliu/The Epoch Times
Steeds meer Amerikaanse volksvertegenwoordigers zien handel als een krachtig middel om druk uit te oefenen op het Chinese regime vanwege zijn mensenrechtenschendingen.
„Alles zou in het teken moeten staan van mensenrechten,” zei senator Tommy Tuberville (Republikein, Alabama) tegenover NTD.
Afgevaardigde Chris Smith (Republikein, New Jersey) is het daarmee eens en noemt handel „het krachtigste wapen dat we hebben tegenover een exportgerichte economie zoals die van China”.
Volgens Smith is verandering mogelijk, als de politieke wil er is. „Als Chinese exportproducten vanwege mensenrechtenproblemen geen afzetmarkt meer vinden in de Verenigde Staten, zal het regime zich wel gedwongen zien om zijn beleid te herzien,” zei hij tegen The Epoch Times.
Wanneer ik spreek met vrienden die in de zestig en zeventig zijn, komt er vaak een terugkerende klacht naar voren: “Kinderen van tegenwoordig zitten vastgeplakt aan hun beeldschermen. Ze zijn angstig, onthecht en weten niet wat echte waarde in het leven is.” Het kan voelen alsof er een onoverbrugbare kloof tussen de generaties is ontstaan. Het avondnieuws versterkt dat gevoel met een eindeloze stroom van verontwaardiging, verdeeldheid en koppen die uitnodigen tot eindeloos scrollen. Maar wie verder kijkt dan het lawaai, ontdekt een stiller verhaal — een verhaal dat iedere Babyboomer oprecht hoop zou moeten geven voor de toekomst.
In 2024 steeg de verkoop van vinylalbums in de Verenigde Staten tot meer dan 44 miljoen exemplaren, waarmee vinyl voor het derde jaar op rij beter verkocht werd dan cd’s. Dat is op zich al verrassend — maar nog opmerkelijker is dat ongeveer de helft van die kopers jonger was dan 35. Gen Z en jongere millennials, die volledig zijn opgegroeid met streaming, staan in de rij bij platenzaken om muziek te kopen die ze daadwerkelijk kunnen vasthouden. Vraag je hen waarom, dan hoor je steeds weer dezelfde antwoorden: “Het voelt echt,” “Ik hou van het ritueel,” “Het helpt me te vertragen.” In een wereld van eindeloos scrollen en algoritmische afleiding zoeken zij iets tastbaars. Iets dat hen met de grond verbindt.
Dit is geen op zichzelf staande trend. Jonge mensen herontdekken onafhankelijke boekhandels. Ze organiseren poëzie-avonden. Ze schrijven met de hand in dagboeken. “Silent walking” — wandelen zonder muziek, podcast of telefoon — is een hit op TikTok, met meer dan een half miljoen weergaven onder die hashtag. Op het eerste gezicht lijkt het misschien op nostalgie. Maar het is meer dan dat. Het is een stille opstand tegen overprikkeling. Een manier om weer grip te krijgen op hun zenuwstelsel.
Ironisch genoeg zijn dit precies de dingen die veel Boomers al waarderen: boeken lezen, echt eten koken, op de veranda zitten, wandelen om na te denken. Blijkt dat de generaties eigenlijk niet zo verschillend zijn—ze bevinden zich gewoon aan tegenovergestelde kanten van een luidruchtige digitale storm.
Natuurlijk is de wereld veranderd sinds de Boomers volwassen werden. En het is belangrijk om te beseffen hoe veel moeilijker dat volwassen worden inmiddels is geworden. In de jaren ’70 of ’80 kon iets uitproberen op een feestje je hooguit een kater opleveren. Tegenwoordig kan diezelfde handeling fataal zijn. Pillen met fentanyl overspoelen de straten, vermomd als alledaagse medicijnen. Sterker nog, een overdosis fentanyl is inmiddels de belangrijkste doodsoorzaak onder Amerikanen tussen de 18 en 45 jaar.
Ondertussen wordt vrijwel elk aspect van de jongerencultuur gevormd door een 24/7-internetwereld—waarin de gemiddelde aandachtsspanne nog maar 47 seconden is voordat de volgende afleiding toeslaat. Zelfs de muziek is veranderd. De grootste hits van vroeger zaten vol liefde, harmonie en hoop. De hits van nu zijn donkerder, eenzamer en explicieter—en weerspiegelen de innerlijke staat van een generatie die probeert te overleven in een versnipperde wereld.
Dit alles betekent niet dat de jongere generatie zwakker is. Het betekent dat het strijdtoneel is veranderd. Hun worstelingen zijn onzichtbaarder, constant aanwezig en veel persoonlijker.
Daarom is de terugkeer naar het analoge—vinyl, boeken, wandelen, dagboeken bijhouden—niet alleen charmant. Het is strategisch. Het is een herwaardering van hulpmiddelen die rust, aanwezigheid en helderheid terugbrengen.
In plaats van de jongere generaties af te schrijven, hebben Boomers de kans om hun mentoren te worden. Niet met preken of oordelen, maar met aanwezigheid. Jongeren hebben niet meer content nodig—ze hebben behoefte aan verbinding. En wie kan dat beter laten zien dan degenen die zich nog herinneren hoe het leven voelde vóór de digitale invasie?
Dus misschien nodig je een jonger familielid uit om samen naar je favoriete plaat te luisteren. Lees samen een hoofdstuk uit een boek. Wissel vaardigheden uit—vraag hen om een nieuwe app uit te leggen, en laat zien hoe je een losse deurklink repareert of een huishoudboekje bijhoudt. Hoe meer we contact maken tussen generaties, hoe meer we beseffen dat we eigenlijk naar hetzelfde verlangen: betekenis, rust, doelgerichtheid en échte gesprekken.
In 1969 keken Amerikanen van alle leeftijden vol ontzag toe hoe Neil Armstrong die eerste stap op de maan zette. Dat collectieve gevoel van verwondering bracht een hele natie samen. Als lid van Generatie X was ik er zelf niet bij om dat historische moment mee te maken, maar misschien is de ‘maanmissie’ van vandaag eerder naar binnen gericht—een gedeelde terugkeer naar diepgang, focus en vertrouwen in elkaar. En het goede nieuws is: het gebeurt al. Het is alleen stiller dan je misschien zou verwachten.
Je ziet het in het flikkeren van een ronddraaiende plaat. In een tiener die naar de lucht staart in plaats van naar een scherm. In een met de hand geschreven gedicht, weggestopt in de achterzak van een versleten jas uit de kringloopwinkel. Misschien zijn we helemaal niet zo ver van elkaar verwijderd als we denken. Misschien hebben we gewoon een langzamere, stillere weg terug naar elkaar nodig.
De meningen in dit artikel zijn die van de auteur en vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.
President Donald Trump heeft maatregelen genomen tegen het Russische leiderschap, nu Moskou internationale oproepen tot een staakt-het-vuren in Oekraïne blijft afwijzen.
Trump wil Oekraïne bewapenen met extra verdedigingswapens en heeft zijn steun uitgesproken voor een plan om Moskou met nieuwe sancties te bestraffen totdat Rusland te goeder trouw terugkeert naar de onderhandelingstafel.
Dit volgt op een reeks intensieve Russische aanvallen op stedelijke centra in Oekraïne in de afgelopen week en een uitgebreid telefoongesprek met de Russische president Vladimir Poetin, dat volgens Trump geen vooruitgang heeft opgeleverd.
Poetin heeft de eisen van de regering-Trump op een staakt-het-vuren in Oekraïne stelselmatig afgewezen. Hij zegt wel een einde aan de oorlog te steunen, maar uitsluitend onder Russische voorwaarden.
Dit is wat u moet weten over de koerswijziging van het Witte Huis ten aanzien van Moskou.
Gesprek met Poetin als keerpunt
De toenemende toezegging van Trump om Oekraïne te voorzien van de wapens die het nodig heeft om zich te verdedigen, volgt op een telefoongesprek met Poetin op 4 juli. Het was het zesde telefoongesprek tussen de twee leiders sinds Trump in januari weer aantrad.
Het telefoongesprek leverde echter geen vooruitgang op voor een staakt-het-vuren en Trump zei na afloop tegen verslaggevers dat hij “zeer teleurgesteld” was over het gesprek.
Bovendien leek iets in het gesprek Trump ervan te overtuigen dat Poetin helemaal niet geïnteresseerd was in onderhandelingen over een staakt-het-vuren.
“Ik denk niet dat hij van plan is om te stoppen,” zei Trump over Poetin.
Enkele uren na het telefoongesprek lanceerde Rusland een grootschalige luchtaanval op Oekraïne, waarbij meer dan 550 drones en raketten werden ingezet.
Slechts enkele dagen later, op 9 juli, lanceerde Rusland een nog grotere aanval op doelen in burgercentra in Oekraïne. Bij die aanval werden meer dan 700 drones, voornamelijk geleverd door Iran, en meer dan een dozijn ballistische raketten ingezet.
Na het telefoongesprek tussen Trump en Poetin had Trump ook een telefoongesprek met de Oekraïense president Volodymyr Zelensky, die het gesprek omschreef als “zeer belangrijk en productief”.
Uit wat er over het gesprek bekend is gemaakt, blijkt dat Trump en Zelensky hebben gesproken over manieren om de luchtverdediging van Oekraïne te versterken om verdere burgerslachtoffers te voorkomen. Ook hebben ze gesproken over de mogelijkheid van een toekomstige gezamenlijke wapenonderneming.
Trump beschreef het telefoongesprek met Zelenskyy als “zeer goed”.
Trump staat open voor het sturen van meer wapens naar Oekraïne
Trump heeft sindsdien enige steun uitgesproken voor het sturen van extra wapens naar Oekraïne, waaronder meer Patriot-luchtverdedigingssystemen, die cruciaal zijn voor het vermogen van Kiev om Russische raketten te onderscheppen.
Trump zei op 8 juli dat Poetin “mensen niet goed behandelt” en dat Oekraïne zich moet kunnen verdedigen tegen Russische agressie.
“Er vallen te veel doden, dus sturen we defensieve wapens naar Oekraïne, en ik heb daar toestemming voor gegeven,” aldus Trump.
Deze opmerkingen betekenden een scherpe breuk met het recente besluit van het Pentagon om de wapenleveranties aan Oekraïne op te schorten. Volgens Sean Parnell, woordvoerder van het ministerie van Defensie, was dit nodig om ervoor te zorgen dat alle wapenleveranties in overeenstemming waren met Trumps “America First”-beleid.
Die pauze heeft de geplande levering van verschillende belangrijke wapenplatforms aan Oekraïne verhinderd, waaronder geleide raketsystemen, antitankraketten en houwitsergranaten.
Het Pentagon is inmiddels begonnen met de levering van meer wapens aan Oekraïne. Het is op dit moment onduidelijk of het Patriot-systeem daar ook bij zit.
Kiev heeft Washington herhaaldelijk gevraagd om meer Patriot-raketten en verdedigingssystemen te verkopen, die het beschouwt als essentieel voor de verdediging van zijn steden tegen de intensivering van de Russische luchtaanvallen.
Nieuwe sancties tegen Rusland en zijn partners
Trump heeft ook zijn steun uitgesproken voor een wetsvoorstel van de Senaat om nieuwe sancties op te leggen aan de Russische olie-industrie in een poging Poetin terug naar de onderhandelingstafel te dwingen.
Senator Lindsey Graham (R-S.C.) zei eerder in juli dat Trump hem groen licht had gegeven om door te gaan met een nieuw wetsvoorstel dat hij mede-indient. Dit wetsvoorstel zou een invoerheffing van 500 procent instellen op goederen uit landen die Russische olie blijven kopen.
Als het wetsvoorstel wordt aangenomen, kan dit verstrekkende gevolgen hebben voor de belangrijkste economische partners van Rusland, waaronder China en India.
Meerderheidsleider John Thune (R-S.D.) zei dat het wetsvoorstel brede steun geniet van beide partijen en “de onderhandelingspositie van president Trump zal versterken en zal helpen een einde te maken aan het bloedvergieten in Oekraïne”.
“De Republikeinen in de Senaat zijn vastbesloten om er samen met het Huis van Afgevaardigden en het Witte Huis voor te zorgen dat deze wetgeving door het Congres komt en op het bureau van de president belandt,” aldus Thune.
Trump dreigt al lang met verdere sancties tegen de Russische olie-industrie, maar was daar tot nu toe nog niet mee doorgegaan. Zijn steun voor het nieuwe wetsvoorstel duidt op een fundamentele verschuiving in de strategie ten aanzien van Rusland.
Dit komt ook op een moment dat de regering te maken heeft met de groeiende banden van Rusland met andere vijandige landen, waaronder China, Iran en Noord-Korea.
De Noord-Koreaanse staatsmedia hebben op 9 juli bekendgemaakt dat de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov naar Noord-Korea zal reizen voor een driedaags bezoek om de banden tussen Moskou en Pyongyang verder te versterken.
Noord-Korea heeft duizenden gevechtstroepen en enorme hoeveelheden munitie naar Rusland gestuurd om te helpen in de oorlog, die Pyongyang beschouwt als een proxy-oorlog tegen de Verenigde Staten en hun bondgenoten.
De hoop van de Amerikaanse regering om de oorlog zonder verder bloedvergieten te beëindigen lijkt te vervagen, mede door de weigering van Moskou om te onderhandelen over een staakt-het-vuren.
Vicepresident JD Vance heeft in mei erkend dat Rusland te hoge eisen stelt in de onderhandelingen, onder meer door Oekraïne te vragen gebieden af te staan die de Russische troepen nog steeds niet hebben bezet.
Of Rusland nu meer behoefte heeft aan een dialoog nu Trump zich bereid toont Oekraïne krachtiger te steunen, blijft een open vraag.
Tegenover verslaggevers zei Kremlin-woordvoerder Dmitry Peskov op 9 juli dat Trump vaak een “harde stijl” hanteert wanneer hij spreekt, maar dat er waarschijnlijk nog steeds met hem kan worden onderhandeld.
“We hopen onze dialoog met Washington voort te zetten en onze koers te blijven volgen om de ernstig beschadigde bilaterale betrekkingen te herstellen,” aldus Peskov.
The Associated Press heeft bijgedragen aan dit verslag.
