De voorzitter van de Europese Raad, António Costa, zei dat de EU “een bladzijde heeft omgeslagen” met de Amerikaanse president Donald Trump, zo werd op 8 september gemeld.
De Europese Raad bepaalt de algemene politieke koers en prioriteiten van de Europese Unie; het orgaan onderhandelt of stemt echter niet over de wetten die het blok besturen. Die taken liggen bij de Europese Commissie en het Europees Parlement.
“Als je negen maanden terugkijkt, in januari, was iedereen echt bang, vooral over onze betrekkingen met de Verenigde Staten,” zei Costa in een interview met de Financial Times.
“De afgelopen negen maanden zijn we erin geslaagd de trans-Atlantische betrekkingen te stabiliseren.”
“Als je zijn eerste uitspraken over de Europese Unie herinnert, lijkt het alsof dat tien jaar geleden gebeurde.”
“Maar nu denk ik dat we de bladzijde hebben omgeslagen, en dat we moeten voortbouwen op deze nieuwe stabiliteit en vooruit moeten kijken naar het verder ontwikkelen van onze relatie met de Verenigde Staten.”
Tarieven, technologiewetten en defensie-uitgaven zijn sinds Trumps terugkeer in het Witte Huis in 2025 uitgegroeid tot bronnen van verdeeldheid in het trans-Atlantische debat.
Op 5 september legde de Europese Commissie, het uitvoerend orgaan van de Europese Unie, Google een boete van 3,5 miljard dollar op wegens schending van de EU-antitrustregels door concurrentie in de advertentietechnologie te verstoren.
In haar onderzoek naar de in Californië gevestigde techgigant concludeerden EU-toezichthouders dat Google de markt domineerde voor advertentiebeheersystemen voor uitgevers en online advertentie-inkoop met zijn DoubleClick for Publishers-admanager, Google Ads en de display- en videoservices, ook bekend als DV360.
In haar uitspraak gelastte de Europese Commissie Google om te stoppen met deze “voorkeurspraktijken”. Ook werd het bedrijf opgedragen maatregelen te nemen om de inherente belangenconflicten in de advertentietechnologieketen weg te nemen.
Deze stap leidde tot felle kritiek van Trump, die dreigde een handelsonderzoek te starten om de EU-boetes te “vernietigen”.
In een bericht op Truth Social, op dezelfde dag dat de uitspraak uit Brussel bekend werd gemaakt, zei Trump dat hij een Section 301-onderzoek zou beginnen om wat hij “oneerlijke straffen” voor Amerikaanse bedrijven noemt, te schrappen.
“We kunnen dit niet laten gebeuren met briljante en ongekende Amerikaanse vindingrijkheid en, als het toch gebeurt, zal ik gedwongen zijn een Section 301-procedure te starten om de oneerlijke straffen die deze belastingbetalende Amerikaanse bedrijven worden opgelegd, ongedaan te maken,” zei hij op zijn sociale mediaplatform.
De Trade Act van 1974 bevat een bepaling—Section 301—die de Amerikaanse regering toestaat om buitenlandse handelspraktijken die door ambtenaren als discriminerend tegen de binnenlandse handel worden beschouwd, te onderzoeken en daarop te reageren.
Ondanks deze verschillen over techregulering hield Costa vol dat de betrekkingen nog steeds verbeteren, met de woorden: “Vrienden zijn het niet altijd overal over eens.”
Costa zei ook dat de EU de voorbereiding van nieuwe sancties tegen Rusland nauw afstemt met de Verenigde Staten.
Zijn opmerkingen volgden op Trumps uitspraken van 7 september dat hij klaar is voor een tweede fase van sancties tegen Rusland, en dat afzonderlijke Europese leiders op 8 of 9 september naar de Verenigde Staten zouden afreizen om te bespreken hoe de oorlog tussen Rusland en Oekraïne kan worden opgelost.
Costa’s optimisme over de relatie werd weerspiegeld in de woorden van Maros Sefcovic, EU-commissaris voor handel en economische veiligheid, op 6 september. Hij verwelkomde een presidentieel decreet dat Trump had ondertekend en dat de weg vrijmaakt voor lagere heffingen op Europese auto-export naar de Verenigde Staten.
“Ik verwelkom het decreet als een cruciale stap in de uitvoering van de gezamenlijke EU-VS-verklaring,” schreef Sefcovic op X.
“Het effent de weg voor een verlaging van de tarieven op auto’s en onderdelen naar 15 procent en verzekert belangrijke uitzonderingen op het plafond van 15 procent.”
In augustus publiceerden de Verenigde Staten en de EU details van een handelsakkoord dat de meeste Amerikaanse tarieven op Europese export beperkt tot 15 procent en het de EU verplicht tot grootschalige nieuwe aankopen van Amerikaanse energie, technologie en defensiematerieel.
Bepaalde onderdelen van de deal, waaronder het deel over auto’s, zijn echter nog niet uitgevoerd. Dat betekent dat in de EU geproduceerde auto’s in de Verenigde Staten nog steeds onderworpen zijn aan invoerheffingen van 27,5 procent, de op een na grootste exportmarkt voor voertuigen na het Verenigd Koninkrijk.
Andrew Moran, Wesley Brown en Reuters hebben bijgedragen aan dit verslag.
Gepubliceerd door The Epoch Times (6 september 2025):
Afgevaardigde Barry Loudermilk (R-Ga.) verklaarde onlangs tegenover The Epoch Times dat de transnationale repressie door de Chinese Communistische Partij (CCP) tegen Falun Gong en Shen Yun Performing Arts op Amerikaanse bodem neerkomt op een vorm van terrorisme. Volgens hem moeten de FBI en de Amerikaanse inlichtingendiensten hun aandacht opnieuw richten om dit soort dreigingen effectiever het hoofd te bieden.
Loudermilk reageerde op vragen over bommeldingen die in verband worden gebracht met pogingen van de CCP om Shen Yun en Falun Gong in de Verenigde Staten te treffen. Een incident vond plaats in februari, kort voordat Shen Yun zou optreden in het Kennedy Center in Washington, D.C. Het centrum werd kortstondig ontruimd, maar de voorstelling ging zoals gepland door. Een tweede incident speelde zich af in juni, tijdens de viering van de 250e verjaardag van het Amerikaanse leger in de hoofdstad.
Volgens het Falun Dafa Information Center werden er voorafgaand aan de parade anonieme berichten verstuurd, waarin ten onrechte werd beweerd dat personen, vermomd als Falun Gong-beoefenaars, aanslagen met bommen en vuurwapens zouden plegen tijdens het evenement. De berichten werden gemeld bij de politie. Hoewel er geen aanvallen plaatsvonden, leken de dreigementen bedoeld om de groep te intimideren en in diskrediet te brengen.
“Een van de maatregelen [om dit aan te pakken] is het hervormen van de FBI, zodat de dienst zich opnieuw gaat richten op kwesties van binnenlands en internationaal terrorisme op ons eigen grondgebied,” zei Loudermilk.
“We moeten de FBI terugbrengen naar haar echte taak—het beschermen van het Amerikaanse volk, en niet functioneren als politiek verlengstuk van de ene of de andere partij.”
Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een spirituele discipline die gebaseerd is op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. De praktijk werd in 1992 in China publiekelijk geïntroduceerd en groeide snel in populariteit. Tegen het einde van dat decennium schatte de overheid het aantal beoefenaars op 70 tot 100 miljoen, meer dan het aantal leden van de CCP zelf. De partij zag dit als een bedreiging en startte in 1999 een campagne om Falun Gong in China uit te roeien.
In 2006 richtten Falun Gong-beoefenaars in New York Shen Yun Performing Arts op, met als doel de traditionele Chinese cultuur nieuw leven in te blazen en “China vóór het communisme” te laten zien. Met jaarlijks wereldwijd meer dan een miljoen bezoekers is Shen Yun uitgegroeid tot een belangrijk doelwit van de transnationale repressiecampagne van de CCP.
Een opvallende zaak betrof Chen Jun, een bekende leider binnen de Chinese gemeenschap in Los Angeles. Op instructie van het Chinese regime reisde Chen naar New York om te proberen een medewerker van de belastingdienst om te kopen, in een poging om de non-profitstatus van Shen Yun op te heffen. Wat hij niet wist, was dat de tussenpersoon een FBI-informant was, waardoor Chen tegen de lamp liep in een undercoveroperatie. In november 2024 werd hij veroordeeld tot 20 maanden gevangenisstraf.
Een andere zaak betrof een Amerikaanse staatsburger die vijftien jaar in China had gewoond. Na zijn terugkeer naar de Verenigde Staten deed hij zich voor als milieuactivist en richtte in New York een non-profitorganisatie op. Vervolgens diende hij herhaaldelijk rechtszaken in tegen Dragon Springs—de campus waar Shen Yun zijn trainingsfaciliteiten heeft—onder het mom van milieubezwaren. Alle claims werden door de rechtbank verworpen wegens gebrek aan bewijs, en een rechter verbood hem uiteindelijk nog langer soortgelijke aanklachten in te dienen.
Volgens een brief die in handen kwam van The Epoch Times is het “Noord-Amerikaanse Anti-Falun Gong Bureau” van de CCP sinds ten minste maart 2021 actief, en coördineert het de pogingen om Falun Gong in het buitenland te onderdrukken.
Loudermilk waarschuwde dat de transnationale onderdrukking van Falun Gong en Shen Yun binnen de Verenigde Staten een directe bedreiging vormt voor essentiële Amerikaanse belangen.
“Het is absoluut een bedreiging,” zei hij. “We werken eraan om de FBI en de inlichtingendiensten te hervormen zodat ze zich opnieuw kunnen focussen.”
Hij voegde eraan toe dat volksvertegenwoordigers zich nu beter bewust zijn van de dreigingen die de CCP binnen de Verenigde Staten vormt, wat heeft geleid tot hernieuwde aandacht voor het probleem.
Loudermilk vertelde The Epoch Times dat het Congres eraan werkt de bevoegdheden van de uitvoerende macht uit te breiden, zodat CCP-infiltratie effectiever kan worden bestreden.
“We hebben dat zojuist gedaan—veel meer bevoegdheden bij de uitvoerende macht gelegd om de infiltratie door de Communistische Partij aan te pakken.”
Hij merkte op dat de activiteiten van de CCP wijdverspreid zijn binnen Amerikaanse instellingen.
“Onze aandacht ging sterk uit naar universiteiten en instellingen, en naar de vraag wie hier aanwezig is en wat ze doen,” zei hij. “We moeten onze universiteiten, onze instellingen en de organisaties die de kunstensector ondersteunen bewust maken.”
Hij benadrukte dat Chinese studenten die naar de Verenigde Staten komen in veel gevallen niet uitsluitend academische doelen hebben—ze bevorderen ook de belangen van de CCP. Een vergelijkbaar patroon, zo zei hij, is zichtbaar binnen technologiebedrijven.
Wanneer het doek opgaat en Sun Hongwei het podium betreedt met Shen Yun Performing Arts, ziet het publiek een zelfverzekerde hoofddanser die 5000 jaar traditionele Chinese cultuur tot leven brengt. Wat ze niet zien, is de buitengewone reis die hem daarheen heeft gebracht, een verhaal dat gekenmerkt wordt door gevaar, scheiding en uiteindelijk vernieuwing.
Sun werd geboren in het tijdperk van de éénkindpolitiek van de Chinese Communistische Partij (CCP) en was het tweede kind in zijn gezin, wat betekende dat hij volgens de Chinese wet niet eens had mogen bestaan.
Zijn moeder, Zhu Yuanzhu, herinnerde zich de angst van die tijd. “Als ze erachter waren gekomen, zouden de autoriteiten een abortus hebben afgedwongen. Gezinnen zoals het onze werden geconfronteerd met vernielde huizen, hoge boetes en zelfs vervolging van familieleden.”
Sun en Zhu deelden hun verhaal in ‘The Stories of Life’, een podcast gepresenteerd door Yu Xin voor de Chinese editie van NTD, een zustermedium van The Epoch Times.
Vervolgd vanwege hun geloof
Zhu weigerde een abortus en maakte een moedige keuze. Met de hulp van haar schoonvader in Taiwan reisde ze vanuit China naar Taiwan, waarbij ze zei dat ze familie ging bezoeken. Daar, veilig buiten het bereik van de CCP, schonk ze Sun het leven.
“Dat was de eerste keer dat hij aan een levensbedreigende crisis ontsnapte,” zei ze. “Na zijn geboorte werd hij onder de naam van mijn vader ingeschreven in het bevolkingsregister, waardoor hij de Taiwanese nationaliteit kreeg.”
De ouders van Sun keerden later met hem terug naar China. Toen hij echter nog maar zes jaar oud was, werd zijn moeder gevangen genomen omdat ze Falun Gong beoefende, een spirituele praktijk met meditatieve oefeningen en morele leerstellingen gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.
Na de openbare bekendmaking in 1992 door de heer Li Hongzhi verspreidde Falun Gong zich snel in China en zelfs de staatsmedia prezen de voordelen ervan voor de samenleving. In juli 1999 keerde de CCP zich echter tegen de beoefening en startte een wrede vervolgingscampagne met als doel de beoefening en haar aanhangers binnen zes maanden uit te roeien. Miljoenen mensen werden willekeurig gearresteerd, gemarteld, gedwongen tot dwangarbeid, onderworpen aan pogingen tot hersenspoeling en zelfs gedwongen orgaanoogst. De vervolging duurt nog steeds voort.
Een Falun Gong-beoefenaar wordt op 11 mei 2000 door de Chinese politie met geweld meegenomen naar een politiebusje op het Tiananmenplein in Peking, China. Stephen Shaver/AFP via Getty Images
Zhu zat zeven jaar in de gevangenis. Buiten droeg haar jonge zoon het stigma van ‘de jongen zonder moeder’. Hij zei dat buren achter zijn rug om fluisterden, klasgenoten hem uitlachten en dat hij stil en teruggetrokken werd.
“Ik begon mezelf af te sluiten en durfde niet meer te praten,” herinnert Sun zich. “Ik werd heel introvert.”
Na haar vrijlating stond Zhu voor een wreed dilemma. CCP-functionarissen vertelden haar dat haar zoon niet naar school mocht in China, tenzij ze haar geloof zou afzweren. Ze weigerde hun ‘garantie’ te ondertekenen dat ze zou stoppen met het beoefenen van Falun Gong. Daarom had het gezin maar één optie: Sun, toen 13 jaar oud, alleen naar Taiwan sturen.
De avond voor zijn vertrek werd Sun door angst overmand. “Ik bleef mijn ouders vragen of ik nog terug mocht komen,” herinnert hij zich.
Zhu kon alleen maar haar tranen bedwingen en ja zeggen. Haar kind werd van school gestuurd en kreeg geen onderwijs, net als vele anderen die vanwege hun geloof werden vervolgd.
Sun Hongwei en zijn moeder Zhu Yuanzhu in China, voordat Sun naar Taiwan werd gestuurd. Met dank aan Zhu Yuanzhu.
Verwelkomd door vreemden
De grootvader van Sun in Taiwan overleed toen hij nog jong was. Omdat hij daar geen familie had, zei zijn moeder hem simpelweg dat hij Falun Gong-beoefenaars in een plaatselijk park moest zoeken. Ze vertrouwde op de vriendelijkheid van de beoefenaars en geloofde dat zij hem zouden helpen.
Op wonderbaarlijke wijze was dat precies wat er gebeurde. Op straat in Taiwan zag Sun een informatiebord over Falun Gong. Hij verzamelde al zijn moed, benaderde de beoefenaars en vertelde hen zijn verhaal. Hij werd verwelkomd door vreemden die hem onderdak, onderwijs en de warmte van een familie boden die hij verloren had.
“Ik ben naar hen toegegaan en heb het hen gevraagd,” zei hij. “Ik heb hen mijn ervaring verteld. Ze waren verbaasd toen ze het hoorden. Ik heb hen het telefoonnummer van mijn moeder gegeven. Ze hebben mijn moeder gebeld om te vragen of het waar was.”
Die Falun Gong-beoefenaars namen Sun op en verwelkomden hem in hun huizen. Hij woonde twee jaar bij hen.
“Ze behandelden me als hun eigen zoon,” zegt hij. “Ze waren heel onbaatzuchtig.”
Sun Hongwei neemt deel aan de NTD International Classical Chinese Dance Competition 2023 in Purchase, New York, op 10 september 2023. Larry Dye/The Epoch Times
Een nieuw doel vinden
Dit nieuwe begin zou een keerpunt worden. In 2010 zag Sun voor het eerst een Shen Yun-voorstelling. Hij was geraakt door de missie om de traditionele Chinese cultuur nieuw leven in te blazen en de vervolging van Falun Gong aan de kaak te stellen, en voelde zich geroepen.
“Ik wilde ook meedoen,” zei hij. “Ik wilde de vervolging door de CCP aan de kaak stellen, omdat ik die vervolging zelf heb meegemaakt. Ik vond dat dit veel zinvoller zou zijn.”
Shen Yun Performing Arts, opgericht door Falun Gong-beoefenaars in 2006, is een in New York gevestigd dansgezelschap dat zich ten doel stelt de traditionele Chinese cultuur, die door de CCP is vernietigd, nieuw leven in te blazen.
Sun Hongwei, hoofddanser bij Shen Yun Performing Arts, wordt in mei 2025 na een tournee verwelkomd op JFK Airport in New York City. Met dank aan Benny Zhang.
In datzelfde jaar schreef hij zich in aan het Fei Tian College van Shen Yun in Taiwan, en kort daarna stapte hij over naar de hoofdcampus in de Verenigde Staten. Daar, ondergedompeld in een gemeenschap van medebeoefenaars, zag hij zijn zelfvertrouwen groeien. Fei Tian College is een particuliere, non-profit hogeschool in New York die gespecialiseerde bachelor- en masteropleidingen in de kunsten en wetenschappen aanbiedt. De dansopleidingen zijn doordrenkt van zowel oosterse als westerse tradities en leiden dansers en artiesten op voor Shen Yun.
“[In China] was ik altijd op mijn hoede voor andere mensen,” zei Sun. “Hier, onder invloed van andere studenten, begon mijn lage zelfbeeld langzaam weg te smelten. Ik ben vrolijk geworden.”
Door zijn talent en toewijding werd Sun hoofddanser bij Shen Yun. Op het podium draagt hij nu het gewicht van zijn verleden met gratie en vastberadenheid, en zet hij pijn om in schoonheid.
“Ik heb het gevoel dat ik mijn doel in het leven heb gevonden, namelijk deel uitmaken van Shen Yun, de traditionele Chinese cultuur in ere herstellen en de vervolging die in China plaatsvindt aan de kaak stellen,” zei hij.
Vooruitblik
Sun en zijn moeder zijn herenigd in de Verenigde Staten. Na jaren van vervolging, scheiding en onzekerheid kunnen ze eindelijk in vrede samenleven. Zhu is verbaasd over de man die haar zoon is geworden.
“Hij was vroeger zo introvert, maar nu is hij vrolijk, respectvol en sterk,” zei ze. “Mensen zijn jaloers op de persoon die hij is geworden.”
Voor Sun zijn de ontberingen van zijn jeugd niet alleen herinneringen aan lijden, maar ook stapstenen naar een dieperliggende missie.
“Ik hoop dat Shen Yun binnenkort in China kan optreden,” zegt hij. “Ik hoop ook dat de CCP snel een einde maakt aan de vervolging van Falun Gong in China, zodat veel Falun Gong-beoefenaars daar het recht op vrijheid van geloof krijgen. Mijn familie is vervolgd en er zijn tienduizenden families zoals de mijne. Ik hoop dat ze weer als familie herenigd kunnen worden.”
