Maand: juli 2026 - Pagina 2

VS belooft Chinese transnationale repressie tegen te gaan en Falun Gong te beschermen

24 juli 2026 door EVA FU

De Amerikaanse regering is van plan de transnationale repressie van het Chinese communistische regime op Amerikaans grondgebied terug te dringen en kwetsbare groepen zoals Falun Gong-beoefenaars te beschermen, zo liet het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken weten aan The Epoch Times.

“We zetten ons in om onze soevereiniteit te beschermen en onze gemeenschappen veilig te houden”, zei een woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken op 21 juli. “Daarnaast verdedigen we mensen tegen de inmenging van buitenlandse regeringen en regimes die personen binnen onze landsgrenzen proberen het zwijgen op te leggen, te intimideren, lastig te vallen, schade toe te brengen of te dwingen.”

“De repressie van de CCP [Chinese Communistische Partij] reikt veel verder dan de grenzen van China, aangezien Chinese functionarissen of hun handlangers critici van de CCP in het buitenland bedreigen, lastigvallen en intimideren.”

Falun Gong, een meditatiebeoefening gebaseerd op de principes waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid, verspreidde zich in de jaren negentig snel via mond-tot-mondreclame en bereikte naar schatting 70 tot 100 miljoen beoefenaars.

Op 20 juli herdachten Falun Gong-beoefenaars de 27 jaar durende vervolging door de CCP.

“De CCP heeft de Falun Gong-beweging in de jaren negentig gepromoot, maar voert sindsdien om politieke redenen een campagne om de spirituele beoefening uit te roeien. Daarbij worden beoefenaars en hun families in China en over de hele wereld geviseerd”, aldus de functionaris van het ministerie van Buitenlandse Zaken.

Het Falun Dafa Information Center dat in New York is gevestigd, documenteerde in een recent onderzoek meer dan 600 gevallen van transnationale repressie over een periode van vijf jaar vanaf 2020.

“De CCP pleegt daden van transnationale repressie in de Verenigde Staten en andere landen, waarbij vaak Chinese diasporagemeenschappen worden geviseerd. In het bijzonder gaat het om mensenrechtenverdedigers en activisten, studenten, journalisten en dissidenten, evenals inwoners van Hongkong, Oeigoeren en Tibetanen, en aanhangers van bepaalde religieuze of spirituele groepen, waaronder Falun Gong”, aldus het ministerie van Buitenlandse Zaken.

De zorgen over transnationale repressie worden verder aangewakkerd door een onlangs aangenomen Chinese wet op de etnische eenheid, waarvan critici zeggen dat die het Chinese regime in staat zal stellen mensen in de Verenigde Staten en daarbuiten te viseren.

Falun Gong-beoefenaars lopen mee in een parade waarin wordt opgeroepen tot het beëindigen van de 27 jaar durende vervolging van deze spirituele praktijk door de Chinese Communistische Partij, in New York City op 19 juli 2026. Larry Dye/The Epoch Times

‘Vijand van zijn eigen volk’

Amerikaanse volksvertegenwoordigers uit beide partijen hebben zich aangesloten bij Falun Gong-beoefenaars om de herdenking van de vervolging kracht bij te zetten.

De CCP begon op 20 juli 1999 een brute campagne om Falun Gong uit te roeien, uit vrees dat de populariteit van de beoefening een bedreiging vormde voor de macht van het regime. Ontelbare beoefenaars zijn sindsdien het slachtoffer geworden van willekeurige detentie, dwangarbeid, marteling en zelfs de dood door gedwongen orgaanoogst.

“De Chinese Communistische Partij vormt een directe bedreiging voor de Amerikaanse manier van leven en is de vijand van haar eigen volk”, zei senator Rick Scott (Republikein, Florida), lid van de Senaatscommissie voor Buitenlandse Betrekkingen, in een videoboodschap.

Scott zei dat de wet die hij vorig jaar mede heeft ingediend, de Falun Gong Protection Act, de Verenigde Staten in staat zou stellen sancties op te leggen aan personen die verantwoordelijk zijn voor of medeplichtig zijn aan China’s door de staat goedgekeurde praktijk van gedwongen orgaanoogst.

“We mogen nooit ophouden ons uit te spreken en de communistische regering van China verantwoordelijk te houden voor haar afschuwelijke misdaden”, zei hij.

Senator Rick Scott (R-Fla.) spreekt tijdens een persconferentie in het Capitool in Washington op 11 juli 2023. Madalina Vasiliu/The Epoch Times

Het wetsvoorstel werd in mei 2025 aangenomen door het Huis van Afgevaardigden. De Senaatsversie, de Falun Gong and Victims of Forced Organ Harvesting Protection Act, werd in juni ingediend voor de Senaatscommissie voor Buitenlandse Betrekkingen.

Afgevaardigde Joe Wilson (Republikein, South Carolina), lid van de Commissie Buitenlandse Zaken van het Huis van Afgevaardigden, prees de inspanningen om een einde te maken aan de vervolging.

“De Chinese Communistische Partij is doodsbang voor vrijheid, en haar geweld tegen Falun Gong zal niet worden getolereerd”, zei Wilson in een verklaring.

‘Voortdurende misdaad’

The Epoch Times bracht in 2006 als eerste het nieuws naar buiten dat de CCP gewetensgevangenen — voornamelijk Falun Gong-beoefenaars — doodde om hun organen te oogsten voor transplantaties.

De beschuldigingen zijn sindsdien bevestigd door onafhankelijke onderzoekers, onder wie de Canadese mensenrechtenadvocaat David Matas, die zijn bevindingen vastlegde in zijn boek Bloody Harvest.

David Matas (rechts) spreekt tijdens een bijeenkomst nadat hij samen met David Kilgour (links) de Friends of Falun Gong Human Rights-prijs in ontvangst heeft genomen op 20 juni 2018 in Washington. Samira Bouaou/The Epoch Times

In 2019 concludeerde een onafhankelijk volkstribunaal in Londen, bekend als het China Tribunal, dat het Chinese regime al jarenlang op grote schaal organen van gewetensgevangenen verwijdert, waarbij Falun Gong-beoefenaars de belangrijkste slachtoffers zijn.

Het tribunaal stelde vast dat medische onderzoeken die specifiek werden uitgevoerd bij Falun Gong-beoefenaars en Oeigoerse gevangenen “sterk wijzen op methoden die worden gebruikt om de werking van organen te beoordelen.”

Jan Jekielek, hoofdredacteur van The Epoch Times, beschreef het bewijsmateriaal uitvoerig in zijn bestseller Killed to Order, die in maart verscheen. Het boek onderzoekt hoe de grootschalige praktijk van gedwongen orgaanoogst door het Chinese regime is uitgegroeid tot een industrie met een geschatte waarde van 7,9 miljard euro.

Afgevaardigde Sam Graves (Republikein, Missouri) noemde in een brief de acties van de CCP tegen Falun Gong “wreed en onrechtvaardig”.

“De CCP maakt zich stelselmatig schuldig aan mensenrechtenschendingen zoals moord, orgaanroof, massale onterechte gevangenzetting en gewetenloze marteling”, zei hij. Hij voegde eraan toe dat deze daden worden gepleegd om “hun communistische ideologie te bevorderen.”

“Deze genocidale daden zijn onvergeeflijk en hebben geen plaats in de wereld van vandaag.”

Godsdienstvrijheid is een recht dat Falun Gong-beoefenaars in China “al veel te lang wordt ontzegd”, zei afgevaardigde Emanuel Cleaver (Democraat, Missouri).

“Gearresteerd, vastgehouden of gedood worden vanwege je overtuigingen, vreedzame beoefening of spirituele overtuiging is onaanvaardbaar”, schreef hij in een brief. “Opkomen voor de menselijkheid betekent opkomen tegen vervolging.”

Congreslid Emanuel Cleaver (D-Mo.) houdt een toespraak in het Uptown Theater in Kansas City, Missouri, op 8 november 2016. Whitney Curtis/Getty Images

Vier maanden nadat de vervolging in 1999 begon, diende afgevaardigde Chris Smith (Republikein, New Jersey) een resolutie in waarin hij het misbruik veroordeelde.

Op 21 juli zei Smith: “Ondanks de enorme druk en intimidatie van een machtig autoritair regime is de veerkrachtige geest van Falun Gong niet gebroken”.

De vervolging is “geen afgesloten hoofdstuk uit de geschiedenis”, maar eerder “een voortdurende misdaad — en degenen die daarvoor verantwoordelijk zijn, moeten weten dat zij ter verantwoording zullen worden geroepen”, zei hij in een verklaring.

Hij riep de Verenigde Staten op om “zich in te zetten voor de vrijlating van iedere vastgehouden beoefenaar en sancties op te leggen aan de CCP-functionarissen die verantwoordelijk zijn voor de wreedheden tegen Falun Gong”.

Congreslid Chris Smith (R-N.J.), medevoorzitter van de Congressional-Executive Commission on China, tijdens een hoorzitting op Capitol Hill in Washington op 14 mei 2026. Madalina Kilroy/The Epoch Times

Transnationale repressie

Het Falun Dafa Information Center wees in zijn rapport van juni op een optocht in Brooklyn in 2024 waarbij meerdere Falun Gong-beoefenaars werden aangevallen.

Een ander incident vond plaats in februari in de wijk Flushing, waar zich de grootste Chinatown van New York bevindt. Een man, grotendeels in het zwart gekleed, sloeg een Falun Gong-beoefenaarster hard tegen haar achterhoofd, waardoor zij op de grond terechtkwam.

Afgevaardigde Gus Bilirakis (Republikein, Florida) zei dat hij “diep verontrust” was door dergelijke incidenten.

“Elke poging van een buitenlandse regering om mensen die op Amerikaans grondgebied op rechtmatige wijze hun grondwettelijke rechten uitoefenen lastig te vallen, te bedreigen of het zwijgen op te leggen, is onaanvaardbaar”, zei hij.

Congreslid Gus Bilirakis (R-Fla.) spreekt tijdens de internationale interreligieuze conferentie “United in Liberty: The Rise of Spiritual Diplomats” op Capitol Hill in Washington, op 22 januari 2026. Madalina Kilroy/The Epoch Times

Bilirakis, lid van de speciale commissie van het Huis van Afgevaardigden over de CCP, diende in 2024 de Transnational Repression Policy Act in. Een van de bepalingen van die wet verplicht de Amerikaanse president om vermogens- en visumsancties op te leggen aan buitenlandse actoren die verantwoordelijk worden geacht voor transnationale repressie.

Bilirakis prees Falun Gong-beoefenaars voor hun moed tegenover de campagne van de CCP en zei dat hun toewijding aan waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid een “krachtige herinnering is dat tirannie de menselijke geest nooit kan uitdoven”.

Afgevaardigden James Walkinshaw (Democraat, Virginia) en Tom Tiffany (Republikein, Wisconsin) zeiden beiden dat de herdenking van de vervolging een moment van solidariteit is.

De Verenigde Staten hebben zich altijd sterk gemaakt voor godsdienstvrijheid. Deze plechtige dag herinnert de internationale gemeenschap aan haar verantwoordelijkheid om verantwoording te eisen voor mensenrechtenschendingen en fundamentele vrijheden te bevorderen, aldus Walkinshaw.

Falun Gong-beoefenaars nemen deel aan een wake ter gelegenheid van de 27 jaar durende vervolging van Falun Gong door de Chinese communistische partij in New York City, op 20 juli 2026. Larry Dye/The Epoch Times

Frank Fang heeft bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times ( juli 2026): US Pledges to Push Back Against Chinese Transnational Repression, Protect Falun Gong

Andy Burnham benoemd tot premier van het VK

24 juli 2026 door GUY BIRCHALL

Voormalig burgemeester van Greater Manchester Andy Burnham heeft op 20 juli Keir Starmer opgevolgd als premier van het Verenigd Koninkrijk.

Burnham kreeg de sleutels van Downing Street 10 nadat hij Buckingham Palace had bezocht om officieel de uitnodiging van koning Charles te aanvaarden om een regering te vormen.

De 56-jarige Burnham is in iets meer dan tien jaar tijd de zevende premier van het Verenigd Koninkrijk geworden. Het land kende een woelig decennium, gekenmerkt door de Brexit, de COVID-19-pandemie, sterk gestegen immigratie, oplopende kosten van levensonderhoud en stijgende energieprijzen. Na zijn vertrek uit het paleis arriveerde de nieuwe premier bij zijn ambtswoning, waar hij werd verwelkomd door juichende supporters.

Daar richtte hij zich tot de natie. Hij zei zich “terdege bewust” te zijn van het feit dat hij sinds 2016 al de zevende premier is en noemde zijn aantreden “een moment van bezinning en nieuwe vastberadenheid”.

Volgens Burnham vraagt dit moment “van mijn generatie politici dat wij ons niveau verhogen en de nieuwe uitdaging aangaan”.

“Groot-Brittannië moet de wereld laten zien dat we onze stabiliteit opnieuw kunnen terugwinnen”, zei hij.

“Ik weet dat mensen thuis genoeg hebben van de politiek. Ik hoor u en ik wil eerlijk tegen u zijn — we zijn niet goed genoeg geweest en we moeten het beter doen.”

Burnham zei dat het Verenigd Koninkrijk “een nieuw politiek model en een nieuw economisch model” nodig heeft. Volgens hem heeft het land in de jaren tachtig enkele “verkeerde afslagen” genomen door de macht te centraliseren in de hoofdstad en grote delen van de industrie te privatiseren.

Hij beloofde de macht “weg te halen” uit Londen en over te dragen aan de regio’s, zodat die “meer kunnen doen en daarmee een nieuwe economie kunnen opbouwen”. Hierdoor zullen “de essentiële levensvoorzieningen in het Verenigd Koninkrijk weer sterker onder publieke controle gebracht worden, zodat ze opnieuw betaalbaar worden” voor de bevolking.

Burnham zei dat hij later dit jaar een “tienjarenplan” voor het land zal presenteren, maar dat hij “nu al iets kan doen om mensen wat meer ademruimte te geven en hen te helpen met de kosten van levensonderhoud”.

Hij beloofde het onderwijs te hervormen om de kansen op werk voor jongeren te verbeteren, meer ondersteuning te bieden op het gebied van geestelijke gezondheid en meer sociale woningen te bouwen. Een einde maken aan dakloosheid in het Verenigd Koninkrijk zal volgens hem zijn eerste daad zijn.

“Laten we dit het moment maken waarop Groot-Brittannië weer gaat geloven — het moment waarop we de hoop terugbrengen”, zei Burnham. Hij schudde daarna enkele aanwezigen de hand en ging samen met zijn echtgenote, Marie-France van Heel, Downing Street 10 binnen.

De nieuwe premier nam het ambt over nadat Starmer diezelfde ochtend officieel was afgetreden. Starmer bezocht koning Charles om formeel afstand te doen van zijn functie, iets meer dan twee jaar nadat hij met een overtuigende verkiezingsoverwinning voor Labour aan de macht was gekomen. Daarmee vormde de linkse partij voor het eerst in veertien jaar weer een regering.

In zijn laatste toespraak tot de natie zei Starmer dat zijn “werk erop zit”.

“In zes en een half jaar heb ik onze partij na de historische nederlaag van 2019 opnieuw opgebouwd en klaargestoomd voor de overtuigende verkiezingsoverwinning van 2024”, zei hij.

“Sindsdien is het de eer van mijn leven geweest om u en dit geweldige land als premier te dienen. Ik ben ervan overtuigd dat Groot-Brittannië nu sterker en eerlijker is dan twee jaar geleden.”

Starmer verklaarde verder dat Burnham zijn volledige steun heeft en wenste hem “alle succes” toe. Daarna sprak hij voor de laatste keer als premier voor Downing Street 10, voordat hij de koning ging ontmoeten.

Starmer kondigde op 22 juni zijn aftreden als leider van de Labour Party aan, slechts enkele dagen nadat Burnham na zijn overwinning in een tussentijdse verkiezing op 19 juni terugkeerde in het Lagerhuis. Burnham was eerder minister onder de voormalige premiers Tony Blair en Gordon Brown voordat hij burgemeester van Manchester werd.

Op 17 juli werd Burnham, met overweldigende steun van de Labour-fractie, verkozen tot nieuwe partijleider.

Keir Starmer houdt een afscheidsrede na zijn aftreden als premier, voor het gebouw op Downing Street 10 in Londen, op 20 juli 2026. Dan Kitwood/Getty Images

Hij zei toen dat hij “een koers zal uitzetten die onmiskenbaar Labour is”.

“We gaan niet proberen groener te zijn dan de Groenen of hervormingsgezinder dan Reform. En we gaan ook niet opnieuw doen wat we in het verleden deden door te veel Tory-kleren aan te trekken”, zei Burnham.

Een van zijn eerste taken als nieuwe premier is het samenstellen van een nieuw kabinet, dat duidelijk moet maken welke prioriteiten hij als regeringsleider zal stellen.

Burnhams plannen voor Groot-Brittannië

Burnhams plannen voor het Verenigd Koninkrijk zijn grotendeels nog onbekend, al heeft hij de afgelopen dagen enkele aanwijzingen gegeven toen duidelijk werd dat hij premier zou worden.

Zijn team liet op 19 juli weten dat Burnham het omstreden plan voor een digitale identiteitskaart zal schrappen. Die zou nodig zijn geweest om aan te tonen dat inwoners gerechtigd zijn om te werken.

“Alle tijd en middelen die zouden worden besteed aan een nationaal identiteitsstelsel zullen in plaats daarvan worden ingezet waar ze het hardst nodig zijn, bijvoorbeeld om mensen te helpen met de kosten van levensonderhoud”, aldus een woordvoerder van Burnham in een verklaring.

De digitale identiteitskaarten werden in september 2025 ingevoerd onder Starmer, maar stuitten op veel weerstand omdat velen vreesden dat het Verenigd Koninkrijk daardoor zou afglijden naar een controlestaat.

Aanvankelijk zouden de digitale identiteitskaarten verplicht worden voor alle werknemers, maar na stevige kritiek schrapte Starmer in januari de verplichting en maakte hij het systeem vrijwillig.

Volgens een bericht van de Amerikaanse president Donald Trump van 19 juli zal Burnham daarnaast plannen aankondigen om olie- en gaswinning in de Noordzee uit te breiden.

“De mensen van Aberdeen, in Schotland, dansen op straat omdat de nieuwe premier, Andy Burnham, heeft verklaard dat hij de onschatbare Noordzee-olievelden volledig zal openstellen voor ontginning”, schreef Trump op 19 juli op Truth Social.

Trump noemde de Noordzee “een van de grootste bronnen van hoogwaardige olie ter wereld” en zei dat dit het Verenigd Koninkrijk “tot een van de rijkste landen ter wereld” zal maken.

Het team van Burnham heeft deze stap nog niet bevestigd. Nieuwe vergunningen voor boringen zouden bovendien een breuk betekenen met een belofte uit het verkiezingsprogramma van Labour uit 2024, al werden daarin nieuwe boringen onder bestaande vergunningen niet expliciet uitgesloten.

The Epoch Times heeft Burnham om een reactie gevraagd, maar had op het moment van publicatie nog geen antwoord ontvangen.

Rachel Roberts en Jacki Thrapp hebben bijgedragen aan dit artikel.

Gepubliceerd door The Epoch Times (20 juli 2026): Andy Burnham Appointed UK Prime Minister

Communistische president Ortega schaft verkiezingen af in Nicaragua

24 juli 2026 door OWEN EVANS

De al jarenlang regerende communistische president van Nicaragua, Daniel Ortega, heeft verklaard dat het Centraal-Amerikaanse land geen verkiezingen meer zal houden.

Ortega is sinds 2007 onafgebroken aan de macht met het Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront FSLN (Frente Sandinista de Liberación Nacional), na eerder al president te zijn geweest in de jaren tachtig. Volgens hem wordt daarmee elke weg voor de oppositie afgesloten.

“Er zullen geen verkiezingen meer zijn. Er zullen geen verkiezingen meer zijn waarbij ze proberen de regering over te nemen en de macht te grijpen”, zei Ortega tijdens een toespraak op 19 juli ter herdenking van de Sandinistische Revolutie van 1979.

“De tijd dat partijen — gesteund door de Yankees en de Somocisten — weer aan de macht kunnen komen, is voorbij — voorgoed”, voegde hij eraan toe.

Met “Yankees” verwees Ortega naar de Verenigde Staten. “Somocisten” zijn aanhangers van de dictatuur van de familie Somoza, die Nicaragua regeerde vanaf de jaren dertig tot 1979, toen zij door de Sandinisten werd verdreven.

De regering-Trump heeft de Sandinistische regering van Ortega omschreven als een dictatuur.

De Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties beschuldigt Ortega ervan leiding te geven aan een van de “onderdrukkende regimes” in de regio.

In 2018 reageerde Ortega op grootschalige protesten tegen de regering met een harde repressie. Hierbij kwamen meer dan 300 mensen om, werden honderden mensen onrechtmatig vastgezet en gemarteld, en vluchtten meer dan 52.000 mensen naar buurlanden.

“Wanneer een communistische dictator weet dat het volk hem weg zal stemmen, neemt hij het stemrecht af”, schreef de Amerikaanse afgevaardigde María Elvira Salazar (Republikein, Florida) op 21 juli op X.

“Onderdrukking, angst en geweld worden dan de enige manier om aan de macht te blijven. Het Ortega–Murillo-regime heeft de oorlog verklaard aan het recht van het Nicaraguaanse volk om zijn eigen toekomst te kiezen.”

De verklaring van Ortega komt op een moment dat Latijns-Amerika steeds verder naar rechts opschuift.

Een conservatieve golf trekt door Latijns-Amerika, met recente verkiezingsoverwinningen in Peru, Argentinië, Chili, Ecuador, Costa Rica en Colombia.

In juni versloeg de conservatieve Keiko Fujimori de progressieve afgevaardigde Roberto Sánchez. Fujimori is de dochter van voormalig president Alberto Fujimori, die Peru regeerde van 1990 tot 2000.

Voorstanders prijzen Alberto Fujimori omdat hij de communistische opstand van de maoïstische groepering “Het Stralende Pad” heeft neergeslagen en het land heeft gestabiliseerd. Critici beschuldigen hem daarentegen van autoritair bestuur en mensenrechtenschendingen.

Argentinië koos in 2023 de zelfbenoemde anarchokapitalist Javier Milei tot president. Hij voerde campagne met de belofte om de overheid drastisch in te krimpen en de torenhoge inflatie terug te dringen — gesymboliseerd door zijn kettingzaag.

Chili koos in 2025 de conservatieve José Antonio Kast boven een communistische kandidaat. In datzelfde jaar maakte de verkiezing in Bolivia een einde aan twee decennia socialistische dominantie.

De centrumrechtse president van Ecuador, Daniel Noboa, werd op 13 april herkozen met een streng anti-criminaliteitsprogramma.

De Colombiaanse presidentskandidaat Abelardo de la Espriella versloeg de linkse senator Iván Cepeda Castro in de tweede ronde van de verkiezingen op 22 juni.

Nicaragua

Tijdens de Koude Oorlog in de jaren tachtig probeerde de Sovjet-Unie haar politieke invloed in Latijns-Amerika uit te breiden om communistische idealen te verspreiden.

De partij van Ortega, het Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront (FSLN – Frente Sandinista de Liberación Nacional), is een marxistisch-leninistische guerrillabeweging die in 1979 de door de Verenigde Staten gesteunde Somoza-dictatuur omverwierp. De partij heeft de Nicaraguaanse regering in handen sinds Ortega in 2007 weer aan de macht kwam. Ortega was eerder ook al aan de macht van 1979 tot 1990.

Op 21 december 2015 plaatsen arbeiders langs een straat in Managua, Nicaragua, een reclamebord ter ondersteuning van de Nicaraguaanse president Daniel Ortega. AP Photo/Esteban Felix

Volgens documenten van de CIA verleende de regering-Carter, nadat het FSLN aan de macht kwam, Nicaragua “massale financiële steun in een poging hun vriendschap te winnen”. Tegen het einde van 1980 waren de Verenigde Staten de “grootste afzonderlijke financiële steunverlener” van Nicaragua geworden.

Toch bleven de Sandinisten “vijandig” tegenover de Verenigde Staten. Volgens de CIA was “het meest verontrustende” dat zij marxistisch-leninistische guerrillabewegingen in El Salvador en Guatemala actief bewapenden en trainden. “De Sandinisten hebben de grootste strijdmacht van Midden-Amerika opgebouwd en [Nicaragua] vormt nu een militaire bedreiging voor zijn buurlanden”, aldus de inlichtingendienst destijds.

In 1981 gaf de Amerikaanse president Ronald Reagan via een strikt geheime richtlijn de CIA toestemming om een strijdmacht van Nicaraguaanse rebellen te werven en te steunen voor geheime operaties tegen het linkse Sandinistische regime.

Deze rebellen werden gezamenlijk bekend als de Contra’s.

In 1989 stelde Human Rights Watch dat ook de Contra’s zich op grote en systematische schaal schuldig maakten aan schendingen van de meest fundamentele regels van het oorlogsrecht.

Volgens een studie uit 2024 van het Strategic Studies Institute van het U.S. Army War College, gepubliceerd op media.defense.gov — een officieel contentplatform van het Amerikaanse ministerie van Defensie — groeide Ortega’s leger van ongeveer 5.000 militairen in 1978 naar meer dan 119.000 begin 1985. Ze werden ook ondersteund door Sovjettanks en -helikopters.

De Sandinistische Revolutie en de burgeroorlog met de Contra’s kostten tussen 1978 en 1990 naar schatting 45.000 tot 65.000 mensen het leven. Het conflict eindigde met een vredesakkoord in 1990.

Daarna werd de macht in Nicaragua voor het eerst in de geschiedenis vreedzaam overgedragen via vrije en eerlijke verkiezingen.

Toch won het FSLN onder leiding van Ortega de verkiezingen van 2006.

Volgens de Bertelsmann Transformation Index, een Duits onderzoeksproject naar bestuur en democratie, had Ortega in 2016 de controle verworven “over alle staatsmachten”. Hij verstevigde zijn machtspositie vervolgens via gemanipuleerde verkiezingen en plaatste familieleden, met name zijn echtgenote Rosario Murillo — nu vicepresident — op “gezagsposities”.

Reuters heeft bijgedragen aan dit bericht.

Gepubliceerd door The Epoch Times (21 juli 2026): Nicaragua’s Communist President Ortega Declares End to Elections

Het morele kader van de Odyssee

18 augustus 202621 juli 2026 door SCOTT MASSON

Dit is Deel 2 van de serie “Waarom de Odyssee nog steeds van belang is“.

In deze serie verkent Scott Masson de Odyssee als een van de grondwerken van de westerse opvoeding en beschaving.

Commentaar

Een van de grote zwakke punten van de progressieve politiek is haar toewijding aan het consequentialistische denken. De moraliteit van onze daden hangt, zo denken de meeste mensen, af van het resultaat. Zo werd bijvoorbeeld beweerd dat verplichte COVID-19-vaccinaties en lockdownmaatregelen de opschorting van burgerlijke vrijheden rechtvaardigden, omdat ze levens zouden redden en een ineenstorting van de gezondheidszorg zouden voorkomen.

Toch is het onmogelijk om uitkomsten te voorspellen, en omdat het consequentialisme uitkomsten vereist om zijn handelingen te rechtvaardigen, wordt het steeds draconischer, zo niet ronduit kwaadaardig, in zijn streven om zijn handelingen te rechtvaardigen.

Bovendien vereist het beroep op het grotere goed allereerst dat het begrip ‘het goede’ wordt gedefinieerd. Bestaat er zoiets als ‘het goede’? Is het het tegenovergestelde van het kwade, of zijn beide slechts sociale constructies?

Consequentialisten zijn van mening dat goed en kwaad afhangen van wat de cultuur uiteindelijk besluit.

Homerus is het daar absoluut niet mee eens.

Het epos van Homerus wordt gekaderd, gedragen en tot een einde gebracht door de kwestie van eer. In elke belangrijke episode wordt de vraag gesteld of mensen zich waardig zullen tonen met betrekking tot de relaties en verantwoordelijkheden die hun zijn toevertrouwd.

Het epos van Homerus begint met een moreel oordeel

De meeste lezers denken zich te herinneren dat De Odyssee begint met Odysseus, gestrand op het eiland van Calypso. Daar bevindt de held zich.

Maar daar begint het niet. Het begint in de hemel.

De eerste uitgebreide toespraak in het epos is van Zeus, die Odysseus niet eens noemt. Hij blikt terug op de moord op Agamemnon door Aegisthus, ondanks een uitdrukkelijke goddelijke waarschuwing. Zeus spreekt zijn afkeer uit over de ontrouw van zijn vrouw Clytemnestra en prijst de rechtvaardige wraakdaad van zijn zoon Orestes.

Homerus legt met zijn inleiding onmiddellijk het morele kader van het epos vast. Het centrale thema is niet het lot, maar verantwoordelijkheid. Zeus verwerpt de bewering dat menselijk lijden louter het werk van de goden is. Mensen brengen veel kwaad over zichzelf door hun eigen keuzes.

Het eerste menselijke verhaal dat in het gedicht wordt geïntroduceerd, gaat over een verbroken huwelijk, geschonden gastvrijheid, machtsmisbruik en moord.

Athena, een meesteres in het herkennen van patronen, grijpt het moment aan om de gedachten van haar vader te richten op de benarde situatie van Odysseus. Zal Odysseus terugkeren? Zal Penelope trouw blijven? Zal Telemachus de eer van zijn vader wreken? Zal Ithaca een tweede Mycene worden?

Zo ja, zullen mensen dan ooit weer zo wijs of eerbiedig tegenover de goden staan als Odysseus?

Het verhaal van Agamemnon werpt dus een morele schaduw over het hele verhaal.

Het epos eindigt met een ander oordeel

Boek 24 is een spiegelbeeld van Boek 1. Maar terwijl het epos in de hemel begon, begint het laatste boek in de onderwereld, temidden van de schimmen van de doden. Agamemnon spreekt zelf vanuit Hades. Huwelijk en eer zijn zijn thema’s. Maar het oordeel wordt omgekeerd.

In plaats van het verraad van Klytaimnestra te veroordelen, prijst Agamemnon de trouw van Penelope en verklaart hij dat haar roem nooit zal vergaan en dat de goden zelf haar glorie in liederen zullen bewaren.

Hij geeft antwoord op de morele crisis waarmee Zeus het gedicht begon. Uit de mond van de onrechtvaardig behandelde Agamemnon wordt hiermee een objectief moreel kader vastgesteld voor de Grieken, en daarmee voor de westerse beschaving.

Deze twee episodes vormen de pijlers van de verhaallijn van het gedicht.

Eer is de publieke erkenning van objectieve uitmuntendheid

Moderne lezers stellen eer vaak gelijk aan sociale status of persoonlijke trots. Voor Homerus is eer geworteld in morele deugdzaamheid.

Eer (timē) is de gepaste erkenning van authentieke uitmuntendheid, trouw handelen en de rechtmatige orde. Schaamte (aidōs) daarentegen is de gepaste reactie wanneer die normen worden geschonden.

Geen van beide is louter een emotie, zoals de moderne psychologie heeft gesuggereerd in haar betwisting van de legitimiteit van begrippen zoals eer en schaamte. Beide zijn reacties op objectieve realiteiten.

Zo bestaat de eer van Penelope bijvoorbeeld uit standvastige trouw ondanks twintig jaar van sociale onzekerheid. Haar reputatie weerspiegelt haar oprechte deugdzaamheid. Evenzo wordt de varkenshoeder Eumaeus, hoewel hij de sociale rang van een slaaf heeft, door Homerus consequent als eervol afgeschilderd omdat hij loyaliteit, gastvrijheid en nederigheid belichaamt.

Eer is daarom noch een sociale constructie, noch een kwestie van rang.

We zien hetzelfde als we de minnaars vergelijken met Odysseus.

De schande van de minnaars is niet het gevolg van het verliezen van de boogwedstrijd. Ze ontstaat doordat ze de rijkdom van een ander opmaken, misbruik maken van gastvrijheid, vreemdelingen bespotten, Telemachus bedreigen en elke kans op berouw afwijzen. Homerus presenteert hun ondergang eerst als een moreel oordeel, voordat het de basis vormt voor een politiek herstel. Hij is geen consequentialist.

Ook Odysseus staat volledig afwijzend tegenover het consequentialistische denken. Hij weigert herhaaldelijk onmiddellijke bevrediging ten gunste van hogere doelen. Hij verlaat Calypso. Hij weerstaat de Sirenen. Hij beheerst zichzelf in zijn eigen paleis. Zijn eer groeit door gedisciplineerde zelfbeheersing.

Hij vertrouwt op de weg van wijsheid en rechtvaardigheid, en daarvoor wordt hij beloond.

Eer is de grammatica van de morele reputatie

Taal heeft een grammatica die fungeert als een soort blauwdruk. Muziek maakt gebruik van harmonie. Rechtvaardigheid vereist evenwicht.

Evenzo beschikt elke samenleving over een morele grammatica die eer en schaamte regelt. Deze grammatica geeft antwoord op vragen als:

Wie verdient vertrouwen?

Wie verdient gezag?

Wie zouden kinderen moeten navolgen?

Welke daden verdienen bewondering?

Welk gedrag verdient afkeuring?

Geen enkele beschaving kan functioneren zonder deze vragen op de juiste manier te beantwoorden.

In tegenstelling tot de consequentialisten van vandaag, die spreken over een onbepaald toekomstig goed, gaat de Odyssee ervan uit dat eer wordt ontdekt, niet uitgevonden.

In The Abolition of Man betoogt C. S. Lewis dat elke beschaving bepaalde fundamentele morele verplichtingen erkent. Hij noemt dit universele morele erfgoed de Tao. Deze principes komen voor in de Griekse, Romeinse, joodse, christelijke, Egyptische, hindoeïstische, Chinese, Noorse en vele andere tradities.

Enkele voorbeelden die hij noemt zijn: eer je ouders; houd je aan beloften; bescherm de zwakken; beloon moed; veroordeel verraad; bestraf moord; respecteer de waarheid; toon dankbaarheid; beoefen gerechtigheid; eer de doden.

De Odyssee laat dit alles zien. De helden van Homerus vinden de moraal niet uit. Homerus beoordeelt hen juist aan de hand daarvan.

Daarom beschouwen we ook vandaag de dag nog steeds de trouw van Penelope als bewonderenswaardig en het gedrag van de minnaars als schandelijk. Homerus doet een beroep op morele intuïties die elke afzonderlijke historische cultuur overstijgen.

Aristoteles benadrukt dat morele opvoeding begint met het leren plezier en pijn te vinden in de juiste dingen. Voor een behaviorist als psycholoog B.F. Skinner, die gebruikmaakt van Thorndikes wet van het effect, zijn plezier en pijn daarentegen middelen om het gedrag dat de wetenschapper of politicus voor ogen heeft te versterken of te verzwakken.

Zijn schaamte en eer achterhaald?

Velen hebben opgemerkt hoe schaamteloos onze cultuur is geworden en hoe willekeurig haar eerbewijzen zijn. Dat betekent niet dat het verlangen naar eer of schaamte is verdwenen, maar dat ze zijn losgekoppeld van de morele grammatica van de Tao.

We blijven in hoge mate wezens van reputatie.

Er is momenteel misschien geen betere illustratie hiervan dan sociale media. Platforms kwantificeren publieke erkenning via volgers, likes, reposts en verificatie. Lof en publieke veroordeling kunnen zich binnen enkele uren wereldwijd verspreiden. Reputatie is meetbaar geworden op manieren die eerdere generaties versteld zouden hebben doen staan.

Sommige mensen zijn beroemd om hun beroemdheid.

Het verschil is dan niet dat eer verdwenen is, maar dat de maatstaven ervoor onstabiel zijn geworden in een wereld die wordt beheerst door consequentialistisch denken.

Online staat publieke erkenning vaak los van deugdzaamheid. Zichtbaarheid, nieuwigheid, verontwaardiging en performatieve identiteit trekken nu dezelfde aandacht die vroeger was voorbehouden aan uitmuntendheid. De mechanismen van eer blijven bestaan, maar de voorwerpen van eer zijn vaak omstreden of van voorbijgaande aard.

Hierin ligt de ware relevantie van Homerus.

In de werken van Homerus is eer verbonden met blijvende deugden: moed, trouw, rechtvaardigheid, gastvrijheid en zelfbeheersing. Van het publieke aanzien wordt verwacht dat het deze deugden weerspiegelt. De Odyssee nodigt ons uit om ons af te vragen welk soort leven blijvende eer verdient, en hij geeft zelf het antwoord op die vraag: het leven van de wijze.

Mensen zullen altijd op zoek zijn naar erkenning. Het grote boek van Homerus spoort ons aan om dat verlangen te richten op oprechte uitmuntendheid, in plaats van louter narcisme of sociale goedkeuring te belonen.

Homerus begint met de schande van Klytaimnestra en eindigt met de eer van Penelope, omdat hij zijn publiek wil laten zien dat beschavingen staan of vallen met het morele karakter van personen. De Odyssee is geen avonturenverhaal. Het gaat over het herstel van eer door middel van trouw, rechtvaardigheid en rechtgeaarde liefde.

Daarom voelt het morele universum van Homerus, ondanks de mythologie, nog steeds begrijpelijk aan. Het spreekt tot wat C. S. Lewis de Tao noemde: de blijvende orde van de werkelijkheid waardoor mensen moed erkennen, verraad veroordelen, trouw eren en hopen dat gerechtigheid uiteindelijk zal zegevieren.

De komende weken zal ik Homerus’ Odyssee verkennen als een van de fundamentele werken van het westerse onderwijs en de westerse beschaving. Bekijk mijn gratis visuele gids bij de Odyssee hier.

De standpunten in dit artikel zijn de mening van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de standpunten van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (19 juli 2026): The Moral Framework of the Odyssey

Transnationale repressie onder de aandacht nu Falun Gong 27 jaar vervolging doorstaat

21 juli 2026 door EVA FU

Een vrouw die voor een informatiekraam in New York flyers uitdeelde, probeerde aandacht te vragen voor de voortdurende vervolging van haar geloof in China.

Een Chinese man die langsliep, waarschuwde haar: “Wees voorzichtig.” Iemand zou kunnen komen om jouw kraam kort en klein te slaan, zei hij.

De man leek het goed te bedoelen, maar zijn waarschuwing was opnieuw een herinnering aan de voortdurende intimidatie en pesterijen die verband houden met China en waarmee Falun Gong-beoefenaars zelfs in de Verenigde Staten te maken kunnen krijgen. “Toen ik voor het eerst naar Amerika kwam, dacht ik dat ik veilig was”, zei de vrouw, “maar na al die jaren weet ik dat ik niet volledig veilig ben.”

Ze vroeg anoniem te blijven uit vrees voor represailles tegen haar familie in China.

Verschillende Falun Gong-beoefenaars in New York en andere steden hebben gemeld dat zij op straat zijn aangevallen door Chinezen. Slechts weinig daders zijn daarvoor ter verantwoording geroepen.

Een van de meest recente incidenten vond plaats in februari in de grootste Chinese gemeenschap van New York. In de wijk Flushing sloeg een man, grotendeels in het zwart gekleed, een Falun Gong-beoefenaarster hard op haar achterhoofd, waardoor ze tegen de grond ging.

Ook in 2025 ontvingen bibliotheken in New York bedreigingen gericht tegen een evenement ter herdenking van een belangrijke herdenkingsdag voor Falun Gong-beoefenaars.

Tijdens een Falun Gong-optocht in Brooklyn in 2024 bespuugde en sloeg een man twee vrouwelijke deelnemers.

In een rapport dat vorige maand werd gepubliceerd, documenteerde het in de Verenigde Staten gevestigde Falun Dafa Information Center honderden gevallen van aan Peking gelinkte transnationale repressie tegen Falun Gong-beoefenaars in de Verenigde Staten sinds 2020.

Sinds 20 juli 1999 probeert de Chinese Communistische Partij (CCP) Falun Gong uit te roeien, een spirituele beoefening die is gebaseerd op de principes waarheid, mededogen en verdraagzaamheid. Eind jaren negentig beoefenden naar schatting tussen de 70 en 100 miljoen mensen in China Falun Gong.

Tijdens de brute campagne van de CCP zijn in de afgelopen 27 jaar ontelbare mensen gevangengezet, gemarteld, onderworpen aan dwangarbeid en zelfs gedood voor hun organen.

‘Wrede campagne’

Transnationale repressie was een van de belangrijkste onderwerpen tijdens een internationaal forum over godsdienstvrijheid in Washington.

“20 juli markeert de 27e verjaardag van de wrede campagne van de CCP om Falun Gong uit te roeien”, zei Riley Barnes, adjunct-secretaris van Buitenlandse Zaken voor Democratie, Mensenrechten en Arbeid, op 16 juli in het Museum of the Bible.

“De Amerikaanse regering neemt aanvallen op leden van religieuze groeperingen zoals Falun Gong zeer serieus en zet zich ervoor in alle passende middelen te gebruiken om Chinese functionarissen verantwoordelijk te houden voor hun betrokkenheid bij repressieve daden.”