Een ongekend hoge opbrengst uit invoerheffingen heeft in juni geleid tot een zeldzaam begrotingsoverschot in de Verenigde Staten. De cijfers bieden niet alleen een onverwacht lichtpuntje in de doorgaans negatieve begrotingsbalans, maar wijzen ook op de toenemende rol van het tariefbeleid van president Donald Trump als inkomstenbron voor de federale overheid.
Volgens nieuwe cijfers van het Amerikaanse ministerie van Financiën bedroeg het overschot in juni 27 miljard dollar (23 miljard euro). Dat is opvallend, gezien het tekort van 316 miljard dollar (270 miljard euro) in mei. Dankzij de stijgende tariefinkomsten is het begrotingstekort over het lopende boekjaar gedaald tot 1,34 biljoen dollar (1,15 biljoen euro), een verbetering van 1 procent ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar. In juni 2024 werd nog een tekort van 71 miljard dollar (60 miljard euro) genoteerd.
Een belangrijke oorzaak voor deze verbetering is een recordstijging in de opbrengst van douanerechten. In juni stegen de tariefinkomsten tot 27 miljard dollar (23 miljard euro), waarmee de totale opbrengst sinds oktober uitkomt op 108 miljard dollar (92 miljard euro) – het hoogste bedrag ooit voor de eerste negen maanden van een Amerikaans begrotingsjaar. De opbrengst in juni lag daarmee fors hoger dan het vorige record van 22 miljard dollar (18,8 miljard euro) in mei.
Volgens de dagelijkse cijfers van het ministerie van Financiën is in juli al 2,4 miljard dollar (2 miljard euro) aan extra tariefinkomsten gegenereerd.
Minister van Financiën Scott Bessent verwacht dat de opbrengsten de komende maanden verder zullen stijgen. Tijdens een kabinetsvergadering op 8 juli verklaarde hij dat de VS op koers ligt om tegen het einde van 2025 in totaal 300 miljard dollar (256 miljard euro) aan tarieven te innen. Daarbij wees hij erop dat veel van de ‘belangrijke’ tarieven onder het beleid van president Trump pas in het tweede kwartaal zijn ingevoerd.
Sinds zijn herverkiezing heeft Trump een universeel tarief van 10 procent ingesteld op goederen afhomstig van alle handelspartners, aangevuld met wederzijdse invoerheffingen voor landen met handelsbarrières. Aanvankelijk gold er een uitstel van 90 dagen, dat later werd verlengd tot 1 augustus via een presidentieel besluit.
In aanloop naar die datum heeft Trump brieven gestuurd naar landen als Japan, Zuid-Korea en Thailand, waarin hij waarschuwt dat zij vanaf 1 augustus te maken krijgen met wederzijdse tarieven van 25 tot 40 procent, tenzij zij hun handelsbelemmeringen verminderen en bilaterale akkoorden sluiten.
Trump stelt dat deze maatregelen de staatsinkomsten aanzienlijk zullen verhogen. “Het grote geld zal vanaf 1 augustus binnenstromen,” zei hij tijdens de kabinetsvergadering. “Dat blijkt wel uit de brieven die gisteren en vandaag zijn verstuurd.”
Bessent verwees ook naar een rapport van het Congressional Budget Office van 4 juni, waarin wordt voorspeld dat invoerheffingen over de komende tien jaar 2,8 biljoen dollar (2,4 biljoen euro) kunnen opleveren. Volgens hem is dat een conservatieve raming.
De president benadrukte dat de deadline van 1 augustus vaststaat. Landen die vóór die datum geen concessies doen, zullen geen extra uitstel krijgen. In de recent verstuurde brieven kondigde hij de volgende tarieven aan:
20 procent voor de Filippijnen
25 procent voor Brunei, Japan, Kazachstan, Maleisië, Moldavië, Tunesië en Zuid-Korea
30 procent voor Algerije, Bosnië-Herzegovina, Irak, Libië, Sri Lanka en Zuid-Afrika
32 procent voor Indonesië
35 procent voor Bangladesh, Canada en Servië
36 procent voor Cambodja en Thailand
40 procent voor Birma (Myanmar) en Laos
In elke brief stelt Trump dat de tarieven kunnen worden teruggedraaid indien landen hun markten openstellen en niet-tarifaire handelsbelemmeringen verminderen. Hij herhaalt dat aanhoudende handelstekorten een “grote bedreiging” vormen voor zowel de economische als de nationale veiligheid van de VS.
De natuur liegt niet. Wat in de natuur niet voorkomt, verdient minstens onze argwaan. Dus waarom proberen we systemen te bouwen die nergens in het ecosysteem wortel zouden kunnen schieten?
In een tijd waarin steeds meer Amerikanen zich afkeren van het kapitalisme en zich wentelen in romantische ideeën over socialisme, stel ik mezelf een ongemakkelijke vraag: hebben we misschien de verkeerde vijand gekozen?
Misschien is het kapitalisme niet het probleem. Misschien komt het juist dichter bij de natuur dan we willen erkennen.
De organische vrije markt
Stel u een kleine gemeenschap voor. Iemand opent een bakkerij, een boerderijwinkel of een gezellig café. Die ondernemer biedt iets echts: vers voedsel, een plek om elkaar te ontmoeten, betekenisvolle interactie. In ruil daarvoor krijgt hij de steun van zijn gemeenschap. Het bedrijf voedt een gezin, en dat gezin draagt op zijn beurt weer bij aan de gemeenschap – door lokaal personeel in dienst te nemen, andere handelaars te steunen en een gezonde kringloop van vertrouwen en waarde-uitwisseling in stand te houden.
Als het bedrijf niet langer voldoet aan de behoeften, verdwijnt het. Klanten blijven weg, het concept wordt afgebroken. Zo werkt ook de natuur: wat niet langer bijdraagt, wordt afgebroken, gecomposteerd, en maakt plaats voor iets nieuws. In de natuur wordt het zwakke niet in leven gehouden uit sentiment, maar getransformeerd. Het sterke domineert niet, het draagt bij.
In haar beste vorm weerspiegelt het kapitalisme precies dat. Geen uitbuiting, maar uitwisseling: energie voor energie, waarde voor waarde. Wat het geheel dient, blijft bestaan. Wat het systeem schaadt, verdwijnt. Geen wreedheid, maar natuurlijke wetmatigheid.
Bijdragen is geen dwang
Recent zei iemand tegen mij: “Iemands bijdrage aan de samenleving mag niet afhangen van zijn financiële waarde.”
Mijn wedervraag was simpel: “Waarom niet?”
Niemand stelt de menselijke waarde ter discussie – die is inherent. Maar een gezonde samenleving moet wel mogen afwegen welke bijdrage iemand levert aan het geheel. Een onderneming dwingen tot hogere lonen in naam van ‘eerlijkheid’, als dat leidt tot faillissement of hogere prijzen voor kwetsbare klanten, is noch eerlijk, noch houdbaar.
Ieder mens heeft een intrinsieke waarde als kind van God. Maar dat betekent niet dat iedereen hetzelfde moet krijgen, ongeacht zijn of haar impact. Zo werken ecosystemen niet. Zo werkt geen enkel functionerend systeem.
De natuur liegt nooit
Ik waardeer gesprekken met mensen die anders denken. Ze scherpen mijn visie. Maar er is ook onderscheidingsvermogen nodig.
“De natuur liegt nooit. Als een idee geen wortels heeft in de natuurlijke wereld, is het waarschijnlijk emotioneel gemotiveerd, ideologisch gestuurd en dus onhoudbaar.”
Wat we vandaag ‘kapitalisme’ noemen, is vaak helemaal geen kapitalisme. Het is vervormd door overheidsingrijpen, ongecontroleerde geldcreatie, kartelvorming en samenspel tussen overheid en megabedrijven. Dat is geen vrije markt. Dat is geen organische economie. Het is een verstoord systeem, in stand gehouden door kunstmatige geldstromen en centrale controle. In wezen is het een nieuwe vorm van feodalisme – ten onrechte toegeschreven aan het kapitalisme.
Ik heb het meegemaakt
Toen ik mijn restaurant runde, draaide het uitstekend. We voedden de gemeenschap, en zij voedde ons. Wederkerig, eerlijk en mooi.
Tot COVID kwam. De overheid veranderde plots de spelregels. Kleine zelfstandigen moesten dicht, grote ketens bleven open. Dat was geen kapitalisme. Dat was georganiseerde afbraak – verpakt als solidariteit en veiligheid.
Mensen geven het kapitalisme nu de schuld van alles: van ongelijkheid tot burn-out. Maar laten we eerlijk zijn: we hebben al decennialang geen echt kapitalisme meer gehad.
Socialisme is niet natuurlijk
En socialisme – het zogenaamde alternatief – wordt geromantiseerd. Maar het komt niet voor in de natuur.
Je ziet geen koeien die hooi verzamelen voor andere koeien. Geen geiten die betalen voor elkaars gezondheidszorg. Geen leeuwen die huizen bouwen voor rivaliserende troepen. De natuur is niet socialistisch. Ze is coöperatief – maar alleen als de samenwerking het geheel ten goede komt.
Het gaat niet om gedwongen herverdeling. Het gaat om bijdragen aan het ecosysteem. Zelfs een boom geeft iets terug: zuurstof, schaduw, beschutting, schoonheid. En in ruil daarvoor krijgt hij wat hij nodig heeft om te gedijen.
Misschien is dat wel wat echt kapitalisme is: je plaats verdienen door bij te dragen, niet door dwang.
De spiegel die we negeren
We moeten onszelf eerlijk afvragen: spiegelen onze economische systemen nog de principes van de natuur? Of bootsen we een machine na – top-down, gestuurd, gericht op controle in plaats van op verbondenheid?
Wat we spiegelen, worden we. En ik geloof dat de natuurlijke orde, die ik beschouw als goddelijke intelligentie, wijzer is dan welk gecentraliseerd plan dan ook. We negeren die spiegel op eigen risico.
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.
Iedereen weet wat een ‘husband’ of echtgenoot is. Of toch niet? Hem simpelweg omschrijven als ‘een getrouwde man’ doet geen recht aan de rijke betekenis en diepgang van dit begrip, noch aan de realiteit waarnaar het verwijst.
Hoe kunnen we de volledige betekenis van het begrip ‘echtgenoot’ beter begrijpen? Zoals zo vaak biedt het Engels ons aanwijzingen. Het woord ‘husband’ komt van het Oudengelse ‘husbonda’, dat weer afkomstig is van het Oudnoorse ‘husbondi’, wat ‘heer des huizes’ of ‘huisbewoner’ betekent. Het is een combinatie van ‘hus’ (‘huis’) en ‘bondi’, wat ‘bewoner, grondbezitter of boer’ betekent.
“The American Heritage Dictionary” merkt op: “De heer des huizes was natuurlijk meestal ook de echtgenoot, en het lijkt erop dat de belangrijkste moderne betekenis van ‘husband’ voortkomt uit deze overlap.”
‘Husband’: meer dan alleen een woord
Deze taalkundige afstamming laat ons al zien dat het begrip ‘husband’ in de gedachten van onze voorouders verbonden was met het idee van een plaats, een stuk land of een huishouden. Een man moest een vrouw iets van rijkdom te bieden hebben voordat hij met haar trouwde. Het werk dat hij en zijn vrouw op het punt stonden te beginnen – het opbouwen van een gezamenlijk leven en een gezin – vereiste een zeer tastbare vorm van ondersteuning, een plek waar voedsel kon worden geproduceerd en onderdak kon worden geboden. In de gedachten van onze voorouders leken een huisbewoner en een getrouwde man vrijwel synoniem.
Dit helpt ons te begrijpen dat het traditioneel gezien niet alleen een verbintenis was met een vrouw om echtgenoot te zijn, maar ook een verbintenis met een plek en een huis, wat de basis vormde voor het samenleven van een man en een vrouw. Dit besef wordt nog versterkt wanneer we bedenken dat het Noorse woord ‘bondi’ ook verwant is aan het woord ‘bond’, dat in de middeleeuwen kon verwijzen naar iemand die een lijfeigene was – een boer die onder het feodale systeem verplicht was om op het land van een landheer te werken. De lijfeigene was verbonden met het land.
Een echtgenoot zijn is dus een soort ‘gebondenheid’. Net als de lijfeigene is de echtgenoot niet vrij. Hij is niet vrij om zich aan een andere vrouw te binden. Hij is ook niet vrij om zich onafhankelijk van zijn familie te verplaatsen, zoals hij vóór zijn huwelijk kon. Een echtgenoot is een man die wortels heeft geslagen om iets nieuws te laten groeien. Paradoxaal genoeg vindt hij meer vrijheid en voldoening in het opofferen van zijn persoonlijke keuzes ten gunste van een verbintenis waarin hij het beste van zichzelf kan ontdekken.
Diepe etymologie
Een ander woord dat verband houdt met “husband” werpt nog meer licht op deze mannelijke rol. Op het eerste gezicht lijkt het woord ‘husbandry’ (landbouw) geen direct verband te hebben met ‘husband’. ‘Husbandry’ wordt gedefinieerd als het verbouwen van gewassen en het houden van dieren, het zorgvuldig gebruik van hulpbronnen of het verzorgen van een huishouden. Maar aangezien we al het etymologische belang van ‘husband’ in relatie tot ‘household’ (huishouden) beginnen te zien, kunnen we de betekenis van deze definitie beginnen te begrijpen. Filosoof John Cuddeback schreef op zijn blog ‘LifeCraft’: ‘De schijnbare ‘dubbelzinnigheid’ van het woord ‘husband’ wijst op een grote waarheid: de kunst van het zorgen voor materiële zaken (waarin het land een unieke maar zeker niet exclusieve plaats inneemt) is nauw verbonden met het huwelijk.’
De grote agrarische schrijver Wendell Berry legde uit dat het woord ‘husbandry’ (landbouw) de naam is van een verband. In zijn oorspronkelijke betekenis is het de naam van het werk van een huiselijke man, een man die een band met het huishouden heeft aanvaard. Husbandry betekent zorgvuldig gebruiken, bewaren, redden, laten voortduren, conserveren.
In samenwerking met zijn vrouw is het de taak van de man om de huishoudelijke taken te regelen, zodat er een omgeving ontstaat waarin alle leden van het huishouden zich kunnen ontplooien. Vroeger was de basis voor zo’n gezond gezinsleven natuurlijk de productie van voedsel, die afhankelijk was van landbouwtechnieken – vandaar het idee van ‘veeteelt’. Zoals Berry schreef: “Oude gebruiken leren ons dat er ook een vorm van huishoudkunde bestaat voor het land, de bodem, en de gedomesticeerde planten en dieren, uiteraard vanwege het belang van deze zaken voor het huishouden.”