Terwijl Sun op het podium danst, ziet het publiek meer dan alleen gracieuze bewegingen. Ze zien de triomf van de geest op onderdrukking, een leven dat ooit werd ontzegd en nu bloeit op het podium, een verhaal van overleven dat is omgezet in kunst.
Sun Hongwei en zijn moeder Zhu Yuanzhu in Middletown, New York, in juni 2024. NTD
De telefoon ging. Het was een koude ochtend in Binzhou, vlakbij de Bohaibaai in het noordoosten van China. Het was twee dagen voor het Chinese Nieuwjaar, een tijd waarin families samenkomen. Qi Guanmei had echter niet verwacht dat haar dochter op bezoek zou komen. Al heel lang niet meer.
Ze nam de telefoon op.
“Mam,” hoorde ze een bekende stem zeggen. Tranen biggelden over haar wangen terwijl ze luisterde naar het gesnik aan de andere kant van de lijn. Het was de eerste keer in maanden dat ze de stem van haar dochter hoorde. Ze konden niet praten. Ze huilden alleen maar.
Ze hebben elkaar nooit meer gesproken.
Qi kon de pijn niet verdragen. Ze zakte in elkaar op de grond en werd even later dood verklaard. Haar dochter werd gevangengezet, ondanks dat ze onschuldig was. Er was geen gerechtigheid. Er bleef alleen kwelling over.
Het was 2006. Vier maanden eerder was Qi’s dochter, Sun Dongxia, veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf wegens het bezit van literatuur over Falun Gong, een spirituele groep die op wrede wijze wordt vervolgd door de Chinese Communistische Partij (CCP).
Gong Xiaoyan, de dochter van Sun, vertelde The Epoch Times het verhaal van haar familie en de decennialange reeks tragedies als gevolg van de vervolging, die haar geest niet hebben kunnen breken. In haar huis in het noorden van de staat New York ondersteunde ze haar verhaal met artikelen en foto’s uit die tijd.
“Goed leven”
Gong groeide op in het comfort van de bevoorrechte CCP-klasse. Haar vader was kolonel in het Volksbevrijdingsleger, de militaire tak van de CCP. Haar moeder werkte op de propaganda-afdeling van een staatsbedrijf. Gong zei dat het een baan was met een goed salaris en weinig werk.
“We waren niet rijk, maar we hadden genoeg geld om comfortabel te leven,” zei ze, waarbij ze opmerkte dat ze zich totaal niet bewust was van de aard van het regime waaronder ze leefde.
“We dachten dat de regering goed was,” zei ze. “We hielden van ons land en we hielden van de CCP, omdat we dat van jongs af aan zo hadden geleerd.”
Als militair officier van zijn rang zou Gongs vader aanzienlijke rijkdom hebben vergaard door zijn invloed in te zetten voor geld en gunsten. Dat was niet alleen gebruikelijk, zei Gong, het was de norm.
Haar vader stond er echter om bekend dat hij dat nooit deed – sinds hij en Sun halverwege de jaren negentig begonnen waren met het beoefenen van Falun Gong. Deze spirituele praktijk verspreidde zich snel over China nadat het in 1992 werd geïntroduceerd. Het combineert langzame oefeningen met leringen die zijn gebaseerd op de kernprincipes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. Beoefenaars rapporteerden vaak verbeteringen in hun gezondheid en moraliteit.
Jonge Falun Gong-beoefenaars mediteren in China in de jaren negentig. Minghui/Falun Dafa Information Center
Gong herinnerde zich dat haar grootmoeder Qi het Falun Gong-boek had meegenomen naar haar huis in Qingdao tijdens een bezoek in 1995.
Haar beide ouders lazen het in één dag uit.
Ondanks dat ze lid waren van de CCP en dus officieel atheïst waren, vonden ze de spiritualiteit van Falun Gong buitengewoon boeiend, zei Gong.
“Ze waren super enthousiast.”
Gong herinnerde zich dat haar moeder op een avond aan haar vader vroeg: “Heb je dit boek gelezen?”
Hij zei ja. Ze vroeg: “Geloof je wat er in het boek staat? Denk je dat het waar is?” En mijn vader zei: ‘Ja, het is waar’,” zei Gong.
In het park vlakbij hun huis ontstonden achtereenvolgens vijf Falun Gong-oefengroepen, en in andere parken nog veel meer. Gong, die toen tien jaar oud was, ging bijna elke ochtend met haar moeder mee en speelde terwijl Sun de oefeningen deed. Op een dag vroeg Gong of kinderen ook konden oefenen. Sindsdien beoefent ze Falun Gong.
Ontgoocheling
Gong merkte niets bijzonders op tot april 1999. In die maand werden enkele Falun Gong-beoefenaars in Tianjin gearresteerd omdat ze hun bezorgdheid hadden geuit over een negatief artikel in de media over Falun Gong.
Veel Chinezen die de Culturele Revolutie hadden meegemaakt, wisten dat veroordelingen in de media een vroeg teken waren van veranderende politieke winden. Dit was een signaal dat het regime zich tegen Falun Gong keerde. Toen de arrestaties tot meer klachten leidden, reageerden de autoriteiten in Tianjin door mensen door te verwijzen naar het Appeals Office in Peking – de enige plek waar Chinese burgers in theorie hun grieven tegen het regime kunnen uiten.
Op 25 april kwamen ongeveer 10.000 Falun Gong-beoefenaars aan in Peking en begaven zich naar het kantoor. Ze werden echter tegengehouden door de politie en omgeleid naar de straten rond Zhongnanhai, het complex van de Chinese Communistische Partij (CCP). Ze stonden daar rustig totdat de toenmalige premier Zhu Rongji naar buiten kwam en een aantal vertegenwoordigers uitnodigde om binnen met hem te komen praten. Toen de vertegenwoordigers weer naar buiten kwamen, kondigden ze aan dat de kwestie was opgelost en vertrok iedereen.
De familie van Gong wist hier niets van. Het enige wat ze hoorden was dat er mensen waren gearresteerd en dat de situatie aan het veranderen was.
Toen kwam 20 juli. Zoals elke avond ging Gongs vader in de woonkamer zitten om naar het nieuws van 19.00 uur te kijken. Het was een regulier programma van 30 minuten op CCTV, het belangrijkste propagandakanaal van de CCP. Die avond werd het echter verlengd tot een uur. Het hele programma ging over Falun Gong.
Het openingsshot van Xinwen Lianbo, het belangrijkste propagandaprogramma van China Central Television. Op 20 juli 1999 zond de zender een uitzending van een uur uit waarin Falun Gong-beoefenaars werden afgeschilderd als gevaarlijk en onstabiel. CCTV/Screenshot via The Epoch Times
“Er waren geen andere onderwerpen of inhoud,” zei Gong.
“Ik stond voor de tv en keek het hele uur. Ik stond met open mond te kijken. Ik bewoog niet.”
Het programma beschreef Falun Gong-beoefenaars als gevaarlijke gekken die erop uit waren zichzelf en anderen te doden.
“Ik was toen 14 jaar oud. Ik was zo geschokt. Ik had nooit gedacht dat een regering zo tegen haar volk zou kunnen liegen, want niets in het nieuws was waar. Het was allemaal verzonnen,” zei ze.
Het gezin verloor echter het vertrouwen in de beoefening niet. Ze besloten om bij de regering van Qingdao in beroep te gaan.
“Veel beoefenaars gingen daarheen. Ze wilden mensen laten weten dat Falun Gong goed is. Het is niet wat het op tv lijkt,” zei Gong.
“Niemand wilde ons zien of met ons praten.”
Een paar maanden later vergezelde ze haar moeder om beroep aan te tekenen bij het kantoor in Peking. Omdat ze het adres niet wisten, gingen ze naar het Tiananmenplein en vroegen de weg aan een voorbijganger. Pas later kwamen ze erachter dat het plein vol zat met politieagenten in burger. Een man deed alsof hij hen wilde helpen. Hij leidde hen naar een onopvallend busje en zei dat dat hen naar het kantoor zou brengen. Ze stapten in. Er stonden al een paar mensen te wachten en nog een paar stapten na hen in. Het busje bracht hen naar een plek die ze niet herkende. Het was een soort kantoor. Ze moesten daar een paar uur wachten tot ambtenaren uit Qingdao arriveerden om hen met de trein naar huis te brengen.
Gong wist niet wie die mensen waren. Ze stelden zich niet voor. Ze keken hen nauwelijks aan.
“Ze behandelden ons alsof we psychotisch waren,” zei ze.
De politie houdt een Falun Gong-beoefenaar aan terwijl een menigte zich verzamelt op het Tiananmenplein in Peking op 1 oktober 2000. Chien-Min Chung/AP Photo
Hersenspoeling
Vanaf die dag stond de familie van Gong onder constante druk. Haar moeder werd gedegradeerd tot receptioniste en werd regelmatig door haar leidinggevende opgeroepen voor ‘voorlichting’. Het doel was haar te overtuigen om te stoppen met Falun Gong beoefenen.
“Allereerst moeten ze ervoor zorgen dat je niet naar Peking zou gaan,” zei Gong.
“Dat is het belangrijkste, want als mijn moeder naar Peking zou gaan, zouden ze allemaal geld verliezen. Het heeft niet alleen gevolgen voor mijn moeder en de leidinggevende, maar ook voor het hele bedrijf. Ze zouden allemaal hun bonussen verliezen.”
Het feit dat er een Falun Gong-beoefenaar onder de werknemers was, bracht de carrière van de leidinggevende in gevaar. Hij zou daardoor gepasseerd kunnen worden voor promoties of zelfs zijn baan kunnen verliezen, legde ze uit.
“De leidinggevende en veel van haar collega’s waren erg aardige mensen en ze hebben veel gedaan om haar te helpen. Ze probeerden haar te beschermen,” zei ze.
“Het was het 610-bureau dat druk op hen uitoefende, dus moesten ze met je praten, je ‘voorlichten’ en ervoor zorgen dat je thuis bleef.”
Het 610-bureau werd aan het begin van de vervolging opgericht als een Gestapo-achtige, buitenwettelijke politiemacht die verantwoordelijk was voor het uitroeien van Falun Gong. Het bureau richtte afdelingen op op elk niveau van de overheid en drong zo door in de hele samenleving. Gevangen Falun Gong-beoefenaars worden regelmatig gemarteld, zoals gedocumenteerd door mensenrechtenorganisaties en meerdere VN-rapporten. Uit verschillende onafhankelijke onderzoeken is gebleken dat een aanzienlijk, maar moeilijk te bepalen aantal beoefenaars is vermoord om de Chinese orgaantransplantatie-industrie, die rond het jaar 2000 plotseling een hoge vlucht nam, van organen te voorzien.
Keer op keer werd Gongs moeder naar een “klas voor hersenspoeling” gestuurd, een vorm van extralegale detentie die in de beginjaren van de vervolging veel voorkwam. Er waren geen strafrechtelijke aanklachten, geen documenten en geen vaste ontslagdatum. Ze werd meegenomen naar een onbekende locatie, meestal vermomd als een onschuldig overheidsgebouw. Daar werd ze blootgesteld aan intense psychologische druk. Ze werd samen met andere beoefenaars in een “klas” vastgehouden en gedwongen om de hele dag naar anti-Falun Gong-propaganda te kijken. De detentie kon dagen tot maanden duren en bezoek of telefoongesprekken waren niet toegestaan.
Falun Gong-beoefenaars worden gedwongen om naar propaganda van de Chinese Communistische Partij te kijken in een hersenspoelcentrum dat wordt beheerd door het 610-bureau, de buitengerechtelijke politiemacht die is opgericht om de vervolgingscampagne tegen Falun Gong uit te voeren. De moeder van Gong Xiaoyan werd herhaaldelijk naar hersenspoelcursussen gestuurd, die dagen tot maanden duurden. Falun Dafa Information Center
“Ze kunnen je daar zo lang vasthouden als ze willen,” zei Gong.
Omdat haar vader vaak een week of een maand achter elkaar op zakenreis was, kwam Gong soms thuis van school en trof ze haar huis leeg aan en was haar moeder verdwenen.
“Mijn jeugd was voor mij een periode vol angst,” zei ze.
Zelfs op school kon ze niet ontsnappen. Ze vertelde dat ze op de basisschool minstens één keer per week uit de klas werd gehaald. Leraren gaven haar dan “onderwijs” en probeerden haar te overtuigen om “te transformeren”, wat betekende dat ze moest stoppen met het beoefenen van Falun Gong. Soms duurde dat 20 minuten, soms de hele middag. Sommige leraren probeerden aardig te zijn, anderen scholden haar uit.
Ze zeiden tegen haar: “Als je je geloof niet opgeeft, zal geen enkele school je accepteren als je je aanmeldt voor de middelbare school. Geen enkele school kan je accepteren.” Ik zei: ‘Ik weet het, maar ik geef mijn geloof toch niet op’,” zei ze.
Uiteindelijk werd ze toegelaten tot de middelbare school van haar voorkeur, maar op één voorwaarde.
“Ze zeiden: ‘We willen je eerst even observeren. We vinden je een aardig meisje en we denken dat je zal veranderen. Daarom hebben we je toegelaten,” zeiden ze.
De “opvoeding” werd op de middelbare school steeds feller . Ze werd meerdere keren per week uit de klas gehaald.
In de politieklas waren er testvragen over Falun Gong waarbij de leerlingen de propaganda die ze voorgeschoteld kregen moesten herhalen. Ze liet ze blanco.
Op een dag, tijdens de ochtendceremonie waarbij de vlag werd gehesen, organiseerde de school een evenement waarbij leerlingen een grote banner moesten ondertekenen waarop Falun Gong werd belasterd. De leraren wilden zichzelf de verlegenheid besparen dat iemand zou weigeren te ondertekenen. Ze probeerden haar van tevoren te overtuigen om mee te werken, maar ze weigerde. Uiteindelijk lieten ze haar in de klas wachten.
Ondanks de problemen in haar leven werd Gong een van de beste leerlingen van haar school. Ze merkte dat sommige leraren ongewild meewerkten aan de dwangcampagne.
“Ik wist dat er veel aardige mensen waren. Ze moesten hun werk doen. Dit was hun werk. Ze wilden het niet, maar ze moesten wel,” zei ze.
“Het systeem sleept hen mee naar de hel en dwingt hen tegen hun wil slechte dingen te doen.”
Toen ze op het punt stond af te studeren, escaleerde de druk. Er werd haar verteld dat geen enkele universiteit haar zou accepteren, tenzij ze haar geloof zou afzweren.
Falun Gong-beoefenaar Gong Xiaoyan in Otisville, New York, op 31 augustus 2025. Haar vader, ook een beoefenaar, stierf in 2021 in de gevangenis. Petr Svab/The Epoch Times
“Naar de universiteit gaan is eigenlijk de enige manier om een mooie of normale toekomst te hebben. Als je niet naar de universiteit gaat, is het bijna alsof je klaar bent. Je zal een ellendig leven leiden.”
De lokale secretaris van de Youth League van de CCP dreigde dat ze Gong van school zou laten verwijderen en naar een werkkamp zou sturen.
Uiteindelijk gaf Gong toe. Ze ondertekende een document waarin ze verklaarde dat ze geen Falun Gong meer zou beoefenen.
“Dit is het gene waar ik in mijn leven het meest spijt van heb,” zei ze.
Tragedie
Gong Piqi, de vader van Gong Xiaoyan. Met dank aan Gong Xiaoyan
De zomer van 2005 bracht Gong thuis door, voordat ze naar de universiteit in Shanghai zou vertrekken. Op een dag gingen haar ouders op bezoek bij vrienden. Toen ze het appartement verlieten om naar huis te gaan, werden ze omsingeld door de politie en gearresteerd. De politie vond Falun Gong-flyers in de handtas van haar moeder. Vervolgens doorzochten ze hun huis.
Haar moeder werd beschuldigd van “het ondermijnen van de uitvoering van de wet”, een valse beschuldiging die vaak tegen Falun Gong-beoefenaars wordt gebruikt. Gong vermoedde dat haar vader naar een hersenspoelcentrum was gestuurd.
“Niemand wist waar mijn vader was,” zei ze.
Ze probeerde het op zijn werk, maar werd weggestuurd. Uiteindelijk stelde een andere Falun Gong-beoefenaar een mogelijke locatie voor. Gong ging er bijna dagelijks heen. Ze mocht niet naar binnen, maar in het begin kwamen twee opzichters naar buiten om met haar te praten. Ze wilden echter niet zeggen of haar vader daar was. Ze hield vol. Na een paar bezoeken gaf het personeel uiteindelijk toe dat haar vader daar werd vastgehouden. Na nog een paar bezoeken stemden ze ermee in dat ze hem mocht zien.
Toen ze haar vader zag, begon Gong meteen te huilen.
“Zijn haar en baard waren helemaal wit geworden. Hij was in een paar maanden tijd twintig jaar ouder geworden,” zei ze. “Ik was zo geschokt. Hij kon nauwelijks lopen. Zijn handen trilden.”
Ze werd na een paar minuten weggestuurd.
Ze mocht hem niet meer zien, maar ze bleef komen.
“Ik ging gewoon elke dag naar daar. Ze lieten me niet binnen. Maar ik zat aan de poort,” zei ze.
Op een keer zag haar vader haar vanuit het raam. Ze slaagden erin om een paar zinnen naar elkaar te roepen, voordat hij werd weggerukt.
Toen het kouder werd, bracht Gong warmere kleren voor haar vader. Later hoorde ze dat haar vader die nooit heeft gekregen. Toen hij daarover klaagde, werd hij zo hard geslagen dat zijn inwendige organen beschadigd raakten. Nadat hij uit het ziekenhuis was ontslagen, mocht hij naar huis terugkeren.
Beoefenaars van Falun Gong tonen een spandoek met afbeeldingen van martelingen die door de Chinese Communistische Partij tegen beoefenaars worden gebruikt, in de buurt van Chinatown in Sydney op 20 juli 2005. Greg Wood/AFP/Getty Images
Gongs moeder mocht geen contact hebben met haar familie. De enige keer dat ze haar zagen, was tijdens haar showproces. Ze werd veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf. Een vriend van de familie met hooggeplaatste connecties stuurde mensen naar de rechtbank om ervoor te zorgen dat ze een mildere straf zou krijgen, maar dat mocht niet baten.
“Ze kennen mensen die zo machtig zijn dat ze je daaruit kunnen halen, zelfs als je iemand hebt vermoord of een drugsdealer bent. Ze hebben allerlei methoden om je eruit te krijgen. Je zou waarschijnlijk maar een of twee jaar in de gevangenis doorbrengen,” vertelde de vriend aan Gong. “Maar bij Falun Gong,” zei ze, “kunnen ze niets doen. Niemand kan er iets aan doen.”
Gong kon niet verwerken wat er was gebeurd. Ze huilde niet eens. Enige tijd later zag ze een artikel in een lokale krant waarin werd aangekondigd dat haar moeder en een andere Falun Gong-beoefenaar waren veroordeeld. Op dat moment drong het tot haar door.
“Ik huilde alleen maar,” zei ze.
“Mijn oma huilde nog harder. Ze kon het niet aan. Het was te pijnlijk voor haar. Ze viel op bed en huilde wanhopig. Ik besefte: Oké, ik moet ophouden met huilen, want het is te zwaar voor mijn oma.”
Kort daarna vertrok Gong naar de universiteit. Haar grootouders brachten haar naar het busstation. Ze probeerde zich sterk te houden, maar toen ze hen zag weglopen, deed haar hart pijn. Haar oma was in slechts een paar maanden tijd de helft van haar gewicht kwijtgeraakt.
Ze barstte weer in huilen uit.
“Haar kleren zaten zo los om haar heen,” zei ze.
“Iedereen keek naar me. Misschien dachten ze dat ik heimwee had of zo.”