Hij voegde eraan toe dat de Verenigde Staten “vastbesloten zijn de daders ter verantwoording te roepen voor het schenden van de Amerikaanse soevereiniteit en het aanvallen van Amerikanen op Amerikaans grondgebied.”

Riley Barnes, adjunct-secretaris voor democratie, mensenrechten en arbeid, spreekt op 16 juli 2026 tijdens een internationaal forum over godsdienstvrijheid in Washington. Met dank aan Sound of Hope Radio Network

Het Chinese regime heeft er een gewoonte van gemaakt om familieleden van Falun Gong-beoefenaars in het buitenland aan te pakken om hun activisme te onderdrukken.

Dat overkwam ook de vrouw die de Falun Gong-informatiekraam in Chinatown bemande. Haar dochter, senior manager bij een Chinees bedrijf, werd volgens haar na herhaalde intimidatie door Chinese functionarissen gedwongen vervroegd met pensioen te gaan.

Volgens de beoefenaar hebben de Chinese autoriteiten haar dochter in 2020 gedwongen haar vanuit China te bellen om haar onder druk te zetten haar geloof op te geven. Ze zeiden dat ze “de beoefening zelfs in Amerika niet toestaan”.

Ook dwongen zij haar zoon een verklaring te ondertekenen waarin hij beloofde dat hij haar zou aangeven als ze ooit naar China zou terugkeren.

“De essentie van het communisme is kwaad”, zei de beoefenaarster tegen The Epoch Times. “Zolang de CCP aan de macht blijft, zal zij mensen tot het bittere einde blijven vervolgen.”

Voortdurende vervolging

You Ling woont in Florida. Samen met haar zoon probeert ze leden van het Congres ertoe te bewegen om de vrijlating van haar echtgenoot, Zhou Deyong, te bewerkstelligen.

Zhou werd in april 2021 in China gearresteerd en in april 2023 veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf wegens het beoefenen van Falun Gong.

Zhou Deyong en You Ling in Monument Valley, Navajo County, Arizona, in januari 2020. Met dank aan Zhou You

In 2022 nam de toenmalige Amerikaanse senator Marco Rubio (Republikein, Florida), samen met acht andere congresleden uit Florida, het voortouw in een oproep aan het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken om Zhou vrij te krijgen.

Zhou, een geologisch ingenieur, zit momenteel vast in een gevangenis in de oostelijke provincie Shandong.

Zijn vrouw zei dat de gevangenis bezoek uitsluitend toestaat aan directe familieleden en dat zijn advocaat hem nog niet heeft kunnen ontmoeten.

Volgens You is Zhou door zijn slechte gebit zorgwekkend mager geworden. Een recent verzoek om een tandarts te mogen bezoeken werd afgewezen. Ook is zijn haar inmiddels wit geworden, zei ze.

Falun Gong beoefenen valt onder de vrijheid van godsdienst en de vrijheid van meningsuiting, zei ze. Maar de CCP handelt niet volgens de wet, vertelde ze aan The Epoch Times. “Ze doen gewoon waar ze zin in hebben.”

De moeder van Zhou overleed in 2025 zonder dat ze hem nog een keer kon zien.

Frank Fang en Sally Sun hebben bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (20 juli 2026): Spotlight on Transnational Repression as Falun Gong Endures 27 Years of Persecution

Hoe het doorbreken van de Chinese firewall het beeld van een activist over Falun Gong heeft veranderd

21 juli 2026 door ARTHUR ZHANG

Rond 2003 kwam Guo Zhijun in het bezit van een exemplaar van Freegate, software die door Falun Gong-beoefenaars was ontwikkeld om de internetcensuur van de Chinese Communistische Partij te omzeilen.

Het programma, dat werd beheerd door het in de VS gevestigde Dynamic Internet Technology, gaf hem toegang tot documenten over de Grote Hongersnood, de Culturele Revolutie en het bloedbad op het Tiananmenplein in 1989 – onderwerpen die volgens hem in China verzwegen of verdraaid waren.

“Ik begon veel historische feiten te ontdekken waar ik in China nog helemaal niets van wist”, vertelde Guo aan de Chinese editie van The Epoch Times.

Deze ontdekking zette hem ertoe aan de versie van de Chinese Communistische Partij (CCP) over het verleden van China opnieuw te bekijken. Ook begon hierdoor zijn kijk op Falun Gong te veranderen, een spirituele praktijk die het Chinese regime sinds juli 1999 probeert uit te roeien.

Voordat hij zelf beoefenaars van deze praktijk ontmoette, zei Guo dat zijn beeld van Falun Gong was gevormd door de aanhoudende demoniserende propagandacampagne van de CCP via door de staat gecontroleerde televisie, kranten, scholen en het internet.

Toegang tot informatie waar de partij geen invloed op had, ontkrachtte dat beeld, terwijl gesprekken met beoefenaars in China dit beeld rechtstreeks tegenspraken.

“Later leerde ik een aantal Falun Gong-beoefenaars kennen en ontdekte ik dat ze totaal anders waren dan het beeld dat in de propaganda van de CCP wordt geschetst”, zei hij.

Guo beschreef hen als gewone mensen met gezinnen, banen en dagelijkse verantwoordelijkheden, die ernaar streefden te leven volgens de principes van Falun Gong: waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.

“Ze maakten op mij de indruk heel oprecht en vriendelijk te zijn”, zei hij.

Nadat hij naar de Verenigde Staten was verhuisd, zei Guo dat de vrijere omgeving hem meer kansen bood om beoefenaars te ontmoeten en meer te weten te komen over hun ervaringen.

Guo is momenteel de activiteitencoördinator in San Francisco voor de China Democracy Party, een niet-geregistreerde politieke organisatie die pleit voor een meerpartijendemocratie, een constitutionele regering en mensenrechten in China. Hij is tevens een van de initiatiefnemers van de campagne “One Person, One Post”, een vrijwilligersbeweging in het buitenland die aandacht vraagt voor politieke gevangenen en gewetensgevangenen die door het Chinese regime worden vastgehouden.

De firewall doorbreken

Freegate omzeilt internetbeperkingen en stelt gebruikers in staat om websites te bezoeken die binnen China zijn geblokkeerd.

Het programma verspreidde zich grotendeels via persoonlijke netwerken, omdat mensen het kleine bestand konden kopiëren en rechtstreeks naar anderen konden sturen.

The Epoch Times heeft gemeld hoe Freegate en andere programma’s om internetbeperkingen te omzeilen binnen China van persoon tot persoon werden doorgegeven. Bill Xia, directeur van Dynamic Internet Technology, zei in 2010 dat gebruikers met een simpele dubbelklik toegang konden krijgen tot geblokkeerde websites.

In een rapport uit 2015 over Freegate werd beschreven hoe activisten het programma gebruikten om toegang te krijgen tot buitenlands nieuws en om te communiceren met andere mensenrechtenactivisten. Xia zei destijds dat Freegate dagelijks honderdduizenden gebruikers bediende.

De Chinese mensenrechtenactivist Chen Guangcheng vertelde The Epoch Times dat hij in 2003 begon met het gebruik van Freegate en vaak ontdekte dat ook anderen in zijn persoonlijke netwerk het programma gebruikten.

“Als er één persoon in een vriendengroep is die het gebruikt, dan heeft iedereen het al snel”, zei Chen.

In een profiel uit 2024 over Gong Kai, een voormalig aanhanger van de Chinese Communistische Partij (CCP), werd beschreven hoe hij en zeven kamergenoten van de universiteit Freegate en UltraSurf gebruikten om toegang te krijgen tot buitenlandse uitzendingen en informatie die via het gecensureerde internet in China niet beschikbaar was. Gong schreef later aan de software toe dat deze hem had geholpen om overtuigingen te ontkrachten die hij tijdens de communistische politieke vorming had opgedaan.

Voor Guo betekende de toegang tot de verzwegen geschiedenis het begin van een herwaardering die door verder onderzoek en persoonlijke ontmoetingen steeds verder werd verdiept.

“Op dat moment besefte ik dat we in een wereld hadden geleefd die door leugens aan elkaar was gebreid”, zei hij.

Guo zei dat de omvang van de censuur hem ervan had overtuigd dat de CCP de toegang tot onafhankelijke informatie als een bedreiging voor haar politieke macht beschouwde.

De propaganda tegengaan

Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, combineert meditatieve oefeningen met morele leerstellingen die zijn gebaseerd op drie principes: waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.

De praktijk verspreidde zich in de jaren negentig snel in China, voordat de CCP op 20 juli 1999 een landelijke campagne lanceerde om de praktijk uit te roeien, uit vrees dat de populariteit ervan de macht van het regime in gevaar bracht – volgens officiële schattingen beoefenden meer dan 70 miljoen mensen de praktijk – en uit vrees voor de onafhankelijkheid ervan ten opzichte van de controle door de CCP.

Riley Barnes, Amerikaans adjunct-staatssecretaris voor Democratie, Mensenrechten en Arbeid, verklaarde op 17 juli dat 27 jaar geleden op 20 juli de aanhoudende vervolgingscampagne begon. Barnes zei dat gelovigen vanwege hun geloof nog steeds worden geconfronteerd met gevangenisstraffen en andere vormen van mishandeling, en riep op tot het afleggen van verantwoording voor misdaden op het gebied van religieuze vervolging.

De Amerikaanse Commissie voor Internationale Religieuze Vrijheid verklaarde in haar jaarverslag over 2026 dat de Chinese autoriteiten in 2025 nog steeds Falun Gong-beoefenaars gevangen hielden en dat er nog steeds meldingen binnenkwamen van beoefenaars die in gevangenschap waren overleden.

De commissie heeft opnieuw aanbevolen dat het ministerie van Buitenlandse Zaken China aanmerkt als een “land van bijzondere zorg … vanwege het plegen van systematische, voortdurende en ernstige schendingen van de godsdienstvrijheid.”

Guo zei dat persoonlijk contact het verschil maakte tussen het besef dat de CCP het nieuws onder controle houdt en het inzien van de menselijke gevolgen van die controle.

Falun Gong-beoefenaars hebben binnen China ook software verspreid waarmee de firewall kan worden omzeild, evenals ander informatiemateriaal, als onderdeel van een gedecentraliseerde inspanning om de propaganda van de CCP tegen te gaan.

Larry Liu, adjunct-directeur van het Falun Dafa Informatiecentrum, vertelde EpochTV in 2024 dat beoefenaars in China al jarenlang software, pamfletten, dvd’s en andere informatie verspreiden, ondanks het risico op lange gevangenisstraffen en zelfs met gevaar voor eigen leven. Ook buiten China doen velen hetzelfde.

Liu omschreef het initiatief als een “beweging voor informatievrijheid”.

Een breder patroon van onderdrukking

Guo zei dat zijn veranderde inzicht niet bleef beperkt tot een andere kijk op Falun Gong. Het veranderde ook zijn kijk op de manier waarop de CCP omgaat met groeperingen die in staat zijn om overtuigingen, organisaties of loyaliteiten in stand te houden die buiten de controle van de CCP vallen.

“De situatie rond Falun Gong is een afspiegeling van de verslechtering van de mensenrechten en de ondermijning van de rechtsstaat in China”, zei hij.

Guo zei dat de methoden die tijdens de campagne tegen Falun Gong worden gebruikt – waaronder willekeurige detentie, ideologische dwang, publieke stigmatisering en aanvallen op onafhankelijke organisaties – later ook bij campagnes tegen andere groeperingen werden toegepast.

Hij wees op de manier waarop mensenrechtenadvocaten, dissidenten, niet-geregistreerde gelovigen, Tibetanen, Oeigoeren en voorvechters van de democratie in Hongkong worden behandeld.

“Hij zei: ‘In een eenpartijdictatuur wordt elke groep die niet volledig door de overheid wordt gecontroleerd, een eigen mening heeft of zich zelfstandig kan organiseren, al snel als een bedreiging beschouwd.'”

De onderdrukking reikt ook tot buiten de grenzen van China.

In november 2024 veroordeelde een Amerikaanse federale rechter John Chen tot 20 maanden gevangenisstraf. Chen had schuld bekend aan het optreden als niet-geregistreerde agent van het Chinese regime en aan een poging om iemand om te kopen die hij voor een medewerker van de Internal Revenue Service (IRS) hield. Dat gebeurde als onderdeel van een complot tegen Falun Gong-beoefenaars in de Verenigde Staten.

Het ministerie van Justitie verklaarde dat Chen en medeverdachte Lin Feng op aanwijzing van een functionaris van het Chinese regime handelden om de campagne van Peking ter onderdrukking en intimidatie van Falun Gong-beoefenaars in het buitenland te ondersteunen.

Democratie en de rechtsstaat

Guo zei dat de vervolging niet los kan worden gezien van het eenpartijstelsel in China.

Zonder onafhankelijke rechtbanken, grondwettelijke beperkingen op de staatsmacht en bescherming voor religieuze en maatschappelijke organisaties, zo zei hij, kan elke groep kwetsbaar worden wanneer de CCP besluit dat die groep politiek ongewenst is.

“De echte oplossing is dat China zich ontwikkelt in de richting van democratie, een constitutionele regering en een rechtsstaat”, zei hij.

Guo zei dat de schade veel verder reikt dan alleen degenen die rechtstreeks het doelwit zijn. Volgens hem ondermijnt het feit dat burgers worden gedwongen officiële leugens te accepteren en mee te werken aan de stigmatisering van vreedzame gelovigen, zowel het vertrouwen van het publiek als het respect voor de rechtsstaat.

“Als de wet de bevolking niet kan beschermen en alleen de machthebbers dient, dan zal de hele samenleving daaronder lijden”, zei hij.

Zijn werk bij One Person, One Post richt zich op individuele gevallen van mensen die gevangen zitten vanwege politieke, religieuze of mensenrechtenactiviteiten. De campagne moedigt vrijwilligers aan om herhaaldelijk informatie over geselecteerde gedetineerden te publiceren, zodat hun zaken niet uit de publieke belangstelling verdwijnen.

Orgaanroof en oproepen tot actie

Guo drong er bij democratische regeringen op aan om de gedwongen orgaanroof door het Chinese regime bij gewetensgevangenen, met name Falun Gong-beoefenaars, aan te pakken door middel van onderzoek, wetgeving, visumbeperkingen, het bevriezen van tegoeden en andere gerichte sancties.

“Als een regime het leven en het lichaam van vervolgde mensen als gereedschap kan behandelen, is dat niet langer alleen politieke vervolging – maar ook een aanval op de morele grondbeginselen van de mensheid”, zei hij.

De Canadese mensenrechtenadvocaat David Matas en de voormalige Canadese staatssecretaris David Kilgour kwamen in een onderzoek uit 2006 tot de conclusie dat Chinese overheidsinstellingen Falun Gong-gevangenen hadden vermoord en hun organen hadden verwijderd.

In hun onderzoek werd verwezen naar opgenomen telefoongesprekken met Chinese ziekenhuizen, transplantatiegegevens, getuigenverklaringen, medische onderzoeken bij gedetineerden, extreem korte wachttijden voor orgaanontvangers en ander bewijsmateriaal.

Het China Tribunal, een onafhankelijk volkstribunaal onder voorzitterschap van de Britse advocaat Geoffrey Nice, concludeerde later zonder enige twijfel dat er in China jarenlang op grote schaal orgaanroof heeft plaatsgevonden. In zijn vonnis uit 2020 stelde het tribunaal vast dat Falun Gong-beoefenaars waarschijnlijk de belangrijkste bron van organen zijn geweest en dat het geen bewijs heeft gevonden dat aan deze gruweldaden een einde is gekomen.

Het tribunaal stelde dat de Chinese autoriteiten geen bevredigende verklaring hadden gegeven voor het aantal transplantaties, de korte wachttijden en de herkomst van de organen die in het door het tribunaal onderzochte bewijsmateriaal aan het licht waren gekomen.

Het Amerikaans Congres overweegt ook maatregelen om de praktijk van orgaanroof aan te pakken.

Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden heeft op 5 mei 2025 de Falun Gong Protection Act door middel van een mondelinge stemming aangenomen. Het wetsvoorstel voorziet in sancties in de vorm van visumbeperkingen en het bevriezen van vermogensbestanddelen tegen buitenlandse personen van wie is vastgesteld dat zij willens en wetens en rechtstreeks betrokken zijn geweest bij of hebben bijgedragen aan het onvrijwillig oogsten van organen in China. Het voorstel ligt nog bij de Senaatscommissie voor Buitenlandse Betrekkingen.

Senatoren Ted Cruz (R-Texas) en Jeff Merkley (D-Ore.) hebben op 5 maart de partijoverschrijdende “Falun Gong and Victims of Forced Organ Harvesting Protection Act”, oftewel S.4009, ingediend.

De senatoren Adam Schiff (D-Calif.), Todd Young (R-Ind.), Ron Johnson (R-Wis.), Ron Wyden (D-Ore.) en Mike Rounds (R-S.D.) hebben zich als mede-indieners aangesloten.

De maatregel legt sancties op aan personen die verantwoordelijk zijn voor gedwongen orgaanroof in China en draagt de minister van Buitenlandse Zaken op om aan het Congres verslag uit te brengen over het orgaanroofbeleid van de Chinese Communistische Partij en het Chinese transplantatiesysteem.

De Senaatscommissie voor Buitenlandse Betrekkingen heeft op 17 juni wetsvoorstel S.4009 goedgekeurd, waardoor het nu mogelijk door de voltallige Senaat kan worden behandeld.

Cruz drong er bij de senatoren op aan om snel actie te ondernemen.

“De Verenigde Staten moeten degenen die deze gruweldaden hebben begaan ter verantwoording roepen”, zei Cruz, waarbij hij zijn collega’s aanspoorde om de maatregel “zo snel mogelijk door te voeren”. Merkley zei dat berichten over gedwongen orgaanroof bij kwetsbare groepen vereisen dat de Verenigde Staten zich achter de slachtoffers scharen en het Chinese regime ter verantwoording roepen.

Guo zei dat het uiten van bezorgdheid op zich geen gevolgen zou hebben voor de verantwoordelijken.

“Mensenrechten zijn geen interne aangelegenheid van één bepaald land”, zei hij. “Ze zijn een gemeenschappelijke zorg van de hele mensheid.”

Hij drong er bij de mensen in China op aan om ook buiten de officiële kanalen informatie te zoeken en zelf een oordeel te vellen over de beweringen van de CCP.

Bij de mensen buiten China, dringt Guo erop aan dat: “de wereld kan niet zwijgen wanneer er sprake is van schendingen van de mensenrechten”.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (19 juli 2026): How Breaking Through China’s Firewall Changed One Activist’s View of Falun Gong

EU-uitbreiding komt dichterbij met ‘superdinsdag’ voor kandidaat-lidstaten

20 juli 2026 door RACHEL ROBERTS

Vier landen die tot de Europese Unie willen toetreden, hebben op 14 juli vooruitgang geboekt in hun streven naar lidmaatschap, in het kader van de grootste uitbreidingsronde van de Unie in meer dan twintig jaar.

In Brussel vonden bijeenkomsten plaats tussen regeringen om de onderhandelingstrajecten voor Albanië, Montenegro, Moldavië en het door oorlog geteisterde Oekraïne – de vier belangrijkste kandidaat-lidstaten voor toetreding tot de Unie van 27 landen – formeel te openen of af te sluiten. Het toetredingsproces is lang en moeizaam, wat betekent dat het nog jaren kan duren voordat een van deze landen wordt toegelaten.

“Dit hebben we al meer dan twee decennia niet meegemaakt”, zei Marta Kos, commissaris voor Uitbreiding, tegen verslaggevers. “De laatste keer was in 2002. Dit is een superdinsdag voor de EU-uitbreiding en Oekraïne maakt daar deel van uit.”

Tien landen, waaronder acht voormalige communistische staten en de mediterrane eilanden Cyprus en Malta, kregen na de top van Kopenhagen in 2002 toestemming om tot de Unie toe te treden en traden uiteindelijk in 2004 toe.

Kroatië, het laatste land dat werd toegelaten tot ’s werelds grootste handelsblok, trad in 2013 toe.

In 2019 verklaarde de Franse president Emmanuel Macron dat hij elke poging tot uitbreiding zou blokkeren totdat de EU zelf ingrijpende hervormingen had doorgevoerd, maar geopolitieke gebeurtenissen, waaronder de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, hebben de leiders wellicht meer open gesteld voor uitbreiding.

Leiders in Brussel hebben herhaaldelijk gewezen op de groeiende invloed van China en Rusland, terwijl ze hebben getracht hervormingen te stimuleren in de kandidaat-lidstaten, die aan strenge criteria moeten voldoen om te worden toegelaten.