Vanuit dit oogpunt omvat huishoudkunde een breed scala aan activiteiten die plaatsvinden binnen de context van het huishouden. Alle aandacht is gericht op het realiseren van het potentieel van de levende wezens – menselijk en niet-menselijk – binnen dat huishouden of dat stuk land. Het bevordert hun groei en geluk in een prachtig synergetisch proces.
Meerdere betekenissen, maar één doel
Deze taalkundige overwegingen herinneren ons eraan dat het begrip ‘husband’ of ‘echtgenoot’ oorspronkelijk veel meer omvatte dan alleen de liefde van een man voor een vrouw, hoewel die band zeker de oorsprong en de kern ervan vormde. Cuddeback legde uit: “Wanneer een man trouwt, moet de belangrijkste ‘band’ in zijn leven die met zijn vrouw zijn. Maar deze band maakt deel uit van een web van banden, een web met als middelpunt het huis dat zij samen hebben opgebouwd. Omdat een man zich aan zijn vrouw bindt, bindt hij zich ook aan hun gemeenschappelijke huis, hun gedeelde plek in de wereld.”
Wanneer een man en een vrouw van elkaar houden, willen ze alles met elkaar delen. Liefde bestaat in wezen uit geven en ontvangen. De man en vrouw willen één dak, één tafel en één bed delen. Ze willen elkaars lasten delen en elkaars vreugde verdubbelen. En ze willen nieuw leven met elkaar en de wereld delen in de vorm van kinderen.
Dit alles komt neer op een ‘gemeenschappelijk leven’, een ‘web van verbindingen’. Zoals Cuddeback het uitdrukte, vereist dit materiële middelen die zijn geordend en gericht op de vervulling van elke mens binnen het gezin en het huishouden. De man werkt aan het orkestreren van deze ingewikkelde symfonie, de symfonie van het menselijk leven dat uit liefde samen wordt geleefd.
Het begint en eindigt allemaal met liefde, en als een man ‘heer des huizes’ is, dan is dat als dienaar. Het beheren van de materiële goederen van het huishouden is de dienst van de man aan zijn vrouw en kinderen. Zoals Cuddeback het zo mooi verwoordde: ‘Een man in de volle betekenis van het woord is een man die verliefd is geworden op een vrouw en vervolgens ontdekt dat zijn liefde voor haar hem tot die enorme onderneming roept.
Dit concept van de goederen van het huishouden, beheerd ten dienste van het gezin, zou volgens filosofen als Aristoteles al in het hart van ons economisch denken moeten staan. Aristoteles begon zijn boek over economie immers met een bespreking van het huishouden.
Een gezinsgericht economisch systeem is een goed economisch systeem. In dat geval is het begin en het einde van het economische proces niet dat bedrijven eindeloos rijkdom vergaren, maar dat gezinnen en de bredere gemeenschap krijgen wat ze nodig hebben om te gedijen. Het begin en het einde zijn liefde en de menselijke gemeenschap.
Echtgenoten zouden er goed aan doen om zichzelf te herinneren aan hun fundamentele drijfveer. “Het gaat altijd om liefde, en liefde brengt dingen samen,” schreef Cuddeback. “Een getrouwde man ontdekt dat zijn eerste liefde zijn leven niet beperkt. Integendeel, door een diepe magie verbreedt de rijping van die liefde zijn hart, zijn visie en het werk van zijn handen tot meer dan hij zich ooit had kunnen voorstellen.”
De tijd vliegt, en inmiddels is het vijf jaar geleden dat communistisch China de nationale veiligheidswet oplegde aan Hongkong. Tijd voor een terugblik.
De Nationale Veiligheidswet was de reactie van Peking op de protesten in Hongkong in 2019. Deze protesten werden aangewakkerd door een poging van de Hongkongse regering om de uitleveringswet aan te passen. Die wijziging zou het mogelijk hebben gemaakt om personen – inclusief buitenlanders die zich in de stad bevonden – uit Hongkong uit te leveren aan het Chinese vasteland. Waarom wilde de Chinese Communistische Partij (CCP) dat?
De urgentie voor Peking ontstond door de uitlevering van Meng Wanzhou, de dochter van de oprichter van Huawei. De Canadese autoriteiten leverden haar uit aan de Verenigde Staten op verzoek van de Amerikaanse regering, die Meng beschuldigde van ernstige schendingen van de exportcontrolewetgeving.
De CCP sloeg terug door op willekeurige wijze twee Canadezen in China gevangen te zetten. De Chinese leider Xi Jinping, die de (CCP-versie van de) rechtsstaat had gepromoot, had er mogelijk de voorkeur aan gegeven dat dergelijke acties namens Peking door Hongkong zouden worden uitgevoerd. Dat had namelijk een schijn van juridische legitimiteit kunnen geven—iets wat Hongkong destijds nog bezat. Maar Xi had de situatie verkeerd ingeschat.
De opstand die daarop volgde en zes maanden duurde, was visueel indrukwekkend, maar de belangrijkste consequentie was de normalisering van het idee van onafhankelijkheid voor Hongkong — een gedachte die begin 2010 was ontstaan. Het kreeg meer draagvlak tijdens de Paraplubeweging van 2014, waarbij de pro-democratische groep Demosisto, onder leiding van Joshua Wong, pleitte voor “zelfbeschikking voor Hongkong” in hun politieke programma. Toch ontbrak brede steun, vooral onder de oudere generatie. Maar dat nieuwe sentiment kreeg een flinke impuls tijdens de protesten van 2019 en is sindsdien de overheersende denkwijze geworden binnen de oppositie, ongeacht leeftijdsgroep.
De omslag in loyaliteit van de Hongkongers voltrok zich in minder dan tien jaar, en dat is niet zonder historisch precedent. Sterker nog, er is een opvallende parallel tussen de situatie in Hongkong en de gebeurtenissen die leidden tot de opstand van de dertien Amerikaanse koloniën in aanloop naar 1776. Die ontwikkeling is uitvoerig beschreven door historica Pauline Maier in haar boek “From Resistance to Revolution: Koloniale radicalen en de ontwikkeling van de Amerikaanse oppositie tegen Groot-Brittannië, 1765–1776.”
Nog opvallender is dat de parallel één gemeenschappelijke oorzaak had: uitlevering. De Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring somde 27 bezwaren op om de wereld uit te leggen waarom de kolonisten hun banden met Groot-Brittannië verbraken. Bezwaar nummer 19 betrof uitlevering: “Voor het overzee vervoeren van ons om daar berecht te worden voor verzonnen misdrijven.”
Uitlevering is krachtige materie, en de arrogante CCP begreep dat niet.
Zodra de Hongkongers begonnen te strijden voor onafhankelijkheid, werd het opleggen van de draconische nationale veiligheidswet onvermijdelijk. De CCP kon jarenlang de miljoenen mensen die demonstreerden op straat voor democratie tolereren en negeren, maar kon geen dag onafhankelijkheid accepteren. Daarom gaat de onderdrukking van de CCP in Hongkong meer over onafhankelijkheid dan over democratie.
Het is duidelijk dat Hongkong zijn status als financieel centrum van wereldklasse met een internationaal vertrouwde rechtsstaat niet kan behouden na de invoering van de nationale veiligheidswet. Peking is zich hiervan bewust, maar heeft ervoor gekozen de gevolgen te accepteren.
Welke nieuwe rollen kent het Chinese regime toe aan het “nieuwe” Hongkong? Ik benoem er hieronder twee.
Militair
Sinds 1997 zijn er in Hongkong zo’n 20 militaire bases van de drie strijdkrachten van het Volksbevrijdingsleger.
Sinds 1997 is Hongkong de thuisbasis van ongeveer 20 militaire bases van de drie strijdkrachten van het Volksbevrijdingsleger. Er is ook een speciaal militair ziekenhuis opgericht net over de grens in Shenzhen. Peking heeft geweigerd om alternatieve toepassingen toe te staan voor de oude landingsbaan van Kai Tak Airport en heeft, tegen alle adviezen in, een derde landingsbaan gebouwd op de nieuwere Hong Kong International Airport. De overtollige landingsbaancapaciteit kan eenvoudig worden omgevormd voor militair gebruik.
PLA-gevechtsvliegtuigen die opstijgen vanuit Hongkong kunnen snel de Penghu-archipel bereiken, ook bekend als de Pescadores, die de eerste effectieve verdedigingslinie van Taiwan vormt.
De regering van Hongkong heeft ook een enorme diepwaterpier voor cruiseschepen aangelegd, die in staat is Chinese vliegdekschepen te ontvangen. Ik geloof dat de vrachtlogistieke knooppunten van Hongkong veel beter zijn dan die aan de kust van Fujian tegenover Taiwan en van groot nut zullen zijn bij een aanval op Taiwan.
Wereldwijde infiltratie
Het Chinese regime gebruikt Hongkong als middel om de internationale gemeenschap te infiltreren en zijn invloed te verspreiden.
Drie grote incidenten schieten me te binnen.
De zaak rond Patrick Ho Chi-ping
Ho was een oogarts opgeleid aan Harvard en mogelijk een verborgen communist, die van 2002 tot 2007 secretaris voor binnenlandse zaken van Hongkong was. Na zijn ambtstermijn werd hij een topfunctionaris van het Chinese staatsbedrijf China Energy Fund Committee (CEFC), waar hij de energiebelangen van Peking en het Belt and Road Initiative, ook bekend als One Belt, One Road, promootte.
Ho werd in 2019 in de Verenigde Staten aangeklaagd en zat 36 maanden gevangen. Hij werd schuldig bevonden aan het omkopen van functionarissen in Tsjaad en Oeganda om oliedeals en zakelijke contracten voor CEFC veilig te stellen. Zijn bewegingen in de westerse wereld werden vergemakkelijkt door zijn camouflage in Hongkong.
De zaak rond Huis Ten Bosch
Huis Ten Bosch is een attractiepark in Nederlandse stijl in Sasebo, Japan, ongeveer 14 kilometer van een grote Amerikaanse marinebasis en Japanse militaire faciliteiten, verbonden door een veilige openbare vaarweg.
Op 30 augustus 2022 kondigde PAG, een gigantisch investeringsbedrijf geregistreerd in Hongkong met banden naar Peking, de aankoop van het themapark aan. De transactie van 720 miljoen dollar verliep zonder bezwaar, zelfs een jaar nadat Japan een wet had aangenomen die de aankoop van eigendommen nabij gevoelige locaties beperkt.
Het in Hongkong gevestigde Primavera bezit elite privéscholen in de Verenigde Staten via een bedrijf dat het controleert, de Spring Education Group.
Volgens een onderzoeksrapport van de New York Post zou Fred Zuliu Hu, CEO van Primavera, een hooggeplaatst lid van de CCP zijn. Hij is afgestudeerd aan Harvard University met een doctoraat in economie en heeft adviesfuncties bij zowel Harvard als Columbia University.
Primavera is ook eigenaar van The Princeton Review en Tutor.com.
Primavera-scholen vormen het K-12-equivalent [niveau basisscholen en middelbare scholen] van het Confucius Instituut op universitair niveau, dat wordt ondersteund door het Chinese Verenigde Front.
Van een slaperig vissersdorpje tot een toonaangevend financieel centrum in Azië—de transformatie van Hongkong vergde anderhalve eeuw hard werken van zijn inwoners. Daarna had het Chinese regime slechts vijf korte jaren nodig om het te veranderen in een economisch stagnerende stad die vooral Pekings belangen dient. De CCP heeft de anti-Midas-aanraking—een opmerkelijk vermogen om vooruitgang ongedaan te maken.
De in dit artikel geuite meningen zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.
Nikolai Rimsky-Korsakov was een man die betoverd was door de zee, verliefd op de zee en geïnspireerd door de zee. Op een dag, terwijl hij langs de kust van Odessa wandelde, sprak de zee tot hem op een manier die zijn ziel tot creativiteit aanzette. Ze sprak over de eerste zeevaarder in het westerse bewustzijn, ‘de man van draaien en keren’, de grote Odysseus.
Het bracht Rimsky-Korsakov op het idee om een tekst uit “De Odyssee” op muziek te zetten. Op de een of andere manier kwamen de stromende getijden en de oude woorden van de dichter op precies het juiste moment en op precies de juiste manier samen om een nieuw kunstwerk te creëren.
De oorsprong van artistieke inspiratie en het artistieke proces zijn mysterieus. Maar één ding weten we zeker: wanneer een groot kunstenaar het werk van een andere grote kunstenaar ontmoet, gebeuren er mooie dingen. In dit geval kwam de Russische zeeman en componist door zijn ervaring met de oceaan in contact met het werk van de vader van de westerse poëzie. Het resultaat was Rimsky-Korsakovs compositie ‘A Page from Homer, Op. 60’.
Rimsky-Korsakov bedacht het stuk aanvankelijk als onderdeel van een veel groter project. In 1901 vroeg hij Vladimir Belsky om het libretto (de tekst) te schrijven voor een opera over Nausicaa. Nausicaa komt voor in boek VI van Homeros’ “Odyssee”, wanneer Odysseus schipbreuk lijdt op het eiland waar Nausicaa prinses is. Het tienermeisje voelt zich aangetrokken tot de lange, ruige vreemdeling, en Nausicaa’s vader biedt haar ten huwelijk aan aan de oude oorlogsheld, maar Odysseus heeft maar één ding in gedachten: naar huis gaan naar zijn vrouw Penelope, na tientallen jaren afwezigheid vanwege de Trojaanse oorlog.
Belsky was echter druk bezig met twee andere libretto’s toen Rimsky-Korsakov hem benaderde met het idee. Rimsky-Korsakov begon daarom zelf te werken aan een ‘kleine schets uit de Odyssee’, die mogelijk een prelude zou vormen voor de opera. Het idee van een volledige opera vervaagde met de tijd, maar de schets werd een prachtig, op zichzelf staand stuk van 12 minuten.
Nikolaj Rimski-Korsakov in 1897. Publiek domein
Het begint dramatisch, met bombastische akkoorden die klinken als beukende golven. Dit wordt snel gecompenseerd door hoog opstijgende noten die zowel romantisch als fantastisch zijn. Het stuk begint druk, met veel koperblazers en dramatische zwellingen – niet anders dan moderne filmmuziek, vol spanning en opwinding. Naarmate het stuk vordert, komen er echter rustgevende vrouwelijke vocale harmonieën in het geluidsbeeld, die een laagje mysterie en rust toevoegen dat doet denken aan zonovergoten, paradijselijke mediterrane eilanden.