Kort daarna kreeg haar oma haar eerste beroerte. Ze herstelde goed, wat ze toeschreef aan de Falun Gong-oefeningen. Haar bloeddruk was echter extreem hoog en de artsen zeiden dat ze niet emotioneel mocht worden – een moeilijke opgave in haar situatie.
Tijdens de wintervakantie reisde Gong naar het huis van haar grootouders in Binzhou, een paar uur ten noordwesten van Qingdao. Op 27 januari 2006 kreeg haar oma het eerste telefoontje uit de gevangenis van Sun – en stierf vervolgens.
Nieuw leven
Tijdens haar studie durfde Gong niemand te vertellen dat ze nog steeds Falun Gong beoefende. Ze probeerde wel met haar vrienden over Falun Gong te praten, maar vertelde nooit dat ze het zelf beoefende. Elke maand reisde ze naar haar moeder in de gevangenis. In 2007 studeerde ze af met een bachelordiploma in grafisch ontwerp en nam ze een baan aan in Shanghai. Toen Sun in 2009 werd vrijgelaten, met een jaar krediet voor de dwangarbeid die ze in de gevangenis had verricht, besloot Gong naar het buitenland te gaan. Ze vond een baan bij een Chinees bedrijf in Nigeria en een jaar later een andere in Botswana.
“Ik heb altijd al verschillende dingen willen proberen en nieuwe dingen willen ontdekken,”,zei ze. “Ik was benieuwd hoe Afrika eruitzag.”
Niet lang na haar afstuderen aan de universiteit in China begon Gong Xiaoyan te werken in Afrika, waar ze naar eigen zeggen vreugde en vrijheid vond die in China ontbreken. Chris Jackson/Getty Images
Ze werd verliefd op het continent. Ondanks de armoede zei ze dat er een gevoel van vreugde en vrijheid heerst dat in China ontbreekt.
Ze vond een baan bij een lokaal Zuid-Afrikaans bedrijf. In 2011 verhuisde ze naar San Francisco. Daar ontmoette ze haar toekomstige echtgenoot. Ze trouwden in 2013. Een paar jaar later kregen ze een dochtertje.
Haar moeder kwam vanuit China om een paar maanden te helpen. Maar net toen ze terugkeerde naar China, werden ze opnieuw getroffen door vervolging.
De genadeslag
In oktober 2017 bezocht Gongs vader een vriend die ook Falun Gong beoefende. Zonder dat hij het wist, had de politie zijn vriend net gearresteerd. Toen hij aankwam, werd hij ook gearresteerd. Zijn huis werd doorzocht en Sun werd ook vastgehouden. Toen de politie haar ondervroeg over de Falun Gong-materialen die ze hadden gevonden, ontkende Sun dat ze daarvan op de hoogte was. Ze beweerde dat ze net thuis was gekomen van een bezoek aan haar dochter in het buitenland. Ze werd vrijgelaten en verliet onmiddellijk China naar Gong in de Verenigde Staten.
“Anders zou ze opnieuw zijn gearresteerd. Ze zou zeker niet hebben kunnen ontsnappen,” aldus Gong.
Gongs vader werd veroordeeld tot zeven en een half jaar gevangenisstraf. Gong en Sun probeerden via brieven contact met hem te houden, maar ze moesten maanden wachten op een antwoord, aldus Gong.
“Zijn brieven moesten allemaal door de politie worden gecontroleerd. Je kunt niet zomaar zeggen wat je wilt. Hij moest schrijven: ‘Het gaat goed met me hier. Maak je geen zorgen om mij.’ Maar we wisten niet wat er daar echt gebeurde.”
In april 2021 kreeg Gong een telefoontje van een familielid in China met de mededeling dat haar vader was overleden.
Officieel had hij ernstige hypertensie en was hij overleden aan een beroerte. Zijn familie denkt echter dat hij gezondheidsproblemen ontwikkelde als gevolg van mishandeling.
“Hij was een gezonde man. Hij had geen ziektes,” aldus Gong.
Gong Xiaoyan pleit voor de vrijlating van haar vader in China voor het Chinese consulaat in San Francisco, op deze archieffoto. Cao Jingzhe/The Epoch Times
“Het stof der tijden”
Gongs smetteloze huis op het platteland van New York, compleet met een bank versierd met zachte kussens, weerspiegelt haar rustige, ontspannen houding. Als fulltime huisvrouw richt ze zich volledig op haar dochter. De dodelijke misstanden van communistisch China lijken hier zo ver weg.
Maar de herinneringen blijven hangen.
“Het stof der tijden, wanneer het op iemands hoofd valt, is als een berg,” zei ze, een Chinees spreekwoord citerend. “Ik kijk niet achterom, tenzij ik moet, want het is te pijnlijk.”
Het verhaal van mijn familie is slechts een van de miljoenen soortgelijke verhalen van Falun Gong-beoefenaars in China. Degenen om ons heen die na het begin van de vervolging nog steeds vasthouden aan hun geloof, hebben soortgelijke, zo niet nog tragischer ervaringen gehad. Het is niet alleen een tragedie voor het individu, maar ook voor hun familie en vrienden. Wat nog belangrijker is, is dat de vervolging iedereen in hun gemeenschap, op hun werk en op school heeft getroffen en elke hoek van de samenleving heeft bereikt. Iedereen in de samenleving moet een standpunt innemen over Falun Gong.
De hele natie is misleid. Mensen worden gedwongen keuzes te maken die tegen hun geweten ingaan, alleen maar om veilig te blijven. De vervolging van Falun Gong door de CCP heeft geleid tot een ernstige verslechtering van de morele normen van het Chinese volk, waardoor de hele natie naar beneden is gehaald.
De opmerkingen van Xi Jinping, leider van de Chinese Communistische Partij (CCP), tijdens een parade in Peking op 3 september ter ere van een oorlogsherdenking, leidden tot kritiek van de Europese Unie toen hij verklaarde dat het Chinese volk onder de CCP “aan de juiste kant van de geschiedenis” staat.
Xi werd tijdens fotosessies vergezeld door de Russische president Vladimir Poetin en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un, waarmee volgens analisten een nieuw machtsblok wordt gevormd dat de internationale orde op zijn kop wil zetten. Ook waren er nog 24 andere buitenlandse staatshoofden aanwezig.
In zijn officiële toespraak zei Xi dat de wereld vandaag “voor de keuze staat tussen vrede of oorlog”.
De hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken, Kaja Kallas, vertelde verslaggevers in Brussel dat de ambities van deze “autocratische” alliantie een realiteit vormen die de EU onder ogen moet zien.
“Terwijl westerse leiders diplomatieke besprekingen voeren, zoekt een autocratische alliantie een snelle weg naar een nieuwe wereldorde,” aldus Kallas.
“Als we naar president Xi kijken, die in Peking naast de leiders van Rusland, Iran [en] Noord-Korea staat, dan is dat niet alleen een anti-westerse houding: het is een directe uitdaging van het op regels gebaseerde internationale systeem.”
“En het is niet alleen symbolisch. De oorlog van Rusland in Oekraïne wordt in stand gehouden door Chinese steun. Dit zijn realiteiten waarmee Europa rekening moet houden.”
Op dezelfde dag verklaarde de Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy op Telegram dat Rusland meer dan 500 drones en tientallen raketten had gelanceerd die infrastructuur op 14 locaties in Oekraïne hadden geraakt, en hij zei dat hij de EU- en Amerikaanse partners om steun zou vragen tijdens een komende top in Frankrijk.
Het Chinese regime heeft geweigerd de oorlog tussen Rusland en Oekraïne te veroordelen en heeft Rusland gesteund, onder meer door Rusland te helpen sancties te omzeilen en wapens aan Moskou te verkopen.
Poetin bedankte Kim op 3 september ook voor zijn steun in de oorlog door Noord-Koreaanse troepen naar Oekraïne te sturen. In reactie daarop beloofde Kim “alles” te doen wat hij kon om Moskou te “helpen” en zei hij dat hij dit als zijn “broederlijke plicht” beschouwde.
Op 3 september meldden Russische staatsmedia ook dat Rusland China helpt met zijn nucleaire capaciteiten teneinde de ambities van de CCP om de Verenigde Staten in te halen te verwezenlijken.
Engin Eroglu, hoofd van de China-commissie van het Europees Parlement, bekritiseerde op sociale media ook de steun van Peking aan de oorlog in Oekraïne.
“Twee bondgenoten van China zijn rechtstreeks verantwoordelijk voor de grootste landoorlog op Europese bodem sinds de Tweede Wereldoorlog, maar toch heeft de Chinese leider het over een keuze tussen vrede en oorlog. China heeft zijn keuze in 2022 al gemaakt: het heeft de kant van de aanvaller gekozen,” schreef hij op X.
Hij deelde een foto van de drie leiders en verklaarde: “Voor ons Europeanen betekent dit: we kunnen niet gewoon toekijken. We moeten onze belangen en waarden duidelijk verdedigen. En we hebben eenheid nodig – zowel thuis als in het buitenland. De hamvraag is: hoe moet Europa reageren op deze beelden?”
Eroglu merkte op dat de Indiase premier Narendra Modi afwezig was, ondanks zijn reis naar Peking om een economische top bij te wonen die vlak voor de parade plaatsvond, wat het voorwaardelijke en beperkte karakter van de relatie tussen India en China onderstreept.
Er waren maar weinig westerse leiders aanwezig. De Slowaakse premier Robert Fico was het enige EU-staatshoofd dat aanwezig was. De Hongaarse minister van Buitenlandse Zaken en Handel Peter Szijjarto woonde de parade bij en ontmoette Chinese functionarissen. Daniel Andrews, voormalig premier van Victoria, Australië, kreeg enige kritiek vanwege zijn aanwezigheid. De voormalige Australische minister van Buitenlandse Zaken Bob Carr had ook een uitnodiging voor evenementen in Peking aanvaard, maar hij was niet bij de parade aanwezig.
De Amerikaanse minister van Defensie Pete Hegseth vertelde op 3 september in een interview met “Fox & Friends” dat Rusland en China tijdens de vorige regering nader tot elkaar waren gekomen en dat president Donald Trump het Amerikaanse ministerie van Defensie de opdracht heeft gegeven om de afschrikking te herstellen en te versterken.
“Niet omdat we conflicten zoeken; dat doen we niet, daarover zijn we duidelijk geweest tegenover China, Rusland en anderen,” zei hij.
Demonstraties in de vorm van parades zijn prima, maar hopelijk leiden ze niet tot daadwerkelijke militaire conflicten.
“We weten wat ze geloven en waar ze voor staan. We weten ook hoe sterk wij zijn en welke militaire voordelen we hebben. Dat weten zij ook.”
President Donald Trump heeft onlangs met scherpe opmerkingen richting China en diens bondgenoten een duidelijke toonverandering laten zien. Na maandenlang directe kritiek op de Chinese communistische leider Xi Jinping te vermijden, neemt Trump geen blad meer voor de mond.
De wending roept de vraag op of Trump een nieuwe koers inzet in de omgang met de grootste rivaal van de Verenigde Staten.
Op 5 september richtte hij zich in een bericht op Truth Social op India en Rusland, waarbij hij zijn frustratie uitte over hun nauwe samenwerking met Peking.
“Het lijkt erop dat we India en Rusland kwijt zijn geraakt aan het duistere, diepe China,” schreef hij. “Mogen ze samen een lang en welvarend leven hebben! President Donald J. Trump.”
Een dag eerder riep Trump Europese leiders op te stoppen met de aankoop van Russische olie en de economische druk op China op te voeren. Hij beschuldigde Peking ervan de oorlogsinspanningen van Moskou te ondersteunen.
Trump heeft herhaaldelijk zowel China als India bekritiseerd vanwege hun aankopen van door sancties getroffen Russische olie. Onlangs voerde hij 50 procent invoertarieven in op Indiase producten en hij lijkt niet van plan die beslissing terug te draaien, ondanks lopende gesprekken met New Delhi.
Adam Savit, directeur van het China Policy Initiative bij het America First Policy Institute, zei tegen The Epoch Times dat Trumps hardere toon een breuk betekent met de mildere aanpak van de afgelopen maanden, toen de regering nog handelsbesprekingen met Peking voerde. Toch denkt Savit dat de scherpere retoriek eerder past bij Trumps onderhandelingsstijl dan dat er nu al sprake is van een wezenlijke koerswijziging.
Volgens hem richtte Trumps meest recente kritiek zich vooral op India, wat duidt op frustratie over de toenemende banden van dat land met China.
India, dat traditioneel tegenover Peking staat vanwege voortdurende grensconflicten en economische spanningen, maakt ook deel uit van de Quad—een veiligheidsverband met de Verenigde Staten, Japan en Australië dat bedoeld is om de Chinese invloed in de Indo-Pacific tegen te gaan. Als New Delhi zich verder richting Peking beweegt, waarschuwde Savit, zou dat kunnen leiden tot een aanzienlijke uitbreiding van China’s invloed binnen de BRICS, waar ook Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika deel van uitmaken.
As tussen China en Rusland
Tijdens een radio-interview met Scott Jennings op 2 september wuifde Trump zorgen over een mogelijke as tussen China en Rusland weg. “Ik maak me totaal geen zorgen,” zei hij. “Wij hebben veruit het sterkste leger ter wereld, en zij zouden hun leger nooit tegen ons inzetten, geloof me. Dat zou het slechtste zijn wat ze ooit zouden kunnen doen.”
Diezelfde dag zei hij tegen journalisten in het Oval Office dat Xi uiteindelijk gedwongen zou worden concessies te doen, doelend op de lopende handelsbesprekingen.
“China heeft ons veel harder nodig dan wij hen,” aldus Trump.
Later die dag beschuldigde hij Xi, samen met de Russische president Vladimir Poetin en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong Un, van samenzwering tegen de Verenigde Staten tijdens hun aanwezigheid bij een militaire parade in Peking ter herdenking van de Japanse capitulatie in de Tweede Wereldoorlog.
“Doe Vladimir Poetin en Kim Jong Un mijn hartelijke groeten, terwijl jullie samenzweren tegen de Verenigde Staten van Amerika,” schreef Trump in een bericht aan Xi op Truth Social.
Toen journalisten hem vroegen om verduidelijking, bagatelliseerde Trump het belang van de ontmoeting tussen de drie leiders, maar liet hij doorschemeren dat hij hun relaties met Washington in de komende weken opnieuw zou beoordelen.
“Ik begreep waarom ze het deden, en ze hoopten dat ik keek, en ik keek ook,” zei Trump op 3 september tegen verslaggevers. “Mijn relatie met hen is heel goed. We zullen zien hoe goed die werkelijk is in de komende week of twee.”
In de maanden voorafgaand aan zijn toonverandering benadrukte Trump vaak zijn goede relatie met Xi en gaf hij aan dit jaar met de Chinese leider te willen afspreken, zonder directe kritiek te uiten.
Volgens Michael Walsh, niet-resident senior fellow bij het Foreign Policy Research Institute, heeft Trump een geschiedenis van tegenstrijdige uitspraken, waardoor het lastig is te bepalen of zijn recente opmerkingen echt duiden op een koerswijziging richting China.
“Een deel ervan kan zijn onderhandelingsstijl zijn,” zei hij tegen The Epoch Times. Volgens hem vereisten de handelsgesprekken mogelijk een diplomatiekere toon, terwijl Trumps laatste uitspraken “een weerspiegeling kunnen zijn van zijn werkelijke overtuigingen” over China.
Verder zei Trump op 25 augustus tijdens een ontmoeting met de Zuid-Koreaanse president Lee Jae Myung dat de Verenigde Staten “veel betere kaarten in handen hebben” dan China.
Die uitspraak liet zijn voortdurende frustratie over de handelsgesprekken zien, met name over de beslissing van Peking om leveringen van zeldzame aardmetalen te vertragen als pressiemiddel tegen Washington.
“Ik wil die kaarten niet uitspelen,” zei Trump. “Als ik dat zou doen, zou dat China vernietigen.”
De Chinese staatsomroep heeft de internationale persbureaus de toegang ontzegd tot opnames van een gesprek tussen de Chinese en Russische leiders over levensverlenging en orgaantransplantaties. Volgens critici toont dit hoezeer het regime in Peking bang is voor aandacht rond dit onderwerp.
Het open-microfoongesprek vond plaats op 3 september in Peking, terwijl de Russische president Vladimir Poetin en de Chinese leider Xi Jinping samen opliepen voorafgaand aan een militaire parade ter herdenking van de Tweede Wereldoorlog.
Xi zei tijdens de parade tegen Poetin dat “je tegenwoordig op je zeventigste nog een kind bent”, waarop Poetin opmerkte dat voortdurende orgaantransplantaties iemand jong zouden kunnen houden en zelfs onsterfelijkheid mogelijk zouden maken. Xi voegde daaraan toe dat er voorspeld wordt dat mensen wellicht 150 jaar oud kunnen worden.
Het gesprek werd wereldnieuws en leidde tot discussies over door de staat goedgekeurde orgaanroof in China, een taboeonderwerp in het land. CCTV heeft inmiddels de livestream met het fragment offline gehaald en het moment uit de herhalingen verwijderd.
Daarnaast stuurde CCTV via zijn advocaat een brief aan persbureau Reuters—dat de beelden via CCTV had verkregen en er een clip van vier minuten van had gemaakt—met het verzoek om het materiaal te verwijderen, omdat de gepubliceerde fragmenten volgens hen buiten de gemaakte afspraken vielen.
CCTV-advocaat He Danning stelde dat de “redactionele bewerking van dit materiaal door Reuters heeft geleid tot een duidelijke verdraaiing van de feiten en uitspraken die in de gelicentieerde beelden voorkwamen.”
Reuters trok daarop de videobeelden terug en gaf op 5 september een “kill”-bericht door aan zijn klanten. Het persbureau meldde dat het de clip eerder had verspreid naar meer dan duizend mediapartners wereldwijd, waaronder grote internationale nieuws- en televisiezenders.
In een verklaring liet Reuters weten het materiaal te verwijderen omdat het niet langer de juridische toestemming had om dit auteursrechtelijk beschermde materiaal te publiceren.
“We blijven achter de juistheid van onze publicatie staan. We hebben het materiaal zorgvuldig herzien en zien geen enkele reden om te twijfelen aan Reuters’ langdurige inzet voor accurate en onbevooroordeelde journalistiek,” aldus het persbureau.
Volgens het in Londen gevestigde China Tribunaal vindt in China al jarenlang gedwongen orgaanoogst plaats “op aanzienlijke schaal”, waarbij beoefenaars van de spirituele beweging Falun Gong de belangrijkste slachtoffers zijn. Ook vervolgde religieuze minderheden, waaronder Oeigoeren, zouden mogelijke doelwitten zijn. Sinds 1999 zijn miljoenen Falun Gong-beoefenaars opgesloten in gevangenissen, werkkampen en andere faciliteiten, waarbij honderdduizenden zijn gefolterd en talloze mensen tot de dood toe vervolgd, aldus het Falun Dafa Information Center.
De International Coalition to End Transplant Abuse in China (ETAC), een Australische belangenorganisatie van juristen, artsen, onderzoekers en mensenrechtenactivisten, zei niet verrast te zijn door de eis van CCTV, aangezien orgaantransplantaties in China “in verband staan met misdaden tegen de menselijkheid”.
“De inmiddels teruggetrokken ‘hot mic’-opname tussen Xi en Poetin legde de nadruk op het idee dat orgaantransplantaties gebruikt kunnen worden om onsterfelijkheid na te streven, in plaats van om ernstig zieke patiënten te behandelen,” verklaarde ETAC tegenover The Epoch Times. “Zo’n gesprek roept in China onmiddellijk het spookbeeld op van gedwongen orgaanoogst bij gewetensgevangenen.”
De organisatie stelde dat het incident “een herinnering moet zijn aan de verantwoordelijkheid van media om ongepaste beïnvloeding te weerstaan, aan de noodzaak voor overheden om persvrijheid te respecteren, en aan de urgentie om geloofwaardige beschuldigingen van gedwongen orgaanoogst en andere mensenrechtenschendingen in China aan te pakken.”