Alle EU-lidstaten moeten instemmen met de toetreding van een nieuw land, en elke lidstaat kan zijn veto gebruiken om een aanvraag te blokkeren. Voor de opening van elk onderhandelingshoofdstuk is unanieme instemming vereist, en dat geldt ook voor de afsluiting ervan.

Oekraïne heeft in 2022 het lidmaatschap aangevraagd, vier dagen nadat het aanhoudende conflict met Rusland was geëscaleerd toen Moskou een grootschalige invasie lanceerde.

De Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy en de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, poseren voor een foto voorafgaand aan een top van de Europese Unie in Kiev, Oekraïne, op 2 februari 2023. Persdienst van het Oekraïense presidentschap/Handout via Reuters

Einde van de Hongaarse oppositie

De voormalige Hongaarse premier Viktor Orbán, die lange tijd in functie was, onderhield vriendschappelijke betrekkingen met de Russische president Vladimir Poetin en werd beschouwd als een obstakel voor het uitbreidingsproject van de EU.

Orban was fel gekant tegen de toetreding van Oekraïne tot de Unie en noemde de wijdverbreide corruptie en de economische afhankelijkheid van het land als redenen waarom het niet aan de strenge criteria voldeed.

De nationalistische partij van Orban, Fidesz, verloor in april de Hongaarse verkiezingen, en de premier die 16 jaar op rij aan het roer had gestaan, werd opgevolgd door de pro-EU-premier Peter Magyar.

De Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy heeft verklaard dat hij het EU-lidmaatschap beschouwt als een “veiligheidsgarantie” voor een stabiele toekomst zodra de oorlog voorbij is. Hij zou ook graag zien dat Oekraïne lid wordt van de NAVO, wat Rusland als een rode lijn beschouwt, maar de Verenigde Staten houden vol dat dit niet kan gebeuren, en ook andere NAVO-leden staan terughoudend tegenover toetreding zolang de gevechten voortduren. Dit vanwege de clausule van wederkerigheid, die een aanval op één lid beschouwt als een aanval op alle leden.

Sommige Europese leiders hebben hun bezorgdheid geuit dat Poetin zich de komende jaren tegen hen zou kunnen richten, met name als Rusland uiteindelijk het gebied dat het als zijn eigen grondgebied beschouwt, van Oekraïne zou veroveren.

“Er zijn zeer sterke argumenten voor het EU-lidmaatschap van Oekraïne”, zei Kos.

“De toekomstige veiligheidsarchitectuur van ons continent is ondenkbaar zonder Oekraïne. De Oekraïners hebben van hun land een militaire grootmacht gemaakt met capaciteiten die maar weinig andere landen kunnen evenaren, met name dankzij de zich snel ontwikkelende dronetechnologieën.”

De pro-EU-kandidaat Maia Sandu heeft in 2020 de Moldavische presidentsverkiezingen gewonnen en daarmee de zittende president, Igor Dodon, verslagen, die algemeen werd beschouwd als pro-Russisch en voorstander was van nauwere banden met Moskou.

De toetreding tot de Unie heeft de handel gestimuleerd en banen gecreëerd, met name in de onrustige Balkanregio, waar een reeks oorlogen in de jaren negentig het voormalige socialistische Joegoslavië verscheurde. Het vooruitzicht op EU-lidmaatschap is een krachtige drijfveer voor de hervormingen die van de kandidaat-lidstaten worden geëist, waarvan de meeste in de Balkan liggen.

De Moldavische president Maia Sandu neemt deel aan een gezamenlijke persconferentie met Kaja Kallas, hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en vicevoorzitter van de Europese Commissie, na afloop van hun ontmoeting in Chisinau, Moldavië, op 8 mei 2026. Vladislav Culiomza/Reuters

Strenge criteria

Kandidaat-lidstaten moeten onderhandelingen afronden op 35 verschillende beleidsterreinen, ook wel “hoofdstukken” genoemd, die onderwerpen omvatten als landbouw, belastingen, energie en handel. Dat proces kan jaren in beslag nemen.

Oekraïne en Moldavië zijn vorige maand onderhandelingen begonnen over een reeks van vijf hoofdstukken die verband houden met de waarden en beginselen waarop de EU is gegrondvest, waaronder de rechtsstaat, de eerbiediging van de grondrechten en het functioneren van democratische instellingen.

Beide landen hebben op 14 juli elk een tweede cluster geopend, gericht op buitenlandse betrekkingen, veiligheid en defensie, alsmede op handelsbeleid, ontwikkelingssamenwerking en humanitaire hulp.

De bijeenkomst in Albanië had tot doel de onderhandelingssporen op het gebied van onderwijs en cultuur, wetenschap en onderzoek, en externe betrekkingen voorlopig af te ronden.

Montenegro, een voormalige Joegoslavische staat die hoopt in 2028 toe te treden, streefde ernaar hetzelfde te doen op het gebied van mededingingsbeleid en douanevoorschriften.

De Hongaarse premier Peter Magyar spreekt op 29 mei 2026 de pers toe in het hoofdkantoor van de Europese Unie in Brussel. AP Photo/Virginia Mayo

9 kandidaat-lidstaten

Negen landen zijn officieel kandidaat voor toetreding tot de EU: de voormalige Joegoslavische staten Bosnië en Herzegovina, Montenegro, Noord-Macedonië en Servië; de voormalige Sovjetstaten Georgië, Moldavië en Oekraïne; Albanië; en Turkije, waarvan 97 procent van het grondgebied in Azië ligt.

De toetredingsonderhandelingen met Turkije en Georgië zijn opgeschort vanwege bezorgdheid over de democratische normen.

Kosovo, een andere voormalige Joegoslavische staat, heeft eveneens een toetredingsaanvraag ingediend, maar heeft de status van kandidaat-lidstaat nog niet gekregen.

De EU ontstond in de jaren na de Tweede Wereldoorlog, toen de leiders op het continent op zoek waren naar een manier om de dreiging van een nieuw grootschalig conflict tussen Europese mogendheden te verminderen.

Na de oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal in 1951 werd het project in 1957 uitgebreid, toen zes oprichtende landen de Verdragen van Rome ondertekenden, waarmee de Europese Economische Gemeenschap, ook wel de Gemeenschappelijke Markt genoemd, tot stand kwam.

In de daaropvolgende decennia groeide het aantal lidstaten, werd het gemeenschappelijk handelsbeleid uitgebreid naar gebieden als landbouw, milieu en justitie, en kregen de Europese instellingen meer bevoegdheden.

Met het Verdrag van Maastricht werd in 1993 de EU opgericht. Dit betekende het begin van een breder politiek en economisch partnerschap dat veel verder reikte dan een vrijhandelszone, en dat leidde tot nauwere samenwerking op het gebied van buitenlands beleid, burgerrechten en de weg naar de euro als gemeenschappelijke munteenheid.

Het Verenigd Koninkrijk werd in 2020 het enige land dat ooit de EU heeft verlaten, na de Brexit-stemming in 2016.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (15 juli 2026): EU Expansion Moves Closer With ‘Super Tuesday’ for Candidate Countries

De Odyssee: het eerste grote boek van het westen

18 augustus 202620 juli 2026 door SCOTT MASSON

Dit is Deel 1 van de serie “Waarom de Odyssee nog steeds van belang is“.

In deze serie verkent Scott Masson de Odyssee als een van de grondwerken van de westerse opvoeding en beschaving.

Commentaar

“Zing ook voor onze tijd”, zegt Homerus tegen zijn muze aan het begin van zijn epos De Odyssee. Bijna drieduizend jaar nadat het werd geschreven, doet zij dat nog steeds.

Het eerste woord van het gedicht van Homerus is “man”. Dat is veelzeggend, want Odysseus, een beroemde oorlogsheld die Homerus aan het begin omschrijft als polytropos (“een man van vele wegen”), is niet zomaar een man. Hij is een wijze en sluwe man.

In een van de episodes wordt Odysseus geconfronteerd met een eenogig monster dat opschept dat het Polyphemus (“veelbesproken”) heet en vraagt hem vervolgens om zijn naam bekend te maken. De berucht listige Odysseus antwoordt, niet zonder ironie, dat hij Niemand heet.

Kort daarna bewonderen we de vooruitziende blik van Odysseus. Nadat hij en zijn mannen Polyphemus hebben verblind om te voorkomen dat zij worden opgegeten, roept het monster zijn buren om hulp en schreeuwt dat “Niemand” hem aanvalt. Zijn buren weigeren hem vanzelfsprekend te hulp te schieten.

De man van vele wegen verslaat het trotse, kortzichtige beest dankzij zijn wijze voorzichtigheid. We denken dat we De Odyssee kennen en weten waar het verhaal over gaat. Oscar-winnende regisseur Christopher Nolan, wiens film The Odyssey nu in de bioscopen draait, verwoordt de gangbare opvatting wanneer hij het “het ultieme avonturenverhaal” noemt.

Maar wat als we het beroemde epos verkeerd hebben begrepen? Wat als Homerus nooit van plan was het ultieme avonturenverhaal te vertellen? Wat als het niet bedoeld was om ons te vermaken?

De grote filosoof Plato reikt ons een interpretatiekader aan om het werk beter te begrijpen. In De Republiek merkt Socrates op dat zijn tijdgenoten Homerus “de opvoeder van Hellas” noemen. Elders noemt Aristoteles hem “de leermeester”. Dat was de algemeen aanvaarde opvatting onder de Grieken.

Die uitspraken klinken vandaag de dag vreemd in de oren.

Wij denken dat onderwijs plaatsvindt met studieboeken, op scholen of aan universiteiten. Onderwijs is een industrie geworden. Verhalen zijn er slechts om ons te vermaken.

De Grieken dachten daar anders over. Voor hen was onderwijs minder het overdragen of produceren van kennis dan een proces waarin wijsheid en deugd werden aangeleerd.

Goede verhalen, zoals die van Homerus, vormen het karakter. Ze bieden voorbeelden van wijsheid en deugd.

Kinderen leren moed door Achilles te observeren.

Wijsheid leren zij via Mentor.

Voorzichtigheid en onderscheidingsvermogen leren zij van Odysseus.

Trouw leren zij van Penelope.

Gastvrijheid leren zij van Eumaeus.

Lang voordat de filosofie de deugd analyseerde, gaf Homerus haar al een menselijke gestalte. Zoals Aristoteles opmerkte is de mens van alle levende wezens het meest geneigd tot navolging. De mens leert zijn eerste lessen door imitatie en beleeft van nature plezier aan het aanschouwen van nabootsingen. Daarom ligt het voor de hand dat een groot dichter als Homerus de ideale leermeester is.

We genieten terwijl hij ons onderwijst.

Wie Homerus als leermeester beschouwt, leest De Odyssee met andere ogen. Daarom zingt zijn muze nog altijd. Hij vermaakt ons niet alleen. Hij leert ons wat het betekent mens te zijn.

Als Homerus een leermeester is en Odysseus zijn voorbeeld van wijsheid, dan moeten we Homerus zien als een leermeester in wijsheid.

Wat probeert Homerus ons te leren en hoe doet hij dat?

Homerus voedt ons verlangen

Verlangen is de rode draad die door de epen van Homerus loopt. De ongeoorloofde begeerte van Paris naar Helena ontketende een oorlog die Troje verwoestte. Homerus waarschuwt niet alleen voor de kwalijke invloed van Aphrodite, de godin van de liefde. Het gaat om Paris’ keuze voor lust boven wijsheid. Mensen die hun verlangens niet beheersen, bevinden zich op hetzelfde pad naar de ondergang. Wij moeten leren de wijsheid lief te hebben, zoals Odysseus dat doet.

De monsters waarmee Odysseus wordt geconfronteerd zijn niet slechts wezens. Ze staan symbool voor verleidingen.

Calypso verleidt Odysseus met eeuwig comfort zonder plicht. De Lotuseters verleiden mensen om hun pijnlijke verleden te vergeten. Circe biedt een gedachteloze slavernij aan begeerte. Scylla en Charybdis verleiden ons om het leven te zien als een keuze tussen twee kwaden. De Sirenen bieden de hoogmoed van eeuwige roem, maar zonder de dingen die een mensenleven werkelijk compleet maken — een gezin, een huis, een stad en een familienaam om trots op te zijn.

Elke episode stelt dezelfde vraag: wie of wat heerst over de ziel?

De Odyssee reduceren tot een avonturenverhaal is alsof Niemand de hoofdpersoon zou zijn. De Odyssee van Homerus is geen gewoon avonturenverhaal.

Het is een psychagogie — een “reis van de ziel”.

Homerus inspireert Plato

“De veiligste algemene karakterisering van de Europese filosofische traditie is dat zij bestaat uit een reeks voetnoten bij Plato.” — Alfred North Whitehead

Plato beschrijft de ziel (psyche) als bestaande uit drie delen, die elk een eigen drijfveer hebben en daardoor met elkaar in conflict komen.

In De Republiek bouwt Plato een complete stad op om zijn driedelige ziel — rede, geestdrift en begeerte — te illustreren, compleet met drie bijbehorende maatschappelijke functies: bestuurder, beschermer en producent. Hoewel elk deel van de ziel zijn eigen functie heeft en zijn rechtmatige plaats verdient, stelt Plato dat de rede de andere twee delen moet besturen om een goed geordende ziel en een rechtvaardig en harmonieus leven mogelijk te maken.

Waar haalde hij dat idee vandaan? Vrijwel zeker van Homerus, “de opvoeder van Griekenland”.

Odysseus is een uitzonderlijk berekenende man, maar hij slaagt alleen wanneer zijn rede de leiding heeft. Zijn mannen daarentegen komen om omdat ze zich laten leiden door hun begeerten.

Als de westerse filosofische traditie inderdaad bestaat uit een reeks voetnoten bij Plato, dan is de niet-erkende leermeester van die traditie Homerus. De reis van de ziel, die centraal staat in Plato’s filosofische analyse, werd voor het eerst in kaart gebracht tijdens het grootse avontuur van Odysseus.

Waarom is De Odyssee nog altijd relevant?

De Odyssee is niet relevant vanwege het avontuur, maar omdat het zingt over de menselijke natuur in een symfonie van betekenisvolle beelden. Het omvat zowel de goden als de Onderwereld.

En de menselijke natuur is niet veranderd.

De Odyssee boeit ons vandaag de dag om dezelfde reden als het oorspronkelijke publiek van Homerus: de mens is in wezen dezelfde gebleven.

We worden nog altijd geconfronteerd met Lotuseters. De trauma’s van het leven doen ons verlangen te vergeten wat er is gebeurd, in plaats van er wijsheid uit te putten. Velen grijpen naar drugs of ontwikkelen zelfdestructieve gewoonten om hun verschrikkelijke ervaringen niet onder ogen te hoeven zien.

We worden nog altijd geconfronteerd met Sirenen. Mensen — en sociale media — laten ons geobsedeerd raken door ons publieke imago, ten koste van degenen die ons het dierbaarst zijn. Een leven vastgebonden aan een mast op een wijnkleurige zee.

We worden nog altijd geconfronteerd met Circe. We wijden ons aan een leven dat draait om consumptie, zodat we niet hoeven na te denken over de vraag of deugd of ondeugd er nog toe doet.

We worden nog altijd geconfronteerd met Cyclopen. Veel cynische mensen roepen ons op te leven zonder de ordening van de beschaving, die volgens hen alleen maar slecht is. Onze Cyclopen willen dat we zonder technologie leven, de werkelijkheid van goed en kwaad negeren en de goden bespotten.

Ze roepen: “Hey ho, hey ho, de westerse beschaving moet verdwijnen.” Net als in John Lennons lied Imagine zijn het atheïsten die zich voorstellen dat “er geen hemel is”, “geen hel onder ons, boven ons alleen de lucht”.

In die zin is de wereld van Homerus onze wereld.

Alleen de namen zijn veranderd.

Onze monsters zijn afleiding. Consumentisme. Pornografie. Macht. Ideologie. Comfort.

De vragen van Homerus hebben niets aan actualiteit verloren. Sterker nog, hij helpt ons onze eigen monsters te herkennen en reikt ons een voorbeeld aan van hoe we ze kunnen overwinnen.

Wat voor mens ben jij aan het worden?

De Odyssee wordt niet geprezen omdat het het spectaculaire verhaal vertelt van hoe één buitengewone man naar huis terugkeerde.

Het epos zingt nog altijd omdat het ons laat zien hoe ook wij de weg naar huis kunnen vinden — zoals Odysseus dat deed.

Niet naar Ithaka … maar naar een goed geordende ziel.

De komende weken zal ik De Odyssee verkennen als een van de grondwerken van de westerse opvoeding en beschaving. Via deze link kunt u gratis toegang krijgen tot mijn visuele gids bij De Odyssee.

De in dit artikel verwoorde opvattingen zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de standpunten van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (17 juli 2026): The Odyssey: The First Great Book of the West

Peking creëert mogelijk een nieuwe zeepbel — en een nieuwe crisis

20 juli 2026 door MILTON EZRATI

Commentaar

Peking dwingt Chinese banken om zwaar in te zetten op de technologische agenda van de staat. Hoewel de technologische vooruitgang van het land werkelijk indrukwekkend is, doet de huidige aanpak sterk denken aan de manier waarop Peking eerder de ontwikkeling van de woningmarkt aanjoeg. En dat liep niet goed af.

Dergelijke fouten komen vaak voor in centraal geleide economieën. Je zou echter verwachten dat Peking van de problemen op de vastgoedmarkt had geleerd dat zulke praktijken aanzienlijke risico’s met zich meebrengen voor de economische groeivooruitzichten.

Natuurlijk zijn er verschillen tussen wat Peking nu doet en wat destijds gebeurde met de ontwikkeling van de woningmarkt. De kern is echter hetzelfde. Op de vastgoedmarkt stimuleerde Peking de sector door lokale overheden onder druk te zetten om samen te werken met projectontwikkelaars en hen van buitensporige financiering te voorzien, wat leidde tot buitensporige risico’s.

De daaruit voortvloeiende verkeerde allocatie van economische en financiële middelen creëerde eerst een vastgoedzeepbel, waardoor de sector uitgroeide tot meer dan 30 procent van de Chinese economie. Toen die zeepbel uiteindelijk uiteenspatte, gingen projectontwikkelaars failliet en bleven hun lokale overheidspartners achter met enorme financiële lasten die tot op de dag van vandaag voortduren. Nu streeft Peking andere doelstellingen na, maar op vergelijkbare wijze — ditmaal via de banken, die worden gedwongen krediet te verstrekken op basis van politieke in plaats van commerciële criteria.

En die druk is onophoudelijk. Peking heeft financiële instellingen — zowel staatsbanken als particuliere ondernemingen — expliciet opgedragen dat al het financiële werk niet bedoeld is om commercieel veelbelovende initiatieven te ondersteunen, maar om “politieke en op het volk gerichte” activiteiten te ondersteunen.

Met “politiek” bedoelt Peking zijn nationale ontwikkelingsstrategieën, en met “op het volk gericht” doelt het op doelstellingen van algemeen belang, zoals werkgelegenheid en het waarborgen van de voltooiing en oplevering van woningbouwprojecten. Peking heeft de banken zogenoemde “witte lijsten” verstrekt van specifieke kredietnemers die aan deze criteria voldoen en voorrang moeten krijgen.

De autoriteiten hebben de banken bovendien een reeks prestatie-indicatoren opgelegd waarop zij worden beoordeeld. Die hebben vooral betrekking op de groei van de kredietverlening aan bedrijven op de witte lijsten en aan ondernemingen die volgens Peking in aanmerking komen voor een voorkeursbehandeling. Via gegevenskoppelingen worden financiële instellingen automatisch geïnformeerd wanneer een kredietnemer aan Pekings criteria voldoet, zodat de bank het betreffende bedrijf direct kan benaderen.

Deze werkwijze beperkt niet alleen de financiering voor veelbelovende ondernemingen die niet door Peking worden bevoordeeld, maar verscherpt ook de concurrentie tussen financiële instellingen om de beperkte groep bedrijven op de witte lijsten aan zich te binden. Volgens berichten zijn banken inmiddels begonnen deze ondernemingen leningen tegen verlaagde tarieven aan te bieden. De autoriteiten blijken zelfs bereid verliezen te accepteren om dergelijke klanten binnen te halen.

Omdat financiële instellingen worden beoordeeld op de snelheid waarmee zij krediet verstrekken aan Pekings voorkeursbedrijven, bieden veel banken bewust verlieslatende voorwaarden aan om deze ondernemingen aan zich te binden. Zo willen zij voorkomen dat andere banken — die eveneens wanhopig proberen hun kredietverlening aan Pekings favoriete bedrijven op te voeren — bedrijven van de witte lijsten of vergelijkbare ondernemingen wegkapen.