Rimsky-Korsakov was natuurlijk niet de enige componist die zich liet inspireren door een groot literair werk. De muziekgeschiedenis staat bol van composities die aansluiten bij de westerse literaire traditie. De manier waarop klassieke literaire werken zijn omgezet in muzikale bewerkingen en begeleidingen getuigt zowel van het genie van componisten als van de onvergankelijke kracht van literatuur.
Hier volgen nog drie andere werken – slechts een kleine greep uit het aanbod, die hopelijk de deur zullen openen naar verdere literaire en muzikale verkenningen.
‘Don Quichot: Fantastische variaties op een thema van ridderlijke aard, op. 35’
Een ander klassiek muziekwerk dat draait om een heroïsche literaire figuur is Richard Strauss’ ‘Don Quichot: Fantastische variaties op een thema van ridderlijke aard, op. 35’. De eenzame dolende ridder van Miguel Cervantes, die lang na het einde van de riddertijd door de Spaanse vlaktes zwierf op zoek naar ridderlijke avonturen, sprak tot de verbeelding van de westerse wereld toen het werk in 1605 voor het eerst verscheen. Bijna 300 jaar later bleef het mensen fascineren, waaronder de Duitse componist Richard Strauss.
In 1897 componeerde Strauss een ‘toongedicht’ – een orkeststuk dat geïnspireerd is op en een illustratie geeft van de inhoud van een gedicht of roman – gebaseerd op ‘Don Quichot’. De episodische roman leende zich goed voor een muzikale interpretatie, die volgens Strauss meer dan 53 motieven of thema’s bevatte. Zoals Marianne Williams Tobias opmerkte voor het Indianapolis Symphony Orchestra, beschrijft het toongedicht op prachtige wijze het verhaal en geeft het tegelijkertijd de psychologische transformaties van de personages weer. Tobias citeerde muziekcriticus Ernest Newman, die zei: ‘Nergens buiten het werk van de glorieuze oude Bach is er zo’n combinatie van onuitputtelijke vruchtbaarheid van de verbeelding.
De windmolens van Consuegra, Spanje, beroemd geworden door Miguel de Cervantes in zijn “De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha”. Michal Osmenda/ CC 2.0
Een voorbeeld van deze verbeeldingskracht is Strauss’ gebruik van instrumentatie. De solo-cello (en soms de solo-viool) vertegenwoordigt Don Quichot zelf. De klarinet en tenortuba belichamen zijn dienaar Sancho Panza en de hobo drukt de lieftallige en ongrijpbare Dulcinea uit. De klanken van de cello zijn bijvoorbeeld vaak krachtig, vloeiend en romantisch – een uitstekende weerspiegeling van het karakter van Don Quichot in de roman.
Een soortgelijke instrumentale inventiviteit komt voor in Variatie II, die is gebaseerd op een episode in de roman waarin Don Quichot een kudde schapen voor een vijandelijk leger aanziet en hen aanvalt. Strauss imiteert het blatende geluid van schapen met dissonante koperblazers die flutter-tonguing toepassen, een van de vroegere uitgebreide toepassingen van deze techniek.
Toen Strauss in 1921 werd gevraagd welke van zijn toongedichten zijn favoriet waren, noemde hij ‘Don Quichot’ in de top drie: ‘Deze geven mij en mijn opvattingen het duidelijkst weer: ‘Zarathustra, Quichot en Domestica’.
‘A Midsummer Night’s Dream Overture, Op. 21′
De Duitse componist Felix Mendelssohn was een muzikaal wonderkind van hetzelfde kaliber als Mozart. Hij begon op zesjarige leeftijd met pianoles en gaf zijn eerste concert op zijn negende. Op slechts 17-jarige leeftijd schreef Mendelssohn een ouverture voor Shakespeares ‘A Midsummer Night’s Dream’. In de woorden van dirigent Marin Alsop liet Mendelssohn zijn creatieve krachten op het stuk los met een geweldig resultaat: “Hij wist de magie en de frivoliteit van de etherische wereld die Shakespeare creëerde volledig te vangen.”
Shakespeares toneelstuk over geliefden die verdwaald zijn in een magisch bos moet de jonge componist ruime mogelijkheden hebben geboden voor artistieke verkenning en expressie. Het kleurrijke tapijt van het toneelstuk schittert van vrolijkheid, romantiek, magie en diepzinnige reflecties op de menselijke samenleving, het huwelijk en de natuur, allemaal gehuld in Shakespeares voortreffelijke poëzie. Mendelssohn maakte hier optimaal gebruik van.
De ouverture begint met vier statige akkoorden en de luchtige klanken van fluit en strijkers, die al snel beginnen te dansen met elfachtige ondeugendheid, bedoeld om het trippelen van feeënvoetjes op te roepen. Al gauw opent het stuk zich tot een vol, vreugdevol geluid, samengesteld uit het samenspel tussen strijkers en hoorns. De spanning neemt toe naarmate de ouverture vordert, maar de luchtigheid die het komische, positieve einde van het toneelstuk weerspiegelt, blijft behouden. Mendelssohn mengt thema’s voor het hof van Athene, de feeën, de geliefden en zelfs Nick Bottom, de wever. Net als Strauss gebruikt Mendelssohn slimme instrumentatie om het geluid van dieren na te bootsen – in dit geval het gebalk van de betoverde Bottom, dat wordt geïmiteerd door een “hee-haw”-geluid van de strijkers.
‘The Road Goes Ever On: Poems & Songs of Middle Earth’
De grote fantasyschrijver J.R.R. Tolkien schreef tientallen liedjes voor zijn literaire werken over het fantasierijk Midden-aarde, waaronder ‘The Lord of the Rings’ en ‘The Hobbit’. Op papier zijn het natuurlijk gewoon songteksten, maar na de publicatie en popularisering van Tolkiens werken raakten enkele muzikanten geïnteresseerd in die liedjes. Een van die muzikanten was de Britse componist, zanger en entertainer Donald Swann, de helft van het komische duo Flanders and Swann.
In samenwerking met Tolkien zelf zette Swann de ballades, reisliederen en gedichten uit Tolkiens oeuvre op muziek in de Britse kunstliedtraditie. Hij publiceerde deze bewerkingen in ‘The Road Goes Ever On: Poems & Songs of Middle Earth’, dat door Tolkien werd goedgekeurd. De auteur zelf leverde aantekeningen en commentaar voor het boek. Zoals Stewart Hendrickson in zijn opname van de liedjes uitlegde, zijn alle liedjes op één na afkomstig uit “The Lord of the Rings”. Eén lied wordt gezongen in het Elfs, de taal die Tolkien heeft uitgevonden.
Vintage paperbackeditie van “The Hobbit” met omslagillustratie van J. R. R. Tolkien, gepubliceerd op 21 september 1937. Doodeez/Shutterstock
Voor degenen wiens auditieve beeld van Midden-aarde is gevormd door Howard Shores meesterlijke soundtrack voor de verfilmingen van Tolkiens boeken door Peter Jackson, kunnen de vertolkingen van Swann een beetje vreemd overkomen. Ten eerste maakt de opname van Hendrickson gebruik van piano, een instrument dat niet thuishoort in Midden-aarde. Toch zijn de liederen zowel charmant als ontroerend. Ze hebben een duidelijke band met de middeleeuwse of zelfs oudere muziek die we kennen, die vaak bestond uit een solostem begeleid door spaarzame instrumentatie. Het feit dat de professor zelf deze vertolkingen goedkeurde, geeft ze zeker een zekere geloofwaardigheid.
Van de oude heldendichten van Homerus van meer dan 4000 jaar geleden tot de moderne heldendichten van Tolkien, blijft grote literatuur aanleiding geven tot muzikale bewerkingen en interpretaties. Zowel muziek als literatuur bezitten de wonderbaarlijke en onvervangbare kracht van kunst: werelden creëren, ons in staat stellen nieuwe manieren van zijn te ervaren. De interactie tussen deze twee wereldopbouwende kunstvormen heeft door de eeuwen heen een diepgaande wederzijdse verrijking opgeleverd.
Tsjechië heeft het gebruik van producten van het Chinese AI-bedrijf DeepSeek verboden vanwege bezorgdheid over gegevensbeveiliging en informatieverwerking.
Het besluit, dat op 9 juli door de regering werd bekendgemaakt, volgt op een aanbeveling van de nationale cyberbeveiligingsautoriteit om alle overheidsinstanties te verbieden gebruik te maken van de applicaties, software, websites en webdiensten van DeepSeek.
De Tsjechische premier Petr Fiala zei dat het verbod, dat is gebaseerd op een analyse van het Nationaal Agentschap voor Cyber- en Informatiebeveiliging, een belangrijke stap is in het versterken van de cyberbeveiliging van Tsjechië.
Deze maatregel volgt op soortgelijke stappen die andere landen hebben genomen om gebruikersgegevens te beschermen.
Italië blokkeerde in januari de toegang tot de DeepSeek-chatbot, omdat het bedrijf geen oplossing had gevonden voor problemen met het privacybeleid. In juni vroeg Duitsland app stores om het product te verwijderen vanwege onwettige gegevensoverdrachten.
Ook Australië heeft het gebruik van DeepSeek in overheidssystemen beperkt vanwege bezorgdheid over de nationale veiligheid.
Fiala wees op de risico’s van het gebruik van DeepSeek-producten en haalde daarbij de verplichting van het bedrijf aan om op verzoek van de nationale veiligheidsdiensten informatie, waaronder klantgegevens, aan Peking te overhandigen.
“Dit kan ertoe leiden dat de staatsapparaten toegang krijgen tot gegevens die zijn opgeslagen op servers in de Volksrepubliek China,” zei hij.
Cyberaanval op ministerie van Buitenlandse Zaken
In mei beschuldigde Tsjechië het Chinese regime van een cyberaanval op de communicatiesystemen van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Het land gaf een hackgroep genaamd APT31, die banden heeft met Peking, de schuld.
Volgens Tsjechische functionarissen begonnen de aanvallen tijdens het Tsjechische voorzitterschap van de Europese Unie in 2022 en waren ze gericht op e-mails en documenten met betrekking tot Azië.
In reactie hierop riep de Tsjechische minister van Buitenlandse Zaken Jan Lipavsky de Chinese ambassadeur op het matje en zei dat het land zijn communicatiesysteem in 2024 had geüpgraded voor een betere beveiliging. Peking heeft de beschuldigingen ontkend.
De Tsjechische minister van Wetenschap Marek Zenisek zei op het sociale mediaplatform X dat het verbod op DeepSeek-applicaties een “noodzakelijke stap” is na de “recente onthulling van Chinese spionage bij het ministerie van Buitenlandse Zaken”.
DeepSeek werd in 2023 opgericht in Hangzhou, China, en bracht later dat jaar zijn eerste AI-taalmodel op de markt.
Andere veiligheidsdreigingen
Eind 2018 waarschuwde de Tsjechische cyberwaakhond netwerkoperators en andere belangrijke instellingen voor het gebruik van software of hardware van de Chinese telecomleveranciers Huawei en ZTE, omdat deze een veiligheidsrisico zouden kunnen vormen.
In 2019 werd Huawei uitgesloten van een Tsjechische aanbesteding voor de bouw van een belastingportaal, nadat ambtenaren hadden gezegd dat het project geen leveranciers mocht omvatten waarvoor een actieve waarschuwing van de cyberwaakhond gold.
Volgens berichten in de media heeft de Chinese minister van Buitenlandse Zaken Wang Yi zijn Europese ambtgenoten laten weten dat Peking niet wil dat Rusland de oorlog tegen Oekraïne verliest, uit vrees dat de Verenigde Staten zich dan meer op China zouden richten.
De gemelde opmerking week af van de gebruikelijke bewering van Peking dat het neutraal is.
Op 2 juli kwamen Wang en Kaja Kallas, vicevoorzitter van de Europese Commissie en vertegenwoordiger voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid bij elkaar in Brussel voor de 13e strategische dialoog tussen Peking en de Europese Unie. Ze bespraken een reeks onderwerpen, waaronder handel, Oekraïne en het Midden-Oosten.
De Europese Commissie zei in een persbericht na de besloten vergadering in verband met Oekraïne, dat Kallas de ernstige bedreiging voor de Europese veiligheid heeft benadrukt die voortvloeit uit de steun van Chinese bedrijven aan de illegale oorlog van Rusland.
Zij drong er bij China op aan “onmiddellijk alle materiële steun aan het Russische militair-industriële complex stop te zetten”. Ze riep China ook op om een “volledig en onvoorwaardelijk staakt-het-vuren en een rechtvaardige en duurzame vrede in Oekraïne te steunen, die gebaseerd is op volledige eerbiediging van het Handvest van de Verenigde Naties,” aldus de Commissie.
De EU-commissie voegde daaraan toe dat Kallas Wang onder druk heeft gezet over andere kwesties, waaronder de “unilaterale pogingen van Peking om de status quo te wijzigen” in de Straat van Taiwan, de mensenrechten in China en “hybride dreigingen in Europa vanuit China.”
Peking gebruikte het grootste deel van zijn verklaring over de bijeenkomst om de “uitgebreide gemeenschappelijke belangen” met Brussel aan te prijzen, en voegde eraan toe dat Wang en Kallas “van gedachten wisselden over de crisis in Oekraïne, het Israëlisch-Palestijnse conflict en de Iraanse nucleaire kwestie”.
Volgens de South China Morning Post, die verschillende anonieme bronnen citeerde die bekend waren met de bijeenkomst, ontkende Wang dat Peking Rusland materiële steun – financieel of militair – had verleend in zijn oorlog tegen Oekraïne. Hij zei echter dat Peking niet wil dat Moskou verliest, omdat het vreest dat Washington dan al zijn aandacht op het Chinese regime zou richten.
Het rapport meldde dat sommige EU-functionarissen verrast waren door de uitspraken van Wang.
CNN citeerde ook een anonieme functionaris die zei dat Wang mogelijk de voorkeur gaf aan een langdurige oorlog in Oekraïne om de aandacht van de Verenigde Staten af te leiden van China.