“Pogingen om mediaberichtgeving te onderdrukken of af te zwakken, dreigen slachtoffers het zwijgen op te leggen en belemmeren een goed geïnformeerd publiek debat. Onafhankelijke journalistiek is cruciaal om regeringen ter verantwoording te roepen, zeker wanneer het gaat om structurele mensenrechtenschendingen,” aldus ETAC.
Twee wetsvoorstellen in de Verenigde Staten die gericht zijn op sancties tegen daders van gedwongen orgaanoogst—de Stop Forced Organ Harvesting Act en de Falun Gong Protection Act—zijn al aangenomen door het Huis van Afgevaardigden. De Uyghur Genocide Accountability and Sanctions Act van 2025, een maand geleden ingediend in zowel de Senaat als het Huis, beoogt de sancties van de bestaande Uyghur Human Rights Policy Act van 2020 uit te breiden in verband met mensenrechtenschendingen in de overwegend islamitische Oeigoerse regio Xinjiang.
“Elk wetsvoorstel pakt gedwongen orgaanoogst op een eigen manier aan, en snelle goedkeuring is essentieel om te voorkomen dat de Verenigde Staten medeplichtig worden aan deze misdaden,” verklaarde ETAC. “De internationale gemeenschap kan zich geen selectief stilzwijgen veroorloven wanneer fundamentele mensenrechten op het spel staan.”
Reuters News trok vrijdag een vier minuten durende video terug met een gesprek tussen de Russische president Vladimir Poetin en de Chinese leider Xi Jinping over de mogelijkheid dat mensen 150 jaar oud kunnen worden, nadat de Chinese staatstelevisie om verwijdering had gevraagd en de juridische toestemming om het te gebruiken had ingetrokken.
De beelden, waarin het gesprek via een open microfoon te horen was tijdens de militaire parade in Peking ter gelegenheid van de 80e verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog, waren in licentie gegeven door de Chinese staatstelevisie, China Central Television (CCTV).
Reuters monteerde de fragmenten tot een vier minuten durende video en verspreidde die onder meer dan duizend mediaklanten wereldwijd, waaronder grote internationale nieuwsorganisaties en televisiestations. Ook andere persbureaus die een licentie van CCTV hadden, brachten bewerkte versies van de beelden naar buiten.
Reuters haalde de video vrijdag van zijn website en gaf zijn klanten een “kill”-order nadat een advocaat van CCTV daar schriftelijk om had gevraagd. In de brief stond dat het persbureau de gebruiksvoorwaarden van de overeenkomst had overschreden. Verder bekritiseerde de brief de “redactionele behandeling van dit materiaal” door Reuters, zonder in te gaan op details.
Reuters verklaarde dat het de video’s had ingetrokken omdat het niet langer over de juridische toestemming beschikte om dit auteursrechtelijk beschermd materiaal te publiceren.
Vertegenwoordigers van CCTV en de internationale tak van de zender, China Global Television Network, reageerden niet direct op een verzoek om commentaar. Ook de Chinese ambassade in Washington liet voorlopig niets van zich horen.
De video en het verslag van de uitwisseling tussen Xi en Poetin werden wereldwijd breed gedeeld door omroepen en op sociale media.
“De redactionele behandeling van dit materiaal heeft geleid tot een duidelijke verdraaiing van de feiten en uitspraken in de gelicentieerde beelden,” schreef HE Danning, juridisch toezichthouder van het CCTV News Agency, vrijdag in een brief aan Reuters.
“Wij blijven achter de juistheid staan van wat we hebben gepubliceerd,” verklaarde Reuters. “We hebben het gepubliceerde beeldmateriaal zorgvuldig beoordeeld en zien geen enkele reden om aan te nemen dat de langdurige inzet van Reuters voor nauwkeurige, onbevooroordeelde journalistiek is geschaad.”
President Donald Trump riep op 4 september Europese leiders op om te stoppen met de aankoop van Russische olie, die volgens hem de oorlog in Oekraïne financiert. Ook drong hij er bij hen op aan economische druk uit te oefenen op Peking vanwege de steun aan de oorlogsinspanningen van het Kremlin, zo vertelde een functionaris van het Witte Huis aan The Epoch Times.
Trump nam virtueel deel aan een top met de belangrijkste bondgenoten van Oekraïne, de “coalitie van bereidwilligen”, die in Parijs werd georganiseerd door de Franse president Emmanuel Macron.
In zijn toespraak wees Trump erop dat Rusland het afgelopen jaar ongeveer 1,1 miljard euro verdiende met de verkoop van brandstof aan de Europese Unie. Die inkomsten, zei hij, houden de militaire campagne van het Kremlin in stand. Ook benadrukte hij de noodzaak van gecoördineerde economische druk op China, dat hij beschuldigde van steun aan Moskou.
Tijdens de top bespraken de coalitieleiders en de Oekraïense president Volodymyr Zelensky de vorm van veiligheidsgaranties die aan Kyiv zouden worden geboden.
De bijeenkomst in Parijs, bijgewoond door bijna dertig leiders fysiek of virtueel, richtte zich op de vraag welke militaire bijdragen zij aan Oekraïne konden leveren om Rusland af te schrikken bij een eventueel definitief vredesakkoord.
Aan de top namen onder meer de leiders van Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en verschillende NAVO-lidstaten in Europa deel, evenals Turkije, Australië en Canada.
Na afloop verklaarde Macron dat er nieuwe sancties zullen komen—in samenwerking met Washington—als Rusland vredesbesprekingen blijft afwijzen.
Hij kondigde aan dat 26 landen hebben toegezegd Oekraïne veiligheidsgaranties te bieden in het geval van een vredesakkoord met Rusland.
Die garanties kunnen bestaan uit het inzetten van troepen in Oekraïne of het handhaven van een aanwezigheid op land, zee of in de lucht.
Welke rol de Verenigde Staten precies zullen spelen, is nog onduidelijk. Trump sloot het sturen van grondtroepen uit, maar suggereerde dat de VS luchtsteun zouden kunnen leveren.
De bijeenkomst vond plaats terwijl de door Trump gestelde termijn van twee weken voor een bilaterale ontmoeting tussen Zelensky en de Russische president Vladimir Poetin naderde.
Trump zei op 3 september tegen verslaggevers dat hij geen boodschap heeft voor Poetin, maar liet doorschemeren dat er nieuwe sancties op komst kunnen zijn. “Ik heb geen boodschap voor president Poetin,” zei hij een dag eerder tijdens een ontmoeting met de nieuwgekozen Poolse president Karol Nawrocki in het Witte Huis. “Hij weet waar ik sta.”
“En hij zal een beslissing nemen, de ene of de andere kant op. Wat die beslissing ook is, we zullen er blij mee zijn of ongelukkig. En als we er ongelukkig mee zijn, zul je zien dat er dingen gaan gebeuren.”
Druk op een vredesakkoord
Trump hield op 15 augustus een top met Poetin in Alaska, gevolgd door een ontmoeting enkele dagen later met Zelensky en verschillende Europese leiders in het Witte Huis.
Na deze besprekingen zei hij dat hij beide partijen twee weken de tijd zou geven om te onderzoeken of een bilaterale ontmoeting mogelijk is en of er vooruitgang kan worden geboekt richting een vredesakkoord in Oekraïne.
Tijdens een persconferentie in Peking op 3 september verklaarde Poetin dat hij bereid was Zelensky in Moskou te ontmoeten.
“Als een dergelijke ontmoeting goed wordt voorbereid en mogelijk tot positieve resultaten kan leiden, kunnen we die houden, en ik heb dit idee nooit afgewezen,” zei Poetin.
“Trouwens, Donald [Trump] vroeg me of het mogelijk was zo’n ontmoeting te organiseren. Ik zei hem dat het kon. Als Zelensky bereid is, kan hij naar Moskou komen, en dan zullen we zo’n bijeenkomst hebben.”
De Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken Andrii Sybiha wees dit voorstel echter resoluut van de hand. “Poetin blijft iedereen aan het lijntje houden met bewust onaanvaardbare voorstellen,” schreef hij op 3 september op X.
Tijdens zijn gesprek met Nawrocki zei Trump dat hij de komende dagen ook van plan is met de Russische president te spreken. Hij wees beweringen van de hand dat hij geen maatregelen tegen Moskou zou hebben genomen en verwees naar de recente tarieven voor India vanwege de aankoop van door sancties getroffen Russische olie.
“Zou je zeggen dat er geen actie is geweest die Rusland honderden miljarden dollars heeft gekost?” vroeg hij aan een journalist. “Noem je dat geen actie? En ik ben nog niet eens aan fase twee of fase drie begonnen.”
Onlangs voerde Trump een extra tarief van 25 procent in op import uit India, waardoor het totale tarief op 50 procent uitkwam. Dit was een reactie op de aanhoudende aankopen van Russische olie door New Delhi.
Op de avond van 2 september beschuldigde Trump de Chinese leider Xi Jinping, Poetin en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong Un ervan samen te spannen tegen de Verenigde Staten, terwijl zij in Peking bijeenkwamen voor een militaire parade ter gelegenheid van de herdenking van China’s overwinning op Japan in de Tweede Wereldoorlog.
“Doe mijn hartelijke groeten aan Vladimir Poetin en Kim Jong Un, terwijl jullie samenzweren tegen de Verenigde Staten van Amerika,” schreef hij in een bericht aan Xi op Truth Social.
“Terwijl president Donald Trump een handelsakkoord met China nastreeft, waarschuwen experts dat het regime een geschiedenis heeft van gebroken beloften en niet te vertrouwen is.”
“De dubbelzinnigheid van de Chinese Communistische Partij (CCP) kan niet worden opgelost door behendig onderhandelen of staatsmanschap, zeiden zij, omdat die voortkomt uit de structuur en ideologie van het regime.”
“De CCP staat erom bekend grote beloften niet na te komen, aldus Bradley Thayer, mede-auteur van Embracing Communist China: America’s Greatest Strategic Failure en lid van het Committee on the Present Danger: China (CPDC).”
“Lenin zei natuurlijk dat afspraken voor communisten net zo broos zijn als taartkorst—ze zijn gemaakt om gebroken te worden,” vertelde hij aan The Epoch Times. “En ik denk dat we Lenins uitspraak in gedachten moeten houden wanneer we aan de CCP denken.”
“Hij noemde verschillende gevallen waarin de CCP afspraken schond.”
De CCP is haar belofte om de toegang tot de Chinese markt te liberaliseren bij haar toetreding tot de Wereldhandelsorganisatie in 2001 nooit nagekomen, zei hij.
Het regime beloofde de kunstmatige eilanden die het in de Zuid-Chinese Zee had teruggewonnen niet te militariseren, maar bouwde er toch militaire installaties op.
“In 2020 voerde Beijing een nationale veiligheidswet in Hongkong in, die de juridische onafhankelijkheid van de regio feitelijk tenietdeed, ondanks de belofte van de CCP bij de overdracht van Hongkong door het VK in 1997 om het juridische en politieke systeem 50 jaar intact te laten.”
De CCP heeft ook haar handelsovereenkomst met de Verenigde Staten uit 2020 niet nageleefd.
De beloften van transparantie na het verzwijgen van de SARS-epidemie door het regime in 2003 gingen in rook op met een nieuwe doofpotaffaire bij het uitbreken van de COVID-19-pandemie, zei hij.
Verschillende andere China-experts uitten een soortgelijk geluid.
“De meeste Chinezen weten direct dat China zich niet aan zijn beloften zal houden; dat weten we gewoon,” aldus Don Xiang, China-expert en presentator van het YouTube-kanaal Digging Into China.
Undercoveragenten arresteren deelnemers tijdens een herdenkingswake in Hongkong op 4 juni 2020. Billy H.C. Kwok/Getty Images
Wereldleiders hebben herhaaldelijk de oneerlijkheid van de CCP door de vingers gezien, in de hoop dat het regime zich uiteindelijk zou hervormen dankzij economische vooruitgang. Volgens deskundigen waren dergelijke verwachtingen echter altijd al onrealistisch.
“Ze denken dat door China rijker te maken en te helpen moderniseren, het politieke systeem van China daadwerkelijk zal veranderen – maar dat is een bewezen mislukking,” aldus Nan Su, China-commentator en hoofdredacteur van de Chinese editie van The Epoch Times.
De wrede campagne die de CCP in 1999 lanceerde om de spirituele groep Falun Gong, die op dat moment minstens 70 miljoen beoefenaars telde, uit te roeien, had een duidelijke wake-up call moeten zijn, zei hij.
“Hoe kun je verwachten dat een regime dat de grootste religieuze vervolging ooit uitvoert, zelf de weg naar democratie inslaat? Dat is gewoon onmogelijk,” zei Nan.
Een bliksemflits schiet door de lucht terwijl mensen kijken naar de verlichte gebouwen op de vooravond van de 100e verjaardag van de Chinese Communistische Partij in Peking op 30 juni 2021. Noel Celis/AFP via Getty Images
De overheersing van de CCP
Volgens Nan en andere deskundigen komt de neiging tot misleiding van de CCP voort uit haar ideologische kern.
Na de catastrofale Culturele Revolutie onder leiding van Mao Zedong, de oprichter van de CCP, heeft het communistische regime vrijwel alle verheven revolutionaire idealen losgelaten. De huidige interpretatie van het communisme is tegenstrijdig: enerzijds wordt het streven naar socialisme verkondigd, anderzijds wordt bepaald dat eerst een kapitalistische fase van onbepaalde duur moet worden doorlopen. Dat heeft veel westerse waarnemers doen concluderen dat China niet langer een communistisch land is.
Eén onderdeel van de ideologie is echter constant gebleven: de overheersing van de CCP. Dit concept wordt in elk belangrijk beleid herhaald en is ook het belangrijkste kenmerk van de Chinese grondwet. Volgens deskundigen is dit niet alleen een wens van een heersende kliek om aan de macht te blijven, maar eerder een absoluut ideologisch dogma dat tot in het irrationele wordt doorgevoerd.
“Loyaliteit aan de Partij betekent in feite dat je je eigen identiteit, je eigen individuele denkwijze opgeeft,” aldus Sean Lin, lid van de CPDC en voormalig officier in het Amerikaanse leger.
Thayer zei dat de absolute noodzaak om de Partij te behouden voortkomt uit haar ideologische wortels in het marxisme en leninisme.
“Wat ze zeggen is dat Marx, Engels en Lenin hen een ‘wetenschappelijk begrip van de samenleving’ hebben gegeven, van hoe de geschiedenis werkt, van de drijvende kracht ervan en van de uiteindelijke uitkomst ervan, namelijk de triomf van het communisme,” zei hij.
Bradley Thayer, directeur China-beleid bij het Center for Security Policy, in Washington op 21 november 2023. Lei Chen/The Epoch Times
Zolang communisten hun heerschappij behouden, zal het socialisme in deze wereldvisie onvermijdelijk verschijnen.
“Dat stelt hen in staat om hun misdaden en heerschappij te rechtvaardigen, omdat ze aan de ‘juiste kant van de geschiedenis’ staan en ‘de wetenschap bevorderen’,” aldus Thayer.
Hieruit volgt dat geen enkel individu of groep voldoende invloed mag verwerven om de Partij te destabiliseren, aldus de deskundigen, en dat het bepalen van wat een bedreiging voor de Partij vormt geen objectieve norm is; wanneer de partijautoriteiten zich beroepen op instandhouding, werkt dat als een psychologische kortsluiting die alle andere overwegingen terzijde schuift.
“Het is groepsdenken,” zei Xiang.
Alom aanwezige dreiging
Volgens deskundigen is de lijst van wat de CCP als een bedreiging beschouwt lang en wordt deze steeds langer. Ze zijn het erover eens dat de Verenigde Staten de belangrijkste vijand van het Chinese regime zijn, maar er zijn nog talloze andere vijanden.
Taiwan vormt alleen al een bedreiging omdat het laat zien dat Chinezen in staat zijn om zonder de CCP een goed functionerende samenleving te vormen.
Religieus geloof is automatisch een vijand omdat gelovigen hun ultieme loyaliteit boven de CCP stellen.
Het bestaan van democratie alleen al vormt een bedreiging, omdat het een verlangen naar alternatieven voor de CCP kan aanwakkeren.
Elke vorm van negatieve informatie over de CCP vormt een bedreiging, omdat dit tot verzet kan leiden.
Schoolkinderen lopen onder bewakingscamera’s in Akto, in de westelijke regio Xinjiang in China, op 4 juni 2019. Greg Baker/AFP via Getty Images
Alleen al het oneens zijn met het partijbeleid is voldoende om als bedreiging te worden beschouwd. Onder bepaalde omstandigheden staat de Partij intern debat toe, maar dat houdt op zodra de centrale autoriteiten een besluit hebben genomen, aldus Thayer.
“De Partij heeft over die kwestie besloten, en dat verandert niet”, zei hij. “De Partij is onfeilbaar. Ze maakt geen fouten.”
Ook rijkdom vormt een bedreiging, omdat het mensen kan laten denken dat ze de CCP niet nodig hebben, aldus Xiang.
Zelfs mensen die ooit door Peking werden verwelkomd en geprezen, kunnen gemakkelijk tot zijn vijanden gaan behoren, zoals particuliere ondernemers in China het afgelopen decennium hebben ondervonden, aldus Nan.
Don Xiang, China-expert en presentator van het YouTube-kanaal Digging Into China. Met dank aan Don Xiang.
In feite zijn bedrijven in China alleen in naam particulier, omdat de Partij altijd over hun schouder meekijkt, aldus Xiang. Maar ze oefenen wel degelijk een zekere invloed uit, waardoor ze in de ogen van de CCP een bedreiging vormen.
Veel mensen geven de huidige leider van de Chinese Communistische Partij, Xi Jinping, de schuld van het ondermijnen van particuliere bedrijven. Maar dat proces was al begonnen onder Xi’s voorganger, Hu Jintao, aldus Nan.
De CCP stond particulier ondernemerschap alleen toe omdat de Culturele Revolutie het land op de rand van een economische ineenstorting had gebracht. Het regime had simpelweg “het geld nodig”, aldus Nan.
Naarmate de particuliere economie groeide, was het echter onvermijdelijk dat de CCP zich uiteindelijk bedreigd zou voelen door haar invloed, aldus de deskundigen.
Falun Gong
De vervolging van Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een goed voorbeeld van de grilligheid van de CCP als het gaat om bedreigingen van haar heerschappij, aldus de deskundigen.
Na de publieke introductie in 1992 werd Falun Gong, een spirituele discipline gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid, door veel Chinezen gezien als een veilig geloofssysteem omdat het de vorm aannam van qigong – een brede categorie van energiebewegingsoefeningen die populair waren in de Chinese samenleving – en bij tijd en wijle werd ondersteund door de staatsmedia. Toen er eind jaren negentig artikelen in de media van de CCP verschenen waarin Falun Gong werd bekritiseerd, kwam dat als een schok voor de beoefenaars, die zich er terdege van bewust waren dat veroordelingen in de media historisch gezien altijd een voorbode waren van komende zuiveringen.
“In hun optiek ben je ten dode opgeschreven zodra je in de media wordt bekritiseerd”, zei Ian Johnson, voormalig verslaggever van de Wall Street Journal, in een podcastinterview in februari.
Johnson ontving in 2001 een Pulitzerprijs voor zijn verslaggeving over de vervolging van Falun Gong.
Volgens hem sluiten de praktijken van Falun Gong goed aan bij de Chinese volksreligies die in het hele land populair zijn. “Er was eigenlijk niets ongewoons aan Falun Gong,” aldus Johnson.