Het is allerminst duidelijk in hoeverre Peking zich bewust is van de grote risico’s die deze aanpak met zich meebrengt. Terwijl banken zich haasten om de goedgekeurde groep van financiering te voorzien, zullen zij onvermijdelijk de rest van de Chinese economie van krediet verstoken laten. Hieronder bevinden zich ongetwijfeld veel veelbelovende start-ups en andere ondernemingen die een belangrijke economische behoefte zouden kunnen vervullen.

Tegelijkertijd zal de druk om leningen tegen gereduceerde tarieven en met verlieslatende voorwaarden aan te bieden de levensvatbaarheid van de Chinese financiële sector op de lange termijn ondermijnen. Zo heeft ook de vastgoedpolitiek de financiële positie van de lokale overheden uitgehold. Het is niet onvermijdelijk dat de banken hetzelfde noodlottige pad zullen volgen als de lokale overheden, maar het risico is zeker aanwezig.

Enerzijds is het opmerkelijk dat Peking bereid lijkt opnieuw een situatie te creëren die sterk doet denken aan de vastgoedramp die de Chinese economie nog altijd teistert, zij het nu in een andere sector. Anderzijds is dat helemaal niet verrassend. Het communistische systeem van China gelooft rotsvast in centrale planning.

Om de gevaren van deze zelfverzekerde maar misplaatste overtuiging te erkennen, zou een manier van denken nodig zijn die haaks staat op de communistische ideologie. Voor de Chinese leider Xi Jinping en zijn collega’s in Zhongnanhai vormt dat misschien een groter risico dan welke financiële of economische crisis dan ook.

De opvattingen in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de standpunten van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (18 juli 2026): Beijing May Be Creating a New Bubble and Potentially a New Crisis

Parade in New York herdenkt 27 jaar vervolging van Falun Gong door de CCP

20 juli 2026 door EVA FU

Honderden Falun Gong-beoefenaars kwamen op 19 juli in New York City bijeen voor een optocht door de smalle straten en steegjes van Chinatown in Manhattan om aandacht te vragen voor de vervolging van de spirituele beoefening in China.

Het prachtige, winderige weer met temperaturen rond de 30 graden trok veel mensen en toeristen naar de wijk. Veel omstanders bleven staan om video’s te maken van de honderden deelnemers die met grote spandoeken voorbijtrokken.

Onder de toeschouwers bevonden zich ook voetbalfans in WK-shirts, aangezien de WK-finale diezelfde dag om 15.00 uur zou plaatsvinden in het MetLife Stadium in New Jersey, op slechts enkele kilometers afstand.

Zevenentwintig jaar geleden begon de Chinese Communistische Partij (CCP) een brute vervolgingscampagne tegen Falun Gong, een vreedzame spirituele discipline die de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid onderwijst.

Falun Gong-beoefenaars lopen mee in een parade in New York City op 19 juli 2026, waarin wordt opgeroepen tot het beëindigen van de 27 jaar durende vervolging van deze spirituele praktijk door de Chinese Communistische Partij. Larry Dye/The Epoch Times

De CCP probeerde de Chinese samenleving tegen Falun Gong op te zetten; in de jaren daarna hebben beoefenaars over de hele wereld zich hierover uitgesproken.

Veel winkeliers kwamen naar buiten om de optocht, begeleid door zachte, meditatieve muziek, langs hun straat te zien trekken.

Lisa Liu, een van de deelnemers aan de parade, maakte deel uit van een groep mensen die meeliepen in de parade en tegelijkertijd de Falun Gong-oefeningen demonstreerde. Voor haar is Chinatown de ideale plek voor dit evenement, omdat zij daar haar geloof kan tonen aan mensen uit haar gemeenschap en de propaganda van het Chinese regime kan weerleggen.

“De Chinese regering heeft de denkwereld van Chinezen over de hele wereld echt beïnvloed”, zei deelnemer Jake Zocco in een interview, waarmee hij Liu’s woorden onderschreef. Hij zei dat hij en anderen aanwezig waren om te laten zien dat de beoefening overal ter wereld welkom is; alleen landen die onder controle staan van of sterk worden beïnvloed door de CCP verhinderen mensen om deze vreedzame discipline te beoefenen.

Beoefenaars maken gebruik van hun godsdienstvrijheid — het principe waarop de Verenigde Staten zijn gegrondvest, zei hij.

“De principes van de beoefening — waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid — zijn van belang voor iedereen in de hele wereld”, zei hij, verwijzend naar de drie kernwaarden van de beoefening. “Dat juist deze principes worden vervolgd, raakt daarom de hele wereld.”

Op 20 juli 1999 werden Falun Gong-beoefenaars massaal gearresteerd. Daarmee begon een campagne die ertoe heeft geleid dat ontelbare gewetensgevangenen zijn gemarteld, gehersenspoeld en zelfs gedood voor hun organen.

In maart en april 2026 ontving Minghui.org, een website die via beoefenaars in China rechtstreeks bewijsmateriaal over de vervolging verzamelt, meldingen van 787 Falun Gong-beoefenaars die vanwege hun geloof werden gearresteerd of lastiggevallen.

Volgens de website registreerde Minghui in 2025 meldingen van 124 beoefenaars die als gevolg van de vervolging om het leven kwamen. Daarnaast werden dat jaar nog eens 4.803 Falun Gong-beoefenaars gearresteerd of lastiggevallen.

Voor Falun Gong-beoefenaars heeft de vervolging invloed gehad op vrijwel elk aspect van hun leven, van hun opleiding en carrièrekansen tot misverstanden binnen hun eigen familie als gevolg van de grootschalige propaganda van de CCP.

Nikou Bani en Nicholas Zifcak hebben bijgedragen aan dit verslag.

Gepubliceerd door The Epoch Times (19 juli 2026): New York March Marks 27 Years of CCP’s Persecution of Falun Gong

7 belangrijkste punten uit Trumps toespraak over verkiezingsintegriteit

19 juli 2026 door JOSEPH LORD

Tijdens een televisietoespraak tot de natie verklaarde de Amerikaanse president Donald Trump dat zijn regering diepgaande kwetsbaarheden in het Amerikaanse verkiezingssysteem heeft vastgesteld.

Volgens Trump zijn deze kwetsbaarheden door het Chinese regime uitgebuit om gegevens van Amerikaanse kiezers in handen te krijgen.

“Alles bij elkaar tonen deze onthullingen aan dat het verkiezingssysteem zo gebrekkig en kwetsbaar is dat niemand het nog kan verdedigen”, zei Trump. Tegelijk met de toespraak kondigde hij aan dat veel eerder geclassificeerde documenten uit de periode van januari 2020 tot juni 2026, die zijn beweringen ondersteunen, zouden worden vrijgegeven.

“Dit is een cyberdreiging die het hart van onze democratie raakt”, aldus de president.

Hieronder de belangrijkste punten uit de toespraak.

China verkreeg gegevens van 220 miljoen Amerikaanse kiezers

Volgens de president blijkt uit de documenten dat China gevoelige kiezersgegevens van 220 miljoen Amerikanen heeft verkregen.

Volgens Trump wijzen inlichtingenanalyses erop dat het Chinese regime vanaf 2020 “de vermoedelijk grootste inbreuk op verkiezingsgegevens uit de geschiedenis heeft gepleegd, waarbij China op illegale wijze gegevens van 220 miljoen Amerikaanse kiezers in handen heeft gekregen.”

Volgens Trump bevatten deze gegevens namen, adressen, telefoonnummers, politieke partijvoorkeuren “en andere gevoelige gegevens die nodig zijn om iemand als kiezer te registreren en andere kwaadaardige activiteiten uit te voeren”.

“Dit datalek vormt een ongekende nachtmerrie voor de verkiezingsveiligheid”, zei hij.

“Gegevens van tientallen miljoenen kiezers in achttien staten zijn door China gekocht, gestolen of gehackt. Toch hielden degenen die alarm hadden moeten slaan deze informatie geheim.”

China begon in 2018 met beleid om Trump te ondermijnen

In zijn toespraak zei Trump dat China in 2018 een gerichte operatie begon om zijn publieke reputatie en verkiezingskansen te ondermijnen.

“Halverwege 2018 was het beleid van de Chinese Communistische Partij erop gericht om alle binnenlandse en buitenlandse elementen die zich tegen de Amerikaanse president keerden in te zetten. Het doel was om het aantal stemmen te verminderen, hem tot aftreden te dwingen of zijn herverkiezing te voorkomen”, zei Trump, onder verwijzing naar Amerikaanse inlichtingen.

Volgens dezelfde inlichtingen werkte China tegelijkertijd aan het beïnvloeden van de uitslag van de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen en later ook de presidentsverkiezingen van 2020.

Volgens hetzelfde rapport was “de strategie van de Chinese regering tegen de Verenigde Staten vanaf medio 2019 gericht op het ondermijnen van het binnenlandse vertrouwen in de Amerikaanse president.”

“Ze wilden het laten lijken alsof uw president het niet goed deed, terwijl uw president juist uitstekend werk heeft geleverd”, zei Trump.

Inlichtingendiensten hadden al langer zorgen over stemmachines

Trump zei ook dat uit inlichtingenrapporten blijkt dat de Amerikaanse inlichtingengemeenschap IC (U.S. Intelligence Community) al jarenlang bezorgd was over mogelijke kwetsbaarheden van Amerikaanse stemmachines.

“Jarenlang is het Amerikaanse volk schaamteloos voorgelogen over de veiligheid van onze verkiezingsinfrastructuur, waaronder elektronische stemmachines en systemen voor het tellen van stemmen”, zei Trump.

De president verwees naar een vrijgegeven beoordeling van de inlichtingengemeenschap waarin staat: “Wij beoordelen dat tegenstanders van de Verenigde Staten, waaronder in ieder geval Rusland, China, Iran en Noord-Korea, evenals niet-statelijke groeperingen, over de capaciteit beschikken om de Amerikaanse verkiezingsinfrastructuur te ondermijnen.”

In dezelfde documenten staat verder: “Wij beoordelen dat gecentraliseerde verkiezingsgerelateerde gegevensopslagplaatsen, zoals kiezersregisters, elektronische stembureauregisters en officiële verkiezingswebsites, het kwetsbaarst zijn voor misbruik. Tegenstanders zouden toegang tot deze systemen kunnen gebruiken om verkiezingsprocessen te verstoren.”

Leden van de IC zouden zorgen over verkiezingsveiligheid hebben verborgen

Trump stelde dat uit sommige vrijgegeven documenten blijkt dat leden van de inlichtingengemeenschap informatie over de verkiezingsveiligheid verborgen hielden, ook voor de president.

“Leden van de Deep State binnen onze inlichtingendiensten hebben actief geprobeerd informatie over de omvang van China’s sinistere inmenging in de verkiezingen te onderdrukken en te bagatelliseren. Deze informatie werd verborgen gehouden voor zowel de president als het Amerikaanse volk.”

Trump verwees daarbij naar de buitgemaakte kiezersbestanden door China.

“Amerikaanse inlichtingendiensten kwamen in 2020 te weten dat er inbreuk was gepleegd op kiezersregistratiebestanden, toen zij ontdekten dat gegevens van tientallen miljoenen kiezers in achttien staten door China waren gekocht, gestolen of gehackt. Toch hielden degenen die alarm hadden moeten slaan deze informatie verborgen”, zei hij.

“Het verdoezelen van deze enorme beveiligingsinbreuk is nog verontrustender in het licht van aanvullende informatie. Hieruit blijkt dat China zich ook met andere verkiezingsgerelateerde activiteiten bezighield om mijn eerste regering en onze campagne van 2020 te ondermijnen.”

In de beoordeling van de verkiezingen van 2020, die in maart 2021 werd vrijgegeven, stelde de inlichtingengemeenschap dat China “waarschijnlijk ook zijn langdurige inspanningen heeft voortgezet om informatie te verzamelen over Amerikaanse kiezers en de publieke opinie, politieke partijen, kandidaten en hun medewerkers, evenals hoge regeringsfunctionarissen”.

“Wij zijn van mening dat Peking deze informatie waarschijnlijk heeft willen gebruiken om verkiezingsuitslagen te voorspellen. Op basis daarvan wilde de Chinese regering haar inspanningen afstemmen om het Amerikaanse beleid ten aanzien van China te beïnvloeden, ongeacht de uitslag van de verkiezingen, zoals zij dat al sinds ten minste 2008 bij elke verkiezingscyclus heeft gedaan. Peking beschouwt dit als een aanvaardbaar instrument van staatsmanschap”, aldus het rapport.

Trump verwees ook naar inlichtingen die in 2020 voor hem werden achtergehouden, waaronder ruwe inlichtingen waaruit zou blijken dat China probeerde “illegale stembiljetten voor Joe Biden te produceren”.

“Eén e-mail tussen inlichtingenanalisten gaf toe dat zij ‘de dagelijkse presidentiële briefing bewust hadden aangepast om informatie over Chinese activiteiten met betrekking tot de verkiezingen achter te houden’. Een andere functionaris binnen de FBI schreef dat zij een ‘schaduwregering’ leidde om inlichtingen over China’s inmenging in de verkiezingen geheim te houden en uit handen van de eerbare pers te houden”, zei de president.

Onderzoek in Michigan

Trump verwees in zijn toespraak naar een specifieke zaak in Michigan.

“Zelfs wanneer er aanzienlijk bewijs van fraude is gevonden, is dat begraven en toegedekt”, zei Trump, verwijzend naar een “grootschalige kiezersregistratie-operatie in Michigan” die volgens de vrijgegeven documenten aan het licht kwam.

Volgens de documenten deed de politie van de staat Michigan in 2020 een inval bij een Democratische organisatie in Muskegon die zich bezighield met het mobiliseren van kiezers. Trump zei dat ze “zo bezorgd waren over wat zij daar aantroffen dat zij contact opnamen met de FBI in Detroit”.

Volgens de documenten verklaarden sommige campagnewerkers tegenover FBI-agenten dat zij kiezersregistratieformulieren hadden ondertekend in naam van anderen. Ze hadden ook frauduleuze registraties ingediend voor niet-bestaande personen en cadeaubonnen ontvangen op basis van het aantal ingediende aanvragen.

“De FBI-agenten die aan de zaak werkten waren ervan overtuigd dat er strafbare feiten waren gepleegd — maar het ministerie van Justitie onder president Biden heeft het onderzoek jarenlang vertraagd”, zei Trump.

“Directeur Kash Patel krijgt de opdracht ervoor te zorgen dat deze zaak volledig wordt onderzocht en samen met het ministerie van Justitie de verantwoordelijken voor eventuele strafbare feiten te vervolgen.”

DHS: 278.000 ‘mogelijke niet-staatsburgers’ aangetroffen in Amerikaanse kiezersregisters

“Volgens een beoordeling van de kiezersregisters van de staten en openbare gegevens door het ministerie van Binnenlandse Veiligheid DHS (Department of Homeland Security Secretary) zijn ongeveer 278.000 niet-staatsburgers geïdentificeerd die geregistreerd staan om deel te nemen aan federale verkiezingen”, zei Trump.

In een bericht op X verduidelijkte minister van Binnenlandse Veiligheid DHS Markwayne Mullin — die vrijdagochtend een persconferentie over de kwestie zou geven — dat het ging om “mogelijke niet-staatsburgers”, waarmee hij afweek van de formulering die Trump en het Witte Huis gebruikten.

“Zoals @POTUS vanavond aankondigde, heeft @DHSgov in slechts vier Amerikaanse staten meer dan 250.000 mogelijke niet-staatsburgers geïdentificeerd die illegaal als kiezer geregistreerd staan”, schreef Mullin.

Tijdens zijn toespraak zei Trump: “Omdat door Democraten bestuurde staten weigerden hun kiezersbestanden te delen, ligt het werkelijke aantal in werkelijkheid veel hoger — toch werden zelfs in deze beperkte analyse al meer dan een kwart miljoen buitenlanders aangetroffen die illegaal als kiezer geregistreerd stonden.”

Onderzoekers kunnen strafrechtelijke vervolging overwegen

Trump gaf aan dat hij de Amerikaanse opsporingsdiensten opdracht geeft onderzoek te doen naar functionarissen die informatie hebben achtergehouden.

“Vandaag vraag ik het bureau van de directeur van de Nationale Inlichtingendienst, het ministerie van Justitie, de FBI en de CIA om te onderzoeken hoe en waarom zulke cruciale informatie verborgen is gehouden, de betrokkenen bij de doofpotaffaire te ontslaan en waar passend strafrechtelijke aanklachten tegen hen in te dienen”, zei hij.

De president kondigde daarnaast verdere maatregelen aan.

“Ik heb het DHS ook opgedragen iedere staat op de hoogte te brengen van niet-staatsburgers die in hun kiezersregisters voorkomen en hen te gelasten alle personen die niet stemgerechtigd zijn onmiddellijk uit die registers te verwijderen”, zei Trump.

Ook riep hij opnieuw op tot goedkeuring van de Safeguard American Voter Eligibility Act, waarvan Democraten hebben gezegd dat het wetsvoorstel in de Senaat geen kans van slagen heeft.

Gepubliceerd door The Epoch Times (17 juli 2026): 7 Takeaways From Trump’s Primetime Address on Election Integrity

China beweert dat de criminaliteit daalt, maar lokale overheden blijven detentiecentra bouwen

19 juli 2026 door MICHAEL ZHUANG

Het Chinese Ministerie van Openbare Veiligheid heeft verklaard dat de criminaliteit dit jaar is blijven dalen. In de eerste vijf maanden is zowel het aantal strafzaken als het aantal zaken op het gebied van openbare veiligheid met dubbele cijfers gedaald.

Tegelijkertijd blijkt uit documenten van het regime uit verschillende provincies dat lokale autoriteiten fors blijven investeren in nieuwe detentiecentra, politiecelcomplexen en gevangenissen – waarvan sommige worden gefinancierd via lokale overheidsobligaties.

Deze mogelijke tegenstrijdigheid heeft bij juridische waarnemers en mensenrechtenactivisten vraagtekens doen rijzen over de mate waarin de officiële Chinese misdaadcijfers de detentiesituatie in het land correct weergeven. Uit angst voor represailles spraken zij met The Epoch Times op voorwaarde van anonimiteit.

Het Chinese staatspersbureau Xinhua News Agency publiceerde op 11 juli een rapport, op basis van gegevens van het Ministerie van Openbare Veiligheid, waarin werd gemeld dat het aantal geregistreerde strafzaken in het hele land tussen januari en mei met 16,1 procent was gedaald ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar, terwijl het aantal zaken op het gebied van openbare veiligheid met 10,6 procent afnam.

Op basis van deze cijfers stelde Xinhua dat de openbare veiligheidssituatie in China “voortdurend verbetert” en dat het vertrouwen van het publiek op het gebied van veiligheid “gestaag toeneemt”.

De cijfers werden echter vrijgegeven door het openbare veiligheidsapparaat zelf, dat meldingen ontvangt, beslist welke zaken formeel worden geregistreerd en de onderzoeken uitvoert.

De autoriteiten maakten niet tegelijkertijd het totale aantal gemelde incidenten bekend, noch het aantal zaken dat niet formeel werd geregistreerd, noch de cijfers over administratieve detentie, noch de veranderingen in het aantal mensen dat in het hele land in hechtenis zit.

Een Chinese mensenrechtenadvocaat vertelde aan The Epoch Times dat de officiële statistieken niet overeenkomen met zijn waarnemingen.

“Dit is gewoon iets zeggen dat volkomen in tegenspraak is met de werkelijkheid”, zei hij. “Ze zeggen altijd dat het aantal strafzaken afneemt.”

De advocaat zei dat tijdens recente reizen naar de provincies Guangdong, Jiangsu en Zhejiang, familieleden van gedetineerden hem vertelden dat sommige detentiecentra overbevolkt waren.

“Er worden zoveel mensen vastgehouden dat op veel plaatsen detentiecentra en gevangenissen worden uitgebreid”, zei hij. “China heeft meer gevangenissen en detentiecentra dan enig ander land ter wereld.”

Nieuwe lokale detentiecentra

Terwijl Xinhua de nadruk legt op dalende misdaadcijfers, blijkt uit documenten van het regime dat de detentie-infrastructuur in verschillende regio’s voortdurend wordt uitgebreid.

In een kredietbeoordelingsrapport uit 2026 over de speciale obligaties van de provinciale overheid van Zhejiang werd het “Wenling City Detention Center and Police Detention Facility Relocation Project” genoemd als een van de projecten die door deze speciale obligaties worden gefinancierd. Het project, vermeld onder nummer 104, stond vermeld naast infrastructuurprojecten zoals spoorwegen en afvalwaterzuiveringsinstallaties.