Tijdens een persconferentie op 4 juli weigerde Anitta Hipper, de hoofdwoordvoerder van de EU voor buitenlandse zaken, commentaar te geven op de lekken.
“Onze focus ligt op Oekraïne, op het steunen van Oekraïne,” zei ze. “Rusland is hier de agressor,” Oekraïne is hier het slachtoffer.
“We zorgen er dus voor dat Oekraïne in de zo sterk mogelijke positie komt te staan.”
Toen via e-mail om commentaar werd gevraagd, verwees een woordvoerder van de EU The Epoch Times naar dezelfde persconferentie.
Yeh Yao-yuan, hoogleraar internationale studies aan de Universiteit van St. Thomas in Houston, vertelde The Epoch Times dat “wat de Chinese Communistische Partij het meest wil, is de oorlog verlengen en de Verenigde Staten afleiden” en dat de dreigementen ervoor kunnen zorgen dat de EU “de druk van China achter de schermen voelt”.
Amerikaanse en Europese inlichtingendiensten beschuldigen het Chinese regime er al lang van particuliere bedrijven toe te staan wapenonderdelen naar Rusland te smokkelen.
In februari noemde Kallas het Chinese regime “een belangrijke facilitator van de Russische agressieoorlog tegen Oekraïne” en zei dat de steun “een negatieve invloed heeft op de betrekkingen tussen de EU en China”.
Ze zei dat de EU sancties had opgelegd aan 33 entiteiten in China en Hongkong omdat ze “waren betrapt op de export naar Rusland van onder sancties vallende componenten voor tweeërlei gebruik en geavanceerde technologie, waaronder componenten van EU-oorsprong, die door het Russische leger worden gebruikt om oorlog te voeren tegen Oekraïne”.
In oktober 2024 legde de Verenigde Staten sancties op aan twee Chinese bedrijven, omdat zij verantwoordelijk zouden zijn voor de ontwikkeling en productie van complete wapensystemen in samenwerking met Russische bedrijven.
In mei zei Oekraïne dat het inlichtingen had bevestigd dat China werktuigmachines, speciale chemicaliën, buskruit en elektronica voor drones leverde aan ten minste twintig Russische wapenfabrieken.
Cheng Chin-mo, universitair hoofddocent aan de faculteit Diplomatie en Internationale Betrekkingen van de Tamkang Universiteit in Taiwan, vertelde The Epoch Times dat Peking Rusland steunt zodat de Chinese leider Xi Jinping de bestaande internationale orde kan uitdagen en een Chinese communistische hegemonie kan vestigen.
“Ik denk dat de EU weet dat Xi Poetin [de Russische president Vladimir] nooit zou aansporen om de oorlog te stoppen,” zei hij. “Wat we in feite zien, is dat [Xi] de militaire steun aan Rusland voortdurend heeft opgevoerd.”
Het bezoek van Wang aan Europa vond plaats te midden van spanningen tussen de Verenigde Staten en andere economieën – waaronder de EU – over handelsonevenwichtigheden en in de aanloop naar een topontmoeting tussen de EU en China later deze maand.
Tijdens haar ontmoeting met Wang drong Kallas er bij Peking ook op aan “een einde te maken aan zijn verstorende [handels]praktijken” en zei zij dat de beperkingen op de export van zeldzame aardmetalen “aanzienlijke risico’s voor Europese bedrijven met zich meebrengen en de betrouwbaarheid van mondiale toeleveringsketens in gevaar brengen,” aldus de Europese Commissie.
Cheng zei dat Peking de afgelopen jaren “veel kansen” heeft gehad, maar “geen enkele inspanning” heeft geleverd om de handel met het 27 landen tellende blok weer in evenwicht te brengen.
“De betrekkingen tussen de EU en China zijn momenteel in een zeer slechte staat, vooral na de oorlog tussen Rusland en Oekraïne,” zei hij.
“Het is daarom onwaarschijnlijk dat Europa de kant van China zal kiezen en de confrontatie met de Verenigde Staten zal aangaan.”
Shen Yun Performing Arts, een gerenommeerd gezelschap voor klassieke Chinese dans gevestigd in New York, vraagt een rechtbank om een civiele rechtszaak die door twee voormalige artiesten is aangespannen, te seponeren.
De verjaringstermijn is verstreken en de eisers hebben geen onwettige activiteiten kunnen aantonen, aldus de advocaten van het gezelschap in een op 7 juli ingediend verzoekschrift, waarin zij ook verschillende andere tekortkomingen in de rechtszaak uiteenzetten. Als de rechtszaak zou worden gewonnen, zou dit betekenen dat gangbare religieuze praktijken die door de grondwet worden beschermd, verboden zouden worden, zo wordt in het verzoekschrift gesteld.
“Ze proberen alledaagse religieuze activiteiten tot een federaal misdrijf te maken, en dat is het gewoon niet,” aldus Justin Butterfield, advocaat van Shen Yun bij het in Texas gevestigde advocatenkantoor Butterfield & Patterson.
Shen Yun werd in 2006 opgericht door Falun Gong-beoefenaars met als missie de traditionele Chinese cultuur nieuw leven in te blazen en het bewustzijn over de vervolging van beoefenaars in communistisch China te vergroten. Het bedrijf heeft te maken gehad met voortdurende intimidatie en sabotagepogingen door het Chinese regime, waaronder een door de FBI verijdelde poging om een IRS-ambtenaar om te kopen om een onderzoek naar Shen Yun te openen.
Het afgelopen jaar is het bedrijf ook het doelwit geweest van meer dan 100 bommeldingen en doodsbedreigingen, een tiental lasterartikelen in The New York Times, lastercampagnes via valse accounts op sociale media en verschillende rechtszaken.
De civiele rechtszaak werd in april aangespannen bij de federale rechtbank voor het zuidelijke district van New York door twee personen uit Nieuw-Zeeland die vroeger bij Shen Yun optraden. De eisers beweerden dat optreden bij het gezelschap neerkwam op “dwangarbeid” omdat zij geloofden dat zij “naar de hel zouden gaan” als zij zouden vertrekken.
The Epoch Times sprak eerder met tientallen huidige en voormalige Shen Yun-artiesten die een dergelijke interpretatie van hun bedrijfscultuur of geloof resoluut van de hand wezen.
“Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat je naar de hel gaat als je vertrekt,” aldus William Li, een hoofddanser en instructeur.
“Ik ken zelfs veel artiesten die wel zijn vertrokken en sindsdien een eigen bedrijf zijn begonnen of een andere carrière hebben gekozen. Ik heb nog steeds contact met hen en het gaat goed met hen.”
Ying Chen, vicepresident van het bedrijf, noemde de rechtszaak “een misplaatste poging om het streven naar uitmuntendheid in diskrediet te brengen en de vrijheid die ons land aan religieuze gemeenschappen biedt om volgens hun geloof te leven, teniet te doen.”
“Ik verwacht dat religieuze scholen en eliteopleidingen in het hele land deze zaak nauwlettend volgen om te zien of de fundamenten van hun instellingen – de kernelementen die hen definiëren en groot maken – goed worden verdedigd,” zei Chen in een persbericht van 8 juli.
Zelfs als de beschuldigingen waar zouden zijn, zouden ze geen grond voor een rechtszaak vormen, aldus Butterfield.
“Het is volkomen toegestaan” dat een geloof zijn gelovigen waarschuwt voor de “spirituele gevolgen” van het afwijken van zijn voorschriften, zei hij. “Dat is iets wat elke dag gebeurt, honderdduizenden keren per dag in de Verenigde Staten, en het wordt beschermd door de grondwet.”
De vrees voor “een soort geestelijke schade” kan niet worden beschouwd als een ernstige dreiging van schade zoals bedoeld in de Trafficking Victims Protection Reauthorization Act, merkte hij op.
“De wet is bedoeld om mensenhandel te voorkomen, en niet om religieuze activiteiten te stoppen,” aldus Butterfield.
In de rechtszaak wordt ook geklaagd over de gedragscode die Shen Yun en de aan haar gelieerde scholen, Fei Tian College en Fei Tian Academy of the Arts, van hun leerlingen verlangen. Deze code bevat onder meer beperkingen op het gebruik van internet en smartphones door leerlingen.
In het verweerschrift wordt gesteld dat deze beschuldigingen een “verdraaide” voorstelling zijn van het normale beleid dat van een religieuze kostschool mag worden verwacht.
“Het vereisen van naleving van de religieuze overtuigingen van een school (inclusief de normen voor moreel gedrag), het beperken van mediaconsumptie tot wat in overeenstemming is met het geloof van de school, en het reguleren van interactie tussen de seksen zijn gangbare beleidsregels in religieuze scholen van vele geloofsovertuigingen,” luidt het.
“De grondwet beschermt het recht van een religieuze school om studenten op te leiden volgens haar geloof.”
In de rechtszaak wordt aangevoerd dat Falun Gong geen religie is, voornamelijk omdat het zichzelf doorgaans niet als zodanig heeft omschreven.
Maar dat is “irrelevant”, aldus de verdediging.
“Of een geloofssysteem volgens de Amerikaanse wetgeving een religie is, is een kwestie van functie, niet van karakterisering,” aldus de verdediging. Eerdere rechtszaken met betrekking tot Falun Gong hebben dit al vastgesteld.
Shen Yun-artiesten hebben eerder tegen The Epoch Times gezegd dat zij hun kunst beschouwen als een verlengstuk van hun geloof en geloven dat de voorstelling het publiek spiritueel verheft en de kernprincipes van Falun Gong, namelijk waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid, overbrengt.
“Door deze ideeën van waarheid, mededogen en verdraagzaamheid uit te dragen, delen zij hun religieuze overtuigingen,” aldus Butterfield.
De eisers erkennen dat zij zich vrijwillig en herhaaldelijk hebben aangemeld voor de opleidingen – omdat zij de eerste audities niet hadden gehaald – met het doel uiteindelijk bij Shen Yun te komen en het geloof waarin zij zijn opgegroeid te verdiepen, aldus de verklaring.
“Het enige wat uit de klacht blijkt, is dat de eisers studenten waren die ernaar streefden om toegelaten te worden tot een elite dansacademie en daar vervolgens te slagen.” Ze deden dit met toestemming van hun ouders, in de hoop een zeer hoog niveau te bereiken om hun beoefening van Falun Gong voort te zetten, aldus de klacht.
“Het waren gewoon kostschoolleerlingen die een religieuze missie nastreefden. Ze hadden telefoons (zij het geen smartphones), iPods, internettoegang en een toelage. Zoals te verwachten is van minderjarigen die een kostschool bezoeken, moesten ze toestemming krijgen om het terrein te verlaten, en eisers geven toe dat die toestemming soms werd verleend. En de academie zorgde voor beveiliging, zoals te verwachten is van een middelbare school die verantwoordelijk is voor de huisvesting van jonge leerlingen.”
Medische behandeling
De voormalige dansers beweerden dat ze onbehandelde verwondingen hadden opgelopen.
Shen Yun verklaarde in hun persbericht dat “zowel spoedeisende als niet-spoedeisende medische behandeling voor verwondingen, ziekte of geestelijke gezondheidsproblemen altijd beschikbaar zijn voor alle dansers die bij Shen Yun optreden.”
Butterfield zei dat de beschuldigingen losstaan van de juridische vorderingen in de rechtszaak. “Geen van hen zou de federale wetgeving overtreden,” zei hij.
Onderzoek wijst uit dat onbehandelde blessures veel voorkomen bij professionele en pre-professionele dansers. In 2018 publiceerden Canadese onderzoekers een artikel waaruit bleek dat tijdens één academisch jaar op twee dansscholen ongeveer 140 studenten meer dan 400 “ernstige” blessures hadden gemeld, maar dat minder dan 70 daarvan werden behandeld.
The Epoch Times interviewde eerder minstens een half dozijn huidige en voormalige Shen Yun-dansers die verwondingen van verschillende ernst hadden opgelopen en deze hadden laten behandelen. Niemand zei dat hun collega’s of leraren hen hiervoor hadden buitengesloten.
“Op basis van mijn ervaring en in het licht van het huidige onderzoek naar blessures bij dansers/atleten, ben ik ervan overtuigd dat Shen Yun-artiesten beter presteren op het gebied van zowel het melden als het behandelen van blessures dan de sector in het algemeen,” aldus dr. Damon Noto, specialist in revalidatie en pijnbestrijding voor dansers en atleten, die regelmatig artiesten van het gezelschap behandelt.
Het is ook een kwestie van gezond verstand, suggereert Butterfield.
“Shen Yun heeft dansers nodig die in goede gezondheid verkeren, anders kunnen ze geen dansvoorstellingen geven. En Shen Yun heeft er altijd goed voor gezorgd dat er zowel reguliere als spoedeisende medische hulp beschikbaar is, waar ze ook zijn,” zegt hij.
In de aanvraag wordt de vraag gesteld waarom de voormalige dansers tien jaar hebben gewacht met het indienen van hun claims nadat ze waren gestopt met optreden bij Shen Yun. Ondanks hun vermeende slechte ervaringen bij het gezelschap, hebben beiden zich jarenlang vrijwillig ingezet om de voorstellingen van het gezelschap te promoten en hebben ze deelgenomen aan andere activiteiten die verband hielden met Falun Gong, aldus de verklaring.
In het verzoek tot afwijzing wordt ook gesteld dat de verjaringstermijn voor de vorderingen van de eisers is verstreken.
“Ze spannen een rechtszaak aan over ervaringen die gebruikelijk zijn op religieuze kostscholen en elite dansacademies in het hele land. De rechtbank moet hun vorderingen afwijzen omdat ze verjaard zijn en omdat ze geen schendingen van de Trafficking Victims Protection Reauthorization Act (‘TVPRA’) aantonen,” aldus de aanvraag.
“Uiteindelijk komt hun bewering neer op niets meer dan een afwijzing van hun religieuze opvoeding en hun vroegere toewijding aan het verspreiden van de boodschap van Falun Gong.”
Het Pentagon heeft maandagavond bekendgemaakt dat het meer defensieve wapens naar Oekraïne stuurt vanwege de aanhoudende oorlog tussen het Oost-Europese land en Rusland.
In een verklaring zei het ministerie van Defensie: “Op instructie van president Trump stuurt het ministerie van Defensie extra verdedigingswapens naar Oekraïne. Hiermee willen we ervoor zorgen dat de Oekraïners zich kunnen verdedigen terwijl wij werken aan een duurzame vrede en een einde aan het bloedvergieten.