Een grote groep Falun Gong-beoefenaars doen de oefeningen van hun discipline in Shenyang City, China, voordat de vervolging van de praktijk begon. Minghui.org
De populariteit van Falun Gong – die volgens overheidsonderzoeken uit 1999 minstens 70 miljoen aanhangers telde – werd door de toenmalige CCP-leider Jiang Zemin als een bedreiging beschouwd. Sommige media meldden destijds dat Jiang een persoonlijke afkeer had van Falun Gong en het wilde vernietigen om de Partij vóór het aanstaande partijcongres onder zijn bewind te krijgen.
Hoewel het Permanent Comité van het Politbureau, het hoogste besluitvormende orgaan van de CCP, de vervolging niet unaniem steunde, slaagde Jiang erin deze door te drukken “in een wanhopige poging om zijn eigen macht te versterken,” aldus het Falun Dafa Informatiecentrum.
“Jiang Zemins excuus om de vervolging te starten was destijds het argument dat Falun Gong probeerde de steun van het volk weg te halen bij de Partij. Toen deze reden eenmaal was gegeven, hield iedereen zijn mond,” aldus Heng He, een China-commentator en medewerker van Epoch Times.
Voor partijleden is er geen discussie mogelijk zodra het voortbestaan van de CCP op het spel staat, aldus de deskundigen.
Sommige Falun Gong-beoefenaars vertelden eerder aan The Epoch Times hoe schokkend de verandering in de behandeling van de groep door de CCP was toen de vervolging op 20 juli 1999 begon.
Sommigen herinnerden zich dat de toon van de staatsmedia ten opzichte van Falun Gong vrijwel van de ene op de andere dag van positief naar negatief was omgeslagen.
De vervolgingscampagne had verwoestende gevolgen voor Falun Gong-beoefenaars. Miljoenen mensen werden opgesloten in gevangenissen, werkkampen en zelfs psychiatrische instellingen en onderworpen aan martelingen, volgens mensenrechtenorganisaties en rapporten van de VN.
Maar het heeft ook de samenleving als geheel ernstig geschaad, aldus de deskundigen.
(Links) Twee Chinese politieagenten arresteren een Falun Gong-beoefenaar op het Tiananmenplein in Peking op 10 januari 2000. (Rechts) Chinese politie houdt een Falun Gong-beoefenaar vast op het Tiananmenplein in Peking, op deze archieffoto. Chien-Min Chung/AP Photo, Minghui
Ten eerste werd daarmee elke schijn van rechtvaardigheid uit het Chinese rechtssysteem weggenomen.
“Het hele rechtssysteem en het politiekorps in diskrediet brengen door zomaar onschuldige, vriendelijke mensen te arresteren, te martelen en te vermoorden – dat is de samenleving kapotmaken,” aldus Lin.
Het heeft ook het medische beroep corrupt gemaakt, aangezien het regime al snel begon met het gebruiken van gedetineerde Falun Gong-beoefenaars als bron van organen voor transplantaties, waarbij ze werden gedood.
“Elke normale arts in een normale samenleving kan zich waarschijnlijk niet voorstellen dat hij iemand zou doden, zijn organen zou verwijderen en die in het lichaam van iemand anders zou plaatsen, toch?” zei Lin.
Dr. Sean Lin spreekt tijdens een debat georganiseerd door The Committee on the Present Danger: China op de CPAC-conventie in National Harbor, Maryland, op 27 februari 2020. Samira Bouaou/The Epoch Times
“Normale mensen zullen dit niet kunnen doen, maar de CCP is in staat om een groot team van artsen in China hiervoor in te zetten.”
Veel mensen in China, zelfs binnen de CCP, zijn zich bewust van het probleem, maar kunnen er niets aan doen, aldus de deskundigen.
“Als de beslissing eenmaal genomen is, is het bijna onmogelijk om nog terug te komen op die koers,” aldus Heng.
In 2019 concludeerde het onafhankelijke China Tribunaal na een onderzoek dat Falun Gong-beoefenaars de belangrijkste bron van organen zijn voor de lucratieve transplantatie-industrie van de CCP. Het tribunaal zei dat gedwongen orgaanoogst “al jarenlang op grote schaal plaatsvindt in heel China”.
Gebrek aan legitimiteit
De deskundigen zeiden dat het in de aard van de CCP ligt om altijd een vijand te zoeken om tegen te strijden.
“Je leeft gewoon je leven, je bent geen vijand van de regering, en dan ineens ben je dat wel, en zit je in de gevangenis. Zo kan het gaan,” zei Shelly Zhang, onderzoeker en producent van China Uncensored, het grootste YouTube-kanaal over China dat kritisch is over de CCP, in een recente aflevering van “Let’s Talk About It” met Lane Kendall.
“En dat overkomt op een bepaald moment ongeveer 10 procent van de Chinese bevolking, omdat ze altijd een deel van hun bevolking moeten onderdrukken.”
De extreme onzekerheid van de CCP komt voort uit een gebrek aan legitimiteit, aldus de deskundigen.
Van oudsher ontlenen regeringen hun legitimiteit aan een goddelijk mandaat. Op sommige plaatsen is die bron vervangen door de wil van het volk, die tot uiting komt via verkiezingen. De CCP verwerpt echter beide, aldus Thayer.
Aanvankelijk ontleende de CCP haar legitimiteit aan utopische beloften. Maar de illusie van de communistische utopie is volledig verdwenen onder de Chinezen, die door de verschrikkingen van de Culturele Revolutie in apathie zijn gestort. Sindsdien kan de Partij alleen nog maar pseudo-legitimiteit ontlenen aan beloften van economische groei, aldus Heng.
Maar dat is geen duurzame manier om het bestuur te rechtvaardigen, zei hij, eraan toevoegend dat “geen enkel ander land economische groei als enige bron van legitimiteit claimt”.
Xi probeerde het probleem op te lossen door grootse nationalistische verhalen te verspreiden, zoals ‘het Oosten is in opkomst en het Westen is in verval’. Toch is het effect volgens Lin beperkt gebleven.
“Ik denk dat de meeste mensen in de top van de Chinese Communistische Partij niet geloven dat het Westen in verval is en China in opkomst is,” aldus Lin. “Waarschijnlijk is Xi Jinping de enige die daar echt van overtuigd is.”
Militaire afgevaardigden arriveren voor de openingszitting van het Nationale Volkscongres (NPC) in de Grote Hal van het Volk in Peking op 5 maart 2025. Wang Zhao/AFP via Getty Images
Nu de Chinese economie de afgelopen jaren in zwaar weer verkeert, zoekt de CCP opnieuw naar buitenlandse investeerders als reddingsboei, maar dat zou slechts een tijdelijke maatregel zijn, aangezien het regime de particuliere economie nog steeds als een bedreiging ziet, aldus de deskundigen.
Uiteindelijk is de enige oplossing voor het gebrek aan legitimiteit van de CCP het elimineren van alle andere alternatieven, aldus Thayer. De ideologie van de CCP is cirkelvormig: zij moet heersen omdat zij moet regeren, aldus de deskundigen.
“Dat is precies hun mentaliteit. De CCP moet heersen. Dat is alles. Alles wat ze doen, draait daar om. Ze geven niets om het welzijn van het Chinese volk of de ontwikkeling van de economie,” aldus Xiang.
“Natuurlijk kunnen ze de economie ontwikkelen, maar als de ontwikkeling van de economie in strijd is met de regels van de CCP, zullen ze niet aarzelen om de economie te vernietigen.”
Hervorming is onmogelijk
In een gewone dictatuur kunnen de heerser en zijn kliek hun ideologie aanpassen als dat in hun belang is. Volgens deskundigen laat het systeem van de CCP een dergelijke overgang echter niet toe.
Ten eerste wordt elke Chinees vanaf zijn geboorte geïndoctrineerd met de beruchte propagandaslogan van de CCP: “Zonder de CCP zal er geen China zijn.” De begrippen natie, welvaart, stabiliteit en zelfs overleven staan synoniem voor de Partij.
Ten tweede is binnen de CCP loyaliteit aan de Partij de belangrijkste vereiste voor promotie. Voordat iemand een positie met betekenisvolle macht bereikt, wordt zijn houding ten opzichte van de Partij herhaaldelijk onder de loep genomen, aldus Nan.
“Als je eindelijk de top bereikt, stelt die leider altijd het leiderschap van de Communistische Partij als hoogste prioriteit,” zei hij.
De strikte handhaving van de partijdiscipline versterkt de naleving van deze hoofdregel nog verder. CCP-functionarissen zijn zich er terdege van bewust dat zodra een kwestie wordt uitgeroepen tot een zaak van belang voor de stabiliteit van het regime, elke vorm van afwijkende mening aanleiding kan zijn voor zuivering, aldus verschillende deskundigen.
“Het zit als het ware ingebakken in de hoofden van Chinese mensen,” zei Xiang.
Ten derde zijn CCP-functionarissen de belangrijkste begunstigden van het bewind van de Partij. Hun gevestigde belangen zijn verbonden met hun officiële positie. Een bedreiging voor de Partij betekent dus een bedreiging voor hen persoonlijk.
Leerlingen salueren terwijl de nationale vlag wordt gehesen op een basisschool in Peking op 1 september 2021. Kevin Frayer/Getty Images
“Als je tot de inner circle van de Partij behoort, krijg je ondanks de spanningen, moeilijkheden en meedogenloosheid die daar heersen, ook een behoorlijk groot financieel aandeel. En dus ga je daarin mee,” aldus Thayer.
Wanneer buitenlandse leiders en diplomaten met China onderhandelen, merken ze altijd dat sommige functionarissen in de hoogste regionen van de Partij “gemakkelijk in de omgang” zijn, aldus Nan, die daarbij het voorbeeld noemt van de voormalige premiers Wen Jiabao en Zhu Rongji.
“Die mensen waarvan je vindt dat ze een gezond verstand hebben,” zei hij.
Deze functionarissen zijn echter nooit verantwoordelijk voor het nemen van belangrijke beslissingen over de koers van het regime. Ze worden door de Partij geselecteerd om de dagelijkse gang van zaken en de uitvoering van het beleid te regelen. Zelfs als het beleid destructief of irrationeel is, zullen ze toch een manier proberen te vinden om het in praktijk te brengen, zei hij.
Ten slotte is de CCP zo georganiseerd dat ingrijpende hervormingen niet mogelijk zijn.
De structuur ervan is afgeleid van de Sovjet-militaire organisatie, waarin een militaire officier op elk niveau een politieke commissaris toegewezen kreeg. In elk geval was het de commissaris die de echte macht uitoefende. Op dezelfde manier heeft op elk niveau van het Chinese regime, van dorpshoofd tot premier, de bijbehorende partijfunctionaris altijd een hogere rang.
“De uiteindelijke beslisser is altijd de partijsecretaris van dat bestuursniveau,” zei Nan.
Omdat de partijstructuur parallel loopt aan de regeringsstructuur, is haar enige doel ideologische conformiteit. Als China het communisme echt zou afschaffen, zou de Partij geen praktisch nut meer hebben en zou ze ineenstorten, aldus Heng.
Op 3 september toonde het communistische regime van China zijn militaire macht met een grootse parade van troepen en wapens in Peking, ter herdenking van de 80e verjaardag van de capitulatie van Japan in de Tweede Wereldoorlog.
De leider van de Chinese Communistische Partij, Xi Jinping, woonde de parade bij op het Tiananmenplein, vergezeld door meer dan 20 nationale leiders, waaronder de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un en de Russische president Vladimir Poetin.
Voorafgaand aan de parade hield Xi een toespraak waarin hij beweerde dat de Volksrepubliek China “niet bang is voor geweld” en dat het Chinese volk onder het bewind van de CCP “aan de juiste kant van de geschiedenis staat”.
Xi drong er bij het Chinese leger – officieel het Volksbevrijdingsleger (PLA) – op aan om “de opbouw van een leger van wereldklasse te versnellen” om te bereiken wat hij de “grote heropleving van de Chinese natie” noemde.
Tijdens de Tweede Chinees-Japanse Oorlog, die in 1937 begon, leidde de Chinese nationalistische regering, officieel bekend als de Republiek China (ROC), de strijd tegen het binnenvallende Japanse leger, terwijl ook de CCP-strijdkrachten deelnamen aan het verzet. De Tweede Wereldoorlog begon in 1939 en Japan gaf zich in augustus 1945 over aan de geallieerden.
Zowel Taiwan (de ROC) als het Chinese regime herdenken op 3 september de overwinning op Japan.
China-waarnemers merken op dat de CCP het valse verhaal verspreidt dat zij de strijd tegen de binnenvallende Japanse troepen heeft geleid.
Ondertussen leidde de Taiwanese president Lai Ching-te tijdens de Chinese parade een herdenkingsceremonie in het Nationaal Revolutionair Martelarenheiligdom in Taipei ter ere van de gesneuvelden in de strijd voor de ROC, onder wie zij die vochten tegen de Japanse en communistische troepen.
“De bevolking van Taiwan koestert vrede, en Taiwan herdenkt vrede niet met de loop van een geweer,” schreef Lai in een Facebookbericht na de herdenkingsceremonie.
“Taiwan herinnert zich juist de lessen uit de geschiedenis, gelooft in vrijheid en democratie en gebruikt zijn militaire uitrusting om het land te verdedigen, niet om binnen te vallen en uit te breiden.”
De Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un (links) en de Russische president Vladimir Poetin (rechts) vertrekken na hun ontmoeting in Peking op 3 september 2025. Alexander Kazakov/AFP via Getty Images
Toen de parade begon, vroeg de Amerikaanse president Donald Trump op zijn Truth Social-account of Xi “zou verwijzen naar de enorme steun en het ‘bloed’ dat de Verenigde Staten aan China hebben gegeven om het te helpen bevrijden van een zeer vijandige buitenlandse indringer,” verwijzend naar Japan.
Wapens
Tijdens de 70 minuten durende parade waren helikopters te zien die grote spandoeken voorttrokken en straaljagers die in formatie vlogen. Volgens het Chinese staatsmedium Xinhua werden tijdens de parade ook hypersonische raketten en nieuwe modellen van intercontinentale ballistische raketten van de DongFeng-klasse getoond.
Chinese defensieambtenaren verklaarden dat alle apparatuur die tijdens de parade werd getoond, “in eigen land geproduceerde, operationele gevechtsapparatuur” was, waarvan een groot deel voor het eerst aan het publiek werd getoond.
YJ-19, China’s eerste operationele hypersonische kruisraket, is te zien tijdens een militaire parade ter gelegenheid van de 80e verjaardag van de overwinning op Japan en het einde van de Tweede Wereldoorlog, op het Tiananmenplein in Peking op 3 september 2025. Greg Baker/ AFP via Getty Images
Door geavanceerde uitrusting te tonen, waaronder hypersonische raketten, luchtverdedigings- en raketafweersystemen, evenals strategische raketten, wil het Volksbevrijdingsleger (PLA) zijn “krachtige strategische afschrikkingsvermogen” demonstreren, aldus de adjunct-directeur van de parade, Wu Zeke, zoals eerder deze maand door Xinhua werd gerapporteerd.
Volgens Feng Chongyi, een China-deskundige aan de Technische Universiteit van Sydney, zal de vertoning van wapens waarschijnlijk leiden tot oproepen binnen westerse democratieën om de opmars van de CCP tegen te gaan.
“De agressieve militaire expansie van de CCP vormt een bedreiging voor de wereldvrede,” zei Feng voorafgaand aan de parade tegen The Epoch Times, “met name in regio’s als de Straat van Taiwan en de Zuid-Chinese Zee, waar het de op internationale regels gebaseerde orde ondermijnt.”
Zuivering
Shen Ming-shih, onderzoeker bij de door de Taiwanese overheid gefinancierde denktank, het Instituut voor Nationale Defensie en Veiligheidsonderzoek, vertelde The Epoch Times voorafgaand aan de parade dat China van plan was zijn wapens te tonen om Xi’s stevige greep op de PLA te onderstrepen.
Externe waarnemers hebben veel gespeculeerd over de afnemende macht van Xi. De ingrijpende anticorruptiecampagne die Xi aanvankelijk gebruikte om enkele van zijn machtigste politieke rivalen uit te schakelen, lijkt zich nu tegen zijn eigen protégés en bondgenoten te keren.
Soldaten marcheren tijdens een militaire parade ter gelegenheid van de 80e verjaardag van de overwinning op Japan en het einde van de Tweede Wereldoorlog, op het Tiananmenplein in Peking op 3 september 2025. Lintao Zhang/Getty Images
Drie van de zeven leiders die zitting hebben in de Centrale Militaire Commissie, een partijcomité dat het Volksbevrijdingsleger aanvoert, zijn verdwenen of weggezuiverd. Na de afzetting van admiraal Miao Hua, een commissielid en bondgenoot van Xi, heeft het Chinese ministerie van Defensie in stilte de pagina met de militaire leiding van zijn website verwijderd.
“Van buitenaf is het moeilijk te begrijpen wat er zich heeft afgespeeld in de machtsstrijd tussen Xi Jinping en de anti-Xi-factie,” aldus Shen, die gespecialiseerd is in het bestuderen van het PLA.
“Maar door middel van een militaire parade als deze kan Xi Jinping de indruk wekken dat alle landen hem komen eren en dat zijn macht sterk en stabiel blijft,” zei hij.
Dit kan Xi ook “meer steun en invloed geven tijdens een mogelijke machtsoverdracht” in de aanloop naar de komende besloten partijbijeenkomst, bekend als het Vierde Plenum.
Oekraïne hoopt dat de rij versterkte steden in het noordwesten van Donetsk – bijgenaamd de “Fortengordel” – de Russen kan tegenhouden als ze verder willen oprukken.
Die gordel is trouwens precies het gebied dat Rusland misschien wil opeisen bij een vredesdeal.
Een van de belangrijkste eisen van Rusland is dat de wereld erkent dat het zeggenschap heeft over vier regio’s, waaronder Donetsk en Loegansk, die het in 2022 zou hebben geannexeerd.
“De gordel is in feite de laatste 25 procent van de provincie Donetsk die nog onder Oekraïense controle staat,” vertelde de Britse defensieanalist Tim Ripley aan The Epoch Times.
“Het is het enige dat de Oekraïners laat doorvechten, want zodra de Russen de rest van de provincie veroveren, kunnen ze de oorlog ten einde verklaren,” zei hij. “Ze zullen dan de oorlogsdoelen van [de Russische president Vladimir] Poetin hebben bereikt.”
De fortengordel strekt zich uit over 50 km van noord naar zuid, parallel aan de snelweg H-20, en verbindt de Donbas-steden Slovyansk, Kramatorsk, Druzhkivka en Kostyantynivka met elkaar.
“Samen vormen deze steden het administratieve en logistieke zenuwcentrum van Oekraïne in Donbas,” vertelde Abdullah Agar, een Turkse militaire expert en voormalig officier bij de speciale strijdkrachten, aan The Epoch Times.
“Deze linie is een cruciaal logistiek netwerk met een dicht weg- en spoorwegnet,” zei hij. “Rusland kan niet verder oprukken naar het noordwesten van Donetsk zonder deze linie te doorbreken.”
De fortengordel is volgens Agar meer dan alleen een versterkte verdedigingslinie.
“Het is een psychologische, politieke en diplomatieke bron van moraal en legitimiteit,” zei hij. “Hoe langer het intact blijft, hoe meer de westerse steun [voor Oekraïne] toeneemt.”
“Het is ook belangrijk in termen van perceptie,” voegde Agar toe. “Het geeft aan de wereld – en het binnenlandse publiek – het signaal dat Oekraïne nog steeds overeind staat en zich nog steeds verzet.”
Zwaar versterkt
In een recent rapport merkt het in Washington gevestigde Institute for the Study of War (ISW) op dat Kiev de afgelopen elf jaar “tijd, geld en moeite heeft gestoken in het versterken van de fortengordel en het opzetten van een aanzienlijke defensie-industrie en defensieve infrastructuur in en rond deze steden.”