Het financieel bureau van de stad Liyang in de provincie Jiangsu maakte bekend dat de stad in 2025 voor 1,629 miljard yuan (211 miljoen euro) aan nieuwe lokale overheidsobligaties heeft uitgegeven, waaronder 109 miljoen yuan (14,1 miljoen euro) aan algemene obligaties. De middelen waren voornamelijk bestemd voor projecten zoals de verplaatsing van een detentiecentrum en de aanleg van landelijke wegen.

Een andere Chinese mensenrechtenadvocaat, met de achternaam Shen, vertelde The Epoch Times dat veel van deze projecten in het openbaar worden omschreven als “verplaatsingsprojecten”, terwijl het regime geen informatie heeft vrijgegeven over het aantal gedetineerden dat momenteel vastzit, de maximale capaciteit van bestaande faciliteiten, of hoeveel extra bedden de nieuwe faciliteiten zullen bieden.

“Gevangenissen hebben momenteel onvoldoende capaciteit”, zei hij.

Shen zei dat tot de groepen die het vaakst worden vastgehouden, verdachten van corruptie behoren en mensen die worden beschuldigd van het vaag omschreven delict “ruzie zoeken en onrust stoken”, een aanklacht die door het Chinese regime vaak wordt gebruikt tegen activisten en critici van het regime.

“Het ministerie van Openbare Veiligheid heeft onlangs bekendgemaakt dat het aantal strafzaken met 16 procent is gedaald en het aantal zaken op het gebied van openbare veiligheid met 10 procent”, zei hij. “Maar die cijfers zijn niet bestand tegen kritische analyse. Officiële mededelingen zijn propaganda en dienen altijd een bepaald doel.”

De afgelopen jaren heeft het Chinese regime herhaaldelijk de nadruk gelegd op het gegeven dat de criminaliteit afneemt.

Het ministerie van Openbare Veiligheid meldde dat het aantal strafzaken in 2023 met 4,8 procent daalde, in 2024 met 25,7 procent en in 2025 met nog eens 12,8 procent. Opvallend is dat het regime het cijfer voor 2025 omschreef als het “laagste niveau sinds het begin van de 21e eeuw”, aldus de staatszender China Central Television.

Zhou Yu heeft aan dit rapport bijgedragen.

Gepubliceerd door The Epoch Times (17 juli 2026): China Claims Crime Is Down as Local Governments Continue Building Detention Facilities

Bewoners trekken officiële dodentol in twijfel nadat een aardverschuiving in Chongqing meer dan een dozijn gebouwen heeft bedolven

24 juli 202619 juli 2026 door MICHAEL ZHUANG

Een aardverschuiving in de zuidwestelijke Chinese gemeente Chongqing heeft op 17 juli aan ten minste acht mensen het leven gekost. Daarnaast worden nog 34 personen vermist. Inwoners die door The Epoch Times werden geïnterviewd, stellen echter dat het werkelijke aantal bedolven slachtoffers aanzienlijk hoger kan liggen. Volgens hun schattingen zijn meer dan een dozijn woongebouwen onder de aardmassa verdwenen.

De geïnterviewden spraken op voorwaarde van anonimiteit uit vrees voor represailles van de regerende Chinese Communistische Partij.

Ooggetuigen weerlegden bovendien de geruchten die online de ronde doen dat de aardverschuiving zou zijn veroorzaakt door een explosie in een opslagplaats voor vuurwerk.

Getuige zegt dat de heuvelhelling binnen enkele minuten instortte

De aardverschuiving vond om 9.08 uur plaats in de buurt van de Derde Wujiang-brug in het district Pengshui, waarbij woongebouwen en een belangrijke verkeersweg onder het puin kwamen te liggen.

Een plaatselijke inwoner vertelde aan The Epoch Times dat hij getuige was geweest van de hele instorting.

Hij vertelde dat er eerst scheuren in de heuvel verschenen, waarna de hele helling wegzakte, waardoor de gebouwen eronder één voor één instortten.

“Er was geen tijd om weg te rennen,” zei de bewoner. “Het hele gebeuren vond plaats in ongeveer één of twee minuten.”

De bewoner zei dat hij zelf niet was getroffen omdat hij tegenover de plaats van de ramp woonde, maar hij vertelde dat de aardverschuiving een hele woonwijk had bedolven.

“Dertien gebouwen zijn ingestort”, zei hij. “In al die gebouwen woonden mensen. Sommigen konden ontsnappen, maar velen niet.”

Beelden die na de ramp online circuleerden, lijken te laten zien dat een heel blok gebouwen tot puin is gereduceerd.

De bewoner zei dat de meeste gebouwen particuliere appartementencomplexen van vijf of zes verdiepingen waren, die aan huurders werden verhuurd.

Omdat de instorting plaatsvond tijdens de ochtendspits, was het gebied volgens hem ook druk met winkelend publiek, pendelaars, voetgangers en verkeer.

“Als je de bewoners, winkeleigenaren, mensen op straat en passerende auto’s meetelt, moeten er daar ruim honderd mensen zijn geweest,” zei de bewoner. “Maar de autoriteiten zullen niet melden dat het om zo veel mensen gaat.”

Een tweede lokale bewoner gaf een vergelijkbare schatting.

“Meer dan een dozijn gebouwen is ingestort,” zei hij. “Ze waren allemaal bewoond. Ik denk dat meer dan honderd mensen bedolven zijn geraakt.”

Volgens de autoriteiten hield de zware regen aan van de avond van 17 juli tot de ochtend van 18 juli. Op sommige plaatsen viel in 24 uur tijd meer dan 192 millimeter neerslag, wat de reddingswerkzaamheden aanzienlijk bemoeilijkte, aldus de Chinese staatsomroep China Central Television.

Politie richt zich op berichten over explosie

Volgens de Chinese staatsmedia Xinhua hebben de Chinese leider Xi Jinping en premier Li Qiang na de ramp instructies gegeven, terwijl vicepremier Zhang Guoqing naar de plaats van het incident reisde om toezicht te houden op de reddingsoperaties.

Op 18 juli maakte de politie van Chongqing bekend dat er drie zaken waren geopend wegens wat zij omschreven als “online geruchten” over de ramp. De politie riep internetgebruikers op om volgens Xinhua “geen geruchten te verspreiden of te geloven”.

De politie zei dat twee inwoners online berichten hadden geplaatst waarin zij beweerden dat een vuurwerkopslagplaats was ontploft vóór de aardverschuiving. Volgens de autoriteiten kregen de twee personen een berisping en werd hen opgedragen hun berichten te verwijderen.

De eerste inwoner betwistte deze volgorde van gebeurtenissen.

Hij zei dat de aardverschuiving een lokale vuurwerkopslagplaats had verpletterd, waardoor de explosie ontstond die door omwonenden werd gehoord.

“De instortende gebouwen drukten op de vuurwerkopslagplaats”, zei hij. “De explosie kwam vanuit de opslagplaats nadat de aardverschuiving had plaatsgevonden — niet andersom.”

The Epoch Times kon deze verklaringen niet onafhankelijk verifiëren.

Gepubliceerd door The Epoch Times (19 juli 2026): Residents Question Official Toll After Chongqing Landslide Buries More Than a Dozen Buildings

Nostalgie begint vandaag: wat zullen uw kinderen zich herinneren?

19 juli 2026 door WALKER LARSON

Het woord “nostalgie” is afgeleid van twee Griekse woorden: “algos”, wat “pijn” of “verdriet” betekent, en “nostos”, wat “thuiskomst” betekent. Oorspronkelijk verwees de term naar de intense pijn van heimwee. Nostalgie stond zelfs in sommige medische handboeken vermeld als een aandoening waaraan mensen die ver van huis waren — zoals zeelieden en soldaten — konden lijden. In de loop der tijd veranderde de betekenis en verwijst het woord vooral naar een verlangen naar een eerdere periode of naar een wens om “thuis te komen” in de zorgeloze dagen van het verleden.

De zoete weemoed van nostalgie kan iemand onverwacht overvallen, uitgelokt door de eenvoudigste dingen: een half vergeten melodie, de geur van vers gemaaid gras, zonlicht en lange schaduwen in een vertrouwde straat of een oud boek onder een laag stof. Zulke prikkels verbinden ons met herinneringen die ons hebben gevormd. We zouden er graag naar terugkeren, maar we kunnen ze alleen nog vanachter een ondoordringbare glazen wand aanschouwen.

Voor volwassenen raken sommige ervaringen uit hun jeugd na verloop van tijd doordrenkt van nostalgie. Of het nu ging om jagen met vader, picknicken in de achtertuin met broers en zussen, een favoriete film kijken met neven en nichten of samen met moeder een boek lezen. Naarmate de jaren verstrijken krijgen die momenten meer betekenis dan ze destijds hadden. De voorwerpen die bij die herinneringen horen — het oude jachtgeweer, de versleten picknickmand of de verbleekte boekomslag — brengen vreugde en verdriet. De activiteiten, de emoties, de plaatsen en vooral de mensen roepen herinneringen op die ons hebben gevormd in de meest ontvankelijke jaren van ons leven, toen de wereld nog helemaal nieuw was.

Nostalgie is meer dan een merkwaardige eigenschap van het volwassen leven. Ze blijft ons ook op latere leeftijd vormen. De dingen waarnaar we met weemoed terugverlangen, blijven bepalen wie we zijn en schrijven mee aan ons levensverhaal. Ze laten zien wat we werkelijk waardevol vinden. Zo kan nostalgie ook op volwassen leeftijd onze prioriteiten en zelfs onze kijk op de wereld blijven aanscherpen en versterken. Door haar irrationele en diepgevoelde karakter reageren we instinctief op bepaalde prikkels en kennen we daar, soms zonder erbij na te denken, extra betekenis aan toe.

De rol van ouders bij het vormen van nostalgie

Ouders hebben een unieke kans om de toekomstige nostalgie van hun kinderen vorm te geven door hun in de jeugd ervaringen, invloeden en voorwerpen mee te geven die hen ook als volwassenen via nostalgie zullen blijven beïnvloeden. Wat we onze kinderen vandaag meegeven, is waar zij later met warmte aan zullen terugdenken.

Vanuit dat perspectief dragen de spelletjes, activiteiten, tradities, boeken en films waarmee we de jeugd van onze kinderen vullen niet alleen nu, maar ook in de toekomst bij aan wie zij worden. Juist daarom loont het om bewust na te denken over die invloeden.

Anders gezegd: ik zou liever hebben dat mijn volwassen kinderen meer nostalgie voelen bij De Kronieken van Narnia dan bij SpongeBob SquarePants. Ik zie liever dat wandelingen door het bos sterkere herinneringen oproepen dan uren achter videogames. Ik hoop dat de kaarsen en de katten (Lussekatter) op de dag van Sint-Lucia diepere jeugdherinneringen losmaken dan uitstapjes naar een waterpretpark.

Als kinderen in hun jeugd favoriete boeken hebben, is de kans groter dat literatuur later voor hen een nostalgisch referentiepunt wordt. Layland Masuda/Getty Images

Dat betekent niet dat televisieseries, videogames of waterpretparken geen plaats hebben in de kindertijd of in de nostalgie daarna. Ze kunnen zeker een positieve rol spelen. Tegelijk wil ik niet dat juist díe ervaringen later het sterkst met hun jeugd verbonden blijven, omdat ze over het algemeen niet de waarden en levensvisie overbrengen die ik mijn kinderen graag wil meegeven.

De verwondering en het gevoel voor het edele dat de Narnia-boeken oproepen, vormen een betere leidraad dan de flauwe slapstickhumor en de oppervlakkige moraal van de meeste kinderprogramma’s. Herinneringen aan zonovergoten open plekken in het bos zullen hun op de lange termijn meer geven dan het opgaan in de virtuele werelden van videogames.

Andere ouders zullen daar anders over denken, maar het belangrijkste is dat je er überhaupt bewust over nadenkt. Is dit iets waarvan ik wil dat mijn kinderen er later met warmte op terugkijken, of niet?

De glans van het alledaagse

Deze manier van kijken naar opvoeden is tegelijk inspirerend en confronterend. In een video die onlangs viraal ging, verwoordde vader Ethan Lapierre treffend dat ouders “de nostalgie van hun kinderen in real time creëren”.

“Je leeft niet langer alleen je eigen leven. Je geeft ook vorm aan dat van iemand anders”, zei hij.

“Het is vreemd om nu zelf de volwassene en de ouder te zijn. Maar ik zie het vooral als een enorm voorrecht. Want je bent niet alleen ouder — je mag deel uitmaken van iemands complete album van herinneringen.”

Naar aanleiding van de populariteit van de video schreef Himanshi Bahuguna voor Motherly waarom dit besef zoveel mensen raakte.

“Plotseling krijgt gewone zorg een diepere betekenis”, schreef hij. “Je beseft dat de herinneringen van je kind zich stilletjes vormen, zonder aankondiging, terwijl jij gewoon probeert de dag door te komen. … Veel ouders omschrijven dat moment van inzicht als tegelijk prachtig en beangstigend.”

Ervaringen uit de kindertijd worden meestal herinnerd vanwege de gevoelens die ze teweegbrachten; sommige daarvan kunnen tientallen jaren aanhouden. Jordan Siemens/Getty Images

Het besef dat nostalgie al tijdens de kindertijd wordt gevormd, moedigt ouders niet alleen aan om bewuster na te denken over de invloeden die ze hun kinderen meegeven, maar werpt ook een bijzonder licht op het alledaagse.

“Een van de moeilijkste dingen voor ouders om te geloven, is tegelijk een van de meest geruststellende”, schreef Bahuguna. “Juist de kleine dingen tellen, omdat ze klein zijn.”

Vasthouden aan die waarheid — wat midden in de dagelijkse drukte niet altijd eenvoudig is — behoort tot de grote vreugden van het ouderschap.

Tegelijkertijd herinnert Bahuguna ouders eraan dat “de kindertijd geen voorstelling is en zorg geen schouwspel”. Ouders doen er goed aan hun kinderen bewust te omringen met goede dingen — gezonde tradities, mooie en inspirerende literatuur en avontuurlijke activiteiten die later dierbare herinneringen worden. Maar de kern van het ouderschap ligt niet in die zaken. Die ligt in liefde. Zelfs wanneer de uiterlijke omstandigheden van de kindertijd verre van perfect zijn, kan liefde haar toch mooi maken.

Dat is uiteindelijk wat kinderen zich het meest zullen herinneren. Dáár ligt de ware kern van gezonde nostalgie.

Gepubliceerd door The Epoch Times (26 juni 2026): Creating Nostalgia Today: What Will Your Children Remember?

De hedonische tredmolen

18 juli 2026 door JEFFREY TUCKER

Commentaar

Toen in het begin van de negentiende eeuw het stoomschip in Groot-Brittannië werd uitgevonden en vervolgens steeds verder werd verbeterd, heerste er grote opluchting. Dankzij de nieuwe technologie zou steenkool veel efficiënter worden gebruikt. Er zou veel minder nodig zijn en kostbare grondstoffen konden worden gespaard. Althans, dat dachten de mensen.

Terwijl de verbeteringen elkaar bleven opvolgen, kwam één econoom met een heel andere voorspelling. Zijn naam was Stanley Jevons, destijds misschien wel de scherpzinnigste econoom van de Engelstalige wereld. Volgens hem zou een efficiënter gebruik van steenkool juist het tegenovergestelde effect hebben. De vraag zou explosief toenemen, omdat steenkool nu goedkoper en op grotere schaal kon worden ingezet.

Hij voorspelde een enorme stijging van de vraag. En hij kreeg gelijk. Het klinkt tegenintuïtief, zelfs paradoxaal. Zodra een technologie ervoor zorgt dat een product of dienst met minder middelen kan worden geleverd, neemt het totale gebruik juist toe. De mogelijkheid om een grondstof te besparen vergroot de vraag ernaar — een paradox.

Dat is een onthullend inzicht, en misschien geldt het veel breder.

In onze tijd had dit inzicht onze huidige situatie kunnen voorspellen. Het digitale tijdperk, dat rond 1995 begon, maakte toegang tot informatie, communicatie, rekenkracht en vrijwel alles wat denkbaar is veel efficiënter. Inmiddels zwemmen we erin — of verdrinken we er zelfs in.

Destijds dacht ik werkelijk dat mensen daardoor meer tijd zouden krijgen dan ooit. Ooit moesten we alles met de hand schrijven, in een envelop stoppen, een postzegel plakken en maar hopen dat de brief zou aankomen. Nu kunnen we duizenden berichten per dag versturen en bots zelfs miljoenen of miljarden. Boeken zouden voor vrijwel iedereen beschikbaar worden tegen nauwelijks nog kosten, dus iedereen zou vanzelf meer gaan lezen.

Toen ik een kind was, moest je voor vrijwel alles zes tot acht weken wachten op de levering. Nu bestel ik online uit een enorm aanbod en verwacht ik mijn bestelling morgen — of zelfs later vandaag. Tegenwoordig kan zelfs bijna elke maaltijd binnen een uur warm bij mijn voordeur worden bezorgd. Toen ik jong was, was zoiets ondenkbaar.

We besteden minder tijd dan ooit aan fysieke werkzaamheden. Klussen die vroeger dagen, weken of zelfs maanden kostten, zijn nu in minuten of seconden klaar — soms zelfs automatisch terwijl we met iets anders bezig zijn. Wat economen wel de “tijdsprijs” van vrijwel alles noemen — het aantal uren dat je moet werken om iets te kunnen betalen — is spectaculair gedaald.

We hebben dus meer tijd dan ooit. Toch? Nee.

Vreemd genoeg — en paradoxaal genoeg — hebben we juist minder tijd dan ooit. En de eerste generatie die volledig opgroeide in een wereld doordrenkt van digitale technologie, kijkt opvallend somber naar de toekomst. Zinnen als “Ik had geen tijd” of “Ik kwam tijd tekort” hoor je vaker dan ooit. Dat mensen steeds minder boeken lezen, is bovendien uitgebreid gedocumenteerd. We lijken een postgeletterde samenleving te worden — of zijn dat misschien al. Zelfs een film van twee uur blijkt voor veel mensen een aanslag op hun geduld.

Ga maar eens in een restaurant zitten en kijk om je heen. Mensen die samen aan tafel zitten, zijn voortdurend met hun telefoon bezig. Ze multitasken onafgebroken en kunnen hun toestel nauwelijks lang genoeg wegleggen om een echt gesprek te voeren. Doordat we steeds minder lezen en oefenen, lijkt de woordenschat te verschralen en verdwijnt ook de belezenheid.

We zijn zelfs te druk om voldoende te slapen. De telefoon ligt naast het bed en licht ’s nachts voortdurend op terwijl mensen e-mails en berichten beantwoorden. Ook de weekenden lijken langzaam te verdwijnen, omdat de werkweek steeds verder uitdijt en vrije tijd en aandacht voor het gezin opslokt.

Zelf koken lijkt steeds zeldzamer te worden en verfijningen van het dagelijks leven — van een mooi gedekte tafel tot goed passende kleding — verdwijnen langzaam uit onze cultuur. We hebben minder vrije tijd en minder aandacht dan ooit.

De kenmerken van een beschaafde samenleving worden minder gekoesterd dan vroeger. Wat ooit werd gezien als de Amerikaanse droom — een eigen huis, een stabiel gezin en een goede baan waarmee je iets kunt opbouwen — ligt voor de meeste mensen onder de dertig buiten bereik. De middenklasse staat onder een druk die we sinds de naoorlogse periode nauwelijks hebben gezien.

Dat alles is opmerkelijk en precies het tegenovergestelde van wat ik had verwacht. In plaats van ons te bevrijden van saai en zwaar werk, heeft technologie ons juist meer sleur gebracht dan ooit. Net zoals het stoomschip uiteindelijk de vraag naar steenkool vergrootte, heeft digitale technologie onze aandacht volledig opgeslokt, terwijl de fysieke wereld tegelijkertijd minder betaalbaar is geworden.

Vraag een vriend of vriendin eens naar tuinieren, strijken of het bakken van een prachtig versierde taart, en je krijgt steevast hetzelfde antwoord: daar is tegenwoordig geen tijd meer voor. Naaien, breien, bakken, schilderen, talen leren, piano oefenen — het verdwijnt allemaal, simpelweg omdat we het te druk hebben.