“Ons kader voor de president om militaire leveringen over de hele wereld te evalueren blijft van kracht en maakt integraal deel uit van onze America First-defensieprioriteiten.”
De verklaring komt enkele uren nadat president Donald Trump, toen hij aan het begin van een diner met de Israëlische premier Benjamin Netanyahu aan verslaggevers vertelde, dat de Verenigde Staten “nog meer wapens” naar Oekraïne zullen sturen.
“We moeten wel,” zei hij. “Ze moeten zichzelf kunnen verdedigen. Ze worden nu heel hard getroffen.”
“Ze worden heel hard getroffen… Er sterven zoveel mensen in die chaos.”
De president voegde eraan toe dat de wapens die de Verenigde Staten zullen leveren “voornamelijk defensieve wapens” zijn.
Volgens de Oekraïense luchtmacht werd Oekraïne op 4 juli getroffen door de grootste luchtaanval van Rusland sinds de invasie van het land in februari 2022. Zij schatten dat 539 Iraanse Shahed-drones en 11 raketten op de Oekraïense hoofdstad Kiev zijn afgevuurd.
Rusland heeft met negen raketten en 63 drones acht locaties succesvol geraakt. De rest werd onderschept.
Na de aanval zei de Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy na een telefoongesprek met Trump, dat de luchtverdediging van Oekraïne, dankzij de steun van partnerlanden van cruciaal belang was geweest om te voorkomen dat de aanval tot verdere verwoestingen had geleid.
Diezelfde dag zei Trump tegen verslaggevers dat Oekraïne Patriot-raketten nodig zou hebben voor zelfverdediging. In zijn opmerkingen van 7 juli maakte hij daar geen specifieke melding meer van.
Oekraïne heeft Washington gevraagd om meer Patriot-raketten en -systemen te verkopen, die het land beschouwt als essentieel voor de verdediging van zijn steden tegen de toenemende Russische luchtaanvallen.
Op 2 juli hebben de Verenigde Staten de levering van bepaalde wapens aan Oekraïne stopgezet in het kader van een “capaciteitsherziening” van het Pentagon om ervoor te zorgen dat de militaire hulp van de VS in overeenstemming is met de “defensieprioriteiten” van het land.
Het besluit leidde tot waarschuwingen van Kiev dat deze maatregel het land minder goed in staat zou stellen zich te verdedigen tegen Russische luchtaanvallen en opmars op het slagveld. Duitsland zei dat het in gesprek is over de aankoop van Patriot-luchtverdedigingssystemen voor Oekraïne om het tekort op te vangen.
Zelensky zei op 4 juli ook dat hij met de Verenigde Staten was overeengekomen om te werken aan het vergroten van het vermogen van Kiev om “het luchtruim te verdedigen” tegen Russische aanvallen. Hij zei ook dat hij tijdens zijn telefoongesprek met Trump had gesproken over gezamenlijke defensieproductie, aankopen en investeringen.
Een dag eerder had Trump een telefoongesprek gehad met de Russische president Vladimir Poetin, waarna de Amerikaanse leider zei: “Ik heb helemaal geen vooruitgang geboekt met hem.”
Sinds het begin van zijn tweede ambtstermijn heeft Trump de hoop uitgesproken dat hij een vredesakkoord tussen de Oekraïense en Russische regering kan bemiddelen, maar de afgelopen dagen heeft hij gezegd dat hij niet langer gelooft dat Poetin oprecht vrede wil.
In een reactie aan het Hongaarse nieuwskanaal Magyar Nemzet, gepubliceerd op 7 juli, herhaalde de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov het standpunt van het Kremlin over een vredesakkoord.
Hij zei dat de eisen van Rusland ongewijzigd blijven. Deze omvatten onder meer demilitarisering, regimeverandering in Oekraïne (door Rusland “denazificatie” genoemd) en het wegnemen van de bedreigingen voor Rusland door de uitbreiding van de NAVO en de vermeende discriminatie van Russischtaligen in Oekraïne.
Lavrov zei dat dit volgens Rusland de “diepere oorzaken” van de oorlog zijn.
Hij eiste ook erkenning van de aanspraken van Rusland op de annexatie van Oekraïens grondgebied, alsmede opheffing van de sancties en bevriezing van Russische tegoeden.
Het Institute for the Study of War, een onpartijdige denktank in Washington D.C., zei te geloven dat “het Kremlin niet geïnteresseerd blijft in vredesonderhandelingen te goeder trouw en in een regeling van de oorlog die niet aan hun eisen tegemoetkomt.”
Ondertussen legde Kaja Kallas, hoofd buitenlandse zaken van de Europese Unie, tijdens een bijeenkomst in Brussel met de Chinese minister van Buitenlandse Zaken Wang Yi op 3 juli “de nadruk op de ernstige bedreiging die de steun van Chinese bedrijven aan de illegale oorlog van Rusland vormt voor de Europese veiligheid”, aldus een verklaring van haar bureau.
Peking moet “onmiddellijk alle materiële steun aan het Russische militair-industriële complex stopzetten” en “een volledig en onvoorwaardelijk staakt-het-vuren en een rechtvaardige en duurzame vrede in Oekraïne op basis van volledige eerbiediging van het Handvest van de Verenigde Naties” steunen, zei ze.
We gaan samen met Sina McCullough, doctor in de voedingswetenschappen, op zoek naar de waarheid over voeding en gezondheid. Sina is wetenschapper van opleiding en journaliste van nature. Ze biedt feiten en inzichten over hoe je gezond, gelukkig en vrij kunt leven.
Wat als de belangrijkste reden waarom je je doel niet hebt bereikt niets te maken heeft met luiheid, discipline of tijd? Wat als een gebrek aan motivatie geen karakterfout is, maar een beschermende reflex?
Stel je een rookmelder voor die afgaat bij een licht aangebrande toast. Vervelend, ja, maar het is bedoeld om je te beschermen. Op dezelfde manier, wanneer een doel riskant of onbekend aanvoelt, trekt het veiligheidssysteem van je hersenen aan de rem in de vorm van vermoeidheid, afleiding of een vage mist die zegt: “Ik ben gewoon niet gemotiveerd.”
Door de stagnatie te zien voor wat het is – een ingebouwde veiligheidsfunctie en geen persoonlijk tekortkoming – kan je met jouw biologische reflexen samenwerken in plaats van ertegen te vechten.
Maak kennis met je innerlijke veiligheidschef
Neurowetenschappers beschrijven vier overlappende alarmsignalen die de motivatie kunnen remmen:
Bedreigingsdetectie: Stel je voor dat je een gewaagd idee aan jezelf voorlegt of van carrière verandert. Je amygdala scant het mentale beeld op mogelijke verliezen – schaamte, verspilde moeite, sociale afwijzing – en stuurt een schok van aarzeling door je lichaam om je in veilig vaarwater te houden.
Energiebudgettering: De hersenen verbruiken ongeveer 20 procent van de brandstof van het lichaam. Ambitieuze, onzekere projecten zijn energie-intensief, dus besparen de hersenen energie door de prikkelbaarheid te verminderen – “Ik ben plotseling uitgeput” – of leiden ze je af met onbelangrijke klusjes – “Tijd om het kruidenrek op alfabet te zetten!”
Identiteitsverdediging: Doelen die je lang gekoesterde zelfbeeld herschrijven – de ‘onsportieve persoon’ die traint voor een halve marathon – botsen met de status quo. De hersenen verdedigen het oude script door twijfelachtige gedachten op te roepen – ‘Mensen zoals ik doen dat niet’ – waardoor verandering wordt uitgesteld.
Sociale veiligheid: Mensen zijn geprogrammeerd om ergens bij te horen. Grote veranderingen, zoals 50 kilo afvallen of een bedrijf starten, kunnen de sociale dynamiek verstoren. Om mogelijke wrijving te voorkomen, dempt het brein de motivatie totdat het zeker weet dat de groep bij elkaar blijft.
Deze alarmsignalen zijn geen saboteurs, maar overijverige lijfwachten.
6 stappen om alarmsignalen te dempen, een vonk te doen ontbranden en het vuur brandend te houden
Stap 1: Richt de vlam voordat je het vuur aansteekt
Voordat u een lucifer pakt, moet u bedenken waarom het vuur belangrijk is. Niemand beklimt de Mount Everest omdat hij een algemene quote op Instagram heeft gelezen. Mensen doen dat omdat ze een ‘waarom’ hebben – iets wat voor hen belangrijk is.
Uw ‘waarom’ kan extern of intern zijn.
Sommige mensen worden gedreven door externe erkenning: het feit dat ze zijn afgevallen, de medaille die ze bij een hardloopwedstrijd hebben gewonnen, de voor-en-na-foto’s die ze op sociale media plaatsen.
Je waarom kan ook intern zijn. Misschien wil je je diploma halen omdat je moeder nooit de kans heeft gehad. Misschien wil je een boek schrijven omdat het al sinds je twaalfde in je hart leeft en je het graag wilt laten zien. Misschien wil je gezond worden zodat je met je kleinkinderen over de grond kan rollen.
Een vriendin van mij trainde voor een 10 km-loop nadat ze een foto van haar dochter op de koelkast had geplakt met het bijschrift: “Zodat ik je op mijn zestigste nog door het park kan achtervolgen.” Op regenachtige trainingsdagen was die foto sterker dan al haar excuses.
Wat je ‘waarom’ ook is, maak het tastbaar: zie het, hoor het, ruik het, praat ertegen. Schrijf het op je spiegel als het moet.
Enkele strategieën die voor mij werken:
Postkaart voor je toekomstige zelf: Schrijf een briefje met de datum van vandaag plus een jaar later, waarin je beschrijft hoe je leven eruit ziet als je je doel hebt bereikt. Stuur het naar jezelf en hang het op een plek waar je het elke dag ziet.
Zintuiglijke anker: Koppel je waarom aan een specifiek liedje, geur of beeld om je doel weer voor ogen te krijgen wanneer dat nodig is.
Selectief delen: Vertel het aan een paar mensen die je onvoorwaardelijk zullen aanmoedigen bij het behalen van je doel.
Als je waarom helder is, wordt het hoe gemakkelijker en het wat onstuitbaar.
Met een persoonlijk kompas ben je klaar om actie te ondernemen.
Stap 2: Wacht niet op bliksem, steek een lucifer aan
Motivatie komt niet altijd als een donderslag bij heldere hemel. Soms is het meer als een kampvuur. Je hebt wat aanmaakblokjes nodig om het vuur aan te krijgen en dan moet je het goed stoken om het brandend te houden. Maar bovenal moet jij de lucifer aansteken.
De mythe dat je gemotiveerd moet zijn voordat je begint, kan je dromen in de weg staan. Motivatie komt niet altijd eerst – soms volgt het op actie.
In psychologische kringen wordt dit gedrag ‘gedragsactivering’ genoemd. Als je doet alsof je gemotiveerd bent – sta op, trek je schoenen aan, pak pen en papier – dan volgt je brein vanzelf.
Dopamine, de neurotransmitter achter gedrevenheid en beloning, komt vrij nadat je actie hebt ondernomen, waardoor je verlangen om door te gaan wordt versterkt.
Begin met een kleine actie: vouw een shirt op, schrijf een zin, loop een blokje om. Zo steek je het vuur aan.
Strategieën die ik gebruik om de vonk te doen overslaan:
De 2-minutenregel: Als een taak minder dan 120 seconden duurt – een e-mail beantwoorden, 10 jumping jacks doen – doe het dan meteen. Kleine overwinningen zetten de motor in gang.
Voornemens om te implementeren: Bepaal van tevoren met een als-dan-script: “Als het 6 uur ’s ochtends is, trek ik mijn hardloopschoenen aan.” Als de klok slaat, is de discussie al beslecht.
Verantwoordingsplicht: Stuur een vriend een sms met de woorden “Lucifer aangestoken” wanneer je begint. Die microdosis sociale druk stimuleert je hersenen om door te gaan.
Als ik er tegenop zag om aan mijn proefschrift te werken, opende ik het bestand en veranderde ik één komma. Het klinkt misschien gek, maar negen van de tien keer bleef ik typen. Eén komma was genoeg om de vlam te doen ontbranden.
Een vonkje alleen houdt het vuur niet brandend – nu heb je constante brandstof nodig.
Stap 3: Voed het vuur met kleine overwinningen
We saboteren onszelf vaak met monsterlijke doelen: “Ik ga in 30 dagen een roman schrijven!” “Ik ga 25 kilo afvallen voor de zomer!” “Ik ga van bankzitter naar marathonloper!”
Grote dromen zijn mooi, maar branden vaak snel op als je te snel te veel hout op het vuur gooit.
Houd het vuur brandend met minimale inspanning – de kleinste actie die je nog een duwtje geeft – wat ik micro-overwinningen noem.
Motivatie gedijt op momentum, en momentum wordt opgebouwd met kleine overwinningen. Door grote doelen op te splitsen in kleinere, beter haalbare doelen, voorkom je dat je je overweldigd voelt en bouw je momentum op.
In plaats van te streven naar vijf kilometer hardlopen, trek je je schoenen aan en loop je vijf minuten. In plaats van te proberen 30 minuten te mediteren, begin je met twee minuten. Doe één push-up, schrijf één zin, doe één euro in je spaarpot.
Maak de taak zo klein dat hij belachelijk eenvoudig lijkt, en doe hem dan.
Vier elke kleine overwinning hardop met een kort ‘Ja!’, om de gewoonte te versterken en het vuur brandend te houden. Het volbrengen van een reeks kleine doelen zorgt voor een dopamine-kick, die je op gang houdt en je innerlijke vuur aanwakkert.
Daarna worden vijf minuten misschien wel tien minuten, of wordt één zin een hele alinea.
Soms kan zelfs een gezond vuur echter gaan sputteren wanneer er verborgen remmen in werking treden.
Stap 4: Laat de angstrem los
Soms stellen we doelen en stellen we die vervolgens uit – we wachten tot we ‘klaar’ zijn. We maken takenlijstjes en vision boards en kijken opnieuw motivatievideo’s op YouTube, alsof die ons op magische wijze de wil om te handelen zullen geven.
Maar soms stellen we doelen en beginnen we eraan te werken, om vervolgens te falen.
Ik zei altijd dingen als: ‘Maandag begin ik met mijn dieet’. Dan was het maandag en halverwege de middag had ik het alweer opgegeven.