Agar zei dat Kiev sinds 2014 bezig is met het versterken van de gordel, door deze uit te rusten met een breed scala aan verdedigingswerken, waaronder loopgraven, mijnenvelden, antitankversperringen, schuttersputten, betonnen versterkingen en ondergrondse commandocentra.
“Appartementsgebouwen en het industriële landschap van het gebied – met cementfabrieken, mijnen en metaalfabrieken – bieden extra versterkingen,” aldus Agar.
“De gordel zit ook vol met aanvalswapens zoals artillerie, drones en antitankwapens,” zei hij, “die allemaal een gebundeld schietvoordeel bieden.”
“En er zijn secundaire verdedigingslinies in de achterhoede,” voegde hij eraan toe. “Dus zelfs als Russische troepen de eerste linie doorbreken, zullen ze een kostbare stedelijke oorlog moeten voeren.”
“Maar hoewel al deze factoren het Oekraïense leger bepaalde voordelen opleveren,” zei Agar, “worden deze voordelen grotendeels tenietgedaan door minder vuurkracht en een gebrek aan luchtsuperioriteit.”
Ripley was het daar grotendeels mee eens en merkte op dat Oekraïne te maken heeft met een goed bevoorrade vijandelijke strijdmacht die over een veel groter aantal troepen beschikt.
“Het is niet zo dat de Oekraïners een ijzersterke reservemacht hebben die deze posities verdedigt,” zei hij. “Ze houden stand met alles wat ze maar kunnen inzetten, en dat wordt steeds moeilijker.”
Hij voegde eraan toe dat vestingwerken – hoe sterk ze ook zijn – “slechts zo goed zijn als het aantal troepen dat je hebt om ze te bemannen en hoeveel artillerie je hebt om het front te dekken”.
Tijd winnen
In 2022 viel Rusland vier provincies in het oosten van Oekraïne binnen, waaronder Donetsk en het naburige Loehansk, die samen de industrieel rijke regio Donbas vormen.
Later dat jaar kondigde Moskou aan dat het de vier provincies had geannexeerd – een stap die Kiev en de meeste westerse hoofdsteden als illegaal beschouwen en weigeren te erkennen.
Op dit moment controleren Russische troepen vrijwel heel Loehansk en ongeveer 75 procent van Donetsk, inclusief de regionale hoofdstad van die provincie.
Een verwoest stadscentrum in Kostyantynivka, de locatie van hevige gevechten met Russische troepen, op 19 april 2025. Iryna Rybakova/Oekraïense 93e Gemechaniseerde Brigade via AP
Om de resterende 25 procent van Donetsk – ongeveer 5828 vierkante km – te veroveren, zal het eerst de fortengordel van Kiev moeten overwinnen, die volgens het ISW door de Russische strijdkrachten niet snel kan worden omsingeld of doorbroken.
Agar merkte op dat de meeste westerse analyses benadrukken dat de gordel de “beste verdedigingslinie” van Oekraïne is en dat elke directe aanval daarop “zware verliezen” zal toebrengen aan Rusland – een bewering waar hij het grotendeels mee eens is.
“De fortengordel vertraagt de Russische opmars en verlengt de tijdlijn ervan, waardoor de kosten en risico’s toenemen,” zei hij.
“Alle punten langs de gordel ondersteunen elkaar, waardoor het verdedigingsvermogen wordt vergroot,” voegde hij eraan toe. “Dus wanneer Rusland de gordel rechtstreeks aanvalt, moet het op meerdere punten tegelijk vechten – niet langs één enkel front.”
“Dit verhoogt de druk op het Russische leger,” aldus Agar. “Het dient ook om tijd te winnen voor Oekraïne – tijd om voorraden aan te vullen, troepen te rouleren en internationale steun te verwerven.”
‘Dreigend gevaar’
In zijn recente rapport stelt het ISW dat Russische troepen nog steeds proberen de fortengordel vanuit het zuidwesten te omsingelen en bezig zijn met een poging om deze in te nemen, wat waarschijnlijk meerdere jaren in beslag zal nemen.
Agar vindt deze voorspelling “niet onwaarschijnlijk”, maar plaatst vraagtekens bij de statistieken waarop deze is gebaseerd, gezien de recente territoriale winst van Rusland, zowel in Donetsk als in de naburige provincie Dnipropetrovsk.
“Als Rusland druk uitoefent op Dnipropetrovsk, moet Oekraïne mogelijk reserves uit Donetsk hergroeperen, waardoor de verdedigingslinie verzwakt,” zei hij. “Rusland oefent druk uit op twee fronten tegelijk en valt zowel de verdedigingslinie van Donetsk als die van Dnipro aan.”
“Het maakt gebruik van uitputtingstactieken,” voegde hij eraan toe. “Als de mankracht en munitie van Oekraïne verder afnemen, zou de door het ISW gehanteerde termijn van ‘enkele jaren’ drastisch kunnen worden verkort.”
Ripley trok ook de bewering in twijfel dat de omstreden fortengordel van Kiev nog enkele jaren stand zou kunnen houden.
“Het hangt allemaal af van de troepen die ze daar nu hebben en of die op hun huidige sterkte blijven, met hun huidige hoeveelheid munitie en uitrusting,” zei hij. “Zodra die troepen in aantal afnemen en uitputting beginnen te vertonen, neemt hun vermogen om die positie te behouden drastisch af,” voegde hij eraan toe.
“Ze hebben al verliezen geleden en moesten zich terugtrekken omdat ze niet genoeg troepen hadden om de linie intact te houden en te voorkomen dat ze zouden worden omsingeld,” aldus Ripley.
“En deze steden [in de fortengordel] zullen hetzelfde lot ondergaan als de huidige uitputting en verliezen zich voortzetten.”
Toen hem werd gevraagd hoe lang hij dacht dat de fortengordel stand zou houden, afgezien van onvoorziene omstandigheden, zei hij: “Ik geef ze maximaal een jaar.”
“Tegen het einde van het jaar zullen al die steden en dorpen gevallen zijn of op het punt staan te vallen,” voegde hij eraan toe.
“We kunnen zien hoe snel de [Russische] opmars de afgelopen zomer en lente is gegaan,” zei Ripley. “Als je dat extrapoleert naar de komende zes maanden, is heel Donetsk verdwenen.”
Terwijl de leiders van China en Rusland op 3 september schouder aan schouder liepen, ving een open microfoon op dat ze spraken over het verlengen van de levensduur via orgaantransplantaties, mogelijk tot wel 150 jaar.
Het gesprek, live uitgezonden door de Chinese staatsmedia naar miljarden kijkers online en op televisie, haalde wereldwijd de krantenkoppen. China-kenners lazen er betekenis in en wezen op de al langer bestaande zorgen over gedwongen orgaanoogst.
Het moment speelde zich af toen de Russische president Vladimir Poetin, de Chinese leider Xi Jinping en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong Un het balkon van de Tiananmen-poort in Peking betraden voor een grootschalige militaire parade ter herdenking van de Tweede Wereldoorlog.
“Vroeger haalden mensen zelden de 70, maar tegenwoordig ben je op je zeventigste nog een kind,” zei Xi via een tolk in het Russisch.
“Met de vooruitgang in biotechnologie kunnen menselijke organen voortdurend worden getransplanteerd, waardoor we steeds jonger worden, en we misschien zelfs onsterfelijkheid bereiken,” antwoordde Poetin via zijn tolk in het Mandarijn, terwijl hij zijn woorden met handgebaren kracht bijzette.
Daarna schakelde de uitzending over naar een totaalbeeld van het Tiananmen-plein.
“Voorspellingen zeggen dat er in deze eeuw een kans is om 150 jaar te worden,” zei Xi buiten beeld, vlak voordat het geluid wegviel.
Zowel Xi als Poetin zijn 72 jaar oud.
De voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Mike Johnson (R-La.), schudde zijn hoofd toen hij woensdagochtend hoorde over de uitwisseling.
House Speaker Mike Johnson (R-La.) spreekt op Capitol Hill op 3 september 2025. Madalina Kilroy/The Epoch Times
“Ik kan u vertellen dat we vreselijke verhalen hebben gehoord over deze orgaantransplantaties en al dat soort zaken in China, dat ze die organen halen bij onwillige donoren… om het zacht uit te drukken,” zei hij tegen NTD, een zusterorganisatie van The Epoch Times, tijdens een persmoment.
“Het feit dat ze betrapt werden door een open microfoon… zegt veel.”
“Het laat zien waar hun wereldbeeld ligt, in contrast met het onze.”
Nina Shea, directeur van het Center for Religious Freedom bij het Hudson Institute en zeven termijnen commissaris bij de Amerikaanse Commissie voor Internationale Godsdienstvrijheid, sloot zich bij Johnsons visie aan.
“Dit onbewaakte gesprek tussen deze twee tirannen versterkt onze zorgen dat ze bezig zijn een sciencefictiondystopie in de werkelijkheid te scheppen door middel van gedwongen orgaanoogst bij mensen die zij als politieke vijanden zien,” zei ze tegen The Epoch Times.
Een mensenrechtenorganisatie stelde in 2022 vast dat honderden Chinese artsen waren opgeleid aan Amerikaanse instellingen. Shea dringt er bij het Congres op aan om daar onmiddellijk een einde aan te maken.
“Dat Xi en Poetin plannen smeden om eeuwig te leven via orgaantransplantatie, maakt de kwestie alleen maar urgenter,” zei ze.
‘Veel organen’ vervangen
De verwijzing naar een levensduur van 150 jaar dook eerder al op in 2019, in een videofragment van een minuut uit een ziekenhuis dat opschepte over een eersteklas systeem om de levensduur van Chinese leiders te verlengen.
De video, naar verluidt afkomstig van het grootste militaire ziekenhuis van China, het Chinese Volksbevrijdingsleger-ziekenhuis, stelde dat Chinese leiders gemiddeld 88 jaar oud worden, veel ouder dan hun westerse tegenhangers. Een belangrijk onderdeel van dit gezondheidssysteem zou het herstellen van orgaanfuncties zijn, aldus de opname.
Tijdens een COVID-19-golf in 2023 bracht het overlijdensbericht van een voormalige Chinese vice-minister van Cultuur het onderwerp opnieuw onder de aandacht.
In zijn condoleance schreef een Chinese functionaris dat de 87-jarige Gao Zhanxiang, die hij omschreef als “scherp van geest en met een krachtige stem”, “veel organen in zijn lichaam had vervangen” terwijl hij “hardnekkig vocht tegen ziekte”. Gao zou zelf hebben gezegd dat “veel onderdelen [niet meer] van hemzelf waren”.
De herkomst van deze organen blijft een open vraag.
In 2006 meldden verschillende ooggetuigen aan The Epoch Times dat gewetensgevangenen in China in geheime faciliteiten werden gedood voor hun organen. Volgens hen waren de doelwitten gearresteerde beoefenaars van Falun Gong, een meditatiepraktijk die door het Chinese regime als een bedreiging wordt gezien. De getuigen verklaarden dat artsen organen verwijderden, zoals hoornvliezen, en de lichamen daarna verbrandden om bewijzen uit te wissen.
Artsen dragen verse organen voor transplantatie in een ziekenhuis in de provincie Henan, China, op 16 augustus 2012. Screenshot via Sohu.com
Hoewel China in 2015, onder toenemende internationale druk, een systeem voor orgaandonatie opzette, hebben deskundigen die de Chinese donatiecijfers bestuderen gezegd dat die te mooi zijn om waar te zijn.
Volgens een studie uit 2019, gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift BMC Medical Ethics, sloten de statistieken—in tegenstelling tot die van 50 andere landen—ongewoon goed aan bij een wiskundige formule. De enige verklaring daarvoor is dat er met de cijfers is geknoeid, aldus de auteurs.
In datzelfde jaar concludeerde het in Londen gevestigde China Tribunaal, na een jaar onderzoek, dat gedwongen orgaanoogst in China nog altijd op grote schaal plaatsvond. Volgens het tribunaal waren Falun Gong-beoefenaars de belangrijkste slachtoffergroep, terwijl ook andere vervolgde minderheden, zoals Oeigoeren in Xinjiang, Tibetanen en christenen in huiskerken, gevaar liepen.
Het regime heeft zijn bereidheid en vermogen getoond om alles te doen om de macht te behouden, zei afgevaardigde Chris Smith (R-N.J.). Hij is een uitgesproken criticus van de Chinese transplantatiepraktijken en probeert via wetgeving misbruik tegen te gaan.
“Mijn eigen standpunt is dat, van Xi Jinping tot in de hoogste echelons van de Chinese Communistische Partij, men bereid is iemands inwendige organen te stelen—via dwang, via de dood—om hun leven te verlengen,” zei Smith tegen The Epoch Times. “Ik kan me geen daad voorstellen die egoïstischer en barbaarser is.”
“Als het via vrijwillige orgaandonatie zou gebeuren, wat ik volledig ethisch vind, dan zou dat prima zijn. Maar hier is niets vrijwilligs aan.”
Rep. Chris Smith (R-N.J.), medevoorzitter van de Congressional-Executive Commission on China, luistert tijdens een persconferentie over de Stop Gedwongen Orgaanoogst Act die door het Huis is aangenomen, op Capitol Hill in Washington op 7 mei 2025. Madalina Vasiliu/The Epoch Times
Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, het Europees Parlement en een panel van aan de VN verbonden mensenrechtenexperts hebben de afgelopen jaren hun zorgen geuit over de gedwongen orgaanoogst door het Chinese regime.
Parlementariërs in het 119e Amerikaanse Congres hebben al twee keer gestemd voor wetsvoorstellen die sancties moeten opleggen aan daders van misbruik bij orgaantransplantaties in China. Twee wetsvoorstellen wachten nu op behandeling in de Senaat.
In augustus schreven acht senatoren uit Texas een brief aan senator Ted Cruz (R-Texas), een van de belangrijkste indieners van de Falun Gong Protection Act, met het verzoek de wetgeving, met steun van beide partijen, vooruit te helpen. Texas was de eerste van vijf staten in het land die wetten aannam om ziektekostenverzekeringen voor orgaantransplantaties in China te blokkeren.
Johnson zei tijdens de persbijeenkomst dat het gesprek van Xi en Poetin over dit onderwerp de ernst van de kwestie onderstreept.
“Als de leiders erover praten, moet dat ons alarmeren,” zei hij. “Het gaat om een vervolgde religieuze minderheid van wie ze organen afnemen.
“De Verenigde Staten—wij zullen opkomen voor moraal en ethiek, en we zullen ons daartegen verzetten. Er is wetgeving, zoals u weet, die dit kan aanpakken, en misschien moeten we die bovenaan de prioriteitenlijst zetten, als dit is wat er gebeurt.”
De oud-Griekse filosoof Plato wordt vaak geciteerd met het aforisme: “Wetenschap is niets anders dan perceptie.” Maar wat gebeurt er wanneer perceptie verandert in een politiek platform dat zijn partijdige wil wil opleggen aan het wetenschappelijk onderwijs? En wat gebeurt er wanneer wetenschappers en hoogleraren protesteren tegen de oplegging van deze ideologie?
Lawrence M. Krauss, de vooraanstaande theoretisch natuurkundige, heeft 39 prominente geleerden, onderzoekers en wetenschappers bijeengebracht om hun observaties en ervaringen te delen over wat zij zien als een extreme ideologische aanval op de kern van hun vakgebied. Het resultaat is The war on science, een boek dat de prikkelende stelling neerlegt dat het hoger onderwijs onder vuur ligt.
In zijn inleiding schrijft Krauss dat de academische wereld tegenwoordig wordt verstikt door identiteitspolitiek. Wie deze ideologie aanhangt, reageert buitengewoon gevoelig op kritiek, voegt Krauss eraan toe, en schroomt niet om tegenstanders te bestraffen.
Wetenschappers zijn van mening dat medische onderzoekers hun bevindingen moeten kunnen publiceren zonder politieke invloed. Publiek domein
Vijandigheid
“Het boek benadrukt dat deze sfeer grotendeels voortkomt uit vijandigheid tegenover vrijwel alles wat verbonden is met een witte Europese erfenis.” Sergiu Klainerman, hoogleraar wiskunde (Higgins-leerstoel) aan de Princeton Universiteit, beschrijft in zijn essay Radical Equalitarianism and Mathematics hoe sommige hoogleraren beweren dat algebra en meetkunde symbolen zijn van wit privilege, omdat hun wortels bij de oude Grieken liggen. Maar zoals Klainerman opmerkt:
“Een voor de hand liggend probleem met deze opvattingen is dat de wiskunde niet in Europa is ontstaan. Ons huidige getallenstelsel, dat cruciaal gebruikmaakt van het concept van nul, vindt zijn oorsprong in India. Het systeem werd breder bekend door de geschriften van de Perzische wiskundige al-Khwarizmi en de Arabische wiskundige al-Kindi. Het werd vervolgens in het Westen populair gemaakt door Fibonacci in zijn boek Liber Abaci.”
Anna I. Krylov, bekleder van de Associates-leerstoel voor natuurwetenschappen aan de University of Southern California, en statisticus Jay Tanzman werkten samen aan het essay Spotlight on scientific research. Daarin beschrijven zij hoe niet-wetenschappelijke invloeden van buitenaf wetenschappers onder druk zetten om op een bepaalde manier te denken.
Ze noemen als voorbeeld een artikel dat de titel droeg ‘Meta-analysis: On average, undergraduate students intelligence is merely average’ en verwijderd werd uit het peer-reviewed tijdschrift Frontiers of Psychology, nadat gebruikers op Twitter (nu X) verontwaardigd hadden geklaagd dat het idee achter het stuk beledigend was. Dit gebeurde nog voordat het volledige onderzoek openbaar beschikbaar was; alleen het abstract stond online.
Krylov en Tanzman benadrukken dat wetenschappers gemarginaliseerd raken wanneer hun bevindingen botsen met dominante politieke opvattingen. Een van hen was de Harvard-econoom Roland Fryer, wiens loopbaan in gevaar kwam. Statistisch bewijs in Fryers gepubliceerde onderzoek liet zien dat er geen sprake was van raciale vooringenomenheid bij het gebruik van dodelijk politiegeweld in de Verenigde Staten.
Ook worden de auteurs van In Defense of Merit in Science aangehaald, wier werk werd afgewezen door de redacteuren van de Proceedings of the National Academy of Sciences. Hun stelling, die pleitte voor meritocratisch onderwijs boven positieve discriminatie, werd bestempeld als “kwetsend” en “breed en terecht aangevallen als inhoudloos”.
Multiculturalisme
Een ander punt dat in het boek wordt aangestipt, is de vraag of het streven naar multiculturalisme botst met basale onderwijskundige standaarden. Jerry Coyne, emeritus hoogleraar in de afdeling Ecologie en Evolutie aan de Universiteit van Chicago, en Luana S. Maroja, hoogleraar aan Williams College, gebruiken hun gezamenlijke essay om het voorbeeld van Nieuw-Zeeland te bespreken, waar Maori-tradities zijn geïntegreerd in hedendaagse universitaire studies.
De auteurs schrijven dat studenten in Nieuw-Zeeland leren dat de Polynesische voorouders van de Maori al in de zevende eeuw Antarctica zouden hebben ontdekt, hoewel er geen enkel bewijs voor die claim bestaat. Ook wordt aan studenten onderwezen dat traditionele Maori-kruiden en spirituele remedies voordelen zouden hebben voor medische behandelingen; volgens de auteurs ontbreekt klinisch onderzoek dat die werking bevestigt.
Coyne en Maroja benadrukken dat zij de Maori-ervaring niet willen kleineren. Maar ze waarschuwen: “Het gelijkstellen van inheemse kennis met moderne wetenschap zal studenten in verwarring brengen over wat kennis is en over de aard van de wetenschap zelf.”