Er klopt iets niet. De meest ontwikkelde en verfijnde samenlevingen die we kennen uit historische steden en woningen stammen uit een tijd zonder e-mail, sociale media, smartphones of zelfs koelkasten en auto’s met een verbrandingsmotor. Hoe kregen mensen het vroeger in hemelsnaam voor elkaar om kleding te maken, een half dozijn kinderen groot te brengen, de klassiekers te lezen, honderd kerstkaarten te schrijven, gasten te ontvangen, hun huis schoon te houden, hobby’s uit te oefenen én te reizen — allemaal nog vóór het tijdperk van het vliegen?

Hoe efficiënter alles wordt, hoe minder tijd we lijken over te houden om überhaupt iets te doen. Wat ons tijd had moeten besparen, heeft die tijd juist opgeslokt.

Daar bestaat een term voor: de hedonische tredmolen. Het begrip werd bedacht door Philip Brickman en Donald T. Campbell in hun invloedrijke artikel uit 1971, Hedonic Relativism and Planning the Good Society.

Zij schrijven: “Door alleen het nastreven van geluk als een onvervreemdbaar recht van de mens te benoemen, gaven de opstellers van onze Onafhankelijkheidsverklaring mogelijk blijk van een intuïtief begrip van de zogeheten adaptatieniveautheorie — een inzicht dat ook al terug te vinden is bij filosofen vanaf de tijd van de stoïcijnen en de epicureeërs. Hoewel geluk, opgevat als een toestand van subjectief welbevinden, misschien het hoogste goed is, blijkt het helaas bijzonder vergankelijk.

“Zelfs wanneer we tevreden terugkijken op een prestatie, vervaagt dat gevoel van voldoening al snel. Uiteindelijk maakt het plaats voor een nieuwe onverschilligheid en een nieuw streven naar méér … Naarmate onze omgeving aangenamer wordt, stijgt ook de lat waarmee we bepalen wat als aangenaam geldt. Het neutrale punt op de schaal tussen plezier en pijn, succes en mislukking, verschuift daardoor steeds verder, zodat uiteindelijk weer evenveel ervaringen als pijnlijk worden beleefd als plezierig.”

Of zoals B.B. King een jaar eerder zong: “The thrill is gone, the thrill is gone away.” Daarna verlangen we naar het volgende apparaat dat ons tijd moet besparen. Maar waarvoor besparen we eigenlijk tijd? Om nieuwe manieren te vinden om nóg meer tijd te besparen? Het werkt niet. En opwindend is het al helemaal niet.

Moeilijk te geloven, is het niet? Als kind droomde ik van videobellen en direct contact met vrienden via een persoonlijk apparaat in je hand. Nu die technologie er is, voel ik daar nauwelijks nog enthousiasme bij. Sterker nog, ik heb mijn telefoon zo veel mogelijk “uitgeschakeld”: alle meldingen uit, geen trilfunctie meer en het scherm alleen nog in zwart-wit. Steeds vaker laat ik hem thuis en als ik met anderen ben, haal ik hem helemaal niet meer tevoorschijn.

De iPhone was aanvankelijk spectaculair. Na ongeveer twee dagen was hij gewoon geworden. Daarna kwamen de meldingen, de leercurves, de abonnementen, de updates, de stress over een bijna lege batterij en nieuwe problemen zoals digitale overbelasting en sociale druk via sociale media.

Het leven voelt nu hectischer dan ooit. We rennen ter plaatse, gevangen op de tredmolen.

Die hedonische tredmolen heeft technologiebedrijven enorme winsten opgeleverd, maar wat heeft hij onze beschaving gebracht? Onze aandachtsspanne is gekrompen tot minuten, soms zelfs seconden. We leven van de ene dopamineprikkel naar de volgende. We hebben het geduld verloren om boeken te lezen of nieuwe vaardigheden te leren. Nu menselijk werk steeds minder nodig is, lijken ook ambitie en levensvreugde af te nemen. Al deze hulpmiddelen dreigen ons langzaam op te slokken.

Dit is geen pleidooi tegen innovatie. Het stoomschip was een geweldige uitvinding en muziek streamen is een genoegen. Ik ben blij dat ik gemakkelijk contact kan houden met familie en vrienden. Zelfs kunstmatige intelligentie heeft zijn waarde. Taken waarvoor ik vroeger weken nodig had, kunnen nu in enkele minuten worden uitgevoerd. Geweldig — maar laten we het wel in perspectief blijven zien.

We moeten ons veel bewuster worden van de noodzaak van matiging. Mijn gelukkigste momenten beleef ik juist wanneer ik volledig offline ben — in een museum of aan een meer. En ik lees nergens zo geconcentreerd als in een papieren boek of krant.

Technologische vooruitgang hoeft ons niet onvermijdelijk op de hedonische tredmolen te zetten. We moeten alleen beter beseffen dat technologie zelf geen bron van geluk is — en misschien zelfs de weg naar echt geluk kan blokkeren.

Thomas Jefferson sprak over het nastreven van geluk. Daarmee bedoelde hij niet dat we ons leven moesten overdragen aan technologische machthebbers, zodat we onszelf letterlijk dood kunnen vermaken. Zijn visie was verhevener en spiritueler — en juist die zouden we moeten herontdekken.

Gepubliceerd door The Epoch Times (15 juli 2026): The Hedonic Treadmill

VS vernietigt cruciale Iraanse observatietoren in Straat van Hormuz

18 juli 2026 door JACK PHILLIPS

Het Amerikaanse leger heeft een belangrijke Iraanse observatietoren in de Straat van Hormuz vernietigd die werd gebruikt om scheepvaart te monitoren. Dat blijkt uit een verklaring die het Amerikaanse Central Command (CENTCOM) vrijdag heeft vrijgegeven.

Volgens CENTCOM werd de observatietoren bij de haven Chah Bahar Shahid Kalantari donderdag vernietigd. De toren maakte deel uit van “een maritiem surveillancenetwerk langs de Iraanse kust aan de Golf van Oman dat al tientallen jaren door de Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC) wordt gebruikt” om aanvallen op schepen in de zeestraat te coördineren.

“De vernietiging van de toren verzwakt rechtstreeks het vermogen van de IRGC om aanvallen op onschuldige burgerbemanningen te coördineren”, aldus het militaire commando. “Bovendien beschermt de aanval de vrije scheepvaart in de regionale wateren voor alle vaartuigen, met uitzondering van schepen die proberen de huidige Amerikaanse zeeblokkade tegen Iran te doorbreken.”

Bij een door CENTCOM vrijgegeven video was te zien wat de aanval op de toren leek te zijn. Latere beelden toonden aan dat de toren bij de aanval grotendeels was verwoest.

Iraanse staatsmedia meldden vrijdag dat in het zuiden ten minste vijf bruggen waren getroffen. Bij aanvallen op bruggen in de zuidelijke havenstad Bandar Khamir zouden zeven mensen zijn omgekomen. Ook een treinstation werd daar geraakt. Verder naar het oosten, landinwaarts in Iranshahr, in een provincie aan de grens met Pakistan, zou ook een luchthaven zijn getroffen.

Als vergelding kondigde Iran aanvallen aan op Golfstaten waar Amerikaanse luchtmachtbases zijn gevestigd, waaronder Bahrein, Qatar en Koeweit. De autoriteiten in Koeweit verklaarden dat een elektriciteitscentrale en ontziltingsinstallatie door een Iraanse aanval waren getroffen. Volgens de lokale nieuwssite Kuwait Times raakten installaties beschadigd, ontstond brand en viel er een groot aantal units uit voor stroomopwekking.

Iran bevestigde ook dat het Syrië had aangevallen — ogenschijnlijk voor het eerst sinds het begin van de oorlog — waarbij volgens het staatsnieuwsbureau IRNA een Amerikaanse basis van speciale eenheden in Tanf het doelwit was. Daarnaast voerde Iran een aanval uit op een Amerikaans radarstation in Oman.

Een voorlopig akkoord uit juni om de oorlog te beëindigen stortte op 7 juli in, nadat Iran op commerciële schepen had geschoten in de Straat van Hormuz. Daarop reageerden de Verenigde Staten met nieuwe luchtaanvallen. Sindsdien voert het Amerikaanse leger al zes dagen op rij aanvallen uit op Iraanse doelen en heeft het opnieuw een maritieme blokkade ingesteld rond Iraanse havens, terwijl Iran volhoudt dat de zeestraat is afgesloten.

Iraanse strijdkrachten hebben het vuur geopend op schepen die probeerden door een door de Amerikaanse marine ondersteunde vaarroute in de Straat van Hormuz te varen, langs de zuidkust bij Oman. Teheran heeft verklaard alleen schepen toe te laten die gebruikmaken van vooraf door Teheran goedgekeurde vaarroutes.

Iran heeft verklaard dat het civiele infrastructuur in het Midden-Oosten zal aanvallen als Trump zijn dreigement uitvoert om Iraanse infrastructuur aan te vallen.

Trump zei in een interview met Fox News op 14 juli dat de Verenigde Staten Iraanse infrastructuur zouden aanvallen als Teheran niet terugkeerde naar de onderhandelingstafel. Vóór het eerste staakt-het-vuren in april had Trump soortgelijke taal gebruikt in een poging Iran tot onderhandelingen te dwingen.

“Volgende week zijn de elektriciteitscentrales en de bruggen aan de beurt”, zei Trump deze week tegen Fox News. “We schakelen al hun elektriciteitscentrales uit, we schakelen al hun bruggen uit, tenzij ze aan tafel komen om te onderhandelen.”

Gepubliceerd door The Epoch Times (17 juli 2026): US Destroyed Key Iran Surveillance Tower in Strait of Hormuz, Military Says

De geheime wetenschap achter de navigatie van duiven

17 juli 2026 door NICOLE JAMES

Duiven hebben een voordeel ten opzichte van mensen, dat soms vervelend kan zijn. Zet een duif honderden kilometers van huis af en in de meeste gevallen vindt het dier moeiteloos de weg terug. Wetenschappers denken dat een deel van de verklaring op een onverwachte plek ligt: de lever.

Nieuw onderzoek wijst erop dat duiven mogelijk gespecialiseerde immuuncellen in hun lever gebruiken om het magnetische veld van de aarde waar te nemen. Daardoor beschikken ze over een ingebouwd kompas, wat de bescheiden duif een stuk geavanceerder maakt dan haar imago als gevleugelde kruimeldief.

De lever van een duif kan het magnetische veld van de aarde waarnemen

Recent onderzoek suggereert dat ijzerrijke immuuncellen in de lever van een duif kunnen helpen bij het detecteren van het aardmagnetisch veld. Deze cellen, macrofagen genoemd, ruimen normaal gesproken oude rode bloedcellen op, een proces waardoor zij veel ijzer bevatten.

Onderzoekers ontdekten dat deze cellen sterke magnetische eigenschappen hebben. Dat opent de mogelijkheid dat duiven een deel van hun navigatiesysteem meedragen in een orgaan waar de meeste mensen alleen na een uitgebreid kerstdiner nog aan denken.

Het lijkt erop dat de duif een kompas in zijn lever heeft.

De mens heeft satellieten de ruimte in gestuurd en de aarde volgezet met zendmasten voor mobiele telefonie, maar de duif heeft simpelweg een lever.

Wetenschappers testten het belang van deze cellen door ze te verwijderen en vervolgens te onderzoeken hoe de vogels navigeerden. Op zonnige dagen vonden de duiven hun weg probleemloos terug, waarschijnlijk omdat ze de zon als alternatief oriëntatiepunt konden gebruiken. Op bewolkte dagen raakten ze echter gedesoriënteerd. Blijkbaar heeft zelfs een duif een reserveplan — maar alleen als het weer meewerkt.

Onderzoekers ontdekten bovendien dat de ijzerrijke cellen zich dicht bij zenuwvezels bevinden. Dat wijst erop dat informatie over het aardmagnetisch veld vanuit de lever naar de hersenen kan worden doorgegeven.

Niemand weet echter hoe die communicatie tussen beide organen precies verloopt. Vermoedelijk zegt de lever: “Noordoost.” Waarop de hersenen antwoorden: “Weet je dat zeker?” Gelukkig eindigt een duif, anders dan een echtpaar in een huurauto, niet in een discussie van veertig minuten over wiens idee het was om de toeristische route te nemen.

Het lastige aan duiven is dat ze er niet uitzien als dieren met verborgen genialiteit. Hun kop beweegt voortdurend naar voren en achteren, alsof die pas enkele minuten na de rest van het lichaam is gemonteerd. Ze hangen rond bij standbeelden en op pleinen, waar generaties uitwerpselen weinig hebben bijgedragen aan hun reputatie.

En toch is deze kleine grijze lastpost tot prestaties in staat die steeds indrukwekkender worden naarmate je er meer over ontdekt.

Duiven kunnen menselijke gezichten herkennen

Duiven kunnen ook menselijke gezichten herkennen. In een experiment leerden duiven een onderzoekster te vermijden die hen slecht had behandeld. Ze herkenden haar zelfs nog nadat zij andere kleding had aangetrokken.

Houd daar dus rekening mee, want ergens in de stad vliegt misschien een kleine grijze vogel rond die zich jouw gezicht opmerkelijk nauwkeurig herinnert — en nog altijd een appeltje met je te schillen heeft.

Duiven kunnen een Monet van een Picasso onderscheiden

Duiven kunnen worden getraind om een schilderij van Monet van een werk van Picasso te onderscheiden. Er zijn mensen die jarenlang kunstgeschiedenis hebben gestudeerd en toch nerveus worden als ze een schilderij zonder naamplaatje moeten identificeren.

Een duif kan worden getraind om visuele patronen te herkennen en de ene grote kunstenaar van de andere te onderscheiden. Onderzoekers hebben duiven ook ingezet om medische beelden te beoordelen. In onderzoeken naar borstweefsel leerden de vogels met grote nauwkeurigheid onderscheid te maken tussen goedaardige en kwaadaardige weefselstalen.

Duiven produceren melk

Ook de andere bijzondere eigenschappen van duiven zijn opmerkelijk.

Zowel mannelijke als vrouwelijke duiven voeden hun jongen met een substantie die bekendstaat als kropmelk. Deze voedingsstof is rijk aan vetten en eiwitten en helpt jonge duiven snel te groeien. Beide ouders nemen de verzorging van de jongen op zich en delen de taken rond het broeden en grootbrengen.

Op dit punt beschikt de duif over een uitstekend navigatiesysteem, gedeeld ouderschap en gevoel voor moderne kunst. Het begint bijna irritant te worden.

Duiven dienden in oorlogen

Duiven hebben ook dienstgedaan in oorlogen. Ze brachten berichten over wanneer andere communicatiemiddelen uitvielen. Ze vlogen door geweervuur en onder erbarmelijke omstandigheden en redden daarmee soms het leven van grote aantallen mensen. Sommige duiven kregen zelfs een onderscheiding voor hun moed.

Er schuilt iets typisch menselijks in de manier waarop wij met die erfenis zijn omgegaan. De ene generatie onderscheidt de duif vanwege haar heldhaftigheid. Een paar generaties later staan we de achterkleindochter van diezelfde duif weg te jagen voor de bakker.

Mensen en duiven hebben al eeuwenlang een ingewikkelde relatie. Ooit waren duiven een symbool van rijkdom en status. Machtige families hielden ze in imposante duiventorens. Toen de Franse Revolutie uitbrak, werden ook duiven meegesleurd in de woede die zich tegen de rijke elite keerde.

Walt Disney, Elvis Presley en Mike Tyson waren dol op duiven

Duiven hebben allerlei beroemde mensen gefascineerd. Charles Darwin bestudeerde ze nauwgezet toen hij zijn ideeën over evolutie ontwikkelde. Claude Monet hield duiven. Ook Walt Disney, Elvis Presley en Mike Tyson stonden bekend als liefhebbers van de duivensport.

Misschien is dat nog wel het opmerkelijkste duivenfeit van allemaal, want er zijn waarschijnlijk niet veel onderwerpen waar Darwin, Elvis en Mike Tyson het met elkaar over eens zouden zijn.

Misschien onderschatten we duiven juist omdat er zoveel van zijn. Dus als je de volgende keer een duif op je broodje ziet afmarcheren, wacht dan even voordat je die afdoet als een rat met vleugels.

Misschien herkent de vogel jouw gezicht. Misschien leest zijn lever ongemerkt het magnetische veld van de aarde. En terwijl jij op de parkeerplaats nog staat te bedenken waar je de auto ook alweer hebt neergezet, weet de duif allang precies waarheen hij onderweg is.

Gepubliceerd door The Epoch Times (12 juli 2026): The Secret Science of Pigeon Navigation

Chinese economie groeit het traagst in drie jaar

17 juli 2026 door DOROTHY LI

De economische groei van China is het afgelopen kwartaal teruggevallen naar het laagste niveau in drie jaar. Daardoor neemt de druk op Peking toe om met extra stimuleringsmaatregelen te komen om de officiële groeidoelstellingen te halen.

Het bruto binnenlands product (bbp) groeide in het tweede kwartaal met 4,3 procent ten opzichte van een jaar eerder, zo blijkt uit cijfers van het Nationaal Bureau voor de Statistiek die woensdag zijn gepubliceerd. De groei vertraagde daarmee scherp ten opzichte van de 5 procent in het eerste kwartaal en viel lager uit dan de door Reuters geraadpleegde economen verwachte 4,5 procent.

Het is de zwakste groei sinds het vierde kwartaal van 2022, toen het land nog worstelde met de strenge coronabeperkingen. Ook ligt de groei onder de jaardoelstelling van 4,5 tot 5 procent, de laagste doelstelling in meer dan dertig jaar.

Voor sommige economen zijn de nieuwste cijfers opnieuw een aanwijzing dat de Chinese economie aan kracht verliest.

“Als zelfs de officiële cijfers van het statistiekbureau — die ongunstige gegevens vaak oppoetsen — somber ogen, moet de werkelijke toestand van de economie zeer slecht zijn”, zei David Huang, een in de Verenigde Staten gevestigde analist die bekend is met de Chinese economie, tegen The Epoch Times.

De aandacht verschuift nu naar de komende bijeenkomst van het Politbureau aan het einde van deze maand. Daar zullen de hoogste functionarissen van de Communistische Partij bekendmaken of zij de economie met extra stimuleringsmaatregelen willen ondersteunen.

“Zonder steun zal de groei waarschijnlijk verder afzwakken”, schreef Lynn Song, hoofdeconoom voor Groter-China bij ING Bank, woensdag in een analyse.

Zhiwei Zhang, hoofdeconoom bij Pinpoint Asset Management in Hongkong, betwijfelt echter dat het Politbureau zal aandringen op een groter begrotingstekort, aangezien de export vooralsnog sterk blijft. “Er bestaat brede overeenstemming onder beleidsmakers en onderzoekers dat China de binnenlandse vraag moet stimuleren”, zei hij. “Maar er is geen overeenstemming over hoe dat moet gebeuren.”

Werknemers aan de productielijn voor stofzuigers in een fabriek in Foshan, in het zuiden van de provincie Guangdong, China, op 28 april 2026. Pedro Pardo/AFP via Getty Images

Toenemende onevenwichtigheid

Afzonderlijke officiële Chinese cijfers die woensdag werden gepubliceerd, laten zien dat de detailhandelsverkopen — een belangrijke graadmeter voor de consumentenbestedingen — in juni met 1 procent stegen ten opzichte van een jaar eerder, na een daling van 0,6 procent in mei. De industriële productie nam met 5,3 procent toe op jaarbasis, tegenover een groei van 4,5 procent in mei.

De export bereikte ondertussen een recordhoogte. Uit dinsdag gepubliceerde douanecijfers blijkt dat de uitvoer de verwachtingen overtrof: in juni steeg de export in Amerikaanse dollars met 27 procent ten opzichte van dezelfde maand vorig jaar.

De Europese Unie heeft Peking tot oktober de tijd gegeven om vooruitgang te boeken bij het terugdringen van het groeiende handelsoverschot en andere oneerlijke handelspraktijken. Vorig jaar noteerde de EU het grootste handelstekort ooit met China, goed voor 1 miljard euro per dag.

Luchtfoto van personenauto’s die wachten om te worden geladen op een roll-on/roll-off-schip voor export in Binhai New Area in Tianjin, China, op 30 maart 2026. Lintao Zhang/Getty Images

Voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen heeft laten doorschemeren dat vergeldingsmaatregelen mogelijk zijn als Peking vóór oktober geen tastbare resultaten boekt.

“Dialoog is essentieel, maar die dialoog moet wel resultaten opleveren”, zei Von der Leyen eerder deze maand tegen verslaggevers in Cork, Ierland. “Wij zijn in feite op alles voorbereid en hebben alle instrumenten op tafel liggen.”

Trage consumentenbestedingen

In de eerste helft van het jaar daalden de investeringen in vaste activa — een maatstaf voor langetermijninvesteringen in onder meer grond, havens en spoorwegen — met 5,7 procent ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar.