Uitstelgedrag en opgeven zijn meestal niet het gevolg van luiheid of een gebrek aan discipline. Het zijn vaak beschermende reflexen.
Elke keer als ik een doel niet bereikte, was dat omdat een stemmetje in mij fluisterde: “Je verdient dat soort leven niet. Dat soort gemak. Dat soort vreugde. Dat soort schoonheid.”
Dus saboteerde ik mezelf. Niet omdat ik zwak was, maar omdat ik de versie van mezelf die geloofde dat ze niet meer waard was, beschermde – ik beschermde het verhaal dat ik al zo lang over mezelf had.
Als dat je bekend in de oren klinkt, weet dan dit: je bent niet gebroken. Je beschermt iets kwetsbaars. En dat aan het licht brengen is geen mislukking – het is vooruitgang.
Wanneer de ‘ik ben niet waardig’-rem optreedt, volg ik deze stappen:
Zoek de rem: Schrijf je doel op papier en luister naar eventuele innerlijke tegenargumenten zoals ‘Wie ben ik om dat te willen?’ ‘Wat zullen mensen denken?’ ‘Ik begin maandag wel’. Deze bezwaren onthullen de rem die je tegenhoudt.
Tegenbewijs met bewijs: Noem drie successen uit het verleden die bewijzen dat je moeilijke dingen kunt volbrengen. Als dit nog steeds hol klinkt, leen dan de kennis van een vriend over je prestaties – laat hem of haar bewijzen toevoegen dat je het waard bent.
Benoem de angst om deze te temperen: Je onwaardig voelen komt voort uit angst. Waar ben je bang voor? Identificeer het en zeg het hardop: “Ik ben bang om beoordeeld te worden” of “Ik ben bang dat ik nooit goed genoeg zal zijn”. Door de emotie een naam te geven, wordt de activiteit van de amygdala naar de prefrontale cortex van de hersenen verplaatst, waardoor paniek plaatsmaakt voor perspectief.
Het lichaamsalarm uitschakelen: Begin met geleidelijke blootstelling – de kleinst mogelijke stap in het openbaar – en neem een videofragment van 30 seconden op dat alleen voor uzelf bestemd is, gewoon om te bewijzen dat je de ervaring kunt overleven.
Somatische ontspanning kan ook helpen om angst te verminderen. Schud je handen, laat een zacht zoemend geluid horen terwijl je uitademt, of doe een paar keer de 4-7-8-ademhaling. Kleine somatische signalen vertellen je zenuwstelsel dat je veilig bent.
Herinner jezelf er ten slotte hardop aan: “Het is normaal om bang te zijn. Ik ben aan het leren, ik faal niet”, zodat je geest compassie hoort in plaats van kritiek terwijl je lichaam tot rust komt.
Stap 5: Maak ruimte voor verandering
Als je agenda eruitziet als een telefoonboek, ontbreekt het je niet aan motivatie, maar wordt je verstikt.
Pak een vel papier en schrijf alle verplichtingen op: afspraken, gunsten, klusjes, zelfs dingen die je nooit in twijfel hebt getrokken. Omcirkel vervolgens de taken die alleen jij kunt doen. Al het andere kun je onderhandelen, delegeren of schrappen.
Het kan onrustig voelen om hele taken door te strepen voordat ze zijn voltooid, vooral als die taken een teken van toewijding zijn geworden, maar elke keer dat je nee zegt tegen een taak, zeg je ja tegen wat echt belangrijk voor je is. Als het schrappen van het item nog steeds te drastisch voelt, zet het dan in een “niet nu”-map voor dit seizoen en kom er op terug wanneer je prioriteiten het toelaten.
Alleen jij kunt je pad vrijmaken. Kies het leven dat je wilt leiden, niet het leven dat je inbox je opdringt.
Maak een uur vrij en zie hoe het vuur weer oplaait.
Als de remmen zijn losgelaten en er ruimte is, kan je omgeving het vuur aanwakkeren of doven.
Stap 6: Omring jezelf met positiviteit
Motivatie is aanstekelijk. Dat geldt ook voor middelmatigheid.
Je kunt alle ambitie van de wereld hebben, maar als je omringd bent door afleiding, ontmoediging of isolatie, is het alsof je een bloem in cement probeert te laten groeien. Zelfs de sterkste wortels hebben het moeilijk in de verkeerde grond.
Zorg dat je succesvol kunt zijn door een omgeving te creëren die aansluit bij het leven dat je wilt leiden.
Zet je telefoon op stil tijdens je concentratiemomenten. Zet je hardloopschoenen bij de deur, je gitaar op een standaard, gesneden groenten op ooghoogte – maak de gewenste actie zo gemakkelijk mogelijk.
Omring jezelf met mensen die je inspireren, niet met mensen die je naar beneden halen. Zoek naar stemmen die hoop geven, boeken die je raken, podcasts die je aan het denken zetten, mentoren die je herinneren aan wat er mogelijk is. Als ik vastzit, luister ik vaak naar muziek. Een paar favoriete nummers kunnen mijn energie veranderen en me weer in beweging brengen.
Kies bewust wat je input is. Want na verloop van tijd wordt datgene waar je je op richt ook wat je creëert.
Steek je lucifer aan
De kracht, helderheid en vonk die je zoekt, zit al in je – soms begraven onder angst, vermoeidheid of het lawaai van een wereld die je vertelde dat je op je beurt moest wachten. Je hebt geen toestemming nodig om te beginnen. Je hebt alleen een vonkje nodig.
Dus ga je gang, steek je lucifer aan!
Doe mee
De vraag van deze week:
Welke droom heb je weggestopt omdat hij te groot, te ver weg of te laat leek – en welke actie van twee minuten kun je vandaag ondernemen om hem te verwezenlijken?
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.
Vanaf 15 juli introduceert de Chinese Communistische Partij (CCP) een ingrijpend nieuw internet-ID-systeem. Dit leidt tot bezorgdheid dat het initiatief een nieuw tijdperk van toezicht en controle op het digitale leven van meer dan een miljard mensen zou kunnen inluiden.
Het nieuwe programma, geïntroduceerd door zes grote overheidsinstanties, waaronder het ministerie van Openbare Veiligheid van de CCP en de hoogste internetregulator van China, verplicht gebruikers zich te registreren met hun echte naam en zich te voorzien van een door de staat uitgegeven “internetnummer” en “internetcertificaat”. Deze digitale ID’s zullen worden gebruikt om toegang te krijgen tot elk online platform dat verificatie met de echte naam vereist, waaronder mogelijk alles van sociale media tot medische dossiers, onderwijsportalen en overheidsdiensten.
Hoewel het Chinese regime volhoudt dat deelname vrijwillig is, waarschuwen critici dat het systeem is ontworpen om geleidelijk te worden afgedwongen, aangezien het regime de controle en het toezicht op internetgebruikers in China wil centraliseren.
“Dit is duidelijk een gefaseerde invoering van een uitgebreid surveillancesysteem,” aldus Cao Lei, een onafhankelijke Chinese internetdata-analist, in een interview met The Epoch Times.
De door de CCP gecontroleerde staatsmedia kondigden het nieuwe systeem in mei aan en promootten de internet-ID als een middel om “persoonlijke informatie te beschermen” en de regelgeving en verificatie door de overheid te stroomlijnen. Om een internet-ID aan te vragen, moeten gebruikers officiële identiteitsdocumenten voorleggen, zoals een Chinese identiteitskaart, een paspoort of een verblijfsvergunning voor het vasteland voor inwoners van Hongkong, Macau en Taiwan. Gezichtsherkenning en verificatie via de mobiele telefoon zijn ook vereist in het proces. Zelfs minderjarigen worden aangemoedigd om zich te registreren, waarbij hun voogden namens hen een identiteitsbewijs verstrekken.
Op dit moment is het systeem al geïntegreerd in meer dan 400 apps, waaronder e-commerce, gezondheidszorg, toerisme, onderwijs en openbare diensten.
In naam van de veiligheid
Het Chinese regime beweert dat het nieuwe systeem bedoeld is om online oplichting en cybercriminaliteit te bestrijden, maar Chinese rechtsgeleerden en internetgebruikers hebben kritiek geuit.
Zhang Hong, socioloog aan de vooraanstaande China Tsinghua University, merkte op dat eerdere beleidsmaatregelen inzake echte namen, zoals verplichte identificatie bij het registreren van telefoonnummers, alleen in theorie kunnen worden gebruikt om oplichting en cybercriminaliteit te bestrijden, maar in werkelijkheid niet hebben geleid tot een significante daling van de criminaliteit. “De bankrekeningen van mensen worden nog steeds leeggeroofd,” vertelde hij aan The Epoch Times.
In een artikel in juni bekritiseerde Lao Dongyan, hoogleraar rechten aan de Tsinghua University, de uitbreiding van de staatscontrole. “Het internet-ID-systeem past in wezen strafrechtelijke onderzoeksinstrumenten voor verdachten toe op alle gewone burgers,” schreef ze. “Dit is duidelijk in strijd met de rechtsbeginselen.”
Uitbreiding van censuur
Voor veel Chinese burgers zorgt de groeiende lijst van digitale ID-vereisten voor een sfeer van angst in een regime dat al streng toezicht en censuur toepast.
Chen Xiaoping, een inwoner van Dongguan, China, beschreef de situatie aan The Epoch Times. “De uitgebreide implementatie van identiteitscontrole op basis van echte namen beperkt de ruimte voor vrije meningsuiting online nog verder. Mensen zijn bang om zich uit te spreken [uit angst] om gerapporteerd te worden.”
Sinds de komst van het internet in China in het begin van de jaren negentig beschouwt de CCP vrije toegang tot informatie als een bedreiging voor haar politieke controle. Uit bezorgdheid dat het Chinese volk zou worden blootgesteld aan ideeën die buiten het officiële discours vallen, begon het regime een censuurapparaat op te bouwen dat in de loop der tijd alleen maar restrictiever is geworden.
De censuur van buitenlandse websites is uitgebreid naar socialemediaplatforms en zoekmachines. Het Chinese regime heeft zijn eigen parallelle zoekmachines, videostreamingplatforms en online chats gecreëerd sinds het Google, YouTube, Facebook en andere platforms heeft verboden.
De CCP had al verplichte ID-verificatie ingevoerd voor telefoonnummers en grote socialemediaplatforms, ondanks haar strenge censuurmechanismen die elke online inhoud verwijderen en blokkeren die ook maar enigszins kritisch is over het regime. Niettemin werden dergelijke ID-verificatiemechanismen door elke afzonderlijke website of APP-platform beheerd. Nu verschuift de nieuwe internet-ID de verantwoordelijkheid naar het regime onder het gecentraliseerde beheersysteem van de CCP.
Op een archieffoto zijn de pictogrammen van de apps WeChat en Weibo te zien op een smartphone. Petar Kujundzic/Reuters
Online surveillance
Weibo, het grootste microblogplatform van China, begon in 2011 met het vereisen van ID-verificatie voor nieuwe accounts. Deze vereisten werden al snel uitgebreid naar online chatgroepen en andere socialemediaplatforms.
WeChat, het belangrijkste online chatplatform van China, vergelijkbaar met WhatsApp, is geïntegreerd in het Chinese betalingssysteem en is daarmee de meest geaccepteerde betaalmethode in het hele land geworden. Bijna iedereen in China met een telefoon is geregistreerd op WeChat met ID-verificatie, omdat zonder deze verificatie dagelijkse betalingen en transacties onnodig lastig worden. Hierdoor kan het regime bijna alle gebruikers van sociale media identificeren.
Zelfs in de Verenigde Staten en andere westerse landen gebruikt de CCP WeChat om Chinese mensen in het buitenland te infiltreren en te monitoren, aangezien de applicatie bijna elk aspect van het dagelijkse online leven van Chinezen omvat.
Met de invoering op 15 juli lijkt China klaar om verder te gaan dan gefragmenteerde real-name-beleidsmaatregelen en over te stappen op één enkel, door de staat gecontroleerd digitaal identiteitssysteem, dat volgens critici weinig ruimte laat voor privacy, afwijkende meningen of anonimiteit online.
“De held van mijn verhaal, die ik liefheb met alle kracht van mijn ziel, die mooi is, was, en altijd mooi zal zijn… is de waarheid.”
Niet enkel Tolstoj, maar ook vele andere schrijvers, componisten en zangers, gingen op zoek naar waarheid.
In deze serie geeft The Epoch Times een overzicht van een aantal beroemde ‘waarheidsvertellers’.
We leven in seculiere tijden. Een van de voormalige presidenten van Amerika, Calvin Coolidge, zei ooit: “De zaken van Amerika zijn zaken.” Het lijkt wel of geld verdienen voor veel mensen het belangrijkste is. Zelfs in de muziek merkte een prominente hedendaagse componist op: “Ik begon te werken in een platenwinkel toen ik een kind was. Het eerste wat ik over muziek leerde, was dat je het verkocht; met andere woorden, mensen betaalden ervoor.”
Laten we deze manier van denken vergelijken met die van Johann Sebastian Bach, een man uit een andere tijd en een ander land, bijna 400 jaar geleden. Zijn werken droegen vaak de inscriptie “Alleen voor de glorie van God.” In de marges van boeken uit zijn persoonlijke bibliotheek staan aantekeningen zoals: “Waar er devotionele muziek is, is God met Zijn genade altijd aanwezig,” en “Muziek is opgedragen door de Geest van God.”
De diep religieuze Bach werd geboren in 1685 in Eisenach, in het huidige midden-Duitsland, als voorlaatste in een lijn van zes generaties van hooggewaardeerde kerkmusici. Ze verdienden hun brood als organisten, koordirigenten of componisten, maar hun werk stond in dienst van hun vurige geloof.
De uitgebreide familie Bach, verspreid over de verschillende Duitse koninkrijken, vierde jaarlijks een reünie. Het is betekenisvol dat het eerste evenement, nadat iedereen was samengekomen, het gezamenlijk zingen van een hymne was.
Studentenjaren
Vanaf zijn achtste zong Bach in het koor en hij leerde snel alle toetsen-, snaar- en blaasinstrumenten. Op zijn 18e werd hij organist in de Nieuwe Kerk in Arnstadt en 20 jaar later, na een reeks steeds prestigieuzere posities, werd hij cantor en muziekdirecteur van de majestueuze St. Thomas Kerk in Leipzig, waar hij tot zijn dood in 1750 bleef.