The War on Science waagt zich aan meerdere controversiële politieke thema’s die het wetenschappelijk onderwijs zijn binnengedrongen. Het boek wijst erop hoe het tegemoetkomen aan transgenderideologie de biologische studies ingrijpend aan het herdefiniëren is.
De wetenschap wordt aangevallen door extreme standpunten.
Er is ook de kwestie van hoogleraren die hun academische gezag gebruiken om politieke uitspraken te doen over niet-wetenschappelijke onderwerpen, met name rond de oorlog in Gaza.
De toename van antisemitische incidenten op hedendaagse universiteitscampussen komt aan bod in The Treason of the Intellectuals, een onheilspellende les uit de geschiedenis van Sir Niall Ferguson, senior medewerker aan Stanford University en Harvard University. Ferguson ziet verontrustende parallellen tussen de vijandigheid tegenover Joodse studenten vandaag en de eerste jaren van de waanzin die Duitsland in de jaren dertig misvormde.
Sommige auteurs die essays hebben bijgedragen aan The War on Science zullen lezers wellicht bekend voorkomen door hun aanwezigheid op televisie en sociale media. Onder hen de Oxford-professor Richard Dawkins en de Canadese psycholoog Jordan Peterson.
Hoewel een boek over de staat van het wetenschappelijk onderwijs voor buitenstaanders misschien wat esoterisch lijkt, zou The War on Science gelezen moeten worden door iedereen die zich zorgen maakt over het huidige academische klimaat en de schade die dit de wereld van morgen kan berokkenen.
Al jaren wordt het Chinese communistische regime beschuldigd van het aanwakkeren van de fentanyl-epidemie in de Verenigde Staten. Die aantijging kreeg opnieuw aandacht toen president Donald Trump tarieven oplegde op goederen uit China, Mexico en Canada, waarbij hij verwees naar hun rol in de drugscrisis.
Het grootste deel van de fentanyl die de VS binnenkomt, wordt in Mexico geproduceerd met chemische grondstoffen uit China. Volgens een persbericht van het Witte Huis in februari ondersteunt de Chinese Communistische Partij (CCP) deze activiteiten actief met belastingvoordelen en subsidies, en bezit zij belangen in bedrijven die betrokken zijn bij de handel in fentanyl en de daarvoor benodigde grondstoffen.
De laatste jaren wordt er ook steeds meer fentanyl via de noordelijke grens met Canada de VS binnengesmokkeld.
Veel Amerikanen weten dat fentanyl het land wordt binnengesmokkeld, maar weinigen begrijpen hoe de handel wordt gefinancierd of hoe illegale winsten door het Amerikaanse financiële systeem stromen. Een recent rapport van het ministerie van Financiën stelde vast dat Chinese witwassers de afgelopen vijf jaar meer dan 300 miljard dollar (ongeveer 258 miljard euro) door Amerikaanse banken hebben geleid en daarmee Mexicaanse kartels hielpen hun winsten te verhullen.
Hier volgt een nadere blik op hoe deze geldstromen onopgemerkt blijven ondanks strenge Amerikaanse bankregels en rapportage-eisen.
Hoe China het geld witwast
De groeiende samenwerking tussen Chinese witwassers en Mexicaanse kartels en andere criminele groepen is deels het gevolg van wetten in Mexico en China die geldstromen beperken, zo meldt een rapport van FinCEN, de financiële opsporingsdienst van het ministerie van Financiën.
In Mexico verhinderen de huidige wetten dat grote hoeveelheden Amerikaanse dollars op Mexicaanse bankrekeningen worden gestort. Dit maakt het voor drugskartels moeilijk om hun dollars via het Mexicaanse financiële systeem te laten lopen, waardoor ze een beroep doen op professionele witwassers die in de Verenigde Staten opereren.
In China zorgen strenge valutaregels ervoor dat burgers jaarlijks slechts een beperkte hoeveelheid buitenlandse valuta mogen kopen en dat directe overboekingen van yuan naar het buitenland zonder voorafgaande toestemming verboden zijn. Dit creërt een sterke vraag naar Amerikaanse dollars buiten de officiële kanalen.
Een Chinese bankmedewerker telt biljetten van 100 yuan en 100 Amerikaanse dollar aan een bankbalie in Nantong, in de provincie Jiangsu, China, op 6 augustus 2019. STR/AFP via Getty Images
Het gevolg is dat de honger van Chinese burgers naar Amerikaanse dollars en de haast van kartels om hun contant geld wit te wassen hebben geleid tot een criminele alliantie. Kartels verkopen hun dollars aan Chinese witwasnetwerken, die de dollars vervolgens doorverkopen aan Chinese burgers die de valutabeperkingen in eigen land willen omzeilen.
Volgens het FinCEN-rapport geven grote kartels, waaronder het Mexicaanse Jalisco New Generation en het Sinaloa-kartel, de voorkeur aan Chinese witwasnetwerken vanwege hun snelheid, doeltreffendheid en bereidheid om financiële verliezen te slikken of risico’s op zich te nemen ten gunste van de kartels.
Chinese studenten steeds vaker ingezet als geldkoerier
De Chinese witwasnetwerken bestaan uit Chinezen die zowel in de Verenigde Staten als in het buitenland actief zijn. Vaak werven zij leden aan van Chinese of andere diaspora-gemeenschappen als contantgeldkoeriers, geldmuilezels of tussenpersonen. In de afgelopen jaren zijn Amerikaanse Chinese studenten steeds vaker bij deze praktijken betrokken geraakt.
Omdat buitenlandse studenten vaak moeite hebben om legaal werk te vinden, zijn ze extra kwetsbaar voor ronseling. Sommigen beseffen niet eens dat hun activiteiten illegaal zijn en denken dat ze eenvoudigweg landgenoten helpen om dollars te bemachtigen, terwijl ze zelf wat bijverdienen, aldus het FinCEN-rapport. Een deel van deze studenten blijft ook na hun afstuderen betrokken bij witwasoperaties.
Sinaloa-kartel: een casestudy in witwassen
Chinese witwasnetwerken maken gebruik van uiteenlopende methoden om crimineel geld te verhullen.
Een veelgebruikte techniek is de zogenaamde “spiegeltransactie”: kartels leveren in de VS dollars in, waarna witwaspartners in Mexico direct een gelijk bedrag in peso’s overmaken naar de rekeningen van de kartels, minus een kleine commissie. Soms wordt in plaats van contant geld ook cryptovaluta ingezet.
Mexicaanse mariniers presenteren aan de pers het vermeende lid van het Zetas-drugskartel Eric Jovan Lozano Diaz (C), alias “Cucho”, en een deel van het geld dat in beslag is genomen tijdens zijn arrestatie in Nuevo Laredo, in de staat Tamaulipas, op 15 juni 2012. Ronaldo Schemidt/AFP/GettyImages
Ze maken daarnaast gebruik van geldmuilezels, zoals studenten, om bankrekeningen te openen en illegale gelden te storten. Deze personen verhullen hun activiteiten door zich voor te doen met gewone beroepen zoals “student” en storten regelmatig contant geld of ontvangen overschrijvingen die worden omschreven als “collegegeld” of “levensonderhoud.”
Een andere methode is handelsgerelateerd witwassen, waarbij geldmuilezels in de Verenigde Staten elektronica en andere luxeartikelen kopen. Deze goederen worden vervolgens via online platforms verkocht of naar handelspartners in andere landen geëxporteerd om de illegale winsten van de kartels wit te wassen.
In juni 2024 klaagde het Amerikaanse ministerie van Justitie in Los Angeles gelieerde handlangers van het Sinaloa-kartel aan wegens samenzwering met Chinese witwasgroepen om meer dan 50 miljoen dollar (43 miljoen euro) aan drugsgelden wit te wassen.
Tussen oktober 2019 en oktober 2023 voerden kartelleden grote hoeveelheden drugs de VS binnen, waaronder fentanyl, cocaïne en methamfetamine, wat enorme contante opbrengsten in dollars opleverde.
Volgens het rapport maakten de verdachten gebruik van verschillende methoden om deze gelden wit te wassen, waaronder handelsgerelateerd witwassen, het kopen van luxeartikelen of auto’s, het aanschaffen van cryptovaluta en het storten van kleinere bedragen op talrijke rekeningen om te voorkomen dat banken grote cashstortingen zouden melden aan de Amerikaanse overheid.
Wetshandhavers nemen meer dan 65 miljoen dollar aan banktegoeden en contant geld in beslag tijdens een operatie gericht op bedrijven die ervan verdacht worden gebruik te maken van ‘Black Market Peso Exchange’-constructies om drugsgeld voor internationale drugskartels wit te wassen. Met dank aan de Amerikaanse Immigration and Customs Enforcement- ICE (immigratie- en douanedienst).
Chinese witwasnetwerken gelinkt aan de CCP
Amerikaanse overheidsdocumenten wijzen erop dat Chinese witwasnetwerken nauwe banden hebben met Peking en bijdragen aan de politieke en economische doelstellingen van de regering.
Een rapport uit 2024 van de speciale commissie van het Huis van Afgevaardigden over de strategische concurrentie tussen de Verenigde Staten en de Chinese Communistische Partij stelt dat de CCP de Amerikaanse fentanylcrisis voedt via subsidies en steun, drugshandelaren beschermt en rechtstreeks profiteert van de handel. Het rapport noemt ook bewijs dat “aan de CCP gelieerde Chinese criminele organisaties [zich] hebben ontwikkeld tot de voornaamste witwassers ter wereld.”
John Cassara, deskundige op het gebied van witwasbestrijding en de financiering van terrorisme, verklaarde in 2023 tegenover het Congres dat de CCP de “grootste witwasactor ter wereld” is.
In zijn boek uit datzelfde jaar, China – Specified Unlawful Activities: CCP Inc., Transnational Crime and Money Laundering, legt hij de methoden bloot waarmee het communistische regime geld witwast.
Tijdens zijn getuigenis wees Cassara erop dat zowel de internationale gemeenschap als de Amerikaanse regering tot nu toe hebben gezwegen over de omvang van China’s rol in grensoverschrijdende misdaad en witwassen.
Heb je wel eens het gevoel dat je concentratievermogen niet meer is wat het is geweest? Is je geest voortdurend vatbaar voor afleiding? Ben je het vermogen kwijtgeraakt om je diep te concentreren?
Nicolas Carr onderzoekt in zijn boek “The Shallows: What the Internet Is Doing to Our Brains” hoe de moderne wereld—en in het bijzonder het internet—ons verandert en letterlijk onze zenuwbanen hervormt.
Net zoals een dieet van junkfood heeft geleid tot een obesitasepidemie, kan onze ongezonde mentale omgeving, vol voortdurende afleidingen, bijdragen aan een toename van stress en mentale gezondheidsproblemen.
Afleiding heeft altijd bestaan, maar tegenwoordig lijken we te leven in een oververhit tijdperk. Is het mogelijk om deze krachten, die groter lijken dan onszelf, het hoofd te bieden?
Gelukkig heb ik ontdekt dat het antwoord ja is. We kunnen weerstand bieden, en succes is mogelijk.
Ik heb eerder wel eens verteld dat ik vaak snel afgeleid ben, maar eerlijk gezegd is mijn focus de laatste tijd veel beter geworden sinds ik er echt werk van maak. Zoals op bijna elk gebied in het leven kunnen we enorme vooruitgang boeken als we iets tot prioriteit maken.
Ik wil graag delen wat ik heb ontdekt over afleiding en hoe ik tegenwoordig zorg dat ik beter gefocust blijf.
Waarom afleiding zo onweerstaanbaar is
Bijna altijd lijken de korte-termijn beloningen van afleiding aantrekkelijker dan de taak die we eigenlijk vermijden. Maar hoe komt dat? Als we beter snappen waarom afleiding zo verleidelijk is, kunnen we ons er ook beter tegen wapenen.
Afleiding geeft directe voldoening. Het zorgt meteen voor opluchting bij verveling of stress, al is het maar tijdelijk. Je kunt even alles vergeten en helemaal opgaan in iets anders.
Afleiding kost minder moeite. We raken bijna nooit afgeleid door iets dat moeilijker is dan de taak die we proberen te ontwijken. Ons brein kiest vanzelf de makkelijkste weg, net zoals water altijd naar beneden stroomt.
Afleiding wordt aangewakkerd door onze digitale omgeving. We zitten tegenwoordig midden in een stroom van meldingen, eindeloos scrollen en algoritmes die precies zijn afgestemd op wat wij leuk vinden. Het is alsof je aan een buffet zit met eten dat speciaal voor jou is uitgekozen.
Maak kennis met het FOCUS-raamwerk
Steve Jobs zei ooit: “Mensen denken dat focus betekent dat je ja zegt tegen datgene waar je je op moet concentreren. Maar dat is het niet. Focus betekent nee zeggen tegen de honderd andere goede ideeën.”
Hij heeft natuurlijk gelijk. Het is mentaal leuk om over focus na te denken, omdat je je dan de helderheid en motivatie voorstelt die het met zich meebrengt. Maar als dat het enige was, zou iedereen wel gefocust blijven.
Het lastige is juist nee zeggen, kansen afwijzen en je omgeving zo aanpassen dat het je helpt minder afgeleid te worden.
Ik hoop dat dit raamwerk je helpt die kant op te bewegen en de levensveranderende kracht van een gefocust brein zelf te ervaren.
Ontdek wat jou afleidt
Wanneer en waar laat jij je het meest afleiden? Aan wat voor soort afleiding geef je het makkelijkst toe? Het is belangrijk om jezelf te kennen, want alleen al het bewustzijn van je gedrag kan een eerste stap zijn om het te sturen.
Voor de meesten van ons is afleiding synoniem aan technologie, maar dat hoeft niet zo te zijn. Denk eens aan alle gebieden waarin jij geneigd bent tijd te verspillen.
Richt je omgeving zo in dat afleiding minder wordt
Organisatie ziet er voor iedereen anders uit, afhankelijk van je persoonlijke situatie, maar dit zijn een paar dingen die mij hebben geholpen:
Mijn telefoon laten liggen en in bed vanaf mijn e-reader lezen; veel minder prikkelend
Tabs sluiten en in full-screen gaan wanneer ik een blogpost schrijf
Werken aan een opgeruimd bureau
Mijn dag beginnen met een korte lijst van belangrijke taken die ik moet doen
De deur sluiten en op slot doen als ik me echt moet focussen
Reserveer een moment in je planning voor ongestoord werken
Elke werkdag reserveer ik twee periodes voor diepgaand werk in mijn agenda en gebruik ik een timer om deze bij te houden. Ik heb een kortere periode voor schrijven en een langere periode voor de belangrijkste projecten die ik voor mijn werk doe. De rest van mijn werk – e-mails beantwoorden, vergaderingen bijwonen en kleinere taken afronden – kan ik gedurende de dag doen.
Gebruik tools en apps om je focus te ondersteunen
Er zijn veel tools op je telefoon om je schermtijd te beperken en je gewoontes bij te houden, maar mijn favoriete hulpmiddel is nog steeds gewoon ouderwets papier. Ik heb een paar visuele trackers op mijn bureau liggen die me eraan herinneren mijn dagelijkse checklist af te werken en van mijn telefoon af te blijven totdat alles gedaan is. Al die ingevulde vakjes zien geeft ook nog eens motivatie.
Ondersteun je inspanningen met persoonlijke verzorging
Als laatste stap is het goed om te onthouden dat onze fysieke gezondheid direct invloed heeft op ons mentale welzijn. Zelfzorg is een woord dat tegenwoordig een beetje te veel wordt gebruikt, maar het betekent in wezen dat je manieren vindt om te leven en te werken met respect voor jezelf.
Begin met de basis: regelmatig pauzes nemen, genoeg slapen en bewegen. Dit legt een sterke basis om je vermogen om gefocust te blijven en het werk te doen dat voor jou echt belangrijk is, verder uit te breiden.
Welke geneeskunde is veilig, effectief, gratis en vereist slechts een subtiele verschuiving in perspectief? We nodigen je uit om de verwaarloosde link tussen deugd en gezondheid te verkennen—‘Deugdzame Geneeskunde’.
In 2006 ontwierp dr. Luciano Bernardi, hoogleraar interne geneeskunde aan de Universiteit van Pavia in Italië en enthousiast amateurmusicus, een experiment om de effecten van muziek op het hart- en ademhalingssysteem van zijn deelnemers te onderzoeken.
Bernardi liet zes soorten muziek in willekeurige volgorde horen en voegde daar twee minuten durende “stiltepauzes” tussen om de proefpersonen terug te brengen naar de uitgangswaarde—het controlemoment in experimenten. Maar tot zijn verrassing keerden de deelnemers tijdens die pauzes helemaal niet terug naar hun uitgangsniveau. In plaats daarvan ontspanden ze.
Sterker nog, ze ontspanden tijdens de stille momenten veel dieper dan bij zelfs de langzaamste en meest rustgevende muziekstukken. Voor Bernardi betekende dit dat hij het hele uitgangspunt van zijn experiment opnieuw moest herzien.
“Het effect was behoorlijk opmerkelijk,” vertelde Bernardi aan The Epoch Times. “We waren verrast om te zien dat de pauze [stilte] veel effectiever was dan de muziek.”
Bernardi’s ontdekking gaf de rol van stilte een nieuw kader. Hoewel stilte vaak wordt gezien als de afwezigheid van geluid, blijkt uit onderzoek dat stilte juist een actieve kracht is. Verschillende vormen van stilte kunnen verrassende effecten hebben op ons hart- en vaatstelsel, ons cognitief functioneren en zelfs bijdragen aan de groei van neuronen.
Het lichaam luistert
In 2006 was Bernardi’s studie het meest gedownloade artikel in Heart, een peer-reviewed tijdschrift voor cardiologen. Hoewel het misschien vanzelfsprekend lijkt dat stilte het lichaam tot rust brengt, was dit nog nooit eerder empirisch aangetoond.
Waarom heeft stilte zulke diepgaande effecten? Het antwoord ligt in de manier waarop ons lichaam reageert op geluid zelf—zowel prettig als ongewenst.
“Lawaai kan worden gedefinieerd als ongewenst geluid,” zei Erica Walker, universitair docent epidemiologie aan de Brown University School of Public Health en onderzoeker op het gebied van geluid.
Wanneer geluidsgolven het trommelvlies bereiken, brengen ze de gehoorbeentjes in beweging, waardoor het slakkenhuis wordt geactiveerd—de spiraalvormige structuur in het binnenoor die kleine haarcellen stimuleert. Deze cellen zetten de trillingen vervolgens om in elektrische signalen die naar de amygdala in de hersenen gaan, waar stresshormonen worden vrijgegeven.
Lawaai activeert dezelfde vecht-of-vluchtreactie als wanneer je op straat wordt lastiggevallen, aldus Walker. “Je lichaam reageert met een verhoogde hartoutput. Je begint te zweten en al die hormonen komen vrij.”
Het gaat daarbij om hormonen zoals cortisol, adrenaline en noradrenaline. Wanneer deze hormonen chronisch worden geactiveerd, kunnen ze schade veroorzaken aan de cellen die de bloedvaten bekleden, wat leidt tot slechtere hart- en vaatgezondheid en oxidatieve stress. Walker merkte op dat geluiden van slechts 40 decibel—vergelijkbaar met het achtergrondgeluid in een stille kantoorruimte—al een negatief effect kunnen hebben op de gezondheid. Bij niveaus tot 65 decibel kunnen beroertes, hoge bloeddruk en een verhoogde sterfte optreden.
Stilte daarentegen verlaagt, zoals Bernardi’s onderzoek liet zien, de hartslag en de bloeddruk. Zodanig zelfs dat stilte “mogelijk nuttig kan zijn bij de behandeling van hart- en vaatziekten,” aldus Bernardi.