De investeringen in de vastgoedsector namen zelfs met 18 procent af op jaarbasis.

Volgens Andy Ji, analist bij het in Shanghai gevestigde ITC Markets, vormt de terugval in investeringen de “belangrijkste rem” op de economische groei.

“Een industriële motor die wordt aangedreven door hoogwaardige technologie, naast instortende binnenlandse consumptie en investeringen, onderstreept hoe ongelijk de economische groei momenteel is”, aldus Ji.

De vooraanstaande Chinese econoom Li Daokui uitte vorige week zijn zorgen over de aanhoudende terugval van de investeringen in vaste activa en noemde de krimp ongekend. Ook wees hij op de hoge werkloosheid, vooral onder jongeren tussen de 16 en 24 jaar.

Li waarschuwde dat de bredere economische doelstellingen ernstig in gevaar komen als de problemen rond werkgelegenheid en investeringen niet worden opgelost.

Een vrouw kijkt rond in een winkelcentrum in Peking op 15 juli 2026. Wang Zhao/AFP via Getty Images

Tientallen miljoenen mensen zijn uit het formele arbeidsproces verdwenen en werken nu in de zogeheten gig-economie, vaak als chauffeur voor ritdiensten of als bezorger. Zij maken lange werkdagen, verdienen lage lonen en hebben slechts beperkte sociale zekerheid.

Gesprekken met Chinese gezinnen en kleine ondernemers in de afgelopen weken schetsen eveneens een somber beeld. Verschillende gezinnen zeggen dat zij niet-noodzakelijke aankopen hebben uitgesteld of geschrapt vanwege de onzekerheid over banen en lonen, als gevolg van de vastgoedcrisis die hun vermogen heeft aangetast.

“Het is niet zo dat mensen niet wíllen uitgeven. Ze zijn bang om dat te doen”, zei Zhao uit Jinan, de hoofdstad van de provincie Shandong. Zhao wilde alleen met zijn achternaam worden genoemd.

“Vroeger gingen mensen ervan uit dat hun salaris elke maand gewoon werd uitbetaald”, vertelde Zhao vorige maand aan The Epoch Times. “Nu dalen de huizenprijzen, voelen banen minder zeker aan en moeten veel gezinnen zowel kinderen als oudere ouders onderhouden.

“Mensen denken daarom twee keer na voordat ze geld uitgeven.”

Gu Xiaohua en Reuters hebben bijgedragen aan dit bericht.

Gepubliceerd door The Epoch Times (15 juli 2026): China Posts Weakest Economic Growth in 3 Years

Nederlands rapport waarschuwt: China vergroot greep op Europa’s chipknelpunt

17 juli 2026 door ARTHUR ZHANG

Het Haags Centrum voor Strategische Studies (HCSS) waarschuwde in een rapport van juli dat China overlappende vormen van invloed opbouwt rond de cruciale positie van Nederland in de geavanceerde chipproductie. De Nederlandse beschermingsmaatregelen zijn daarentegen nog altijd gericht op afzonderlijke transacties en geïsoleerde incidenten.

HCSS beoordeelde de Nederlandse halfgeleidersector als de industrie met het hoogste strategische risico. Daarbij wees de denktank op cyberspionage, technologieverwerving via medewerkers, commerciële blootstelling, afhankelijkheid van door China gecontroleerde grondstoffen en het vermogen van Peking om economische en juridische druk uit te oefenen. De maritieme sector stond op de tweede plaats, gevolgd door de lucht- en ruimtevaart.

De analyse richt zich op het Nederlandse bedrijf ASML, de enige producent van extreem-ultraviolette (EUV)-lithografiesystemen waarmee de meest geavanceerde chips worden gemaakt. Volgens het rapport schuilt het risico niet alleen in de wens van Peking om Nederlandse technologie te bemachtigen, maar ook in het feit dat China dat doel via verschillende kanalen en over een langere periode kan nastreven.

“Het gaat niet om een verzameling losse incidenten”, zei hoofdauteur Benedetta Girardi tijdens een presentatie op 2 juli. Volgens HCSS vormen Chinese beïnvloedingstactieken “gecoördineerde inspanningen die een overkoepelend doel nastreven”, terwijl versnipperd bestuur het voor Nederland moeilijk maakt om die activiteiten te signaleren en tegen te gaan.

Volgens het rapport zijn de huidige Nederlandse controles beter toegerust om afzonderlijke transacties te beheren dan om “langdurige, gelaagde Chinese beïnvloedingsstrategieën” tegen te gaan. Het risicomodel combineert de kans op beïnvloeding — waaronder strategisch belang, eerdere doelwitten, toegankelijkheid en kwetsbaarheden binnen een sector — met de mogelijke economische, technologische, keten- en nationale veiligheidsgevolgen.

Diefstal van bedrijfsgeheimen

Een Amerikaanse jury oordeelde dat XTAL, een Californisch bedrijf dat was opgericht door voormalig ASML-ingenieur Yu Zongchang en andere voormalige ASML-medewerkers, zich schuldig had gemaakt aan de verduistering van bedrijfsgeheimen van ASML. ASML verklaarde dat de betrokken medewerkers uit persoonlijk winstbejag handelden en dat het geen bewijs had gevonden voor directe betrokkenheid van de Chinese overheid bij de diefstal.

Yu richtte in 2014 ook Dongfang Jingyuan Electron op in Peking. Getuigenverklaringen die tijdens de rechtszaak werden afgelegd en later in onderzoeksjournalistiek werden geanalyseerd, stelden dat ingenieurs van XTAL en Dongfang toegang hadden tot delen van de broncode van ASML die door een andere voormalige medewerker waren buitgemaakt.

Dongfang Jingyuan kreeg later nationale erkenning, ontving goedkeuring voor een gemeentelijke subsidie en onderscheiding van 3 miljoen yuan (ongeveer 364.000 euro) van Peking. Hij trok ook investeringen aan van aan Peking gelieerde fondsen. In de eigen financieringsaankondiging van het bedrijf uit 2022 werden Yizhuang Venture Capital en Beijing Guosheng Fund genoemd als investeerders in een financieringsronde van bijna 1 miljard yuan (ongeveer 128,8 miljoen euro).

Autoriteiten van een ontwikkelingszone in Peking hebben het rekenplatform voor lithografie van het bedrijf eveneens gepromoot als een binnenlands hulpmiddel om de opbrengst van geavanceerde chipproductie te verhogen. In een overheidsartikel van mei 2026 werd het platform omschreven als onderdeel van de inspanningen van het district om cruciale apparatuur lokaal te ontwikkelen.

Het Amerikaanse ministerie van Handel plaatste Dongfang Jingyuan in december 2024 op de Entity List, waardoor het bedrijf feitelijk werd uitgesloten van de aanschaf van Amerikaanse technologie.

HCSS verwees ook naar een latere zaak waarbij een ASML-medewerker bedrijfsgegevens verduisterde en naar een langdurige cyberinbraak bij de Nederlandse chipfabrikant NXP Semiconductors, die onderzoekers in verband brachten met een in China gevestigde hackersgroep. De denktank beoordeelde de halfgeleidersector als een sector met een “zeer hoog” risico vanwege aanhoudende pogingen tot infiltratie, de concentratie van eigendomstechnologie, commerciële blootstelling en de gevolgen van het verlies van controle over cruciale apparatuur en kennis.

Pekings industriële en juridische architectuur

Het vijftiende vijfjarenplan van het Chinese communistische regime bundelt apparatuur voor de halfgeleiderindustrie, geavanceerde productie, staatsfinanciering, onderzoeksinstellingen, talentwerving, strategische voorraden en de veiligheid van toeleveringsketens in één nationaal industrieprogramma.

Het plan voor de periode 2026–2030 roept op tot “doorslaggevende doorbraken” op het gebied van geïntegreerde schakelingen, industriële machines, hoogwaardige instrumenten, basissoftware en geavanceerde materialen. Ook krijgen de autoriteiten opdracht om “buitengewone maatregelen” te nemen tegen zwakke schakels in de Chinese industrie en toeleveringsketens.

Het plan voorziet verder in uitbreiding van de productiecapaciteit voor geavanceerde halfgeleiders en een versnelde ontwikkeling van cruciale apparatuur, materialen, componenten, krachtige processors en geheugenchips met hoge dichtheid. Het plan geeft China ook de opdracht om de “autonomie en beheersbaarheid” van industriële ketens te vergroten – de term die Peking gebruikt voor het verminderen van de afhankelijkheid van buitenlandse leveranciers. Daarnaast moet het land strategische reserves aanleggen, reserveproductiecapaciteit opbouwen en beoordelingen van veiligheidsrisico’s uitvoeren.

Een verordening van de Staatsraad die op 7 april in werking trad, geeft de Chinese autoriteiten ruimere bevoegdheden om te beschermen wat Peking omschrijft als de veiligheid van de toeleveringsketen.

De verordening creëert een systeem voor het aanwijzen van kritieke sectoren, het monitoren van buitenlandse afhankelijkheden, het beoordelen van risico’s, het aanhouden van voorraden en het opleggen van noodmaatregelen voor productie, transport of bevoorrading. Ook maakt zij onderzoeken mogelijk naar buitenlandse maatregelen die Peking als discriminerend of schadelijk voor Chinese toeleveringsketens beschouwt.

Mogelijke tegenmaatregelen zijn beperkingen van import, export, technologie, diensten, investeringen, transacties, gegevensoverdracht, toegang tot China en samenwerking met Chinese organisaties. De verordening maakt niet openbaar welke sectoren op de lijst van kritieke industrieën staan. Er zijn ook geen openbare documenten die voor dit artikel zijn geraadpleegd, waaruit blijkt dat de regeling is toegepast tegen ASML of de Nederlandse overheid.

De nieuwe regels bieden Peking een formele juridische route om onderzoek te doen naar of te reageren op Nederlandse exportbeperkingen voor halfgeleiders, indien de Chinese autoriteiten oordelen dat die maatregelen een bedreiging vormen voor de industriële toeleveringsketens van China.

Nederlandse verdediging

Nederland eist al exportvergunningen voor bepaalde geavanceerde apparatuur voor chipproductie en toetst bepaalde buitenlandse investeringen. Volgens HCSS zijn deze instrumenten effectiever bij afzonderlijke transacties dan bij het tegengaan van cumulatieve kennisoverdracht, langdurige toegang van medewerkers, concentratie van leveranciers en afhankelijkheden die via normale handelsrelaties ontstaan.

Tijdens de presentatie zei Girardi dat de beschermingsmaatregelen tussen bedrijven nog altijd sterk verschillen en dat Nederland geen nationale richtlijn heeft die uniforme veiligheidsnormen voor de halfgeleidersector vastlegt. Zij wees op tekortkomingen rond technologieoverdracht via medewerkers en het overheidstoezicht op langdurige toegang en afhankelijkheden van leveranciers.

HCSS pleit voor strengere toetsing van investeringen, een nationale continuïteitsstrategie voor de halfgeleidersector, strengere normen voor operationele beveiliging en grondigere screening van personeel op gevoelige locaties. Daarnaast adviseert de denktank een nationaal systeem voor het delen van inlichtingen tussen Nederlandse veiligheidsdiensten en strategische industrieën.

Het rapport waarschuwt dat afhankelijkheden die in vredestijd ontstaan, tijdens een confrontatie rond Taiwan kunnen uitgroeien tot politieke drukmiddelen. In zo’n scenario verwacht HCSS dat Chinese druk de beleidsruimte van Nederland kan verkleinen, de militaire paraatheid kan vertragen of de deelname aan gezamenlijke reacties van bondgenoten kan beperken.

De Nederlandse regering heeft nog niet bekendgemaakt welke aanbevelingen van HCSS zij zal overnemen. Ook heeft zij nog niet aangegeven of de nieuwe Chinese regelgeving inzake toeleveringsketens haar beoordeling op het gebied van de risico’s voor ASML en andere Nederlandse exporteurs heeft gewijzigd.

Gepubliceerd door The Epoch Times (15 juli 2026):Dutch Report Warns China Is Building Leverage Over Europe’s Chip Chokepoint

Wat biedt het socialisme nu eigenlijk?

15 juli 2026 door CHRISTIAN MILORD

Commentaar

Wie de geschiedenis van het zogenoemde “democratisch socialisme” wereldwijd bekijkt, hoeft niet lang te zoeken om de tegenstrijdigheden binnen die ideologie te ontdekken.

Voor mensen die weinig kennis van geschiedenis hebben of niet zijn opgegroeid met de tijdloze principes van hard werken en persoonlijke verantwoordelijkheid, kan het socialisme echter aantrekkelijk klinken door zijn utopische beloften. Zij beseffen niet dat de begrippen “democratisch” en “socialisme” moeilijk met elkaar te verenigen zijn.

Woorden als betaalbaarheid, gelijkheid en sociale rechtvaardigheid spreken bijna iedereen aan, vooral mensen die met tegenslagen kampen. Maar wie dieper kijkt, ziet dat de weg naar die idealen bestaat uit het afnemen van middelen van mensen die zelf hun inkomen verdienen en het herverdelen naar mensen die de gemakkelijkste weg kiezen. Deze gedwongen vorm van collectivisme ligt volgens hem aan de basis van de problemen van het socialisme, omdat het wrok en verdeeldheid creëert.

Marxistisch socialisme belooft gouden bergen in de vorm van gratis voorzieningen. Wat de aanhangers van deze ideologie niet vertellen, is dat niets in het leven werkelijk gratis is en dat iemand uiteindelijk de rekening betaalt. Mensen met een midden- of hoger inkomen worden gedwongen een groter deel van hun zuurverdiende inkomen af te staan aan een centrale overheid, die dat vervolgens herverdeelt in de vorm van geld of diensten voor mensen met een laag inkomen.

Tegelijkertijd verlangen socialisten dat iedereen een sobere levensstijl aanneemt, terwijl politieke ideologen zelf profiteren van de voordelen van een vrije markteconomie. Er is niets mis met minimalisme als dat een vrije keuze is, maar het socialisme werkt niet op die manier.

Dwang vormt de kern van het socialistische gedachtegoed en treft uiteindelijk juist de lagere inkomensgroepen die het zegt te willen beschermen.

In plaats van mensen met een laag inkomen aan te moedigen om op eigen kracht vooruit te komen, stimuleert het socialisme de afhankelijkheid van een bureaucratische overheid die bepaalt wie toegang krijgt tot schaarse middelen. Dat staat vaak haaks op de menselijke behoefte om vrij te kunnen kiezen tussen verschillende producten, ideeën en diensten. Het socialisme onderdrukt intellectuele diversiteit en is anti-spiritueel, omdat het ervan uitgaat dat de mens alle antwoorden bezit en een hogere macht geen rol speelt in menselijke aangelegenheden.

Veel jongeren realiseren zich niet dat socialistische verhalen eerder zijn gebaseerd op emoties en klassenjaloezie dan op doordachte argumenten en oplossingen. Door de willekeur van het systeem kan uiteindelijk iedereen het doelwit worden van afkeuring, afhankelijk van de grillen van degenen die de macht uitoefenen. In onvrije samenlevingen wordt het socialisme ondanks de grote mislukkingen en de miljoenen slachtoffers sinds de Bolsjewistische Revolutie van 1917 in Rusland kunstmatig in stand gehouden.

Voorstanders van het socialisme herhalen vaak dat het systeem nooit op de “juiste” manier is toegepast en daarom telkens tekortschiet. Ze versterken daarmee juist de interne tegenstrijdigheden en hypocrisie van hun ideologie en ze blijven dezelfde dystopische slogans herhalen, ondanks tekorten aan goederen, kansen en diensten.

In vrije samenlevingen proberen socialisten dwang subtieler toe te passen, terwijl ze tegelijkertijd de ambitie koesteren om democratische instituties af te breken. In hun streven naar een permanente revolutie besteden ze meer tijd aan activisme dan aan het creëren van tastbare resultaten. Ze blinken vooral uit in het bekritiseren van anderen en het herverdelen van middelen, maar veel minder in het ontwikkelen van producten en diensten waar consumenten behoefte aan hebben.

Zo versterken socialistische leiders bovendien de armoedecyclus door de vrije markt te verstoren met prijscontroles en een voortdurende nadruk op slachtofferschap. Daarbij negeren zij dat slachtofferschap in een vrije samenleving een keuze is, omdat er tal van mogelijkheden bestaan om vooruit te komen.

Veel socialistische bijeenkomsten en protesten worden bezocht door goed opgeleide mensen uit de midden- en hogere klasse, die de tijd hebben om marxistische ideeën uit te dragen die zij zelf niet in praktijk brengen. Zij profiteren van de vrije markt, maar zouden tegelijkertijd willen dat mensen met een laag inkomen afhankelijk blijven van ineffectieve overheidsprogramma’s in plaats van hun eigen kansen na te streven. Socialistische activisten bestrijden de elite niet, maar maken er juist deel van uit.

Een andere fundamentele zwakte van het socialisme is het verzet tegen charterscholen. Waarom zouden alternatieven voor veel slecht presterende openbare scholen worden afgewezen? Charterscholen behalen vaak betere onderwijsresultaten dan reguliere openbare scholen. Dat vergroot de kansen van leerlingen in het hoger onderwijs en op de arbeidsmarkt.

Wat levert het socialisme de samenleving op? Het hanteert een nul-somdenken, waarbij wordt aangenomen dat de winst van de één automatisch het verlies van de ander betekent. Maar het is ook mogelijk dat het succes van één persoon anderen inspireert om eveneens hard te werken en hun doelen na te streven. De weg naar succes verloopt zelden zonder obstakels, maar doorzettingsvermogen maakt uiteindelijk het verschil.

Het voornaamste doel van het socialisme is macht over anderen, bereikt door verdeeldheid en klassenstrijd aan te wakkeren. Het onderdrukt natuurlijke concurrentie, individuele vrijheid en sociale relaties. Socialistische activisten zouden zich graag als slachtoffer presenteren om vervolgens degenen op wie zij jaloers zijn — zoals vermogende mensen die banen creëren en veel belasting betalen — zelf tot doelwit te maken.

Het socialisme is een criminele onderneming die propaganda gebruikt om de indruk te wekken dat zij opkomt voor mensen met een laag inkomen. In werkelijkheid draait het om macht, terwijl het beleid er juist toe leidt dat mensen met een lager inkomen in armoede blijven. De oplossing ligt in gelijke mensenrechten, een vrije markteconomie en een beperkte rol van de overheid.

De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (13 juli 2026): What Does Socialism Actually Deliver?

‘Vijand van zijn eigen volk’

‘Voortdurende misdaad’

Transnationale repressie

Burnhams plannen voor Groot-Brittannië

Nicaragua

Het epos van Homerus begint met een moreel oordeel

Het epos eindigt met een ander oordeel

Eer is de publieke erkenning van objectieve uitmuntendheid

Eer is de grammatica van de morele reputatie

Zijn schaamte en eer achterhaald?

‘Wrede campagne’

Voortdurende vervolging

De firewall doorbreken

De propaganda tegengaan

Een breder patroon van onderdrukking

Democratie en de rechtsstaat

Orgaanroof en oproepen tot actie

Einde van de Hongaarse oppositie

Strenge criteria

9 kandidaat-lidstaten

Homerus voedt ons verlangen

Homerus inspireert Plato

Waarom is De Odyssee nog altijd relevant?

Wat voor mens ben jij aan het worden?

China verkreeg gegevens van 220 miljoen Amerikaanse kiezers

China begon in 2018 met beleid om Trump te ondermijnen

Inlichtingendiensten hadden al langer zorgen over stemmachines

Leden van de IC zouden zorgen over verkiezingsveiligheid hebben verborgen

Onderzoek in Michigan

DHS: 278.000 ‘mogelijke niet-staatsburgers’ aangetroffen in Amerikaanse kiezersregisters

Onderzoekers kunnen strafrechtelijke vervolging overwegen

Nieuwe lokale detentiecentra

Getuige zegt dat de heuvelhelling binnen enkele minuten instortte

Politie richt zich op berichten over explosie

De rol van ouders bij het vormen van nostalgie

De glans van het alledaagse

De lever van een duif kan het magnetische veld van de aarde waarnemen

Duiven kunnen menselijke gezichten herkennen

Duiven kunnen een Monet van een Picasso onderscheiden

Duiven produceren melk

Duiven dienden in oorlogen

Walt Disney, Elvis Presley en Mike Tyson waren dol op duiven

Toenemende onevenwichtigheid

Trage consumentenbestedingen

Diefstal van bedrijfsgeheimen

Pekings industriële en juridische architectuur

Nederlandse verdediging

Copyright © 2025