St. Thomas kerk en school, Leipzig, waar Bach in 1723 als koordirigent werkte. Publiek Domein
Zijn verantwoordelijkheden daar waren enorm. Hij gaf compositielessen, oefende, voerde uit en dirigeerde tijdens kerkdiensten. Daarenboven schreef hij meer dan drie sets cantates voor elke zondag in het liturgische jaar en produceerde hij meesterwerken zoals de B-mineur Mis, de Mattheus- en Johannespassie, het Magnificat, de Kerst- en Paasoratoria en talloze andere werken voor verschillende solo-instrumenten en ensembles.
De hoeveelheid werk is verbluffend, maar nog verbazingwekkender is dat de expressieve kracht van elke noot in elk stuk, religieus of werelds, doordrenkt is met de “glorie van God”, aan wie ze zijn opgedragen. Inderdaad, er is geen onderscheid tussen heilig en seculier in zijn composities.
Hij sprak weinig over zichzelf, behalve een opmerking als “Ik werk hard.” Hoewel hij niet goed werd behandeld door zijn superieuren in St. Thomas, leefde Bach in de ogen van God, eerder dan in de ogen van de mensen. Het interesseerde hem weinig wat anderen dachten.
De mens achter Bach
“J.S. Bach en zijn familie tijdens het ochtendgebed,” 1870 door Toby Edward Rosenthal. Publiek Domein
Behalve de herinneringen van vrienden en familie, enkele brieven en wat juridische documenten, is er weinig bekend over Bach als mens. We weten echter dat hij van zijn ochtendkoffie hield, van zijn pijp en van zijn eerste vrouw, Maria Barbara, die hem zeven kinderen schonk. Na haar dood hield hij van zijn tweede vrouw, Anna Magdalena, met wie hij nog eens 13 kinderen kreeg.
Hij was soms uitgesproken. Hij had een temperament, en tijdens een repetitie gooide hij eens zijn pruik naar een onoplettende muzikant.
Hij was ook vriendelijk. Toen Johann Philipp Kirnberger, een van zijn favoriete studenten, enkele weken ziek was, kwam de leraar naar de kamer van de jongen zodat de lessen toch konden doorgaan. Toen de student hem wilde bedanken, vroeg Bach hem niet over dankbaarheid te spreken, maar te beloven dat hij zou doorgeven wat aan hem was gegeven.
De passies van Bach
Statistieken, anekdotes en kritische analyses kunnen ons niet vertellen wat de muziek van Bach vertelt over deze dienaar van God, misschien wel de grootste muzikant aller tijden. De diepste uitdrukking van zijn geloof is te vinden in de Johannes- en Mattheuspassies. Hun dramatische opbouw, visie en expressieve kracht plaatsen deze op de top van onze westerse muzikale traditie.
Tijdens de christelijke Goede Week was het gebruikelijk in de vroege Christelijke kerk om het verhaal van Christus’ laatste dagen voor te lezen. Tegen de tijd van Bach was dit verhaal, de Passie, uitgegroeid tot een muzikale vertelling, een opmerkelijk fenomeen dat ongekend was in ons muzikale canon: Elke ziel die aanwezig is in de kerk wordt een deelnemer.
Een handgeschreven aantekening van Bach in zijn exemplaar van de Calov-bijbel. De aantekening naast 2 Kronieken 5:13 luidt: “In een muziek van aanbidding is God altijd aanwezig met Zijn genade.” Publiek Domein
Een solo stem leest de woorden van de Evangelist, solisten krijgen de rollen in het verhaal toegewezen, de hele gemeente zingt mee met de koorzangen, en andere solisten getuigen van de gebeurtenissen die zich ontvouwen, waarbij ze hun compassie, verdriet en dankbaarheid uitdrukken.
Het is prachtig wanneer mensen samenkomen om een mysterie te vieren en samen iets moois te creëren. De passies van Bach behandelen de eeuwige vraag “Waarom lijden we?” Deze werken bieden ons misschien wel het enige antwoord dat we kunnen beginnen te begrijpen: God zelf neemt een menselijke gedaante aan, lijdt zoals stervelingen lijden, om eeuwig leven te schenken. Dit is de basis waarop de gelovigen staan, en zeker de bron van Bachs muzikale offer aan God en de mens.
President Donald Trump heeft gezegd dat hij niet zal toestaan dat Iran zijn nucleaire programma hervat nadat Teheran de samenwerking met internationale nucleaire inspecteurs heeft opgeschort.
Tijdens een toespraak aan verslaggevers op 4 juli aan boord van Air Force One zei de president dat de luchtaanvallen van vorige maand op drie uraniumverrijkingsinstallaties in Iran een “groot succes” waren, waardoor volgens hem de nucleaire capaciteiten van het land definitief zijn verlamd. Hij erkende echter dat het programma in theorie elders opnieuw kan worden opgestart.
“Ik zou zeggen dat de hele nucleaire kwestie definitief is teruggedrongen,” zei Trump tijdens zijn reis naar New Jersey na de viering van Onafhankelijkheidsdag in het Witte Huis. “Als ze het opnieuw zouden doen, kunnen ze net zo goed op een andere locatie beginnen, want die locatie is volledig verwoest.”
“Maar als ze daar mee zouden beginnen, zou dat een probleem zijn. Dat zouden we niet toestaan,” zei hij.
Trump zei ook dat hij van plan was om de kwestie op 7 juli in het Witte Huis te bespreken met de Israëlische premier Benjamin Netanyahu.
Toen hem werd gevraagd naar de weigering van Iran om inspecties van zijn nucleaire programma toe te staan of de verrijking van uranium te staken, zei Trump dat hij zou afwachten wat de Iraanse leiders te zeggen hebben als ze een ontmoeting met hem zoeken.
“Ze willen me ontmoeten,” zei hij. “Dus als ze nog geen overeenstemming hebben bereikt, zal het geen erg succesvolle bijeenkomst worden.”
Nucleaire inspecties geblokkeerd na aanvallen
De opmerkingen van Trump komen nadat Iran zijn samenwerking met het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) formeel heeft opgeschort na luchtaanvallen door zowel Israël als de Verenigde Staten op belangrijke nucleaire infrastructuur.
Israël heeft verklaard dat de militaire aanvallen van 13 juni gericht waren op de hoogste militaire leiding van Iran, nucleaire wetenschappers, uraniumverrijkingsinstallaties en het ballistische raketprogramma. Het was een preventieve poging om de Islamitische Republiek te verhinderen haar verklaarde doel, namelijk de vernietiging van Israël, te verwezenlijken.
Op 22 juni voerde de Verenigde Staten zelf aanvallen uit op Iraanse nucleaire installaties in Fordow, Isfahan en Natanz.
Een van die installaties bevond zich diep onder een berg, de brandstofverrijkingsfabriek in Fordow, die werd beschouwd als de zwaarst beveiligde nucleaire locatie van Iran. Het Pentagon verklaarde dat er B-2 ‘Spirit’-stealthbommenwerpers waren ingezet om 30.000 pond zware bunkerbrekende bommen via ventilatieschachten te droppen, die op zorgvuldig getimede momenten tot ontploffing werden gebracht om het ondergrondse complex te vernietigen.
Op 25 juni, een dag nadat een staakt-het-vuren tussen Israël en Iran van kracht ging, stemden Iraanse wetgevers met overweldigende meerderheid voor een wetsvoorstel om de samenwerking met het IAEA stop te zetten totdat de veiligheid van de Iraanse nucleaire sites kon worden gegarandeerd. Het wetsvoorstel werd vervolgens goedgekeurd door de Raad van Bewakers – het orgaan dat verantwoordelijk is voor het controleren van wetgeving – en vervolgens door de Iraanse president ondertekend.
Het IAEA bevestigde op 4 juli dat het zijn laatste inspecteurs uit Iran heeft teruggetrokken vanwege de verslechterende impasse over de toegang tot de gebombardeerde nucleaire faciliteiten. Sinds de aanvallen is het IAEA-inspecteurs verboden deze locaties te bezoeken, hoewel IAEA-directeur Rafael Grossi dit tot de hoogste prioriteit van zijn agentschap heeft gemaakt.
“Een team van IAEA-inspecteurs is vandaag veilig vertrokken uit Iran om terug te keren naar het hoofdkantoor van het agentschap in Wenen,” aldus het agentschap op het sociale mediaplatform X.
Onzekerheid over voorraad verrijkt uranium
Iran wordt al decennialang onderworpen aan intensieve inspecties van zijn nucleaire installaties. IAEA-functionarissen bezoeken om de paar dagen de verrijkingsinstallaties en controleren de voorraad verrijkt uranium om er zeker van te zijn dat er geen splijtbaar materiaal wordt gebruikt voor de productie van wapens. Iran beweert dat zijn nucleaire programma uitsluitend voor vreedzame doeleinden is bedoeld.
In een rapport van 22 juni aan de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties zei het IAEA dat Iran meer dan 400 kilogram uranium had opgeslagen dat tot 60 procent was verrijkt, een kleine stap verwijderd van de 90 procent die nodig is om een kernwapen te maken. Het agentschap zei dat het onduidelijk blijft wat er met die voorraad is gebeurd na de bomaanslagen.
“Het is van essentieel belang dat het Agentschap de inspecties zo snel mogelijk hervat om geloofwaardige garanties te kunnen geven dat niets van [de voorraad verrijkt uranium] is omgeleid,” zei Grossi tegen de Veiligheidsraad.
De hoogste leiders van China stellen nieuwe regels voor om een reeks machtige commissies en groepen te reguleren die bijna tien jaar geleden door de communistische partijleider Xi Jinping zijn opgericht om zijn macht te centraliseren.
De voorgestelde regelgeving werd op 30 juni besproken tijdens een besloten vergadering van het Politbureau, het op één na hoogste besluitvormingsorgaan van de partij, zo meldden Chinese staatsmedia.
Er is weinig bekend over de details van de nieuwe maatregelen. Een samenvatting van de vergadering, gepubliceerd door het staatsnieuwsagentschap Xinhua News Agency, vermeldde dat het doel is om de “oprichting, verantwoordelijkheden en werking” van deze commissies te reguleren.
De veranderingen zijn gericht op instanties die “besluitvormende, delibererende en coördinerende instellingen” worden genoemd, aldus het rapport. Het gaat om meer dan een dozijn partijgroepen die het beleid sturen in verschillende sectoren, waaronder financiële dienstverlening, buitenlandse zaken, technologische ontwikkeling en onderwijs.
Veel van deze partijcommissies zijn opgericht of hebben meer macht gekregen in 2018, toen Xi een reeks richtlijnen invoerde die gericht waren op het consolideren van de dominantie van de Chinese Communistische Partij (CCP) over staatsagentschappen in besluitvorming.
Ambtenaren op de vergadering van 30 juni gaven opdracht om de invloed van deze groepen te beperken, omdat ze “moeten voorkomen dat ze de taken van anderen overnemen of hun boekje te buiten gaan”, aldus Xinhua.
De richtlijn heeft bij buitenstaanders de wenkbrauwen doen fronsen, omdat ze het als een zeldzaam signaal zien dat de partij-elite zich uitspreekt tegen de koers die Xi met de CCP is ingeslagen.
“Het Politbureau heeft in wezen een felle veroordeling van deze groepen uitgesproken: ze richten zich vaak op triviale kwesties en gaan hun boekje te buiten,” zei Li Linyi, een Chinese commentator op het gebied van actuele zaken, tegen The Epoch Times.
Aangezien de agenda van de bijeenkomsten van deze groeperingen wordt bepaald door de secretaris-generaal van de partij – volgens de regels van de CCP – “kan dergelijke kritiek worden gezien als gericht tegen Xi Jinping zelf”, aldus Li.
Hij bracht deze ontwikkeling in verband met de machtsstrijd binnen de top van de partij.
“Het is zeer waarschijnlijk dat de macht van Xi in de toekomst verder zal worden ingeperkt,” aldus Li.
Shen Ming-shih, een China-expert bij het Institute for National Defense and Security Research, een door de Taiwanese regering gefinancierde denktank, vervolgde deze opmerkingen tegen The Epoch Times door te zeggen dat de nieuwe regels waarschijnlijk bedoeld waren om de weg vrij te maken voor de terugkeer van partij-oudsten in de hoogste kringen.
De afgelopen weken zijn de speculaties toegenomen dat de gezondheid van de 72-jarige Xi, zowel politiek als fysiek, achteruit is gegaan. Dit volgt op een reeks onverklaarbare verdwijningen en de val van zijn beschermeling en een oude medewerker.
De laatste figuur die is afgezet is admiraal Miao Hua, wiens banden met Xi meer dan twintig jaar teruggaan tot in de kustprovincie Fujian. Miao, die sinds 2017 toezicht hield op de politieke loyaliteit van het leger, werd in november 2024 plotseling geschorst en onderzocht wegens vermeende corruptie. Op 27 juni heeft de CCP de admiraal zonder verklaring uit het hoogste leiderschap van het leger gezet.
Deze stap komt op een moment dat de CCP zich bezighoudt met vragen over het lot van een andere bondgenoot van Xi, generaal He Weidong, die sinds half maart niet meer in het openbaar is gezien. De generaal heeft ten minste drie belangrijke politieke evenementen gemist die hij zou bijwonen, maar Peking houdt de lippen stijf op elkaar over zijn verblijfplaats.
Het Chinese ministerie van Defensie zei aanvankelijk dat het “niet op de hoogte” was van berichten dat He onderzocht werd. Tijdens een maandelijkse persconferentie op 24 april ontweek het ministerie opnieuw een vraag over de status van de generaal. Hij is een van de twee vicevoorzitters van de Centrale Militaire Commissie, die de strijdkrachten van het land aanstuurt.
Volgens enkele analisten met goede connecties die eerder met The Epoch Times spraken, is Xi’s politieke controle aanzienlijk verzwakt door de machtsstrijd met partij-oudsten.
Te midden van de onzekerheid rond het leiderschap van de partij worden de vergaderingen van het Politbureau nauwlettend gevolgd op signalen van machtsoverdracht.
De vergadering van het Politbureau op 30 juni heeft geen informatie verstrekt over wanneer de hoge partijfunctionarissen zullen worden bijeengeroepen voor een besloten conclaaf, het zogenaamde vierde plenum. Tijdens deze bijeenkomst zullen naar verwachting beslissingen genomen worden over personeelswisselingen.