Illustratie door The Epoch Times
Stilte en het brein
Stilte kan zelfs helpen bij het cognitief functioneren.
Een studie uit 2021 wees uit dat mensen die in stilte werkten de minste cognitieve belasting ervoeren in vergelijking met degenen die werden blootgesteld aan spraak of ander achtergrondgeluid. De deelnemers die in stilte werkten, lieten de hoogste nauwkeurigheid en het beste geheugen zien bij cognitieve taken, en rapporteerden de laagste mate van irritatie en werkdruk. Bovendien zorgde stilte voor aanzienlijk lagere cortisolwaarden, wat duidt op minder fysiologische stress. De onderzoekers concludeerden dat het verminderen van geluid de beste omgeving creëert voor cognitief werk.
Illustratie door The Epoch Times
Luisteren naar stilte
De voordelen van stilte kunnen tastbaar zijn—het kan zelfs bijdragen aan de aanmaak van nieuwe neuronen.
In het laboratorium van Imke Kirste aan de Duke University Medical School deed men toevallig een ontdekking rond stilte. In 2013 stelde zij met haar team muizen bloot aan verschillende soorten geluiden, waaronder noodkreten van babymuizen en stilte. Net als Bernardi was zij niet van plan stilte zelf te onderzoeken, maar wilde ze die slechts als controlegroep gebruiken.
De onderzoekers verwachtten dat de noodkreten van babymuizen de groei van hersencellen bij volwassen muizen zouden stimuleren, omdat zulke signalen nood aanduiden en hypothetisch de flexibiliteit van de hersenen zouden bevorderen. De kreten zorgden inderdaad voor een beperkte, kortdurende celgroei. De verrassing volgde echter toen bleek dat muizen die dagelijks twee uur volledige stilte kregen, de grootste toename van nieuwe cellen in de hippocampus vertoonden—het hersengebied dat cruciaal is voor geheugen, emoties en leren. Belangrijker nog: deze toename hield ook het langst aan.
In tegenstelling tot Bernardi’s observatie dat stilte tot ontspanning leidde na een prikkel (muziek), concludeerde Kirste dat “luisteren” naar stilte juist een vorm van positieve stressrespons teweegbracht, ook wel “eustress” genoemd.
Stilte is dus niet passief, maar een actief luisterproces—er zit iets actiefs in het luisteren naar “niets”. Kirste veronderstelde dat de celgroei kan worden verklaard als een adaptieve reactie op onverwachte stilte, waarbij de hersenen nieuwe cellen ontwikkelen om hun gevoeligheid of alertheid te vergroten.
Hoewel dit onderzoek op muizen werd uitgevoerd, werpt het intrigerende vragen op over de mogelijkheid dat vergelijkbare effecten ook bij mensen kunnen optreden.
Het idee van “actieve” stilte wordt nog interessanter wanneer we kijken naar wat er in de menselijke hersenen gebeurt tijdens stille momenten. Robert Zatorre, cognitief neurowetenschapper aan het Montreal Neurological Institute van McGill University, vertelde aan The Epoch Times dat er psychologisch gezien misschien helemaal niet zoiets bestaat als stilte.
Uit zijn onderzoek blijkt dat de hersenen zelfs in afwezigheid van geluid “interne representaties van geluid” creëren. Zo kan het gebeuren dat je een liedje in je hoofd blijft horen nadat het plotseling stopt. Voor zover bekend is dit vermogen uniek voor mensen en vormt het een bron van creativiteit. Je kunt visuele of auditieve voorstellingen in je hoofd oproepen, waardoor je plannen kunt maken voor de toekomst of, als muzikant, complete composities in gedachten kunt creëren.
Dit soort intern gegenereerde beelden en geluiden wordt in verband gebracht met het default mode network (DMN) van de hersenen, dat gekoppeld is aan dagdromen, creativiteit en zelfreflectie. Dit netwerk is het meest actief wanneer de geest tot rust komt. Onderzoek laat zien dat extern geluid het DMN onderdrukt. Zoals onderzoekers het verwoorden: de activatie van het DMN “fungeert als een knooppunt dat interne en externe informatie samenbrengt in een bewust werkveld”.
Innerlijke stilte
Een gelukkig leven komt voort uit een stille geest. Een artikel uit 2018 in de British Journal of Guidance & stelt dat “innerlijke stilte” een weg kan zijn naar duurzame gelukservaring, geworteld in betekenis, doel en echte verbinding. Volgens de auteurs helpt dit soort stilte mensen afstand te nemen van de mentale ruis, verschillende kanten van zichzelf te zien en opnieuw contact te maken met wat werkelijk belangrijk is. Andere studies bevestigen dat mentale stilte een belangrijke rol speelt bij het verminderen van stress en depressie.
Misschien wel het meest opmerkelijk is dat deze vorm van geoefende stilte de structuur van de hersenen daadwerkelijk kan veranderen. In een neurowetenschappelijke studie uit 2020 oefenden deelnemers een vorm van meditatie gedurende zeven minuten per dag, vijf dagen per week, zes weken lang, met bewuste pauzes van volledige stilte. Hersenscans van vóór en na de periode toonden een duidelijke toename in de integriteit van de witte stof in de linker uncinate fasciculus, een belangrijke verbinding tussen het emotionele centrum van de hersenen en de gebieden die verantwoordelijk zijn voor redeneren en zelfbeheersing. Deze structurele verandering hangt samen met betere emotionele regulatie en helderder besluitvormingsvermogen.
Opmerkelijk genoeg gaven de deelnemers aan dat ze na verloop van tijd juist minder “mentale stilte” ervoeren, hoewel de hersenscans meer connectiviteit aantoonden. De onderzoekers suggereerden dat stilte, met oefening, een minder merkbare gebeurtenis wordt en meer een automatische, stabiele gemoedstoestand.
Strategische stilte
Naast de lichamelijke en hersenversterkende voordelen hebben onderzoekers ontdekt dat strategische stilte kan helpen om van perspectief te veranderen en toekomstige uitkomsten in verschillende domeinen te verbeteren.
Zo bleek uit een studie uit 2022 dat simpelweg drie seconden pauzeren tijdens een onderhandeling de totale deal met 17 procent kan verbeteren. Zoals de auteurs opmerkten: “stilte is goud waard”.
Het effect was het sterkst bij pauzes van drie tot tien seconden. Die gaven beide partijen de ruimte om na te denken, emoties te kalmeren en van starre standpunten over te stappen naar het zoeken van oplossingen. De stille pauze doorbreekt wat onderzoekers het “fixed pie”-denken noemen—de overtuiging dat de winst van de een automatisch het verlies van de ander is—en stimuleert juist het vinden van mogelijkheden die beide partijen ten goede komen.
De onderhandelingsexperts verwijzen naar soortgelijke resultaten in andere professionele contexten. Zo laten studies zien dat leraren die drie tot vijf seconden pauze nemen tussen vragen meer betrokkenheid en beter doordachte antwoorden van hun leerlingen krijgen. Therapeuten melden op hun beurt dat stilte kan helpen om patiënten tijdens sessies tot een diepere uiting te laten komen.
“Stille momenten geven je de kans om te reflecteren op wat belangrijk is,” zei Zatorre.
Stilte als medicijn
Echte stilte is zeldzaam, zo niet onbestaand—tenzij je je in de ruimte bevindt.
“Er is altijd iets te zien, iets te horen. Hoe hard we ook proberen stilte te maken, het lukt ons niet,” schreef de musicus John Cage, die beroemd werd door zijn experimenten met stilte in muziek. Zo bezocht hij eens de echoloze kamer van Harvard University, een speciaal ontworpen ruimte zonder echo’s of geluid.
Toch hoorde Cage daar twee klanken, “een hoge en een lage,” schreef hij. “Toen ik ze beschreef aan de verantwoordelijke ingenieur, vertelde die me dat de hoge toon mijn zenuwstelsel was dat in werking was, en de lage mijn bloed dat door mijn lichaam stroomde.”
Cage concludeerde: “Tot ik sterf, zullen er geluiden zijn.”
Bernardi stelt daarom voor stilte te herdefiniëren, niet als de afwezigheid van alle geluid, maar als de afwezigheid van storend lawaai.
De sleutel ligt in bewust luisteren en intentie. Zatorre raadt aan om, naast stilte, gewoon eens te gaan zitten en een muziekstuk van begin tot eind te beluisteren. “Probeer ervan te genieten,” zei Zatorre. “Haal er zoveel mogelijk betekenis uit. Hoor het niet alleen, maar luister actief.”
Hetzelfde geldt voor stilte. Rumi, de beroemde dichter en geleerde, zei: “Luister naar de stilte. Ze heeft veel te zeggen.”
De Amerikaanse minister van Defensie, Pete Hegseth, verklaarde dat de regering-Trump een einde heeft gemaakt aan Microsofts tewerkstelling van Chinese staatsburgers voor het schrijven van code voor gevoelige cloudsystemen van het Pentagon.
Hegseth zei in een videoboodschap op X dat “het gebruik van Chinese staatsburgers binnen de cloudomgeving van het ministerie van Defensie voorbij is”. Hij presenteerde zijn eerste bevindingen nadat Microsoft een officiële klacht had gekregen wegens een “schending van vertrouwen” over een programma uit de Obama-Biden-jaren, genaamd “digitale begeleiders”, dat bijna tien jaar had gedraaid.
“Wij verwachten van leveranciers die zaken doen met het ministerie van Defensie (Department of Defense – DOD) dat zij de nationale veiligheid van de VS boven winstmaximalisatie plaatsen,” zei Hegseth. Binnen het programma zette Microsoft Chinese staatsburgers in, die op afstand werden begeleid door Amerikaanse contractanten als “digitale begeleiders”, om cloudomgevingen van het DOD te onderhouden—ondanks de duidelijke risico’s voor de nationale veiligheid.
“[Het] programma was opgezet om te voldoen aan aanbestedingsregels, maar het stelde het ministerie bloot aan onaanvaardbare risico’s,” aldus Hegseth. “Als je redeneert vanuit ‘America First’ en gezond verstand, dan voldoet dit aan geen van beide criteria.”
Externe audit, DOD-onderzoek
De minister zei dat het DOD twee maatregelen neemt om de risico’s aan te pakken die het programma in China heeft achtergelaten. Een onafhankelijke derde partij zal een audit uitvoeren van Microsofts programma in China, dat “kosteloos zal zijn voor de Amerikaanse belastingbetaler” en alle “code en de bijdragen van Chinese staatsburgers” zal omvatten. Parallel daaraan starten DOD-experts een onderzoek naar het “digitale begeleiders”-programma en de Chinese staatsburgers die door Microsoft waren ingehuurd.
“Deze onderzoeken zullen ons helpen vast te stellen wat de impact is geweest van deze digitale begeleidersconstructie. Hebben zij iets in de code gezet waar wij geen weet van hadden? We gaan het uitvinden,” zei Hegseth. Hij voegde eraan toe dat alle softwareleveranciers van het DOD verplicht worden iedere Chinese betrokkenheid in het systeem te identificeren en te beëindigen.
“Het is voor mij onbegrijpelijk dat ik dit überhaupt moet zeggen… dat we dit ooit hebben toegestaan. Daarom pakken we het nu zo hard aan,” aldus Hegseth.
Microsoft liet in juli weten dat het was gestopt met het inzetten van in China gevestigde ingenieurs om technische ondersteuning te bieden aan het DOD. De aankondiging volgde op een rapport van ProPublica over deze praktijk, dat de aandacht trok van senator Tom Cotton (R-Ark.).
Cotton vroeg tijdens zijn ondervraging om informatie over “alle veiligheidsclassificatiehandleidingen die aan Microsoft of andere aannemers zijn verstrekt onder het Joint Warfighting Cloud Capability (JWCC)-programma.”
Amazon, Google, Microsoft en Oracle kregen in 2022 cloudcontracten toegewezen ter waarde van maximaal 9 miljard dollar (ongeveer 7,7 miljard euro) om de JWCC op te bouwen, bedoeld om clouddiensten te leveren op alle niveaus van beveiliging en classificatie.
Microsoft in China
De kwestie kwam in 2024 tot een hoogtepunt voor Microsoft, toen voorzitter Brad Smith verscheen voor de Commissie Binnenlandse Veiligheid van het Huis van Afgevaardigden om vragen te beantwoorden over berichten dat het bedrijf zo’n 700 tot 800 medewerkers, voornamelijk ingenieurs met de Chinese nationaliteit, had gevraagd te verhuizen uit China. Dit gebeurde terwijl Microsoft zijn activiteiten herstructureerde om de aanwezigheid van ingenieurs in het land terug te schroeven.
De Wall Street Journalmeldde in mei 2024 dat de techgigant honderden medewerkers in zijn cloud- en kunstmatige-intelligentieafdelingen de kans had geboden om te verhuizen naar de Verenigde Staten, Ierland, Australië en Nieuw-Zeeland, tegen de achtergrond van de gespannen verhoudingen tussen de VS en China.
Volksvertegenwoordigers ondervroegen Smith ook over de banden van Microsoft met het communistische regime in Peking en over de tekortkomingen in de beveiliging die het Chinese hackers in 2023 mogelijk maakten de systemen van het bedrijf te kraken.
Een rapport van de Amerikaanse Cyber Safety Review Board (CSRB) uit maart 2024 gaf Microsofts bedrijfscultuur de schuld van de hack. Volgens het rapport maakte een “kettingreactie” van “te voorkomen fouten” de inbraak mogelijk, die “in lijn was met spionagedoeleinden”. Tienduizenden e-mails, waaronder die van hooggeplaatste Amerikaanse functionarissen, werden bij de aanval gecompromitteerd.
“We nemen de verantwoordelijkheid voor elk van de bevindingen in het CSRB-rapport,” erkende Smith in zijn verklaring.
The Epoch Times vroeg het DOD om een reactie, maar kreeg voor publicatie geen antwoord.
Aaron Pan, Andrew Thornebrooke, Frank Fang, Samantha Flom en Reuters hebben bijgedragen aan dit verslag.
Op 29 augustus oordeelde een Amerikaans hof van beroep dat de meeste invoerheffingen van president Donald Trump onwettig zijn omdat hij zijn bevoegdheden heeft overschreden. De rechters lieten de invoerheffingen echter van kracht blijven en verwezen de zaak terug naar een lagere rechtbank.
In een uitspraak met 7 tegen 4 stemmen oordeelde het Amerikaanse Hof van Beroep voor het Federale Circuit dat de wederzijdse invoerheffingen van Trump, die in april werden aangekondigd, grotendeels onwettig zijn.
Het hof bekrachtigde een eerdere uitspraak van het Hof voor Internationale Handel, dat oordeelde dat Trump ten onrechte zijn noodbevoegdheden had ingeroepen om de invoerheffingen in te voeren.
Een meerderheid van de rechters van het federale hof van beroep oordeelde dat de president zijn bevoegdheden op grond van de International Emergency Economic Powers Act (IEEPA), een wet uit 1977, heeft overschreden.
“De wet verleent de president aanzienlijke bevoegdheden om maatregelen te nemen in reactie op een afgekondigde nationale noodtoestand. Geen van deze maatregelen omvat echter expliciet de bevoegdheid om tarieven, heffingen of soortgelijke maatregelen op te leggen, noch de bevoegdheid om belastingen te heffen”, aldus het hof.
Het hof zei ook dat het onwaarschijnlijk is dat het Congres bij de uitvaardiging van de IEEPA de president onbeperkte bevoegdheid wilde verlenen om tarieven op te leggen.
Vrijdag voegden de rechters hieraan toe: “De wet vermeldt geen tarieven (of synoniemen daarvan) en bevat evenmin procedurele waarborgen met duidelijke beperkingen op de bevoegdheid van de president om deze op te leggen.”
De uitspraak treedt pas op 14 oktober in werking, waardoor de regering-Trump tijd heeft om tegen de beslissing in beroep te gaan bij het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten.
In zijn tweede ambtstermijn maakte Trump tarieven tot een pijler van het buitenlands beleid van de VS. Hij zei dat ze een manier zijn om wat hij beschouwt als oneerlijke handelspraktijken van landen die goederen naar de Verenigde Staten exporteren aan te pakken, en een middel om de productie terug te halen naar de Verenigde Staten. Hij heeft tarieven ook gebruikt om kwesties als drugshandel, grensbeveiliging en illegale immigratie aan te pakken.
Hoewel de invoerheffingen de regering-Trump de mogelijkheid hebben gegeven om economische concessies af te dwingen van handelspartners, hebben ze ook de volatiliteit op de financiële markten vergroot.
Later diezelfde dag reageerde de president op het nieuws op Truth Social en zei dat het beëindigen van de invoerheffingen “de Verenigde Staten van Amerika letterlijk zou vernietigen”, maar hij sprak ook zijn vertrouwen uit dat hij in zijn strijd voor invoerheffingen voor het Hooggerechtshof zou zegevieren.
“ALLE TARIEVEN BLIJVEN VAN KRACHT”, schreef hij. “Vandaag heeft een zeer partijdig hof van beroep ten onrechte gezegd dat onze tarieven moeten worden afgeschaft, maar zij weten dat de Verenigde Staten van Amerika uiteindelijk zullen winnen.”
“De VS zullen niet langer enorme handelstekorten en oneerlijke tarieven en niet-tarifaire handelsbarrières tolereren die worden opgelegd door andere landen, vrienden of vijanden, en die onze fabrikanten, boeren en alle anderen ondermijnen”, voegde hij eraan toe.
Hij riep de geest van het Labor Day-weekend in herinnering en vroeg de Amerikanen te onthouden dat tarieven de beste manier zijn om “onze werknemers te helpen en bedrijven te steunen die geweldige Made in America-producten maken”.
Op 8 augustus waarschuwde de president ook op sociale media dat er ernstige economische gevolgen zouden kunnen ontstaan als de rechtbank de tarieven zou blokkeren en de regering zou verhinderen die inkomsten te verkrijgen.
“Het zou weer 1929 worden – een grote depressie! Als ze tegen de rijkdom, kracht en macht van Amerika wilden beslissen, hadden ze dat al lang geleden moeten doen, aan het begin van de zaak. Dan zou ons hele land niet in gevaar zijn gebracht zoals in 1929,” zei Trump destijds.
In april riep Trump de nationale noodtoestand uit vanwege het feit dat de VS veel meer importeert dan exporteert, een situatie die al tientallen jaren bestaat. Hij zei dat dit aanhoudende handelstekort de productiecapaciteit en militaire paraatheid van de VS ondermijnt.
Hij zei ook dat invoerheffingen tegen China, Canada en Mexico noodzakelijk waren om te voorkomen dat fentanyl en illegale immigranten de Verenigde Staten binnenkomen.
De uitspraak van de rechtbank van vrijdag heeft echter geen invloed op tarieven die op grond van andere wettelijke bevoegdheden zijn ingesteld, waaronder de heffingen van Trump op de invoer van staal en aluminium.
Op 28 mei oordeelde het in New York gevestigde Amerikaanse Hof van Internationale Handel tegen het tariefbeleid van Trump en zei dat de president zijn bevoegdheid had overschreden toen hij beide reeksen betwiste tarieven oplegde. Het hof van beroep schortte de uitspraak van de lagere rechtbank in juni op.
Op 29 augustus zei de Amerikaanse minister van Justitie Pam Bondi dat het ministerie van Justitie in beroep zal gaan tegen de uitspraak van de rechters.
“Trump constateerde dat er sprake was van een nationale noodsituatie en nam maatregelen op grond van de wet door tarieven op te leggen,” twitterde Bondi.
“De rechters van het Federale Hof van Beroep bemoeien zich met de essentiële en grondwettelijk centrale rol van de president in het buitenlands beleid. Deze uitspraak is onjuist en ondermijnt de positie van de Verenigde Staten op het wereldtoneel.”
T.J. Muscaro en Reuters hebben bijgedragen aan dit verslag
